What Lies Beneath The Sand – Kabanata 39

October 22, 2017 By In What Lies Beneath The Sand Comments Off on What Lies Beneath The Sand – Kabanata 39

Kabanata 39
Years

I’m lucky I did not have to see the end of it. Bago pa tuluyang masugod ni Zamiel si Judson, umalis na ito. Angry, Zamiel tried to run after him. Kung hindi lang ako pumagitna para pigilan siya ay nagkagulo na siguro.

Ni hindi ko maalala kung ano ang mga sumunod kong ginawa. Mabilis ang naging mga pangyayari. Ni hindi ko na napanatag pa si Daphne noong panay ang hingi niya ng tawad. She quickly realized what happened. I don’t blame her, though. Hindi niya na kailangang magpaalam kapag si Zamiel naman ang papasok.

I bit my lower lip. Tahimik kami sa loob ng sasakyan niya. Hindi niya pa pinapaandar ito kahit na tatlong minuto na kami rito sa loob. Ayaw ko ring umalis na kami.

“Zamiel, I’m s-sorry,” nanginig ang labi ko.

Mas lalong humigpit ang pagkakahawak niya sa manibela ng sasakyan. Diretso ang tingin niya sa labas at seryoso. I don’t know how to explain it to him, I just know that I need to.

“Friends lang kami ni Judson. Iyong nakita mo kanina, wala lang ‘yon.”
“Wala lang ang halikan?” nilingon niya ako.

I want to take it lightly. Like tell him that it’s just a swift kiss but I know it’s wrong. Pwede ko ring gawing dahilan na dapat hindi siya magalit dahil mag-aasawa lang naman kami para sa pangalan pero hindi ko magawa. Who am I fooling, anyway?

“No… I mean…” napalinga-linga ako, baka sakaling makahanap ng tamang salita.
“You mean what?”

My mind went blank. Hindi ko alam paano ieexplain sa kanya ng mabuti ang lahat.

“You didn’t push him away. You let him kiss you and now you tell me that’s nothing?” he accused me.

I let Judson kiss me because I thought it’s the right thing to do. He was furious and broken because of the things I didn’t tell him. Akala ko tamang paraan ang hayaan siyang humalik. Now, I know it isn’t. And that’s not because Zamiel caught us!

“You like him?”
“N-No!” agap ko.
“Bakit mo hinayaang halikan ka-”
“Zamiel, it’s just my way of farewell to him since I’m getting married to you-”
“That’s fucking bullshit!” malutong niyang sinabi.

Kinagat ko ang labi ko at agad na narealize kung gaano kamali ang nasabi ko.

“I’m not attracted with him, Zamiel,” desperada kong paliwanag.
“When you said goodbye to me, many times, I remember you didn’t kiss me at all. Sinabi mo iyon ng diretso. Why is he treated differently?”

I really have nothing to say. Kung meron man, takot na akong magkamali. Lalo na ngayong nagagalit na rin ako sa sarili ko dahil sa mga binitiwan kong salita.

“Tsss…” he sighed heavily.

Mas lalo pang humigpit ang kapit niya sa manibela. Pakiramdam ko paaandarin niya na ang sasakyan at wala nang aasahan pang eksplenasyon galing sa akin.

With all my guts and might, inipon ko iyon para sabihin ang tatlong salitang dapat matagal ko nang binanggit sa kanya.

“I love you…” sabi ko habang nakapikit.

I perfectly know how wrong it is to say that as of the moment but I have no other words to say. Unti-unti akong dumilat para makita ang reaksyon niya.

Awang ang labi, nakatingin siya sa akin. Nang nakabawi ay agad niyang tinikom ito. I saw a ghost of a smile pero parang guni-guni ko lang iyon. Kunot noo niyang iniwas ang tingin sa akin. Nanatili ang kanyang mga mata sa harap. His lips rose a bit and the engine of his car roared to life.

I just said “I love you”. Narinig niya ba iyon? Bakit wala siyang imik? Bakit parang hindi niya narinig?

For a few moments, nanatili akong nakatitig sa kanya habang siya ay nagmamaneho. I saw him serious and almost furious while driving. Ni hindi ko na alam kung nasaan na kami o pinapauwi niya na ba ako. Kung gusto niyang huwag na muna akong umuwi, ayos lang sa akin. Sa condo niya na ako matutulog sa gabing ito.

Kabado ako. Sa byahe, hindi ko parin alam kung ano ang reaksyon niya. Base sa ekspresyong nanatili namang galit, hindi ko na siya ginambala pa.

