What Lies Beneath The Sand – Kabanata 35

October 22, 2017 By In What Lies Beneath The Sand Comments Off on What Lies Beneath The Sand – Kabanata 35

Kabanata 35
Deny

“No need to buy lunch, Ma’am. Mr. Mercadejas ordered for you before he left,” si Daphne, pagkatapos kong magtanong tungkol sa menu ng cafe.

Hindi ko na kasi namalayan ang oras. I was so busy reading all the sheets in front of me that I forgot about lunch.

Umalis si Zamiel kanina para sa isang meeting sa kanilang kompanya. May opisina siya rito pero ang sabi ni Daphne kanina ay hindi naman daw iyon dito namamalagi. In fact, meeting lang iyon pumupunta rito.

“Oh. Okay…”
“Pinapaakyat ko na po rito. Do you want anything else, Ma’am?”
“Wala na. Thank you,” sulyap ko sa kanya.

Okay. Sa totoo lang, hindi ko alam kung handa ba talaga akong pangunahan ang kompanya. There are proposals from clients requiring my approval. At sa iilang papel na nabasa ko, iyong may approval lang ni Zamiel ang inaaprubahan ko.

Tingin ko, pwede kong ireview ang mga hindi niya kinuha pero natatakot ako dahil hindi ako maalam sa ganito.

Lumipas pa ang isang oras at ganoon parin ang ginagawa ko sa mga papel. My phone beeped and saw a message from Zamiel. Kunot-noo kong pinulot ang cellphone ko para basahin iyon.

Zamiel:
Did you eat your lunch?

Ako:
Yup.

Ikaw? Huminga ako ng malalim. Hindi ko kayang dugtungan iyon.

Zamiel:
I’ll let you choose your food tomorrow. Sorry for meddling.

I have no problem with his choice of food for me kaya bakit niya ititigil iyon? Huminga ako ng malalim. Of course, I should have a choice, right? I’m an independent lady with a company to manage. Dapat responsable na ako. Pangarap ko iyan noon pero bakit parang contradicting na itong nararamdaman ko ngayon?

Nabibigo pa ako dahil ititigil niya ang pagbibigay ng pagkain.

Tinitigan ko ang cellphone ko. His reply feels dismissive. Parang wala na akong pwedeng ma ireply kundi “okay”. Naaalala ko noong huli akong nagreply ng “okay” sa kanya. Hindi na rin siya nagreply, e.

My phone beeped again at para akong batang tinawag sa recitation nang nakita kong galing ulit iyon kay Zamiel.

Zamiel:
What are you doing?

Shit. He texted again?

Kanina, noong nag-usap kami sa conference room, akala ko… akala ko… he actually sounded confused and tired. Tired of me, huh?

Kaya naman ngayong nakita kong nagtitext siya ng ganito, para akong nililipad ng hangin.

Ako:
Reading the approved proposals. Ikaw?

Pumikit ako ng mariin. Dinikit ko ang mukha ko sa aking lamesa. Stop acting like a child, Ace! You should be damn respectable and not like a teenager!

Umahon ako at inayos ang sarili. Zamiel’s thirty years old. He can find a better woman a bit older than me. Say… Twenty six? Iyong pormal at hindi bata mag-isip. Oh my gosh!

Sumagi sa isip ko si Zamiel na hinahawakan ang baywang ng ibang babae. I’ve never seen him hold Daniella’s arm or waist. At ngayong naiisip ko iyon, para akong kinakatay.

Zamiel:
Meeting with a client for furniture designs.

Naalerto ako roon dahil sa furniture. That is my strength and definitely not this firm. Lalo na noong sinabi ni Zamiel sa akin kanina ang proseso para gawin itong… I forgot the term. He said he wants to invest here and some large companies want to buy shares, too.

Dumudugo ang ilong ko sa mga sinabi niya kanina. He suggested that I read a book about it. Naroon sa shelf malapit dito. Gosh, will I understand and learn this? Pero naniniwala naman ako sa kakayahan ni Zamiel kaya paniguradong kung anong sinuggest niya, iyon ang tama.

