One Night One Lie

Year Written: 2015

It was wrong to be near her. No. He shouldn’t be near her. Nilalabanan ni Brandon ang kanyang sarili dahil useless ang attraction na nararamdaman niya. For him, it was all just a game. For him it’s pretend-love every night and the show is over every morning. Kaya illegal ang makaramdam ng constant attraction para sa isang babaeng hindi niya naman gaanong kilala.

But when Aurora Veronica wore that freaking corporate uniform, the walls he tried to build so hard came crashing down. Come on, Brandon, who are you kidding? The girl looked innocent but she’s damn hot with those killer heels. It probably won’t hurt that much. After all, it’s just a game.

It’s just a game. Yes, it’s just a game. Just one night. One night. It only takes one night to believe all the lies.

DISCLAIMER: This is a work of fiction. Names, characters, businesses, places, events and incidents are either the products of the author’s imagination or used in a fictitious manner. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental.

Do not distribute, publish, transmit, modify, display or create derivative works from or exploit the contents of this story in any way. Please obtain permission.

WARNING: This story may not be suitable for younger readers. It may contain explicit, violent or provocate content. Read at your own risk.

READ ON WATTPAD

  • PrologueOpen or Close

    Tinitingala ko ang disenyo ng kabuuan ng simbahan. Malaki iyon kumpara sa mga simbahang napuntahan ko na. Well, Avon, this is the Manila Cathedral in front of you. Ngayon lang ako nakapunta dito. Hindi ko maiwasan ang pag gala ng aking paningin sa kung saan saang bahagi ng napakalaking simbahan na ito. Tahimik at bawat galaw ay naririnig lalo na dahil wala pang tugtugin.

    “Aurora Veronica! Akala ko hindi ka makakaabot!” Mabilis na naglahad ng braso si tita Corazon. Halos mapangiwi ako nang narinig ‘yong buong pangalan kong madalas ay ayaw kong banggitin kahit nino.

    Niyakap ko siya at nangingiti ako nang humigpit at dumaing pa siya sa yakap ko. Pinasadahan ko ng tingin ang kanyang magandang flowing dress. Nagmukhang diwata si tita sa suot niyang iyon.

    “Ako pa ba ang hindi dadalo?” Ngumiti ako at nanatili ang tingin ko sa kanyang damit. “Ang ganda ganda mo, tita. Bumata ka lalo sa damit mo.”
    Lumaki ang ngiti ni tita Corazon sa papuri ko. “Naku, A. Kung alam mo lang kung paano ako na paranoid dahil sa damit na ito! Naku!” Umiling iling siya. “Ikaw din naman. Grabeng takot ang inabot ni Jessica nang nalaman niyang umuwi ka ng Cebu. Ang alam kasi niya ay nakakontrata ka pa sa Tagaytay. What happened, hija?” nag aalalang tanong ni Tita Corazon.

    Ang mga Tiangson ay naging malapit na sa akin. Simula nong nag aral ako dito ay si Jessica na, ang kanilang anak, ang palagi kong nakakasama. She’s my bestfriend and her family became my refuge everytime I’m in trouble. Malapit ako sa kanila at sila lang talaga ang pinagkakatiwalaan ko dito sa Manila.

    “Umuwi lang po ako. Namiss ko po kasi ang Cebu.” Sinubukan kong ngumiti para maiwala ko ang usapan. “At syempre, ipagpapaliban ko ba ang kasal ni Jessica, Tita? No way! And besides, bumalik si Adrian galing Thailand, tita! Reunion namin ito!” Tumalon pa ako para ipakita ang pagiging masaya ko.
    “Oh he should be here, right? It’s almost time!” nag aalalang sinabi ni Tita habang tinitingnan ang pintuan ng cathedral.
    “Oo nga po,” sabay lingon ko sa malaking pintuan ng simbahan.

    Inayos ko ang saya ng aking long gown na kulay pastel na pink. Ako ang Maid of Honor sa kasal ni Jessica at hindi ko maiwasang puriin ang naging mga desisyon niya sa dekorasyon, damit, at mismong lugar na pagdadausan ng kanyang kasal. It’s all perfect! Every single detail of this wedding is perfect. Kahit na ang kinuha niyang photographer at videographer ay magagaling at mamahalin. Naaalala ko tuloy ang kasal ng pinsan ko noon sa Cebu.

    “Avon!” sigaw ng pamilyar na boses. Kumakaway ang naka coat and checkered inner long sleeves na si Adrian sa akin.
    “Adrian!” Nangingiti kong sinabi at niyakap siya.

    Inangat niya ako sa ere at sinapak ko ang kanyang braso. Tumawa lang siya at hindi ko maipagkakaila na kung guwapo siya noong huli naming pagkikita ay mas lalong tumingkad ang kagwapuhan niya ngayon. Narinig ko ang eksaheradong tikhim ng mga babaeng bride’s maid ni Jessica sa likod ko. Sorry girls, but he’s got a secret.

    “Oh my God! What happened to you?” Namilog ang kanyang mga mata.
    Tumawa lang ako, “Sineryoso mo ba ‘yong pag momodel. Do you squat already?”
    “Are you kidding me? Ikaw ang nag seryoso. Look at you, dude!” Sabay sapak ko sa naglalakihang biceps at triceps niya. Darn it!

    “Excuse me, Miss Pascual, dumating na po ang bride. Kailangan niyong lumabas para makuhanan ulit kayo ng pictures at video. Kailangan na ring magsimula,” anang babaeng wedding coordinator nila doon.
    “Okay,” tango ko at baling kay Adrian. “Dyan ka lang! Puntahan ko lang si Jessica.”

    Kasama ko ang ilang mga bride’s maid sa pag lalakad patungo doon sa labas. Nilingon ko si Adrian at nakita kong kausap niya na si tita Corazon ngayon. Ngumiti na lang ako at nagpatuloy sa paglalakad.

    Ngiting ngiti si Jessica na nasisinagan ng araw at ang malaki at mahabang gown niya ay nilalatag ng ilang coordinators para mas lalong maging maganda tingnan sa camera.

    “Nandon ba si Adrian, A?” Tanong niya sa akin.
    Tumango kaagad ako. Lalapitan ko na sana siya ngunit pinigilan ako ng photographers at videographers dahil siya daw muna ang kukuhanan. Nag nag go signal ang photographers ay lumapit na ako sa kanya at nagpapicture na kami ng ilang beses habang pinapaulanan niya ako ng tanong.
    “Gumwapo ba lalo?” tumawa siya.
    “Super!” tumawa rin ako at pinagmasdan ang kaibigan kong napakaganda. Ang chinitang mata ni Jessica ay pinalaki ng eye liner at mahahabang eyelashes. She’s pretty but I must say that she’s extraordinarily beautiful tonight! “Jess, you look so amazing!”
    “Tseh! Are you kidding me? Tumataba na nga ako. Hindi pa nga ako buntis, tumataba na ako!” Pagalit niyang sinabi. “Baka next time ikaw na ang tumaba. Palibhasa ay kay bata mo pa.”
    Tinawanan ko na lang ang asar niyang mukha.

    I’m still twenty. Si Jessica ay twenty three at mag tu-twenty four na ngayong taon. Kung bakit kami nagkaklase noong college? Simple. Dahil lumipat siya galing La Salle patungong Enderun, shifting her course. Samantalang ako ay pagkagraduate na pagkagraduate ay diretsong kumuha na doon ng ganon.

    “You’re beautiful, Jessica, believe me,” ngiti ko.
    “Oh?” Nilingon niya ang mga kasama kong bride’s maid. Kahit na malapit ako sa kanyang pamilya ay hindi ko parin naman nakikilala ang ilang relatives niya. “Nakilala mo na ‘tong mga pinsan ko?”

    Ipinakilala niya sa akin ang iilang babaeng naroon. Nginitian ko lang sila isa-isa kahit na halos hindi ko maalala ang pangalan nila sa dami. Ang mga lalaki rin ay inisa isa niya sa akin at ganon rin ang ginawa ko sa kanila.

    Sumenyas ang wedding coordinator na naroon na ang pari at magsisimula na. Mabilis kaming pumwesto sa harap ni Jessica. Nililingon ko siya habang at nginitian bago tinawag ang coordinator para makapag tanong kung tama ba itong puwesto ko dahil hindi ako nakasali sa kanilang rehearsal.

    Tumango ang coordinator at kahit na hindi naman ako ang ikakasal ay sobrang kabado ako. Nauna na ang mga major sponsors. Rumampa na rin ang iilang flower girls. Ang bride’s maid at groom’s men ang kasunod. Pati kami ng bestman na kanina pa ngingiti ngiti sa akin.

    Para akong nililipad sa ere nang nakita kung gaano ka layo ang lalakarin namin bago makapunta sa harap at makaupo na sa sinabing upuan. Lumunok ako at pinagpatuloy ang paglalakad nang may nakita akong isang pamilyar na matang nakatingin sa akin.

    Piercing blue green eyes bore into me. Hindi lang ako ang tinitignan niya, kundi pati ang kaluluwa ko. Napaawang ang bibig ko. Nangatog ang binti ko at gusto ko na lang tumakbo. I want to run away as far as I could but I couldn’t do that to my best friend Jessica. This is her wedding!

    Tumagilid ang ulo niya at ang paggalaw ng kanyang hanggang balikat na buhok na para bang ineexamin ako.

    Oh no, A. Not now, A. Kinagat ko ang labi ko at isang beses pa siyang sinulyapan.

    Nakita ko kung paano niya tinitigan ang kamay kong nakahawak sa braso ng best man. Napabulong ako sa sarili ko ng ilang mura.

    “Yes?” Nilingon ako ng best man.
    Umiling ako, hindi makapag salita sa nanunuyong lalamunan.

    Huminga ako ng malalim at nilagpasan ‘yong intimidating na mga matang nakatingin sa amin. Holy shit! I need to get out of this frigging place! Right now! Mahusay akong artista na nakaya ko pang ngitian ang groom at nakaya ko pang kalmadong naglakad patungo sa upuang para sa amin.

    Pinanood ko pa si Jessica na dumating at ang pag iyak ni Tita Corazon at Tito Alfred. Whatever that man is doing here, I just don’t know. I don’t want to know!

    Nilingon ko sa likod ko si Adrian ngunit nakita ko lang ang pagdikit ng galit na mata ng lalaking iyon sa akin na para bang kanina niya pa ako pinagmamasdan gamit iyon.

    Pinaupo kami ni father at nagsimula na ang seremonyas sa kasal. It was solemn. Gusto kong makinig sa pangaral ng pari at kailangan ko rin itong tapusin para kay Jessica. Tiniis ko ang lutang na pakiramdam sa aking tiyan sa kaalamang naninitig siya sa akin.

    Nang nalaman kong ikakasal na si Jessica ay halos napaiyak ako. At akala ko rin sa mismong kasal niya ay maiiyak ako pero nagkamali ako. Dahil sa presensya ng lalaking iyon ay walang tulong lumuha sa aking mga mata. Nagpapabagabag siya sa mga damdaming dapat ay naramdaman ko pa kanina pa.

    Pagkatapos ng kasal ay ipinatawag kami ng coordinator para sa pictures. Lumapit ako doon nang tinawag ang lahat ng mga bride’s maid at groom’s men. Gusto kong magtanong kay Jessica tungkol sa isang bagay pero hindi ako makasingit dahil masyado siyang masaya.

    “Narinig mo ang kanyang vow, A?” umiling siya at pinunasan niya ang kanyang luha.
    Nginitian ko si Anton na siyang napangasawa ni Jessica. “That’s for you, mine.” sabay halik niya sa noo ni Jessica.

    Yes, Jess. I heard it. But nawalan na ako ng comprehension. Nilingon ko kaagad si Adrian na naghihintay sa akin. Sa likod niya ay ang mga matang kanina pa naninitig at nanlilisik. May katabi siyang nakangiti na parang wala sa sarili.

    Nagpapicture muna si Adrian at konting kamustahan kay Jessica bago ko siya niyayang umalis na.

    “Let’s go…” Mariin kong sinabi habang hinihila ang coat ni Adrian.
    “Teka lang…”
    “Adrian, let’s go…” ulit ko nang nakitang may papalapit sa akin.

    Nang hindi ko parin mahila si Adrian ay mabilis na akong nagmartsa palabas ng simbahan. Narinig ko ang pagtawag ni Jessica sa akin na sasabay ako sa limousine niya pero binalewala ko iyon. I want to get out of this place.

    Nang tuluyang makalabas ay may humigit sa aking braso. Mabilis ko siyang nilingon.

    “What are you doing here, Brandon?” salubong ko sa kanya.
    “Chill,” he smirked. “Anton’s my cousin.”

    Huminga ako ng malalim at tiningnan ko ang kamay niyang nakahawak parin ng mariin sa braso ko. Ang ngisi niya ay unti unting napalitan ng galit at poot sa kanyang mga mata.

    “You liar!” mahinahon ngunit mariin niyang sinabi. Mas lalo niya akong inilapit sa kanya at ang kanyang labi ay nasa tainga ko na. Pumiglas ako at alam kong may ilang tao nang nakapansin sa aming dalawa. “You used me,” singhal niya.
    “I didn’t!” Giit ko sabay balikwas sa kamay niya. “Bitiwan mo ako!”
    Mas lalo niya lang hinigpitan ang hawak niya sa aking braso, “Ilang lalaki na ang natikman mo, ha?” bulong niya. “Sinong mas magaling sa kama?”

    Nanlaki ang mga mata ko at tinulak ko siya palayo sa akin. Pinamulahan ako ng mukha. Lahat ng alaala ko sa gabing iyon ay bumuhos sa akin. Gusto ko nang kalimutan kung paano ko naisuko sa kanya iyon pero pilit yata akong pinapaalala!

    “Bitiwan mo ako, Brandon!” pagbabanta ko.
    “Not when you tell me, Aurora Veronica,” mariin niyang angil.
    “I don’t know what you are talking about,” sabi ko at tiningnan ang kamay niyang halos manuot na sa aking braso. “Brandon, nasasaktan ako.”
    Dinungaw niya ang kamay niyang mariing nakahawak sa aking braso tsaka niya pa lang binitiwan. May sumipol sa likod niyang medyo maputi na lalaki. Tinapik niya si Brandon habang tinititigan ako ni Brandon ng masama.

    “Avon?” dinig ko ang pagtawag ni Adrian sa akin.

    Naglipat ng tingin si Brandon sa kanya at agad akong tumalikod para hilahin na paalis doon si Adrian.

    “Let’s go, Adrian,” sabi ko kahit na nananatili ang nagtataka niyang mukha doon sa kinatatayuan ko kanina. “I said, let’s go…”

    Pumikit ako at bumuhos ang alaala at hanggang ngayon ay nanginginig parin ang aking binti sa nangyari.

    Pinaghalong vodka at whiskey ang aking nainom sa gabing iyon nang hinalikan ko siya. I let out my wild side that night knowing that this is going to be my first and probably last night with him.

    “Stop it, Avon.” Ang kanyang boses ay mas lalong nagpatindig sa aking balahibo. “You’re drunk.”

    Tumigil ako sa ginagawa kong paghalik sa kanya. That was his fault. He taught me how to kiss passionately. Umupo ako sa sofa at inayos ang strap ng aking dress. I am such a mess. Umiikot pa ang paningin ko at kailangang wag akong magpakabaliw dahil may kailangan pa akong gawin.

    Tinagilid ni Brandon ang kanyang ulo at agad siyang lumuhod sa aking harapan. Umayos ako sa pagkakaupo at hinawakan niya ang aking paa. Isa isang tinanggal ang aking pumps. Hinawakan niya ang aking paa at dahan dahang pinisil. Napadaing ako at napakagat sa labi.

    “Ang sakit ng paa ko,” sabi ko at napapikit.
    “Why are you girls fond of wearing something like this anyway?” aniya.

    Hindi ko siya sinagot. Pumangalumbaba ako at nakapikit parin. I can’t fall asleep, alright! Kinagat ko ang labi ko at narinig ko ang kanyang tikhim.

    “God damn it!” aniya at napadilat ako nang naramdaman ko ang kanyang mainit na labi na mariin akong hinahalikan. Hungry and very, very wild. Lumipad na ang kaluluwa ko at kahit anong hagilap ko sa langit ay hindi ko na ito makuha ulit.
    “Brandon…” daing ko nang naramdaman ko ang pagkakagat niya sa aking labi. Ang kanyang katawan ay nasa harap ko na.

    Bumaba ang isang kamay niyang nakahawak sa aking panga patungo sa aking dibdib. Nakakakiliti ang bawat haplos niya lalo na’t satin ang tela ng aking suot.

    “Uh, shit!” Tumigil siya sa paghalik at dumilat ako. Umiling siya sa kanyang ginagawa at sinuklay niya gamit ang buhok gamit ang kanyang daliri.

    Mabilis ang hininga ko dahil sa biglaan niyang pag tigil sa halik. Tumitig siya sa akin. His eyes filled with both adoration and desire. Hindi ko na alam kung lasing ba ako dahil sa alak o nalalasing ako sa halik niya. Ang nakaparte kong mga binti ay sinarado ko. Mariin siyang pumikit at umiling bago niya pinagitna ang tuhod niya sa aking mga binti at pinagparte niya ang aking mga paang nakaapak sa malamig na sahig.

    Ginawaran niya ulit ako ng malalim at maiinit na halik. Hindi ko mapigilan ang pag daing habang ang isang kamay niya ay naglalakbay sa aking balikat at unti unting binaba ang strap ng aking damit.

    “I am gonna take you,” bulong niya.
    Hindi ako makapagsalita dahil sa klase klaseng sensasyon na pinapadama niya sa akin. Ang isang kamay niya ay nasa aking dibdib, naglalaro. Nang lumapat ito sa balat ay halos mapadaing ako. May kung anong panibagong init at sensasyon na ngayon ko lang naramdaman sa talambuhay ko. Naglakbay ito galing sa batok pababa papuntang tiyan, nanunuot sa bawat hantungan ng aking katawan.
    “God!” Aniya at narinig ko ang pagkapunit ng aking palda nang pinilit niya itong tanggalin.

    My dress is fucking ruined!

    “Brandon!” Sigaw ko sa pagkakairita ng saglit pero nawala din iyon nang naramdaman ko ang mainit niyang kamay sa akin.

    Pumikit ako at nawala na ulit sa sarili. Ilang mura pa ang narinig ko sa kanya bago niya hinawi ang aking underwear. The first touch of his tongue made me moan so loud. Tingin ko ay lahat ng langit ay naabot ko na! The second flick of his tongue sent fire inside my core. I think I’m done for tonight. Brandon will have me. That was for sure.

  • KABANATA 1Open or Close

    Kabanata 1
    Problems

    Pagkatapos kong gumraduate ng high school ay pumasok na ako sa Enderun. Hindi naman sa nagmamalaki pero mabilis akong napasok dahil kaya ng pamilya naming itaguyod ang pag aaral ko doon at kaya rin ng utak ko. My whole life was perfect! With my happy family and good friends, wala na akong mahihiling pang iba.

    Galing sa isang sikat na pamilya sa Cebu ang mommy ko samantalang si Daddy naman ay isang abogado sa Manila. Nong nag asawa ang dalawa ay nag desisyon silang sa Cebu na manirahan. Although my dad was originally from Cavite, mas pinili niyang sumama kay mommy sa Cebu at doon na rin manirahan. For the past 19 years, our life was good. Hindi ko maiwasan ang pagpuri sa pamilya ko sa pagiging matatag nito. But then we are not a huge family, I am an only daughter. Naging masaya ang buhay hanggang sa birthday 19th birthday ko.

    The week after my birthday, my dad was summoned by the Court of Appeals to review a case in Manila. Malaking kaso iyon kaya madalas ang punta niya don. I didn’t mind, though. May kinuha kaming condo unit para sa pag cocollege ko at doon siya tumitira. Madalas din ang punta niyang Cavite to visit his relatives.

    Sa Cebu ko na celebrate ang birthday ko kaya sa sumunod na linggo ko pa naicelebrate ang birthday ko sa taong iyon. We went to a bar with my friends and the drinks was all on me kaya heto at lasing kaming tatlo. I was so drunk and happy nang biglang tumawag si mommy sa condo.

    “You guys are awesome!” Tawa ni Adrian nang sumalampak siya sa sofa at naghubad naman ng sapatos si Jessica para mahiga na roon sa tabi niya.

    Natatawa ang dalawa dahil sa nangyari sa bar. I hushed them so I can answer the phone properly. I didn’t even bother to look at the watch above but I’m sure it’s dawn!

    “Hello, mom?” Inayos ko ang napapaos kong boses.

    Narinig ko ang hagulhol ni mommy sa kabilang linya. Kinabahan agad ako at napadilat ng maayos. What can make my strong mother cry, I don’t know.

    “What’s wrong?”

    Nanlalamig na ang mukha ko sa kaba at nawala yata ang alcohol sa aking sistema dahil sa naririnig kong mga hikbi galing sa kanya.

    “It’s your dad,” narinig ko ang pag aalinlangan sa kanyang boses.
    “What’s wrong with dad? Nakarating ba siya diyan ng maayos, mom?”

    Kakaalis lang ni daddy dito kanina. Kakauwi niyang Cebu ngayon. Napuno ng kung anu anong kababalaghan ang imahinasyon ko. From plane crash down to car accident. Whatever happened, I need my mom to spill it right now and spare me from a frigging heart attack!

    “Mom! What? Stop crying! What? Tell me!” Sabi ko ng pasigaw.
    “Umuwi siya dito at sinabi niyang babalik siya diyan at magtatagal muna.”

    Natigilan ako at napasinghap. What the fuck? I can’t believe I almost had an heart attack for that. Mom was sure over reacting! The case probably needs attention.

    “Okay…” Kumalma ako at pumikit.
    “What is it, Av?” Nilingon ako ni Jessica na namumungay ang mga mata habang nakahiga sa hita ni Adrian.
    Umiling ako at tumalikod sa kanila.
    “I think your dad is hiding something.” Seryoso at medyo kalmadong sinabi ni mommy.
    “Hiding what, mom? You’re probably over reacting.” Sinabi ko.
    “No. Ikaw ang nariyan, dapat ay may nararamdaman ka na. I think he’s hiding something. A mistress or what…”

    Halos matawa ako. Hindi naman ganito ka OA si mommy pero hindi ko alam kung anong pinag dadrama niya ngayon.

    “He’s just always out for the case. Mom, you know this is big. Kaya nga tinanggap niya, diba? Just let him. Pagkatapos naman siguro ng kasong ito babalik na siya diyan. Baka may titingnan ding ebidensya.”
    “No, I can sense it, Aurora. I know.” Siguradong sigurado siya sa kanyang sinabi at nagsimula ulit siyang humagulgol.
    “Bakit mo nasabi? Sige nga.”

    Ginulo ko ang buhok ko at nag simulang mag lakad patungo sa kitchen para mag salin ng tubig. Is she drunk or something? And where is dad? Nag away kaya silang dalawa? Probably, I would get pissed if I were dad.

    “Basta, alam ko!” Giit ni mommy.

    Umirap na lang ako at nakinig pa sa mga walang batayan ng eksplenasyon na puro nakakasiguro siyang may tinatago ito sa kanya.

    Bumalik si daddy dito sa Maynila after three days. Naging abala siya sa kaso at madalas din siyang wala sa condo ko. Nasa opisina siguro o sa korte, hindi ko alam. Nagpupunta din siya ng Cavite madalas pero nag papaalam naman siya sa akin.

    Dad is not exactly the playboy type. He’s 45 and always kind of serious at hindi ko mahanap ang mga basehan ni mommy kung bakit niya naisipang may tinatago ito tulad na lang ng kabit.

    Niyakap ko siya galing sa likod pagkatapos niyang mag impake para umalis at pumuntang Cavite.

    “I’m gonna miss you, dad.” Sabi ko at hinawakan niya ang braso kong nakapulupot sa kanyang tiyan.
    “I’m gonna miss you, too. May sakit ang tito Lucas mo kaya tutulong na rin ako don habang inaayos ang mga dokumento sa kaso.” Seryoso niyang sinabi habang nakatingin sa kawalan.
    Ngumiti ako at hinalikan siya sa pisngi. “Nasabi mo na ba ‘to kay mommy?”
    Nilingon niya ako bago tumango. Ngumuso ako. Halata sa kanyang ekspresyon na hindi sila maayos ni mommy.
    “Don’t worry, dad. Ipapaliwanag ko ng maayos kay mommy.”
    Umiling siya. “Hindi mo na kailangang gawin ‘yon.” ngumiti siya. “But thank you.”

    Kaya iyon ang ginawa ko kahit na iritado na ako sa paulit ulit na pagpapaliwanag kay mommy. Halos gabi gabi na siyang tumatawag at umiinom sa Cebu, nagbabanta na lilipad pa Maynila. My titos are also concerned and I don’t know what to do with her.

    Isang buwang hindi umuwi si dad sa condo. Isang buwan ding hindi siya umuwi ng Cebu. I didn’t mind. What with my mom drunk and over reacting, he probably didn’t know what to do. That was a lie, though. I was worried.

    “Tumatawag parin ang mommy mo gabi gabi?” Nilapag ni tita Corazon ang isang bowl ng french fries sa harap ko.

    Nakapangalumbaba ako sa kanilang dining table habang tinitingnan ang cellphone ko. Nag dadalawang isip akong tawagan si dad. Araw araw naman siyang tumatawag sa akin pero hindi ko siya nasasabihan na umuwi dahil miss ko na siya o at least umuwi ng Cebu para mapanatag man lang si mommy.

    “Oo, tita. I honestly don’t know what to say to her everytime.” sabi ko habang pinapanood si Jessica na nakikipag landian siguro sa boyfriend niyang si Anton sa text dahil malaki ang ngisi nito sa harap ko.
    “Naku, ang mabuti pa ay tawagan mo na lang ang daddy mo. Naiipit ka sa dalawa, A. Let them deal with their problems.
    “Ang naiisip ko lang kasi tita, wala namang basehan si mommy para mag isip ng masama kay dad. Dad is a good man. He’s just working. For the past nineteen years ay sa Cebu siya nanirahan with no history of cheating. Dapat ay iyon ang pang hawakan ni mommy.” Sa kalagitnaan pa lang ng eksplenasyon ko ay umiiling na si tita Corazon.
    “Women and their intuition, A. One day, pag nag kaboyfriend ka, you’ll know.” Tumango siya.

    Napatitig lang ako kay tita at nag kibit balikat siya sa akin. As if that was my cue, nag paalam ako na tatawagan ko lang muna si daddy para man lang yayain siyang umuwi na lang muna ng Cebu this weekend. I can help them fix this problem. At least it would calm my mom too. And if it helps, I want my dad to take a leave from work and be with mom. Baka ako ang mabaliw sa gabi gabi niyang tawag at pang iistorbo niya sa akin.

    I dialed dad’s phone number. Hinahawakan ko isa isa ang muwebles nina Jessica sa kanilang altar na puno ng mga chinese gods at incense. Nang narinig ko ang hininga sa kabilang linya ay agad akong napatalon.

    “Hello, dad.”
    “Hello…” Babae ang sumagot.

    Bahagya akong natigilan. His assistant or secretary?

    “Hello! This is Aurora Veronica Pascual, Mr. Pascual’s daughter. May I speak to him?” Pormal kong sinabi.
    “Wala siya, naliligo.” Iyon lang ang simpleng sinabi ng babae at binabaan niya pa ako ng cellphone.

    My eyes widened. That… that was not possible. Naliligo si daddy? Nasaan siyang lugar kung ganon? More importantly who was that girl?

    Nanlalamig ako at hindi makapag salita habang nakaupo sa sofa nina Jessica. Lumipat ang aking kaibigan doon na malaki ang ngiti.

    “Labas tayo sa Friday, nag yaya si Anton! Asan na ba ‘yong Adrian na iyon? Kanina pa ‘yon papunta dito? Ano isang oras siyang na traffic?” Umirap si Jessica habang ako naman ay hindi makapagsalita sa pagkakatunganga kaya nanliit ang mga mata niya sa pagtataka. “You okay? Para kang nakakita ng multo.”
    Inilipat ko ang tingin ko kay Jessica at unti unting napawi ang ngiti niya.
    “What happened, Av?” Pormal niyang sinabi at tumayo para lumapit.
    “I called dad. May sumagot na babae at sinabing naliligo pa siya.”

    Mangiyak ngiyak ako nang sinabi ko iyon. I was over reacting too. Pero hindi ko kayang hindi maramdaman ang takot at frustration sa aking sistema! This is killing me!

    I waited for an hour. Akala ko ay tatawag si dad pero hindi niya ginawa. At dahil sa frustration ko ay ako na mismo ang tumawag sa kanya ulit. Si Jessica at tita Corazon ay nasa harap ko, nakikisimpatya at nag aalala sa akin.

    “Hello…” si dad ang sumagot nito.
    “Dad…” Hindi ko maiwasan ang sakit sa tono ng pag sagot ko.
    “Hi! Napatawag ka? Is there a problem, hija?” Pormal na tanong ni daddy sa tonong nag mamadali.
    “Tumawag rin po ako kanina, hindi ba nabanggit sa inyo nong sumagot ng cellphone niyo?” Napatingin ako kay tita Corazon at Jessica.

    Kita ko sa mga mata nila ang panlalaki dahil sa tanong ko.

    “H-Hindi. What? You called? Hindi ko alam. Aurora, I got to go. I have to run some errands. I’m gonna call you back later.”
    “Dad-” Bago ko pa madugtungan ay pinutol niya na ang linya.

    Tiningnan ko ang cellphone ko na may display kung ilang minuto lang kaming nagkausap. Tumikhim ako at nilapitan na ni Jessica tsaka niyakap. Kahit wala pa akong sinasabi ay alam kong alam niyang nag aalala na ako ng husto para kay mommy at daddy.

    Sa araw na iyon ay hinintay ko ang tawag ulit ni daddy pero walang dumating. Kahit na sa sumunod na araw. Ayaw kong tumawag ulit dahil naduduwag ako. Natatakot ako na baka may sumagot ulit sa kanyang cellphone na hindi ko magustuhan kaya imbis na ganon ang gawin ko ay nag text ako.

    Ako:
    Good morning, dad! Hindi ka pa tumatawag sa loob ng dalawang araw. Nag aalala na po ako. I hope you’re calling mom man lang kahit na huwag na ako. I miss you. Take care.

    He replied right away.

    Daddy:
    I’m sorry, Aurora. I’m just really quite busy. Your tito is undergoing chemo at naka receive ako ng death threats nitong mga nakaraang araw. I didn’t want to go back to Manila dahil baka madamay ka pa. As for your mom, I call her everyday but she’s always mad at me. You take care also. I’ll call you tomorrow.

    Medyo nawala ang kaba ko sa sinabi niyang tinatawagan niya naman si mommy. That was a good thing, I’m sure. Kahit na ba laging galit si mommy ay importante parin iyon.

    Ako:
    I also hope na kahit sa Cebu ka na lang muna umuwi. Or pwede ring sabay tayong umuwi, dad. I’m worried kay mommy. She’s calling me every night. She’s worried about you. Hope you understand, dad. Hindi kasi siguro sanay si mommy na malayo kayo sa isa’t-isa. And also, I wish to visit Cavite and help you out with tito. Mom would be glad to help too if you just let her.

    Hindi niya na ako nireplyan sa text na iyon. Kahit na hindi niya na ako nireplyan ay medyo nakalmante ako. Naisip ko rin na siguro ay ayaw niya muna kaming masali sa death threats na natatanggap niya.

    Binalewala ko iyong babaeng nakasagot. Inisip kong assistant o secretary niya lang siguro iyon kaya hindi ko na inusyoso. But deep inside me, I know I’m worried. Hindi ko matanggal iyon sa isip ko at ang tanging ginagawa ko na lang para pigilan ang sarili kong isipin iyon ay ang pagpaparty.

