What Lies Beneath The Sand – Kabanata 40

October 22, 2017 By In What Lies Beneath The Sand Comments Off on What Lies Beneath The Sand – Kabanata 40

Kabanata 40
Worth Living

Tanaw ang marahang sikat ng araw sa malayo at ang malawak at kalmadong karagatan, binaba ko pa ang katawan ko para tuluyang malunod sa asul na dagat. Kabado ako ngayon. Zamiel did not waste another time for our marriage. Gumawa siya ng oportunidad na makasal kami rito sa Costa Leona gamit ang kapangyarihan ng pamilya at ng mga dokumentong natapos namin sa Maynila.

With only a few trusted people watching us sign a legal contract that will bind us together, he did not dare tell even Senyora Domitilla about it. Iniisip niya kasing matatagalan ito dahil gugustuhin pa ng matanda ang engrandeng handaan.

Not that he didn’t want that, anyway. He wants our wedding grand but he won’t let another week pass by without marrying me so he did it his way. Tuloy parin ang kasal namin sa Maynila, iyon nga lang hindi alam ng lahat na kasal na kami dito pa lang.

Inangat ko ang daliri ko kung saan naroon ang kulay gintong singsing na napalilibutan ng diamante, our wedding ring.

I remember how this finger was once enveloped by an engagement ring. Bumaling ako sa kabilang parte ng tanawin, sa mga buhangin ng Costa Leona, kung saan ko huling nakita ang singsing na iyon.

I did not mention it to Zamiel. It is time to forget about the painful past and look forward to the future. Anyway, he’s given me a better promise. Better than what we had years ago.

Hindi ko nga lang maiwasang maalala ang unang tibok ng bata kong puso noon. That even with my rational mind, I still fell for someone out of reach. Even when I know he’s not for me, I still couldn’t stop myself from hoping for us.

Kasama pa noon ang regalo niya sa akin. Isang kuwadro ng guhit naming dalawa. A scene at this very place with us two in the background… where it all started.

Nanatili ang mga mata ko roon hanggang sa nakita ko si Zamiel sa taas ng hagdanan. He leaned on the concrete bannisters before he decided to go down.

Sumama ako sa trabaho ng ilang araw. Ngayon, pinili niyang huwag na muna akong isama dahil bukod sa gagabihin daw ng husto ang mga tauhan, uuwi pa ang kanyang Mama at Papa ngayon. Plano na rin naming sabihin sa kanila na nagpakasal na nga kami noong nakaraan. I can imagine Senyora Domitilla’s reaction.

Wearing a white v-neck t-shirt and a dark maong pants, with his usual brown boots, para akong ibinabalik sa dating buhay naming dalawa. Napaisip tuloy ako kung ano nga ang nangyari kung kami talaga ang nagkatuluyan noong una pa lang.

Yumuko siya nang nasa buhangin na at pinulot ang aking tuwalya. Umahon ako at naglakad pabalik sa dalampasigan para salubungin siya.

Umihip ang hangin. Halos manginig ang likod ko nang naramdaman ko iyon. Sumayaw ang kanyang buhok dahil sa hangin, and for the nth time, I find him more attractive and mysterious than ever. Ang kaibahan lang… ngayon… alam kong… akin siya.

His soulful and ruthless eyes is all on me. Wala rin siyang kahit anong ekspresyon kundi pagseseryoso habang tinitingnan akong umaahon. And even when I married him, I still don’t understand why my heart is jumping up and down thinking that he’s watching me with only a white bikini on me.

His eyes burned a bit for a moment. Humakbang siya palapit sa akin, tila hindi kuntento sa pacing ng lakad ko patungo sa kanya. Nang nakalapit ay agad niya akong niyakap gamit ang tuwalya.

“You got bored?” tamang hula niya.

Buong araw akong walang ginagawa. Abala ang lahat sa pagdating ng mag-asawang Mercadejas. Kabado ako habang tinitingnan ang lahat na abala roon kaya bumaba na ako rito para makapagswimming.

