What Lies Beneath The Sand – Kabanata 36

October 22, 2017 By In What Lies Beneath The Sand Comments Off on What Lies Beneath The Sand – Kabanata 36

Kabanata 36
Feelings

Hindi ko alam kung ano talaga ang tunay na motibo ni Senyora Domitilla kanina sa opisina. Did she really forgive me or she realized that I am rich? Hindi sila naghihirap at nasisiguro kong kayang mas yumaman at umunlad pa ni Zamiel without my help or anyone for that matter. But maybe Senyora wants a rich wife for her grandson para… hindi ko alam? For the name? For the honor it can possibly bring? To show off?

It’s horrifying to think that I don’t consider it to be a big deal. Nababaliw na talaga yata ako. Gusto ko pa talaga, huh?

Sabay kaming lumabas ni Zamiel sa lift, patungong lobby. Iilang empleyado ang lumilingon habang naglalakad kami. I’m trying hard not to show signs of uneasiness. Lalo na dahil diretso ang lakad ni Zamiel, halatang sanay sa atensyon ng mga taong nasa paligid. I don’t think he even notice the stares of the people.

Binigay ng valet ang sasakyan ni Zamiel. The valet opened the shotgun’s door for me. Nanatili naman si Zamiel doon, hawak ang baywang ko para igiya ako sa loob.

Nilingon ko siya, nagdadalawang isip sa pagsakay sa magara niyang luxury car. He tilted his head. His eyes full only of me.

“Changed your mind?”
Umiling ako. “No. Naalala k-ko lang. Sabay na raw tayong magdinner nina Amer,” sabi ko.

Hawak ang pintuan ng sasakyan at ang isang kamay ay nasa aking baywang, marahang tumango si Zamiel.

“Okay, then… We will,” malambing niyang sinabi.

Two camera clicks made me blink profusely. Hindi na ako nagdalawang isip pa sa pagbaba at pagpasok sa kanyang sasakyan. Zamiel closed the door and searched for the photographers. May sinabi siya sa nakaabang na guards at kumilos agad ang mga ito.

Umikot si Zamiel at mabilisang sumakay sa kanyang sasakyan. I put my seatbelts on. Sumulyap siya sa ginawa ko bago ginawa rin iyon sa kanya. Pagkatapos, hindi na siya nag-alinlangan pang umalis.

Naiwan ang mga mata ko sa building. Tinitingnan ko kung naroon pa ba ang iilang media na kumuha ng picture sa amin kanina. Hindi ko inasahang kahit gabi na, meron paring natitira sa kanila.

Hindi kami mga artista. Maaring maraming interesado sa buhay ng mga Mercadejas pero hindi ko inasahan na may ganoon ka sugid kung makapangalap ng impormasyon.

“Sorry about that,” Zamiel said.
Umayos ako sa pagkakaupo at bumaling sa kanya. “You have a showbiz life, huh?”

Sumulyap siya sa akin. Nang binalik sa kalsada ang mga mata ay nanatiling seryoso.

“They usually stop once they get the answers they want,” sabi ni Zamiel.

Oh. Tumango ako. Hindi ba nasagot na ni Lucianna Mercadejas ang mga tanong kanina? Kulang pa ba iyon? Kailangan bang kami pa ang iinterview?

Hindi ko na dinugtungan. Ayaw kong pag-usapan namin ang tungkol sa pagharap sa media. Ayaw kong humarap, actually. Kung tatanungin ako, baka wala lang akong masagot.

Are you engaged to Mr. Mercadejas?
No.
Pero hindi po ba may engagement party kayo noon?

I can imagine the stress I’ll go through explaining what happened without dragging Daniella’s name. At kapag aamin naman ako na engaged nga kami para wala ng follow up questions, ano na lang ang sasabihin ni Zamiel at ng pamilya niya?

Isinantabi ko ang lahat ng mga iniisip nang nakarating na kami sa restaurant kung saan nag-aantay si Amer.