    “You are not going to find a boyfriend because of that, believe me.” Ngiti ni Adrian habang nasa bar kami.

    Uuwi ako bukas ng Cebu. Nangako si daddy na uuwi rin siya. After 3 months, sa wakas ay uuwi siya!

    “I’m not here to find a boyfriend, Adrian.”
    Umiling ang kaibigan kong sobrang gwapo. Matangos na ilong at halos banyagang mga features sa mukha ang bumabalot sa imahe ni Adrian. Sayang lang talaga siya. Sa dami ng nag hahabol sa kanya ay ilang beses na akong napagkakamalang girlfriend niya, natatarayan pa ako ng iba. Jess is close to Adrian but then she’s got Anton. While I’m here with no boyfriend and always with Adrian, natural lang na maisipan ng lahat na ako nga ang babaeng mahal nitong mala Adonis na lalaking ito.
    “And besides, the main reason why I can’t get one is you. Iniisip ng lahat na ikaw ang boyfriend-“
    “Shhh!” Lumaki ang mata niya. “Hayaan mo sila sa iniisip nila.” Nagtaas siya ng kilay at lumapit ng husto sa akin. Like he’s flirting or what. Nakita ko pa ang pag pirmi ng mata sa amin ng mga babaeng naroon sa bar.
    “Oh… great.” iling ko at hinayaan siya sa gusto niyang mangyari.

    Masaya ang gabing iyon kaya kinaumagahan, nang sabay kami sa eroplano ni dad ay masaya rin ako. Dad looked nervous so I talked to him a lot, telling him some of my funny stories at school. Sinabi ko rin sa kanya na may mga nanliligaw sa akin. Natatawa naman siya at sinabi niya rin na nalulungkot siya sa nalalapit kong internship sa Singapore at Vietnam sa susunod na anim na buwan. Masaya rin daw siya dahil malapit na akong gumraduate.

    It was some bonding there. Mas lalo lang akong naging panatag. Nang nakauwi na kami sa aming bahay sa Mandaue at nagkita na sina mommy at daddy ay naging kaswal naman ang batian. My mom wouldn’t look at dad but at least she didn’t shout at him or what.

    Nag pahinga ako sa aking kwarto at natulog dahil sa pagod sa byahe at sa nagdaang gabi nang nagising ako sa isang malakas na pagkakabasag ng kung anong babasagin. Kahit na hindi ko masyadong marinig ay nakakasiguro ako sa sigaw ni mommy sa kabilang kwarto. Nag aaway ang dalawa!

    Kinagat ko ang labi ko at agad bumangon. God damn it! What’s happening?

  • KABANATA 2Open or Close

    Kabanata 2
    Contest

    Nakapikit ako pagkatapos inilapag ang isang shot ng mamahaling wine galing sa counter nina Jessica. Hindi ko alam na ganito pala ka pangit ang pakiramdam na nag aaway ang parents mo at nasa gitna ka. Ayaw kong maniwala sa ginigiit ni mommy dahil mahal ko si daddy at hindi ko matatanggap iyon ngunit hindi ko rin maipagkakaila na may nararamdaman nga akong kakaiba.

    Naaalala ko kung paano naibsan ang stress ko nang umalis ako para pumuntang Vietnam para sa internship ko. Mapayapa ang buhay ko doon. Hindi gaanong nakakatawag si mommy pero tuwing nakakatawag siya ay naririnig ko ng paulit ulit ang kanyang reklamo kay dad. Palaging isang kalabit na lang ay aalis akong Vietnam at hindi ko tatapusin ang internship ko.

    Pagkatapos ng ilang buwan ay sa Bangkok naman ako at ganon rin ang sitwasyon doon. Now, I can’t help it.

    “Dad, please…” Sabi ko nang minsang tumawag siya. “Will you tell me honestly? May kabit ka po ba?”
    “Hija, no. You know how much I love you and your mom.” Sigurado ang tinig niya nang sabihin niya iyon.
    Namumuo ang mga luha sa aking mga mata. “Then bakit ganyan maka react si mommy?”
    “I don’t know. She’s probably just insecure. Nasa Cavite ako ngayon at nagiging maayos na ang lagay ng tito mo.”

    As for that, my mom went to Cavite 2 months ago. Pero hindi rin siya nag tagal doon dahil palagi lang silang nag aaway ni daddy kaya bumalik din siya sa Cebu.

    “What’s your plan? It’s almost graduation.” Tumabi si Jessica sa akin.

    Alam kong kanina pa siya sinasaway ni tita Corazon na wag nang ilapit sa akin iyong wine na panay kong nilalagok pero hindi niya iyon inaalis.

    “Ba’t di tayo sabay na mag apply sa Bangkok, girls? I like it there,” sabi ni Adrian.
    Tumango ako. “Mag aapply ako sa Bangkok.” Dumilat ako at tiningnan ang mala Adonis na ngiti ni Adrian sa harap ko. Sumisimsim siya ng kape.
    “Dito lang ako sa Pinas. You know… Anton.” Makahulugang ngiti ni Jessica.
    Tumango ako. “Ayaw ko na muna dito. If there’s a chance to go far away, I’ll take it.”
    “Hindi ka uuwing Cebu?” Tanong ni Jessica.

    Umuwi ako doon last month at masaya ang relatives ko. But everytime I go home, palaging morbid ang nararamdaman ko. Nakakababa ng self esteem at nakakawalang gana. I feel left out. I feel like I’m not enough. I feel helpless. And it sucks big time.

    “A, it was probably just his assistant,” may simpatya sa boses ni Adrian.
    “Yeah,” sabi ko pero alam kong hindi.

    Natahimik silang dalawa. Naaalala ko na naman ang namataan naming tatlo kahapon. Napadpad kami sa isang mall para kumain at mamili para sa sasalihan naming fashion icon contest. Madalas kasi kaming sumali ni Adrian sa modeling. Magaling namang stylist si Jessica kaya siya madalas ang nagiging make up artist at stylist namin.

    “I’m sorry,” ani Adrian at hinaplos ang aking balikat.

    Tinitigan ko lang ang shot glass ko. I should stop drinking. Adrian’s just denying it. Alam kong alam ng dalawa na hindi iyon assistant ni daddy. Dahil kung assistant niya nga iyon, bakit kinailangan niya pang bilhan ng mga damit sa mga designer boutiques.

    “Nag kausap na ba kayo ng dad mo?” Malamig na tanong ni Jessica. She can sense my despair. Of course, everyone can sense it.
    “No. At hindi ko siya kayang kausapin.” Bulyaw ko.

    Gusto kong ibato ang shotglass na nasa gitna ng aking mga kamay ngunit pinaalala ko sa sarili ko na hindi ito aming bahay at nakakahiya kay tita Corazon kung gagawin ko iyon.

    “Hindi ko siya kakausapin. Baka ano lang ang masabi ko sa kanya. Hindi ko alam kung kailan ako magiging handang kausapin siya pero sana ay huwag na siyang umuwi sa condo, muna. Or maybe, I should find a place. My own place. I don’t want to see dad’s face again.” Diretso kong sinabi.

    Dad’s girl was tall and slender. Morena siya at may high cheekbones, exactly like some of the models I’m working with. Nang nakita ko sila ay naka pony tail ang kanyang buhok at naka longsleeve siyang puti at pants na itim. She looked fab like someone rich is funding her closet. And that someone rich is my dad. Kasing edad o mas matanda ng kaonti sa akin iylng babae. Hindi ko alam kung anong sasabihin ko kay mommy. After almost a year of defending dad, hindi ko alam na ako mismo ang makakapagpatunay sa mga paratang ni mommy sa kanya.

    “Sasabihin mo ba sa mommy mo?” Bahagya akong niyakap ni Jessica.
    “My mom’s a wreck. I don’t know how to wreck her more, Jess.” Pumikit ako ng mariin.

    Ayaw ko nang mag isip. I just want to let go of all these fucking feelings of insecurity, anger, and despair.

    Bumyahe kami ng mahigit isang oras patungong Tagaytay sa sumunod na araw. Tulog ako sa byahe dahil sa pagod sa kakaisip sa problema kong dapat ay matagal ko nang kinalimutan. I don’t give a freaking shit anymore. Kung gusto ni daddy na makipag relasyon sa iba dahil hindi kami sapat ni mommy para maging loyal siya ay wala akong pakealam sa kanya. I want to hug my mom and tell her that it’s going to be okay but then I can’t hug her yet. I am that broken. Hindi ko kayang ayusin ang taong nasa paligid ko dahil ako mismo ay wasak.

    And whoever is that slut… sa susunod na pagkikita namin ay masasabunutan ko na siya.

    “Hindi ko alam na tatlo pala ang parts ng contest! Mabuti na lang nakapag dala tayo ng bikini. May ganon pala?” Natataranta si Jessica habang nag aayos kami ni Adrian sa aming katawan.

    Tawang tawa si Adrian habang pinapahiran ako ng oil sa likod.

    “Put it fucking on, Ad! Stop laughing!” Iritado kong sambit nang makitang may iilang babaeng nakatingin sa amin dahil sa kanya. They are probably smitten by his good looks and he liked the way they stare at him.

    One hundred thousand pesos, scholarship, and trip to Macau for four ang premyo ng contest na ito. Sapat na iyon para makapag pa engganyo sa aming tatlo na sumali at panalunin iyon.

    “Hindi ko alam kung bakit kailangan ng bikini-“
    “Kailangan ng bikini to see if we all look good naked. Don’t fret, I worked out for this, remember? Tsaka maganda ang katawan ni A. What’s wrong with you, Jess?” Tanong ni Adrian habang pinapahid niya ang ilang oil sa aking likod at ako naman ay abala sa pagpapahid sa aking braso.
    “Oo nga, Jess. Ayos lang.” Sabi ko.
    “Ugh! I can’t wait to hit the sack later. Gutom na rin ako pero tapusin na lang muna natin ang contest.” Sabi ni Adrian.

    Nasa Highlands Golf and Country Club kami ngayon, isa sa pinakamalaking mountain resort dito sa Tagaytay. Nang dumating kami dito kanina ay alas sais na ng gabi kaya nagmadali kami sa pag chicheck in at pag hahanda sa mga gamit dahil alas syete ang simula ng contest. Iyon din ang dahilan kung bakit natataranta na si Jessica ngayon sa backstage.

    “Magsisimula na.” Sabi ng isang nakasalamin na babaeng mukhang organizer nitong contest.

    Nilingon ko ang mga kasama ko sa backstage na kasali din sa contest. May mga kilalang half-foreign doon. Iyong madalas namamagazine o billboard. This is not a normal contest.

    “Hi Avon!” Bati nong isang kilala kong half-Australian na modelo.
    “Hi Nikki! Good luck!” Ngiti ko nang nakita kong bumaling siya sa katabi kong si Adrian.

    Ngumuso ako at napatingin sa katabi kong diretso sa stage ‘yong paningin. Ngumuso siya sa stage kaya imbes na sabihin ko sa kanya kung gaano ka lagkit ang tingin ni Nikki sa kanya ay nag iba ang takbo ng usapan.

    “Ang gwapo nong isang judge.” Bulong niya.
    “Alin?” Tanong ko sa may mahabang presidential table sa harap ng stage kung saan may apat na taong nakaupo.

    May dalawang medyo matanda ng babae. ‘Yong isa ay kilala bilang nakasungkit ng Miss Universe sa kanyang kapanahunan. May isang inchik na matanda sa katabi nong Miss Universe na unang tinawag kaya napatayo at bumati sa mga audience. At sa bandang huli ng table ay may isang pamilyar na lalaking matikas at may hanggang balikat na buhok.

    “Kilala yatang modelo ‘yan.” Sabi ni Adrian. “I forgot his name.”

    Tinitigan ko ang tinutukoy niyang gwapo at napagtanto kong tama siya. He’s probably half-foreign too. Or maybe really foreign. Kahit sa malayo at kahit sa dilim ng gabi ay alam kong hindi itim ang kulay ng kanyang mga mata. It’s azure or something? I don’t know.

    “Hindi ba international model ‘yan?” Napatanong bigla si Jessica.

    Hindi kami nagsalita ni Adrian dahil pareho kaming walang alam. Ngunit sa usap usapan sa mga babaeng nasa likod namin ay napalingon kaming tatlo.

    “Panalo na ‘yang si Rosie.” Anang isang puti at may mahabang buhok na modelo na nasa likod. “Magkaibigan sila nong isang judge.”

    Hindi ko pa naririnig ng buo ay pinalabas na ang mga unang contestant. Nagpalakpakan ang audience at nakita ko kung paano tumayo at pumalakpak iyong modelong gwapo. Unang lumabas ang isang Rosie Aranjuez, maputi, maganda ang katawan, at may kulot kulot na buhok. Naka standing ovation ‘yong judge na para bang manghang mangha siya sa unang contestants.

    “Talo na tayo.” Sabi ko.
    “Wag kang mawalan ng pag asa. Magkakilala lang ‘yan. Why don’t you wink at all the judges. Isa lang ang kilala nong Aranjuez. Anong laban ng isang boto sa tatlo pang boto?” Ani Adrian.
    “Kayo na!” Nakakagulat na sinabi ni Jessica kaya huminga ako ng malalim at sabay na kaming lumabas ni Adrian.

    Sinunod ko ang payo ni Adrian. Pinasadahan ko ng tingin ang mga judges at kinindatan lahat. Huli kong tiningnan iyong nakatingin sa papel na modelong lalaki. Hindi siya tumitingin sa akin kaya nahirapan ako.

    Kabadtrip. Patuloy ako sa pag rampa. Nag hiwalay kami ni Adrian habang sinasabi ng speaker ‘yong mga pangalan namin. Isang beses na nag angat ng tingin ang matalim na mata nong modelo at hindi na ako nag aksaya ng panahon. I gave him a wink and a flying kiss!

    Nakita ko sa harap ang pangalan niya, he’s Brandon Rockwell. Pinasadahan niya ng kanyang mga daliri ang kanyang buhok at natoon ang kanyang tingin sa akin hanggang sa bumalik kami sa backstage.

    “You did well! Ngayon, casual!” Nagmamadaling sinabi ni Jessica habang binibigay sa amin ang mga damit.

    Ginawa ko ang lahat ng makakaya ko. Eye contact sa judges at sa mga taong naroon ay inubos ko na. Nang tawagin ang top five female finalists and top five male finalists at pareho kaming natawag ni Adrian ay mas dumoble ang kaba ko.

    Ngumiti ako sa lahat at pinasadahan ko ng tingin ang judges. Natigil ako sa mga matang mariing nakatitig sa akin habang pinaglalaruan ang retractable pen na hawak. Nginitian ko siya at kumunot ang noo niya sa ginawa ko.

    Please, come on, let us win. Pabalik balik iyon sa isip ko hanggang sa nag sulat na lang siya at agad nang nilapag ang retractable pen sa gilid at humalukipkip para manood.

    Nilingon ko ang katabi kong iyong tinutukoy nilang si Rosie. Pasok din ‘yong kaibigan kong si Nikki pero ‘yong ka partner niya ay hindi nasali sa top five.

    Bumaling ulit ako sa judges ngunit nagulat ako nang nakita kung sino ang lumapit sa lalaking may mahabang buhok na si Brandon. Naka ponytail ulit siya at naka itim na dress na lumapit kay Brandon at may binulong. Umiling si Brandon at parang itinaboy iyong babae. Humalukipkip ang babae at ang lahat ng ngiti ko kanina ay nawalang parang bula.

    It’s dad’s mistress! Siya iyon! At kausap niya iyong judge na si Brandon Rockwell!

    Hindi ko na maibalik ang disposisyon ko kanina. Nang umalis iyong lintik na kabit ay hindi ko na maitama ang ngiti ko. Napatingin si Brandon sa akin at hindi ko na siya kayang ngitian muli. Ang gusto ko na lang mangyari ngayon ay ang matapos ang contest na ito at mahanap iyong ingratang iyon! I am gonna rip her clothes!

    Hindi ko na marinig ng mabuti ang speaker. Nang nilapitan ako at binigyan ng sash at bouquet ay gusto ko na lang tumakbo sa backstage, magbihis, at hanapin iyong lintik na babaeng iyon. Rosie won the contest and I don’t freaking care anymore if she did win because of Brandon. Pangalawa ako at pangatlo si Nikki. Nasungkit ni Adrian ang panalo sa male category.

    Umakyat sa stage ang mga judges para bumati sa akin. I gave them a fake smile and that’s it. Nang nakipag shake hands ay sinuklian ko lang ito. Nang nakita kong umakyat si Brandon sa stage at nilapitan si Rosie para bumati ay hindi ko maialis ang tingin ko sa kanya. This man knows the bicth I want to kill.

    Nagtama ang tingin namin ni Brandon. Hindi ko maiwasan ang paninitig ko sa kanya. Kumunot ang noo niya at bumati rin kay Nikki na nasa kabilang gilid ni Rosie.

    Lumapit si Jessica sa akin at niyakap ako sa sobrang saya.

    “Bakit mukha kang di masaya?” Tanong niya.
    Nilapit ko ang aking mukha sa kanyang tainga. “I saw dad’s mistress. Magkaibigan sila nong judge na si Brandon Rockwell.” sambit ko.
    “Ohh?” Napangiwi si Jessica, hindi malaman kung anong sasabihin.
    “Congratulations.” Nagulat ako nang nag lahad ng kamay si Brandon Rockwell sa akin.

    He’s all damn hot. If Adrian’s Adonis, then this man was sure one of the higher greek gods. Naka coat and tie siya at kahit na ganon ay alam kong maganda ang hubog ng katawan nito. His hand felt strong and firm when I touched it. Kinamayan ko rin siya.

    “Thank you, Mr. Rockwell.” Matamis na ngiti ang iginawad ko sa kanya.

    Nag iwas siya ng tingin at bumaling kay Rosie. Hindi niya na ako kinausap muli pagkatapos non. Luminga ako sa paligid para hanapin iyong kabit ni daddy pero wala na akong mahanap. The only person who can tell me about her is right here beside the winner. And it’s Brandon Rockwell.

  • KABANATA 3Open or Close

    Kabanata 3
    Ponytail

    “Si Brandon Rockwell ay anak ng isang foreign businessman na nag invest sa Highlands Golf and Country Club.” Monotone ang tono ng boses ni Adrian nang nasa loob na kami ng hotel.

    Sabog sa kalasingan si Jessica at naroon sa CR habang sumusuka. Abala naman ako sa paghahagilap ng impormasyon sa kay Brandon Rockwell.

    Kahit sa after party ng competition ay hindi ko nahagilap ang kabit ni daddy. Ang tanging naroon ay ang mga judges at ang iilang mga contestants at mga kabilang sa staff. Adrian flirted with both girls and boys while Jessica got involved with a lot of vodka. Ako lang ang walang ginawa kundi mag masid.

    Ginulo ko ang buhok ko pagkatapos pinindot ang send sa Gmail account ko. “Napapraning na ako!”
    “Hindi ko nakita ang babaeng tinutukoy mo, A. But if we find Brandon Rockwell on Facebook, maari rin nating ma trace sa friendlist niya kung sino nga iyon.” Ani Adrian.

    Kaya dalawang oras ang iginugol namin para doon ngunit nalaman kong hindi nagpapakita ang friendlist ni Brandon Rockwell.

    “Give it up, guys.” Pabulong na sinabi ni Jessica habang nakasalampak na siya sa kama. Ganon na rin ang hitsura ni Adrian habang ako ay gulong gulo ang utak.

    Ang tinipa kong sulat kanina sa aking Gmail account ay isang application letter para sa Highlands. If that Brandon Rockwell own this place, then I should work there. I will need the experience too. Pero ang una kong misyon ay ang pagkalap ng impormasyon tungkol sa kabit ni daddy. Kung ayaw niyang kumanta ay ako mismo ang maghahagilap sa katotohanan.

    Habang nasa eroplano sa mga sumunod na araw ay nakatanggap ako ng mensahe galing sa Highlands na natanggap na ako bilang isa sa mga department managers nila. That’s what Enderun and my internship abroad’s got me. Kahit iyong mga malalaking hotel ay nagagawa paring i acknowledge ang credentials ko.

    “Please turn off your cellphones or other gadgets. We will be taking off soon.” Anang speaker sa buong eroplano.

    Uuwi ako ng Cebu. Kahapon, nang bumisita ako sa Cavite at nadatnan ko si daddy kasama ang tito ko sa ospital ay hindi ko maiwasang makisimpatya sa kalagayan ni tito. Ganunpaman ay hindi ko magawang tumingin ng diretso kay daddy. Kalahati sa akin ay nag iisip na mas pinipili niyang manirahan sa Cavite dahil taga rito o malapit rito ang tirahan ng kanyang kabit. Or maybe, he’s living with his mistress?

    Pinilig ko ang ulo ko. I am so frustrated but I refuse to plant anger in my system. Sana lang ay magawa ko iyon. Tumulo ang luha sa aking mga mata at hinigpitan ang seatbelt ko. I’m a daddy’s girl. Hindi ko matanggap kahit bali baliktarin ang mundo na may ganito. I couldn’t even ask him straight. Hindi ko magawa ang simpleng bagay na iyon dahil natatakot ako na baka nga tama ang hinala ko.

    “Avon, dapat ay sabihin mo sa daddy mo na umuwi na siya dito. It’s almost a year and if that case isn’t solved yet, then he’d better go home.” Sabi ni tito nang nasa hapag kami at binibisita kami ng mga pinsan ko at ng mga tito ko.

    Mom’s depressed. Very depressed. May mga visits na siya sa mga doktor para matuonan ng pansin ang kanyang depression. She’s taking meds for it. Umiling si tito habang tinitingnan si mommy na abala sa paghahanda ng pagkain at pakikipagtawanan sa kina tita.

    “Maybe you should stay home, A?” Sabi ng pinsan kong si Cole.
    “You know I can’t. Magtatrabaho ako. Dad should stay home. Tito, sa totoo lang…” Nilingon ko si tito at bumaling siya sa akin. “Ayaw ko na pong harapin si daddy. Nagtatampo po ako. Ayaw ko pong masaktan ko siya sa mga salita ko. I hope you help me with this. Please talk to him, tito.”
    “Kung ayaw makinig ng daddy mo sa mommy mo ay hindi rin iyon makikinig sa amin. You should talk to your dad. Ikaw ang anak at makikinig siya sa iyo.” Sambit ni tito.
    “A, bibisita kami palagi dito para mabantayan si tita. Please convince tito.” Sabi ng pinsan kong si Charity.

    Pumikit ako ng mariin at pumangalumbaba. Hindi ko na alam kung ano ang gagawin ko. I want to talk to dad pero paano kung puno ng galit ang puso ko. I love him so much na ang sakit sakit kasi ginawa niya ito sa amin ni mommy.

    Nang nakabalik ako sa Manila ay wala paring tao ang Condo. I am not sure where dad is. I think he’s in Cavite. Ni hindi niya alam na umuwi ako ng Cebu ng dalawang araw. Hindi niya rin alam na magtatrabaho ako sa Tagaytay.

    “Bibisitahin ka namin ni Adrian at Anton sa Tagaytay. Keep in touch. Are you really sure about this, A?” Tanong ni Jessica nang paalis na ako.
    “Yes, I am.” Iyon lang ang naisagot ko. They will never understand why it’s such a big deal to me. Hindi pa nila nararanasan ang ganitong insekyuridad.

    Sa byahe ay tinawagan ko si daddy. Siya ang sumagot ng kanyang cellphone. Pilit na umigting ang bagang ko pagkarinig ko sa kanyang boses.

    “Hello, Aurora? I’m sorry hindi kita natawagan kahapon. We’ve got leads for the case at abala ako don-“
    “Dad, whaetever.” Hindi ko napigilan ang panginginig ng boses ko. Hindi ko lang matanggap na iyon ang ibubungad niya sa akin. “Galing akong Cebu. Ngayon ay patungo akong Tagaytay. Are you in Cavite? Mag tatrabaho ako sa Tagaytay.”
    “Magtatrabaho? No, I’m in Manila. Bakit ka magtatrabaho sa Tagaytay?” I heard a hint of panic in his voice.

    Pinunasan ko ang luhang lumandas sa aking pisngi. I hate you, dad. Hindi ko kailanman inisip na aabot sa puntong ganito.

    “Dad… Hindi ba pwedeng iwan mo ang kasong iyan? Puntahan mo si mommy sa Cebu! Balikan mo siya! Do you even know what’s happening?” Halos pasigaw kong mga tanong.
    Tumikhim si daddy at hindi agad nagsalita. “Hija… Your mom is just over reacting-“
    “Over reacting my ass! I know! I know she’s not over reacting! I saw you sa Aura! You were with this girl. Ka edad ko. How are you going to explain that?” God, I sound desperate even to my ears.
    “Sa Aura? Avon, hindi ako pumunta sa mall na iyon. What are you talking about?”
    “Bullshit!” Mura ko at pinatay ko kaagad ang tawag.

    This is why I hate confrontations. Iniyak ko na lang ang buong byahe patungong Tagaytay. Nakatanggap ako ng mensaheng galit galing kay dad at wala akong pakealam kung galit siya sa akin.

    Daddy:
    Watch your mouth. Hindi kita pinalaking ganito. You are too spoiled. I’m working for our family. This is for you and your mom.

    Umirap ako at sumandal sa aking upuan. For our family my ass? Is it really, huh, dad? O baka para sa kabit mo? To keep up with her whims and caprices? I’m pretty sure it’s for her! We don’t need anymore money. Pupwede namang maging lawyer siya sa Cebu. Hindi niya na kailangang mag Manila para lang matustusan ang gastusin naming tatlo ni mommy. I will never believe his excuse.

    Hinila ko ang luggage ko papasok sa bukana ng Highlands. Sa kabilang kamay ko ay ang mga kopya ng Transcript of Records at ilan pang kinakailangan ng Highlands para sa files ko.

    Ngayon ko lang lubusang nakuha ang buong hitsura ng hotel. Gabi kasi nang dumating kami dito noon nina Adrian at Jessica kaya ngayon ay nag eenjoy ako sa panonood sa tanawin. The view is breathtaking. Pansamantala kong naiwan ang lahat ng naiisip ko kanina habang nasa byahe. Ang tanging nakikita ko lang ay ang kulay berdeng mga halaman na nagpapatingkad ng buong lugar at ang ibang klaseng landscape sa loob o labas man ng Highlands.

    Hindi matanggal ang tingin ko sa mga burol at bulubunduking nakapaligid. May isang nakaputing lalaki ang nakaabang sa gilid ng isang van na may iilang turista.

    “Ma’am, tourist?” Tanong niya.
    Umiling ako. “Magtatrabaho po ako dito kuya. Sa Clubhouse ako pinapapunta.”
    Tumango siya. “Ihahatid ko po kayo don.”

    Iyon nga ang ginawa ni Kuya. Hinatid niya kaming lahat sa clubhouse. Kasama ko ang isang batalyon ng foreigner na mga turista. Pagkadating ko ay naalala ko na lang iyong gabi ng competition. So this is how it looks like in the morning, huh?

    Pinasadahan ko ng tingin ang kabuuan ng swimming pool at ng malaking clubhouse. Ang mga malalaking pinetrees ang dahilan kung bakit nagmumukha itong lugar sa ibang bansa. Pinilig ko ang ulo ko. I should not forget why I’m here.

    Pumanhik ako sa may tanggapan ng Clubhouse para mag tanong. Ang direksyon sa akin ay dito ako magtungo para hanapin ang HR nang sa ganon ay masabihan niya ako kung saan ako titira pansamantala habang nagtatrabaho ako at kung ano ang terms ng sahod ko.

    “Miss…” Sabay pakita ko sa sulat na pinrint ko.
    Inilahad ng babae sa counter ang isang lalaking naka corporate attire at may kausap na ilang guests. “Si Mr. Romualdo na lang po ang puntahan ninyo. Siya po ang HR.” Anang babae.
    “Ah! Salamat.” Ngiti ko sabay baling ko don sa lalaking may kausap.

    Maghihintay sana ako kung kailan siya matatapos nang may boses akong narinig galing sa likod ko.

    “Ria, anong kailangan ng guest?” Tanong ng boses.

    Hindi ko nilingon pero pinakinggan kong mabuti kung anong isasagot ng babaeng nagturo sa akin kay Mr. Romualdo.

    “Ah! Magiging empleyado na po siya dito Mr. Rockwell. Ito po ‘yong manager yata na hinihintay ni Mr. Romualdo.” Sagot nong babae at hindi ko na napigilan ang pag lingon.

    Naka ponytail ang buhok ni Brandon Rockwell. Konting takas na buhok sa likod at sa malapit sa tainga ang naglagay ng arte nito. Naka kulay grey na t shirt at itim na Underarmour shorts.

    “Can I see the letter, miss?” Nagtagal ang tingin niya sa aking mga mata.
    “Sure.” Tumaas ng bahagya ang kilay ko at ibinigay ko iyon sa kanya.

    Nagkakape siya habang binabasa ang sulat ko. Iginala ko ang paningin sa wooden place na ito. May mga kumakain sa kanilang restaurant at bigla akong nakaramdam ng gutom.

    “So you are my new Clubhouse manager. You’re young.” Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa. “And you look familiar. Modelo ka ba?” He smirked.
    “Nandito po ako nong competition. I was the first runner up. Si Rosie ‘yong nanalo?” Nagtaas ako ng kilay.
    Ngumuso siya. “Yeah, I remember. It’s weird you’re here. Magmamanager ka? We will need you most of the time. You sure you want to give up your modeling career?”
    “That isn’t really a career to me. Past time ko lang iyon. I’m a business and hospitality major.”
    Umangat muli ang gilid ng kanyang labi. “You must be very hospitable then?”
    “I am.” Hamon ko sa biro niya.
    “Well then, miss… Aurora Veronica?” Nakita niya sa aking letter. “Ako na ang maghahatid sa iyo sa iyong pansamantalang villa. You will be with the other managers. But most managers don’t live here. Kadalasan ay umuuwi sila sa kanilang mga bahay everyday. You sure you want to stay miss Manilena?”
    “No problem.” Ngiti ko.
    “By the way, I’m Brandon Rockwell.” Sabay lahad niya ng kamay.
    “Nice meeting you, sir.” Ngiti ko at tinanggap ang kamay niya.

    Napatingin siya sa kamay ko ng ilang sandali bago tinanggal iyon.

    “Shall we?” He bowed slightly.
    “Sure.” Ngiti ko at nauna nang umalis habang hinihigit ang bag ko.

    May tinawag siya na agad kumuha sa bag ko. Pinasok iyong bagahe ko sa isang hindi ko malamang modelo ng Mercedes Benz. Is this his ride? Pinagbuksan niya pa ako ng pinto. Tipid na ngiti ang isinukli ko sa kanya nang umikot siya para sa driver’s seat.

    “So? Bakit ka nagdesisyon na dito magtrabaho?” Tanong niya habang minamaniobra ang makina ng sasakyan.
    “Because I want to breathe fresh air, Mr. Rockwell. Palagi ka bang nagtataka kung bakit dito nagtatrabaho ang mga empleyado?”
    He laughed hoarsely. “Not really. Only on special occasions.” Niliko niya ang kanyang sasakyan patungo sa mga villas at hindi ko mabitiwan ng tingin ang tanaw kong taal lake.
    “Maganda diba?” Tanong niya. Nilingon ko kaagad siya. Kahit na nagmamaneho ay nanatili ang mapupungay niyang mata sa akin. It’s like he’s drawn or something.
    “Yup. It’s beautiful.” Tumango ako.

    Kinagat niya ang labi niya at bumaling ulit sa daanan.

  • KABANATA 4Open or Close

    Kabanata 4
    Gentleman

    “Naku, pasensya ka na.” Hiyang hiya kong sinabi nang siya na mismo ang kumuha sa luggage ko at inakyat doon sa isang dorm na katapat ng iilang villas.