“Slightly. Tapos na ang trabaho?” tanong ko.

He nodded.

Naupo kami sa sarong na dala ko kanina. Nilapag ko iyon sa buhangin kasama ang iba ko pang gamit. He looks so out of place here on the shore. Jean-clad and with his boots, iba sa madalas nakikitang suot ng mga taong nasa dalampasigan. But this is their land and he just got home from work, and it is my normal sight of him since the very beginning.

Pinagdikit ko ang mga binti ko, takot na baka mabasa ang kanyang maong. Kahit nakapagpunas sa tuwalya ay medyo basa parin ako.

He positioned himself behind me. I’m in between his thighs, bilanggo ng kanyang mga binti. Nagulat ako nang hinatak niya ako palapit pa sa kanya. Sinadya ko pa namang gawan ng distansya sa takot na mabasa pati ang damit niya.

“Mababasa ka, Zamiel,” I warned.
“My parents just boarded their flight…” sabi niya, balewala ang warning ko.

Tumuwid na lang ako sa pagkakaupo para hindi na tumama pa ang basang tuwalya sa kanyang dibdib. Inayos ko pa ang tuwalyang nakagapos sa aking katawan para hindi talaga siya madampian ng basang tela. He effortlessly pushed my chest back dahilan ng pagtama muli ng basang likod sa kanyang dibdib. Dinagdagan niya pa ng lalong pag kulong sa mga binti ko. I feel like a small animal lured and imprisoned by a wild beast.

Nag-angat ako ng tingin sa kanya, suko na sa gusto niyang mangyari pero nag-aalala parin na mabasa siya.

“Hindi pa natin nakausap ang Mama at Papa mo tungkol sa kasal. What if they don’t agree with it?”

Hindi ko alam bakit hindi ko na inisip ang reaksyon ng Mama at Papa ni Zamiel tungkol sa amin. Pakiramdam ko ay ang mahalaga lang ay ang opinyon ni Senyora Domitilla. And since the old lady highly agrees with it, everything is fine. Ngayong pauwi ang Mama at Papa ni Zamiel dito, ngayon ko lang natanto kung gaano ka nakakatakot iyon.

“Does the opinion of other people still matters to you? They won’t throw a party years ago if they didn’t like you, anyway,” si Zamiel.
“Iba ‘yon. They think I was the one promised for you, Zamiel.”

Natahimik siya. Ang kaliwang kamay niya ay hinagilap ang aking kamay. Binitiwan ko ang lupi ng tuwalya para matanggap ang kamay niya. My heart is beating so wild as I watch him leisurely kissing my ring finger like it’s his most fragile possession.

“You are the one promised for me,” he whispered.

Ngumuso ako para pigilan ang ngiti. I know he’s speaking figuratively. Like someone out there promised us together. Like the Maker of colors, the Master of the seas, the Ruler of worlds.

“And you promised yourself to me. Naniningil lang ako, Astherielle.”
“Your parents think we’re just engaged. Hindi kasal. Ibig sabihin, kung ayaw pala nila sa akin, may paraan pa para-”

Natigilan ako sa kalagitnaan ng pagsasalita nang nakita ko kung ano ang ginagawa niya. Tutok ang isang pamilyar na singsing sa parehong daliri kung nasaan ang gintong singsing namin.

Namilog ang mga mata ko at nalaglag ang panga. Bakit nasa kanya?

Tuwing naiisip ko ito, akala ko nasa kailaliman na ng buhangin. Na gaya ng panahon at ng batang pag-ibig, naibaon na ito. Na gaya ng kahapon, kailangan ng kalimutan upang makapagsimula na ng bago.

Now that I am seeing it here, slowly sliding on my ring finger, I couldn’t help but remember how true all my promises were. Na kahit pa lokohin ko ang sarili ko, na hindi iyon totoo at ginawa ko lang lahat ng iyon para sa pera at sa kagustuhang mag-aral, nananaig parin ang patunay na totoo ang bawat salita, haplos, at halik ko sa kanya.

