What Lies Beneath The Sand – Kabanata 31

October 22, 2017 By In What Lies Beneath The Sand Comments Off on What Lies Beneath The Sand – Kabanata 31

Kabanata 31
Ever

Sore and sleepy, I laid on bed with Zamiel. He took me over and over again. Ganunpaman, hindi nagbago ang intensidad ng mga sumunod sa nauna. In fact, he actually felt more intense and more ruthless the succeeding times.

He embraced me tightly. Pikit ang kanyang mga mata pero alam ko na hindi siya tulog.

“Where is Ashton?” I said as I suddenly wondered about him.

I am so sore. I tried to move so I could get up but my muscles won’t cooperate. Nakadagan din si Zamiel sa akin. Ang isang braso ay nakabalot sa aking dibdib, ang isang binti ay nakatabon sa aking mga hita. His face is on my neck. Naramdaman ko ang pagdilat niya at ang pagtitig sa akin habang malamyos na hinahaplos ang aking buhok.

“Why do you keep asking about him?” he whispered hoarsely.

Bakit? Kasi wala akong maalala. Zamiel Mercadejas finding me and bringing me in his condo smells fishy. Nasaan sa picture si Ashton kung ganoon?

Not that I wanted Ashton to be there. Gusto ko lang malaman kung paano nangyari ang lahat ng ito gayong nasisiguro kong tama pa ang wisyo ko hanggang sa nagblack out ako.

“Because… the last time I remember, I was with him!” giit ko nang natantong iba pa ang ikinagagalit niya sa tanong ko.

“Stop thinking about him. You’re in bed with me and all you think about is that asshat!”

For revenge, I curled the hair on his chest with my finger. Sinubukan niyang pigilan ako sa ginawa pero huli na ang lahat. He groaned but he can’t hide his smirk.

“Stop it. Napapanot na ang dibdib ko!” sinulyapan niya ang kanyang dibdib habang hawak ang aking kamay.

Ngumisi siya while I tried to look at him with dagger eyes. Tumatakas nga lang ang pagngisi ko dahil sa huling sinabi niya. Napapanot? Seriously? Ugh, Zamiel! Mabilis akong bumawi sa pagkakatuwa.

“I want to know, Zamiel. What did you do to him? He’s still my friend-“

“He was kissing you! You call that your friend?”

“We were both drunk!”

“That’s not enough reason. Stop justifying it! He could’ve done worse!”

“I am not justifying it. I’m not defending him. Sinasabi ko lang na maaring hindi sinadya iyon.”

“You are not allowed be kissed by another man, Astherielle! More so, forced by that asshat!”

Nanliit ang mga mata niya, tila may naintindihang hindi maganda sa akin.

“Tingin mo sobrang bait ng mga taong nakapaligid sa’yo? You think he doesn’t have any motive to kiss you other than his being drunk? And you’re fucking justifying it! Mas lalong hindi ka pwedeng uminom o umalis mag-isa!”

Pumikit ako ng mariin. Our arguments really escalate quickly. Alam ko naman iyon. Hindi ko nagustuhan ang ginawa ni Ashton sa akin pero kahit paano, kuryoso ako kung nasaan siya? Knowing Zamiel, I just really hope he’s not in a morgue. Oh my gosh! That terrified me! Bakit ba iyon ang naisip ko? Am I still frigging drunk?

“Ano nga kasi ang nangyari sa kanya? I just want to know, Zamiel!”

Nilingon ko siya. He looked hestitant on telling me whatever the hell happened. Mas lalo lang tuloy akong natetense. Ano kaya talaga at bakit ayaw niyang sabihin? Kung wala naman ay pwede niya namang sabihin iyon. That only means…

“He’s home now. Now will you stop mentioning him?”

He pulled me closer to him. He feels like a male animal territorial of his prey. In his large frame, around his arms, I feel so small and so protected. Ngumuso ako habang binababa ang kanyang malaking braso na halos tabunan pati ang labi ko.

