What Lies Beneath The Sand – Kabanata 38

October 22, 2017 By In What Lies Beneath The Sand Comments Off on What Lies Beneath The Sand – Kabanata 38

Kabanata 38
Kiss

Surprisingly, nakatulog naman ako ng mabuti kahit pa ganoon ang nangyari. Due to exhaustion or peace of mind, alinman ang rason, masaya ako. Though I can tell it is because of the latter. When I woke up, my heart is not heavy.

Ngayon ko lang natanto na sa nagdaang mga taon, hindi ako kailanman nakaramdam ng ganitong contentment. And I’m happy to feel it today, despite everything that’s happening.

Agaran ding nawala ang katahimikang natamo ko nang paglabas ng kwarto ay naririnig ko na ang kung anong sigawan sa baba. I sighed when I realized that it is Auntie Tamara and Tita Matilda.

“Ang mahirap sa’yo, Tamara, napakaselosa mo…” tunog tudyo ang boses ni Tita Matilda roon.

Bumababa ako sa staircase habang naririnig ko ang sagutan.

“Ang sabihin mo, nanlalandi ka na naman!”

Humagalpak si Tita Matilda. “Nanlalandi? Says the whore who-“

“Tumahimik kang bruha ka!”

Iilang tili galing sa mga kasambahay ang narinig ko. I heard Renato mutter something. Tumingala ako at huminga ng malalim. Nang lumiko para sa dining area sa harap lamang ng bukanang hardin ay nakita ko sila roon.

Tita Matilda looked satisfied and happy. Si Auntie Tamara naman ay nanggagalaiti, umagang umaga. Renato is holding her arm, trying to stop her from hurting Tita Matilda. Nang nakita ako ni Tita Matilda ay agad nag-iba ang kanyang ekspresyon. Taas noo niyang tinungo ang kabisera sa kabila ng lamesa, knowing that the other one is for me.

Uminom siya ng tubig nang naupo habang sumusugod pa si Auntie Tamara. Tinuro niya si Tita Matilda at kitang kita ko ang galit nito.

“Mapagpanggap ka! Kapag nandyan si Ace, tahimik ka!”

“Anong nangyayari, Auntie?” banayad kong tanong.

Nanatili akong nakatayo malapit sa silya ko. Hindi muna uupo habang hindi pa naliliwanagan sa nangyayari rito.

“Ace, I’m sorry. It’s my fault,” si Renato.

Nilipat ko ang tingin sa lalaki. He looks regretful. Nagulat ako dahil sa pag-amin niya. How is he involved here anyway?

“I need the help so I called Renato and that’s all,” si Tita Matilda naman ngayon.

“You dirty old-“

“Tamara!” Renato’s voice thundered.

Palipat-lipat ang tingin ko sa kanilang tatlo. Bumaling si Auntie Tamara kay Renato. I saw a glint of anger in her eyes. Renato looks calm and weary at the same time.

“Auntie, it’s early in the morning. Kumain muna tayo,” sabi ko.

Hinawakan ni Renato ang braso ni Auntie Tamara. Binawi ni Auntie Tamara iyon at padarag na naupo sa tabi ko. Renato looked so sad and lonely for a moment. Nang nakita kong nakabawi ay naupo ito sa tabi ni Auntie. Sumulyap sa kay Auntie na nagsisimulang kumuha ng pagkain sa ekspresyong galit at iritado.

Tahimik akong naupo at hinayaan ang lahat. I still need to think about my work pero nabigo ako dahil hindi pa yata tapos ang bangayan.

“I don’t understand your problem Tamara. Tumulong lang ang mabait na si Renato sa ginagawa ko sa hardin. You are clearly over reacting…” si Tita Matilda.

Natigil ako sa pagsubo nang nakita ang pandidilat ni Auntie kay Tita.

“You really think I’m a fool for not noticing all your stupid advances on him, huh?”

Tahimik akong nagpatuloy sa pagkain habang nakikinig sa mga mararahang pasaring.

“Tamara, don’t do this in front of the-” Renato whispered.

“Wala kang pakealam kung kailan ko pipiliing gawin ito! Ang mabuti pa! Magsama kayong dalawa-“

“Auntie, what’s wrong? Can’t we chill?” putol ko.