    Umiigting ang kanyang muscles sa braso dahil sa pagbubuhat ng aking luggage.

    “No problem.” Kumindat siya at pumasok kaming dalawa sa dorm.

    Iginala ko ang paningin ko sa malinis at simpleng dorm nila. Puti ang dingding at tama ang lighting ng paligid. Sa bawat silid ay may hanggang dalawa o apat na pwedeng tumira doon.

    “‘Yong pinalitan mong manager ay nag migrate. He’s alone in his room. Madalas kasi ng employees namin dito ay babae kaya payag silang nasa isang room lang sila samantalang iyong manager na pinalitan mo ay mag isa sa isang room.” Tumigil siya sa tapat ng room na may isang double deck na bed.

    Malinis rin ang loob. Pumasok ako at pinuna na puti ang lahat ng muwebles dito. I like it all kahit simple lang at malayo sa kwarto ko sa condo o di kaya ay sa Cebu.

    “Do you like it here?” Tanong niya, nasa likod ko.
    Nilingon ko kaagad siya. “Yes.” Ngiti ko. “Thank you.”

    Nilagay niya ang bagahe ko doon at yumuko siya ng bahagya na para bang pinepresenta ang lugar.

    “My pleasure.” Umayos siya sa pagkakatayo. “Then, I’ll leave you for now. Bumalik ka na lang sa Clubhouse nang sa ganon ay makausap mo si Mr. Romualdo tungkol sa sweldo mo. You can start now.” Tinagilid ni Brandon ang kanyang ulo.

    There’s something about his perfect jaw, blue green eyes, and perfect nose… it all makes him more manly. At hindi ko maintindihan kung bakit mas pinili nong ingratang kabit ni daddy ang daddy ko imbes na ang lalaking ito sa harap ko. If they were friends, then I am pretty sure she’s considered him a prospect.

    “You look mad. Are you mad at me?” Natatawa niyang sinabi.
    Pinilig ko ang ulo ko at pinutol ang linya ng pag iisip. “No. Naninibago lang ako sa lugar. I wonder if I can do this.” Kibit balikat ko.
    “You can. I’m sure your internships at Enderun were excellent. Mabuti nga at dito ka napunta imbes na mangibang bansa.” He smiled.
    “Iniisip ko rin namang mag abroad. No offense, ah? But it’s an honor to be here. High end ang club na ito at may panama sa mga five star hotel sa abroad. Lahat ng internship ko ay ginanap sa abroad kaya ngayon gusto kong ma experience ang hotels sa Pilipinas. Hoping that one day, I’ll build my own chain of hotels.” Pang beauty queen na sagot, Avon! Of course that was half meant.
    “Oh that’s cool. Hoping to see you in the field one day.” Humalukipkip siya. “Miss Manilena.”
    Tumawa ako at nilagay ang takas na buhok sa aking tainga. If he’s flirting with me then I will flirt with him too. If that’s what it takes! “Oh don’t call me that! I’m not from Manila, anyway. Taga Cebu ako.”
    Kita ang gulat sa kanyang mga mata. “Why you act like you’re a big city girl. But I’m sure you are.” Tiningnan niya ang sulat ko at binasa ang pangalan ko ng buo. “Miss Aurora Veronica R. Pascual.” Bahagyang kumunot ang noo niya bago nag angat ng tingin sa akin.
    Tumawa ako. “Just call me A or Avon. ‘Yan ang tawag ng mga friends ko sa akin.”
    Tumango siya at bahagyang umatras. “Well then… See you around.” Ngumiti siya at tinalikuran ako.

    Pinagmasdan ko ang pag alis niya at ang pag bati ng iilang empleyado sa kanya bago ko sinarado ang pintuan ng kwarto.

    “Now, I’m going to plan.” Sabi ko at binuksan ang luggage ko para ilagay ang mga damit sa cabinet at ang iilang mga beauty products na gamit ko sa may tukador.

    Tinawagan ko si Adrian at binigyan ko ang sarili ko ng isang oras para ayusin ang lahat ng ito, maligo, mag ayos, at bumalik sa Clubhouse para mag inquire sa sweldo, sa uniform, at sa kung anu ano pang bagay patungkol sa employment ko dito.

    “Anong mga damit ba ang dala mo? Ipapadala ko ba sa’yo ‘yong mga itim na dress na madalas kong gustong suot mo sa mga party? What if there’s a party there? You will need those things to seduce that boss of yours.” Ani Adrian.
    “I am not going to seduce him if I can help it, Adrian. Kung kaya ko naman siyang kausapin tungkol sa mga kaibigan niya nang hindi ko siya nabibilog ay edi mabuti.” Sabi ko habang kinukuha ang tuwalya at ang paborito kong mamahaling shower gel.

    Ni loud speaker ko ang cellphone ko at binuksan ang shower. Habang naliligo ay nag uusap kami ni Adrian sa cellphone.

    “Avon! You never had a boyfriend. Kung meron man ay iyon iyong high school ka pa at puppy love lang iyon. Do you think you can do this? Patibong iyan. Sigurado ka bang hindi ikaw ang mabibitag sa sarili mong patibong?” Adrian asked.
    “Adrian, I’m not here to fall in love. i’m here for the information. I tried to fall in love so many times and I failed big time. Naisip kong hindi para sa akin ang pag ibig. Baka pu pwedeng tayong dalawa na lang sa huli.” Natawa ako sa sariling sinabi.
    “Shut up!” Iritado niyang sinabi.
    “Yes. If you want to maintain that image of yours, bilang straight, you will need to find a girlfriend soon. No Adonis of your age is single! Let’s say you are a playboy-“
    “Bakit sa akin napunta ang usapan? Ay ewan ko sayo. Mag g-gym lang ako. I’ll call Jessica right now. Call me later? Maybe after work.” Aniya at pinatay ang tawag.

    Tinapos ko ang pag sha shower at nagmadali na sa pagbibihis. Hindi ko alam kung anong isusuot ko kaya lumabas muna ako ng naka jeans. Pumunta ako sa may counter sa tanggapan ng dorm at nagtanong sa uniporme. May mga bagong tahi silang itim na corporate attire pero babayaran iyon ng mahal. Bumili ako ng dalawa at hindi na ininda ang presyo.

    “Ma’am, slacks ba o pencil skirt?” Tanong ng babae.
    “I’d like the pencil cut skirt, please.” Sabi ko.

    ‘Yong pinakamaliit na size ang nakuha ko. Isinuot ko kaagad iyon at lumabas na ng dorm. Nagtanong ako kanina kung paano babalik ng clubhouse at ang sabi ay may mga van naman tulad ng sumundo sa akin sa entrance na paikot ikot. Sasakay na lang ako doon kasama ang mga turista at magpapa drop sa Clubhouse. Iyon ang ginawa ko.

    Nang nakarating sa Clubhouse ay luminga ulit ako. Hindi para tingnan ang tanawin kundi para hanapin si Mr. Rockwell na wala na roon. Si Mr. Romualdo ang sumalubong sa akin. Isang matangkad at matipunong lalaki na unang tingin pa lang ay alam kong kasapi sa federasyon. Lubak lubak ang kanyang mukha at nagawa pa akong tingnan mula ulo hanggang paa.

    “Bumili ka ng uniporme?” Tanong niya, bilang paunang bati.
    “Yes, sir. By the way, I’m Aurora Veronica R. Pascual. Nandito ako kanina. Kakausapin sana kita pero abala ka.” Naglahad ako ng kamay.
    Naglahad rin siya ng kamay sa akin at nagtaas ng kilay. Not good. “Pwede ka ng magsimula. Siguro naman ay alam mo na ang mga gagawin mo. Utusan mo lang ang mga empleyado. Iyan si Ria sa hall ng Clubhouse. Si Jose isa sa mga waiter.” Turo niya sa nag mo-mop ng sahig.
    “Magandang tanghali, ma’am.” Sabi ng isang binatang mas bata sa akin ng konti, iyong si Jose.
    Tumango ako.
    “Ikaw na ang bahalang makitungo. Brandon trusts your expertise.” Aniya.
    Pagkabanggit ng pangalan ay halos napatalon ako. “Asan po si Mr. Rockwell, sir?”
    Nanliit ang mata niya sa akin. I didn’t mean to sound nosy.
    “Gusto ko lang sanang magpasalamat sa pag hatid niya sa akin kanina sa dorm at sa pag o-orient na rin sa akin.” Bawi ko.
    “Kung wala sa kanyang Villa o sa buong Highlands ay malamang nasa Maynila. Sige na at tingnan mo ang opisina mo. Pasok ka sa hall tapos may pinto riyan, pumasok ka at iyan ang opisina mo. Review all the papers nang ma orient ka rin doon. Baguhin mo ang password ng computer at tingnan mo nang mareview mo kung paano ginagawa ng mga dating manager dito. Siya…” Aniya at iniwan ako.

    Tumango ako at isang beses pang pinasadahan ng tingin ang buong clubhouse na may iba’t ibang tao. Nakipag usap muna ako kay Ria tungkol sa mga madalas na mangyari sa clubhouse bago ako nagbabad sa loob ng opisina.

    Nireview ko ang sales at kung anu-ano pa doon. Iyong mga narratives at marami pang ibang naka saad sa computer. Nireview ko rin ang personnel at nakita ko nga roon na ang Presidente ng highlands resort ay mommy ni Brandon Rockwell. Marami silang foreign investors at kabilang pa rito ang Del Fierro group.

    Brandon Walter Del Fierro Rockwell.

    That explains the abundance of foreign blood in his features. Kilala ang mga Del Fierro na isa sa pinaka sikat na pamilya sa business industry. We are not into business but my friends in Manila are. I’m sure Adrian can get me more information about him.

    Bukod doon sa iilang facts na mababaw tungkol kay Brandon ay wala na akong nakuhang impormasyon. Damn it! He’s twenty four and all the other unnecessary facts about him.

    Nang nag gabi ay kumain ako doon sa opisina ko sa luto sa Clubhouse. Walang Brandon Rockwell na nagpakita. Kinusot ko ang mata ko at nalamang hanggang closing pala ang duty ko rito. Hindi ko naman pala kailangang maagang pumunta. Pero alas nuwebe ang closing sa gabi kahit na bente kwatro oras naman ang bar ng Clubhouse.

    Pagod akong sumalampak sa aking higaan at agad nakatulog. Ni hindi ko nasagot ang tawag ni Adrian sa pagod.

    “This is useless!” Giit ko sa aking frustration nang dumating ang pang limang araw ko at wala kahit anino ni Brandon ang nakita ko sa buong Highlands.
    “Chill! He’s in Manila! May photoshoot siya kahapon. Kasama ko at ng iba pang modelo. Kaya siguro wala siya diyan.”
    “God, Adrian! It’s been 5 fucking days na wala siya dito! Huwag mo sabihing ganon siya ka in demand para araw araw ay may photoshoot siya?” Sarkastiko kong sinabi.
    “Sino ba kasi ang pumilit sayo na diyan na magtrabaho? Umuwi ka na lang dito at sampalin mo na lang iyong babae ng daddy mo pag nagkita kayo.” Natatawang sinabi ni Adrian.
    “Pano ko siya masasampal kung hindi ko siya nahahagilap, aber? Anyway, I called dad yesterday and I told him na pupunta akong Cavite. Sinabi niya sa aking nasa Manila siya at maraming inaasikaso!” Iritado kong sinabi.

    Yes. Iwasan ko man na magtanim ng galit kay daddy ay hindi ko magawa. Kailan siya magpapakita ulit sa akin? Pakiramdam ko ay iniiwasan niya ako. When I asked him when can we meet again o kailan siya uuwi ng Cebu ay wala siyang maisagot! Ang sinabi niya ay nasa peak na sila ng kasong tinatapos niya at pagkatapos non ay magkikita kami. No exact date! Fuck!

    “Calm down, okay? Magtatanong ako sa mga kaibigan ko tungkol kay Brandon. Baka kilala din nila iyong babae.” Sabi ni Adrian.

    Desperadang desperada na ako. Sa pang anim na araw ay pinatawag ako ni Mr. Romualdo sa kanyang opisina.

    “As you can see, Miss Pascual, tumataas ang rates dahil summer ngayon. Aasahan namin na mas dadami ang mga turista sa susunod na linggo. Especially that the Del Fierros invited a bunch of investors. Gusto ko ng mas mahigpit na seguridad, disiplina, magandang feedback sa mga empleyado, mas maligayang mga mukha, at walang kapintasan na Clubhouse.”

    Nang sabihin iyon ni Mr. Romualdo ay naisip ko kaagad ang presensya ni Brandon. Pupunta kaya iyon dito? Kung alam ko lang na hindi siya namamalagi dito ay hindi na ako nag desisyon na maging manager dito. Fucking bad idea.

    May isang foreigner na nagrereklamo tungkol sa pagsayad ng mop na ginagamit ni Jose sa kanyang paa. Nandiri siya kaya gusto niyang sibakin si Jose sa trabaho.

    “I am the manager, Sir. I’m pretty sure I’ll do something about it.” Kalmado kong sinabi kahit na kanina pa ako pinipilit at sinisigawan ng foreigner na ito.
    “Do your work properly, boy! Or I’ll shove that mop to your fucking face!” Sigaw niya sa tumatalon sa gulat na si Jose. Kawawang bata.
    “Jose, pasok ka muna sa kitchen. Hayaan mo si Jay mag wait.” Sabay muwestra ko kay Jose sa loob. Mukha siyang maiiyak.

    Umupo na pabalik sa kanyang lamesa ang foreigner pero may mga sinasabi parin siyang mura.

    “Jay…” Tawag ko sa isa pang waiter. “Bigyan mo ng free drink ‘yong foreigner.” Sabi ko.
    “Ma’am, natatakot ako.” Nagkamot ng ulo ang payatot na waiter na kasing edad lang din ni Jose.
    “Sasamahan kita.” Sabi ko.

    Abala kami sa konting mga issue sa clubhouse. Hanggang sa sumunod na araw. Napansin ko ang pagiging alerto ng mga guard. Nakatingin sa akin si Kuya Roy, iyong guard at sinisenyasan niya ako na dumating na iyong mga bisitang aming hinihintay.

    Naka all red at itim na Louboutins ang naunang nakilala ko bilang mommy ni Brandon. Nakangiti siya sa dalawang kasamang matatandang babae na may naglalakihang mga sumbrero. Sa likod nila ay dalawa pang naka coat and tie na lalaki na mukhang parehong importante.

    Sumalida kaagad si Mr. Romualdo sa kanilang gilid. Tinampal ng bahagya ni Madame Diana Rockwell ang kanyang braso dahil siguro sa biro. Mabilis namang pumasok si Brandon sa Clubhouse. Naka coat and tie at naka pony tail ang buhok. Oh shit! Eto siya! Huminga ako ng malalim at dumiretso sa kanilang lamesa pagkatapos senyasan si Jose na kumuha ng maiinom para sa mga bisita.

    Naramdaman ko ang pag angat ng tingin ni Brandon sa akin nang nagsalita ako.

    “Hi! I’m Aurora Veronica Pascual or A for short. I’m the new manager. Finally, we meet Madame Diana Rockwell.” Sabi ko at naglahad ng kamay sa mommy ni Brandon.
    Palangiti at mestiza ang kanyang mommy. Nakatitig siya sa akin nang tinanggap ang kamay ko. “Nice meeting you. This is my first time being greeted by the manager. Iyong pinalitan mo ay mahiyaing lalaki.” Aniya.
    “Mahiyain din naman po ako, madame. I’m just really thrilled. Gusto ko po kasi talaga ang Highlands and to finally meet the President? It’s an honor to me.” Ngiti ko at pinasadahan ng tingin ang mga taong kasama niya.
    “These are my friends, Miss A.” Aniya at habang sinasabi ang bawat pangalan ay tinuon ko ang atensyon ko kay Brandon na tinitingnan ang lemonade na nilalapag ni Jose. “And of course, my Son, Brandon.” Aniya sabay tingin kay Brandon.
    “Nagkakilala na po kami. You have such a gentleman son, Madame Diana. Hinatid niya po ako sa dorm pagkarating ko dito.”
    Ngumiti si Mrs. Diana Rockwell kay Brandon. Ngumiti lang ako sa kanyang mga bisita.
    “Anyway, I’m talking too much. Enjoy your stay po.” Ngiti ko at tinalikuran silang lahat.

  • KABANATA 5Open or Close

    Kabanata 5
    Is She Your Girlfriend?

    Pinagmasdan ko sila galing sa bar. Nag uusap usap na tila may itatayo pang panibagong building o kung ano sa labas kung maituro ito.

    “Madalas ba sila dito?” Tanong ko kay Ria habang nakatingin sa kanila.
    “Hindi ma’am. Madalas pag may okasyon lang. Tsaka malapit na rin kasi ‘yong anniversary ng buong Highlands.”
    Tumango ako sa sagot ni Ria at pinasadahan na lang muli ng tingin ang buong Clubhouse dahil sa nagsidatingang foreign tourists. Nilapitan ko pa ang grupo ng mga lalaking tingin ko ay German dahil sa accent nila tuwing nag i-ingles at ako na mismo ang nag serve sa kanila ng hinihinging drinks.
    “I like you service here.” Sabi nung isang medyo may katabaan.
    Ngumiti ako sa kanya. “Thank you.”

    Sinenyasan ko si Jose na lumapit sa mesang ito dahil hindi naman maaaring ako ang mag serve sa kanila buong oras na nandito sila. Nang nilingon ko si Jose ay namataan ko rin si Brandon na umupo sa may counter. Naabutan ko siyang nakatingin sa akin at bahagyang nag iwas ng tingin, may sinabi sa bartender at agad siyang nilapagan ng mukhang whiskey.

    “Dito ka muna, Jose.” Sabi ko at nagpaalam saglit sa mga foreigner bago dumiretso sa may counter.

    Binati ko ang nakasalubong kong mga bagong guests at medyo nawala ko pa si Brandon nang bigla siyang magsalita na parang wala sa sarili.

    “You’re a manager, not a waitress.” Nilingon ko siya at naabutan kong umigting ang kanyang panga.
    Itinuro ko ang sarili ko. I am not sure if he was talking to me but I’m pretty sure that I’m the only manager of Clubhouse. “Are you talking to me?”
    Hindi siya tumingin sa akin. Pinaglaruan niya ang whiskey bago nilagok. Nilapitan ko siya sa counter at pinagsabihan ko ang bartender na ako na ang bahala sa boss namin.
    “Want more, sir?” I asked.
    Matalim niya akong tinitigan. Para bang may sinasabi akong mali. Nilapag niya lang ang kanyang shotglass sa harap ko at kinuha ko kaagad ang Jack Daniels sa gilid na siyang iniinom niya.
    “Sa oras na ito? May umiinom pala?” Iling ko at nagsalin sa kanyang shot glass.

    Pinunasan ko ang tapon at nilapag pabalik sa kanya. Nakita ko kung paano siya tumingin sa akin hanggang sa napansin niyang nakatingin ako pabalik.

    “Long time no see. Hindi kita nakita sa isang linggo ko dito. Must’ve been a hectic sched in Manila?” Nagtaas ako ng kilay sa kanya.
    “Yup. Hectic sched,” aniya at nilagok ng muli ang sinalin kong whiskey. Nag angat siya ng tingin sa akin. “Do you always entertain the guests?”
    Ngumuso ako. “May problema ba roon?”
    “Is this your first time to manage?” He asked, medyo iritado.
    “Yes. But I know the manager can also entertain guests sometimes.” Kumunot ang noo ko. “Hindi ko alam na ang managers ng Clubhouse ay istriktong sa loob lang dapat.”
    Tumawa siya. “I… I don’t like it when my managers entertain guests.”
    Nagkatinginan kaming dalawa. Hindi ko alam kung ano ang ibig niyang sabihin. “I’m major in hospitality. Iyon ang itinuro sa akin. Well, if my boss says no, then I won’t.” Nagkibit balikat ako at nakita kong hinawakan niya ang kanyang noo na para bang sumasakit ito.

    Calm down, Av. Alam kong nananaig ang pagiging maldita mo pero kailangan nating pakisamahan ang isang ito. We need that information!

    “Then, I will leave you with our bartender.” Sumenyas agad ako sa bartender. “I won’t entertain guests.” Sabi ko at pinalapit ang bartender. Nakita kong nalilito siya sa sinabi ko at agad na akong umalis nang di siya tinitingnang muli.

    Kinagat ko ang labi ko at dumiretso na sa CR. Napapikit ako ng mariin. Hindi ko kaya, alright? Hindi kaya ng dugo ko ang pakikisama pag nagagalit ako. Ilang sandali pa bago ako lumabas sa bathroom. Alam kong naroon parin si Brandon ngunit hindi ko na siya nilingon pang muli.

    Pinagpatuloy ko ang trabaho ko. Tinawag pa ako ni Jose dahil may foreigner daw na pinatawag ang manager. Nang lapitan ko ang parehong grupo ng foreigner ay akala ko may reklamo sila. Iyon naman pala ay para kausapin ako tungkol sa ganda ng service sa Clubhouse. Wala akong nagawa kundi hayaan silang purihin ako at ang buong staff.

    Habang nag uusap kami ay nalilingunan ko si Brandon na tumitingin sa amin ng seryoso. I did not serve the guests. Ano ba ang gusto niya? Isnaban ko ang mga ito? Hindi ko alam kung anong nasa utak niya.

    Pagkatapos non ay nag usap kami ni Mr. Romualdo. Bukas kasi ay day off ko. At siya iyong kapalit ko pag ganon. Siya rin ang may duty tuwing alas nuwebe ng gabi onwards. Minsan na ngang sumagi sa isip ko kung natutulog ba siya o ano?

    “Hindi ka ba uuwi ng Manila?” Tanong niya, bahagyang kumembot ang boses.
    Umiling ako. “After a month pa siguro ako uuwi.” Sabi ko.
    Umismid siya. “Talaga? Hindi ka ba papagalitan ng parents mo?”
    Umiling ulit ako. “Nasa Cebu ang parents ko.” Naisip ko kaagad si daddy na nasa Manila naman. Ayaw ko namang pahabain ang pag uusap namin kaya hindi ko na dinagdagan.

    Nahagip ulit ng mga mata ko si Brandon na parang bigo sa counter. Wala na si Madame Diana Rockwell at ang kanyang mga kasama. Kanina ay umalis para mag tour yata sa buong Highlands at di ko maiwasan ang pag iisip kung bakit nanatili si Brandon dito.

    Kinuha ko ang nakakalat na tray sa isang mesa at dinala iyon sa counter kung nasan siya. Hindi ko na siya kailangang tingnan para makitang nakatingin siya sa akin.

    “Gumagabi na. Di ka sumama kina Madame Diana?” Sabi ko nang di parin siya tinitingnan.
    “My mom can take care of it.” Malamig niyang sinabi. “And besides, I like it here.”
    Napatingin ako sa kanya habang binabalik ang mga tray.
    “You’re free tomorrow?”
    Nagulat ako sa biglaan niyang tanong. Kumunot ang noo ko at tinitigan lang siya, hindi sinasagot.
    Nagkibit balikat siya. “Well, I’m sure di mo pa nato-tour ang buong Highlands?”
    “Yeah.” Tango ko.
    “Then, I can show you the whole place tomorrow.”
    May kung anong malakas na pumipintig sa kalooblooban ko. This is it! I can finally fish some information this time! “Di ka ba uuwi ng Manila?” Tanong ko.
    “Hindi.” Ngiti niya, pinagmamasdan ako.
    Tumango ako. “Good. Coz I am gonna miss you bad if you did.” Sabay alis ko doon sa kinauupuan niya para daluhan ang tumatawag na si Jose.

    Malaki ang ngiti ko papalapit sa isang customer na may problema. Hindi rin naman nagtagal iyon. Lumipat na lang ako sa kabilang table at nagtanong kung ano pang maitutulong ko sa kanila.

    Nang sinulyapan kong muli si Brandon ay nakangisi siya sa akin. Makahulugan ang kanyang tingin. Dumiretso ako sa isang bakanteng mesa kung nasaan si Jose na nagpupunas. Uutusan ko sana na hatiran ng tubig ang mesang pinanggalingan ko nang nakita kong tumayo si Brandon at naglakad patungo sa kinaroroonan ko.

    “Jose, bigyan mo ng tubig ‘yong mesang ‘yon.” Sabay turo ko doon.
    Tumango si Jose at kasama ang mop ay umalis na doon para pagsilbihan at sundin ang utos ko.

    Nagtaas ang kilay ko ng umupo si Brandon sa mesang pinuntahan ko. I know he’s flirting with me. And if that’s what it takes, then I will ride the waves.

    “Can I order?” Tanong niya nang di ako tinitingnan at nakababa ang mata sa menu.
    “Sure, sir. Magtatawag lang po ako ng waiter.” Sabi ko.
    “Hindi na. Ikaw na ang kumuha. If that’s okay?” Ngumisi siya at nag angat ng tingin sa akin.
    “Well, my boss says di raw pwede.” Hamon ko.
    “Pwede raw, basta sa boss mo lang.” Aniya.
    Nagtaas ako ng kilay at tinigil ang pakikipag laro sa kanya. “Okay, then. What’s your order?”

    Ibinigay niya sa akin ang kanyang order at sinenyasan ko si Jay para i carry out ang gusto ni Brandon. Hindi rin ako nagtagal sa kanya dahil dumami pa lalo ang customer na kailangang daluhan.

    Ikinagulat ko na hanggang nag alas nuwebe ay nanatili si Brandon sa kanya inuupuan. Tumunog ang cellphone ko nang palabas akong opisina pagkatapos mag closing. Nakita kong si Adrian ang tumatawag sa akin.

    Bumalik ako sa opisina at sinagot ang tawag. “Hello?” Bulong ko.
    “May nasagap akong impormasyon! Bakit ka bumubulong?” Dinig ko ang pagtataka sa boses niya.
    “Wala. Ano?”
    “Nandito ako kina Jessica. May kilala siyang kilala si Brandon Rockwell at ang sabi ay playboy daw iyan.”
    Ngumiwi ako. “Iyon lang ba?”
    “‘Yong mga magagandang modelo ay nabihag niya yata. You remember Rosie? Pinormahan niya rin daw iyon. Hindi kaya iyon ang dahilan kung bakit pinanalo niya iyon? Well, we don’t know.”
    Nagkibit balikat ako. “Is there some info about that girl?”
    “Sa dami ng babaeng nakaaligid sa kanya ay hindi na sigurado kung sino iyon. Be careful, A. He’s a notorious playboy just like Rage Del Fierro, his cousin. You remember him? Kaya wag na wag kang magpapadala.”
    Bahagya akong natawa. “Magpadala? I’m here to get some information, Adrian. Wala sa isip ko ang magpadala sa kahit ano.” Iling ko. “Buti na lang at niyaya niya ako bukas na mag tour sa buong Highlands. Baka don ko pa lang malalaman kung sino ang babaeng iyon!” Sabi ko.
    “Alright. Balitaan mo kami ni Jess, a? We miss you. Kailan uwi mo?”

    Pagkatapos ng chikahan ay lumabas na ako. Nakita kong nakatayo na siya sa pintuan na parang paalis na rin. Pinaglalaruan niya ang kanyang susi at tiningnan niya ako.

    “Pauwi na ako. Uuwi ka na?” He asked.
    Nanliit ang mata ko. He’s hitting on me. I don’t want to assume but I’m not naive. I know this damn too well. Ngumisi ako. “Uuwi na rin sana.”
    “Sabay na tayo?” Aniya at inikot ang susi sa kanyang kamay.
    “Nakakahiya naman.” Ngiti ko.
    Tinagilid niya ang ulo niya. “Please.”

    Ngumuso ako at tumango. Hinding hindi ako mabibitag sa patibong na ‘to. If he’s a pro, then I have my own beginner’s luck.

    Sumakay agad ako sa kanyang Benz pagkatapos niya akong pagbuksan. Ganon rin siya at pinaandar niya kaagad. Humikab ako at di na siya tiningnan kahit na alam kong ang buong atensyon niya ay pabalik balik sakin.

    “Tired?” He asked.
    “Yup. Pagdating ko sa dorm ay matutulog na kaagad ako.”
    He chuckled. “At least rest day mo bukas.”
    “Yup.” lingon ko sa kanya. “Promise ipapasyal mo ako sa buong lugar? Wait? Is that okay? Hindi ba tayo ma i-issue?”
    “It’s none of their business. Yes, I promise ipapasyal kita.” Aniya at ngumiti sa akin.

    Nilingon ko ang labas at nakita ko ang naggagandahang villas. Kahit sa dilim ng gabi ay kitang kita ang tingkad nito.

    “Alin diyan ang villa mo?” Tanong ko sabay turo sa nakahilerang mga villa.
    “It’s just-” Natigil siya sa pagsasalita nang may nakitang babaeng pumapara sa kanyang Benz.

    Nanliit ang mata ko. Hindi ko gaanong makita ang mukha ng babae. Malutong na nagmura si Brandon tsaka ko nakuha ang mukha ng babaeng naroon. It was that girl again! My dad’s mistress! What’s she doing here? Kinagat ko ang labi ko at tinuro ang babae.

    “Pinapara ka nong babae.” Malamig kong sinabi.
    “Yeah. Shit.” Aniya at hininaan ang takbo ng sasakyan.

    Palapit kami ay nakapamaywang na ang babae na para bang galit siya sa pagdating namin. Tumitig pa siya sa akin galing sa labas. The car’s window isn’t tinted. Nakataas ang kanyang kilay at muli kong nasilayan ang taas ng cheekbones niya, ang magandang pangangatawan, mahabang buhok, tangkad, manipis at pulang labi.

    “Why are you here?” Brandon growled to the girl.
    Tinagilid ng babae ang kanyang ulo kay Brandon. “Kung maka asta ka ay parang ayaw mo, Brandon.”
    Halos dumugo ang labi ko habang naririnig ang boses niyang nakakairita. I instantly loathed everything about her. From her face, to her voice, her expressions, down to the way she plays with her hair.
    Pumikit si Brandon at umigting ang kanyang panga. Tinampal ng babae ang kanyang sasakyan. “Come on, Brandon!” Sigaw ng babaeng nagpagulat sa akin. “Leave the girl.” Aniya sabay tingin sa akin.
    Kumunot ang noo ko at nanginginig na ang mga kamay ko. I want to pull the strands of her hair until she’s bald. Pinagpantasyahan ko kung paano ko paduduguin ang kanyang mukha. Hindi ako tinuruan ni mommy at daddy na maging masama pero natural siguro sa tao ang magkaganito pag sobrang galit na ang nararamdaman.
    “Lalabas na ako. Papara na lang ako ng van o di kaya ay maglalakad. Hindi naman malayo ang dorm dito.” Sabi ko nang sa ganon ay makawala ako sa pagkakabwisit ko sa babaeng iyon.
    “Hear that, Brandon Walter? Leave the girl.” Tumaas ang boses nong babae.
    “No way.” Ani Brandon at mabilis na pinaharurot ang sasakyan habang sinisigawan kami ng mura nong babae.

    Nilingon ko siya habang palayo kami doon. Mabilis at marahas ang patakbo ni Brandon. Nilingon ko siya at hindi ko na napigilang mag tanong.

    “Who’s that girl?” I asked.
    “Wag mo na siyang pansinin.” Aniya.

    Nanliit ang mata ko. Paano ko ito mapapakanta?

    “Is she your girlfriend?” Tanong ko.
    Tumawa siya at umiling. “Let’s not talk about her, Avon.” Malamig niyang sinabi na para bang may dingding na ayaw niyang gibain sa gitna naming dalawa.

    Great!

  • KABANATA 6Open or Close

    Kabanata 6
    Girls Like You

    Mabilis kong binuksan ang kanyang pintuan. Pilit ko mang itago ang pagkakairita dahil ayaw niyang pag usapan iyong babae ay hindi ko magawa ng lubusan.