“Gusto ko lang naman-“

“Enough.”

“E ‘di panatagin mo ako-“

“I did not kill him. Happy?”

Ugh! I groaned but I know he’s exaggerating it. And I’m too drunk that I think the worst of him.

His skin smells like expensive perfume and musk. His nose is touching my cheek and his hot breath teasing my jaw and neck. Marahan ko siyang nilingon. Half way, I saw him watch me with curious eyes. Kumabog ang puso ko. Iniwas ko kaagad ang tingin ko.

I remember all the things that I did that night. All the words I said. Para akong nabuhusan ng malamig na tubig. Nababaliw na talaga yata ako. Bakit ko ba iyon sinabi sa kanya? I teased him too much. Ano na lang ang iisipin niya?

Noon, hindi ako naniniwala na makakagawa at makakapagsabi ka ng mga bagay na hindi normal sa’yo kapag lasing ka. Now, I proved that theory right. In a very hard way. Damn it!

Ano kaya ang iniisip niya tungkol sa akin? Uminit ang pisngi ko nang naisip ang napakaraming maaring paratang niya sa akin kung sakali.

“Uuwi na ako. Anong oras na?” sabi ko para mabasag ang katahimikang nagpatakot sa akin.

“You’re too sore to do that. You should just rest. Ihahatid kita bukas sa opisina mo.”

“Hinahanap ako ni Auntie Tamara, Zamiel,” giit ko.

“She’ll be fine. Just tell her you’re sleeping here. We’ll get married soon, anyway.”

By instinct, I pulled some of the thin hair on his chest again. Mabilis niyang sinikop ang kamay ko at marahang pinigilan sa ginagawa. He chuckled.

“I’m not marrying you!”

Kumunot ang noo niya pero pinalagpas parin ako.

“Not yet, at least. We will marry soon-“

Muli kong sinubukan na bunutin ang balahibo niya pero dahil sakop ng kamay niya ang kamay ko, hindi ko nagawa. Imbes ay niyakap niya pa ako lalo, as if the embrace wasn’t tight enough.

“I’m not!”

Pinatakan niya ng halik ang aking pisngi. Bago nilapit pa ang mukha sa aking tainga.

“You have to. I am in love with you.”

Parang may kumurot sa puso ko sa lamig ng pagkakasabi niya noon. Walang bakas na humor ang bawat salita at ang tono. Ni hindi rin siya nag-abang sa magiging reaksyon ko. Nanatiling nakabaon ang kanyang mukha sa aking leeg na tila ba natatakot sa magiging dugtong ko.

“What about me, then? You said you’ll let me marry the man I love?”

Hindi siya nagsalita. For a few moments, nakakabinging katahimikan ang naghari. Hawak niya ang kamay ko habang nakapalupot siya sa akin. He did not speak or react for a few moments. He did not look at me. He remained on my neck.

“Who are you in love with, then?” he asked huskily.

Hindi ako sumagot. Hindi na rin niya ako pinilit. Nanatili akong nakatingin sa mga daliri kong ginawa kong palusot para hindi siya malingunan. Hindi rin naman niya hinagilap ang mga mata ko para mapilitan akong sumagot.

“You’ll fall out of him. You will fall for me,” he whispered.

Kinagat ko ang labi ko. Nanatili siya sa posisyon, never looking at me for some reason. I remained beside him, as well. Nanghihina at hindi makagalaw ng tuluyan sa pagkakahawak niya.

I suddenly wonder if I could ever fall in love with someone else after him. I am hopeful, though. Pero ang huling sinabi niya ay nagpatakot sa akin. It sounds like he’s cursing and dooming me. Sa estado ko ngayon nakakatakot na iyon nga ang mangyari. Kung hindi pa man nangyayari na.

