Scorching Love – Kabanata 38

August 29, 2016 By In Scorching Love Comments Off on Scorching Love – Kabanata 38

Kabanata 38
Sulat

“H-Hindi ko alam kung ano ang ibig mong sabihin…” nanginginig ang labi ko pagkasabi ko noon.

The fire in his eyes told me that it means a lot to him. His jaw clenched tightly. I can see his face move with its intensity ngunit unti unti rin siyang nanghina at kumalas.

“Pumunta tayo sa bahay ko. Gagamutin ko ang sugat mo…”

Dumidilim na. Dahan-dahan akong tumayo para sumunod sa kanya.

Ilang sandali pa ang lumipas bago ko napagtanto kong bakit ako sumusunod sa kanya. I should be heading to our mansion and just leave him alone. I want him to leave me alone, actually! Pero bakit ngayon parang ako pa yata ang sumusunod sa kanya dahil lang gusto niyang sumunod ako?

He opened the white wooden gate of his house. Pumasok siya nang ‘di ako nililingon. I want to tell him that I’m going back to our mansion pero sa bilis ng lakad niya ay hindi ko nagawa.

May ilaw na sa ilalim ng mga maliliit na coconut trees. Iyon ang nagsilbing ilaw sa pathway patungong porch ng kanyang mansyon.

May ilaw na rin sa mga lampshades ng kanyang porch. He opened the front door at umilaw agad ang buong bahay pagkapasok niya.

Dire-diretso ang lakad niya. Lumiko lamang siya para pumunta sa isang silid malapit sa sala.

“Engineer,” I called so I can tell him I’ll go.

Dahan-dahan akong pumasok. Tumayo lamang ako sa likod ng sofa para antayin siyang lumabas.

Nang nakalabas siya ay may dala na siyang isang bote ng betadine at isang bulak. I clearly remember that he tended my wounds 5 years ago… Parang bumalik sa akin ang lahat.

“Uuwi na ako. Gabi na-”
“Umupo ka riyan,” utos niya nang pinutol ako.

Dinalawang hakbang niya ang hagdanan paakyat ng kanilang bahay. Basa na ako at mabuhangin pa. Ayaw kong madumihan ang kanilang sofa kaya hindi ako umupo. Nanatili akong nakatayo sa likod ng sofa.

Nang nakababa siya ay may dala na siyang t-shirt at tuwalya. Nilahad niya agad sa akin iyon. Medyo madilim pa ang kanyang ekspresyon.

“Ayos lang. Pwede naman akong umuwi para makapagbihis,” I insisted.
Umiling siya. “Let’s talk. And I want it to happen here in my house…” Mariin ang kanyang pagkakasabi.

Napalunok ako at napatingin sa mga damit na binigay niya sa akin. Ang tanging naging damit ko lang ay ang bikini at ang crochet dress na kita rin ang aking panloob. Pinasadahan ko iyon ng tingin.

“We can talk while I’m wearing-”
“You think I can talk to you while you’re wearing that, Snow?” humalukipkip lamang siya.

At anong problema nitong suot ko? Nakakaakit ba? Akala ko ba hindi na siya magpapaakit sa akin? Akala ko ba hindi na siya maaakit?

“Fine…” I said to avoid another argument. “Where can I change and take a bath?”
“May common bathroom diyan sa kitchen. Hinitayin kita rito…” he said coldly.

I don’t damn know why I’m doing whatever he wants me to do. Kaya naman sa banyo panay ang ngiwi ko habang naaalala ang kanyang mukha.

I was annoyed with him an hour ago for doing his old tricks. Naguilty lamang ako nang sinabuyan ko siya ng buhangin at agad naman siyang nagalit dahilan kung bakit narito ako ngayon.

Nasa kanya ang singsing? Paano nangyari iyon gayong itinago ko iyon sa kwarto ko?

Ang tanging nakita ko sa kanyang banyo ay isang floral scent shower get at shampoo. Hindi niya ako pinagbihis sa sarili niyang banyo at dito talaga sa common bathroom. Not that I want to go to his room. Inirapan ko ang sarili kong pag-iisip.