Bago pa ako makapagtipa ng sagot ay tumunog na ang intercomm. I’m guessing there’s another reporter out there asking Daphne if I really got engaged with Zamiel. Kanina kasi, may nagtanong kung ako raw ba iyong nasa picture.

I saw the pictures and yes, it is indeed me. Hindi ko maitatanggi dahil high definition photos iyon ng engagement namin sa Costa Leona.

“Ma’am-”

Hindi na natapos si Daphne sa pagsasalita. Basta’t sumabog na lang bigla ang pintuan. Iniluwa nito ang nanggagalaiti at umiiyak na si Daniella.

“I don’t need approval! Fuck you!” she screamed.

Mabilis na tumakbo si Daphne para pigilan si Daniella sa biglaang pagpasok. Tumayo ako sa gulat pero agad ko ring sinenyasan ang sekretarya na ayos lang iyon.

“I’m sorry, Ma’am-”
“Bakit ka nagsosorry? I have the right in this company! She’s not the only Zaldua here!” sigaw ni Daniella sa sekretarya ko.

Sumenyas ulit ako kay Daphne na iwan na kami. She nodded and closed the door. Nakatayo ako pero nanatili akong nasa harap ng lamesa. Based on Daniella’s sudden outburst.

Tinuro niya ako. Ang mga luha sa kanyang mga mata ay mabilis na bumubuhos. Namumugto rin ang mga ito at ang ilong ay sobrang pula na dahil sa pag-iyak.

“Walang hiya ka! May gana ka pang magsabi na engaged kayo ni Zamiel!”

I calmly blinked, sabay ang pagbuntong-hininga.

“I did not say that-”
“You’re not true to your words! Hindi ba nagkasundo tayong dalawa? Pinili mo ang trabaho! Eto na, Ace! Mas sobra pa sa hiningi mo! Na sa’yo na ang posisyon kaya bakit pati si Zamiel ay kinukuha mo!”

It sounds like utang na loob ko pa sa kanila ang kompanyang ito. Sige, hindi ako magrereklamo. They have money here. Pinalago pa nila ito.

“Calm down, Daniella. Why don’t you go to Zamiel and-”
“Fuck you!” she screamed so loud I can hear her vocal cords vibrate. “Kinuha mo ang bahay! Ang negosyo! Ngayon si Zamiel!”

What the hell? Why am I blamed for this?

“Did you tell him what I told you, then?” sabi ko, tinutukoy ang mga masasakit na salitang nabitiwan ko para kay Zamiel.

Kahit pa hindi niya na naman iyon kailangan sabihin kay Zamiel dahil narinig niya naman yata iyon noong pumasok siya. I just want to remind Daniella that I told her what to do.

“Napakawalang hiya mo, Ace! Pagkatapos ng ginawa namin ni Mommy para sa’yo…”

Natigilan ako roon. Unti-unting nauubos ang pasensya ko dahil sa mga paratang niya sa akin.

“Ang landi-landi mo! Kahit noon pa man! Wala kang utang na loob-”
“Walang utang na loob? Come on, Daniella! Huwag mong isumbat sa akin iyan. I did not tell the media how cruel your mom treated me! Pwedeng pwede kong sabihin na pinalayas ako sa sarili kong bahay! Na nagpakalayu-layu ako dahil maging si Auntie Tamara ay dinadamay n’yo! I can always tell them how you two threatened me just weeks ago, pero hindi!”
“At iyan ang dahilan? Iyan lang ang dahilan kaya mo inaagaw si Zamiel ngayon? Huh?” she sounds so disappointed of me.

I groaned. Frustrated ako sa mga argumento niya. Inisip kong maaring desperada lang talaga siya. Mahal niya si Zamiel at natatakot siyang maagaw ko ito kaya lahat ng pwede niyang sabihin ay sinasabi niya sa ngayon.