Pinikit ko ang mga mata ko. Pansamantala kong kinalimutan ang mga nangyayari. I just want to treasure this moment with him. Baka kasi huli na ‘to. Baka kasi hindi na ito mauulit. Pinagbigyan ko ang puso ko kahit sa gabing ito lang. Pinagbigyan ko ang sarili ko dahil alam ko, he’ll eventually realize that I won’t do much good for him. Anyway, he got his fair taste of me. There is no regrets, right?

Kinabukasan, una kong nakita sa paggising ko ay ang mapupungay niyang mga mata. I immediately withdrew from his stare because I know I probably look like a potato. Imbes na hayaan niya akong lumayo ay hinila niya ako palapit sa kanya.

“Zamiel!” agap ko. “Magtatrabaho pa ako! Uuwi pa ako para makapagbihis!”

Sinulyapan ko ang digital clock niya at nakitang alas sais na ng umaga. Kung gagawin ko pa ang mga sinabi ko’y walang duda, malilate na ako. Pero hindi bale nang malate kesa sa hindi pumasok.

“I bought you clothes so you won’t have to go home. Nasa lamesa.”

“Bought me clothes? Kailan?” tanong ko, medyo nagulat.

Nilingon ko ang maliit na lamesa. I saw fresh and clean white towels along with a black corporate dresses, and a set of underwear.

“Pinabili ko lang,” dagdag niya.

Ilang sandali akong nag-isip habang tumititig siya sa akin. Sa bagay, mas ayos nga iyon. Hindi ako malilate kung sakaling susuotin ko ang pinamili niya.

“I charged your phone, too so you can call your Aunt,” his tone was a bit hesitant.

Kumunot ang noo ko. He twisted his lips sexily. Tumingin siya sa kawalan na tila ba may iniisip at sasabihing hindi ko magugustuhan.

“I just don’t know your passcode.”

“You don’t have to know my pin code to charge my phone!”

Bumalikwas ako. His grip loosened up kaya nagawa kong bumangon. Hawak ang kumot sa aking dibdib, nilapitan ko ang cellphone ko sa side table ng kama. I checked Auntie Tamara’s texts. Napansin ko rin na walang text si Ashton doon kaya napaisip ako.

I dragged the comforter down as a cover up for my nakedness. Nilingon ko si Zamiel na nakabusangot na nakatingin sa akin. His massive body is sprawled on his king size bed. The bed looked small because of him. He’s wearing his black boxers only. His muscles were on the right places. He looks hard and strong because of it. Well.. actually he feels hard and strong. Uminit ang pisngi ko sa naiisip.

Ang liit ng kama para sa kanya. Paano kaya kami nagkasya roon?

I also noticed the interiors of his room. Sa ilalim ng kama ay may ilaw pa. The curtains are still closed kaya hindi pumapasok ang ilaw sa labas ng mga bintana.

Kinuha ko ang cellphone ko at naglakad palapit sa malaking bintana. I opened the long thick curtains to reveal the view of the skyscrapers and the buildings below. Binalik ko ang tingin ko sa kama at nahagip ng mga mata ko ang kinakaladkad kong puting comforter. Binalik ko ang tingin ko kay Zamiel na ngayon ay seryoso lamang na nakatingin sa akin.

I typed in a message on my phone for Auntie Tamara.

Ako:

Auntie, sorry kagabi. Hindi ako nakauwi. Nasa condo po ako ni Zamiel.

I scrolled up to see her messages. She flooded my phone with worried texts.

Auntie Tamara:

Astherielle! Magpapablotter na kami ni Renato! Mag text ka naman!

Auntie Tamara:

Mamamatay ako ng maaga sa’yo! Please text me where you are!

Auntie Tamara:

Where are you?

Auntie Tamara:

Do not fucking scare me.

Auntie Tamara:

Zamiel Mercadejas texted me. You’re with him?

Auntie Tamara:

Please tell me you’re safe.

Inangat ko ang tingin ko kay Zamiel. His soulful eyes is still on me. He really looks so good when he’s serious and angry. Hindi ko maiwasan ang pagpupuna roon.