Mabilis akong natapos. Masyadong malaki ang damit na ibinigay ni Engineer Riego sa akin. Maging ang shorts ay hanggang baba ng tuhod ko. Nagmumukha akong kawawa dahil dito. And he thinks I have the guts to show up to him like this?

Ang basang bikini at dress ko ay nilagay ko muna sa isang hanger na naroon sa kanyang bathroom. Kukunin ko iyon mamaya kung sakaling makapagbihis na ako sa bahay. I don’t have spare undies but the t-shirt and shorts he gave me was thick enough to cover my boobs or my down there. Or at least that’s what I thought. I am not comfortable. Dapat ay makaalis na ako agad. Kung bakit pa kasi ako sumunod sa kanya rito?

“I’m done…” I said calmly as I walked out of the kitchen and headed for the living room.

Naroon siya sa hamba ng pintuan, nakatayo. Sa kanyang kamay ay isang baso ng whiskey at ang kanyang ekspresyon ay madilim parin ngayon. Hinagod niya ako ng tingin mula ulo hanggang paa.

Uminit ang pisngi ko nang naramdaman ang paglilis ng kwelyo ng damit niya. It revealed my collarbones. Mabilis ko iyong inayos. Nag-iwas siya ng tingin.

“Anong pag-uusapan natin?” tanong ko.

Itinuro niya ang coffee table sa living room. There, I saw the things that’s supposed to be somewhere in our mansion. Ang sketch na ginawa niya limang taon na ang nakalipas, ang singsing na pearl, at isang maliit na puting papel na tinuping mabuti.

“Why is it with you?” nilingon ko siya.
“So… it is yours, huh?” ang katabangan sa kanyang tinig ay hindi nakatakas sa akin.
“It’s mine, obviously. You gave it to me five years ago-”
“At sinoli mo sa akin, five years ago…” he cut me off again.
“Hindi ko sinoli sa’yo ‘yan-”
“Oh… really?”

Humakbang siya palapit sa akin. Napatras ako ng isang hakbang. Habang tinitingnan ang kadiliman ng kanyang ekspresyon ay nangingilabot ako. I feel like his anger can’t be fathomed. Sumibol sa aking puso ang kakaibang takot para sa kanya.

“Kilala ko ang sulat-kamay mo, Snow… Baka nakakalimutan mo, saulo ko ang lahat…” hinaplos ng kanyang hintuturo ang aking balikat hanggang sa aking siko. “… sa’yo…”

Nangilabot ako roon. Umatras muli ako ng isang beses para maiwasan siya.

“Anong sulat-kamay? Hindi kita maintindihan, Engineer!” tumaas ang boses ko.
“Sinoli mo sa akin ang singsing na ibinigay ko at ang sketch na para sa’yo sa gabing iyon, hindi ba? At isang sulat lang ang pinaabot mo sa akin! You didn’t even have the guts to face me and tell me everything that’s on your mind!”
“What?” nalilito kong tanong.

Nilingon ko ang mga bagay na naroon sa lamesa. Ang isang tinuping papel ang nakakuha ng atensyon ko. Mabilis kong pinuntahan iyon doon at tiningnan. It’s a letter written with my own hand writing, my name, and even my own signature!

Nalaglag ang panga ko habang binabasa ang sulat.

Sibal,
Please, huwag mo nang ipilit ang sarili mo sa akin. Gusto kita pero hindi tayo pwede. Mayaman ako, mahirap ka lang. Wala kang panama sa pamilya ko. Wala kang maibibigay na magandang buhay sa akin. Wala kang perang ipanggagastos sa mga kakailanganin ko.

Gusto kong sumama sa’yo dahil gusto kita pero alam ko rin na hindi mapupunan ng pagkakagusto ko sa’yo ang mga kailangan ko pang araw-araw. Pasensya na. Kung sana mayaman ka lang ay pu-pwede pa tayo.

Aalis ako ngayon at sasama kay Stav dahil tingin ko’y siya ang nakakabuti para sa akin. He has the money, he knows how our hotel works, and I can like him, too, the way I like you. I just need time. I will be gone to find it in me to like him soon so we can get married and start a new life. I hope you move on with your life, too.