Tears pooled in my eyes. Zamiel kissed me below my ear then he whispered…

“Wala ng paraan pa. You are engaged and married to me.”

I am so lost for words. He smirked even when I saw his eyes blur in slight pain from all the happiness we’re feeling. Parang repleksyon lang ng naluluha kong mga mata ngayon.

“S-Saan mo ‘to nakuha?” nanginginig na boses kong tanong.

His eyes traveled on my body. I twisted a bit when I asked him that question kaya bahagya ring gumalaw ang aking tuwalya. He snaked his arms on my waist para maayos ang tuwalya at matabunan ang katawan ko. Balewala talaga sa kanya kung mabasa man siya o hindi.

“Saan mo ‘yan iniwan?” he said in an accusing tone.

Kinagat ko ang labi ko nang naalala iyon. But then how did he know about it?

“Ibabalik ko sana ‘to sa’yo bago ako umalis noon, ‘di ba? Inisip ko baka gusto mong ibigay kay Daniella. You refused to accept it so I had to do it…”
“You really think it is that easy for me to accept another girl after you, huh? That’s yours. And stop talking about Daniella. Away natin ang nangyari noon, stop dragging other people’s name.”

Gumaan ang puso ko sa hindi malamang dahilan. I chuckled. Tinitigan ko ang mga singsing sa daliri ko. I can imagine another ring for our wedding in Manila. I’m sure Zamiel won’t take that opportunity to put another ring on me.

“Away? Away na umabot ng ilang taon?” patuya kong sinabi.
“Yeah…” bulong niya.

Ngumiti ako. I can sense that he really believes it is just a simple misunderstanding. He was just angry. And I was hopeless.

“So we really did not break up for you, huh?”
“Yes,” siguradong agap niya.

Hinawakan niya ang kamay ko. Slightly resting his arms on the sides of my arms and his elbows near mine. Pinaglaruan niya ang mga daliri ko. Pareho naming pinagmamasdan ang dalawang singsing na bumubuo sa amin.

“I never had any relationship after you…” bagsak niyang bulong.
“Did you try to have one, though?” kalmado kong usisa.
“I lost all interest for it…”

My lips twitched. His thumb is stroking my ring finger. Marahan at tila nanghehele ang kanyang bawat haplos.

“Maybe you’ve changed your sexual preferences?” sabay tawa ko.

I can feel his chest booming a bit.

“Maybe we should try and see if I have? Hmm?” banta niya sabay dikit niya pa lalo sa aking katawan sa kanya.

I felt him flinch behind me, hard and painful. Marahan ko siyang tinampal sa braso sabay tawa pero pinirmi niya ako sa kanyang katawan.

“Stop squirming or I’ll take you here,” banta niya ulit sabay gapos sa mga kamay ko.

Nagpumiglas pa lalo ako habang tumatawa. Nahulog ang tuwalya dahilan ng mabilis niyang pagkuha roon at pag yakap muli sa akin gamit ito.

“I almost forgot that you’ll like that. You won’t take that as a threat, huh?”
“Ewan ko sa’yo, Zamiel! Baliw ka ba? May makakita sa atin dito!” humihinahon kong tawa.
“You think I’m scared someone will see us?” puno ng banta ang boses niya.
“People will see me naked!” sabi ko, inaatake ang possessiveness niya sa akin.

Tumigil siya at mas lalong niyakap ako. His lips found their way to my neck. He sniffed and kissed it for a long while. Mabilis at malakas ang pintig ng puso ko. Sinusubukan kong huminahon pero mahihirapan talaga yata ako.

“Umuwi tayo ng Romblon pagkatapos ng honeymoon.”

Umirap ako dahil alam ko, sa islang iyon niya lang ako magagawan ng pantasya niya ng hindi siya nangangamba sa makakakita sa akin. Oh gosh, I should’ve realized that I have a husband so vital and full of life. Na… sobra sobra rin ang energy niya… sa kahit anong parte ng relasyon.