“Tinext mo si Auntie kagabi?”

“Yes. You fell fast asleep without texting her, so…”

Marahan akong tumango at nilingon na ang banyo. My face heated when I remember what he did to me last night. Mas lalo lang nag-init nang natanto ko ang lahat ng mga sinabi ko.

Nang hindi siya tinitingnan, kinuha ko ang tuwalya at ang iilang damit na nasa lamesa. With the comforter enveloping my body, I immediately went inside his large bathroom. Alam kong nakatitig siya sa lahat ng ginagawa ko kaya naman nang nakapasok ako sa banyo ay para akong nabunutan ng tinik.

I checked on the clothes he’s bought. Not bad. Pinili ko ang itim na sleeveless dress. Mas simple kasi iyon sa ibang naroon. The others would make me look like the CEO of the company imbes na empleyado lamang.

Ilang sandali pa akong natulala sa loob ng banyo. The image of us in heated desire last night is bothering me. Nababaliw na talaga yata ako. Zamiel is right. Alcohol is not good for me. I get really… damn!

I turned the shower on in full blast sa pag-asang kasabay ng pag-agos ng tubig ay ang pag-agos din ng alaala ko kagabi pero walang silbi iyon. The whole time I’m soaping my body with his familiar bath gel, I remember the places he kissed. At sa pagkakaalala ko, wala siyang pinalagpas na sulok. He kissed me thoroughly, as if he worshipped every bit of it.

Mas lalo ko lang naramdaman ang awkwardness sa sarili ko pagkatapos kong maligo, nang naibalik na ng tuluyan ang katwiran ko. He’s prepared a toothbrush for me last night, iyon ang ginamit ko kanina sa banyo. Pagkalabas ko ay naabutan ko siyang nakatingin sa labas ng bintana habang may kausap sa cellphone. Ang tanging saplot niya ay ang maliit na puting tuwalya na nasa kanyang baywang.

Nagtiim-bagang agad ako. His body is covered with well cut and thick muscles I only see on magazines and TV. Nilingon niya ako nang naramdaman ang paglabas ko sa banyo. Then his eyes never left me even when he’s seriously talking on the phone.

Sinuklay ko ang buhok ko. Pinanatili ko ang tingin ko sa salamin habang ginagawa iyon. But I am very much aware of his eyes on me. Even after the phone call.

Marahan naman siyang dumiretso sa banyo pagkatapos ilapag ang cellphone sa maliit na lamesa sa gilid lamang ng kama. He closed the bathroom’s door so he could take a bath. Para ulit akong nabunutan ng tinik. Bakit ba tensyonado ako pag nasa pareho kaming kwarto? Lalo na pag nakatingin siya?

Nagpatuloy ako sa pagsusuklay. Kinuha ko ang bag na dala ko kahapon at naglagay na rin ng make up na naroon.

Nag-almusal kami sa kanyang dining area. He asked for a room service food. Siguro ay dahil na rin sa pagmamadali na. Ginawan niya ako ng kape habang nakaupo ako sa lamesa. Pinapanood ko siya, in his crisp white long sleeves and dark slacks. Diretso ang tingin niya sa akin pagkatapos ng ginawa.

Nilapag niya agad sa tabi ng aking pagkain ang kape. Tahimik kaming nag-almusal. Pagkalabas namin ng condo niya, nagsimula na ang mga tawag sa kanya. He’s a busy man, I realized. Though, of course he will be. He’s a tycoon with a company dealing with different businesses.

“Thank you,” I awkwadly said when he parked in front of the building. Hindi nagtagal ang byahe dahil mukhang nasa BGC lang din naman ang condo niya, hindi gaya sa apartment namin ni Auntie.

“Ihahatid kita sa opisina mo,” sabi niya habang ibinibigay sa valet ang susi ng sasakyan.

Aangal na sana ako pero mukhang wala na akong magagawa. He made up his mind and the dangerous look in his eyes told me that there is no stopping him. Bahala na. Hindi naman siguro mag-iisip ng masama ang mga tao. Iyon na lang ang inisip ko.