“I am not taking Zamiel away from you. You’re hallucinating, Daniella-”
“Anong hindi? Kinakalat mo na engaged ka sa kanya?”
“Hindi ko kinakalat! They were asking if I was that girl in the picture. Anong gusto mong sabihin ko? Ikaw ‘yon? E, obvious na ako ‘yon! Don’t worry, the next reporter, ieexplain ko na inutusan mo ako at ikaw talaga ang engaged kay Zamiel-”
“Oo! Para masira ako? Malaman ng lahat na binayaran kita! Don’t you dare say that!” tumaas muli ang boses niya.

What the hell? Then what will I do now?

“Then… how can I help you, Daniella?” kalmado kong sinabi dahilan ng mas lalong pag-iyak niya.
“I hate you! Mang-aagaw ka talaga! Dati ka pang ganyan! Inaagaw mo noon si Ashton sa akin. Pagkatapos si Zamiel. Ngayon, dahil kita mong mahal na mahal ko si Zamiel, binabalikan mo ulit?”

Sinapo ko ang noo ko. Pilit kong iniisip pa ang pwede kong gawin para sa kanya. Iiwasan ko ba si Zamiel? Tell him hurtful words again? Parang bumabaliktad ang sikmura ko habang naiisip ang mga mata niya kanina. He looks so devastated and sorrowful. Pakiramdam ko, hindi ko kakayaning tumitig sa mga mata ni Zamiel at sabihin ulit iyon.

“Napakawalang hiya mo, Ace! Tinulungan kita noon. Tumupad ako sa usapan natin. Pero ikaw?”
“Daniella…” marahan kong tawag.
“Shut up! Sinungaling ka! Napakawalang hiya mo!”

Pagkatapos ay tinalikuran niya ako at mabilis na lumabas sa aking opisina, humahagulhol. Sinundan ko siya ng tingin, nag-iisip ng pwedeng sabihin pero nang natantong wala, yumuko na lamang ako.

Isang nag-aalalang Daphne ang nakita ko sa bukana ng pinto. Mas stressed pa siya tingnan kesa sa akin.

“Ma’am, sorry po. Hindi ko siya dapat papapasukin kaso nagpumilit siya at-”
“It’s okay. Hindi siya ibang tao. She’s my stepsister. She’s one of your boss, too, so…”
“Bilin po kasi ni Mr. Mercadejas na utos mo lang ang sundin ko. Na ikaw lang po ang boss ko…”

Oh that man!

“Anyway, it’s okay, Daphne. Don’t worry about it.”

Tumango siya at pinasadahan ng tingin ang opisina. Siguro, iniisip niyang may nabasag o nasirang mga gamit dahil sa sigaw ni Daniella kanina. Nang nakumpirma niyang wala ay nagpaalam na siya na babalik na sa kanyang lamesa.

Ilang saglit pa akong tumayo roon, iniisip ang lahat ng mga sinabi ni Daniella. What can I do, then? Gosh! Should I just think about work first?

Naupo ako sa aking swivel chair. Nalingunan ko ang cellphone kung saan may huling mensahe ni Zamiel sa akin. Tinabunan ko na lang ng palad ang aking mukha para pigilan ang sariling magreply sa kanya.

It’s okay. Work hours naman kaya kung hindi ako magreply, may dahilan naman. Though, truth is…

Bumuntong hininga ako at binuklat ang iilan pang babasahing proposal para magsimulang magbasa at magreview. Bago pa pumasok sa utak ko ang mga binabasa ay may kumatok na sa aking pintuan.

Bumukas ito at si Daphne ulit. She looks problematic pero pinagpatuloy niya parin. Tumango ako para ipakita sa kanyang ayos lang kung may kailangan siya.

“Ma’am, Madame Mercadejas wants to see you right now.”

My world stopped. Pagkatapos ng tinamo kong mga masasamang salita kay Daniella, ngayon kay Senyora naman. Hindi ako umiyak sa mga sinabi ni Daniella. I was too frustrated to concentrate on the pain pero kung si Senyora ang magsasalita ngayon, pakiramdam ko, hindi ko kakayanin.

“O-Okay…” sabi ko at sinarado ang binabasa para makapaghanda sa ano mang ihahain ni Senyora Domitilla.