“Baka buntis na ako pagkatapos ng honeymoon?” sabi ko sabay tingin sa kanya.

Natigilan siya. Hindi ko alam kung saan siya nagugulat, normal naman ang sinabi ko.

“You’re not taking the pill or whatever?”
“Do you want me to?” tanong ko.
“Of course not!” he said with so much conviction. Halos galit pa nga sa akin. “I thought you were because you hated me so. You want my sex but never want my commitment.” inosente niyang dagdag.

Ang yabang din talaga ng isang ito! He really knows his strengths and he’s using it to his full advantage.

“No… I’m not taking the pill.”
“My hunch is probably right. You’re already pregnant with my baby,” sabay halik niya ulit sa aking leeg.

Tinampal ko ulit siya. Kinunot ko ang noo ko pero hindi ko mapigilan ang ngiti. Damn him and his crazy antics!

“We don’t know that! Ayaw mo bang mamuhay muna na tayong dalawa lang?” It’s a stupid question because I know from the very beginning he wanted it so bad.
“Matagal na kitang gustong buntisin, baka nakakalimutan mo?” may halong galit na sinabi niya.

Umirap ako at bumuntong-hininga na lamang. I’m hopelessly in love with all of his crazy. Natatawa na naman ako pero dahil seryoso siya ay pinigilan ko na lang ang sarili ko.

I would probably never get tired of our small conversations. Paano pa ang mga deep. Kahit siguro mga away ay matutuwa ako.

“Mabuti na lang pala talaga hindi ako iyong pinagkasundo sa’yo, kung ganoon. I won’t graduate!” giit ko.
“You will with any course you like…” sabi niya na para bang nag po-promote ng life insurance kung nagpatuloy lang kami noon.
“I’m happy with the course I studied, anyway, kaya ayos lang,” bawi ko naman.
“Hmm. Well, you can take Industrial Technology, too, so there’s nothing much to regret if we married earlier.”

Hay naku, Zamiel! Tinutulak niya talaga na maganda ang buhay ko kung ako nga ang pinagkasundo sa kanya.

“And I’ll wait till you graduate before I’ll get us pregnant,” seryoso niyang bulong.

Hindi ako nakapagsalita nang natantong baka ilang beses niyang ibinaon sa isipan niya ito. Naaalala ko pa naman noon kung paano niya pinagplanuhan ng mabuti ang magiging future naming dalawa. He’s clearly pages ahead of me in terms of planning our future. It made me so guilty. It made his pain more deep-seated. Kaya naiintindihan ko kung bakit sobra sobra ang galit niya sa akin noon.

For a man like him to commit and to plan for the future, only to be fooled with lies, is such a devastating news.

“I imagine helping you with your assignments for school. Sa condo natin ka nakatira, at araw-araw kitang ihahatid sa unibersidad na papasukan mo.”

Parang dudugo ang labi ko sa kakakagat habang iniisip ngayon na iyon nga sana ang nangyari. Somehow, thinking and dreaming about what could have been makes me happy and emotional right now.

“And you’ll get jealous with my boy classmates for sure.”
“Hmmm. Maybe?” he kissed my ear. “But you’ll kiss me and assure me I’m the only one so…”

Parang nilulukot ang puso ko habang iniisip kung paano siya umasa na ganoon nga ang mangyayari. And how many times he got so disappointed with the way I treated him just because I was a coward for a long time. I was a coward because I’m scared of the pain. The pain given by other people. The pain that I was so sure he can give me.

“B-Baka magkasuntukan pa kayo ng lalaking kaklase ko, kung sakali,” tinago ko ang nanginginig kong boses sa isang tawa.
“I don’t punch boys. Violence is for savages… Hmmm… But, I don’t like seeing you touched by any man. Kiss, more so…” he said lazily.
“Baka hindi ka rin sasaya, Zamiel. Busy ka. Busy naman ako sa pag-aaral. Your dream of a married life won’t be that happy if it happened earlier.”
“I don’t dream of a married life. I dream of being married to you. Magka iba iyon. Kaya ano ang dahilan kung bakit hindi ako sasaya, Astherielle?” seryoso niyang sinabi. “Unless you won’t be happy with me?”