Ngunit pagkapasok pa lang namin sa lobby ay makabali leeg na. His complete suit and his arrogant air is so noticeable. He’s so flashy without even trying. Dire diretso ang lakad ko. Mumunting butil ng pawis ang naramdaman ko dahil sa tensyon galing sa mga nakatingin sa amin.

Ayos lang ito. Nasa likod ko lang naman siya, hindi ba?

That’s why when I felt his large hand on my waist, I quickly stiffened. Ang mga mata ng mga tao ay diretsong bumaling sa akin. His possessive stance amazed them so much. Lalo na noong napansin ni Zamiel ang pagbilis ng lakad ko. He quickly pulled me closer by the waist so I’d stop my sudden sprint.

Kunot noo ko siyang nilingon. Nang nakitang mas galit pa siya ay huminga na lamang ako ng malalim. He pulled me back to him making some employees sigh heavily.

Pumasok kami sa lift. Marami ang pumasok din doon, dumidikit ang mga mata sa aking likuran, kung nasaan siya. His hand rested on my stomach to keep me in place – so close to him.

“I know what you’re doing,” he whispered.

Iilang empleyado na malapit sa amin ang sumulyap. Nagpakawala lamang ako ng hininga at hindi na dinugtungan pa ang sinabi ni Zamiel.

“You’re ashamed people would see us together?”

Kinagat ko ang labi ko lalo na noong sinulyapan na talaga ako ng babaeng nasa tabi ko. She looks a bit shocked. Narinig niya siguro ang bulong ni Zamiel. Can’t he hold it and wait till we’re alone? Kahit na bumubulong siya’y naririnig siya ng mga katabi namin.

Tumunog ang lift sa tamang floor at dumiretso ako palabas. Sumunod si Zamiel. Hindi ko na tiningnan ang reaksyon ng mga kasama namin dahil alam ko na iyon.

Sa lobby ay mabilis ang paglingon ng mga naroon. Pumikit ako ng mariin sa kaba.

“Good morning, Ace! And… Zamiel?” sinalubong kami ng pamilyar na boses.

Nalingunan ko sa gilid ng glass door si Caleb. He’s in his suit and a bit shocked with our sudden entrance. Kahit na ang bati niya’y naging hudyat ng agarang pagkakabawi.

“G-Good morning, Caleb!”

Natigil ako sa pagmamadali para batiin si Caleb. Caleb’s eyes drifted behind me, where Zamiel is.

“Coincidence or?” he said with a mocking tone.

“Hinatid ko siya rito, Caleb,” may diing sinabi si Zamiel.

Caleb’s mouth formed into an “O”. His playful eyes met mine before he turned to Zamiel again.

“I hope you are not trying to steal another company’s asset-“

“I’m not, Caleb. Although, I would like to get her under me…”

Siniko ko si Zamiel dahil nararamdaman ko ang pagkawala ng biro sa ekspresyon ni Caleb. Napalitan iyon ng galit.

“Sige na. You should go, Zamiel,” sabi ko nang napapansin ang tensyon sa dalawa.

Dinungaw ako ni Zamiel. Si Caleb naman ay titig na titig sa aming dalawa. Zamiel crouched, just enough to reach for my forehead.

“I’ll pick you up later. Don’t bother for lunch. My secretary will come here to give you food, ‘kay?” Then he kissed me languidly.

Halos mapapikit ako ng mariin nang hinaplos niya ang siko ko at dumiretso na palabas ng aming floor. Caleb’s eyes stayed on Zamiel until he’s not seen anymore. Bumaling siya sa akin, nanliliit ang mga mata.

“Is he… courting you to be one of his designers, Ace?”

Ngumuso ako at marahang naglakad. Sumunod naman si Caleb papasok ng opisina. Ang mga mata ng mga kasama ko’y nasa akin ngayon. Tuwing susulyap si Caleb ay agad naman silang babaling sa ginagawa.