Ang engrandeng lugar na iyon ay nagsusumigaw ng kayamanan. The proud display of opulence amazed me. Purong kristal at ginto ang nakapalibot sa mismong lobby ng hotel. Marmol na sahig, kumikinang at halos walang alikabok, ang tinatapakan namin.

Of course I did not make a fool of myself by looking like an idiot, ogling at every corner. Hindi ito ang unang pagkakataon kong napunta sa ganitong klaseng lugar. Though I must say, the first one was probably when Zamiel hired me as his escort.

What an unconventional way to remember my first time, huh?

“This way, Sir,” a girl in the usual nationalistic uniform guided us towards the entrance of a huge ballroom dotted with buffet tables.

Dire-diretso ang lakad namin patungo sa isang malaking lamesa. Si Caleb at Amer lang ang naroon. Siguro ay napagod si Judson sa unang araw niya sa trabaho kaya hindi na rin nakapunta rito.

“Hello!” si Amer sabay beso sa akin nang nakita ang pagdating.

Tumango si Caleb kay Zamiel. Tahimik naman kaming naupo sa mga silyang naroon. The dinner was immediately served.

“Did you know that the reporters came all the way from your building to mine, just to interview me about hiring you weeks ago?” panimula ni Amer sa akin.
“I’m sorry…”
“Ayos lang. Ganoon talaga pag may pinagkakaguluhan sa industrial side. Especially of course…” he smirked at Zamiel.
“Did you answer them?” tanong ni Zamiel.
“Some questions, yes. Ang iba, hindi.”

Kung saan-saan napapadpad ang mga mata ni Amer. Sinundan ko ang line of vision niya at nakakita ako ng iilang mukhang mga prominenteng tao na nakatingin sa lamesa namin.

“See? I know why the reporters are that eager to get any info. Zamiel is one of the most eligible and hottest bachelor right now. Ang mga alta, nagkukumahog na mapili but… he has no girlfriend, and no-”
“Tss. Stop it, Amer. You’re giving her so many ideas…” si Zamiel, pagkatapos ay uminom ng tubig.
“I really thought you’re engaged with Daniella, Zamiel. Inisip kong tama naman ang narinig ko. She made your last birthday celebration possible, right?” si Caleb, tunog panunuya.
“We were there…” si Amer, nanlalaki ang mga mata nang may maalala. “But I don’t really think Daniella is Zamiel’s fiancee. Habang walang engagement, hindi ako naniniwala. A family with the calibre like the Mercadejas won’t let a chance for an engagement party slip away.”

Natahimik ako. Hindi ko naman alam ang mga nangyari diyan dahil hindi kami pareho ng mundo. Right now, I feel like an outsider being introduced of my supposed world. Baguhan ako sa lahat ng ito.

Naisip ko tuloy kung gaano ako pinagkaitan ni Tita Matilda sa lahat ng ito. I did not wish for anything extravagant. I just want a decent home and a formal education, hindi niya ibinigay sa akin. Para siguro hindi ko malaman, para hindi ako maalam sa pagpapatakbo ng kompanya, at para maisahan ako kalaunan.

“Late si Zamiel dumating! Buti dumating nga dahil ang dinig ko’y out of town ka noon, hindi ba?”
“It was my mother and Daniella’s plan. Daniella said my mother will be disappointed if I didn’t show up. We were out of town, it was a surprise so I didn’t know.”
“We? We were out of town? Out of town with who?”

Tumikhim ako. Hindi sumagot si Zamiel. Palipat-lipat ang tingin ni Amer sa amin bago siya madramang naghinagpis.

“You were out with her, Zamiel?” kumpirma ni Amer.
“Yes. Let’s not talk about this.”

Nagngising-aso si Amer habang pinagmamasdan kaming dalawa. He giggled. Kahit pa noong nagsimula na kaming kumain ay hindi parin maalis ang ngisi niya.