Tumabi si Daphne at nakita ko si Senyora Domitilla sa kanyang likod. Pormal at taas noo ang ekspresyon ni Senyora. Kabado agad ako. Tumayo ako para bumati.

“Magandang hapon po…” mahina ang boses ko.

Hindi ko alam kung paano ko imumuwestra sa kanya ang upuan sa harap. Parang hindi bagay sa kanya na pinapaupo sa sofa man. Daphne closed the door, naramdaman ko ang urge na tawagin siya pabalik at makiusap na huwag kaming iwan pero hindi iyon tama.

Pinasada ni Senyora ang kanyang mga mata sa muwebles ng silid. She’s wearing a cream colored whole dress. Her hair is in a bun and her lips, matte of brick red. Nakakanginig ang tunog ng bawat paglapat ng takong niya sa sahig. Ito lamang ang maririnig bukod pa sa tambol ng puso kong gustong tumakbo palayo.

“You fit perfectly here…” panimula niya habang ginagala parin ang mga mata sa iilang abstract paintings na naroon.

Gusto kong magpasalamat pero natatakot akong sarcasm iyon kaya hindi ako nagsalita. Nilingon niya ako, siguro dahil na rin sa katahimikan ko.

“Who would’ve known you’d clean up well and can even manage the company well,” anito.

Napakurap-kurap ako sa sinabi ng matanda. Is this true or should I brace for painful words later?

“Well, anyway…”

Bumalik siya sa harap ng lamesa ko at naupo sa isa sa mga upuan doon. Napalunok ako. Hindi ko talaga alam ang gagawin pero I find it rude to stand while she is sitting down so I sat on my swivel chair. I was so careful not to move much, I might offend her in some ways.

“You’re reading some proposals, I can see.”
I nodded. Tuyot parin ang lalamunan para sa mga salita.
“Nakabasa ka ba riyan noong kliyente n’yo na may project sa Aklan? The one involving my grandson’s rotomoulding company?”
“Uh… Y-Yes, po. Meron.”
“Hmm. Zamiel is hesitating about it but I recommend you get that project. Kilala ko ang may-ari at maayos naman ang terms. Maybe, Zamiel just wants to visit the site first with your expert engineers so he can confirm that it is really fine.”
“Uh, yes, I think I remember that, po. Zamiel noted that the site should be checked thoroughly,” sabi ko habang halos magpanic sa paghahanap noong nabasa ko kaninang proposal.
“You won’t have a problem bringing your engineers there. I suggest you also go. Pwede itong unang hands on activity mo for the company.” Nakangiting tumango si Senyora Domitilla.
I nodded, too, wanting so bad to agree with her.

Maaaring naging masakit ang mga natamo kong salita galing kay Senyora pero naiintindihan kong dahil lamang iyon sa pagsisinungaling ko noon. She didn’t want a girl like me for her grandson. A scam and a liar…

“Sige po. I will check on it…”
“Zamiel can help you understand it more. The engineers survey the land before they start the project. Ibig sabihin, they might need to stay in that place for days. Although, I’m sure your company has budget for the accommodation of your employees but I can suggest you house them in our mansion?”

She smiled again. Hindi ako makapaniwala sa sinabi ni Senyora Domitilla. She offered their mansion for us! Lokohan ba ito? May kapalit ba o baka naman aapihin ako roon?

Hindi ako makapagsalita kahit pa halata sa kay Senyora na hinihintay niya ang sasabihin ko.

“Tumira ka na roon noon. It improved in the past years, not that it needed much improvement. Do you agree?”
“O-Of course, Senyora. Ayos lang po… But… I’m not quite sure if that’s okay. Makakaabala po kami.”
“Hindi, hija!” her tone is very assuring. “I will be very glad, actually. Marami kaming kasambahay and our cooks are very good! We have guestrooms with bathroom for each!”

Is this a promotion? Are they planning on making their mansion a resthouse or hotel? Hindi ko alam.