    “Thanks for the ride.” Sabi ko nang di siya tinitingnan.
    “Hey…” Aniya bago ko pa naisarado ang pintuan.

    Binuksan ko ulit ito at nagtaas ng kilay sa kanya. Tumitig lang siya sa akin. Ilang sandali pa akong naghintay ng sasabihin niya bago siya tumikhim at nagsalita.

    “I’m sorry. Hindi lang talaga importante…” aniya.
    “It’s okay.” Ngumiti ako. “And… uhm… kung hindi ka pwede bukas, ayos lang. I don’t mind.” Sabi ko at mabilis na sinarado ang pintuan.

    Hindi na ako tumingin sa kanya. Ayaw kong madulas sa pagkakairita ko. Ayaw kong malaman niya na big deal sa akin na hindi ko nalaman kung sino ang babaeng iyon. Nagulat ako nang lumabas siya sa kanyang Benz at tinawag ako.

    “Avon… Hey…” Aniya.
    Nilingon ko siya ng nakangiti. “Hmm?”
    “I’m sorry. Pupunta ako bukas dito. Susunduin kita. Around 7am. Breakfast muna tayo bago pasyal.”
    Umiling ako. “No, Brandon.” Mariin kong sinabi. “Hindi kita pinipressure at mas lalong hindi ka dapat mag sorry. I just want you to know na I’m not expecting anything. Makakapasyal na man ako dito ng mag isa. Thank you for the offer but if you’re gonna be busy tonight, then it’s alright. You don’t need to wake up that early for tomorrow.” Sabi ko.
    Nakakunot ang kanyang noo habang nakikinig sa akin. “She’s nothing. Pauuwiin ko rin iyon ngayon. Bumisita lang iyon dito.”
    Tumawa ako sa pagpapaliwanag niya. Gusto kong magtanong kung sino ba iyong babae pero ayaw kong maisip niyang interesado ako sa pagkatao nong ingratitang iyon. “Well, okay then. Good night?” Nagtaas ako ng kilay.
    Tumango siya at yumuko na parang bigo. “Good night.”

    Papasok ako ng dorm ay normal pa ang lakad ko pero nang nasa kwarto na ako ay nagmamadali na ako sa pagkuha ng aking cellphone para tawagan ang mga kaibigan ko.

    “Adrian!” Sabi ko habang naririnig ang mga alon sa background. Dinig ko rin ang tili ni Jessica at tawa ng boyfriend niyang si Anton. Poor friend, third wheel na naman. I missed them but I have news! “I saw the girl!”
    “Saan?”
    “Dito, Adrian! Sumugod bigla! Nasa tapat siya ng villa ni Brandon! She’s hysterical! Like she wants Brandon to fulfill her needs! Yuck!” Sabi ko.
    “Fulfill her needs? Where the hell did you get that? Ano ba ang nangyari?” Natatarantang sinabi ni Adrian.
    “Basta! Hinampas niya ‘yong sasakyan ni Brandon at inutusan niya na iwan daw ako dahil gusto niya kanya muna si Brandon.” Paliwanag ko.
    “Did you ask him kung sino ang babaeng iyon? Girlfriend niya ba?”
    “Ayaw niyang sabihin. Hindi ko na rin pinilit. Ayaw kong magduda siya. At isa pa, siguro ay pampalipas oras iyon ni Brandon. And then oh my God, she’s dad’s mistress! Is she an escort girl? Oh my God, Adrian!” Halos pahisterya kong sinabi.

    Buong gabi silang papalit palit ni Jessica sa cellphone ko. Pinapakalma o ginagatungan ako, depende sa naiisip nilang mga spekulasyon. Sa huli ay inantok rin ako kaya nakatulog na. Maaga akong nagising kinaumagahan dahil binangungot ako.

    Naligo ako at nagbihis. Inisip kong kakain na lang muna ako ngayon bago aalis. Hindi ako dadaan sa Clubhouse. Sa baba lang ako ng dorm kakain at papasyal ako sa may malapit sa Hill Side. I have never been there so doon ang punta ko.

    Bumaba ako at sa hall ay ikinagulat ko ang pagkakakita ko kay Brandon. His hair down, white folded v neck t shirt, faded maong, and brown boots. Pinilit kong itikom ang bibig kong halos malaglag na sa presensya niya. Kita ko sa mga mata niya ang pagkakabigo at pag aalala. Nag taas ako ng kilay.

    “Good morning!” Sabi ko.
    “Good morning.” Bati niya, mas mahinahon.

    Tumigil ako sa paglalakad at tiningnan ang cafeteria ng dorm. Ginugutom na ako. Nakatayo lang si Brandon sa harap ko na parang may sadya pero mas nagugustuhan niyang titigan na lang muna ako.

    “Uhm?” Nagtaas ako ng kilay. “May sadya ka sa mga empleyado?” Tanong ko.
    Tumikhim siya. “Papasyal tayo ngayon, hindi ba?” Tanong niya.
    Nagkibit balikat ako. “Hindi ko alam na matutuloy. Anyway, kakain muna ako.” Sabi ko.
    “We can eat on my villa.” He said matter of factly.

    Natigilan ako. Tinagilid ko ang ulo ko at naging interesado sa gusto niyang mangyari. Kung naroon ang babaeng iyon doon, aba ay susunggaban ko ang pagkakataong ito.

    “Well, I’m not so sure about that. If the girl last night-“
    “Wala siya. Umuwi siya kagabi.” Agad niyang sinabi. “Let’s go.” Hinintay niya ang pagtango ko bago kami umalis.

    Paano ko ba siya mapapakanta? Paano ko aatakihen ang isang ito para masabi niya kung sino nga ang babaeng iyon?

    “Brandon…” Sabi ko at nilingon siya. “I’m sorry last night. Tingin ko ay nagpaimportante pa ako at nagpahatid sayo dito samantalang mukhang may kailangan ang girlfriend mo sa’yo.” Sabi ko, pinapanood ang pagkunot ng kanyang noo.
    “She’s not my girl.” Mariin niyang sinabi.
    “Oh… well, is she your sister? Cousin? Friend? Best friend?” Nagtaas ako ng kilay.
    Nilingon niya ako. “She’s just a friend. She’s not important.”
    “Akala ko kasi girlfriend mo. She’s hysterical. Akala ko pag aawayan niyo ako. Akala ko pinagseselosan niya ako.”
    Tumawa siya. “No, she’s not my girl.”
    Ngumuso ako at malulutong na mura na ang nasa utak ko. Hinawi ko ang buhok ko at tumingin sa kalsada. “Fling?”
    Nilingon niya ako. Kita ko sa gilid ng aking mga mata. “Avon, the sun is up at hindi ba pwedeng ibang bagay ang pag usapan natin? Not unless you’re jealous with that girl.”
    “I am not.” Mariin kong sinabi. Why on earth will I be?
    “Then, let’s not talk about her.” Aniya habang binabagalan ang sasakyan dahil palapit na kami sa villas.

    Naisip ko tuloy na kung sabihin ko sa kanyang nagseselos nga ako ay sasabihin niya kaya rin sa akin kung sino iyon? Okay, Avon. We’ll take this one step at a time. Kalma at nang sa ganon ay makamit natin ang ninanais.

    “We’re here!” Ani Brandon nang nasa labas na kami ng kanyang villa.

    Mababa lang ang fence na kulay puti. May mga halaman at bulaklak na halatang inaalagaan ng mga hardinero ng Highlands. Hindi gaanong kalayuan ang sumunod na mga villa at iba iba ang itsura ng mga iyon. Ang kay Brandon ay yari sa kahoy. Kulay brown at makintab ito. It looks more like a cabin to me. Ang double doors na salamin ay out of place sa pagiging mukhang bahay ng isang cowboy. Ang puting kurtina sa gilid at sa mga bintana ay lumilipad ayon sa hangin na umiihip.

    “Wow!” Sabi ko nang pumasok ako at kitang malinis ito.

    Bumungad sa akin ang sala na may fire place, sofa na kulay pula, ilang mga furniture na gawa sa kahoy, at malaking salamin. Nakahilera ang mga magazine sa baba ng coffee table na pinalibutan ng sofa. Sa bandang kanan ay may dalawang pintuan. Sa kaliwa ay patungo sa kitchen at may isang pintuang mukhang bathroom.

    “You like my villa?” Tanong niya, pinapanood ang reaksyon ko.
    “Yes! Ikaw lang ba mag isa ang nakatira dito?” Sabay tingin ko sa dalawang pintuan sa kabila.
    “Yup. May naglilinis dito na taga Highlands pag hinihingi ko. Lahat ng villas dito ay ganon.” Paliwanag niya at humakbang malapit sa kusina.
    “Oh. Saan pala nakatira ang mommy mo?” I asked.
    “May bahay kami sa Makati. Pag nandito naman siya sa Tagaytay, may bahay rin kami labas ng Highlands.”
    Tumango ako at hinaplos ang sofa niya. Nanliit ang mata ko. “Dinadala mo dito mga babae mo, no?” Biro ko.
    Umiling kaagad siya, nangingiti. “No. I don’t bring girls here. Dito tayo sa kitchen…” Aniya.
    Nanliit ang mata ko at sumunod sa kanya. Ganon parin ang disenyo ng kitchen. Wooden and modern at the same time. May round table siyang two seater lang. Sa counter ay may pagkaing nakahanda. I wonder if he cooks? What is it to me if he does cook? Nagkibit ako ng balikat.

    Nilapag niya ang isang putaheng chicken wings na may mabango at spicy sauce, sunny side up eggs, and bacon sa round table.

    “Wow! Nagluluto ka?” Tanong ko.
    Tumango siya at ngumiti. Umupo ako sa upuan sa round table at hinayaan siyang ilapag ang baso, pinggan, at kutsara doon. May kinuha siya sa ref na pitcher ng juice bago siya umupo sa harap ko.
    “Let’s eat.” Aniya at nilagyan ng bacon at bread ang pinggan ko.
    “Thank you.” Ngiti ko kumain na.
    Kumain na rin siya. “I’m surprised di ka umuwi ng Manila.”
    Ngumiti ako. “Ayos lang. Siguro next week.”
    Kumunot ang noo niya. “May party next week. The Club’s going to be busy.”
    Tumango ako. “Talaga? ‘Yan ba ‘yong anniversary? Baka di na naman ako makauwi.” Sabi ko.
    “Yup. I’ll be there. Some of my friends too.” Aniya.
    Medyo naging alerto ako sa sinabi niya. His friends? Ibig sabihin kasama iyong ingratang iyon? This will be exciting. Paghahandaan ko iyan! “Oh. Uhm… Then buti di ka umuwi ng Manila? You have business here?” Tanong ko.
    “Bakasyon lang.” Aniya.
    Tumango ako. May idadagdag pa sana ako nang biglaang tumunog ang cellphone ko. Nagkatinginan muna kami bago ko iyon kinuha. Nang nakita kong si Adrian ang tumatawag ay nag isip pa ako kung sasagutin ko ba ito o ipagpapaliban muna. “Excuse me.” Sabay tayo at nagpakalayo sa kitchen para kung anong balita man iyon ay hindi malaman ni Brandon.

    “Good morning!” Maligayang bati ni Adrian.
    “Good morning! Ano?” Tanong ko, excited sa balita.
    “I have news. Not sure if it’s good or bad. Dalawa.” Aniya.
    Nanginig ako. Buong akala ko ay tungkol kay daddy at sa girlfriend niyang bwisit pero nang narinig ko ang kabuuan ay umirap ako. “Aalis ako next week. Magtatrabaho ako sa Thailand, Le Marcelle.” Aniya.
    Tumikhim ako. “Paano na?” Bulong ko. “Tutulungan mo pa ako diba?”
    “Si Jess na ang tutulong sayo habang wala ako. Isa pa, may Skype naman kaya don na kita tutulungan. Ang sinabi ni Jess ay picture-an mo daw ‘yong babae kung hindi mo mapakanta si Brandon.”
    Tumango ako habang umuupo sa sofa nina Brandon. Nilingon ko ang pintuan patungong kitchen para bantayan at baka nakikinig siya. “Okay. What’s the other news?” Tanong ko.
    “Ikakasal na iyong pinsan mong si Charity. Actually, kasal na siya. Civil. Mag chu-church wedding sila.”
    Nalaglag ang panga ko. Ibig sabihin nito ay uuwi ako ng Cebu? “Okay. Talaga? I’ll call my family later. Thanks for telling me, Ad.”

    Nagtalo pa kami tungkol sa pagmamadali ko. Nang sinabi kong nakikipag breakfast ako with Brandon ay tumigil rin siya. Pagkabalik ko sa hapag ay naabutan ko si Brandon na hindi ginagalaw ang kanyang pagkain. Tsaka lang siya gumalaw nang umupo ako.

    “I’m sorry. Tumawag ang kaibigan ko.” Nag kibit balikat ako at naisip kong umuwi ng Manila. Next week ang alis ni Adrian? That means we need to see each other before next week. Can I file a leave?
    “Nagalit ba ang kaibigan mo kasi nakikipag breakfast ka sakin?” Nag iwas siya ng tingin.
    “Huh?” Kumunot ang noo ko. “Hindi. Ba’t siya magagalit? Hindi ko naman iyon boyfriend.”
    Nag angat ng tingin si Brandon sa akin. “You don’t have a boyfriend?” Tanong niya.
    “Wala pa akong naging boyfriend.” Sabi ko at tumitig sa kanya. Inalis ko ang iniisip kong relasyon namin noong high school sweetheart ko. That is not counted as a relationship!
    Huminga siya ng malalim. Tinusok ko ang bacon at pinaglaruan.
    “Don’t feel too guilty.” Ngiti ko. “Alam kong marami ka nang naging girlfriend. At marami ka nang pinormahan. Guys like you? Rich, successful, and with a pretty face?” Umiling ako at di na dinugtungan.
    “I’m not guilty. Why would I be? Wala naman akong intensyong masama sa’yo. Naisip ko lang kung totoo ba ‘yang sinasabi mo sa akin. Girls like you should be taken and pregnant by now.” He smirked.
    Fuck. Namilog ang mata ko. “I’m just twenty, Brandon.” Tumawa ako.
    Ngumisi siya at nagkibit ng balikat bago pinansin ang kanyang pagkain. Shit!

  • KABANATA 7Open or Close

    Kabanata 7
    Purely Business

    Nagtawanan na lang kami pagkatapos kumain. May wine pa siyang nilagay sa wine glass ko. It’s delicious. Well, you can’t expect a foul taste from him.

    “Nakapunta ka na ba sa Peak?” He asked, papalabas kami sa kanyang villa.
    Umiling ako. “Clubhouse at dorm lang ang napuntahan ko dito. This is my first rest day.”
    Tumango siya at pinagbuksan ako ng pintuan. “Thank you.”
    “Then we’ll go there.” Aniya.
    “Please.” Ngiti ko bago niya iyon sinarado.

    Nauna kami sa Peak. Hindi kami nagtagal doon. Tinanaw ko lang ang buong Highlands na napakalawak. Ilang pictures ang ginawa ko sa lugar.

    “You want me to take your picture?” He offered.
    Tumango ako at nakisama na rin.

    Pagkatapos namin doon ay sumakay ulit kami sa kanyang Benz. Inanyayahan niya akong sumakay ng Funicular. Noong una ay ayaw ko pa dahil natatakot ako sa heights.

    “Didn’t know you’re scared of something.” Tawa niya.
    “E, ikaw? Hindi ka ba natatakot?” Tanong ko.
    Umiling siya at pinarada ang sasakyan.
    “I’m sure you’re afraid of something.” Tinagilid ko ang ulo ko.
    “Interesado kang malaman, huh?”

    Tanaw ulit ang buong Highlands nang sumakay kami sa Funicular. Maging ang taal lake ay kitang kita mula roon. Nanginginig pa ang tuhod ko sa takot dahil nasa ere kami.

    “You really are afraid of heights!” Bulong ni Brandon habang tinitingnan ang tuhod ko.
    Hindi ako umimik. Kinuha niya ang kamay kong nakapatong sa tuhod ko at hinawakan niya ito. Nag angat ako ng tingin sa kanya. He’s hitting on me, alright? I need to get a hold of myself.

    Pinagtitinginan na kami ng mga taong nasa loob doon. May matandang babaeng nakangiti pa sa amin sa kabilang side.

    “‘Nong buhay pa si Mario ganyan din kami ka sweet.” Nakangiting sinabi ng matanda.
    Nilingon siya ni Brandon at sabay na lang kaming ngumiting dalawa.

    Pagkababa namin sa funicular ay nakahawak parin siya sa kamay ko. Napansin ko iyon habang siya ay nag iiwas ng tingin at pinapasadahan ang tanawin.

    “Let go, Brandon.” Sabi ko.
    “What?” Nilingon niya ako. His sexy smirk showing.
    “Let go of my hand.” Sabay tingin ko sa kamay niyang hawak hawak ang kamay ko.
    “Oh! Right!” Tumawa siya.
    Umiling ako at nilagpasan siya. Oh, damn it, Avon! Your maldita side is showing again!
    “Ang sungit!” Tawa ni Brandon hanggang sa nakarating kami sa Midlands.

    Ilang picture ang kinuha at nag laro din kami ng golf. Nag pasya kaming doon na kumain ng tanghalian pagkatapos mag golf. Tawanan lang ang ginawa naming dalawa. Makulit siya. Iyon ang napansin ko. No wonder girls like him. Madaling makabihag ng babae. Sa itsura pa lang ay makukuha ka na. But then I’m not here to praise him. I’m here for something else.

    “Ilan na kaya ang naging girlfriend mo, I wonder?” Tawa ko habang nag bo-bowling kami.
    Ngumuso siya at tinapon ang bola. Naitumba niya ang lahat. Syempre ay baka dito siya namamalagi at magaling na siya rito. “You’re suddenly interested?”
    Nagkibit balikat ako at tiningnan siya ng masyadong makahulugan. “Kasi palaging ako iyong topic natin. You don’t seem to share anything about yourself.”
    “Okay, then, I’m Brandon Rockwell. Twenty four.” Aniya, lumalapit sa akin.
    Ngumiwi ako. “Sige, ano pa?”
    “Model? Oh I’m boring!” Tawa niya.
    “Aside sa modeling, ano pa ba ang mga hilig mo?”
    Ipinakita niya sa akin ang kanyang dalang bola. “Bowling, golf, horses.” Nagkibit balikat siya.
    “Who are your closest friends?” Tanong ko at kumuha ng bola para itapon na rin doon.
    “Mga pinsan ko at mga co models ko. Why? Bakit kaya hindi pa tayo nagkikita sa modeling. Anong agency mo?” Tanong niya sa likod ko.
    “I’m not very active. Isa pa, ilang buwan akong namalagi sa labas ng bansa para sa mga OJT ko.” Nilingon ko siya.

    Sa pagkalingon ko sa kanya ay nagulat ako nang may babae akong nakita sa aming likod. She’s wearing a white high-waist skirt and white heaven sleeveless top. Pulang pula ang kanyang labi at sa kabilang kamay ay may dalang Louis Vuitton na bag na kaparehong kapareho sa akin. Nakita ni Brandon ang naging reaksyon ko sa nakitang babae. Nag alab agad ang dugo ko. Dad gave her that same fucking bag!

    “Arielle!” Sabi ni Brandon.
    Nanlaki ang mata ko nang nakita kong dinaluhan niya iyong kabit ni daddy at hinawakan ang magkabilang braso. “Who’s this girl?”

    Nanginig ang labi ko sa tanong niya. Siya ang may ganang mag tanong ng ganyan samantalang siya ang nanghihimasok ng buhay sa may buhay. I can’t be mistaken, alright! I’ve seen her twice with dad! Siya iyon! At tinatak ko sa utak ko ang kanyang mukha nang sa ganon ay hindi ko makalimutan ang babaeng maaaring masabunutan ko in the near future.

    “Arielle, why are you fucking here?” Tanong ni Brandon sa isang mahinahong boses.
    Tinuro ako ni Arielle. “Ito ba iyong babae kagabi? What the hell, Brandon?” Sigaw niya.
    “Stop it. Wag kang mag eskandalo.” Ani Brandon na pilit pinapahinahon si Arielle.

    Ngumiwi ako at may kaonting pait akong naramdaman. Kiss my ass. Mag sama kayong dalawa! I’m sure I can fish more information the next day. Just not today, please, Avon. Wag mong sayangin ang effort mong pag lipat dito sa Tagaytay para lang ngayon. In time, the truth will come out. Hindi ko pipilitin iyon ngayon.

    “I’ll go, Brandon.” Sabi ko.
    Huminga ng malalim si Brandon at lumingon sa akin. Tiningnan ko siya. “I’m sorry, Avon.”

    Bullshit, okay! Mabilis kong binaling ang ulo ko sa labasan habang sumisigaw pa ang ingrattang girlfriend yata ni Brandon.

    “Who is the bitch, Brandon?”

    Hindi ako makapaniwalang nangilid ang luha sa aking mga mata habang paalis ako doon. Pinalabas ako ni Brandon doon! Hinayaan niya ako! And last night I thought she’s just his friend! Last night I thought he’d never leave me and comfort a bitch like her.

    Pinara ko iyong van ng Highlands. Gusto kong bumalik sa dorm pero naisip kong bakit ako babalik doon? It will only make me feel like I’m the loser!

    “Peak.” Sabi ko sa driver na tumango kaagad.

    Tumabi ako sa mga turistang naroon. Halu-halo. May mga pinoy at pamilya, may mga foreigner, at kung anu-ano pa. Tulala ako habang tinitingnan ang papalubog na araw sa labas. Huminga ako ng malalim. Baka bukas ay wala si Brandon. Matatahimik ako.

    Kinuha ko ang cellphone ko at dinial ang numero ni Adrian.

    “Yes, hello? Nag iimpake ako.” Aniya.
    Hindi ako agad nakasagot. Hinahabol ko ang hininga ko. Pumikit ako ng mariin.
    “A?”
    “Arielle ang pangalan nong b-babae.”
    “Arielle who?” He asked.
    “Ewan ko, Adrian. I just know it’s Arielle.”
    “Oh! Nagkaroon ulit kayo ng encounter? Kailan? Kanina?”
    “Ngayon lang. Pinaalis niya ako don sa lugar habang nag bo-bowling kami ni Brandon.” Sabi ko.
    “Oh, eh napano siya? Nasupalpal ba ni Brandon?” Tumawa si Adrian.
    “Hindi. Ako ang nasupalpal. Damn it!” Sabi ko.
    “What? Don’t tell me iniwan ka ni Brandon at nong babae? Ano ba silang dalawa?”
    “Hindi ako iniwan, Adrian. Pinaalis ako.” Sabi ko, umiirap.
    “Whoa! That’s… that’s barbaric. Bakit ka pinaalis non? Is she that important to him?”

    Doon na ako kumain sa Peak. Tanaw ang buong Highland sa gabi ay nagpalubag sa aking loob. Dagdagan pa ng matandang turista na biglaang lumapit sa aking mesa.

    “Nasan na ba iyong boyfriend mo? Bakit mag isa ka na lang?”
    Ngumiti ako at nag isip kung wawasakin ko ba ang naiisip niya o hahayaang magpantasya sa bagay na hindi totoo? “Hindi ko po siya boyfriend, lola.” Sabi ko.
    “Hindi…” Ngumiti siya. “Ikaw talaga, nahihiya ka pa.” Aniya.
    “Lola!” May kumuha sa kanyang isang teenager na turista. She looked at me apologetically. “Sorry po kay lola.”
    “Ayos lang.” Tango ko at tiningnan ko ang pag giya niya sa matanda pabalik sa kanilang mesa.
    “Tara na, lola. Kakain na po tayo.” Anang bata.

    Ngumuso ako at tiningnan ang pagkain kong kalahati lang ang nakain. What if I see them here? Oh no!

    Ininom ko ang inorder kong juice at tumayo na. I need to go. Nang namataan ko naman na papasok doon ang grupo ng mommy ni Brandon ay kinabahan ako. Paano kung kasama nila ang mga ito? I really should go!

    “Oh, hi there, Avon!” Ngiti ng mommy ni Brandon at bumeso pa sa akin. May tiningnan siya sa aking likod.
    “Good evening, madame.” Nginitian ko na rin ang mga kasama niya.
    “I thought you and Brandon will spend this day together? Where’s my boy?” Nagtataka niyang sinabi.
    “Uhm, magkasama po kami kanina ni Brandon pero dumating po kasi si Arielle kaya…” Nagkibit balikat ako at naging alerto sa maaari niyang reaksyon.
    “Oh! Arielle is here?” Natulala siya ng sandali bago binalingan ang mga kasama. “We have reserved table.” Sabay turo ni madame sa mesang malaki.

    Nagsipuntahan ang kanyang mga kasama doon. Hinawakan ni madame ang aking braso at ngumiti siya.

    “Well, I’m sure it’s purely business. Kain tayo?” Anyaya niya.
    Umiling ako. “No, thank you. Tapos na po akong kumain.”
    “Oh, alright!”
    “You should go, po. Babalik lang akong dorm.” Sabi ko at nagpaalam na sa kanya.

    Pagkalabas ko ng Peak ay nilamig agad ako sa hangin at sa lalim na rin siguro ng gabi. Babalik akong Manila bago mangyari iyong party next week. And I’ll make sure I’ll bring some alcoholic beverages with me. I shouldn’t feel the cold. Not like this.

    Pinara ko ang van na maghahatid sa akin sa dorm. Kinuha nito ang ruta patungo sa mga villa. Nang tumapat sa villa ni Brandon ay nakita kong wala ang kanyang Benz doon. Umiling ako. I need to find a way. Adrian needs to seacch for that girl. I need to find a way to make Brandon spit information about her!

    “Adrian.” Tawag ko nang nakauwi na at nagbababad sa laptop.
    “Yes! Umuwi ka na, pwede? Aalis na ako by Friday.”
    “Uuwi ako. I’ve seen my sched. ‘Yong rest day ko ay sa Thursday.”
    “Oh that’s great!”
    “Adrian, hanapin mo ang files ng mga sikat na modeling agency sa Manila. Or mas maganda pati rin iyong modeling agency na napasukan na ni Brandon. He’s into modeling. Maybe the girl’s into it too.”
    “Okay, got it!” Aniya at sabay na kaming nag hanap kaharap ang laptop.

    Halos buong gabi kaming naghanap. Sa halos sampung agency na nakuha namin ay dalawang Arielle lang ang nagpakita. Hindi ko alam kung paano nakuha ni Adrian ang mga pangalan ng mga modelo. Maybe because of his connections.

    “I’ll send you the pics. Tingnan mo kung alin diyan. Isa pa, Jessica told you to take a picture of her instead. That would be easier.”
    “Great, Adrian! As if may oras pa akong makipag selfie sa kanya habang pinapalayas niya ako tuwing magkikita kami? I won’t have the time for it.”
    “Then get her full name. You can do it, Av.”
    “Ayaw kumanta ni Brandon.” Buntong hininga ko.
    “Edi bigyan mo ng Magic Sing.” Tumawa siya.
    Ngumiwi ako. “God, Adrian!”

    Sa madaling araw ay inisip ko pa kung paano ko na naman haharapin si Brandon kinabukasan. O naroon pa kaya siya? Baka kaya wala na ang kanyang Benz ay dahil sabay silang umuwing Manila ni Arielle?

    Alas nuwebe nang nasa Clubhouse na ako. Humikab pa ako dahil sa pagkakaantok dahil sa tagal kong natulog kagabi. Nilingon ko sa panglabing limang beses ang pintuan. Hindi ko alam kung gusto ko bang pumarito si Brandon o hindi. Yes, I have memorized scenes on my mind. How to start the conversations today. But then… I will admit it now. Hindi ko yata makakaya iyon. My ego got hurt last night alright? And I’m not used to that.

    Kaya nang namataan ko siya na naka grey at fit na t shirt, itim na shorts, at top sider ay nag iwas agad ako ng tingin. Hindi ko kaya. I can’t forget who I am just because I desire that information so much. Galit ako at hindi ko maitago iyon. Mahusay akong artista pero hindi ako pang best actress. Not when my ego’s hurt. Not when he chose that bitch over me.

  • KABANATA 8Open or Close

    Kabanata 8
    Not My Girlfriend

    Umalis ako sa counter lalo na nang nakitang nakatoon agad ang kanyang mga mata sa akin habang nakapamulsa ang mga kamay.

    “Ria, titingnan ko lang ang ‘yong mga binigyan ni Jose ng pagkain sa table nine.” Paalam ko sa kay Ria bago ako pumanhik para kausapin ang mga naroon.

    Kinamusta ko ang order nila. Kahit na nakatoon ang mata at ngiti ko sa pamilyang nilapitan ay sa gilid ng aking mga mata, kitang kita ko ang paninitig ni Brandon sa akin habang umuupo sa high chair ng counter. Looks like I won’t be going back to the counter anytime soon, huh?

    Ilang minuto siyang naroon at ilang minuto ko ring inaagawan si Jose ng mga cart para sa order ng ibang mga turista. Madalas ay sinasamahan ko pa siya at nakikipag usap ako sa turista upang mag suggest ng gagawin tulad ng pag go-golf o pag ho-horseback riding.

    Bahagya kong nalingunan ang counter nang nakita kong tumayo na si Brandon at dumiretso sa isang mesang tama para sa dalawa. Umupo siya doon at nag tawag ng waiter para sa menu.

    Tumalikod agad ako at nagpasyang lumapit sa counter para makalayo sa mga mesa kung saan nakalapit na siya.

    “Ma’am, may bago pong dating na mga koreano, o.” Sabay nguso ni Ria sa tabing mesa na inuupuan ni Brandon.

    Nagkatinginan kami ni Brandon ng saglit. Bumaling agad ako kay Ria na nakakunot ang noo.

    “Jay! Kunin mo dali ‘yong order ng mga Koreano. Busy si Jose sa pagkukuha ng kay Mr. Rockwell,” utos ko.
    “Sige po, ma’am.”

    Nilingon ko si Ria at ang singkit niyang mga mata ay nagtataka sa ginawa kong iyon. Nag iwas ako ng tingin at tiningnan ang log book ko na minsan ko lang dungawin.

    Ilang sandali ang nakalipas ay dumami ang tao sa Clubhouse. Kinailangan ng ibayong atensyon kaya hindi ko na napigilang makisalamuha at mapadaan sa mesa ni Brandon.

    “Yes, sir. We also have seafoods.” Ngiti ko sa isang hapon.

    Sa gilid ng aking mga mata ay kitang kita ko ulit ang paninitig ni Brandon sa akin. I know it’s awkward. At sa ngayon ay kung hindi siya manhid, alam niyang hindi kami bating dalawa. Hindi ko ma arok ang makipag usap sa kanya sa ngayon. Isa pa, maraming customer kaya hindi ko priority ang tugunan ang mga titig niya.

    “Jose!” Sabay pitik ko sa aking kamay.

    Agaran ang pag tungo ni Jose sa mesang iyon. Medyo kabado na siya sa dami ng customer at gusto ko na lang sapakin dahil baka ay sa kaba niya, pumalpak na naman siya.

    “Jay, can you call your manager, please?” Sinabi ni Brandon sa isa pang waiter.

    Nakangisi ako sa hapon nang narinig ko iyon. Nagkunwari akong walang narinig ngunit kung hindi lang ako kinalabit ni Jay dahil sa utos ni Brandon ay hindi ko siya lilingunin.

    “Ma’am, tawag po kayo ni Mr. Rockwell,” si Jay.
    “Jay, may ginagawa pa ako dito. I’m taking the order of Mr. Matsumoto,” ngisi ko.
    “Kung gusto niyo, ma’am, ako na ang kumuha ng order niya.” Ani Jay sabay tingin sa hapon. “Baka po malaking mang tip ito.”
    Ngumiwi ako at gusto ko na lang siyang patahimikin. Ngunit nang nagsimula na siyang mag hapon ng matigas sa mga customer ay umirap na lang ako.