“Well, curious lang naman ako. Don’t worry, we won’t tell anybody about it, Zamiel. Actually, ang iniisip ko lang talaga ay kapag nalaman ng media ang trabaho mo bago ka napadpad sa companya namin, Ace…” seryosong sinabi ni Amer sa akin.

Iyon pa. If that news breaks out, mas lalala pa ang lahat ng ito. Though if Tita Matilda and Daniella spreads that, malalaman ang dahilan ng paghihirap ko. Malalaman na pinalayas nila ako kaya tingin ko ay tatahimik ang mga iyon tungkol doon.

“Why did you work there, anyway?” si Caleb.
Madilim ang tingin ni Zamiel nang bumaling siya kay Caleb. Kunot-noo naman si Caleb na tumingin kay Zamiel.
“It’s convenient. Hindi naman masama ang maging waitress…” marahan kong sagot.
“Waitress? Sa mga pinagpuputok ni Matilda, iba ang trabahong iyon, Ace.”
“It was my fault. I requested for her. I was her one and only customer for that. Can we stop talking about this?” si Zamiel.

Amer’s mouth formed into a big O. Napainom naman ng wine si Caleb habang tinitingnan ako.

“How much did he offer? A million or two?” pabirong bulong ni Amer sa akin.
“Amer…” parang kulog ang boses ni Zamiel nang sinabi niya iyon.

Napaawang ang bibig ko, magsasalita na sana para isiwalat kung magkano ang binayad ni Zamiel pero dahil sa galit nito, hindi ko na tinuloy. Sinulyapan ko si Zamiel at nakita kong seryoso siya habang tinitignan ang kanyang wineglass, tila nawalan ng ganang kumain.

Their next topic is about business. Nakinig lamang ako sa kanila. Nagulat pa ako nang nakitang mabuti naman ang naging usapan ni Zamiel at Caleb tungkol doon. I never thought they can manage a good conversation.

Sa restaurant palang, may iilan nang lumapit sa amin. Lalo na noong palabas na kami. Iilan ang pumapansin kay Amer sabay sulyap sa kasama, may isa namang lumapit at pumunta sa amin ni Zamiel.

A girl went to us. She’s not familiar to me pero tingin ko’y kilala ni Zamiel iyon. Zamiel politely greeted. The girl turned to me with all smiles.

“Hello! We were never really formally introduced and I don’t think you remember me?” sabi noong babae.

Doon pa lang, nagulat na ako.

“This is Tana, Astherielle,” si Zamiel nang siguro’y nakita akong lito.
“I’m Tana!” masayang naglahad ng kamay ang babae.

Tinanggap ko naman iyon, though I really don’t remember her.

“My family got invited on your engagement party seven years ago? I remember you wearing a fancy red dress. Gandang ganda ako sa’yo and I told myself that Zamiel really knows how to pick a girl, huh? Indeed, you are very stunning until now,” maligaya niyang sinabi.
“Ah!” I awkwardly laughed. “Uhm, thank you!”
“Sorry for disturbing,” aniya nang naramdaman ang awkwardness ko. “I was just really excited when I saw you both. Just got home from Germany, e.”

Zamiel’s hand landed on my waist na para bang trabaho na nito ang doon manatili.

“No… no, it’s okay!” agap ko.

She smiled sweetly at me again before she waved to us goodbye. Tumango si Zamiel at mabilis akong tinabunan sa iilan pang nagtatangkang lumapit sa amin.

Naisip ko tuloy, ano kayang iniisip ng mga taong hindi updated sa mga nangyari? Inisip nila na nagpakasal na kami ni Zamiel pagkatapos ng engagement. Iilan ang nag-iisip din na may anak na kami?