Whatever’s in between us, I hope you forget it. We all have that one great mistake in our life and for me that’s you. You are the mistake of my life. Giving myself to you is my biggest mistake. Kaya hindi ko kayang sumama sa’yo dahil gaano man kita ka gusto, alam ko sa sarili kong mali ka parin.

Isosoli ko sa’yo ang sketch at ang singsing na binigay mo dahil wala na itong halaga sa akin. Sana ay malimot na natin ang nangyaring ito.

Snow Galvez

May pirma ko pa sa taas ng aking pangalan. Umiling ako habang hinahaplos ang bawat letrang sobrag hawig sa aking sulat-kamay.

“I didn’t write this…” napapaos kong sinabi.
“And you think I’ll believe you?”

The way he asked the question hurt like hell. Of course, he won’t believe me. Why would he, right? Whatever’s in between us is long gone now. He’s moved on. Sa bagong buhay niya ay may mga bagong gusto na rin siya at hindi na ako iyon. Para saan pa para igiit na totoo ang lahat ng sinasabi ko?

Nanlalabo ang aking mga mata dahil sa mga luhang nagbabanta. Ayaw kong lumuha pero kung pipigilan ko sila sa pagtulo ay mananatiling malabo ang aking mga mata.

“I didn’t write that. That’s the only thing I can say…” nanginig ang boses ko.
“Kung hindi ikaw, bakit alam na may nangyari sa atin? Dearest Snow, did you tell everyone everything we’ve done?” pambibintang niya.

Ang mga luha sa aking mga mata ay bumuhos na ng tuloy-tuloy. The Percival Archer Riego in front of me now isn’t the Percival Riego I was with years ago. He’s different. Ang sakit at poot sa kanyang mga mata ay nakakapanghina.

“At ibinigay mo rin ba sa taong sumulat nito ang singsing at ang kuwadrang ibinigay ko?” bumanayad ang kanyang boses ngunit hindi bumaba ang kanyang galit. “Bakit? It doesn’t mean anything to you?”
“I didn’t do it, Engineer… Kung hindi mo ako papaniwalaan, hindi na kita pipilitin pa…” kalmado ang boses ko kahit na may kasamang hikbi.

Pilit kong pinipigilan ang mga luha dahilan kung bakit bumabara ang hangin sa aking lalamunan.

“But then did you leave me?” it was almost a whisper.

Hinawakan niya ang aking pisngi. Malamyos ang kanyang haplos kahit na may galit sa kanyang mga mata.

“Yes, I did…” iyon lamang ang sigurado.

Nanginig ang kanyang kamay na nakahawak sa aking pisngi.

“I think I said everything I have to say… Iyon lang ba ang pag-uusapan natin?” iniwas ko ang aking mukha sa kanyang kamay.

Hindi siya sumagot. I couldn’t look at him. I’m too damn afraid that he’d wake my sleeping tears.

Umiwas ako sa kanya at agad na nagmartsa patungo ng pintuan pero bago pa ako makapagpatuloy ay hinigit niya na ako pabalik. Sumalampak ang likod ko sa kanyang dibdib. Ikinulong niya ako sa kanyang bisig at binaon niya ang kanyang mukha sa aking batok.

I sighed heavily at the way he inhaled me. Nangatog ang aking tuhod.

“Not so fast, Miss Galvez…” he hissed.

Kinagat ko ang labi ko. Gusto kong kumawala ngunit ang mga kamay ko ay ikinulong niya sa kanyang mga palad at ibinaon sa aking dibdib.

“Akala mo hindi makakarating sa akin ang pagmamakaawa mo sa tiyahin mong umalis agad sa gabing iyon?” kahit marahan ang pagkakasabi ay nahihimigan ko ang pagpipigil niyang sumigaw. Pagpipigil ng galit.

Halos hindi na ako makahinga sa pag-iyak ko at sa kakapusan ko ng paghinga.

“Alam mo ba ang pakiramdam na mabasa ang sulat na ito habang nasa loob ng selda?” he whispered.

Namilog ang mga mata ko. There was no doubt that he spent the rest of that day inside the prison. Inaresto siya ng mga pulis! And that same day, I begged Tita Marem to let me go just to spare Sibal’s name! And she did!