“Hindi naman, Caleb,” sabi ko.

“Inamin niya kanina. Don’t tell me you’re thinking about it?”

Nakalapit na ako sa lamesa ko nang nilingon ko si Caleb. Mabilis akong umiling para ipakita na hindi ko iyon kailanman naisip. Although Zamiel really did invite me on his company. But for some reason, tingin ko hindi naman iyon dahil gusto niyang makipagkompetensya sa kabilang kompanya.

“Nope, Caleb. Trust me.”

Nanatiling kunot ang noo nito. Ilang sandali naman ay umaliwalas at napalitan ng mas kuryosong ekspresyon.

“Does this mean… he’s…”

Umiling agad ako dahil alam ko kung ano ang ibig niyang sabihin. He smirked at my reaction.

“I really hope not. I know men in my circle, Ace. And Zamiel Mercadejas is the most ruthless playboy of all. Though, I’m sure you won’t fall for that trap. Matalino ka. I have high expectations of you.”

I could not react. Lalo na noong tumango siya at tumalikod para umalis. Hindi niya na hinihintay ang magiging reaksyon ko. It was like he was so confident that I will never really do something bad for myself. Napabuntong hininga ako at naupo. I opened the computer without thinking.

Tinutukso na ako ng mga katrabaho ko pero wala akong magawa kundi ang bigong umiling. Ilang minuto pa ang lumipas bago ko naisip si Ashton! I glanced at his office and saw that he wasn’t there!

“Perrie, si Ashton?” tanong ko sa katabi kong kanina pa nangingiti sa akin.

“Ah!? Lumabas ‘yon, eh.” Itinuro nito ang pintuan.

Tumango naman ako. Nabunutan ulit ako ng tinik. Well, at least he’s here, right? He’s okay.

Umabot pa ng ilang minuto ang pag-iisip ko kay Ashton. I couldn’t concentrate much on my work because I want to talk to him. Nag-aabang ako sa pintuan, baka sakaling siya na ang papasok pero lumipas pa ang iilang abalang katrabaho, walang Ashton na nagpakita.

Pagkatapos ng isang oras na pagsulyap sa pintuan, parang nabuhay ang kaluluwa ko nang nakita ang busangot na Ashton. May band aid sa kanyang kanang pisngi at ang kaliwang mata ay namamaga. Laglag panga ay tumayo ako para batiin siya at humingi ng paumanhin.

Nag-uunahan lahat ng iniisip ko. I hope Zamiel did not do that to him! Oh my gosh!?

“Ashton…” tawag ko nang nakalapit siya.

Tumayo pa ako para makausap siya ng maayos pero iniwas niya ang tingin niya sa akin.

“Gawin mo na ang trabaho mo,” malamig niyang sinabi at nilagpasan ang lamesa ko.

Nanatili akong nakatayo. Sinundan ko siya ng tingin. Diretso rin ang lakad niya patungo sa kay Bobbie. May sinabi siya roon. Tinanguan naman siya ni Bobbie. He then went straight to his table. Bumagsak ako sa upuan ko.

He’s cold. He’s angry of me? Hati ang opinyon ko sa kanyang naging reaksyon. Sinulyapan ko ulit si Ashton at naabutan ko siyang umiwas ng tingin sa akin.

This can’t go on like this. Ayaw kong may ganito sa trabaho. We shouldn’t have personal issues. I don’t get why he’s angry when in the first place, I should be. Kahit paano, tama si Zamiel. We were drunk but Ashton was wrong in forcing me to kiss him!

Iyong mga pasa? Hindi kaya si Zamiel ang may gawa noon? Posible iyon pero ayaw kong mamaratang. There’s nothing I can do but ask Zamiel if he did it, right?

I took my phone out. Nagtipa ako ng mensahe para kay Zamiel.

Ako:

Did you punch Ashton?