    Bumaling ako kay Brandon at naglakad ng diretso. Wala akong dapat ikakaba sa pagkikita naming ito. The boss needs me, I’ll obey his biddings.

    “Yes, Mr. Rockwell? What’s your order?” Ngiti ko ng diretso sa mga mata ni Brandon.
    Nagkasalubong ang kanyang kilay na para bang galit pa siya sa pagiging kaswal ko. “Wala sa job description mo ang makihalubilo sa guests.”
    Di ko mapigilan ang pag irap. “Mr. Rockwell, we’re trained to be hospitable. It’s part of a manager’s job. Hindi ko kailangang makihalubilo pero para maging isang epektibong manager, gagawin ko iyon.”
    “I’m sorry, Av. Alam kong galit ka sa nangyari kagabi. I just didn’t want her to treat you that way. Masama ang ugali non kaya-“
    Ngumiti ako at pinutol siya, “Ayos lang, Brandon. I’m just concerned kung may order ka ba o wala. Tinutulungan ko kasi ang mga waiters. Medyo marami kasing tao.”
    Suminghap siya. “Alright. I’m sorry. I want a shot of whisky please.” Sabi niya sabay baba sa menu.

    Ngumuso ako at nilagay sa order form ang kanyang order. Umagang umaga ay iyon ang hihingin niya? Well, whatever. That is his life!

    Ibinigay ko kay Jay ang order niya pagkatapos ay nakihalubilo na naman sa ibang customer. Pagkatapos kong gawin iyon nang di nililingon kahit kailan si Brandon ay dumiretso na ako sa opisina para ma review ang log at makakain na rin.

    Naroon lamang siya paglabas ko ng mga ala una. At hanggang sa gumabi ay nasa mesang iyon parin.

    Nagulat ako nang may dumating na dalawa pang medyo foreign na lalaki at umupo sa kanyang mesa. Namukhaan ko ang isa bilang isa sa palagi kong nakikita tuwing nagpaparty kami nina Adrian at Jessica. Ang isa naman ay iyong palangiting lalaki, maputi, at kasing kisig din ng kasama. Gulat si Brandon sa presensya ng dalawa. Nasa menu agad iyong kararating lang na kanyang bisita at agad tinawag si Jose.

    “Mga pinsan ni Mr. Rockwell.” Sabi ni Ria na bahagyang tumitili.

    Now, I remember. Of course that’s Rage Del Fierro out there, pinsan niya nga pala ang isang ito. Hindi ko kilala ang kanyang kasama.

    “Jay…” Tawag ko ngunit nakita kong may nabasag sa malayong mesa na kanya tinutugunan.

    Ang ibang waitress naman ay abala sa iba pang mga customer. Si Jose ay abala rin sa paglalapag ng mga pagkain sa isang buong pamilya.

    Kinagat ko ang labi ko nang nakitang nagtaas ng kamay si Rage Del Fierro, ang pinsan ni Brandon.

    “Ako na lang ang kukuha.” Sabi ko at kinuha ang order form.

    Nang namataan ni Brandon ang pagtutungo ko sa kanilang mesa at umigting agad ang kanyang panga at humalukipkip kaagad siya.

    Nag angat ng tingin ang palangiting lalaki samantalang si Rage ay nasa menu ang mga mata. Nagtaas ng kilay si Rage nang napatingin sa akin.

    “I’ll have the classic steak. Bilisan mo ang pag oorder, uuwi pa ako.” Sabi niya sa katabi.
    “Bakit ba nagmamadali ka laging umuwi? Samantalang si Brandon dito ay mukhang permanent residence na ang Tagaytay nitong mga nakaraang araw.” Halakhak nong kasama nila.
    “Classic Steak.” Sabi ko at nilagay iyon sa form.

    Napatingin ulit sila sa akin. Nagtaas ng kilay ang palangiting lalaki at napatingin kay Brandon. Kahit di ko sila tinitingnan ay kita ko sa gilid ng mga mata ko ang pag iling ni Brandon sa kanila.

    “Magbabayad ako agad, Miss Avon.” Sabi ni Rage, tinitingnan ng aking name plate. “Nagmamadali ako, e.” Sabay abot sa kanyang itim na card.
    “Okay, sir. I’ll take note.” Sabi ko at naramdaman ko ang haplos ng kanyang kamay sa aking mga daliri nang hinaplos niya ito pag abot ng card.
    Tinagilid ni Brandon ang kanyang ulo kay Rage at tumawa ito. Bahagyang uminit ang pisngi ko sa nangyari.
    “What is it? Hindi ka ba masaya? I’m paying for all of us.” Sabi ni Rage.
    Napatingin ako kay Brandon na mukha na namang galit sa akin. “I will pay for us, Av. You can… give it back to me.” Sabay lahad niya ng kamay.
    “Oh!” Nagkibit balikat ko. “Sige po.
    “What’s the problem, Brandon?” Tawa ni Rage.
    “I’ll have one classic steak, too Miss Avon.” Ngiti ng isang lalaki.
    Tumango ako. “How about you, Mr. Rockwell?” Sabi ko dahil nagtatalo pa ng tahimik si Brandon at Rage.
    “I’m fine with another whisky,” tumango ako at binigay kaagad ang form sa dumaang si Jay para siya na ang gumawa ng paraan para mabigyan sila non.

    Naglakad na ako palayo at biglaang naghanap ng tubig. Nagpaalam ako kay Ria na papasok lang sa kitchen. Maghahanap ako ng juice doon o kahit anong makakain. Hindi yata ako nabusog sa lettuce na kinain ko kanina.

    Dumiretso ako sa double doors na kitchen. Binati ng iilang abalang kusinero at nagpunta sa medyo mas tahimik, kung nasaan ang iilang drinks at ang malaking fridge.

    “Ang pula ng pisngi mo kanina, a?”
    Halos napatalon ako sa narinig kong boses sa likod. Suminghap ako at nilagay ang kamay sa dibdib. “Holy! Don’t scare me like that, Brandon.” sabay kuha sa isang coke in can.

    Nakangiti siya ngunit bakas sa kanyang mukha ang pagiging sarkastiko nito.

    “Do you like my cousin?” Biglaan niyang tanong.
    Halos maibuga ko ang iniinom ng coke. “Cousin? Del Fierro?” Tanong ko.
    Nanlaki ang mata niya. “And you know him?”
    “Of course! It’s a small world, Brandon.” Sabi ko.
    “So… you like him?” Mariin niyang tanong.
    Bahagya akong natawa. “I like him? No.” Sabi ko.
    “Your face turned bright red the moment he touched your hand. Why I don’t believe your answer.”
    Kinagat ko ang labi ko. “Teka nga. And if I like him? What is it to you? Is it a big deal?” Bahagya akong umatras para malayo sa kanya.
    Ngunit humakbang siya ng dalawang beses para mapalapit. “Why don’t you answer my question first?” He sounds so ridiculous, I couldn’t help but smirk.
    “Hindi ko obligasyon ang sagutin ang tanong mo, Brandon. You are my boss but that’s too personal.”
    “So you do like him? Coz if you don’t, hindi naman mahirap tumanggi, a?”
    Tumawa ako ng bahagya. “If I like him, ano ngayon?”

    Kitang kita ko ang pamumula ng kanyang pisngi at pagtikom ng kanyang bibig. Nagkibit balikat ako at lalagpasan na sana siya ngunit bago pa ako tuluyang makaalis ay hinawakan niya ang braso at ibinalik sa kinatatayuan ko.

    “Bitiwan mo ako.” Utos ko.

    Mabilis niyang ginawa iyon habang nakatitig sa akin.

    “So that’s your type?” aniya.
    Umirap ako. “Saan ba patungo itong pag uusap nating dalawa? Why is it such a big deal to you?”
    “I know you are suddenly cold to me because of what happened last night! I already said I’m sorry! And then my cousin showed up, suddenly your eyes are all over him, Avon?” Galit niyang bulyaw.
    Nalaglag ang panga ko. I can smell the mix of mint and whisky in his breath. “You’re fucking drunk.” Iling ko.
    “Oh, you curse?” Malambing niyang sinabi at agad na humakbang pa papalapit sa akin. Pumungay ang mga mata niya. “I can’t take that blow. The girl I like, likes my cousin.”
    Holy shit? Tinulak ko siya at bahagya siyang napaatras. “Wala kang karapatang magsalita ng ganyan. You’re taken! You have your… damn mermaid. Don’t lie to me. I know guys like you. You’re a playboy!” Hindi ko na napigilan ang bibig ko. “May girlfriend ka na, hindi ka pa nakuntento! Anong butas pa ba ang gusto mong pasukin at bakit parang naghahanap ka parin?!” Sigaw ko.
    Nanlaki ang mata niya. “Oh come on! Arielle is not my girlfriend!”
    “Friend! Friend with benefits! Whatever! That’s the same! Kaya wag kang umasa na mag i-stick din ako sayo kasi ni hindi mo nga maibaling ang buong atensyon mo sa akin buong araw para lang sa naghihisteryang babaeng iyon!” Mabilis ang hininga ko.

    Napapikit ako agad sa mga nasabi ko. Oh shit!

    Tinakpan ko ang bibig ko at mabilis siyang tinalikuran. Tinawag niya ako ngunit may narinig akong mga nabasag. Narinig ko ang pagkakataranta ng ibang waiter na nasa loob at nagmura si Brandon ng napakalakas.

    That is what you fucking get.

  • KABANATA 9Open or Close

    Kabanata 9
    Break

    Hindi ko ininda iyong pagkakataranta ng mga taga kitchen sa nangyari. Kung ano man iyon ay kasalanan na iyon ni Brandon. It’s either he’s just really drunk kaya natalisod o talagang tarantado siya.

    Pagkalabas ko ay nagtatawanan lang ang dalawang kasama niya habang kumakain sa mesa. Tumikhim ako at nagpatuloy sa paglalakad. Ramdam ko ang sumusunod na titig ni Ria sa akin.

    “Ayos ka lang, ma’am?” tanong niya.
    Tinanguan ko lang siya at pinunasan ko ang pawis sa noo ko bago dumiretso sa loob ng office at nagdesisyong mag kulong.

    Brandon Rockwell is drunk. Like my ass! Don’t make me laugh. Imbes na alalahanin ang nangyari ay naisipan kong tingnan na ang mga forms bago mag close para sa araw na iyon at i take over na ni Mr. Romualdo.

    Kinuha ko ang ledger at binuksan ang software sa computer. Tatlumpong minuto ang lumipas bago ako natoon sa trabaho ko nang walang iniisip na iba. Nang natapos iyon ay eksaktong mag aalas nuwebe na. Hindi bale nang hindi ko nasama iyong mga bagong records. Minsan lang naman akong maagang gumawa nito.

    Nag stretch ako ng braso bago binuksan ang pintuan. Agad kong napansin ang pagkakaroon ng konting tao. Syempre, dahil gabi na at mas gusto ng iba na matulog o di kaya ay mag indoor activities.

    “Ma’am, a-out na po ako.” paalam ni Ria nang nakita ako.
    Tumango ako at nakita rin si Mr. Romualdo na nasa isang table kung saan puno ng matatabang Australyanong nakausap ko na kanina.

    Nagulat ako nang pinasadahan ko ng tingin ang mga mesa at nakita si Brandon sa mesang inuupuan niya kanina. Mag isa na lang siya at ang kamay ay nakapatong sa mesa. Walang pagkain o inumin ang naroon.

    Umiling ako at naghubad ng nameplate. Uuwi na rin ako. Tapos na ang trabaho ko dito at pagod na ako sa araw na ito.

    Nilugay ko ang buhok ko at niswipe ang identification card sa computer ng cashier at nag log out. Pagkatapos non ay bumalik na ako sa opisina para kunin ang mga gamit ko. Ni hindi ko na tiningnan ulit ang mga mesa pagkalabas ko at dumiretso na ako sa labas ng clubhouse. Pero bago pa ako makatingin sa kalsada kung saan ako mag aabang ng van ay naroon na si Brandon at naghihintay na nakasandal sa kanyang Benz.

    Suminghap ako at umiling. Iniba ko ang direksyon ng dinadaanan ko ngunit hinuli niya ako.

    “Avon, let me drive you back to your dorm,” malumanay ang kanyang boses nang sabihin niya ito.
    “Kaya kong sumakay ng van, Brandon,” sabi ko at nalingahan ang kanyang dumudugong kamay. Ngumiwi ako. “What happened to your hand?”
    “Nabasag ko ‘yong iilang plato sa kitchen.”
    “You’re bleeding. Hindi mo ‘yan pinagamot o pinahiran man lang ng tissue?” Tanong ko. I find it ridiculous. Why would he keep his wound that way?
    Nagkibit balikat siya, “This is nothing.” at tinago ang kanyang kamay.

    Tumunganga ako sa kanya. Gusto kong umiling, irapan siya at iwan siya doon ngunit huminga na lang ako ng malalim at kinalkal ang bag ko para sa tissue at alcohol.

    “Let me drive you back to your dorm.” Ulit niya sa mas malumanay na boses.

    Halos ibuhos ko na ang alcohol sa tissue na kinuha ko. Naglahad ako ng kamay bago nag angat ng tingin sa kanya.

    “Give me your hand.” Utos ko.
    “I told you, Av. It’s alright,” giit niya.

    Tinitigan ko lang siya. Suminghap siya at agad na nilagay ang dumudugong kamay niya. I can’t believe it. Natatabunan ito ng dugo ngunit kitang kita ko ang malaking slanting cut sa kanyang palad! Hinayaan niyang ganito ang sugat niya? At halos dalawang oras na iyong lumipas, a?

    Agad kong nilagay ang tissue sa sugat. Ni hindi ko inisip na masasaktan ko siya. Nasa gitna ako ng galit at pag iisip na tanga rin ang isang ‘to!

    “Ouch!” Daing niya habang ilang beses na suminghap dahil sa ginawa ko. Pumikit pa siya ng mariin. Ang isang kamay niya ay sinuklay ang buhok niya. Kinagat niya ang kanyang labi at mariin paring pumipikit.
    “Sana ay hinugasan mo ito.” Sabi ko. “Tapos na ‘yan. Hayaan mo na lang ‘yang tissue. I’m not a nurse, you better find one if you want this cleansed. I’m tired, Brandon. Uuwi na ako.” Sabi ko.
    “I said I can drive you home, Av. Come on. Don’t turn me down now.” Aniya at hinarangan ulit ako nang umambang maglakad.
    “You can’t drive. May sugat ka sa kamay.” Palusot ko.
    “I can. Malayo ‘to sa bituka. Please, let me.”

    I really don’t know what I’m gonna do with him. Kaya nong naka tyempo ako at may papalapit na van ay tinakasan ko siya. I find that he’s still slightly tipsy, kaya nagawa ko siyang isahan. Mabilis kong sinarado ang pintuan ng van at imbes na habulin ako ay mabilis siyang pumasok sa kanyang Benz.

    “Sa dorm po.” Sabi ko sa driver. Iilang turista na maingay ang nasa loob din ng van. Tahimik ako at tumitingin sa labas. Kitang kita ko ang pag sunod ng kanyang sasakyan.

    Damn it, Brandon!

    Pagkababa ng van sa akin ay iyon din ang pagbukas ng kanyang pintuan. Mabilis ang lakad ko pero nagawa niya pang hilahing muli ang aking braso para harapin siya.

    “Ano ba!? I said I am so tired today! Ang kulit mo!” Sigaw ko nang harapin ko siya.
    “I just want to know kung paano mo ako mapapatawad! God, Avon! Hindi ako makakatulog kahit laklakin ko ang lahat ng whiskey sa Clubhouse kung di mo sasabihin sa akin kung paano!”
    Nanlaki ang mata ko. No. Tumawa ako. “I can forgive you if you stop following me, back off, that’s all I am asking, alright? Back. Off!” Sabi ko at binawi ko ang braso ko.

    Kitang kita ko ang panlalaki ng mga mata niya sa sinabi ko. May multo ng takot doon na biglang nawala nang ipinakita ko ang purong galit na nangingibabaw sa aking sistema.

    Nagmartsa ako papasok sa dorm na naghuhuramentado. Ngayon lang tumama sa akin ang kabang dapat ay kanina ko naramdaman. Nanginginig ang kamay ko habang binubuksan ang pintuan sa aking dorm.

    “I need a freaking break.” Singhap ko.

    Halos wala na akong buhay na nakaupo sa paanan ng kama ko. Ang cellphone ay nasa tainga at nakaloud speaker ako kay Jessica at Adrian.

    “Bakit mo kasi ginawa iyon, Avon. That’s a big no-no. You should actually make him fall para makakuha ka ng impormasyon. Your pride is taking over you. It’s no big deal if you want that information so bad,” nadagukan pa ako ni Jessica.
    “I know, alright. Hindi ko lang talaga matanggap.” Sabi ko.
    “We’ll I’d get offended too, you know, Jess.” Sabi ni Adrian.
    “But she reacted too much. Isa pa, wala akong mahanap na Arielle sa kahit saang pinasukan ni Brandon na mga modeling agency. He’s handled by a very good publicist and manager right now at kahit sa kanya ay wala akong makuhang impormasyon. Hindi kaya ay nagkamali ka sa pagkakarinig sa pangalan nitong babaeng ito?” Tanong ni Jessica.
    “No, Jess. I heard it, a couple of times I think. It’s Arielle. If she’s not a model, then she’s probably on his friend circle. Please, please, you might want to check on his friend circle. Sa Valkyrie baka tumambay sila don. Please.”
    “Bakit ba kasi ayaw niyang sabihin. This girl must be important, huh?”

    Nakatulog ako na gulong gulo ang utak. Ngunit nang nagising ay napagtantong tama si Jessica. That should not be a big deal to me. Kung gusto ko talagang malaman ang mga impormasyon ay dapat sakayan ko si Brandon hanggang sa kumanta siya at pagkatiwalaan niya ako ng husto.

    I should be more careful now. Ngunit sa araw na ito ay hindi siya nagpakita.

    Halos kada tatlumpong segundo ay nililingon ko ang pintuan. Tuwing may pumapasok o may lumalabas. Hinanap ko siya ngunit wala siya doon. Ipinagkibit balikat ko iyon at naisip na baka ay nagpapahinga dahil sa sobrang hang over. Ngunit nang gumabi at wala parin siya ay sumuko ako sa araw na iyon. He must’ve been sick or something.

    Sa sumunod na araw ay ganon parin ang naging gawain ko. Abala pa naman kami sa paghahanda sa kanilang anniversary. May engrandeng party pala na magaganap na dadaluhan ng mga international stockholders ng Highlands. Kahit na sa Country Club gaganapin ay tutulong parin ang iilang crew ng clubhouse dahil sa 100 guests na inaasahan ng event na ito.

    Lumipas pa ang tatlong araw at ni anino ni Brandon ay hindi ko nakita.

    “Mabuti na lang at nag request ka ng rest day mo bukas, Miss Pascual. At nirequest talaga ni Madame Rockwell na naroon ka sa Country Club kasama ang ilang managers para maayos ang event.” ngisi ni Mr. Romualdo. “Habang wala ka ay ako na muna dito sa Club House.”
    Tumango ako. “Salamat, Sir. Ang alam ko ay ikaw naman ang maghahatid sa kanila sa Sports Center at mas importante iyon kesa sa party.”
    Tumawa siya at tumango. “At sa oras na iyon ay ikaw naman ang bahala sa Clubhouse.”

    Huminga ako ng malalim nang iwan ako ni Mr. Romualdo. Napatingin ulit ako sa pintuan. Huling gabi ko na ito bago mag rest day. Pagkauwi ko ngayon sa dorm ay tutulak na ako pa Maynila. Ayaw kong magpalipas dito ng gabi sa ngayon.

    “Ma’am, mag aalas nuwebe na, di ka pa mag a-out,” pansin ni Ria.

    Napatingin ako sa nakalugay niyang buhok. Hudyat na aalis na rin ang cashier. Tumango ako.

    “Aalis na. Sabay na tayo.” ngiti ko.
    Tumitig lang siya sa akin. “Ilang araw na rin pong di nagpapakita si Mr. Rockwell, umuwi kaya iyong Maynila? Sa tingin mo, Ma’am.”
    Agad akong nagkibit balikat. “Hindi ko alam, e.”
    “Alam niyo, ma’am? Pinagtulungan kaya siya ni Chef Marife at ni Teresa sa pag gamot nong sugat niya, ayaw niya ipagamot. Hindi kaya na infected iyon at nagkasakit siya kaya nagpa ospital?”
    Napatingin ako kay Ria. “Hindi ko alam, Ria.”
    “Akala ko, close kayo ma’am.” Ngisi niya na binalewala ko.

    Patuloy niya akong inusisa habang nasa van kami. Kung hindi ako nagpaalam na mag iimpake pa ako para sa pag alis ay hindi niya ako tatantanan.

    Isang oras lang akong nag impake, naligo, at nagbihis. Isang shoulder bag lang ang dala ko dahil dalawang pares ng damit lang ang ibabalik ko sa condo. Papalitan ko ito ng ilan pang damit pagkabalik ko.

    Tinulugan ko ang byahe at nagising na lang nang nasa Metro Manila na dahil sa tawag ni mommy.

    “Kailan ka uuwi?” Banayad ang boses ni mommy sa kabilang linya.
    “My, baka sa susunod na buwan.” Iniisip ko pa kung kailan ko makukuha ang impormasyon.

    At pag nakuha ko na ang impormasyon ay haharapin ko si daddy. Pagkatapos ay magpapalamig ako sa Cebu.

    “Ang tagal pa. Ang dad mo?” Medyo nabasag ang boses niya.
    Suminghap ako, “Tinatawagan ka pa po niya?”

    Hindi agad nagsalita si mommy. Ilang sandali ang nakalipas ay umiiyak na siya sa kabilang linya. Parang pinipiga ang puso ko habang naririnig ang mommy ko na umiiyak. Nangingilid ang luha sa aking mga mata at wala akong maramdaman kundi poot at galit para sa aking ama, para sa kanyang kabit.

    Kung sakali mang mag asawa ako ay hindi ako makakapayag na may manira sa aming dalawa. Inisip ko kung sino talaga ang dapat sisihin sa pagkakaroon ng kabit. At naisip kong ang lalaki ang puno’t dulo ng lahat. Ang mga kabit ay laging nariyan, nagsusumamong mapansin. Ang lalaking kakagat ang siyang mas may kasalanan.

    I don’t even know if I can face dad right now. The man I trusted cheated on my beloved mother. Hindi ba talaga kami sapat? Am I not enough for him to stay faithful? Hindi ba mahalaga sa kanya ang kaligayahan ni mommy o kaligayahan ko?

    Pagod pa ako sa byahe ngunit nagawa ko paring magpasundo kay Adrian at Jessica sa condo. It’s 1AM and we need to at least celebrate. Aalis na si Adrian para magtrabaho sa ibang bansa.

    “Let’s not talk about it.” Sabi ko at ngumisi. Pagod sa pag iyak ko kanina at sa sakit na dala ng isyu. “Let’s just have fun!”

  • KABANATA 10Open or Close

    Kabanata 10
    Oh My Gosh

    The party’s a blur to me. Siguro ay dahil sa pagod sa byahe at sa pag iisip ay mabilis akong natamaan ng shots. Sa sasakyan ni Anton ay nakatulog na ako. Binuhat na lang yata ako ni Adrian patungo sa aking kwarto ng madaling araw. Nagising ako na tanghali na dahil sa pag ri-ring ng cellphone ko.

    “Hello.” Kinusot ko ang mata ko.
    “Are you coming over or what? I’m leaving, Avon. Sa loob ng limang oras.”

    Halos binalikwas ko ang kumot ko sa pagmamadali. Kahit na ang sakit sakit pa ng ulo ko ay mabilis akong naligo, nagbihis, at kumain para pumunta lang sa condo unit ni Adrian kung nasaan naroon din ang ilan pa naming kaibigan.

    “I’m gonna miss you.” Sabay yakap ko kay Adrian.

    Tumili pa ang iilang kaibigan namin at pinagkanulo kami sa isa’t-isa. Kumindat pa si Yves, isa sa mga kaibigan namin. Kaming dalawa lang yata ni Jessica ang talagang nakakaalam sa tungkol kay Adrian.

    “Sagutin mo na kasi.” tukso ng iilan pang mga kaibigan namin.

    Ngumiti lang ako at nagkunwaring may ugnayan nga kaming dalawa ni Adrian. Inakbayan naman ako ni Adrian ng nakangiti at nagawa pang bumulong.

    “Mahusay kang artista, Aurora. Why don’t your try it with Brandon?” He smirked.

    Umiling na lang ako at naisip na ba-byahe na nga pala ako ngayong gabi pabalik sa Tagaytay. Wala pa nga ay naho-homesick na ako.

    Kwentuhan at kung anu-ano pang biruan ang ginawa namin sa condo unit ni Adrian. Pagkatapos ay nagdesisyon ang iba na magpaalam na dahil sa mga gagawin nila. Humihikab ako at nakipag kasundo kay Jessica na ihahatid namin si Adrian ngayon sa NAIA. Pagkatapos ay uuwi na ako sa condo para mag impake ng iilang damit pandagdag sa naroon na sa dorm bago ako tutulak ng Tagaytay.

    Tulog ako sa byaheng pa Tagaytay. Iniisip ko ang mga bilin ni Adrian at Jessica na wag masyadong maging matigas kay Brandon. I know it’s my nature. But if I want something this bad, I’ll forget about my nature. This time, it will all be lies.

    “Welcome back, Miss Aurora Pascual! Kabado po kami baka di ka na bumalik,” ngisi ng nasa hall ng dorm pagkabalik ko.
    “Bakit mo naman nasabi?” Ngisi ko.
    “Tawag nang tawag si Mr. Romualdo. Bukas na kasi ‘yong anniversary at inaasahan kang isa sa mag manage sa kitchen, hindi ba? Kaya ayon, kabado sila.”
    Umiling ako. “Kung di ako bumalik, marami namang pamalit. Marami silang managers dito.”

    Pagkarating sa kwarto ay abala ako sa pag aarrange ng gamit na mga bago. Pagkatapos ng ginawa ay tumawag agad ako kay mommy para mangumusta. Nalaman kong naroon kina tita siya sa gabing ito dahil birthday ng pinsan kong si CJ. Inanyayahan din siyang doon na matulog.

    “Avon, you’re mom’s feels better when she’s not alone. Hindi parin ba natatapos ang kaso ng dad mo?” Tanong ni tita Alexandria sa akin.
    “Hindi parin po yata. I don’t know tita. Bibisita na rin po siguro ako ng Cavite the next time na magkaroon ako ng rest day para makita si tito o di kaya ay si daddy. He doesn’t call me everyday anymore. The last time he called, we had a row,” nanginig ang boses ko.

    Inubos ko ang gabing iyon sa pag aalala sa pamilya ko. Nakatulog ako na may pangamba parin. Naisip ko tuloy kung kailan ito mapapawi o kung mapapawi pa kaya ito? May lamat na ang relasyon namin ni daddy. Ayaw ko mang taniman ng galit ay nagagawa ko nang hindi sinasadya.

    “Kamusta ang Manila, ma’am Avon?” Tanong ni Ria nang nakarating ako sa Clubhouse kinabukasan.
    “Ayos lang, Ria. Nagkitaan kami ng mga kaibigan ko.” Pinasadahan ko ng tingin ang Clubhouse at biglang sumagi sa utak ko kung nandito ba si Brandon.
    “Busy tayo ngayon dahil sa anniversary. Anong oras ka pupuntang Country Club, ma’am?”
    “Siguro mamayang mga alas tres. Iyon ang bilin ni Mr. Romualdo sa akin para makatulong ako sa gagawing paghahanda. Pati na rin sa conference center.” Lumilinga parin ako.
    Luminga rin si Ria dahil sa ginawa ko. Napansin ko iyon kaya tinigil ko ang ginawa ko. Pagkatigil ko ay nalaglag ang panga ni Ria. “Ayan na si Mr. Rockwell. Ang tagal din niyang hindi napadpad dito sa Highlands, a?”

    Mabilis ang ulo kong nilingon ang pintuan. Nakangising Brandon ang bumungad sa akin. Nakatali ang kanyang buhok at ang puting t shirt at khaki shorts ay magandang tingnan sa kanya kung hindi lang siya nakaakbay sa isang babaeng malalim ang mga mata, pulang pula ang labi, at matangos ang ilong. She was hot as hell. Her curves highlighted by her white skimpy dress. Napalunok ako. Ang ngiting hindi ko namalaya na labi ko ay unti unting napawi.

    “Girlfriend niya, ma’am?” Usisa ni Ria.
    “Ewan ko. Hindi kami close, Ria.” Sabi ko habang pinapanood silang umuupo sa isang mesang pangdalawahan.

    Mabilis na tinawag ni Brandon si Jose para sa kanyang order. Hindi ko maiwas ang tingin ko sa kanilang dalawa. Nagtatawanan parin hanggang ngayon. Nanlalamig ang sistema ko at hindi ako mapakali.

    “I’d like two shots of vodka, please.” Sabi ng isang turista sa kay Ria.
    “Ako na, Ria.” Sabi ko, pinipilit ang sarili na magkaroon ng mapagkakaabalahan kesa sa manood sa dalawang nagtatawanan sa kanilang mesa.

    May narinig akong nabasag sa dulong bahagi ng Clubhouse. Nagkatinginan lang kami ni Jose at agad na siyang dumalo doon. Isang batang nasa dalawang taong gulang ang nakabasag ng isang baso.

    “Asan si Jay?” Tanong ko kay Ria nang napansin na tatlo lang ang available na waiter. Ang isa ay si Jose, ang isa ay nasa isang malaking pamilya, at ang pangatlo ay nasa grupo ng mga hapon. “Kulang tayo ng dalawa, a?”
    “Ma’am, nasa Country Club. Naroon na kasi ang mga bisita kaya baka daw magkulang sila ng waiter.”
    Tumango ako at tumikhim. Nakita kong nililingon ni Brandon si Jose na abala pa sa pagpupunas ng sahig.

    Lecheng buhay. I can actually just leave them alone here and stay inside my office. Ngunit nang nakita kong may iilan pang bisitang dumating ay hindi ko na sila pwedeng pabayaan. We lack manpower. Ngayon pa ba ako titiklop? No!

    “What’s your order, Mr. Rockwell.” Ngiti ko habang tinitingnan ang order form.
    Kumunot ang noo ni Brandon sa akin. “Where’s your waiter?”
    “Busy si Jose. Busy kaming lahat. I am available. Do you mind if I take your order?”
    Umiling si Brandon. “No. What’s yours, Angelina?” Malambing na sinabi ni Brandon sa kasama.
    “I’d like some pancakes and butter, Brandon.” Tumingala si Angelina sa akin at kitang kita ko ang taas ng kanyang eyelashes. Hindi nagtagal ang tingin ko.
    “Drinks?” Tanong ko sa malamig na tono.
    “Water. What’s yours, Brandon?”
    “I’d like some pancakes too. At coffee, Miss Pascual.” Pormal na sinabi ni Brandon sa akin.
    “Anything else?” Sabay tuldok ko sa order form.
    “That’s all.” Seryosong titig ni Brandon sa akin.
    “Alright,” tinalikuran ko kaagad siya. Nilagay ko sa counter ang order form at pinakawalan ang hiningang hindi pa naibubuga. Damn it!

    Habang ginagawa ang order nila at nasa may counter ako ay namamataan ko ang paghaharutan ng dalawa. Kitang kita ko sa ilalim ng mesa ang kamay ni Angelina na nakahawak sa hita ni Brandon at pinipisil pisil pa ito. Kumunot ang noo ko at tiningnan ang computer na nasa harap. Hindi ko nga lang maiwasan ang pagsulyap sa kanilang dalawa tuwi tuwina.

    Dinala ni Jose ang order ng dalawa. Nilingon ako ni Brandon at nag iwas agad ako ng tingin.