I just know that he stopped talking and accusing me so something might be up? O baka nag-iisip pa siya kung maniniwala ba siya sa akin gayong lahat ng ipinakita ko ng nakaraan ay taliwas sa sinabi ko ngayon.

“I’ll email you your ticket for tomorrow. Maaga ka bukas,” aniya at naramdaman ko ang pagbagal ng sasakyan.

Napalinga ako at nakitang nasa bahay na ako. Hinatid niya ako sa amin at wala na kaming pinag-usapan pa kundi iyon.

Wala sa sarili akong lumabas ng kanyang sasakyan. Nilingon ko siya para tingnan ang ekspresyon niya pero nanatili siyang seryoso at ang mga mata ay nasa kalsada.

“Uh, h-hindi ka ba sasama bukas sa Costa Leona?”
“I have an important meeting.”

I know, right? Isa pa, kompanya ko ito kaya dapat mas maging responsable ako. This should not be his first priority. Kahit na inasahan ko iyon, parang may gumuho sa akin. Ngumuso siya.

“I’ll be there in the afternoon with the team. Mauna ka na roon.”

Parang may umilaw sa utak ko pagkasabi niya noon. Pupunta siya! I could not hide my happiness. Pero ilang sandali ay muli kong naalala ang katahimikan niya.

Nakatayo na ako sa labas. HIndi ko na sinasarado ang pintuan ng kanyang sasakyan para humaba pa ang oras. Baka lang may nakalimutan siyang sabihin. O baka may dapat pa kaming pag-usapan.

My phone rang. Sa ingay nito, pakiramdam ko naiistorbo ang kabahayan. Natagalan pa ako sa paghalukay sa bag ko para mahanap iyon at noong nakita ay pinutol ko agad ang tawag. Regardless of who’s calling. And in this case, it’s Jud. I am not in the mood to talk to him. Hindi lang dahil kaharap ko si Zamiel ngayon.

Lumunok ako at pinasok ulit ang cellphone sa bag. Pagkabalik ng tingin ko kay Zamiel, nakita kong sinundan niya ng tingin ang cellphone ko, nagkakasalubong ang mga kilay. He sighed heavily. Nang nagkatinginan kami ay hindi ko nakayang titigan siya pabalik. Iniwas ko ang tingin ko dahil masyado akong guilty.

Tumunog ulit ang cellphone ko para sa isang text. Bumaling si Zamiel sa harap at tinagilid ang ulo. He renewed the engine’s life.

“Good night,” bilin niya.

Mabilis ko namang sinarado ang pintuan bago niya pinaandar ng mabilisan ang sasakyan.
“T-Take care!” napasigaw ako para marinig kahit pa lumayo na at umalis.

Pinagbuksan siya ng gate. Walang pag-aalinlangan niyang pinaharurot ang sasakyan. Bumuntong-hininga ako. Ilang sandali pa akong nanatili roon, hindi makagalaw sa dami ng iniisip nang bigla akong nakarinig ng halakhak.

I instantly know who it was. I turned around lazily so I could get to my room but Daniella’s smirk is the first thing I saw.

“I know what happened today,” aniya. “Did you call off the engagement already?”

Umirap ako at nagpatuloy sa pag-akyat. Wala akong panahon makipaglokohan sa kanya. Hindi ngayong nagkakabuhol-buhol pa ang isipan ko.

“Pinagpalit mo agad si Zamiel sa madungis na iyon?”

Madungis?

“Buti hinatid ka pa niya? Oh, the gentleman in him. He’s probably thinking of calling off your engagement now after you’re seen kissing that dirty man in your office?”

Saan niya nakuha ang balitang ito? Is she calling Judson dirty? Not that anything matters to me as of the moment. Tama na ang pag angkin ni Zamiel sa lahat ng iniisip ko. Hindi ko na kayang bigyan pa ng puwang ang ibang bagay.

“Naroon sa sala si Judson, kausap ang Auntie mo. He shared to us what happened in your office. Yuck! Ang pangit ng pinalit mo kay Zamiel, Ace.” She laughed hysterically.
“Ace…” si Jud sa likod ni Daniella, kadarating lang galing sa loob ng bahay.

I groaned inwardly. I don’t know if I can handle them right now. Daniella talking shit… and Judson… whatever he wants here.

Nagkatinginan ang dalawa. Tensyong namagitan dahil mukhang narinig yata ni Jud lahat ng sinabi ni Daniella pati ang pangmamaliit nito. Napakagat labi si Daniella at napaatras, medyo nakitaan ko ng takot nang matindi ang titig ni Jud sa kanya. Nagpatuloy naman ako sa pag-akyat sa hagdanan, pagod para sa ano mang sirko na handog ng dalawa.