Dumating si Daniella galing siguro sa kanyang kwarto. She looks fine though her eyes were a bit puffy. She glared at me before sitting on her supposed chair.

Okay. Ganito yata ang eksena araw-araw rito? Hindi ko mapipilit na maging maayos ang lahat pero habang hindi ko pa napagpaplanuhan ang mga susunod na gagawin ay kailangan naming magtiis muna sa arrangement na ito.

“Good morning, hija. Eat…” ani Tita Matilda sa anak.

Hindi naman umimik si Daniella. Kumuha lang siya ng pagkain at tahimik na kumain na rin.

“May pinagmanahan talaga, ‘no?” Auntie Tamara murmurred.

“Anong sinabi mo?” ngayon si Tita Matilda naman ang galit.

Hindi na nagsalita si Auntie Tamara. Nagpatuloy siya sa pagkain habang si Renato naman ay nakatitig at mukhang nawalan ng gana sa panunudyo ni Auntie.

“Look… you might be threatened. Hindi mo naman talaga siya gusto, ‘di ba? But it’s convenient to have someone like him to fulfill your worldly needs kaya wala kang pakealam. Ngayong nakikita mong may ibang babaeng nagkainteres ay ‘tsaka mo lang narealize kung gaano siya ka importante sa’yo?” si Tita Matilda.

“So you are interested with him? Kaya ba nagkukunwari kang nahihirapan sa hardin kasi alam mong tutulungan ka niya-“

“Auntie?” pigil ko ulit.

Kitang-kita ko ang naeeskandalong mukha ni Tita Matilda. She blushed.

“No. Ace!” iritadong sambit ni Auntie. “Habang tinutulungan siya ni Renato, she tried to touch his arms and his chest! Akala niya hindi ko nahuli ‘yon!”

“Oh you-“

What the hell?

“If you all don’t try to live together in this mansion then I am gonna throw someone out of here!” iritado kong sinabi.

“I’m willing to go back to my apartment, Ace. Mag-isa!” si Auntie Tamara.

Kita ko ang alarma sa itsura ni Renato. He shifted uncomfortably on his seat. Tiningnan niya ako na tila may gustong sabihin pero hindi niya masabi sa harap ng maraming tao. I nodded to acknowledge whatever it is.

“Hindi ikaw, Auntie. Tita Matilda, kung hindi mo pipigilan ang bangayan ninyong dalawa, mapipilitan akong paalisin kayo rito!”

“You can’t do that to us!” si Daniella.

“Apparently, I can. If I wish to. But I don’t!” agap ko.

Natahimik sila. Si Tita Matilda na magsasalita na sana ay tinikom na rin ang bibig.

“This house is mine. You have a share in the assets of the company but not of this house. You’re here at my mercy, my respect, and my hopes that it will soon be alright. Pero kapag patuloy n’yong guguluhin ang bahay na ito, I’d give you your fair share of assets so you could get your own house!”

“I’m willing to go, Ace. Kahit iwan na si Renato rito,” si Auntie naman ngayon na mas lalong nagpairita sa akin.

“Not you, Auntie. Settle your fight with Renato. I’m sure it’s all a misunderstanding.”

Sumulyap ako kay Renato. Nakita ko ang palihim niyang pagpapasalamat sa sinabi ko. Walang nagsalita sa kanila. Ni si Auntie Tamara na kanina lang ay mukhang maraming sasabihin.

After a few moments, the eating resumed. Nobody dared to talk about anything. Huminga ako ng malalim. Kung hindi ako magmamatigas, hindi ko makokontrol ang mga ito. I hate to say it but I feel like it is also my responsibility to stop them from killing each other.

“Good morning…” naninimbang agad ang tingin ni Zamiel nang pumasok ako sa kanyang sasakyan.

Tahimik naman ang bahay nang umalis ako pero hindi ko parin maialis sa isipan ko na kailangan ko talagang ayusin ‘to. This can’t go on like this.

“Morning,” bati ko kay Zamiel nang nakapasok na.

I saw him scan my clothes. Napatingin din tuloy ako. I’m wearing a white v-shaped spaghetti top, black pencil cut skirt and coat. He pursed his lips for a moment before he leaned closer to me for a swift and subtle kiss.