“It was your hand writing. There was no doubt about it…” aniya, ngayon nanghihina. “Pinabigay mo kay Rolly iyon para palihim na iabot sa akin, huh, Miss President? And you come back with those puppy eyes of yours almost telling me how much you want me back after all those years?”

Sa galit ko ay sinamantala ko ang panghihina niya para makawala. Kitang kita ko ang gulat sa kanyang mga mata nang hinarap ko siya. Namumula ang kanyang mga mata at pulang pula ang kanyang labi. Wala akong pakealam kung nagugulat siya sa pagkakawasak ko ngayon.

I want to preserve my pride if I can but if he wants the hard truth now then I’m gonna tell him everything he needs to. After this, if he doesn’t believe me… it is not my fault anymore!

“Hindi ko alam kung sino ang sumulat niyan pero hindi ako, Sibal! Kung hindi ka naniniwala, e, ‘di huwag! I am not going to repeat that again because saying the truth once, I think, is enough!” sigaw ko.

He froze but his anger is still very evident. The coldness in his eyes told me that he just doesn’t believe me.

“Hindi ko rin ibinigay kay Rolly ang mga iyan. Nasa kwarto ko iyan sa mansyon! Iniwan ko iyan dahil nagmamadali ako… Oo, nagmamadali akong sumama kay Stav dahil pinangakuan ako ng aking tiyahin na lulubayan kayo kapag ginawa ko iyon. And… yes… Indeed, Tita left you alone. And this is the price I pay after all these damn years?”

Frustration and anger kept me talking. Siguro ay nagagalit na rin ako dahil nakakapagod na. Matagal na akong sumuko. Kung matagal na rin siyang sumuko, sana ay iwan niya na lang ako. Mas nakakabuti iyon sa aming dalawa.

“Yes!” sigaw ko ng buong puso. “Noong bumalik ako rito sa Costa Leona, hinanap kita pero alam ko na malaki ang posibilidad na may mahal ka nang iba. Tatanggapin ko iyon kahit na masakit sa akin. Dahil alam kong may kasalanan ako. I left without an explanation even after your proposal because that’s the only way. Nagsakripisyo ako pero handa parin akong masaktan at magsakripisyo ulit kung sakaling may mahal ka ng iba!”

His expression hardened. Nakaliliyo na ang nararamdaman kong sakit.

“And yes, you are so fucking right! I want you back so bad but if you’ve someone else, I will respect it! Umalis ako sa opisina ko para mapag-isa kayo ni Architect Racaza! Did you hear me whine? Did you see me bleed? No… No… because I get it! We’re done… Five years ago!”

Kitang kita ko ang panghihina niya. His adam’s apple moved when he swallowed hard and reached for my hand. Pilit kong kinalas iyon para palisin ang mga luha sa aking mga mata ngunit nahuli niya rin agad iyon nang binaba ko.

Hinigit niya ako palapit sa kanya. The strength in the way he held my wrist was painful. Pero hindi ko alam kung bakit parang hinahaplos ng sakit ang puso ko habang kinikiliti ang tiyan ko.

“We were never done, Miss President…” he whispered.

Nilagay niya ang kanyang ilong sa aking noo. Napapikit ako nang naramdaman ang kanyang malalalim na paghinga.

“Don’t call me that,” I said brokenly. You’re not my Sibal anymore.
“I’ll call you whatever I want. You have no say…”

Umatras siya at inangat ang aking baba para magtama ang aming mga mata. Nanghihina akong tiningnan siya. Bakas din sa kanyang mukha ang panghihina.

“Did you leave me five years ago?” halos may pagmamakaawa sa kanyang tinig.
“Yes…” Tumango ako.

He licked his lowerlip.

“Kung wala ba ang tiyahin mo noon, sasama ka ba sa akin?” the unshed tears on his eyes told me that he was so hurt the night I left. That it kept him awake for most nights.
“We won’t have to run if that’s the case, Engineer…” I said.

His mouth twitched. Kinagat ko ang pang-ibabang labi ko. Bumaba ang mga mata niya sa aking labi at mabilis na tumambol agad ang aking puso.