Papasok na sa isang engrandeng club, lagi kaming napapatigil. Madilim at maingay ang music, gaya ng una kong pasok noon sa pinuntahan namin ni Zamiel. I realized that in this life, almost all of my first times were with Zamiel. Lahat…

Amer’s busy socializing with some other people. Caleb’s chatting with some girls, too. They seem very comfortable with this lifestyle. At home na at home samantalang nag oobserve lamang ako sa lahat ng nangyayari at si Zamiel, nasa gilid ko man ay marami ring kilala.

“Uy hello! Hi!” iilang babae ang lumapit sa amin para bumati.

Kanina ko pa nakikita ang iilang titig kay Zamiel pero konti lang ang lumalapit gaya nitong ngayon. Siguro dahil malapit ito sa pamilya ni Zamiel.

“Congrats on your engagement!” bati noong babae.
“This is Zyra. She was also in our engagement party,” paliwanag ni Zamiel.
“Ah! Hi!” nahihiya kong bati.
“So it is true? Zamiel is engaged?” sabi ng katabi niyang mukhang mataray na babae at kanina pa nakatitig kay Zamiel.
“Of course! Ang tagal na noon, actually. I was a fresh grad when we went to their ancestral home to witness the engagement,” mayabang na sabi noong si Zyra sa kasama.
Her friend scowled at her. Binalik ni Zyra ang tingin sa akin at ngumiting muli.

Iilan pang ganoong pangyayari. I realized some of the regulars of these clubs were also the people who got invited in our engagement years ago. Siguro nasa mga apat ang nagpahayag ng experience sa Costa Leona. Dalawa doon, lalaking kaibigan pa ni Zamiel.

Nakarating din kami sa pinakamalaking lounge ng buong bar. In front of us is the dancefloor. Nagsisimula nang sumayaw ang mga ilaw salin sa tunog ng electronic music sa lugar. Sa gitna agad naupo si Zamiel. He’s holding me close to him, expecting me to sit beside him.

Naupo na rin ako sa tabi niya. Si Amer ang tabi ni Zamiel, si Caleb naman ang nasa banda ko.

Iilan pa ang nakipag-usap kay Amer. Most of them, pretending to be really interested even when I can see their eyes watching Zamiel’s move closely. Nilingon ko si Zamiel na nakahilig sa sofa. I expect him to be looking at the girl pero mali ako.

Mapupungay ang mga mata niyang nakatingin sa likod ko. His hand is slowly carressing my waist and my back.

Nagtatawanan na sina Amer. Si Caleb naman ay unti-unting nakahanap ng babae. Pinaupo niya iyon sa tabi niya at mukhang may pinag-uusapan na silang importante. Wine and hard liquor were served in front of us. Drinks poured in and the music is starting to get me.

“Hi Zamiel! Nice too see you here again,” hindi na napigilan noong babaeng kausap ni Amer.

Amer slowly looked at us then resumed to another animated conversation with the same girl. Sumulyap si Zamiel sa babae at pagod na tumango bago bumaling ulit sa akin.

“Zamiel,” another girl approached behind us. “Raoul is near our table. Lika, puntahan natin?” maligayang sabi ng isang chinita at maputing babae.

Napatuwid ako sa pagkakaupo, naghahanda sa pag-alis ni Zamiel.

“Just send my regards to him,” Zamiel said lazily then he looked at me again.

Awkward na nanatiling nakatayo ang babae roon, medyo napahiya bago hinawi ang buhok at nakihalo na sa mga nagtatawanang kaibigan.

Nilingon ko ulit si Zamiel.

“Bakit hindi ka sumama sa kanya?”
“What will I do with Raoul?”

Nagkibit ako ng balikat at bumaling sa nakalapag na inumin sa lamesa. Tumuwid sa pagkakaupo si Zamiel. I felt his chest behind me. I moved forward a bit just to put some distance between us pero ang kamay niyang nasa baywang ko ang tumulak sa akin pabalik sa dating distansya namin.

My breath hitched when I felt his whole chest on my back. He firmly put his hand on my stomach just to put me in place.

“I know what you’re thinking. Don’t drink,” he whispered slowly.