Naestatwa ako ng ilang sandali. Pinaandar niya naman ang sasakyan habang binabawi ko pa ang aking wisyo. Umagang-umaga pinagpapawisan ako ng malamig dahil sa ginawa niya. Tumikhim ako at tumuwid sa pagkakaupo.

Sumulyap siya sa akin habang nililiko ang sasakyan.

“You have a problem at home?” aniya na parang walang nangyari.

Big deal masyado sa akin ang ginawa niya pero parang wala lang naman iyon sa kanya. O baka naman agad na siyang naka adapt sa “buhay fiance” naming dalawa? Kahapon ko pa nga lang kinumpirma na payag ako sa kasal. Mabilis ding mag adjust ‘tong si Zamiel, huh?

“Bumalik na si Daniella sa amin,” sabi ko bilang paliwanag.

“And?” agap niya na parang hindi na nag-isip kung ano maari ang mangyayari kung nariyan si Daniella.

“Well, she’s a-a bit broken hearted. She’s in love with you…” maliit ang boses ko nang nasabi ko iyon.

I saw him look steadily on the street. Wala siyang sinabi kahit pa noong lumiko ulit ang sasakyan niya at dumiretso pa hanggang sa natraffic. I don’t think he’ll ever say anything about it. Sumulyap siya sa akin kaya nagtagpo ang aming tingin.

“I hope this isn’t an introduction to call this off?” he said in a lazy drawl.

Nagulat ako roon dahil iyon agad ang inisip niya. My words were caught mid air, hirap akong magsalita.

“N-No… I’m just telling you that in case…”

“In case of what? I don’t love her, if that’s what you’re trying to say.”

Ngumuso ako. “Siya dapat iyong pumunta roon sa Costa Leona, Zamiel, hindi ako. Kung siya ang una mong nakita, baka rin siya ang minahal mo.”

“I don’t think so…” he said in a hard tone.

“You want to marry someone when we met. That means you could marry anyone,” sabi ko.

“I did not want to get married until I saw you…” he said like it was nothing.

Ngumuso ako. Talaga ba? He’s a notorious playboy way back. Maiintindihan ko kung totoo ang sinasabi niya ngayon. Marriage should scare him. It will force him to be loyal, imbes na makasungkit ng marami pang babae.

“And like I would believe that? You had girls even after we were introduced! May babae ka nga sa mismong engagement party natin, e.” Umirap ako at umiling.

He smiled wickedly. Hindi na siya sumagot kaya hindi na rin ako nagsalita. See? Oh the playboy in him! Alam kong tama ako sa mga hinala ko. Sinubukan kong maging sport doon pero hindi ko magawa. Nagpupuyos agad ang damdamin ko.

Umiling ako nang nakarating na kami sa building. Isang valet ag nag-aabang para sa amin. Hindi pa nga namamatay ang engine ay binuksan ko na ang pintuan ng sasakyan para maunang makalabas. Bahagyang sumama ang umaga ko dahil sa pinag-usapan namin ni Zamiel.

“Hey…” he said lazily.

All the “good mornings” from the employees were directed at us. Iilan ay mas puntirya si Zamiel. Para bang himala na nandito siya sa building umagang-umaga. Mabilis ang lakad ko pero pagkatapos ng limang hakbang ay napabalik ako at padarag na bumagsak sa kanyang dibdib.

Uminit ang pisngi ko. People are looking at us like we bring the show. And Zamiel is very good at making everyone notice us.

“I won’t let you have a bad morning.” He chuckled.

Sumulyap siya sa valet at may hinagis dito. Hindi ako makawala dahil hawak niya ang palapulsuhan ko. Hindi ko rin matanggal ang kamay ko dahil ayaw kong gumawa ng kumosyon. Baka isipin ng mga tao na nag-aaway kaming dalawa.

When he turned to me, binitiwan niya ang palapulsuhan ko at inilipat niya ang kanyang kamay sa aking palad. Dahan-dahan ay pinagsalikop niya ang aming mga daliri sa isa’t-isa.

Matalim ko siyang tinitigan pero hindi na rin nanlaban. Nagpatuloy kami sa paglalakad sa lobby ng building.

“Good morning, Miss Zaldua and Mr. Mercadejas!” bati ng iilan nang pumasok ako sa elevator.