“Did you miss me, Miss President?”

Halos dumugo ang labi ko sa pagkakagat para mapigilan ang pagsigaw sa kanya na… Oo, sobra akong nangulila sa loob ng limang taon!

There were days when I’m tempted to use anyone’s Facebook to search for him. But it scared me. Ang maisip na malalaman ng tiyahin ko. Ang maisip na maaaring may iba na siya. Hindi ko kaya.

“Yes…” halos bulong iyon pero bago ko pa matapos ang pagsasalita, his lips assaulted me.

He drowned me with hungry and suffocating deep kisses. Umatras ako habang ginagawa niya iyon dahil masyadong agresibo ang kanyang kilos.

“Engineer…” I pushed him back but not hard enough to make him stop.

Ginagap niya ang aking mga kamay at nilagay niya ang mga iyon sa kanyang balikat. Nanghihina ako kaya hindi ko siya mahawakang mabuti. His hands were all over me… on my waist snaking… on my breasts… on my nape… almost everywhere.

Sa gulat ko ay para akong nawala sa wisyo. Ngunit kalaunan sa kanyang mga halik ay nakabawi ako. I responded to his kiss once and I heard him groan. His tongue thrusts in and out of my mouth, para akong nilalagnat habang tinatanggap iyon. Nanghihina ako.

Kung hindi niya lamang ako tuluyang inangat ay baka matagal na akong nabuwal sa kinatatayuan ko.

My tender valley immediately brushed against his hardness as he carried me upstairs! Dumilat ako habang umaakyat siya sa mansyon. Nakita kong nakapikit siya habang umaambang hahalikan ang aking leeg. I pushed my head back so he can have more access to my neck.

All rational thoughts are out of my head now. All I think about is my throbbing valley and the way his tight arms hold my body na parang babasaging kristal na maaaring makawala.

The hardness of his kept brushing on my throbbing folds. Para akong nagdedeliryo habang naaalala iyong nangyari sa amin noon. I was so young and so… damn… crazy for him. Nagsisi ako sa nangyari dahil nagawa pa iyong rason ni Tita Marem laban sa kanya. Pero ngayon, wala akong maisip kundi siya. If giving myself to him once again would lessen the pain I gave him when I left, then I will gladly give it to him. Iyon lamang ang tanging naisip ko.

Ibinagsak niya ako sa isang malambot na kama at agarang dinaganan. Ang kanyang isang kamay ay pumailalim sa aking t-shirt. I sucked in my breath when his fingers twisted its peak.

Sibal’s eyes darkened with desire. Halos mangilabot ako. Kahit medyo dim ang lights ay kitang kita ko ang pag-aalab ng kanyang mga mata.

Hindi ko na namalayan ang na nahubaran niya na ako ng t-shirt. All that’s left of me is his shorts!

His hot mouth covered my breast while his other hand molded its peaks. Ang isang kamay niya ay hinahaplos ang tiyan ko pababa. With each touch, I couldn’t recognize my own groan!

His tongue flicked on the buds. Halos sabunutan ko siya sa ginagawa niya. Kinagat ko ang labi ko nang sumagi sa aking isipan ang tanong kung nagkaroon din ba siya ng ganito habang wala ako.

But thoughts disappeared when his other hand reached for my thighs. Pinarte niya ang dalawa at pakiliting hinaplos ang gilid ko. Tumindig ang balahibo ko sa kanyang ginawa.

I bit back my supposedly cry for more. Every time his index finger reach near it, my desire heightens tenfold. And he wouldn’t even try to go there immediately!

He sucked the tender flesh of my mounds as his other hand continue tempting my cries. Pride na lamang ang nagpipigil sa aking magmakaawa sa kanyang hawakan akong mabuti. And I didn’t even know I still have that now!

My whole body was so flushed with every kiss he gave me. Wala siyang pinalambas, kahit ang aking puson, pataas sa aking malambot na dibdib, ang aking leeg, ang baba ng aking tainga, ang aking pisngi, at muli ang aking labi.