Ngumuso ako, halos hindi makagalaw dahil sa mga pagkakahawak niya sa akin. His other hand rested on my right thigh. Hirap na akong huminga at masyado na akong nababagabag sa kanyang hawak.

“Why? Inuuhaw ako. Konti lang naman,” sabi ko.

Kahit pa alam ko na ang dahilan noon, tinanong ko parin. He’s probably still upset with what happened the last time I got drunk. Naiintindihan ko naman. Nakakatakot din namang mangyari ulit iyon. Naparami lang naman din ako noon.

He called for a waiter. Lumapit agad ito sa amin. At papalapit ito, hindi ko kayang hindi pansinin ang iilang mga matang nagmamasid sa lahat ng galaw namin.

“Let’s order juice for you. What do you want?”

Nakangiti ang nag-aabang na waiter sa amin. Kunot-noo akong nag-isip ng juice na iinumin.

“I’m fine with pineapple juice…” sabi ko sa kanya.
Nag-angat siya ng tingin sa waiter. “Pineapple juice, please.”
“Noted, sir. Anything else?”

Zamiel motioned none. Umalis ang waiter kaya nilingon ko ulit si Zamiel. I saw him get a shot of whatever’s in front of us. Ininom niya ng tuluyan ang isa at naamoy ko kaagad ang alak sa kanyang hininga.

I shivered when I realized that even the scent of whiskey is attractive for me. Dahil lang sa kanya galing? What the hell? Am I this smitten of him?

“By the way, nareview ko ang iilang proposal at…” I started to distract myself from my inappropriate thoughts of him.

He put the glass back on the table. Binalik niya rin sa aking hita ang kamay niya.

“I saw… well… one you have to review, too. Iyong proyekto sa Panay Island. I find it… okay…” nagdadalawang-isip kong sinabi.

Am I that good to decide about this? Hindi kaya ipapahamak lang ako ng opinyon ni Senyora? Was it meant to shame me or what? Pero hindi naman tinanggihan ni Zamiel ang offer na iyon, ibig sabihin gusto niya pero may ilang problema lang?

“And, uhm… it’s a big project.”

Hindi ako makatingin ng diretso sa kanya. Bukod kasi sa hindi ako sigurado sa pinagsasasabi ko, titig pa siya sa akin.

“I saw your note about the need to survey it again. Ayos lang. Pwede naman nating ipadala roon ang mga engineer, hindi ba? And… you know…”

Uminit ang pisngi ko nang natanto ang susunod na sasabihin. This sounds so biased.

“We can house them in your mansion. Pero magbabayad naman ang kompanya! Pero… kung ayaw mo naman, pwedeng sa hotel na lang. May ibang hotel naman siguro roon, hindi ba?” tuloy-tuloy ang sinabi ko dahil sa kaba.

He did not respond immediately. Tumitig lang siya sa akin, nakikiramdam sa lahat ng mga sinasabi ko.

“Well, I’m sure meron. Marami naman siguro at baka mas malapit pa,” sabi ko nang nanatili parin ang titig niya sa akin.

He looked amused with something, the reason why my heart is racing double time.

“Okay. I’d let our engineers live in our mansion while the project is going on. No need to pay for it.”

Oh! That’s great!

“That will be a big help for the… hmmm… finance. And uhm, I’m thinking I could do this hand’s on. Sasama na rin ako sa kanila.”

Fuck! I forgot to ask if he’ll be there too? Nag aassume na ako masyado na iyon lang ginagawa niya! He has a company to take care of! For sure he can’t be free for my firm all the damn time.

“Uh-huh…”
“So… I will stay in your mansion, too…” I trailed off, gustong idagdag ang tanong kung naroon ba siya kung sakali.
“Hmm. Okay, then. I’ll arrange the schedules immediately.”

Shit. He might not be there anyway. Hindi na lang siguro ako magtatagal doon kung wala siya.