“I’m sorry for what happened,” panimula ni Jud nang ‘di pa nilulubayan ng tingin si Daniella. Sa huli ay bumaling ito sa akin.

Tumango ako. I truly accept his apology. It’s also my fault, anyway. I let him kiss me. But honestly, I don’t have time to talk about it right now.

“Naiintindihan ko ang gusto mong iparating sa akin. Ginawa ko lamang iyon dahil gusto kong-”
“It’s okay, Jud…” mariin kong sinabi at tumigil sa pag-akyat para masabi ang tunay na hinaing. “I understand, too. I don’t blame you. Gusto ko na lang magpahinga sa ngayon. Gabi na… pwede ka ring dito na matulog. Marami kaming guestrooms-”
“Ace, I’m really sorry.”
Tumango ako. “Yes, I know. I’m not ending this right now because I hate you.” I smiled. “Pagod ako at may gagawin pa ako bukas. Pasensya na rin at hindi ko mapauunlakan kung gusto mong pag-usapan pa iyon. Wala na sa akin iyon. Kasalanan ko rin. Kaya kalimutan mo na…”

Walang nagsalita sa dalawa. Dumiretso na ako papasok sa bahay at patungo sa aking kwarto.

Buti na lang, hindi naman ako ginulo nino man. Though before I went inside my room, I heard Auntie Tamara inviting Jud to sleep here instead. I also heard Daniella’s protest. Sinarado ko ang pinto ng kwarto at hinayaan nang datnan ng antok.

Alas dose y media ay gising parin ako. Hindi ako nakaramdam ng kahit anong pakiramdam kundi ang kaba lang. Lalo na noong natanggap ko na sa aking Email ang ticket ko para bukas.

Tuloy-tuloy ang pasok ng sasakyan sa mansion ng mga Mercadejas kinabukasan. Pagkalabas ko ay muli kong naalala ang kauna-unahang naramdaman ko pagdating ko rito noon.

Ang kulay berdeng mga dahon sa taas ng mga puno ay lumalagaslas dahil sa malakas na ihip ng hangin. The brown birds chirped on their nests. Ang mga pula, kahel, at dilaw na mga bulaklak na namumukadkad sa mga halamang naging haligi ng buong propyedad ay ang tanging matitingkad na kulay roon. The rest were greens, browns, and dark reds.

“Hija!” halos umulyaw ang boses ni Senyora Domitilla Mercadejas pagkalabas sa bulwagan.

The rest of her househelps went out to see me, too. Una kong nakita si Mercedita, ang kanilang mayordoma. Sunod ay isang mas may edad na Petrina. Nanlaki ang mga mata ni Petrina at halos nalukot ang mukha sa pagpipigil ng damdamin nang makita ako. Napatakbo pa siya patungo sa amin.

“How’s your flight?” sabay beso ni Senyora Domitilla.

Her warm welcome reminded me of years back, when the same treatment was given to me. She expected me to be Zamiel’s fiancee. Now, I am here, too, as Zamiel’s fiancee.

“Ayos lang po,” sabi ko sabay tingin kay Petrina.
“Hello po, Miss…” Daniella, sa isipan kong dugtong.
“Hi, Petrina. It’s nice to see you again.”

Nalukot ang mukha at hindi na nakayanan ang damdamin. Niyakap niya na ako ng walang pag-aalinlangan. Ngumiti si Senyora at binigyan kami ng iilang sandaling katahimikan. At the back of my mind, inisip ko ang muli naming pagkikita ni Petrina at ng mga taong narito. Pero hindi ko kailanman naisip na magkakatotoo nga.

“Masaya rin ako, Miss. Akala ko talaga hindi na tayo magkikita ulit!”

Bumitiw siya at pinunasan ang mga luha. Napangiti ako. She aged a bit. Mas naging mature sa mukha pero sa pangangatawan ay halos parehas lang.

“You’ll have plenty of time catching up with her, Petrina. Mabuti pa, ayusin mo ang kwarto niya sabay sa paghatid ng mga bagahe.”
“Sige po, Senyora!” ganadong balik ni Petrina.

Pinanood ko siyang nagmamadaling bumalik sa bahay. Their other househelps greeted me, too. Si Mercedita ang nagpakilala naman sa mga bago. Pagkatapos noon ay naiwan ulit kami ni Senyora na mag-isa patungong bulwagan.