    “Sa opisina lang ako, Ria. Tawagin mo ako pag may problema.” Sabi ko at dumiretso na sa loob ng aking opisina.

    Ginulo ko ang buhok ko nang nasa loob na. Bumalik siya na may kasamang iba? Bakit hindi na lang iyong Arielle ang isama niya? Dapat ay sana iyon na lang para may impormasyon akong makuha. Bakit ito pa?

    Ilang oras ako sa loob. Nagawa ko pang umidlip habang na fu-frustrate sa mga nangyayari. Liar! Ang sinabi niya ay hindi siya basta bastang nagpapapasok ng babae sa kanyang villa? Wag mong sabihin sa akin na sa labas lang ang babaeng iyan?

    Pagkalabas ko ay wala na roon si Brandon. Mas lalo lang akong nag ngitngit sa galit. So where are they now? Sa golf course? Nag ho-horse back riding? Sa Sports Center?

    “Ayos ka lang, ma’am?” usisa ni Ria.
    “Yup, Ria. Kakain na ako. Aalis na ako pagkatapos mananghalian. Tinawagan ako ni Mr. Romualdo na kailangan ako sa Country Club. Pinapapunta niya rin ako sa staff house at sa conference room.” Sabi ko.
    Tumango si Ria.

    Suminghap ako at ginawa na ang mga dapat gawin. Pagkatapos ng lahat ay pumara ako ng van at nagpahatid sa conference hall. Naisip kong mamaya na dadaan sa staffhouse para makapag bihis na rin ng damit para sa party.

    Sa conference room ay kasama ko ang mga managers ng Highlands. Pinag usapan namin ang security ng mga bisita, accessibility ng mga pagkain, ‘yong mga mag uusher, ang tamang manpower na gagamitin, decorations na ginagawa na sa ngayon, at kung anu-ano pa.

    Naisip kong malaking event nga itong mangyayari ngayon. Sa kalagitnaan ng pag uusap ay dumating si Madame Diana para marinig ang mga sasabihin ng general manager.

    Tango ako nang tango nang may biglang bumulong kay madame na naka tuxedo. Tumango si madame at nanatili ang titig sa presentation. Ipinagkibit balikat ko iyon ngunit nang bigla niya akong tinawag ay halos napatalon ako.

    “Miss Pascual. Excuse me, Mr. Romualdo. For a while.” Sabi ni madame at bumaling sa akin.

    Tumayo agad ako at lumapit sa kanya. Nagtataka kung bakit ako tinawag.

    “I forgot my phone. It’s on my desk sa Highlands Inn. Can I please ask you to get it? My body guards are busy outside and I trust you.” Ngisi niya.
    “Of course, madame! Sure. Pero hindi ko po alam ang suite number niyo.”
    “I’ll give you my card. It’s Suite number 206.” Ngisi ni Madame. “Continue,” aniya sa kay Mr. Romualdo.

    Agad naman akong tumulak patungo sa Highlands Inn. Mabuti na lang at sa harap lang ito ng conference hall kaya hindi na ako nahirapan. Ilang lakad lang ang ginawa ko doon.

    Pagkaakyat sa Inn ay agad akong dumiretso sa kung nasaan ang suite ni Madame. Binuksan ko iyon at nagulat ako sa lawak nito kahit simple ang mga muwebles. So? They are housing their guests here? Siguro iyong guests na hindi miyembro. Kasi kung miyembro ka ay nasa mga villas ka nila. Nahanap ko kaagad sa desk ang iPhone ni madame. Iningatan ko ito at sinarado na ang pinto ng kanyang suite.

    Naglakad agad ako patungo sa elevator nang bigla kong narinig ang pamilyar na pangalan.

    “Brandon…” hushed by a very small voice.

    Natigil ako sa paglalakad. Luminga linga ako sa mga pintuan at nakita kong may isang pintuan doon na hindi tuluyang naka lock. Nasa suite number 201 ito. May kalayuan kay madame at mas malapit sa elevator.

    And Brandon? I’m sure siya lang ang may pangalang ganon sa buong Highlands.

    Wala na akong narinig ulit. Inisip kong guni guni ko lang iyon ngunit nang narinig ko ang lambing ng daing ay tumindig ang balahibo ko. Ayaw ko mang gawin ay nilapitan ko ang pintuang bukas at pinagkasya ko ang mata ko sa konting liwanag na magpapakita sa akin sa loob.

    Nanlaki ang mata ko nang nakita kung anong meron!

    It was Brandon sitting on a bed, naked! God had created a majestic creature, indeed. Hindi ba ito si Adonis? His toned muscles damp! Matikas ang kanyang braso dahil sa pagkakahawak sa kama habang ang dalawang hita ay naka bahagi!

    Napasinghap ako nang nakita kung sino ang nakaluhod sa harap niya! And what is she doing? I am a virgin but not a saint!

    “Oh my gosh!” Bulong ko.

    Pabalik balik ang ulo niya habang si Brandon ay nakapikit at nakatingala. Sarap na sarap sa ginagawa ng date niyang si Angelina!

    I am not sure if I want them to know that I am here or what! But when his eyes opened and found mine, halos lumundag ang puso ko at mabilis akong tumakbo palayo doon!

    Holy mother of shit!

  • KABANATA 11Open or Close

    Kabanata 11
    Casual

    Mabilis ang hininga ko pagkalabas ng Inn. Kung hindi ako nag ingat sa pag tawid ng daanan ay siguro nasagasaan na ako ng pribadong sasakyan ng isa sa mga miyembro ng club. Papikit pikit at pa iling iling pa ako dahil nanatili sa utak ko iyong pag tingala ni Brandon! Halos nakaawang pa ang bibig niya sa sobrang sarap siguro ng nararamdaman sa ginagawa ni Angelina!

    Tinulak ko ang pintuan at naabutan ko ang pagsasalita ng isa sa mga managers sa presentation. Si Madame na nakatoon sa projector ay inilipat ang tingin sa akin. Huminga ako ng malalim. I’m positive that I’m as white as paper right now. Nanlalamig ang mukha ko!

    “Here’s your phone, ma’am,” ngiti ko.
    “Thank you. Pinagod ba kita? I’m sorry.” She smiled apologetically.
    “Hindi po. My pleasure.” Sabi ko at dumiretso na sa kinauupuan ko.

    Nanatili ang mata ko sa projector ngunit naglalakbay ang isipan ko sa nangyari. God damn it! Gusto kong lumaklak ng bleach o di kaya ay isopropyl nang sa ganon ay luminis naman ang utak ko!

    “We’re sending Miss Pascual, Mr. Arevalo, Mrs. Fernandez to the kitchen now. Since sila iyong magagaling sa pagbabalanse ng manpower. And Mr. Arevalo’s good in the kitchen. The rest will usher the guests and wait.”

    Pagkatapos ko iyon narinig ang nilapitan na ako ng ibang managers. I’m the youngest around at masasabi kong magagaling nga sila. Siguro na rin dahil subok na sila ng panahon. Inutusan kami ni Mrs. Fernandez na mag bihis muna ng para sa party bago magtungo sa venue para hindi na kami pabalik balik sa dorm o staff house. Kailangan din naming maglagay ng nameplate para malamang staff kami ng Highlands.

    Dumiretso ako sa dorm. Hindi parin matanggal sa isip ko ang nangyari kanina at halos nanginginig pa ako tuwing naaalala ko iyon. Paano na lang kung magkita kami ni Brandon? Should I be ashamed that I saw it? O siya ba ang dapat mahiya? Teka nga, nahihiya pa ba ‘yon? I bet hindi iyon ang unang pagkakataon na nahuli siya! He’s pretty reckless! He didn’t even lock the doors! Ganon na ba siya ka excited para don at hindi niya na iyon naisip?

    Sinuot ko ang isang itim na dress na yakap yakap ang katawan ko. Some accessories and make up too. I should try to look mature kaya gumamit ako ng mas dark na lipstick. Nilugay ko lang ang buhok kong katamtaman ang haba at straight. Naglagay ako ng mascara sa eyelashes at ayos na ako sa gabing ito. I don’t put much make up. Ang sabi nga ni Jessica ay soft ang features ng mukha ko. Kaonting kulay lang ay ayos na sa akin. I wore my favorite black pumps, inayos ang nameplate at lumabas ng dorm para pumara ng van patungo sa Country Club.

    Sa labas ay kita ko na ang iilang presentation ng mga katutubong sayaw. One of the ways to welcome the guests. Lalo na iyong foreigners. It’s 5pm at tingin ko ay paparating na ang mga iyon.

    Nang tumigil ang sasakyan sa Country Club ay bakas na ang pagiging abala ng lahat ng staff. The red carpet is even ready. Kinabahan tuloy ako at naisip kong hindi pa kaya ako huli? Ako pa naman ang inaasahan sa pag li-lead sa mga lalabas na waiter!

    Mabilis akong naglakad papasok. Wala pang tao sa mga mesa ng buong Country Club ngunit may isang kakaiba dahil may nakaupong lalaki. When I saw who that was, mas lalong bumilis ang hakbang ko.

    Nag angat ng tingin si Brandon. Wearing that guilty face, sinalubong niya ako. I’m still confused. Hindi ko alam kung paano ko siya haharapin? Will I be cold or casual? Should I be cold? Should I be casual? The fuck!

    “Av-” Salubong niya.
    Tinigil ko kaagad siya. “I’m sorry. Hindi ko sinasadyang makita iyon. Nasa Inn ako para kunin ang phone ng mommy mo.” Sabi ko habang naglalakad at siya naman ay hinahabol ako sa gilid.
    “I did not want you to see that,” aniya.
    Umiling ako. “Oh, I’m sure. Excuse me, Brandon. I have some work to do.” Sabi ko at tinulak ang double doors patungong kitchen.

    Naroon na sina Jay, at iba pang mga waiter ng Peak at ilan pang resto sa Highlands. Naabutan ko silang nag aayos ng ribbon sa kanilang kwelyo.

    “Can we talk?” Hindi ko namalayan na sumunod si Brandon sa loob.
    “Brandon, may trabaho ako.” Mariin kong sinabi. Namataan ko ang ilang mga naroon sa kitchen, nagluluto man o nag aayos ng mga pagkain. “Jay!” Agad kong tinawag ang waiter. “Tatlo tatlo sa mga sides at gitna.”

    Wala akong pake kung nariyan si Brandon. Pinagpatuloy ko ang sinasabi ko hanggang sa dumating ang iba pang managers para gawin din ang tungkulin nila.

    Nakatayo lang si Brandon sa gilid, naghihintay sa akin, sa paglingon kong hindi ko iginawad sa kanya.

    “Remember all the five courses. Tapos ‘yong mga side dishes. Don’t forget. Sana walang matapon.” Pagkatapos na pagkatapos ko non ay agad sumingit si Brandon.
    “Avon-“
    “Mr. Rockwell.” Umalingawngaw ang boses ng isang matandang babae na sumulpot ang ulo sa double doors. Isa ito sa mga beteranang manager. “Tinatawag ka ni Madame. Nandito daw iyong mga stock holders.”
    Suminghap si Brandon at naglakad na ako palayo para tingnan ang mga pagkain. This is not my work but I need to keep myself busy so I can escape.

    Lumabas din si Brandon. Naisip niya yatang wala siyang mapapala sa pagsunod sa akin dito. Pag trabaho, trabaho talaga iyon. Wala akong panahon para marinig ang mga hinaing niya tungkol sa nangyari kanina.

    Nang opisyal na nagsimula ang party ay mas lalong dumami ang mga tao. Hindi ko inakalang malalaking tao pala talaga ang narito tuwing anniversary! Lahat yata ng mga villa owners at members ay naroon at halos lahat pa ay kung hindi matandang mayaman, bachelors!

    Pinalabas kami at pinahilera doon para ipakilala sa mga stockholders na pare parehong nakangiti. Pagkatapos ay ginawa na rin ang trabaho namin.

    Kaming tatlo ni Mr. Arevalo at Mrs. Fernandez ang nasa labas para tingnan ang ginagawa ng waiters. Maayos naman ang trabaho.

    Kumunot ang noo ko nang nakita ang isang payat na waiter. Bakit siya narito? Sa dami ng tao ay nakita ko parin siya.

    “Jose!” Tawag ko nang nakitang iba ang ruta ng kanyang mga dala. Hindi ito nasali sa orientation kaya mukhang natataranta na naman.
    “Ma’am.” sabay baba niya sa tray na may lamang mga inumin.
    “Hindi ba ay sa Clubhouse ka? Bakit ka narito?”
    “Sumakit po kasi ang tiyan ni Letty kaya ako ang inutusan ni Mr. Romualdo na pumalit,” aniya.
    Tumango ako. “Hindi pa nabibigyan ng side dishes ang mga guests dito. Doon ka muna sa ibang table.” Sabay turo ko doon kina madame na agad kong nakita ang mata ni Brandon’g nakatingin sa akin.
    Tumango si Jose at halos mapailing ako.

    Sa lahat ng waiter ay si Jose pa ang napiling pumarito!? He’s the most careless out there! Mabait siya ngunit hindi ko maaalis ang-

    Umalingawngaw ang mga shot glass na nahulog dahil pinilit ni Jose na dumaan sa isang lugar na maraming tao. The heck! Umiling ako at nilapitan siya. Tinitingnan na siya ng mga tao habang natataranta sa pagpupulot ng shotglass at iilang bubog na nasa sahig.

    “Jose! Kumuha ka ng mop. ‘Yong buong cleaning mat ang dalhin mo! Wag kang mag pupulot diyan,” pabulong kong sinabi.
    “Opo!” Natataranta niyang sinabi.

    Nilapitan ako ni Mr. Arevalo at umiling siya. Tinawag niya ang isa pang waiter para kumuha rin ng panlinis.

    “Bakit ba kasi si Jose?” Tanong ni Mr. Arevalo sa akin.
    Umiling ako. “Pinadala ng General manager.” Sabi ko at dinungaw ang mga bubog na nasa sahig.

    Dumating si Jose tulak tulak ang mga panlinis. Nanginginig ang kanyang kamay habang hinahawakan ang walis at mop.

    “Ako na nga!” Iritado kong sinabi at kinuha ang walis na ayaw niyang ibigay sa akin.
    “Ako na ho, ma’am. Manager ka po,” aniya.
    Nalaglag ang panga ko. “Ako na, Jose-“

    Nang binawi niya ulit sa akin ang walis ay natamaan ang isang cart ng mga inumin dahilan kung bakit natapon ang ilang mga drinks at nabasa ang damit ko. Naka malaking O ang bibig ko at natigilan ako sa nangyari. What the hell?

    “Naku, sorry po, ma’am!” Sabi ni Jose.

    May tumikhim sa gilid ko at lumapit. Naestatwa ako roon at uminit ang pisngi ko. Pinagtitinginan yata ako ng mga tao. Biglang may nagpunas sa dibdib ko. Nahulog ang lemon na nakatungtong sa itim kong dress dahil sa pagpupunas ng isang lalaking guest.

    Hindi pa ako nakakaangat ng tingin para tingnang mabuti ang kanyang mukha ay napatalon na ako sa biglaang pag hila ng kung sino sa likod ko.

    “I can do that better.” Sabi ng boses ni Brandon at hinila niya ako palabas ng Country club.

    Hindi ko alam kung sinu-sino ang mga nakakita sa amin. Sa dami ng bisita ay halos hindi napansin ang nangyari pero ang nasisiguro kong nakatingin ay iyong mga naroon sa pinangyarihan ng pagkakabasag.

    “Bitiwan mo ako, Brandon!” Sigaw ko nang nakalabas kami at agad binawi ang palapulsuhang hinihila niya.

    Bumaling siya sa akin at tumigil sa paglalakad nang nakawala ako. Halong galit at frustration ang nasa mukha niya nang harapin ako.

    “Your dress is wet with bourbon, Av.” Huminga siya ng malalim at kumuha ng panyo sa kanyang bulsa. Umamba siyang pupunasan ang damit ko ngunit hinawi ko ang kamay niya. Sa paghawi ko ay natapon ang puting panyong dala.

    Nagulat ako sa lakas ng pagkakahawi ko non! Hindi ko naman sinadya na ganon ang mangyari. Nilingon ni Brandon ang kanyang panyo at dahan dahan niyang nilapitan iyon para pulutin. Suminghap ako at naghanap ng sariling panyo sa aking purse.

    “I don’t need the help.” Sambit ko.
    “Bakit di mo hinawi ‘yong kamay ng lalaking nagpunas sayo doon kanina sa loob, kung ganon?” Tumayo siya ng maayos at tinitigan ako gamit ang galit na mga mata.
    Umirap ako. “E hinila mo ako.” Sabay punas sa damit ko. “Ba’t mo nga pala ako hinila? May trabaho ako don.”
    “Why are you so stubborn? Magpalit ka muna ng damit! Hindi kita papabalikin doon ng ganyan ang suot!”
    “What’s the problem with my black dress? Excuse me!” Galit kong untag.
    “I have so many problems with your wet little black dress, Avon!” He snarled.
    “Are you kidding me? At bakit kita susundin? Wala akong pakealam sa problema mo sa damit ko. I have work to do. I have a job I need to take care of-“
    “Your job ends when I ask you to end it! And I tell you, you’re done for tonight! We’ll leave. And at least wear something dry-“
    Tinuro ko siya nang kumulo ang dugo ko. “Sino ka para sabihin iyan sa akin? You’re my boss but not my direct boss. Your mom is my boss. And I’m professional! Tatapusin ko ang nasimulan ko na. And who are you to act like my boyfriend! Kani kanina lang ay may ka date kang iba!”

    Namutla siya sa sinabi ko.

    “O! Wala kang masabi!? You want me to be more specific? Kani kanina lang ay may pinaluhod kang iba! Don’t act as if I’m your responsibility. I can do it without anyone. I can do things without you. Don’t act as if I need you, even. I don’t Brandon. I don’t need an asshole like you.” Sabi ko at tinalikuran ko siya.

    Pagkatalikod ko ay pumikit ako ng mariin. Fuck it! Ngayon ko lang napagtanto na ang dapat na ginawa ko ay maging kaswal at maging mabuti sa kanya! I need that information and I need him to spit it all out! Paano ko siya mapapagawa ng ganon kung hindi ko siya papakisamahan?

    Now I just lost everything! At nagpakahirap pa ako na mapunta dito at nauwi lang sa wala ang lahat? Shit!

    “Ayos ka lang, ma’am?” salubong ni Jose sa akin.

    Nakita kong sabay sabay na tumingin ang grupo ng bachelor doon sa lugar kung saan ako natapunan kanina. Naaninag ko ng husto ang lalaking nagpunas sa damit ko. Mid thirties or something, I’m sure. Ngumiti ako ng tipid bago hinarap si Jose.

    “Gawin mo na ang trabaho mo, Jose. Wag kang tutunganga. Maraming naghihintay ng maiinom.” Sabi ko.

    Kinamusta agad ako ni Mr. Arevalo sa nangyari at sinabihan ko siya na ayos lang ako. Nakatingin ako sa pintuan habang nag uusap kami at laking gulat ko nang nakitang pumasok si Brandon doon na parang walang gana, nakatingin sa akin, hanggang sa umupo siya sa gilid ng kanyang mommy na abala sa pakikipag usap.

    “You can rest for tonight, Miss Pascual. Basa ‘yong damit mo.” Puna ni Mr. Arevalo.
    Tumango ako. “Kahit sa pang limang course lang, titingnan ko ang mangyayari. I know you lack manpower here. My dress is nothing, Mr. Arevalo.” Sabay ngiti ko.

    Napasulyap ako kay Brandon at namataan kong nakahalukipkip siya at tumititig sa akin, galit ang ekspresyon.

    May kung ano akong naramdaman sa sistema ko. What’s he looking at? Bahala siya sa buhay niya!

    “Alright, Miss Pascual. Actually, some of the members want to meet you.” Sabay lahad ni Mr. Arevalo sa mga lalaking parehong naka tux at nag uusap. Isa doon ang nagpunas ng damit ko.

    Tumango ako at ngumiti. Sumulyap ako kay Brandon na ngayon ay nakatitig parin sa akin, mistulang lawin ang mata, naglalaro sa labi at tinatagilid ang ulo.

    “This is Miss Avon Pascual of the Clubhouse.” Sabi ni Mr. Arevalo sa apat na lalaki.
    “Hi! Good evening! Hope you’re all enjoying the party.” Ngiti ko sabay tango.
    “Avon, they are members of Highlands. Si Mr. Alicante…” Sabay lahad ng kamay nong lalaking tumulong sa akin.

    Tinanggap ko ang kamay niya ngunit lumipat agad ako sa mga lalaking katabi.

    “Mr. Revamonte, Mr. Mendoza, and Mr. Tuazon.”
    Nginitian ko sila isa-isa. They are all equally handsome.
    “Hindi ko alam na may manager pala kayong maganda dito.” Ngiti ni Mr. Alicante, the oldest of them.
    “Whoa! Thank you for that compliment, Mr. Alicante.” ngisi ko.

    May bigla akong naramdaman sa baywang kong humaplos. Napatigin ako sa kamay na iyon na may itim na relo. Who the fuck?

    “Enjoying the night, Herman?”

    Nilingon ko kaagad si Brandon na nasa gilid ko na pala. Bahagya kong tinanggal ang kamay niya. Nahulog lamang ito at gumapang pataas sa baywang ko. Halos napapikit ako. Kung hindi lang ako mapapahiya ulit pag sinampal ko siya ngayon ay ginawa ko na iyon agad agad!

    “Well, Brandon! The Club’s been deprived of beautiful creatures. I wonder why? Maybe the president’s son likes hoarding beautiful girls.” iling ni Mr. Alicante.

    Nagtaas ng kilay si Mr. Alicante at napatingin siya sa aking baywang. Nakangiti pa ang kanyang mga kasama sabay tapik sa balikat ni Brandon.

    “Herman, we’re here for business.” Sabi ng kanyang katabi.

    Humigpit ang kamay ni Brandon sa aking baywang. Kumulo na naman ang dugo ko. So Brandon likes beautiful girls? Am I going to be part of his collection? Not if I stop him! Besides, narito ako para gamitin ang kanyang kaalaman. Sa oras na malaman ko ang mga impormasyon sa Arielle na iyon ay hahanapin ko siya at ipapapahiya. You don’t mess with me or my family!

    “I don’t hoard girls. They are not things, Herman. Siguro ay nasasabi mo iyan kasi lahat ng gusto mo, nagkakagusto sakin.” Tumawa pa si Brandon.
    Susko! Ang yabang mo!
    Bumaling si Mr. Alicante sa akin. “I’m sure Miss Pascual is smart. She won’t fall for someone like you.”
    Umiling ako. “Of course not.”
    “Oh, she will. You’ll see. Cuz I won’t stop until she’s hooked.”
    “Brandon!” Bumaling ako sa kay Brandon na ngayon ay nakangisi lamang at nakaharap sa mga lalaki.
    Umigting ang panga ni Mr. Alicante. Nakita ko ang paghila ng mga kaibigan niya sa kanya palayo kay Brandon.
    “Excuse us.” Sabi nong katabi ni Mr. Alicante kanina.
    Tumango kaagad ako at bumaling kay Brandon nang nakaalis na sila. “Ano ba?” Mariin kong sinabi at hinawi ulit ang kamay niyang nasa baywang ko. Tinulak ko siya para makalayo ako sa kanya.
    Suminghap siya at pagod akong tiningnan. “You can’t expect me to just watch while they’re hitting on you. Believe me, may rason kung bakit bachelor parin ang Alicante’ng iyon.”
    “Oh! Thanks for warning me, a? Pero seriously, Brandon? You think you can include me in your collection of girls? Nakakadiri ka!” Sabi ko.
    Umigting ang panga niya at hinawakan ang braso ko. Mabilis ko iyong hinawi.
    “Stop it! Don’t touch me!” Hindi ko mapigilang mandiri lalo na nang naisip ko ang nangyari kanina sa kwarto.
    “I’m sorry, okay!” Lumakas ang boses niya dahilan kung bakit may napatingin sa aming dalawa. So much for not making a scene Aurora Veronica! “I’m sorry because I tried that girl! You ask me to back off! I did! Now what? Now what? Sabi mo papatawarin mo ako, diba?”
    Tanga! Gago ka rin! Uto-uto! Di kita mapapatawad! Lalo na ngayon! “Really? Well, I’m pissed! Hindi ko alam kung mapapatawad kita!” Shit. I told you to be casual, self!
    “Wait? What? Because of that? If it helps, hindi namin natapos iyong nangyari-“
    “Oh! Thanks for the help!” Tumawa ako sa kabaliwan. “I’m sorry, Brandon! Sumakit ba ang pantog mo kasi di mo naiputok?”
    “Putangina, Aurora Veronica!” Lumakas pa lalo ang boses niya. “You were down on your knees in front of me that time! Iyon ang nasa isip ko! Because you frustrate me too much!”
    Nanlaki ang mata ko. As if everyone heard or knew what he meant by that! Uminit ang pisngi ko at gusto kong tumakbo palabas sa kahihiyan. “Will you-” Pumikit ako ng mariin at hindi na nakayanan. Lumabas ako ng Country Club.

    Putangina mo, Brandon Rockwell!

  • KABANATA 12Open or Close

    Kabanata 12
    Independence and Pride

    Mabilis ang lakad ko paalis doon sa Country Club. Kung pagalitan man ako ni Mr. Romualdo ay wala na akong pakealam. Ang gusto ko lang mangyari ay ang makalayo doon. Nanginginig ang sistema ko habang naiisip iyong sinabi ni Brandon. Hindi man lahat ang nakarinig ay alam ko paring iilan ang nanood sa pagtatalo naming masyadong bulgar!

    It was my fault, alright! Ako ‘yong naunang naging bulgar! But hell, I just couldn’t filter my words anymore. At sasabog na yata sa init ang pisngi ko sa huli niyang sinabi! Hindi ko man lang maisip kung ano ang reaksyon ng mga taong nasa paligid namin kung nakuha nila iyon.

    “Avon!” Mariing tawag ni Brandon sa likod ko.

    I am extremely pissed! Bakit niya iyon sasabihin sa akin? I don’t care kung sino ang naiisip niya na nakaluhod sa kanya sa mga oras na iyon? Did he want me to kneel and do that to him now? Hell no! In his dreams!

    “Avon!” Sigaw ulit ni Brandon at hinawakan na ang braso ko.

    Nakalayo na ako sa Country Club at wala akong nakitang dumaang van kaya pinagpatuloy ko ang paglalakad ko. Sa oras na may makita ako ngayon ay sasakay na talaga agad ako. Kung siniswerte nga naman ay halos ghost town ang Highlands. Wala pang ni private car na dumaan sa gilid ko.

    “Ano ba? Pinapahiya mo ako!” Sigaw ko nang harapin ko si Brandon.
    “Because you wouldn’t calm down! Wala akong masamang intensyon nang inilayo kita sa lalaking iyon!”
    “I can take care of myself, Brandon! Thank you! And stop following me!”
    “If I stop following you right now, papatawarin mo ba ako? Hindi diba? Hindi! Av, please, I said I’m sorry.” Halos magmakaawa siya.
    Humalukipkip ako. “I just couldn’t take it, Brandon. You were fantasizing about me doing that thing-“
    “Why? Is it bad? Is it wrong-“
    “Ang baluktot din ng pag iisip mo! You think I’d like to hear it?” Umismid ako.
    “Okay! I’m sorry! I am sorry! It’s all my fault! Okay? This is all on me.”
    Medyo kumalma ako. “Wag mo akong artehan na parang pag mamay ari mo ako. I’m not your possession. I will never be. Actually, wala akong pakealam kung sino ‘yong lumuluhod sa’yo, Brandon! Wala akong pake kung anong mga gagawin ninyo, wag mo lang akong idamay at wag ka lang makealam kung ano man ang gawin ko.”
    “Okay. Then can I drive you home at least?” Tanong niya.
    “Narinig mo ba ako?” Pakiramdam ko ay pinagbibigyan lang ako nito sa kahit anong gusto kong sabihin para lang maihatid ako.
    “I can walk! Or find a van!”
    “Oh come on! I said I’m sorry. This is all my fault. Oo na, mali ako, tama ka. Oo na, bawal ng ibang babae. Oo na nga, bakit di parin pwede? Bumigay ka na, oh!” He sound so desperate.
    Tumawa ako. “Sino ba ang nagsabi ng bawal ang ibang babae! Get more girls all you want, I don’t care.” Sabay talikod ko sa kanya.

    Wala akong van na mahanap kaya nagpatuloy ako sa paglalakad. Iniisip kong wala pa sa kalahati ang lalakarin ko pero at least hindi rin naman gaano ka layo.

    “Tigas ng ulo.” Bulung bulong niya sa likod ko.
    “Edi magpaiwan ka. Umalis ka na nga!” Taboy ko nang di siya nililingon.
    Suminghap lamang siya at di nagsalita.
    “Pinapahiya mo ako sa lahat ng tao. You’re gross, Brandon. By the way, where is your girl? Akala ko ay date mo siya sa anniversary?”
    “Shhh!” Sabi niya na parang ayaw pag usapan iyon.
    “Angelina, is it? Well, she’s pretty. You should take girls seriously. Maganda iyon at-“
    “Stop your topic.” Mariin niyang sinabi.
    Nilingon ko siya at nag angat siya ng tingin sa akin. “Oh! So you dislike talking about your girls? That’s the reason why you didn’t want to talk about Arielle? Why? Sinaktan ka nila?” Ngisi ko.
    “Angelina’s my co-model. That’s it.”
    “And Arielle?” heto na!
    He glared at me like it’s a forbidden topic.
    “Oh! Looks like itong si Arielle ang nanakit sa iyo ng husto, a? Kasi ayaw mong pag usapan.” Panunuya ko. I should take note of this. This is one of my strategies to make him spit some information.
    “Stop it with Arielle.” Banayad ang kanyang tinig.
    Lumaki pa lalo ang ngisi ko. Naramdaman ko ang lamig nang umihip ang hangin ng Tagaytay sa malalim na gabi. “You’re hurt!” Tawa ko sabay humatsing.

    Kinurot ko ang ilong ko. Sisipunin pa yata ako. Karma’s instant nowadays. Bakit kaya imbes na iyong Arielle ang karmahin ay ako pa ang kinakarma?

    “That’s why you don’t want to talk about-“
    Natigil ako sa pagsasalita nang hinubad niya ang kanyang coat at nilagay sa aking likod. Gusto ko sanang hawiin ngunit hindi ko maiwasan ang guminhawa nang naramdaman ko ang init na hatid nito. Dahil yata sa basa ang damit ko ay mas lalo lang lumamig kaya itong coat niya ang nagsilbing init sa akin.
    “Kung sana ay hindi ka nag inarte at sumakay ka sa sasakyan ko ay sana hindi na tayo naglalakad,” aniya. “You’re so proud, Aurora Veronica.”

    Nagpatuloy parin ako sa paglalakad. Kahit na uminit ang pakiramdam ay alam kong medyo hindi na talaga maganda ang nasa sistema ko. I know how I feel everytime a cough or cold is coming. And it feels just like this.

    “Sumakay ka na lang don. Kaya kong maglakad.” Sabi ko, naiirita.
    “One of these days, talagang kakargahin na kita pag tatanggihan mo pa ako sa pagyayaya kong sumakay sa sasakyan ko.”
    Sumulyap ako sa kanya. “You’re just doing this because you want me down on my knees in front of you, Brandon. Stop it! Hindi ako baguhan sa field na ‘to. I’m pro. I have cousins who use girls until they break. You can’t fool me-“
    “I’m not fooling you. I imagined you down there but I know you’re not the type.” Nagawa pa niyang tumawa.
    Uminit ang pisngi ko. Bakit nga ba ganito ang usapan namin? Heck! And shit, I am a virgin! Pero hindi ko iyon aaminin sa kanya, no! I sound like some experienced pro here. “Will you stop talking about that? Ayaw ko na. Uuwi na lang ako. I just want a good sleep!” Sabi ko nang natanaw na ang staff house.
    “Alright! I know you’re tired. Gusto ko lang makasigurong makauwi ka ng maayos at walang naghahatid sayong iba.”