Tears fell down my eyes like an overflowing stream.

“Of course, I will be happy with you!”

I squeezed me tighter. He wiped my tears with his thumb. Kahit na basa ako, ang init ng katawan niya ang nagbigay sa akin ng pansariling init. Like a home in a cold night. I didn’t feel cold at all. Naisip ko tuloy, kung ganoon din ba siya? O baka siya naman ang nilalamig dahil sa binibigay niyang init sa akin.

Inayos niya ang buhok ko. Hinagilap ang bawat tikwas na basa ay nilagay sa kanang balikat ko para lang tuluyan niyang maangkin ang aking balat sa kaliwa.

He gave me a soft kiss on the cheek where my tears were just a while ago.

“Then we will be happy…” sabi niya.
I twisted my lips again to finally tell him what I’m thinking. “Ayos lang, Zamiel. Baka hindi mo naabot ang mga pangarap mo kung tayo nga ang nagkatuluyan agad. You have your own company right now, Zamiel. You have the status and all that. Maybe that’s because of what happened between us. At kung nagkatuluyan nga tayo noon, baka lahat ng ‘yan wala sa’yo. Naabot mo lahat ng pangarap mo, kaya ayos lang.”

He renewed our entertwined fingers. Mas humigpit ang hawak niya sa akin.

“Ikaw lang ang pangarap ko, Astherielle,” he whispered valiantly.

He sighed heavily. Ganoon din ako. Tumigil na sa pagsasalita dahil pakiramdam ko sasakit muli ang puso kapag pinantayan pa ang sinabi niya.

“Whether I’ll have you earlier or later, as long as I will have you… my dreams are true…”

Ni hindi ko na namalayan ang pagpapahinga ko sa kanyang dibdib. I gave him my full weight while we sit there and watch the waves touch the shore. Gaya ng ginagawa ko sa kanya noon, tuwing sumasakay ng kabayo. Pinapaubaya ko sa kanya ang sarili ko habang siya’y tuwid na nakaupo, hindi alintana ang dagdag na bigat para sa kanya.

I cherished the silence between us. Na ang tanging maririnig ay ang alon sa aming harap at ang aming paghinga. Wala nang pangamba sa kahit ano pang magiging problema dahil alam ko, basta magkasama kaming dalawa, malalagpasan ko ang lahat.

I rested my legs a bit. Ang kanang binti ay hinayaan kong tumihaya galing sa pagkakahukod. Accidentally, his right hand fell on my thighs, brushing a my underwear a bit. I couldn’t stop myself from purring softly. Naramdaman ko ang pagbaling niya sa akin.

Uminit ang pisngi ko at bahagyang inalis ang kanyang kamay sa akin. Afraid he might realize how my mood just suddenly changed.

Nailayo ko na ang kamay niya ngunit ipinilit niya ang pagbalik. This time, he’s so bold in touching me slowly and passionately.

“Zamiel…” marahan kong sinabi.
“Shhh…” he chuckled and continued doing it.

Mas lalo lang uminit ang pisngi ko. I shut my thighs close so I can stop him but my half-hearted attempt were futile. Hawak ang kabilang binti ko, nanonood si Zamiel sa aking naliliyong ekspresyon habang patuloy na hinahagod iyon. The only thing in between his finger and my womanhood is the thin cloth of my bikini.

“May makakita… s-sa atin, Zamiel…” I warned him with a tone that’s unrecognizable.

He covered my body immediately but continued doing it like nothing’s going on. Napatingin ako sa kanya, batid kong namumungay na ang mga mata ko dahil sa ginagawa. When his finger skillfully maneuvered my undies and find its way to my naked flesh, bahagya akong napadaing.

Alam kong medyo malakas iyon lalo na dahil humalakhak siya, tuwang tuwa sa naging reaksyon ko! I bit my lowerlip to stop my screams especially now that he’s slowly teasing my folds, but never going all out.