“Nga pala, hija, I’m wondering why Zamiel did not travel with you?”
“Ah. May meetings pa po kasi siya.”
“Oh, though, iyon nga pero nasabi kasi ni Uriel sa akin na medyo mainit daw ulo niya sa meeting ayon sa sekretarya. Naisip ko lang… k-kung… may problema ba sa inyo?” nag-aalinlangang sinabi ni Senyora.

Tiningnan ko lang ang bawat yapak ko. Hindi ko alam kung ikukwento ko ba kay Senyora o hindi. Though it is better if our problems will be just in between us.

“Alam mo kasi, hija. Hindi sa nanghihimasok ako pero kilala ko ang apo ko. I could not admit this to myself before but right now I’ve come to realize that he’s been so uptight for years after the failed engagement. Kaya alam ko na problema n’yo lang ang makakapag-init ng ulo niya.”

Nag-angat ako ng tingin kay Senyora. Umiling agad siya.

“But you don’t have to tell me about your problems. Just know that I’m here whenever you need someone for it, okay? Magpahinga ka muna, hija at tutulong ako sa paghahanda sa ilan pang darating na bisita.”
“Sige po.”

Hinayaan niya naman akong umakyat sa dating kwarto. Petrina is so happy to guide me back to my usual room. Walang pinagbago ang kwarto bukod sa inayos pa ang mga muwebles at pinintahang muli ang mga haligi.

“Naaalala mo ba noon, Miss? Dito rin po ang kwarto n’yo noon! Sobrang saya ko nang sinabi ni Senyora na engaged na ulit kayo ni Sir Zamiel!”

Naupo ako sa kama at pinasadahan ng tingin ang bawat bagong muwebles na naroon. Binalik kong muli kay Petrina para mangitian siya.

“Oo…”
“Grabe ang iniyak ko noong umalis ka! Ayaw na ayaw namin kay Ma’am Daniella! Feeling! ‘tsaka papansin kay Sir Zamiel!”
Ngumiti ako.
“Hindi nga iyon pinapansin ni Sir, e. Pero ‘yon lang, medyo suplado rin kasi si Sir nun…” patuloy niya sa kwento.

Nakinig pa ako, kung hindi lang natigil dahil sa isang marahang katok. The door creaked open and I saw who it was.

“Sir K-Karius!” medyo nanginig ang boses ni Petrina nang nakita si Kajik sa pintuan.

Tumayo ako at agad na sinalubong ang dating kaibigan. I cannot ignore the changes in his physique and even his expression. Ngayon, pakiramdam ko mas hawig niya na si Zamiel, mas seryoso at mas madilim. Even so, I know that he’s the same Kajik I know years ago so I was real confident to attack him with a hug.

He chuckled when I hugged him tight.

“Welcome home! Pero pinayagan ka ba ng kapatid kong mangyakap ng ibang lalaki?”

Bumitiw ako at nginitian na lamang si Kajik. His face darkened and his eyes became more menacing.

“Kumusta ka na? Sabi ni Zamiel, you’re already married!” I pointed out.
Napawi ang ngiti niya. Tanging ang madilim na mga mata ang natira. “Why don’t we talk about your upcoming marriage, instead?”

I tilted my head at that answer. Parang may kung ano. He didn’t deny it. I thought Zamiel was bluffing, I guess he wasn’t. But Kajik doesn’t want to talk about it either.

“Or magpahinga ka muna. Kadarating mo lang, ‘di ba? Nasa baba ako mamaya magkita na lang tayo roon. I’m sure you miss riding horseback?”

It’s a hint na ayaw niyang pag-usapan iyon kaya tumango na lamang ako.

“Okay. Magpapahinga lang ako saglit at magbibihis na rin. Bababa ako pagka tanghalian.”

Iyon nga ang ginawa ko. Umalis si Kajik at naiwan kami ni Petrina sa kwarto. Ikinwento ni Petrina lahat ng nangyari sa nagdaang panahon na wala ako. Lahat ng mga detalye tungkol sa pakikipagsapalaran ni Daniella na makuha ang mahal na atensyon ni Zamiel.

Naligo ako at nagpatuloy siya sa katatalak sa kwarto. But I never heard her mention Kajik’s wife or even his wedding. I’m curious but I know I shouldn’t meddle with things.

“Hmmm. Dito rin ba nakatira ang asawa ni Kajik, Petrina?” tanong ko sa kalagitnaan ng mga kwento niya.