    Hinila ko ang coat na nakasuot sa akin. Naamoy ko ang bango nitong pang lalaki. Kinagat ko ang labi ko. Somehow, the scent is very attractive. Is that possible? Para itong nanunuyo sa ilong kong medyo masakit na dahil sa papalapit na sipon. May kung ano sa puso kong sumasakit. And I don’t get it.

    “Kumain ka ba ngayong gabi?” He suddenly asked.
    “Oo.” Kahit na ang huli kong kain ay kaninang mga alas kuwatro pa lang.
    “Do you want some midnight snacks? I can cook for you.” He offered.
    “I’m tired, Brandon. Gusto ko nang matulog.” Bumaling ako sa kanya. Tumango siya at pinapanood ang ekspresyon ko.

    Humikap ako at humatsing ulit ng isang beses.

    “You should rest. Wag ka munang pumasok bukas.” Sabi niya.
    Kinurot ko ulit ang ilong ko. Umirap lang ako at hindi nagsalita. Nasa tapat na kami ng staff house.

    Hinubad ko ang coat na suot ko. Gusto kong magalit ngunit hindi ko na magawa. Maybe it’s because of the coat, or the coming colds, I don’t know. Nawalan ako ng gana bigla.

    “Thanks. Papasok na ako.” Sabi ko at nilagpasan na siya.

    Pumasok ako sa dorm nang hindi na ulit siya nililingon. Huminga ako ng malalim nang binuksan ang pintuan ko. Hindi ko pa binubuksan ang ilaw ay mabilis na akong dumungaw sa bintana para tingnan kung nasa labas pa ba siya. And I saw him just there, standing! Tulala siya at hawak hawak ang kanyang coat. Ilang sandali pa bago siya gumalaw at nilakad ulit pabalik ang Country Club.

    Mahirap ang tulog sa gabing iyon pero nang naramdaman ko na ang sipon ay bumagsak na lang ako sa kama.

    Kinabukasan ay nanlalamig ako. Ang prinsipyo ko tuwing nagkakasakit ay tubig lang at magdasal na sana ay hindi ako mamatay. Papasok ako sa araw na ito, iyon ang desisyon ko. And what’s driving me to really do this thing? I don’t know. Ang alam ko ay nagtatrabaho ako dito para sa impormasyon pero nakita ko rin ang pagiging useful ng experience na ito sa mga susunod kong magiging trabaho.

    Singhot ako ng singhot at antok na antok ako kahit na nakatulog naman ako gabi. Must be the colds. Masakit ang ulo, balikat, batok, at buto buto ko. Inaapoy din ako ng lagnat pero pwede namang nasa loob lang ako ng opisina kaya ayos lang.

    Ngunit hindi ako pwedeng manatili sa loob ngayong kaka anniversary lang. Nakita kong mas dumami ang guests na members at foreigners dahil sa nangyaring party kagabi.

    “Ako na.” Sabi ko kay Jose nang nakabasag ulit siya ng plato. Iritado na talaga ako sa pagiging tarantado niya.

    Winalis ko ang mga bubog ng plato habang si Jose ay nagpupunas sa mesa. Ang sinabi niya ay nahawi daw nong bata ang plato kaya nahulog. Habang nagwawalis ay may mga bubog na ayaw mapasok sa pan kaya hinanap ko iyong vacuum na ginagamit yata sa kitchen ang isa at ang isa ay nasa labas. Hinawakan ko ang bubog at nilagay sa pan. Naramdaman ko iyong hapdi sa kamay ko. Tiningnan ko ang daliri ko at nakita ang dugo roon. Nagkasugat pa ako.

    Tumayo ako at naramdaman ulit ang pagkakahilo dahil na rin siguro sa sakit ko.

    “Ayos ka lang, ma’am? Namumutla ka, a?” Tanong ni Jose. Nag aalala ang kanyang mukha habang tinititigan ako.
    “Ayos lang ako.” Mariin akong pumikit.
    “Anong nangyari, Jose?” Isang bangungot na tinig ang narinig ko sa likod. He’s here! But then I’m so tired! I couldn’t even glare at him.
    Nagkamot ng ulo si Jose. “Nabasag po ng bata ‘yong plato.”
    “It’s nothing, Brandon.” Hindi ako makatingin sa kanya at hinawakan ko iyong walis.
    “Namumutla ka, a?” Kumunot ang noo niya at agad lumipad ang kamay sa aking leeg. “Nilalagnat ka.” Umigting ang panga niya.
    Hinawi ko ang kanyang kamay. “It’s nothing. I can still stand.” Umirap ako.
    “So we’ll wait until you can’t walk? ‘Yon ang gusto mo?” He sarcastically suggested.
    “Why are you even here?” Pinasadahan ko siya ng tingin mula ulo hanggang paa. Naka itim na shorts siya, topsider, at puting polo shirt.
    “To sit and watch again. Umuwi na tayo. May sakit ka.” Sabi niya sabay hawak sa palapulsuhan ko.
    “I have work.” giit ko.
    “Ang tigas tigas talaga ng ulo mo…” Nagsisimula na naman siya at ang mga empleyado ay pinagtitinginan na naman kami.

    Kahit si Ria sa counter ay nadedelay ang pagbibigay ng mga order dahil sa panonood sa amin. Suminghap ako at nagtanggal ng nameplate.

    “Happy?” Sabi ko at agad na dumiretso sa counter.

    Nanonood si Ria sa amin, tahimik. Sumunod naman si Brandon sa amin.

    “Ria, paki sabi kay Mr. Romualdo na pinapaabsent ko si Miss Pascual kasi may flu yata siya.”
    Umiling ako habang sinasabihan niya si Ria ng ganon nilugay ko ang buhok ko at ginulo iyon bago umambang umalis ng Clubhouse. Ayaw ko mang umabsent ay gusto ko namang matulog para guminhawa ang pakiramdam ko.

    Sumipol si Brandon nang sinundan niya ako. Nasa harap na ang sasakyan niya, hindi na ipark ng maayos dahil nasa gitna. Mabilis niyang binuksan ang kanyang pintuan para sa akin.

    “Get in o pipilitin kitang pumasok sa loob.” Banta niya.
    Umiling ako at sa sakit ng ulo ay di na ako nakipagtalo. Pumasok ako sa loob. Ngumisi siya. Inirapan ko siya at sinarado niya ang pintuan. Umikot siya at pumasok sa driver’s seat.
    “Sa villa ka na. I bet wala kang pagkain sa dorm mo. At isa pa, it’s more comfy in my villa.” Maligaya niyang sinabi.
    “Don’t start with me. Sa dorm ko ang punta natin.” Banta ko.
    Sumimangot siya. “My villa can accommodate your needs. Why can’t you just let me do things for you? Palagi ka na lang umaayaw.” Kumunot ang noo niya.
    “Dorm.” Sabi ko ulit.
    “Villa.” Sabi niya naman.
    “This is pathetic! I said sa dorm!” Iritado kong sinabi kahit na ang sakit sakit na ng ulo ko at pakiramdam ko ay manginginig na naman ako.

    Hindi siya nagsalita. Nag drive lamang siya at pumikit ako habang ginagawa niya iyon. I don’t care where, actually. I just really want a good rest!

    Nagising na lang ako nang sinisikop niya na ako galing sa aking pagkakaupo. Sa gulat ko ay tumalon pa ako dahilan kung bakit mas lalo lang sumakit ang ulo ko. Hindi niya ako tuluyang nasikop. Tumayo ako sa sarili kong mga paa pagkalabas.

    “Where are we?” Tanong ko, taking in the view.
    “My villa. Hindi sa lahat ng pagkakataon ikaw ang masusunod. I can answer all your whims anytime, but not when you’re like this, Avon.” Seryoso niyang sinabi. “You need me. Stop your pride. You need to depend on me when you’re weak.”
    Ngumisi ako. “My parents taught me to stand alone. I don’t need anyone.”
    Galing sa likod ng aking tuhod ay mabilis niya ulit akong sinikop at dinala sa kanyang mga bisig. Gusto kong pumiglas ngunit masyado na akong pagod para gawin iyon. I can only shout curses at him.
    “Fuck! Put me down, Brandon!” Sigaw ko.
    “Your parents taught you independence, and motherfucking pride, Avon. I’ll put you down on my bed. And stop cursing, kasi mapapagod lang ako sa pagkukumbinsi sa sarili kong may sakit ka kaya ka mainit.” He said softly.

    Hindi ko iyon makuha. My brain is shutting down!

    “On your bed?! Sigaw ko.
    “Yes. Don ka magpapahinga.” He ordered like he believed that I am going to let that happen.

  • KABANATA 13Open or Close

    Kabanata 13
    Kasi

    Kahit na nagpupumiglas ako ay nagawa niya parin akong marahang inilapag sa kanyang itim na kama. Bumangon ako kahit na ang sakit sakit ng ulo ko.

    “What are you planning, Brandon?” Banta ko sabay turo sa kanya.
    “What?” Kumunot ang noo niya. “Matulog ka riyan at ipagluluto kita.” Tinalikuran niya ako at sinarado ang pintuan.

    Pinasadahan ko ng tingin ang buong kwarto.

    “Brandon!” Sigaw ko kahit na hindi gumagalaw sa pagkakaupo sa kama. “Brandon!”

    Walang sumagot kaya imbes na ulitin ay pinasadahan ko ng tingin ang buong kwarto niya. This can’t be one of the guestrooms. Malaki ang closet nito at may ilang sapatos akong nakita sa gilid. May laptop na nakapatay doon sa kanyang desk. Agad kong nilingon ang pintuan at nanliit ang mata ko sa laptop.

    His laptop might be the answer! or his cellphone.

    Tumayo ako kahit na masakit ang ulo ko. Dahil nasa kanya ang kanyang cellphone, ang laptop lang ang mapag didiskitahan ko ngayon. I locked the door, in case he’ll suddenly check on me.

    Pagkatapos ay binuksan ko ang laptop na naroon. Napapikit ako nang sinalubong ako ng username at password! Damn it! It’s locked!

    “Avon?” I heard him outside.

    Mabilis ko iyong pinilit na patayin. Lumakas ang pintig ng puso ko at nataranta na. Nang umitim ang screen nito ay inunlock ko ang pintuan pagkatapos ay mabilis na humiga sa kama.

    “Hmmm?” Nag kunwari akong natutulog.

    Hinigit ko ang kumot at tinabunan ko ang katawan ko hanggang leeg at pinikit ko ang mga mata ko. Ang sakit ng ulo ko sa mga biglaan kong kilos! Nahihilo ako. Mabuti na lang at nakahiga na ako kaya hindi na ako masyadong namroblema.

    Bumukas ang pintuan. “Are you allergic to shrimp or any seafoods?” Si Brandon.
    “Hindi.” Malumanay kong sinabi.
    “Alright. Magluluto ako ng seafood soup. Just sleep there, ‘kay?” Malambing niyang sinabi at nilapitan ako.

    Nakapikit ako at pinilit kong kumalma.

    “Okay.” Sabi ko.

    Naramdaman ko ang init ng kamay niya sa noo ko. May kinuha siya sa drawer ko at bahagya akong dumilat para tingnan na digital thermometer iyon.

    “Magtatawag din ako ng doktor to run some tests-“
    “Huh?” Napadilat ako. “Tests? Flu lang ito, Brandon. Kagabi kasi diba, nilamig ako. Nasabuyan ako ng tubig kaya no need.”
    Ngumiwi siya. “Ako ang mag dedesisyon niyan.”
    Umiling ako at pumikit na lang ulit.

    Hindi ko na namalayan na nakatulog na pala ako. Gumising na lang ako na medyo mabigat ang pakiramdam at gumagaan na ang ulo. Napatalon ako nang hindi ko naalala kung nasaan ako. White walls, black bed and furnitures… nang nakita ko ang laptop na nilapitan kanina ay tsaka ko pa lang naaalala kung nasaan ako. This is Brandon’s villa.

    Sa gilid ko ay may nakita akong isang puting longsleeve polo. Nakapatong doon ang thermometer na may nakalagay na 38.3 na temperature. Kumunot ang noo ko at nagtaka kung nasaan si Brandon. Tumayo ako at naramdaman na kaya mabigat ang katawan ko ay dahil suot ko ang aking corporate uniform nong natulog ako.

    Ang itim na blouse ko ay halos nalapirot sa pagkakahiga ko siguro kanina. Ganon din ang itim na pencil cut skirt ko. Nilapitan ko ang pintuan at nilock iyon tsaka ako nag hubad ng skirt, revealing my cycling shorts. Hinubad ko rin ang aking blouse at mabilis kong sinuot iyong longsleeves na nakalagay sa kama. Nakita kong may boxers din doon pero binalewala ko na iyon. My cycling shorts is fine. Mas magaan sa pakiramdam itong suot ko. But then is it right to just wear these in Brandon’s house?

    Nilingon ko ang laptop na naroon sa kanyang desk. Kailangan kong makisama sa kanya. I know I’ve been to hard on him, pero para mapadali ito ay kailangan kong kontrolin ang sarili ko at ang aking mga nararamdaman. I need to be more considerate. Makikisama ako sa kanya. My goal is to force him to spit out the information about Arielle. Kung hindi ko man siya mapapaamin gamit ang kanyang bibig ay ang kanyang gadgets ang pagdidiskitahan ko.

    Binuksan ko ang pintuan at agad bumalot sa akin ang amoy ng seafood kung saan. Ah! Damn! Napagtanto kong gutom nga pala ako.

    “No, Hugo. You can’t make me go there. Just find another model instead. Busy ako ngayon. I told you-” I heard Brandon’s voice.

    Nilingon ko ang nakabukas na double doors patungo sa veranda ng kanyang villa. Naroon siya, topless, his maong hanging low showing his lower back and probably adonis belt. Naka half ponytail ang kanyang buhok habang ang kanyang cellphone ay nasa tainga.

    “Nasa Tagaytay-” Aniya. “Just find another model. I’m not sure kung kailan ako makakabalik. Whatever you say…”

    Sinarado ko ang pintuan dahilan kung bakit napalingon siya sa loob. Kinagat ko ang labi ko nang nagkatinginan kami. I know he’s a model but I’ve never seen a body this perfect at all! Nahihiya si Adonis sa ganda ng katawan niya. His abs looked like they were sculpted by Michaelangelo. His pecs were perfect! Nag dasal na lang ako na sana huwag akong mukhang tanga habang nakatingin sa kanyang katawan.

    Ngumisi si Brandon kahit nasa cellphone pa lang siya. Uminit ng husto ang pisngi ko. I knew it! Mukha nga akong tanga! Hindi na kinaya ng dasal ko!

    “Bye. I’ll call you soon.” Sabi niya sabay baba niya sa kanyang cellphone.
    “Uhm…” Nag iwas ako ng tingin. “Sinuot ko ang damit mo-“
    “Yes. Nilagay ko ‘yan doon para suotin mo.” Ginala niya ang mata niya pababa sa akin.

    Pinaglapit ko ang dalawa kong paa. Nakapaa na lang ako ngayon at bigla akong nakaramdam ng hiya.

    “I bet you’re hungry. Pinagluto kita.” Aniya at namataan ko ang orasan na ala una na pala ng hapon.

    Ibig sabihin halos tatlong oras yata akong nakatulog? Sipon at kaonting sakit ng ulo parin ang naramdaman ko. Inayos ko ang buhok ko. Now, I’m suddenly self conscious. Baka mukha akong aswang sa buhok kong magulo.

    “Bed hair?” Ngisi niya. “It’s actually hot as hell on you, Av. Shall we eat?” Ngisi niya at pumasok sa loob.

    Naglahad siya ng kamay patungo sa kitchen counter. Hindi niya na ako nilapitan. Dumiretso na siya doon. Dahan dahan din akong naglakad para sumunod sa kanya. Easy, Avon! Kailangan nating makisama.

    Inayos niya ang high chair pagkatapos ay kumuha siya ng pitcher ng juice sa loob ng double doors na ref. May mga placemat at kubyertos na sa harap ko. Inayos ko ang pagkakaupo ko habang kinukuha niya ang baso ko para magsalin ng juice.

    “You should drink lots of water, you know. May mga meds na rin ako diyan para sayo. Inumin mo ‘yan pagkatapos nating kumain and you may rest inside my room again.” Matama niya akong tinitingnan habang sinasabi ang mga iyon.
    Umiling ako. “Thanks but I can’t stay here. Pwede naman ako sa dorm.”
    “Magtatalo pa ba tayo riyan hanggang ngayon? I can take care of you here, Av. Mas maayos dito.” Sabi ni Brandon.

    Sumimsim ako sa baso ng tubig sa harapan ko habang umuupo siya sa high chair. Halos masamid ako sa pag inom ko nang medyo natitigan ko ang kanyang katawan.

    “Oopps! Ayos lang ba sa’yo ‘to? Or?” Hindi niya na tinuloy at agad na siyang tumayo para abutin ang isang itim na t shirt sa malapit.

    Sinuot niya agad iyon.

    “No! No! It’s okay, Brandon.” Sabi ko, umiinit na naman ang pisngi.
    He smirked. “Let’s just eat?” Sabay tingin niya sa soup at salad, buffalo wings at iba pang side dishes na niluto niya.
    “So… you cook?” Tanong ko habang nilalagyan niya ng soup ang bowl ko.
    “Yup. Kailangan iyon.” Nagtaas siya ng kilay. “Do you?”
    “Oo naman. Pero hindi ako nagluluto ng soup or kahit anong medyo mas mahirap gawin. Fried and all lang.”
    Ngumiwi siya at tumango.

    Oh! Wala siyang sinabi? Ayaw niya siguro sa babaeng hindi marunong magluto?

    “Sa condo ko kasi mag isa lang ako kaya madalas ay ako ang nagluluto at naglilinis. Sa bahay namin sa Cebu, may cook at mga katulong kami.” Sabi ko.
    Tumango siya. “I’ve never been to Cebu. Doon ka ba lumaki?”
    Tumango din ako. “Yup. College ako nong nag Manila dahil narito ang Enderun. Sa Cebu ako pinanganak at hanggang High School. Ikaw?”
    “Made and born in Los Angeles. Sa Manila ako nag gradeschool at sa L.A. naman nag highschool. Dito ulit ako nag college. I took up Multimedia Arts.” Ngumisi siya at nagsimulang kumain.

    Tinikman ko ang soup at hindi ko maipagkakailang masarap ito. Does he cook for his girls? I don’t know if they care about food but ang swerte pag naging boyfriend itong si Brandon kasi nagluluto. But then, sa part lang na iyon ka maswerte dahil paniguradong maghihinagpis ka sa pagiging babaero ng isang ito. I remembered the way that girl sucked all of him. Shit! Pinilig ko ang ulo ko para maiwala ko iyon sa utak ko.

    “You okay?” Tanong niya, kumukunot ang ulo.
    Huminga ako ng malalim at inayos ang sarili. “M-May trabaho ka pala dapat? Bakit di mo sinipot? I’m sorry, narinig ko ‘yong nasa cellphone ka.”
    “‘Yon ba? Wala ‘yon. I told Hugo… ‘yong publicist or assisstant nong manager ko na hindi ako makakapunta para sa isang shoot ngayon.”
    “Bakit?” Tanong ko.
    “I’m busy.” Hindi niya ako tiningnan.
    “Busy about what?” Napatingin ako sa paligid. Malay ko may tinatrabaho pala siya dito.
    “Just busy.” Aniya sabay ngiti.
    “May tinatrabaho ka ba dito sa Highlands?” Tanong ko. Anniversary nga naman at halos abala ang lahat sa pag gagala ng mga bisita sa kung saan saang parte ng Highlands.
    “Wala.” Nagkibit balikat siya.
    Kumunot ang noo ko. “Hindi ka ba pumunta dahil nahassle kita sa sakit ko?”
    He smirked again. “Don’t worry about it, Av. Hindi ako na hassle at isa pa, kung pinlano ko talaga na siputin ‘yong shoot ay sana kagabi pa nasa Manila na ako.”

    Ngumiwi ako at nagpatuloy na lang sa pagkain. Oo nga naman. Hindi naman siya sobrang nag aalala sa akin para lang wag siputin ang isang importanteng shoot. Why am I suddenly like this?

    Tumunog ang kanyang cellphone na nakalagay sa gilid ng kanyang pinggan. Namataan ko kung kaninong pangalan ang nag flash sa screen. Arielle. It was her again. Kumuyom ang bagang ko at binaba ko ang tingin ko sa pagkain. He cancelled the call like it was nothing. Uminom siya ng tubig at nagtama ang tingin namin.

    Gusto kong magtanong o makipagtalo sa kanya ngunit hindi kakayanin ng sakit ng ulo ko ngayon.

    Nagpakabusog na lang ako sa soup. Pagkatapos kumain ay hindi ko na siya matingnan. Hindi ko alam kung magliligpit ba ako o ano. Nakatitig siya sa akin na para bang pinapanood ang bawat ekspresyon ko. Nang nakitang nagligpit ako ng baso at pinggan ay agad siyang tumayo.

    “Let me do that. You can rest in my room, Av. Really.” Mariin niyang sinabi.
    Nag angat ako ng tingin sa kanya. “Okay.” Sabay baba ko sa pinggan at baso.

    Hindi ko na siya tiningnang muli. Hindi na rin ako nakipagtalo. Basta’y dumiretso na lang din ako sa kwarto niya at nag lock ng pintuan. My head is throbbing and I want a good sleep. Sana ay makapag pasalamat ako sa kanya pagkagising ko mamaya.

    Who am I kidding? Pagkahiga ko sa kama ay naisip ko na baka tinawagan niya na si Arielle ngayon. Na baka pinutol niya ang tawag ni Arielle kanina ay dahil may pag uusapan silang hindi ko pwedeng marinig o hindi ko pwedeng usisain! I could just eavesdrop you know. Kung sana ay hindi lang pumipintig ang ulo ko sa sakit at tumutulo ang sipon ko ay ginawa ko na. But I’m sick as hell, I can’t execute my plans properly when I’m like this.

    Nagising ako na madilim na sa kwarto. Napagtanto kong tinulugan ko na lang ang lahat ng tanong ko. Medyo pawis ako kahit sa aircon. Hudyat na medyo mabuti buti na ang pakiramdam ko. Tumayo ako at agad na nag bihis nong uniform ko. Gabi na at kailangan ko nang umuwi sa dorm.

    Iniwan ko ang longsleeve sa kanyang kama at dahan dahang binuksan ang pintuan para makalabas.

    Nakita ko ang paglingon niya nang binuksan ko ang pintuan. Nanonood siya ng TV nang datnan ko at agad siyang tumayo, pinasadahan ako ng tingin mula ulo hanggang paa.

    “Kanina pa ako kumakatok, I got worried. But then, naisip ko baka tulog ka kaya hindi ko na rin pinilit.” Sabi niya at dumiretso sa akin. “Are you okay?” Dumampi ang kanyang palad sa aking ulo.
    “I’m fine.” Wala sa sariling hinawi ko ang kanyang kamay.

    Avon, makikisama tayo!

    “I-I’m fine.” Sinabi ko ulit, ngumingiti.
    “Uhm, mag dinner tayo sa Peak? Or sa Clubhouse? I’m sure you’re hungry.”
    Ngumisi ako at umiling. “Ayos lang, Brandon. Uuwi na muna ako. Masyado na kitang inabala. Marami akong kailangang gawin.”
    Tinikom niya ang bibig niya at tumango.
    “Thanks for accommodating me here.” Hindi ko maiwasan ang pait sa pagkakasabi ko nito. Hindi ko alam kung bakit.
    “Hindi mo ako inaabala. But I won’t force you. Kanina pa kita pinipilit. Baka isipin mo namimilit na ako ng husto sayo. I’m glad you’re fine, Avon. If you let me, I can drive you to your dorm,” aniya.
    Tipid akong ngumiti. I’m not sure kung nakikisama ba ako o talagang may halong pait sa mga kilos ko. “No, thanks. Papara lang ako ng van. You should rest. I’ve been using your room the whole day. Hindi ka na nakapagpahinga.”
    Umigting ang panga niya. Saglit ay akala koy hindi siya papayag ngunit tumango siya. “Alright. Ako na ang papara ng van.” Sabi niya sabay labas na doon sa kanyang villa.

    Nagbara ang lalamunan ko. Sumunod rin ako sa kanya nang biglang tumunog ulit ang kanyang cellphone. Ngumuso ako at nag isip na hindi kaya ay si Arielle na naman iyon? Tumitig muna siya roon bago nag desisyon na sagutin.

    “What is it?” Iyon ang unang sinabi niya. “Wala nga ako. Just… whatever, loser. Sige na.” Sabi niya at binaba ang phone. Bumaling siya sa akin. “I’m sorry about that.”
    “Ayos lang.” Sabi ko at nilingon ang kalsada para sa van na wala pa doon.
    “Tumatawag mga pinsan ko.” Sabi niya.
    Tumango ako. Mga pinsan? Did he mean Rage Del Fierro? At sino pa ba? MGA pinsan. Marami. “Dami mo palang pinsan.” How come he didn’t introduce me to them? Not even to Rage Del Fierro. Well, bakit ako ipapakilala?

    FUCK!

    Tingin sa kanya Aurora Veronica! Wag mo akong dramahan! Bumaling ako kay Brandon at nakakunot ang kanyang noo na nakatitig sa akin. Para akong napaso. Hindi ko siya matingnan ng diretso.

    He didn’t introduce me because I’m just one of his passing girls. ‘Yong nandito ngayon, wala na bukas. Kaya hindi na kailangan pang pagtuonan ng pansin. And I expect this bitterness is because of my recent sickness.

    “Tatlo lang kami.” He said.
    Tumango ako. “Oh.”
    “You sure you don’t want to have dinner?” Tanong niya.
    Ngumisi ako at umiling. I’d rather not have dinner with him. Kasi…

  • KABANATA 14Open or Close

    Kabanata 14
    Stay

    Halos nagwawala na ako sa cellphone ko habang pabalik balik na tinitingnan ang mga damit kong naroon sa loob ng aking kabinet.

    Pagkatapos ng ilang araw na pagtatrabaho at pagpapahinga ko ay medyo nawala na iyong flu ko. Ngayong wala na ay niyaya ako ni Brandon na mag late dinner sa Peak. I only have one hour to find something to wear and my friends are already nagging me.

    “Girl, ang mabuti pa ay bilisan mo na diyan. Find the best way to make Brandon spit out the information! Akala ko ba ay matinik ka sa lalaki?” Hamon ni Jessica habang kumakain ng isang malaking potato chips.
    “Matinik sa lalaki? Matinik, really?” Tumawa ako habang nangangalkal parin ng damit.
    “Admit it, Aurora. You are falling for that Adonis. In love ka na sa kanya-“
    “Oh don’t make me laugh now, Adrian. I’ve been with another Adonis my entire life, and I never fell for you.” Sabi ko at sumulyap sa screen kung nasaan siya. His jaw clenching hard, mas lalong na depina ang kanyang facial scruff.
    “Oh! Thank you for that.” He chuckled. “Pero iba iyong ngayon. You know for a fact that even this Adonis is attracted to that Adonis of yours.”
    Nalaglag ang panga ko at umalingawngaw ang tawa ni Jessica sa kabilang screen. “You like Brandon?” Tanong ko.
    Nagkibit balikat si Adrian. “Well, A. He’s got long hair. I like it. And his body? Dios Mio.”
    “What the heck?” Umiling ako at nakahanap ng isang puting dress na pwede kong maisuot sa aming dinner.
    “Magnificent! That’s a nice dress!” Puri ni Adrian.
    “Teka lang! Sandali lang!” Tawa ni Jessica. “Di pa ako tapos sa part na gusto mo rin si Brandon, Adrian.”

    Habang tumatawa sila ay panay naman ang problema ko sa pag papalit ng damit at pag aayos. Any minute now, Brandon’s going to be outside. Hindi ko nga lang alam kung paano ko iyon malalaman. Kailangan ko bang dumungaw sa bintana o aakyatin niya ba ako dito?

    Habang nag mi-make up ako ay nagkakamustahan si Jessica at Adrian. Nagtanong pa sakin si Jess kung kailan ako babalik sa Cebu.

    “Next month, siguro.” Sabi ko ng wala sa sarili.

    Napatalon ako nang narinig ang isang kalabog ng pintuan sa labas. Mabilis kong nilapitan ang cellphone ko.

    “He’s here! Bye!” Sabi ko at pinatay na iyong tawag nilang dalawa.

    Mabilis kong dinampot ang aking itim na purse at nilagay sa balikat ko ang chains nito. Brandon’s been here for three straight days simula noong nagkasakit ako. Hindi ko nga alam kung may plano ba iyong bumalik ng Manila. Nawala na ang mga bisita ng Highlands ay narito parin siya.

    Inayos ko ang sarili ko at pagkalabas sa pintuan ay nakasalubong ko siya sa corridor. Tumatawa pa siya at mukhang nakipag usap sa mga taong nasa baba. Now I wonder what they are going to say after they see us together this time. Ilang beses ko nang naabutan si Ria na nakikipag usap sa ilang tsismosang waiter sa Clubhouse ng tungkol sa amin ni Brandon.

    Matama niya akong tinitigan nang nagkasalubong kami. He’s wearing a dark blue pants and a black long sleeved sweater. Nakapusod ang buhok niya ngunit may kaunting tumatakas roon and I’m not a sucker for long hair but I find it damn attractive.

    “Good evening! Finally feeling fine? You look better when you’re not sick.” Tumawa siya.
    Ngumuso ako. “Nambobola ka na naman. Let’s just go. Nagugutom na ako.”

    Nilagpasan ko siya kahit na ginagala niya pa ang tingin niya sa akin. I told myself that I am going to tolerate his jokes and naughtiness. Hindi naman naging masama ang araw-araw niyang pagiging tambay sa Clubhouse habang nag tatrabaho ako. Though his usual naughty commentaries are always getting under my skin, mas natotolerate ko na siya ngayon.

    Nahirapan pa akong mag isip nang naririnig ko ang mumunting tawa niya habang pababa kami at pinagtitinginan ng mga taong nasa living room ng dorm.

    “Why are you laughing?” Iritasyon sa boses ko ay nangibabaw.

    Nasa harap na kami ng sasakyan niya. Agad niya itong binuksan.

    “Ang arte ng mukha mo habang nilalagpasan natin ‘yong mga babae. You know, they are talking about us nong paakyat ako sa room mo pero nong nakita ka na nila, parang natatakot na silang magsalita.”
    Nilingon ko ang staffhouse. “That’s not my problem. Kung gusto nila akong pag usapan, no ones stopping them.”
    He chuckled again. Ngayon medyo marahang pumikit habang nilalapitan ako. “God, I like your kind of witt.”
    Umismid ako sa sinabi niya. Mabilis siyang naglahad ng kamay, amused parin sa tinging ipinupukol ko sa bawat taong nagpapairita sa akin. Isang impertinenteng bolerong may pamatay na ngiti! Great God!
    “I said let’s go. Gutom na ako.” Nag iwas ako ng tingin.
    “I know right. Let’s go.” Natatawa parin siyang tumugon sa utos ko.

    Nakatingin ako sa labas habang mabagal ang byahe namin sa Peak. Hindi maulap ang langit ngayon di tulad nong mga nakaraang araw. Billion of stars are seen on the sky. I can’t take my eyes off them.