Ngumiti ako sa mga bumati. I caught Zamiel looking at my skirt with intense glare bago pumasok at tumabi sa akin sa elevator. Mas lalo ko rin siyang tiningnan ng masama dahil sa ginagawa niya.

His jaw clenched and slowly his hand crawled on the small of my back. He pulled me closer to him. Nagpakawala ako ng malalim na hininga at bahagyang iniwas ang sarili roon. May natitira pang inis sa pinag-usapan namin sa kotse tapos ngayo’y kung maka porma siya tila walang problema.

“My secretary will send you the files of the organizer’s suggested suppliers for our wedding. There’s a portfolio of the best wedding gown designers local and international on your desk now.”

I cannot believe him. Dito niya pa talaga naisipang pag-usapan iyan? Napapatingin ang mga tao sa amin. They probably couldn’t believe that it is really happening!

“Okay,” sabi ko para matigil na siya.

Dumantay ang kanyang kamay pababa. Ngumuso ako at nilingon ulit siya. I can only imagine our marriage! Papasok kaya kami sa trabaho kung mag-asawa na talaga kami? My goodness!

“Pick one that won’t reveal much…” pahabol niya.

An employee shamelessly smirked at us. She blushed. Napayuko naman ang iilang nakarinig din. Zamiel just can’t shut his darn mouth about it, huh!

Lumabas kami sa tamang palapag. Ang mga nasa tanggapan ay bumati agad para sa amin. I nodded and greeted them back habang panay lang ang sunod ni Zamiel sa akin. Kahit pa noong pumasok na ako sa opisina ko ay nakasunod parin siya.

Agad na umalis si Daphne. Nagtimpla siya ng kape at hinatid niya iyon pero nang nakitang kasama ko si Zamiel ay nagkukumahog nang umalis ito sa silid. Ano kayang utos nitong isang ito at bakit ganoon?

Mabilis naman ang lakad ko patungo sa swivel chair ko. Sinara ni Daphne ang pintuan. Bago pa lang ako makaikot sa lamesa ay hinigit muli ni Zamiel ang palapulsuhan ko.

“Ano ba?!” pagalit kong sinabi dahil kanina niya pa ginagawa sa akin ‘to.

Bago ko siya masimangutan ay napatili na ako. Parang bumaliktad ang sikmura ko sa takot. Napakapit ako sa kanyang braso. Walang kahirap-hirap niya akong inangat sa baywang. His massive hands maneuvered the move. Nilapag niya ako sa aking mesa, marahas na inalis ang mga dokumentong naroon.

“What the hell are you doing, Zamiel!” sigaw ko sabay tampal sa kanyang braso.

Hindi siya natinag. Imbes ay ikinulong niya ako roon. Ang dalawang kamay ay nasa magkabilang parte ng lamesa, pinapagitnaan ang aking pagkakaupo. Even when I’m already sitting on that table, hindi ko parin naungusan ang tangkad niya. Our eyes only leveled. He tilted his head cockily.

Uminit ang pisngi ko sa lapit namin at sa ginawa niya.

“Tsk tsk…” he shook his head. “My wife is having a bad morning.”

“Oo! Dahil sa’yo! Ang mabuti pa magtrabaho ka na! Marami pa akong tatapusin dito!” Iniwas ko ang tingin ko sa kanya pero hinahabol niya saan man ito magtungo.

“Masama pala ang loob mo noong may mga babae ako?”

I can’t believe he is asking me that! Sino ba ang sasaya doon?

“Bakit? Ano ba dapat ang gagawin ko kung may babae ka? Matutuwa?”

His laughter roared like thunder. Pakiramdam ko ay dinig na dinig iyon sa labas, ayaw lang pumasok ng kahit na sino para maicheck kung ano ang nangyari dahil syempre kaming dalawa ni Zamiel ang nasa loob!

My face heated ten times more because of his laughter. Tinulak ko siya pero ni isang dipa man, hindi siya magalaw.

“On our engagement day you were making out with some random chic! Tapos sa mga sumunod na araw, tig dadalawang babae ang meron ka!”

Ngumuso siya, tinatago ang ngiti. Tuwang tuwa siya na parang joke ang sinasabi ko.