I’m softly whimpering and curling on him. Ni hindi siya natinag sa mga pagkakayanig ko. Nanatili siyang tuwid at nagpapatuloy sa ginagawa, tila ba alam na ang lahat ng pwedeng mangyari.

His other hand slid past the towel. He teased my twin peaks alternately and even in between the wet cloth, I am so turned on for it.

“I’m crazily in love with you…” he whispered.

I rested my head on his shoulders, nawawalan ng lakas na maniubrahin ang bawat parte ng katawan. I am no longer the master of my body. It is already Zamiel! Damn!

He teased and teased my folds and my peaks until I couldn’t stop myself from moaning. Ni hindi ko na inisip na nasa pampublikong lugar kami. Ni hindi na ako nangamba pa na may makakita man sa aming kahit sino. For this time, I think we’re alone. I hoped we’re alone. I’m happy to be alone with him… in this world… always.

One touch in the bud and I was screaming and weak. A chuckle on my ear made it more intense. Tinabunan ko ang mukha ko ng mga palad para pigilan ang sigaw at ang mga ekspresyong nararamdaman ko lang talaga sa kanya.

He hugged me so tight while my body is still convulsing and shattering.

“And my only dream is to make you as crazily in love with me, Astherielle. And I’ll do it in any way…” he whispered.
“Sir?” isang sigaw galing kung saan ang nagpadilat at nagpabalik sa aking wisyo.

I immediately panicked. Kahit pa si Zamiel ay lumingon lamang sa likod na tila ba hindi big deal kung may makakita man sa amin o wala.

“Shit! Zamiel!” I whispered when I heard more voices.
“Pinapatawag na po kayo. Dumating na po si Ma’am at Sir…” sabi ng isa pang kasambahay bukod sa tumawag kanina.

Ilan ba silang inutusan at bakit parang may audience pa kami.

“Susunod na kami,” kalmadong sinabi ni Zamiel.
“Okay, po,” sagot pabalik ng mga kasambahay.

Nang nawala ang mga tinig ay nasapo ko na lang ang noo ko.

“They saw us?!” naaalarma kong sinabi.
“Nope. Don’t worry.”
“They saw us!”
“You’re facing the sea, Astherielle. They think you’re just resting on me…” he assured me pero nanatili ang takot sa isipan ko.

Nakita niya iyon sa mukha ko kaya muli siyang humalakhak.

“I won’t let them see you. Though, why does it matter anyway?”

He hugged me tight from the back. Lumilipad parin ang utak ko sa nangyari.

“We’re married. I love you,” aniya na parang iyon lang ang sagot para may dahilan ang lahat ng ginawa namin. “Stop looking guilty. It’s oaky…”
“Dumating na ang parents mo. Haharap na ba agad tayo? I probably looked like a woman who’s just got finger fucked!” natataranta kong sinabi.

He groaned. Kunwaring pagod na pinabagsak ang ulo.

“Where did you learn your foul words?”
“How do we call that? Finger loved?” inosente kong sinabi.

Isang malakas na hagalpak ang binitiwan niya. Like a beast roaring of laughter. Naistorbo yata ang kalikasan sa lakas ng ugong ng malalim niyang tawa. Uminit ang pisngi ko at tumigil na lang sa pagsasalita dahil pinagtatawanan niya na ako sa mga ideya ko.

“Oh you…” umiling siya at nagpatuloy sa pagtawa hanggang sa inangat na ako patayo.

To make things worst, hindi na talaga nag-antay pa ang parents niya na tawagin galing sa kwarto o ng hapunan. Nanatili sila sa bulwagan, naghihintay sa pagdating namin ni Zamiel. Hindi pa nakakapagbihis si Uriel at Lucianna Mercadejas. Both in all black jackets and sophisticate airport attires.