Astherielle! You should be there for work! Hindi para sa ibang bagay! Kailangan kong matuto kung paano ang lahat ng ito! Hindi ko pwedeng ihalo ang personal na mga problema sa trabaho.

“Hello, Zamiel! Hi!” a prominent showbusiness and media host went to our table with his entourage of pretty girls.

Tumayo si Amer para bumati roon. A man, bald and in his mid forties is making a scene in front of us. He’s wearing an all black outfit, and even in the shell of a man I know Eve lies in him inside. Tumayo rin si Caleb at nakita ko ang malamyos na bati nito para roon. Tumayo rin si Zamiel para magpahayag ng pagbati. Kilala ko lamang ang lalaki bilang isang showbiz personality pero hindi kami magkakilala sa personal. Ganunpaman, tumayo ako para sa pakikipagpormalan.

“Congratulations in your engagement! I knew you were engaged for a long time ago but I just assumed it is to Daniella?”

Lumingon ang lalaki sa akin at ngumiti. I smiled back.

“Kung hindi n’yo mamasamain, papaunlakan n’yo ba kung sakaling magsusulat ako para sa isang first class magazine tungkol sa inyo? A little interview will do… about confirming your engagement, Miss Zaldua?” ako ang puntirya ng lalaki.
Tumango agad ako bago pa makaapila si Zamiel. “We’ll set a schedule.”
“Thank you!” Then the man turned to Zamiel. “Isa na naman ang nalagas sa listahan ng Manila’s most eligible bachelors! Oh wait… come on let’s take a picture.”

Nagtawag agad ng photographer si Amer nang nakitang naghahanap ito ng mapagbibigyan ng cellphone para sa picture. The man positioned himself in between us. Inakbayan niya ako, ganoon din si Zamiel. Mabilis ang naging pangyayari. Dalawang picture at binitiwan niya na agad kami.

“I’m looking forward to the interview, Zamiel. I heard, wala pa kayong pinapaunlakan?”
“Yes, I will eventually set the schedule,” ani Zamiel.

His entourage were busy laughing and watching us from afar. Iilan ang pasulyap-sulyap kay Zamiel sabay tingin sa akin, tila nangungumpara ng kung ano. I held my head up and remained composed. Zamiel’s hand slowly caressed the small of my back. When he unconsciously noticed our distance, he pushed me to close whatever is between us.

After the slight commotion, nagpaalam na ang showbiz personality at unti-unti nang lumapit sa kabilang lamesa kung saan may kilala rin. Some of his entourage remained for a chat with Caleb or Amer. Naupo si Zamiel, sinunod ko naman siya, hindi pa nakakalma sa biglaang pakikihalubilo sa mga kaibigan nila.

“You sure with what you just said?”

Uminit ang pisngi ko. Alam ko kaagad kung ano ang ibig niyang sabihin.

“You indirectly confirmed that we’re engaged by telling them you’d schedule an interview.”

Ngumuso ako. Alam ko ang ginawa ko kanina. Gusto kong magpalusot at sabihing iyon naman ang paniniwala ng lahat pero sa tono niya, naramdaman kong hindi niya ako titigilan hanggat hindi niya makumpirma na ganoon nga ang iniisip ko.

“Why? Are you engaged with anyone else? Perhaps, Daniella?”
He winced at that. “I don’t even like your step sister.”
“Then… what’s wrong with it?” matapang kong sinabi.

His eyes lingered on me. The menacing stare he usually sported is surfacing a bit, making me tremble. His fingers slowly tapped the small of my back. He drew circles in it languidly at wala akong magawa kundi ang ipakitang ayos pa ako, hindi pa naman nahihimatay.

I need to clear things up with Daniella and Tita Matilda. I know I said I won’t marry Zamiel, pero sa sitwasyon ngayon na tila agaran na ang pag-aassume ng lahat na kami nga ang magpapakasal, backed up with the pictures of our engagement years ago, what else can I do?

What else can I do, your ass, Ace! You’re just making an excuse for this stupid act!