For the first time since we met again, she stopped talking without effort. Hirap siyang magsalita. Torn between wanting to answer my question and now wanting the question itself.

“Nevermind…” agap ko.

Bumaba kami para sa tanghalian. Si Senyora at Kajik lamang ang kasabay kong kumain kaya nakumpirma kong hindi yata rito nakatira ang asawa ni Kajik. Hindi na rin ako nakiusyuso pa. Especially that Senyora Domitilla is already talking about my wedding.

“Did you choose a gown already? What about the date, napag-usapan n’yo na ba ni Zamiel?”

Napainom ako ng tubig sa mga binatong tanong ni Senyora. Nakapili na ako ng gown. Sa date, wala pa kahit na preparado na ang mga dokumento namin ni Zamiel. Or maybe Zamiel changed his mind after last night? Parang may gumuho sa puso ko nang naisip ang posibilidad na iyon.

“Hija?” medyo kabado rin ang tanong ni Senyora.

Napatingin ako kay Kajik na ngayon ay umiinom ng tubig habang tumitingin na rin ng seryoso sa akin.

“Pag-uusapan pa po ulit namin ni Zamiel ‘yon.”
“Bakit? Hindi ba kayo nag-uusap? You see each other everyday, right?”

I saw Petrine in front of us looking worried. Binaba ni Kajik ang inumin at ngumisi na.

“Nag-away kayo?”

Huminga ako ng malalim. Hindi ko alam kung kukumpirmahin ko iyon o hindi.

“Break up, perhaps?”
“No way!” agap ni Senyora. Naalarma sa suhestyong sagot ni Kajik.

Hindi ako nakasagot. Now Senyora looks so worried.

“I mean…” kinalma ni Senyora ang sarili. Napainom na rin siya ng tubig at ilang sandaling nag focus sa kanyang paghinga.
“Misunderstanding lang po…” sabi ko para maibsan ang kaba niya.

Kajik chuckled. Sumulyap siya sa bintana kaya napalingon na rin ako. I saw a few drops of rain outside. Umiling siya.

“Nga pala… I promised we’d go horseback but it’s raining a bit. We’ll do that when the rain stops, is that okay?”
Tumango ako.

Hindi na muli nagsalita si Senyora. Kabado ito sa misunderstanding namin ni Zamiel kaya si Kajik na lamang ang nagkwento. He’s here for a vacation. He has a condo in Manila but he’s very busy with so many things kaya hindi kami nagkaroon ng pagkakataong magkita roon.

I suddenly wonder if his wife is in his condo? Hindi ba sumama rito? Busy ba? Pero nagbabakasyon siya kaya dapat natural na kasama niya ang asawa?

We resumed our talk on the terrace. Umuunti ang patak ng ulan pero habang umaambon pa ay pareho kaming hindi willing na mangabayo. Lagpas ala una ay panay na ang tingin ko sa gate para sa darating. Si Senyora ay naging abala sa handaan para sa mga inhinyerong isasama ni Zamiel rito.

“I highly doubt you’re marrying my brother for the company,” biglang sinabi ni Kajik.
Uminit ang pisngi ko. Sa huli ay bumuntong hininga, sumuko sa kahit ano pang pagtanggi.
“Or you made him believe you’re marrying him for that?”
I chuckled mockingly. “He can’t be that dense to realize that, right?”
“Realize what?” medyo gulat na tanong ni Kajik.

Magkapatid nga talaga sila. Did he expect me to agree to marry someone just for the company? Oo, kailangan ko si Zamiel para sa kompanya pero sa dami ng nangyari, kung hindi ko siya mahal, hindi ko siguro maiisip na pakasalan siya.

“That you’re marrying him because you love him?” he sounds a bit surprised at that.
Makahulugang tingin lang ang binigay ko kay Kajik.
“Damn, woman! You’re probably showing him mixed signals. I heard you pushed him away last time. Mahal mo naman pala?”

Wow. He’s updated.

“That’s a different story. Your grandma didn’t want me for him. What choice do I have?”
“Your choice. Hindi naman si Lola ang magdedesisyon kung ikaw nga ang pakakasalan ni Kuya.”

Napaangat ako ng tingin sa kanya. Nag-iwas naman siya at binaling ang atensyon sa baso kahit pa nagpapatuloy sa pagsasalita.

“Maybe you’re not showing my brother much about your real feelings. That’s sometimes the cause of misunderstandings…”

Wow. Wait lang… May problema ba siya sa marriage niya. Imbes na isatinig ang mga iniisip ay lumingon na lang ako sa gate. He’s right, though. I don’t show Zamiel much about my feelings. Kaya ba kahit na sinabi ko na kagabi ay tila hindi siya naniniwala? O wala man lang reaksyon? Baka naman napagod na siya sa akin?