“Plus… matutuwa silang maligo sa dagat ng Costa Leona. They can have the beach for themselves, unlike if you stay in hotels. Maraming ibang guests at hindi tahimik. Kaya I suggest, hija, doon na kayo tumira sa mansion.”
“O-O… sige po. I will suggest that, too. Kapag… napag-usapan na po namin iyan.”
“That’s good,” she nodded, pleased.

Biglang tumahimik. Mas lalo lang akong nanlamig at nagpanic. Nang naalala ang tamang paggalang sa bisita sa opisina ay hindi na ako nagdalawang isip na mag offer sa kanya.

“Uh, Senyora, would you like coffee, tea, or juice? Anything?”
“Tea will do, hija. Alam mo namang may katandaan na…” humalakhak siya.

I awkwardly smiled, too. Pinindot ko ang intercom para matawag si Daphne at sinabi ko na ang kailangan ni Senyora. Magt-tsaa siya, ibig sabihin magtatagal pa talaga siya rito?

Sana bumukas ang lupa at kainin na lamang ako.

“I’m into healthy living now. Can’t even drink wine that much. Ayaw ko lang pagbawalan ang sarili ko dahil paborito ko iyon!”
“Ah!” Humalakhak akong pilit. “But I guess you have regular visits with your doctors-”
“Yes! Of course, hija. Kaya nga, as much as possible, I want my grandsons to settle fast. I wanna see their children.”

Now, this is so awkward. Tumango ako at nag relax. So this is what she’s here for?

Kumatok si Daphne at pumasok para sa request na tsaa ni Senyora. Nilapag ni Daphne sa isang maliit na lamesa at agad namang kinuha ni Senyora. She played with the teabag’s string as she started her drawl about life.

“Tumatanda na ako at simple na lang ang hiling ko sa mga oras ko sa mundong ito, and that is to see my grandsons happy.”

Mas lalo akong kumalma. Mas nakakatakot kasi iyong wala akong alam sa pinunta niya rito. Ngayon, at least alam ko na kung ano talaga ang sadya niya.

“Tingin ko po, maiintindihan ka ni Zamiel kung sasabihin mo po ‘yan. I think he loves and respect you so much that he’d understand all your wishes. And Daniella is ready for that life ahead of her…” mapait kong sinabi para lang hindi na maulit pa ang pagtatalo sa unang araw ko sa opisinang ito.
“Oh no…” Umiling si Senyora. “They never got engaged…”

What? Kahit alam ko, nagulat parin ako. Nakakagulat na mismong si Senyora ang umamin na hindi nga engaged ang dalawa.

“Honestly, we tried but it just didn’t work. Bukod sa tapos na ang engagement ninyo noon ni Zamiel, my grandson is just not willing to do it again with any other girl.”

Napatikhim ako roon. Engagement namin ni Zamiel? Should I start saying sorry again for that? Magsisimula na sana ako pero may mga dugtong pa siya.

“Ako rin naman. Honestly, it is awkward to suddenly do another engagement pagkatapos malaman ng lahat ng kilala namin na engaged na kayong dalawa. Noong umalis ka, my friends talked about you and the wonderful engagement night you two had in Costa Leona. Kaya naisip kong hindi maganda na uulitin iyon sa mukha ng ibang babae.”

Wait? But Daniella should be engaged to Zamiel, right? Litong lito na ako sa ibig sabihin ni Senyora.

“Iyong pagkakasundo ko at ni Lucianna na ipakasal ang panganay na anak sa anak ni Matilda noon, that’s nothing but words. Not legally binding, at all. Kung may mas legal man sa pangakong iyon at sa engagement party ninyo ni Zamiel, I think we both agree that the engagement party was more legit, right?”

I can now guess what this means pero hindi ko pa kayang aminin iyon kahit sa sarili ko. Tototo ba ito? Not that I want it but…

What the hell? Is this happening?

“You faced our family friends and you are the face they all remember.”
“Uh, Senyora… uhm… Kagagaling lang po kasi ni Daniella rito kanina and she’s not very pleased with-”
“Ay naku, hija! We all go through heartbreaks! Just in her case, she never got her assurance from the start…”

What???