My frustration drove me insane. It was like he was tempting me too much and he wouldn’t give me what I really want right now. Nililis ko pababa ang garter ng kanyang trunks at ginagap ko ang kanyang kabuuan. Halos mamilog ang mga mata ko nang hinawakan ang kanya.

I knew it was already hard when it brushed me but I didn’t know it was this… damn. He matured so much… But then again, I couldn’t hardly remember how exactly it was years ago. But tonight… it was so hard my fingers couldn’t even reach each other!

Kinagat ko ang labi ko habang marahang inangat baba ang aking kamay… mimicking what happened between us years ago. Yes, I didn’t forget. Even in my dreams, it haunts me. Kahit pilit kong kinakalimutan ang nangyari dahil sa guilt.

“Dapat ay matuto kang magpigil simula ngayon, Miss President… It’s for your own good…” he whispered and his hand immediately moved to my folds.

Natigil ako sa ginagawa nang naramdaman ang elektrisidad na kumawala galing doon patungo sa bawat hibla ng aking katawan. My world shook and hot wet liquid gushed in between my thighs.

“Ah! Engine…” I couldn’t finish what I call him as I try to keep up with what I’m feeling.
“Fuck, Miss President…” he whispered on my ear as I clung to him waiting for my world to fully stop shaking.

His fingers brushed my folds as my world continue to spin. The familiar feeling only he could give made me moan continuously. Nang pumirmi ang aking hininga ay marahan niyang itinutok sa akin iyon.

His maleness pushed his way down to my depths as I cry to welcome it in me.

Halos dumugo ang aking labi nang naramdaman iyon lahat sa akin. I clung to him tightly para lang makalimutan ang nagliliyab na sakit.

“Nangako ako sa’yong pakakasalan muna ulit kita bago mangyari itong muli… But you returned the ring the last time I proposed, Miss President. I couldn’t risk it now anymore…” he whispered.

Pagod ko siyang tiningnan. I am fully aware that even when we’ve done this before, it still hurts a lot but all I think about right now is to make him forget all the pain I caused him. I willingly give myself to him in the hopes that the time wasted wouldn’t be that painful anymore.

I tried to move. I bit back my cry. I couldn’t let him see how much it hurt. It would only stop him.

He smiled and his nose rested on my collarbones.

Slowly he started thrusting. It hurt each time he enters but later on, I felt so frustrated because he was so slow!

I met him halfway with each thrust ngunit pinipirmi niya lagi ang balakang ko tuwing ginagawa ko iyon.

“No…” he whispered. “I’ll do it my way now…”
“Sibal, please…” I tried to keep up and meet his thrust.

Inatake niya ang aking labi ng malalalim na halik at ang kanyang daliri ay naglaro sa tuktok ng aking dibdib. Halos hindi na ako makasukli ng halik dahil nagsisimula na naman akong mawala sa sarili.

Hinahabol ko na ang aking hininga habang dahan-dahan parin siya sa kanyang ginagawa. The supposedly dying embers lit up once more and I couldn’t take the way he is slowing all of these down.

“Please!” sigaw ko habang binibilisan ang bawat pagsalubong sa kanya.

Dumilat ako. I’m fully aware of how sleepy my eyes were but I don’t care anymore. He looked at me with intense passion. Umangat ang gilid ng kanyang labi at pinakawalan ang aking balakang.

Dinaganan niya ako at ang kanyang siko ay itinuko sa magkabilang gilid and immediately right after he rested himself on me, his every move became hard, fast, and deep. Halos mapaiyak ako sa ginawa niya! Bawat pasok ay napapaangat ako! My request was granted but the searing pain made me dizzy.

Nagulat ako nang bumagal siya ay yumanig muli ang aking mundo. My fingernails dug on his back as I try to firmly grip my rational mind.

“Oh my… Ah…” I couldn’t recognize my tone and my words.

He groaned with me as he filled all of me with him. Mainit na bumalot sa akin ang lahat ng kanya habang ako’y nanghihina at padarag na binagsak ang buong katawan sa kama.

He showered my forehead… my cheek… my lips… and my neck with soft and feathery kisses. I smiled pero natalo ako ng antok at pagod.

Like

Like
Love
Haha
Wow
Sad
Angry

1

Comments are closed.