“They’re here…” Kajik declared when we both saw their van entering the gates.

Napatayo ako roon. Nakita ko rin ang isang pick up sa likod ng van. Pakiramdam ko’y sila na nga ito.

Thye househelps lined up, something usual in this mansion. Tumayo na rin si Kajik para salubungin ang pagdating mga bisita. Nagkukumahog na rin akong sumunod, kabado at umiinit na ang pisngi.

“We’ll horseback when the rain stops, okay?” si Kajik nang nakitang medyo lumakas muli ang ulan.

Iilang kasambahay ang lumabas para magbigay ng payong sa mga lumabas sa van. May tatlo naman doong may dalang tuwalya, kung sakali sigurong basa ang mga bisita. Si Senyora Domitilla naman ay nasa harap, ngiting ngiti para matanggap ang mga bisita.

Para akong nakalutang sa anticipation at kaba. Nilingon ako ni Petrina, isa siya sa may hawak ng tuwalya. Nilakhan niya ang mga mata niya kaya lumapit pa ako sa bukana ng bulwagan upang makita ang paglabas ng mga panauhin.

Some of them were wet. Iilang inhinyero namin ang bumati sa akin. Pero naghanap ang mga mata ko kay Zamiel na kabababa lang sa pick-up at medyo basa rin. He refused the offer of umbrellas and pointed one of our engineers without it. Tumakbo siya patungong bukana at walang pag-aalinlangan kong kinuha ang tuwalya na hawak ni Petrina.

“Welcome home, hijo! Pasensya na at noong tumulak ang mga sasakyan ay hindi pa umuulan kaya hindi nakapaghanda…” si Senyora kay Zamiel na sa akin naman ang titig.

My heart is beating so fast and loud. Lalo na noong nagtungo na ako sa kanya para punasan ang tubig ulang nanuot sa kanyang balat at buhok.

“Welcome everyone! I’m so glad you’re all here. Feel at home, gentlemen…” bati ni Senyora at binalewala na kami.

Kahit na hindi naman siguro, pakiramdam ko’y nanonood sa amin ang lahat. Zamiel’s eyes bore into Kajik and then back to me. Nanatili na iyon sa akin hanggang sa makalapit ako. My heart is tingling with so many sensations. Pakiramdam ko ay pinipigilan kong huminga ng mabilis at malakas kahit pa kailangan ko iyon sa sandaling iyon.

Pinipigilan ko rin ang lakas ko sa bawat dampi ng tuwalya sa kanyang pisngi at leeg. Pinipigilan kong maghuramentado sa harap ng nakatingin at sa harap ni Zamiel na nakatitig lamang sa akin.

Sinalubong ko ang patak ng ulan sa dulo ng kanyang buhok. Naramdaman ko ang init ng kanyang balat ng bahagyang dumampi ang aking daliri sa kanyang leeg. I blushed furiously when I realized what I’ll do a few seconds from now. Pagkatapos kong marahang mapunasan ang kanyang mukha ay tumingkayad ako para maabot ang kanyang labi.

I gave him one sweet kiss before proceeding with what I’m doing.

“How’s your flight?” I asked confidently like nothing happened.

Fuck!!!

“Fine. Yours?” he said huskily.

Tumindig ang balahibo ko sa lalim ng kanyang tinig. I can sense the tension and his internal fret.

“Fine, too. Kumain ka na?”

Para akong mahihimatay kahit sa simpleng tanong ko lang! Ni hindi ko siya matingnan kahit na siya ay nanatili ang tingin sa akin. Mabuti na lang at inaabala ko ang sarili ko sa pagpupunas sa kanyang dibdib.

“Yes. You?” he asked back.
“Tapos na rin,” sagot ko at natantong wala nang ibang maitatanong pa.

Tumango ako at biglang napanghinaan. Binaba ko ang tuwalya at bahagyang umatras. Bago ako makalayo ay hinawakan niya ang palapulsuhan ko. My heart jumped so hard I think I’ll have a heart attack!

“Nasa kwarto natin ang mga gamit mo?”

Sa gulat ko ay napaangat ako ng tingin sa kanya. He’s looking ruthless and forceful but deep inside, I know of his gentleness and affection. Akala ko noon, his being ruthless and vulgar are the things I will hate the most on him, pero nagkamali ako. Iyon pa ang naging dahilan mabaliw ako sa kanya.