Mabuti na lang at bago pa kami makapasok ay nabigyan na ako ng bathrobe ni Petrina. Iyon lang ang suot ko habang si Zamiel ay ang white v-neck, maong, at bota. Even Senyora Domitilla looks spectacular in her long night dress.

“Is it true, Zamiel?” ang banayad at kalmadong boses ni Lucianna Mercadejas ang nauna. “You’re already married?”

All of them were very expectant of us. Nakita ko pa ang pagkakagulat sa mukha ni Senyora Domitilla. Nanlalaki ang mga mata at halos magpoprotesta na kay Lucianna. Pero nang nagsalita si Zamiel ay natapos agad ang pagtitipon.

“Magbibihis lang kami. Kagagaling niyang maligo sa dagat. Baka magkasakit siya kung matatagalan pa. Let’s talk about it through dinner.”

With a dropped jaw and an alarmed expression, this time for a different reason, Senyora Domitilla turned to us.

“So it’s true? Kailan? Civil? Why? What about the party? Church?”

Hinigit na ako ni Zamiel bago pa ako makasagot sa matanda. I heard her groaning and almost crying dramatically over it.

Kabado na tuloy ako. His parents didn’t seem pleased. Dinaluhan lang ni Lucianna Mercadejas ang matandang senyora sa huling tingin ko.

Naligo at nagbihis ako. Naghintay lamang si Zamiel sa akin sa kama. Nang natapos ako’y nakita kong kasama niya sa kama ang kuwadrang kanina lang ay nasa isipan ko.

The frame is new but the drawing and the colors inside were the same. Hinukay niya talaga ito sa buhangin, e! I know for sure!

“I buried this along with the ring in the hopes that I will bury our memories, too!” sabi ko.
“And was it successful?” nagtaas siya ng kilay.
Umiling ako.
“I’ll dig all your memories up. You won’t forget me…”

I smiled widely and jumped to hug him. Wala nang mas isasaya pa ang buhay ko kapag kasama ko siya. I don’t care if we remember everything in the past… the lies and the pain… the only important thing is whatever we will have in the future together.

“Where are we going to put it?” he asked like it’s a normal thing for us.

Luminga ako at itinuro ang isang espasyong kulang sa kuwadra. Hinalikan niya ang tungki ng ilong ko.

“Okay. I’ll put it there after dinner…”

Still so high of everything that’s happening, hindi ko na namalayan ang oras. Nakita ko na lamang na madilim na sa labas at nasisiguro kong kailangan na naming maghapunan. I made an affort to not look guilty with whatever we did back on the shore. Naglagay ako ng make up at inayos na rin ang buhok.

The awkward silence on the dining table filled us. Paulit-ulit ang iling ni Senyora Domitilla habang halos nagpapahayag ng disappointment sa ginawang kataksilan ni Zamiel.

Zamiel’s father talked first. Small talks about business. Para siguro gumaan ang tensyon. Si Kajik na nasa tabi ng Senyora ay nakikisali na rin. Lucianna, on the other hand, is boldly looking at me like I’m some puzzle she has to solve.

Nakita ko pa kung paano bumagsak ang mga mata niya sa aking mga singsing habang umiinom ng tubig.

“Son, what about the wedding plans in Manila?” her first question made me feel better.

Ang suhestyon ng sinabi niya ay tila tanggap na magpapakasal kami. I sighed heavily.

“Tuloy po iyon, Mama,” malalim na boses ni Zamiel.
“You cannot wait?” patuloy nito.
“Yes…” Zamiel said like it’s nothing.

Kajik chuckled. Uminit ang pisngi ko. Bumaling si Lucianna sa akin.

“At pumayag ka?” she asked me.

Kabado akong yumuko. Her air is intimidating. She’s screaming of class and elegance that I cannot just answer him with whatever’s on my mind.

“That your wed with him without a party and a proper dress?” she voiced out her concern.
“I’m… okay with anything simple, Madame,” agap ko.

She withdrew her intense look. Binaling niya naman ito ngayon sa anak.