Hindi ko na maitsura ang ekspresyon ko habang tinatanggap ang mga salita ni Senyora.

“Anyway, for the good of all, I think Zamiel’s leadership will do good in your company. You will need his business instinct. I also heard that you’re good at furniture! You know drafting and woodworking?”
“O-Opo… Oo naman po.”
“Well, you can certainly do that in Zamiel’s company! Alam mo bang nag eexport siya? His furniture are export quality! A resort in the Carribean even ordered from him!”

I want to pretend that I’m shocked. Talaga namang outstanding ang achievement na iyon pero hindi iyon ang priority kong isipin ngayon. It’s actually her presence here and her real motive!

Sumimsim siya sa kanyang tsaa at nag simulang tumango.

“Dusit Thani, name it. His furniture is storming the world. Kung sasali ka pa sa kompanya niya, saan kaya kayo makakarating, ‘di ba?”

Tumango ako, parang interesado. Maaring interesado pero mas interesado talaga ako sa kung ano ang ibig niyang sabihin.

“So you can do more for his company while he can do so much more for yours. That’s a give an take relationship. Fair enough for the both of you? What do you think?”
Mabilis akong tumango sa takot na madismaya siya sa opinyon ko. Tama naman pero… Ano ba talaga ‘to?
“This is a very good idea! Strengthening both the companies through merging.”
“Po?”

Humagalpak sa tawa si Senyora Domitilla. Sinasabi ko na nga ba, e. Joke time lang lahat ng sinabi niya.

“Don’t worry, I think if it will happen, you both can take it slow since marami pang aayusin sa mismong organization, hindi ba? But I am looking forward to it.”

Tumayo siya at ngumiti. Napatayo rin ako dahil nararamdaman ko na aalis na siya. Lumapit siya bigla sa akin at hinawakan niya ang aking balikat. Sa sobrang gulat ko, natuyong muli ang aking lalamunan.

“Alam ng lahat na engaged na kayo ni Zamiel, the news of any merging won’t shock them but if you’re not willing to, I don’t think Zamiel will force you. But I’m sure he’ll offer you his company. A piece of advice, hija, if he does, pumayag ka. That will be good for you since it is your strength, right? I know you want to maximize your talent and his company will give you that.”

Napaawang ang labi ko. Bago pa ako makapagsalita ng kung ano ay nakipagbeso na si Senyora sa akin.

“I’m sorry for being hard on you. I was just disappointed for my grandson. I hurt for him so much. I hope you can forgive me,” banayad niyang sinabi.
“Uh… It’s o-okay. I understand, po.”

Masaya siyang tumango at ngumising muli.

“I hope once you two decide on the dates, ako ang una ninyong sasabihan.”

Dates for what?

“And, hija, please don’t mention this to Zamiel. Sana huwag mong sabihin na pumunta ako rito o nag-usap tayong dalawa tungkol sa lahat ng pinag-usapan natin.”

Parang bagyo si Senyora na umalis sa silid ko. Mabilis at parang walang nangyari kahit na ngayon, sirang-sira na ang utak ko.

Buong hapon akong naging preoccupied sa lahat ng mga binitiwan niyang salita. Zamiel’s face will always flash in my mind and it sent shivers down my spine. My heart hurt so much pero abnormal yata dahil nagagawa ko pang ngumiti. It hurts even when it’s happy. Or it is so happy that it hurts.

Bakit ako matutuwa? Bakit masaya? Nababaliw na talaga yata ako!

“Are you okay, M-Ma’am? Do you need anything?” si Daphne nang naabutan akong nakahilata ang ulo at mga braso sa lamesa ko.

Magliligpit siya ng ininumang tsaa ni Senyora at kanina pa ako rito walang nagawa at nakaganito lang. Nevermind the poise… I am literally weak because of everything.

My phone beeped. Tiningnan ko ito at nakitang may mensahe galing kay Amer.

Amer:
Sabay na rin tayo mag dinner mamaya before we head for the club.