“H-Hindi. I guess Senyora thinks it’s inappropriate because we’re not married.”

His jaw clenched. Nilingon niya ang iilang kasambahay at agad nag anunsyo.

“Pakilipat ang gamit ng asawa ko sa aming kwarto.”

Isang tingin lang ay umatras na si Petrina at iilang kasambahay para sundin ang naging utos. Senyora Domitilla, on the other hand, is busy pushing the engineers to eat another lunch kahit pa tapos na umano silang kumain.

Naging successful naman siya. Nadala niya ang mga ito sa kusina. Tinapik ni Kajik ang balikat ni Zamiel, tila pagpapaalam na maiiwan niya na kami. Lumingon muna ito sa akin.

“Horseback when the rain stops, huh?”
Tumango ako at ngumiti. Zamiel’s grip tightened. I know why. Nilingon ko siya.
“I don’t know how to ride a horse anymore. Can I ride with you instead?”

I blushed again when I realized what happened the last time we did that. Ngayon, sinabi ko lamang iyon dahil bukod sa iyon naman talaga ang totoo, ayaw kong magselos siya.

“Fine. Let’s go to our room. I’ll just change…” sabi niya at hinila na ako paakyat sa engrandeng hagdanan.

Binitiwan niya lamang ako nang nakapasok na kami sa kwarto niya. His room is a bit bigger. I don’t remember coming here in daylight kaya medyo nanibago pa ako sa looban.

Naghubad siya ng damit. I looked away from his naked back and concentrated on the room’s interior, instead. Nang nakapagbihis na siya ng bagong t-shirt ay ‘tsaka ko lang ibinalik ang tingin ko sa kanya.

Wearing a dark blue v-neck shirt, inayos niya ang kanyang buhok at naupo sa kama. In front of him is a huge mirror. Nanatili akong nakatayo malapit sa pintuan. He turned to me with serious and ruthless eyes.

His hair is messy. Medyo basa parin kasi ito kaya lumapit ako sa kanya. Sa paglalakad ay para akong lumulutang pero tiniis ko ang nararamdamang paghuhuramentado para lang maipadama sa kanya, ayon kay Kajik, ang aking nararamdaman.

Madaling maabot ang kanyang buhok lalo na ngayong nakaupo siya sa kama. Marahan kong inayos ito sa paraang gusto ko. Combing the strands with my own fingers while he’s looking up at me.

“Are you still mad at me?” tanong ko, nakatingin lamang sa kanyang buhok.

Naramdaman ko ang kanyang braso at kamay na yumapos sa aking hita para mas mahigit pa ako sa gitna ng kanyang mga binti. Hinayaan ko siyang gawin iyon kahit pa kabadong kabado ako, hindi mapakali, parang mahihimatay.

“Yes.”

Natigil ako sa pagsuklay dahil sa sagot niya. Napaatras ako ng bahagya. Naramdaman niya iyon kaya hinigpitan niya pa lalo ang yakap sa aking hita at binalik niya ako sa dating distansya.

“But I told you I love you…” sabi ko na tila iyon ang sagot sa away naming dalawa.

He groaned, his frustration very evident. Hinila niya ako pababa sa kanya. He bent my knees forcefully but gently. Napayakap ako sa kanyang leeg sa gulat. I shrieked when he lifted me up and put me down in between him. Ang magkabilang tuhod ay nasa magkabilang gilid ng kanyang baywang.

“You crazy woman. You really think I’d recover that fast after seeing you kiss another man?”

Uminit ang pisngi ko.

“And you didn’t even protest? I thought violence was for savages, I was wrong. Dahil noong nakita kitang hinalikan ng iba, wala akong ibang maisip kundi maging bayolente sa lalaking kahalikan mo!”

Kinagat ko ang labi ko.

“And what was your reason? A farewell kiss? Fuck that. You’re not doing that. Sa kaibigan man o kahit kanino.”
“I know… I was wrong, I’m sorry.”

Suplado siyang umiwas sa akin ng tingin. Ngumuso ako lalo at tinagilid ang ulo para mahanap ang titig niya pero iniwas niya lang lalo.

“I said I love you and you act like it’s nothing…”
“Tss. Paasa ka…” he murmurred without looking at me.

Nagulat ako sa sinabi niya. Hindi ko na napigilan ang ngiti. Lalo na nang nakita kong bahagyang nag-iba ang kulay niya at tila may naiisip na kinokontrol lamang.

“You don’t believe me?!”