“I’m not,” si Zamiel naman. “Kaya nga magpapakasal kami sa Maynila. I just want to do… it… immediately.”
“Well, it is not yet late to celebrate, Lucianna. Let’s just prepare for a party tomorrow,” si Uriel Mercadejas naman iyon.
“That’s a good idea, anak! Iyon nga ang gagawin natin! I have to plan it out now and call our friends!” nagbalik muli ang interes ni Senyora sa sinabi ng anak.

Nakita kong ngumiti at tumango si Lucianna Mercadejas. Then she looked at me with a smile on her face.

“Astherielle, you have to understand that the wedding of my son shouldn’t be simple like what you’re content of. With all the things that happened between you two, I don’t understand why you’re fine with a simple ceremony.”

Bahagya akong natawa para sa aking sarili.

“Madame-”
“And it’s not Madame… or Tita. It’s Mama for you.”

Hindi ko na naipagpatuloy ang sasabihin sa gulat sa sinabi ni Lucianna Mercadejas. Sumimsim siya sa kanyang kopita, nangingiti.

“Through the years, I know I’m a good judge of character. I deeply regret how I let my sons marry the woman we chose for them. Kabilang iyong pagkakasundo ko kay Zamiel kay Daniella. But I judged you poorly after the news of you fooling us for a million,” sabi nito.
Ngumiti ako. “Totoo po iyon. I lied for money dahil hindi ko po alam na mayroon na ako noon. Pinagkaitan po ako ng edukasyon. Pakiramdam ko po na pera ang kailangan ko para makalaya at makapag-aral.”

She nodded cooly like she already knows that. Naramdaman ko ang marahang palupot ng braso ni Zamiel sa aking baywang.

“I know. I’m sorry to hear that. I never want to break my promises to anyone. Even to those who are hated. Or to those who have wronged us. I cannot break my promise to Matilda…” aniya.

Napawi ang ngiti ko sa pahayag. Pakiramdam ko alam ko na kung saan ang tungo nito. Napabaling ako kay Zamiel na ngayon ay namumungay ang mga matang nakatitig sa akin. Like nothing could ever go wrong even when his mother is telling us she can’t say no to Tita Matilda.

“Pero hindi ang anak ko ang nangako kay Matilda. Ako ang nangako kaya ako ang hindi tutupad. My son is free to break my promise and credibility as long as it is for his happiness…”

My mini heart attack faded. Ngumiti si Lucianna Mercadejas. Isang tila bulong na halik ang iginawad ni Zamiel sa akin. Assuring me from all my doubts and fears. I smiled genuinely.

“I know he will love you that way, anak… despite the flaws, and the pain you gave each other…” she said, directed on me.
“Even more than that…” Zamiel murmurred.

Huminga ng malalim si Lucianna Mercadejas, tila nanghihinayang sa pag-ibig na kayang ibigay ng anak sa akin. My heart hurts because of the words from my mother-in-law.

“Yes, Zamiel…” tila may pahiwatig na alam niya ang kakayahan ng anak. “May you both love each other that way,” baling niya sa akin.

Akala ko kanina, nang naibigay ni Zamiel ang singsing at ang kuwadrong simbolo ng mga alaala, sakit, at kasinungalingang ibinaon ko dati sa buhangin ng Costa Leona, iyon na ang pinakamasaya sa lahat. Nagkamali ako.

Mabilis akong tumango. Pinigilan kong tumulo ang mga luha. I smiled and nodded crazily because I definitely will… love him more than that!

Mas may isasaya pa pala sa araw at buhay na ito.

And it is to realize that we have to be loved and accepted, not by everyone, but by ourselves. I now accept all my mistakes and flaws in the past. Wala nang ibabaon pa sa limot dahil lahat ng iyon naging dahilan para maging ganito ako ngayon. Lahat ng pagkakamali ay naging aral.

A life worth living is a life of truth and acceptance… of oneself… of your reality… and of the people you love. This is the life I intend to live with Zamiel from this day on.

Like

Like
Love
Haha
Wow
Sad
Angry

1310

Comments are closed.