Kalalapag ko lang ng cellphone ko at kahahawak sa computer mouse nang may iilang anino akong nakita sa kanang bahagi ng tingin ko. Unaware, nag-angat ako ng tingin para sa posibleng kliyente o boss na naroon. Perrie and Bobbie were both looking at whoever was there.

Parang natigil ang mundo ko nang nakita kung sino ang naroon. In her ash gray dress and a black Hermes bag, hair jet black in a french twist, Tita Matilda is standing proudly just beside me. Her scowl told me that her presence means something bad. Pagkatapos ng ilang taon, pupunta siya rito sa harap ng lamesa ko, bakit hindi magiging masama ang sadya niya? Siguradong masama iyon.

Behind her is Daniella in her flesh colored dress and hair long and down.

“So, you’re still here, huh?” Daniella said in a mocking tone.

Napatayo ako. Natatakot akong umupo lang sa tabi ng mga ito. Mas gusto kong nakatayo na malayo. I feel like I need to defend myself. Gumapang ang kaba sa akin at tila nabuhusan ng malamig na tubig ang aking tiyan.

“Daniella, please, I’m here for work-“

“Hindi ba pinalayas na kita? Bakit nandito ka pa?” Tita Matilda’s hard voice shocked me.

After seven years, I heard her talk again. Mas lalong nadepina ang takot ko. My fear of her was buried deep within and her voice was the shovel that is digging the grave. Nag-uumalpas ang kaba ko at kahit anong tago ko ay hindi ko magawa.

“Natatakot ka?” Tita Matilda’s eyebrow twitched.

Kunot-noo at seryoso ko siyang tiningnan. Gusto kong panindigan na hindi ako natatakot.

“Dapat kang matakot, hindi ba? Kasi alam mo kung ano ang gusto ko at alam mo kung ano ang kaya kong gawin.”

Some of my officemates were already looking at us. Ayaw kong dito kami nag-uusap. Kung sana pwedeng humingi ng time out at mag-usap kami sa mas pribado pero kitang kita sa mga mata ni Tita Matilda na hindi siya mapipigilan. And if talking here will shame me, she will talk here without hesitation. She will even be glad to shame me in front of all.

“Bayaran ka! Hindi mo ba nakita ang mga larawan na pinadala ko? That will reach the higher ranks of this company! They will all learn that you’re a whore… an abomination of this company’s integrity-“

“Tita, hindi po ako nanggugulo sa inyo ni Daniella. Bakit n’yo pa kailangang gawin ito? I am not-“

“You heard what I said to you, Ace. We want you to leave this place. Can’t you understand that? Bakit ‘di ka na lang bumalik doon sa Sta. Ana?” si Daniella.

“I don’t understand why you’re doing this!” pagalit kong sinabi.

The tears pooling in my eyes were not of pain but of anger. Sa galit ko at sa kagustuhan kong maintindihan nila ako, hindi ko na mapigilan ang sariling emosyon.

“Hindi ako nagreklamo na pinaalis ako! Hindi ako nagreklamo na ginulo n’yo si Auntie Tamara! Hindi ako nagreklamo na ayaw n’yo akong pag-aralin at tinanggalan ng karapatan sa kahit anong pinaghirapan ng mga magulang ko! Hindi ko kayo hinabol para sa kahit ano pero bakit kayo nanggugulo!?” I screamed until I realize that maybe… maybe it’s Zamiel.

Siya ang dahilan ng lahat ng ito. Ayaw ni Tita Matilda at ni Daniella na makasama ko siya. Even as a friend. Even to see him even for a bit because they think I’m a threat!

Tinitigan ko ang galit na mukha ni Tita Matilda. She looks so furious. Her wrinkles were showing and her lips were in a thin line. Nanliit ang mga mata niya nang nakita ang marahas kong pagtitig.

“The meeting will start in a while. I heard…” tunog ng takong ang narinig ko galing sa pintuan.

“Good morning, Madame!” nag-uunahan ang mga katrabaho ko.