“I mean… I know your family believes in marriage for convenience. I think… it is really convenient, too,” sabi ko, hindi na alam ang mga pinagsasasabi at ang nais talagang ipahiwatig.
“Convenient to marry me?” he asked huskily.

Napalinga-linga ako sa paligid. How awkward it is that we’re talking about this matter here. Sinikop niya ang mga kamay ko. Bumagsak ang tingin ko sa aking hita, kung saan naroon ang aming mga kamay.

“Yes…” labas sa ilong kong sabi. “Well, I’d have to consult this with Daniella and Tita Matilda yet, pero… I will need your expertise in running a company I barely know about. You will need my expertise in drafting and woodworking…” pormal kong bulong, maging ako hindi makapaniwala sa mga sinasabi.

Hindi siya nagsalita. I can sense the heat of his stare just inches away from me. I did not dare take a peek of him.

“People think we’re already engaged. It will be very… very hard to take it back. Masisira pa sina Tita Matilda kung sakaling uungkatin pa ang dahilan ng lahat.”
“So you’re marrying me because of my expertise in the business? Huh?” the slight amusement in his tone didn’t escape my ears.

Napaawang ang bibig ko. Diretso ang tingin sa dancefloor kung nasaan ang nagsasayawang mga tao. Napakuha ako sa kalalapag lang na juice ng waiter sa harap. I sipped on it a bit, alibi para hindi na makadugtong pa.

“Mahirap akong asawa, Astherielle…”
I laughed mockingly. “You didn’t warn me about that years ago. Hmm. Pero sige… bakit mahirap kang asawa?”

His large hand rested on my thigh. Pilit niyang pinaglapit ang bahagyang nakabahagi kong mga hita. I was unconsciously sitting loosely and I realized he’s been so attentive with my every move.

“I’d stick myself wherever you are concerned. I’ll meddle with all the things in your life.”

Kinagat ko ang labi ko. Why I’m suddenly so alert and happy with what he just said is beyond me.

“And… I am a fucking jealous husband. Can you handle that?”

Parang tinarakan ng punyal ang puso ko. Nag-uumalpas ang sakit nito.

“I thought we’re m-marrying for convenience?” I reminded him to save my panicking face.
“Convenience, my fucking ass. You know that’s not the case for me.”

His lips made its way to my shoulder blades. He rested his chin on it. I bit my lowerlip, aware of his intimacy towards me.

Did he just ask me if I can handle him? He’s literally all over me even before everything happened. He manipulated his way in the club to get to me. He used my Aunt’s weakness to buy me for thirty million. Sige nga… paano akong hindi masasanay sa lahat ng pakekealam niya sa buhay ko?

O baka naman… hindi ito sanayan. Maybe… I like him meddling with my life. I need him to meddle wherever I’m concerned even when I can independently do those things.

“D-Do… you still have feelings for me?” banayad kong tanong habang hinahawakan ang isang baso ng juice.

Parang dinadasalan at sinasamba ko iyon habang pinagpapahinga ang baso sa aking hita. Ang kamay niya’y nanatiling nakahawak sa aking kaliwang hita, slightly pulling it so my legs won’t be apart for even a centimeter.

“No…” he whispered softly and weakly.

Nagpakawala ako ng marahang hininga. Tinitigan ko ang pineapple juice sa aking baso. Sa lahat ng nangyari sa amin, I would understand if he’s lost his feelings for me. Ang hindi ko lang maintindihan ay sa mga sinabi niya at sa mga kilos niya, pakiramdam ko, hindi kailanman nagbago. Maaaring nahaluan ng galit noon, pero kung may ibinago man, mas lumala lang ang intensidad.

“Feelings fade away…” napapaos niyang sinabi.

He sighed heavily before he buried his face more on my neck.

“…this doesn’t. No matter how hard I try.”

Like

Like
Love
Haha
Wow
Sad
Angry

Comments are closed.