I replied weakly.

Ako:
Okay.

Nanatili akong ganoon sa aking lamesa. Hindi man lang naiidlip kahit konti dahil sa dami ng iniisip. Hindi ko na namalayan ang pagdaan ng oras. Naging manhid na rin ako na dapat pala sinasabihan ko si Daphne na huwag na akong antayin dahil nababaliw na ako rito.

It’s six in the evening and my secretary is still here.

“Ma’am, Mr. Mercadejas is here, uh…” aniya sa intercom.

Napabangon ako sa kaba. Agad na napacheck sa salamin at mabilis ding nagsalita.

“Five minutes. I have to get ready first,” sabi ko dahil kailangan ko pang magsuklay at mag retouch bago ko siya makita ulit.

Fuck! Kung ninerbyus ako noon tuwing nagkikita kami, ngayon para akong magkakaheart attack! Pagkatapos ng mga nangyari sa araw na ‘to, bakit mas triple ang kaba ko kapag nariyan siya!? Bakit parang guilty pa ako? Bakit parang may nililihim ako? Damn!

“Are you okay? You’re not feeling well?” Zamiel’s husky but commanding voice made me jump from my chair. Siya ang nagsalita sa intercom.

Mas lalo akong nagmadali sa pag-aayos. Hindi ako nagsalita pabalik. I powdered my nose, put on lipstick, put blush a bit, comb my hair… lahat na!

“We can just tell Amer you’ll celebrate some other time.”

Napawi ang pagmamadali ko when I responded. I had to be cold and calm. Dapat hindi niya mamalayan kung ano man ang nararamdaman ko at ang nagbago dahil sa araw na ito.

“I’m fine,” malamig kong sinabi pagkatapos ay kinagat ang labi.
“Then… may I come in?”

Shit. Shit!!!

“Sure,” malamig ulit na response.

Kinuha ko ang powder ko at nagkunwaring nananalamin habang marahang inilalapat ang powder sa gilid ng aking pisngi. Bumukas ang pintuan. Tuwid na tuwid ang pagkakaupo ko, kalmado, pormal, at parang walang problema kahit pa parang bulkang sasabot ang puso.

Zamiel removed his coat and loosened his tie. Nakatitig siya sa akin. Nilapag niya ang kanyang coat sa likod ng sofa at marahan siyang naglakad palapit sa akin. His massivity is so hard to ignore kaya napabaling din ako sa kanya kahit na pakiramdam ko’y lumalabas ang usok sa aking tainga.

“I heard from Daphne you were tired. You might want to go home and rest…” he drawled.
“No, I’m fine…”

Inangat ko ang tingin ko sa kanya. Tatlong segundong titigan ay para na akong hihimatayin. Nanginig ang kamay ko at agad kong pinutol ang titig ko sa kanya.

“I also heard the reporters were annoying you. You can deny para tumigil na sila…”

Oh. Ngumuso ako, parang may gumuho sa loob ko sa sinabi niya. Gusto kong magalit. Bakit? Hindi ba ako naman ‘yon? Pero baka iniisip niya na naiinis ako dahil sa intriga.

“Okay lang…” sabi ko. “Let’s go?”

Tumayo ako, binalewala ang pagguho ng kalooblooban dahil sa sinabi niya. Bakit? Ayaw niya ba roon? Maybe he thinks I never wanted it, anyway. Na ayaw na ayaw ko iyon. Kasalanan ko naman, I pushed him away every flying chance I had. Now he thinks everything I said is true… hindi ko nga lang mabawi-bawi. Aatakehin yata ako sa puso kung sakali.

I walked towards him. Nanatili siyang nakatayo at nakatitig sa akin. Sobrang sakit ng ribcage ko sa sobrang bilis at lakas ng tibok ng aking puso at dahil lang iyon sa titig niya. Paano pa kaya kung nag-usap na kami? Fuck!

It’s really true, huh? Lies come easy, the truth is so hard to say.

Like

Like
Love
Haha
Wow
Sad
Angry

Comments are closed.