“Good morning, Ma’am!”

Palapit ito sa aming tatlo. Nilingon ko kung sino iyon at pakiramdam ko’y mabubuwal ako sa kinatatayuan ko dahil sa kaba. Senyora Domitilla is strutting inside the office with her white and red floral dress and her own big black Hermes bag. Dalawang nakaitim na lalaki sa magkabilang side, tingin ko’y bodyguards niya.

She looked at me with disgust before settling her eyes on Tita Matilda and Daniella. Humalik si Daniella sa pisngi ng matandang senyora bago mayabang na sumulyap sa akin. It was like she’s telling me that she’s so powerful now. That I mean nothing and she means everything to everyone.

“Amer Samaniego is already in the conference room, Matilda. Why waste your time here?”

“Andito pala kasi ang magaling kong katulong.”

Senyora Domitilla turned to me. All her disgust is gone. Just her plain hard and indifferent expression. Gusto kong magsalita pero wala akong masabi. I remember her being good to me. My last memories of her were not that good but… umaasa akong kahit paano ay maaalala niya na hindi naman ako naging masama sa kanya at sa kanyang mga apo.

“Buhay pa pala ang manlolokong ito,” she uttered with pure but calm rage.

Para akong nabuhusan ng malamig na tubig sa sinabi niya.

“Kaya nga, Senyora. We want her gone from this company. I hope Amer will realize that he has a bad taste for employees.”

Narinig ko ang pagkabog ng pintuan. Mga yapak ni Ashton na palapit sa amin ang narinig sa mga sumunod na tahimik na segundo.

“Oh! Kaya naman pala. Her boyfriend is working here, Daniella. Kaya pala rito rin siya nagtatrabaho,” Tita Matilda said.

“Ano pong kailangan ninyo?” Ashton said in a formal tone.

Nagtagal ang tingin ni Senyora Domitilla kay Ashton. Puno ng poot at pandidiri ang titig niya rito. She scowled. Bumagsak ang tingin niya sa akin.

“I will make sure you’re both removed from here,” she said with finality.

“Senyora…” agap ko. “Huwag po, please. I’m not doing anything wrong…”

Tumakas ang pag-asa ko sa aking tinig pero nang nilingon niya ako ay natanto kong wala na dapat akong inaasahan.

“Bayaran ka. Nakakahiya ka. May gana ka pang magpakita rito… ganyan na ba ka kapal ang mukha mo?”

“Nilalandi niya si Zamiel, Senyora. May boyfriend na nga siya, nanlalandi pa!” deklara ni Daniella.

Umiling ako kay Senyora Domitilla. I can’t stop myself from hoping that she will eventually believe me.

The pure loathing in her face electrified. Kung nakamamatay lang ang tingin, kanina pa siguro ako pinaglalamayan dito. Nanindigan ako. Umiling ako ng paulit-ulit.

“Hindi ko po boyfriend si Architect Lagdameo. Lalayo po ako kay Zamiel. I want this job, please… I will try my best to never see you-“

“It’s not enough, Ace! We want you to leave Manila!” si Tita Matilda.

Nahahapo akong umiling.

“But you won’t right? Because your dreams are here? What are your dreams anyway? To marry Zamiel Mercadejas?”

“Hindi po, Tita! Nagkakamali kayo sa tingin ninyo sa akin-“

“That’s enough!” si Senyora Domitilla naman. “I will make sure the company will fire you! And no company will ever hire you! Ever!”

“Senyora, hindi po totoo ‘yon…” pagmamakaawa ko.

“Even the smallest company here in Manila and the near cities will never hire you. Naiintindihan mo?”

Tita Matilda smirked. Kitang kita ko ang tagumpay sa kanyang ekspresyon.

“Know your place, rat!” si Daniella sabay irap at sunod sa dalawang naunang nagwalk out.

Like

Like
Love
Haha
Wow
Sad
Angry

Tags :

Comments are closed.