“Ang daya mo rin, ‘no?” patuya niyang sinabi. “Gusto mong patay na patay agad ako sa’yo pagkatapos ng unang kita natin? Of course I tried to fucking get over you! Unang kita pa lang natin, gusto na kitang pakasalan. I can’t be that easy, right?”

What? That’s bullshit!

“And how is the development of that ambition?” I asked cockily.

His eyes narrowed for a moment, tila nagulat sa confident kong linya. Then, he groaned. Tumingala siya at pumikit, ipinapakitang frustrated siya kahit na nakangisi naman. He’s just acting that he’s problematic when the truth is he likes everything that’s happening.

Pagkadilat ay mapupungay na ang mga mata niya.

“How arrogant…” he whispered and tilted his head.

His lips twitched. Bumagsak ang mata niya sa aking labi. Bumagsak ang tingin ko sa kanyang dibdib, hindi ko siya matingnan ng diretso sa mga mata niya.

“Alam mong hindi kita makakalimutan ‘no?” paratang niya sa akin.

Ngumuso ako at pilit na kinunot ang noo.

“You predicted my fall. You know I can never forget you,” he whispered lowly.

Nanatiling iwas ang tingin ko kahit pa diretso ang mga mata niya sa akin.

“If you saw Daniella first-“

“I would’ve broken the engagement,” maagap niyang sinabi.

I bit my lower lip.

“You arrogant woman,” he whispered. “You’re fully informed of your control over me and you’re using it to your advantage, huh?”

Hindi ako nagsalita. Nanghihina ako. His tone and his words sound like a lullaby. Parang gusto kong ganito na lang kami buong araw.

Damn it! Sinasabi ko na nga bang hindi ito magandang ideya!

“Aantayin ko ang araw na mabaliw ka rin sa akin, Astherielle.”

He sniffed on my neck. Napatuwid ako sa pagkakaupo at bahagyang hinayaan siyang gawin iyon sa aking leeg.

“You’ll fall so hard. And I’ll make sure you won’t get over me.”

Gusto kong ngumisi. Ngumisi dahil hindi na ako sigurado. Is he threatening me? Para saan? At kung makapagsalita siya’y parang hindi pa ako lunod na sa kanya. Well, he doesn’t know. I suddenly wonder how he’d feel the moment I tell him the truth. Ngayon pa lang ay para na akong uod na binudburan ng asin tuwing naiisip ang reaksyon niya.

“And how will you do that?” hamon kong muli, tinatago ang pagkakatuwa.

“I’ll show you. Pakasalan mo muna ako.”

You wise asshole!

Umayos siya sa pagkakatayo, alam niya ang dulot niya sa akin at alam niya rin kung ano ang gagawin para masikil ako. Umatras siya at tinuro ang mga nakalatag sa lamesa ko.

“Pick and start planning for your dress. Our wedding organizer will drop by some time today.”

Ganoon ang nangyayari sa nagdaan pang mga araw. Zamiel would always pick me up at home tapos ihahatid sa trabaho. Kukunin niya rin ako sa hapon at ihahatid sa bahay tuwing gabi.

True enough, the wedding preparations started. Wala pang date at iba pang detalye dahil iniisip ko pang mabuti ang lahat. We also scheduled a dinner with his parents. Iyon ang ikinakastress ko pero dahil parehong nasa ibang bansa pa ang kanyang mga magulang, bahagyang maantala iyon.

Mabilis kong binasa ang aprubado kong proyekto sa Aklan. Matagal na pala iyon, naantala lang dahil sa pag aapruba ni Zamiel. It seems promising, gaya ng sinabi ni Senyora Domitilla. Plus, it’s a good experience for the firm. Ibig sabihin sobrang nag eexpand na dahil pati sa Visayas ay may proyekto na talaga kami.

“Ilang araw ka po roon, Ma’am?” tanong ni Daphne pagkatapos ilapag ang kape.

“Hindi ko alam. It’s not specified here but I’ll wait when the project is done.”

“Project?” Napatingala si Daphne.

“I mean surveying…”

Damn! Hanggang ngayon ay blanko parin ang utak ko sa mga gawin dito sa firm. Zamiel did not teach me a thing yet. Pero sinunod ko naman ang mga sinabi niyang gawin kong reform sa mismong structure ng kompanya. But I must admit that I’m still weak with the technicalities.

Tumango si Daphne at nagpaalam nang lumabas.