Umawang ang kanyang labi pero hindi siya nagsalita. Tinikom niyang muli iyon.

“Gosh, Zamiel. We fucked and all that…”

Naagaw ko ang atensyon niya. He put his index finger on my lips. Tinanggal ko agad iyon. He doesn’t want my vulgarity.

“Made love…” he corrected.

Umirap ako at nagpatuloy lamang. “…I couldn’t and didn’t do it with other man because it’s you who I love tapos ngayon, hindi ka naniniwala? Manhid ka rin ‘no?”
“You made sure I remember how much you hate me so I couldn’t forget about it easily.”
“And you think I’ll really marry you for the company, huh?”
“I don’t care, anymore. I just wanna be married to you.”

Umiling ako at natawa na lamang sa kanya. Bahala ka na nga, Zamiel! Nang nagtama ang aming tingin ay nakita kong seryoso siya. Napawi ang tawa ko. I felt his hand snaked on the small of my back. My heart pounded so fast and hard. Pakiramdam ko ay naririnig niya iyon. I don’t like how this feels. I don’t like this intimacy. It’s making me dizzy.

“Hmm. But is it true, though?” marahan niyang sinabi sa akin. “You’re in love with me.”

Bastard! Sabing oo, e! Kumalas ako sa kanya para magpaliwanag. Tumayo ako at tumalikod pero imbes na hayaan akong makawala ay hinigit niya ako pabagsak sa kanyang kandungan. I saw how hard I fell on his thighs and how tight he snaked his arms on my body. Kahit ang mga braso ko ay ayaw niyang makawala.

“You’re in love with me…” ulit niya.

Sa harap namin ay isang malaking salamin. The intensity and passion his eyes is showing off in our reflection made me dizzier. Hindi ko na kayang tumingin pa sa posisyon namin.

Hindi pa siya nakuntento nang nakitang nakakawala pa ang binti ko. He put his legs together just to trap my legs. Para hindi na talaga ako makawala ng kahit konti.

“Yeah…” I whispered.

He chuckled near my ear. Kinagat ko ang labi ko. Ang napapaos niyang halakhak ay nagpatindig sa balahibo ko.

“What happened to all those I-will-never-like-you things?”

Nagkibit ako ng balikat.

“You want to marry me because you’re in love with me, huh?” he whispered near my neck.

Nag-iwas ako ng tingin para mabigyan siya ng tamang espasyo sa aking leeg.

“Yes,” sagot ko.
“Kailan lang ‘to?” he murmurred.
“Back when I was sixteen…”

Natigil siya sa kanyang pagsinghot sa aking leeg. His embrace became tighter, tila ba wala na siyang plano pang pakawalan ang kahit anong parte ng katawan ko simula noon.

“That’s bullshit!” malutong niyang bulong.
“I didn’t lie with my feelings for you, Zamiel. Lahat ng sinabi ko, totoo. Bukod lang sa pangalan ko at sa katotohanang magpapakasal ako sa’yo. But I know we can’t be together. I was so young and-”
“Fuck! I could wait till your eighteen!” agap niya na para bang mababago pa namin ang nakaraan kung sinabi ko lang sa kanya na totoo iyon noon.
Umiling ako. “Iba ang estado natin noon, Zamiel. I’m not like you-”
“I don’t fucking care a bit of your status, Astherielle! You can be a beggar for all I know, I’d marry you anyway! Bakit sinabi mo saking nagsinungaling ka?” he said painfully.

Kita ko ang titig niya sa aking mukha dahil sa repleksyon namin sa salamin.

“So you’d push me away?” sabi ko. “Because that’s what you should do.”

Umigting ang panga niya.

“And how is your pursuit of that ambition, hmmm?” He said sarcastically. “Did you get rid of me?”
“No…”
“Damn you, woman! We lost years!”
“We have years ahead of us, Zamiel. That is what’s important,” I said in a very calm way.

Natigil si Zamiel. He sighed heavily and rested his chin on my shoulder. Hinawakan niya ang mga kamay ko bago hinalikan ang aking balikat ng matagal.

“Kung ganoon, huwag na nating patagalin pa ito. Hindi ko na kayang maghintay pa ulit.”

I bit my lower lip. His words were marked with warning and finality.

“If I can have you now, I’ll have you immediately, Astherielle. This long engagement is over by the end of the week.”

Huminga ako ng malalim.

“I’m tired of hearing Zaldua on your name when it should’ve been Mercadejas a long time ago.”

Like

Like
Love
Haha
Wow
Sad
Angry

2

Comments are closed.