I canceled some meetings for the surverying. Bukas ang alis ko patungong Costa Leona. Hindi ko nga lang alam kung kasama ba si Zamiel doon. Wala naman siyang sinabi. I just know that he’s busy for the past few days. Ang dami niyang meetings.

Because of our endless banters, I forgot to ask Zamiel if he’ll be with me tomorrow. Bukod pa sa nakakahiya namang magtanong lalo na’t busy siya. Paano kung hindi pala siya kasama? E ‘di parang mapipilitan siya kasi tinanong ko na? Baka isipin niyang gusto ko ngang naroon siya?

Buong araw kong inisip ang dapat kong gawin. Well, kung sa bagay… fiancee niya ako. May karapatan akong magtanong o kahit pa magdemand?

The thought of demanding him to come with me sent shivers down my spine. Am I serious? The hell?

Tumayo ako at iniwan ang mga trabaho sa desk. Hapon na at tapos ko na binasa ang nakalaan para sa araw na ito. The rest will be through emails starting tomorrow.

Gumala ang isipan ko sa pag aaya sa kanya na pumunta kami ng Costa Leona. At kung darating ang parents niya sa makalawa at uuwi rin sila sa probinsya, tama lang na doon na ganapin din ang pag-uusap tungkol sa kasal.

Wow. This is really serious, huh?

And maybe… I can also tell him… about my feelings? I waited a bit. Naghanap ng araw na hindi na masyadong komplikado ang lahat, nagpalipas ng init sa media, at sinugurado ang smooth transition ng lahat. I think it’s time to tell him things…

Iniisip ko palang para na akong matutunaw. I don’t think I can handle his reaction.

“Miss Zaldua, a friend of yours is here…” si Daphne sa intercom.

“Sino?” tanong ko.

“Uh, si Judson daw po.”

Napabuntong-hininga ako. Akala ko kung sino.

“Sige, papasukin mo.”

Tumuwid ako sa pagkakatayo at nagrelax. Si Judson lang pala.

Hinanda ko ang ngiti ko para sa pagpasok ng kaibigan. When the door opened, I smiled wider for him.

“Oh Jud, how’s work?” tanong ko na agad umurong nang nakita ang kanyang ekspresyon.

A furious Judson walked straight towards me. Hindi na ako nakaatras pa o naka adjust man lang sa kanyang naging reaksyon.

Diretso siya sa akin, hinihingal, at galit.

“Totoo ba?!” his voice echoed.

“N-Na ano?” tanong ko, hindi pa makuha kung bakit ganito lamang ang galit niya.

“Nagtrabaho ka raw sa isang club?”

Now… where the hell did he get that? In his office? Kay Amer? Hindi naman siguro ipagkakalat iyon ni Amer, ‘di ba? Someone from their office? Caleb? Ashton?!

“Jud-“

“At customer mo ‘yang si Zamiel Mercadejas at ikakasal na kayo ngayon?!”

Whoa! Whoa! Wait lang.

“Jud, there are so many things you don’t know about. Calm down and I will explain it to you.”

He’s my friend. Noon pa man, hindi ako masyadong makwento sa dating buhay ko sa Maynila at sa nangyari rin sa akin sa Costa Leona. I kept it within myself. Not a secret but not a news to be shared, too.

“Kung ganoon, ano? Ito ba ang pangarap na pinunta mo rito sa Maynila? Ang makaakyat sa tuktok sa pamamagitan ng pagiging pokpok!?”

Naantala ang paghinga ko sa ere sa mga sinabi niya. His words hurt but I don’t blame him. Wala siyang alam. Hindi ko sinabi sa kanya lahat.

“The company is from my father, Jud. At hindi ako pokpok. Hindi ang pagpapakasal ko kay Zamiel ang dahilan na nakuha ko ulit ang-“

“Pero bakit ka magpapakasal sa kanya? Huh? Wala akong makitang ibang rason, Ace! Alam kong matayog ang pangarap mo sa buhay pero hindi ko inasahang ganito kababa ang kaya mong gawin makamit lang lahat!”

He stepped closer to me. Umatras ako at umilag sa kanyang galit.

Alam kong nasabi niya lang iyon dahil sa kanyang galit at dahil na rin hinayaan kong wala siyang alam. I didn’t take his words against him, imbes ay naghanap ako ng paraan para maipaliwanag sa kanya ng mabuti ang lahat.

“Huwag mo akong talikuran, Ace! At ano itong mga nakikitang larawan ng engagement n’yo? Ipinangako kang ipakasal sa kanya? Hindi mo sinabi sa akin?!”

“I’m sorry, Jud. I know you were a friend to me and I couldn’t share everything about myself yet. Siguro ay dulot na rin ng lahat ng experience ko.”

The anger in his eyes is so evident. Nagpatuloy parin ako.

“Zamiel was part of my past. We’ve known each other for a long time and I’ve been once engaged to him-“

“At hindi mo kailanman binanggit sa akin iyon?” tunog akusasyon iyon.

Hindi ako nakapagsalita. I feel bad for him. Seeing him angry made me feel guilty.

Naisip kong masyado nga akong naging sarado sa mga tao. Sa mga kaibigan, at kahit pa sino. I felt like everyone is going to hurt me so I shut people out. I don’t show them my real emotions. Reason why I hardly show and tell Zamiel my real feelings for him.

Namulat ako ngayon sa mga pagkakamali ko dahil sa mga sinabi ni Jud. Ano pa nga ba ang magagawa ko ngayong tapos na ang lahat. The damage has been done and I cannot correct it anymore. The only thing I can do is to apologize for my actions…

“I-I’m sorry, Jud-“

“Tinuruan kita, Ace! Lahat ng kailangan mong malaman, itinuro ko sa’yo! Hindi kita kailanman binigo kahit pa hindi ko alam kung ano ba talaga tayo. Pero sana hindi mo nilihim sa akin ‘yan! Na ipinangako ka pala! Sana hindi mo ako ginawang tanga!”

Yumuko ako at tumango. I feel so guilty.

“I’m really sorry, Jud-“

“Magpapakasal ka ba sa kanya dahil ipinangako kayo sa isa’t-isa at para na rin sa negosyo mo?”

Kinagat ko ang labi ko at umiling.

Mas lalo siyang nagalit. He stepped forward. Hindi ako umatras. Gusto kong panindigan ang sinabi ko sa kanya. Hindi ako takot na panindigan ang pag amin.

“Hindi ako naniniwala. Kilala kita. Matayog ang pangarap mo. Ginagamit mo ang lalaking iyon para umakyat ng husto?”

“Jud, no…” marahan kong sinabi.

He’s been nothing but good to me. Kaya naman hindi ko na kayang gawan siya ng mali. Hindi ko kayang pagsalitaan siya ng masama. Ako ang may pagkukulang sa kanya.

“Mahal ko si Zamiel. Alam kong hindi ko kailanman nasabi sa’yo ang lahat ng ito. I’ve been very secretive. Not only to you but to everyone who dared to offer me friendship. I’m sorry for that. My life has been so full of betrayals that I chose not to tell everyone everything.”

Tumango siya at yumuko. Kinagat ko ang labi ko. I adore Jud so much. I like him so much for being so true to me. For being a friend and a teacher. Pero may mga bagay na hindi ko kayang ipaliwanag. May mga kailangan ang puso na walang makapagdidikta.

There are things we cannot control.

Things we wanted to control but we’ll always fail in the end.

Huminga ng malalim si Judson. Nakakabinging katahimikan ang bumalot sa amin bago siya yumuko at biglaan akong siniil ng mariing halik.

My eyes widened at his sudden move. Pero hindi ako nanlaban dahil naramdaman ko ang pagwawakas ng kung ano sa kanya. Like it is the end to whatever he started in him. A finale to everything he just said to me.

Tumagal ang halik dahilan ng pag angat ng kamay ko, naghahandang itulak ang kaibigan kahit pa nasasaktan ito. Pero bago ko pa magawa ay bumukas ang pintuan at pumasok si Zamiel doon.

Jud stopped kissing me to see whoever got in. Nakita ko agad ang nag-aalab at tila bagyong apoy na galit sa mga mata ni Zamiel. I know his kind of anger and I’ve memorized everything about him. Agaran ang pagpagitna ko sa dalawa. I find Jud easy to tame but Zamiel… will always be Zamiel.

Like

Like
Love
Haha
Wow
Sad
Angry

1

Comments are closed.