    “Gusto mong mag stargazing?” He suddenly broke into my thoughts. “Pwede tayong mag picnic sa may equestrian site.”
    Nilingon ko si Brandon at ngiti ang ibinaling niya sa akin. “That’s nice but it’s late. Alas diez na ng gabi at mag aalas onse.”
    Tumango siya. “Maaga ka nga pala bukas. Kailan ba ang susunod na rest day mo? Uuwi ka ba ng Maynila?”
    Tumango ako. “Baka. I’ve not seen my dad since I got here. I hope to see him.” Sabi ko.
    “Gusto mo sabay na tayong pumunta?” Anyaya niya.
    “Pupunta ka ring Maynila?” Tanong ko. “Akala ko di ka na babalik don? Sa makalawa ang rest day ko.”
    “Then umuwi tayo sa makalawa. And we’ll go back here together too,” aniya.
    Ngumiwi ako sa suggestion niya. Was he serious?
    “And aside from being with your dad, ano pa ba ang gagawin mo sa Manila?” Nakatingin parin siya sa daanan at malapit na kami sa Peak.
    “I don’t know? Visit my friends? I missed them.” Sabi ko.
    Ngumiwi siya. “Friends? Saan naman kayo gagala?”
    Kumunot ang noo ko. Kulang na lang ay sabihin niyang sasama siya, a? “I still don’t know yet, Brandon. Depende sa mga kaibigan ko. And besides, bitin iyon dahil konting oras lang naman ang rest day ko, mauubos pa sa byahe.”
    Ngumisi siya at pinark ang kanyang sasakyan. “Still, I want to know, okay?”
    Tumango ako at nagkatitigan kaming dalawa ng saglit. Binawi ko ang titig ko pagkat nabalisa ako sa nangyari.

    Pagkapasok namin sa Peak ay may ilang mga matang napatingin kaagad sa amin. Naglahad ng table for two ang waiter at agad kaming iginiya doon. Nararamdaman ko ang bahagyang pag hawak ng kamay ni Brandon sa baywang ko. Nilingon ko siya at naabutan kong hinawakan niya ang labi niya at nagkunwaring walang nangyari kahit natatawa.

    “What?” Medyo natatawa niyang sinabi.
    Umiling ako at naglakad para makarating sa mesa. Inayos niya ang silya tsaka ako umupo doon. Umupo rin siya kasunod ko.

    Binigyan kami ng menu at abala si Brandon sa pag oorder nang sinabi kong siya ang bahala. Ginala ko ang mata ko sa mga taong naroon. The foreigners were having fun. Nag iinuman na at nagtatawanan. May isang buong pamilya ng mga chinese naman sa kabilang table na tahimik habang kumakain.

    “So can you name your friends?” Pinagsalikop ni Brandon sa harap ang kanyang mga daliri pagkatapos umalis ng waiter.
    “Huh? Bakit?”
    “Baka lang kasi may common friends tayo. You know.” Nagkibit balikat siya.
    “That’s impossible.” Hilaw ang tawa ko. Natatakot akong magtanong niya sa mga common friends namin, kung meron man. Mamaya ay malaman pa niya kung ano nga ang sadya ko dito.

    Parang may malamig na kamay ang humawak sa tiyan ko nang naisip na malalaman ni Brandon kung ano talaga ang sadya ko dito.

    “Come on. Let me see if we have some common friends.” Nagtaas siya ng kilay.

    Shit! I need to be vague! Tama! Ganon na lang!

    “I have model na friends din kaya di malabong magka common friends tayo. You know, Tyrone? Iyong recent cover ng isang Men’s Magazine? Tyrone Lastimosa, he’s one of my best buds in college.”
    Umigting ang bagang ni Brandon sa sinabi ko. Kumunot din ang noo niya. “Tyrone Lastimosa?” Ulit niya.
    Tumango ako. At least Tyrone didn’t know about this thing. Magtanong man siya kay Tyrone, walang maisasagot iyon kundi ang pagiging mabuting tao ko.
    “Why suddenly a male friend as an example?” Nanliit ang mata ni Brandon.
    “Oh? Because I think you know each other. Pareho kayong sikat na sa modeling industry.”
    Hindi siya kumbinsido sa sagot ko. Nanliliit parin ang mata niya. “Gaano kayo ka close ni Tyrone? You said you two are best buds.” Nanunuri ang tanong niya.
    “I have male best buds. Even one of my best friends is a guy. Si Adrian Fernando. He’s also a model.”

    Nilalapag ng waiter ang mga order namin at nanatiling nanliliit ang mga mata ni Brandon na para bang may kung ano sa sinasabi ko.

    “All of your examples are males. Wala ka bang female friend? I mean, bakit si Tyrone ang example mo sa tanong ko? May kung ano ba sa inyong dalawa?” Seryoso niyang tanong.
    Nalaglag ang panga ko. “Wala. Wala pa akong naging boyfriend. Ano ka ba?” Uminom ako ng tubig at nag iwas ng tingin.

    Hinawakan niya ang baba ko at hinanap niya ang tingin ko.

    “Avon…” He demanded.
    “Wala nga. Brandon.” Umirap ako. “At isa pa, so what kung anong meron? Hindi naman tayo.”
    Ngumuso siya at binaba ang kamay. “Well, siguraduhin mo sana na pag naging tayo ay wala ka nang unfinished business sa mga lalaking nabanggit mo.”
    Ngumiwi ako. “Ang assuming mo naman! You’re not my type. I hate multi millionaire boys with long hair.” Nagtaas ako ng kilay.
    He chuckled. “You want me poor and bald, then?”
    Nagpigil ako ng ngiti. Uminit ang pisngi ko habang naiisip ang sinasabi niya.
    “Then I’ll shave my head and transfer all my money on your account, how is that?”
    Tumawa ako. “Nababaliw ka na! I hate bald guys too. At isa pa, hindi ako bayaran. I have my own money. I don’t need any more.”

    Sa kalagitnaan ng tawanan at kainan namin ay namataan ko ang isang babaeng nakaponytail ang mahabang buhok. Naka itim na long sleeved dress at may kulay brown na scarf ito. Pagkapasok niya sa restaurant ay nilingon siya kahit ng mga foreigners. Arielle’s aura screamed of sophistication and beauty. Hindi ko halos malunok ang kinakain ko.

    “What is it?” Tanong ni Brandon nang nakita ang paninitig ko sa kanyang likod.

    Luminga linga si Arielle na parang may hinahanap sa paligid. Lumingon si Brandon sa likod ko sa pagtataka kung sino iyong tinitingnan ko.

    Imbes na titigan ko si Arielle ay napatingin ako sa padarag na pagkakatayo ni Brandon. Nagulat siya dahilan ng pag dating ni Arielle.

    “Brandon!” Ngisi ni Arielle nang namataan siya.

    Bumaba ang tingin ni Arielle sa akin habang papalapit siya kay Brandon. Ang ngiting sinalida kanina ay unti unting napalitan ng simangot.

    Hinawakan ni Arielle ang magkabilang pisngi ni Brandon. Napalunok ako habang pinagmamasdan ko iyon. I don’t know how to react. She’s here! My dad’s mistress! Gusto ko siyang sabunutan ngunit hindi ako makagalaw habang pinagmamasdan ko silang dalawa ni Brandon.

    Hinawakan ni Brandon ang kamay ni Arielle at binaba niya ang mga ito.

    “What are you doing here, Arielle?”
    Lungkot ang ipinakita ni Arielle sa kanyang mga mata habang tinititigan si Brandon. “Of course, I’m here cuz I missed you. Ang tagal mo nang hindi bumalik sa Manila.” Tumagilid ang ulo ni Arielle.

    Milagro at hindi niya ako sinigawan ngayon!?

    “Arielle, go home.” Marahang sinabi ni Brandon.

    Kinagat ko ang labi ko at hindi ko alam kung ano pa ang significance ng presensya ko dito.

    “I won’t!” Medyo tumigas ang boses ni Arielle. “I’ll stay on your villa, Brandon. I missed you.” Malambing niyang sinabi habang hinahaplos ang umiigting na panga ni Brandon.

    Para akong binuhusan ng malamig na tubig sa sinabi ni Arielle. And with Brandon’s silence, I knew he’d say yes. Fuck! Hindi ba iyon ang gusto ko? Ang narito si Arielle at nang sa ganon ay malaman ko nga kung ano talaga ang tunay na relasyon nila ni daddy? Malaman ko ang kanyang background at lahat ng katangahan sa buhay?

  • KABANATA 15Open or Close

    Kabanata 15
    Your Kiss

    I feel like I’m the intruder here or something. Hindi ako malingon ni Brandon. Buong atensyon niya ay nakadirekta kay Arielle. Ang dalawang kamay niya ay nakahawak sa magkabilang braso ni Arielle na para bang nag aalala ito.

    Tumikhim ako at dahan dahang tumayo. Nilingon ako ni Arielle at tumigas ang ekspresyon niya nang namataan ako.

    “Oh? So I am not welcome here, Brandon, huh?” Asik niya kay Brandon.
    “Arielle, you know my rules. You know you should-“
    “No!” Sigaw niya na nagpaagaw ng atensyon sa mga customer. Maging ako ay nilingon ang mga customer na nanonood roon. “Papauwiin mo ako, really? Gabing gabi na! I’m around Tagaytay for some business! I came here because wala akong matuluyan-“
    “You should have booked a hotel.” Mahinahong sinabi ni Brandon.
    “Booked a hotel? Really? Really, Brandon? When you’re just here lying in your comfortable villa? You want me to instead book a hotel?”

    Umirap ako at pakiramdam ko ay mukha akong tanga sa gilid na nanonood sa kanila. The eyes of the customers were all directed to me. Syempre, ka date kami ni Brandon at ngayon ay nagmukha akong hangin dahil sa nangyayari sa dalawa.

    “Sa Highlands Inn ka kung ganon. You know that-“
    “Oh don’t make me laugh! Nandyan parin ang old habit mo? It’s the 21st century! Are you going to make me sleep outside your villa, Brandon?” May pagbabanta sa boses ni Arielle na para bang alam niyang pagbibigyan siya ni Brandon sa lahat ng kanyang kapritso.
    “Sa Inn nga, diba? He’s going to book you inside that Inn. Respect his decision. It’s just the same.” Singit ko at humalukipkip.
    Nilingon ako ni Arielle. Minasahe ni Brandon ang kanyang sentido at pumikit ng mariin na para bang mas namroblema pa siya sa pagsasalita ko. “Sino ka ba sa akala mo para sumingit sa usapan namin? You are a bitch. His one night stand. You have no right.” nanliit ang mata ni Arielle sa akin.

    Nagdilim ang paningin ko. This motherfucker is the reason why I am here. Ang pagiging kalmante ko kanina ay sinasalamin ang mabuting pagpapalaki sa akin ng aking mga magulang. But when some bitch will cross the line, I know exactly where I stand.

    “Arielle! Don’t talk to here like that!” Sabi ni Brandon.
    “I am not his one night stand. I will never be!” Sigaw ko, nanginginig ang kamay ko nang damputin ang isang baso ng tubig sa mesa namin.

    Hirap na hirap akong sabuyan siya ng tubig. Dahil gustong gusto ng sistema kong basagin ang baso sa kanyang mukha!

    Gulat na gulat si Arielle sa ginawa ko. Isang iglap lang ay basang basa ang kanyang mukha. Napaawang ang kanyang bibig, tila hindi pa rumerehistro sa kanyang sistema na nasabuyan ko siya ng tubig.

    “How dare you, bitch!” Sigaw niya at mabilis siyang sumugod sa akin para kalmutin ako.

    Ang matulis niyang kuko ay bumaon sa aking braso bago pa siya maawat ni Brandon. Napatili ako sa sakit na naramdaman!

    “Arielle!” Marahas na sigaw ni Brandon. I’ve never heard him shout like that. Para bang galit na galit siya at handang manakit.

    Hinawakan niya ang braso ni Arielle. Ngayon ay mas mahigpit! Lumapit ang ilang security guards sa amin. Na dahil si Brandon ay kasali sa gulo ay hindi kami nilapitan ng husto at hinayaan na lamang na ligpitin iyon bago sila makialam.

    Ngumiwi ako nang nakita ang kalmot sa aking braso. May dugong nangilid sa bawat puting kalmot galing sa kanyang kuko. Mabilis ang hininga ko at gusto kong gumanti. It doesn’t matter kung wala pa akong ebidensya! It doesn’t matter kung hindi ako nakakasiguro kung sino nga si Arielle sa buhay ni daddy! Dahil kahit ngayon, ipinagdarasal ko paring kliyente lang siya! Kahit na sobrang imposible!

    “How dare you!” Sigaw ko at binalewala ang likod ni Brandon para lang mahila ang mahabang naka ponytail na buhok ni Arielle.

    Tumili si Arielle sa ginawa ko. Tsaka pa ako hinawakan ng mga security guards na naroon. Nagpumiglas ako. Pawis na pawis sa galit na kumukulo sa kalooblooban ko.

    “How dare you call me a bitch! Ikaw ang bitch! Slut!” Sigaw ko.

    Nagulo ang buhok ni Arielle. Ngumiwi siya at kitang kita ko ang luha sa kanyang mga mata habang hinahawakan ang buhok na nalagas dahil sa pagkakahila ko.

    “Avon!” Sigaw ni Brandon sa akin habang inilalayo ng husto si Arielle.

    Matalim na punyal ang bumaon sa aking dibdib habang nakikita ang pag tingin ni Brandon kay Arielle.

    “Stop it… Shh…” Bulong niya sa umiiyak na si Arielle.

    Ako ang nadanakan ng dugo pero siya ang umiiyak. She looked more wounded than me but I am hurting more!

    Inalu-alo ni Brandon si Arielle habang nanginginig ang braso nito sa pag iyak. The sophisticated strong woman is gone. She’s now a crying little girl who thinks she’s in distress.

    “She’s hurting me, Brandon.” Humagulhol si Arielle. “And you won’t accept me in your home. Saan ako pupulutin?”
    “Bitiwan niyo ako!” Sigaw ko sa mga guards na naroon at nakahawak sa aking brasong mas lalong humapdi.
    “Ma’am, sorry-“
    “Sabi ko, bitiwan niyo ako!” Sigaw ko.

    Napatingin si Brandon sa akin. Nakakunot ang kanyang noo. Barado ang lalamunan ko sa di malamang kadahilanan. Hindi na makapag antay ang luha ko ngunit pinilit kong huwag silang pabuhusin. I am not weak. I am not weak. I chanted that over and over again to stop my tears from falling.

    “Bitiwan niyo ako sabi!” Marahas kong siniko ang mga security guards na nakahawak sa akin.

    Hindi bale nang mas lalong sumakit ang dumudugo kong braso. Nang nakawala ako ay inayos ko ang sarili ko bago ako nagmartsa palabas. Bumuhos ang luha ko at hindi ko mapigilan ang pag hikbi.

    Umilaw ang headlights ng van at agad ko itong pinara. Tatlo lang kaming nasa loob doon. Dalawang mag nobyong foreigner at ako na umiiyak. Sariling kamay lang ang nagpupunas sa mga luha ko.

    Laro lang ito, Aurora Veronica. Kaya mo ‘yan! Makikita ng babaeng iyon! Sa oras na malaman ko! Magpasalamat siya’t inaalam ko pa! Magpasalamat siya’t nangalap pa ako ng ebidensya imbes na sunggaban na lang at sampalin ang kanyang mukha!

    That night, I was too scared to talk to any of my friends. Natatakot ako sa di malamang kadahilanan. This is my problem. I need to face this. I need to choose. Hayaan na makealam ang walang kwentang feelings ko o wala akong sasantuin at sasagasaan ko lahat ng pwede para lang makuha ang gusto ko.

    Uurong sulong ako kinabukasan sa pag tatrabaho. Naka receive ako ng text kagabi sa isang hindi kilalang number. Pangalan ko lang ang nakalagay. Hindi naman nagpakilala kaya hindi ko siya nireplyan.

    Abala rin kasi ako sa pag gagamot ng sugat na iyon kagabi. Wala pa akong betadine kaya nag tiis ako sa alcohol.

    “Anong nangyari sa braso mo, ma’am?” Tanong ni Ria pagkadating ko.

    Hindi ko ito nilagyan ng bandage at masyadong maliit ang band-aid para doon kaya hinayaan ko na lang ang namumula kong balat na magpakita.

    “Nasugatan kagabi.” Sabi ko nang di siya tinitingnan.
    “Sorry po. Narinig ko sa staff house na may nangyari daw sa Peak kagabi?”
    Nag angat ako ng tingin kay Ria na agad nag iwas.
    “Hindi ko sinasadyang mang usisa, ma’am.”
    Tipid akong ngumiti. “Ayos lang ‘yon…” Bago ko pa madugtungan ay tumunog ang double doors, hudyat na may dumating na customer.

    Nilingon ko iyon kaagad at nakita ko ang nakapamulsang si Brandon. Matigas agad ang kanyang ekspresyon, nakatingin sa akin. At sa braso niya ay may kamay na nakahawak ng isang payat at katamtaman ang puti na babae. Ginagala ni Arielle ang tingin niya sa buong Clubhouse.

    Nag iwas agad ako ng tingin. They’re together! So he did let her stay on his villa? Pansin ko ang titig ni Ria sa akin habang inabala ko ang sarili ko sa mga order form. I am not going to help the waiters serve this time. Over my dead body!

    “Ako na lang po ang kukuha ng order.” Sabi ni Jose.

    Tumango ako nang hindi siya tinitingnan. Umupo si Brandon at Arielle sa mesang madalas upuan ni Brandon. Binigyan ni Jose ng menu ang dalawa pero ang mga mata ni Brandon ay nakadirekta sa akin.

    “Scotch, please.” Sabi ng isang foreigner nang nasa counter.

    Tinugunan iyon ni Ria. Si Jay naman ay nag iwas ng isang tray ng mga baso sa counter kaya para hindi ako mag mukhang tanga ay ihahatid ko na lang sana ito sa likod para makuha ng mga taga kitchen ngunit pagkahawak ko sa tray ay nadulas iyon sa kamay ko.

    “Shit…” Bulong ko nang nabasag ang isang wine glass dahil sa katangahan ko.
    “Ma’am? Ayos lang kayo?” Tanong ni Ria.

    Mabilis na nagtungo ang tingin ko kay Brandon. Kitang kita ko ang paninitig niya at pag igting ng panga niya sa nangyari. Kinakausap siya ni Arielle ngunit hindi niya iyon mapansin.

    “Ako na dito, ma’am.” Sabi ni Ria.
    “Sorry, Ria. Sige.” Sabi ko at hindi na sinubukan pang linisin ang bubog ng wine glass.

    Tumalikod na ako at diretsong nagpunta sa opisina ko. Sinarado ko kaagad ang pinto at huminga ako ng malalim, tinatalikuran iyon.

    Pumikit ako ng mariin. Stupid, A! Stupid! Halos sigawan ko ang sarili ko.

    May biglang kumatok sa aking pintuan. Huminga ako ng malalim at tumayo ng maayos. Hinarap ko ang pintuan para salubungin si Ria nang bigla itong bumukas at bumungad sa akin si Brandon.

    Nanlaki ang mata ko sa pagpasok niya. Napaatras ako at tumama sa swivel chair. Maliit ang opisina at ngayong narito siya ay mas lalo ko lang naramdaman kung gaano ito kaliit.

    “Are you okay?” Tanong niya, tinitingnan ang braso ko.
    “Bakit ka nandito? You have a date with Arielle.” Hindi ko maiwasan ang tabang sa boses ko.
    “I’m sorry kagabi.”
    Bumuhos ang alaala ko kagabi. Still, ako parin ang napalayas. Walang pinagbago. “I know. I understand.” I lied. Nag iwas ako ng tingin.
    “Avon…” Sabi niya at nilapitan ako. Marahan niyang hinawakan ang braso ko. It hurt. Iniwas ko iyon sa kamay niya. “I’m sorry.”
    “Ano ba ang sasabihin ko sayo? Na ayos lang? Ayos lang ‘yong sugat ko? What do you want to hear?” Tanong ko habang papalapit siya sa akin.

    Napaatras ako at hangganan na. Swivel chair ko na ang nasa likod ko ngunit hindi ako umupo. Sinipa ko iyon para pumasok sa ilalim ng mesa ko. And all I have is the cold hard wall.

    Kinagat ni Brandon ang kanyang labi habang tinitingnan ang braso ko.

    “Kasalanan ko. Dapat ay hindi ko na hinayaang umabot sa ganon.” Umigting ang bagang ko habang marahan niyang hinahawakan ang braso ko.

    He wouldn’t stop closing the distance between us. Kahit na alam niyang magkakalapit pa kami ng husto pag mas lalo siyang lumapit.

    “Bumalik ka na don sa mesa niyo.” Sabi ko nang di siya tinitingnan.
    “Avon…” Marahan niyang sinabi at hinawakan ang baba ko para maidirekta ko ang tingin ko sa kanya. “Arielle’s just my friend. Sa Inn siya tumuloy kagabi. Pumunta ako sa staff house para tingnan ka pero patay na ang ilaw ng kwarto mo. I don’t want to disturb you if you were asleep.” May bahid na pagsusumamo ang kanyang mukha.

    It was like Adonis, the great greek god was begging at my feet. I looked away. Hindi ko siya matingnan ng buo. Lalo na pag ang madalas na matalim na mga mata niyang kulay banyaga ay nagmamakaawa na sa ngayon.

    “I don’t care what you two do. Kung magkaibigan man kayo, friends with benefits. Wag mo lang akong isali sa gulo niyo.” Sabi ko.
    “Wala kaming gulo. And whether you like it or not, kasali ka sa mundo ko.”
    Bahagya akong suminghap at umiling. Bumaling ako sa kanya. Naabutan ko siyang nakatingin sa mga labi ko.
    “Brandon…” banta ko.
    Suminghap siya at naramdaman ko ang mainit at mabangong hininga niya. “God, your office is too small.” Tumawa siya at hinawakan ang malamig na semento sa likod ko.
    Ngumuso ako. “Brandon, bumalik ka na sa mesa ninyo. Kahit anong sabihin mo sa akin, na magkaibigan lang kayo ni Arielle, hindi ako maniniwala.” Iling ko. “I know there’s more to that.”
    Umiling din siya. “There’s nothing more to it, Avon. I wouldn’t leave that table if I’m in love with her. And I told her to stop bothering you. Hindi ko siya mapatawad sa nagawa niya. Are you hurt? What can I do to make it stop?” Tanong niya habang hinahawakan ang braso ko.

    Nanginig ang tuhod ko sa mapanukso niyang pagkakahawak non. Bumagsak lang ang tingin ko sa kamay niyang nakahawak sa mapupulang pantal. Nag angat ako ng tingin sa kanya.

    “I texted you last night.” He hissed.
    “Where did you get my number?”
    “Nasa cellphone ko na ‘yon. Hinanap ko ‘yon sa mga infos ng staff noon. Gabi ko lang tinext. I think you’re not the texter type. And I don’t want to look like a lovesick dog.” Ngumisi siya.
    Kumunot ang noo ko at nag iwas ulit ng tingin.
    “It was an agonizing night for me. Hindi na naman ako nakatulog. Hindi mo na naman ako pinatulog.”
    Nagtaas ako ng kilay. “Hindiko ‘yon kasalanan.”
    Umiling siya. “No. Kasalanan mo.” Marahan niyang sinabi habang tinitingnan ang labi ko. “Kasalanan mo,” mariin niya akong siniil ng halik. His kiss was gentle. Halos mawala ang kaluluwa ko sa pagiging marahan at mababaw nito. Then he stopped. Kinagat niya ang labi niya at ngumisi. “Your kiss should be forbidden.”

  • KABANATA 16Open or Close

    Kabanata 16
    Gamitan

    Kinagat ko ang labi ko at tinulak si Brandon. Nag iwas ako ng tingin sa kanya. Bahagya siyang napaatras at tiningnan akong mabuti. I want to shout at him! I want to be mad at him! For making my knees tremble in desire and at the same time for making me so pissed right now!

    Tinagilid niya ang ulo niya. Pinigilan ko ang sarili kong magsalita ng masama. This is just a game, alright? This is just a game, Avon. We need to get our shit together and stop involving your feelings here.

    “Naghihintay na si Arielle.” Sinubukan kong maging mahinahon.
    “Ipapakilala kita sa kanya. She’ll say sorry to you, Av.” Sabi ni Brandon sabay tingin sa aking sugat.
    “No way.” Mabilis kong sagot.
    Sa pagkunot ng kanyang noo ay agad kong napagtanto kung ano ang maidudulot ng pagpapakilala niya sa akin kay Arielle. “Come on. I want her to say sorry to you.” Sabay higit niya sa akin.
    Hindi ako makagalaw at hindi ko rin alam kung tama bang sumunod ako. Nagpadala ako sa higit ni Brandon.

    Lumabas kami ng opisina ko. Tinitingnan kami ni Ria at ng ibang mga naroon na mukhang may alam na sa nangyari kagabi. Arielle’s just there sitting and drinking a cup of tea. Nagtaas siya ng kilay nang nakita ako at ngumiti. Bulag na lang ang mag iisip na tunay ang kanyang ngiti. That was one sarcastic smile.

    “Say sorry to Avon, Arielle. Tingnan mo ang ginawa mo sa kanya,” matigas na sinabi ni Brandon, itinuturing na parang bata si Arielle.
    “Look at what she’s done to my hair, Brandon.”
    Matalim na tinitigan ni Brandon si Arielle. Natigil naman siya sa kanyang sinasabi. I suddenly want to murder her right now but I know better.
    “I’m sorry. I didn’t mean that. I was exhausted an all…” Mahinahong sinabi ni Arielle habang tinitingnan ang kanyang tasa ng tsaa. I don’t believe her. Ang kalmot na nasa braso ko ay hindi niya sinadya? Dalawang linya ang dumugo kagabi at mahapdi parin ito ngayon.
    “Arielle’s my friend, Avon. This is Aurora Veronica, Arielle.” Nilingon ni Brandon si Arielle.

    Hell I won’t shake hands with her. Mabuti at di rin siya nag lahad. Nakita ko ang matalim na titig ni Arielle na agad nagbago nang nilingon siya ulit ni Brandon.

    “I’m sorry for the wrong first impressions. I’m just quite possessive of Brandon kaya ganon.” She smiled.
    Umigting ang panga ko. Possessive? Bakit ka magiging possessive sa kanya? Kayo ba? Napansin ko ang titig ni Brandon sa akin. Hindi ko maiwaksi ang nanunuot na galit sa aking sistema. I’m not the best actress but I’m still a good one. I flashed a fake smile.

    Nag iwas agad ng tingin si Arielle sa akin. Nakataas ang kanyang kilay, dinudungaw ang kanyang tea at ang cheese cake na nasa harap niya.

    Nilingon ako ni Brandon. Hindi naman ako makatingin sa kanya. Nanatili ang titig ko sa ingratang gustong gusto kong sabunutan. Calm down, Avon. We’ll buy our time.

    Kitang kita ko ang pag siko niya sa tasa ng tsaa na ininuman niya kanina. Umalingawngaw ang porselanan nang tumama sa sahig ng Clubhouse.

    “Oopps!” Gulat pa ang mukha niya.

    Nilingon siya ni Brandon. Yumuko kaagad si Arielle at natangahan ako nang nagsimulang magpulot ng bubog. I would love to see blood in her fingers. And, ah, lo and behold!

    “Aray!” Pumikit siya ng mariin nang dumugo ang kanyang daliri dahil sa pagkakahawak ng bubog.
    “Arielle!” Sabi ni Brandon at tiningnan ang kanyang daliri.

    Tumayo si Arielle at malambing na pinakitaan si Brandon ng kanyang dumudugong daliri.

    “Mahapdi, Brandon.” Tinig naiipit na pusa ang lumabas sa kanyang bibig.
    “Bakit mo kasi hinawakan? Jose…” Brandon called.

    Sumulyap pa siya sa akin. Nilingon ko kaagad si Jose at nag tawag na rin.

    “Sir?” Tanong ni Jose.
    “Linisin mo ‘yan, Jose.” Utos ko habang si Brandon ay abala sa pagtingin ng sugat ni Arielle.

    Bumabaliktad ang sikmura ko habang pinagmamasdan ang dalawa. Hindi ko alam kung nandidiri ako o naiirita. The slut and the manwhore. I need to get a grip of myself, kung hindi ay mababalewala ang lahat ng pinaghirapan ko dito.

    “It hurts, Brandon.” Sabi ni Arielle.
    “I’ll take you to the clinic. Avon, pwede mo ba akong samahan?” Nilingon ako ni Brandon.
    I tried my best not to roll my eyes. Ang liit niyang sugat! Mas malaki pa itong sa akin pero kung maka asta si Arielle ay parang mamamatay na siya. If I was Avon Pascual right now, I’d punch Brandon straight in the face and I’ll never see him again. But then, I know better, alright. Pinaghirapan ko ito. I won’t let my feelings ruin everything.
    “We have betadine and cotton on my office. May first aid kit doon. Maliit na sugat lang iyan.”
    Tumalim ang titig ni Arielle sa akin. Mabilis ang kanyang hininga habang tinitingnan ako ngunit nang nilingon siya ni Brandon ay pumungay ang mga mata nito. It was like she’s scared to let Brandon see her true expressions.
    “Ganon ba? Pwede nating gamutin iyan dito. I’ll get some, Avon,” sabi ni Brandon.
    “Brandon, don’t leave me.” Tangis ni Arielle na para bang saan pupunta ang kanyang prinsipe.
    I rolled my eyes. But of course the kind me will offer. “Ako na ang kukuha.”
    “Arielle, saglit lang naman. Don’t over react.” Iritadong sinabi ni Brandon.

    Hindi ko na siya hinintay. Tinalikuran ko na sila at halos padabog na nilakad ang distansya patungo sa opisina. Naabot ko kaagad ang first aid kit at kumuha ng bulak at betadine doon. Pagkalabas ko ay nakasalubong ko si Brandon.

    “I’m sorry.” He told me.
    “Ayos lang.” Inilahad ko sa kanya ang betadine at bulak. “Gagamutin mo na?”
    Ngumiwi siya. “Baka mas magaling kang manggamot kesa sa akin. You might want to take charge.”
    Umigting ang bagang ko. Why not? Right? Babalatan ko ang sugat ng inggratang iyon. “Brandon, given our first impressions, you can’t expect that we’re now close sa isang sorry lang.” Ugh! I still couldn’t make it all the way.
    Kinagat ni Brandon ang kanyang labi. “Will you help me, then? I just want the two of you to be okay.” He pleaded.
    Tumango ako at di na siya tiningnan.

    God magpapalechon ako pag natapos na ang lahat ng ito. Gustong gusto ko nang mangalmot ng tao.

    Pinipisil ni Arielle ang kanyang daliri para dumugo ito. Kung hindi lang siya tanga ay sana hindi na lumaki ang sugat. Her sophisticated look contradicts her child-like behavior.

    Nilagyan ko ng Betadine ang bulak. Nakita iyon ni Arielle at imbes na ako ang panoorin niya dahil inunudnod ko ito sa kanyang maliit na sugat ay kay Brandon ang paningin niya.

    “You need to go back to Manila, Arielle. After breakfast.” Mariing sinabi ni Brandon.
    “I cannot drive, Brandon. May sugat ako.” Sabi ni Arielle.
    Grabeng lakas ang kinailangan ko para pigilan ang sarili kong manapak ng babae. Ang liit lang nitong sugat niya, a!
    “Malayo ‘yan sa bituka. And besides, have you seen Avon’s wound? Mas malaki pa iyon diyan!” Matigas na sinabi ni Brandon.

    Hinawakan ko ang daliri ni Arielle at agad nilapatan ng Betadine ang kakarampot niyang sugat. She cried and overreacted. Binawi niya pa ang kamay niya sa akin. Natigilan ako at tinitigan siya. Anong ka cheapan ito kumpara sa class ni mommy? I couldn’t believe my dad!

    “Ang sakit!” Matalim akong tinitigan ni Arielle.
    “Mas masakit iyong sugat ko kahapon. This is Betadine. Alcohol ang ginamit ko kagabi kaya I’m sure, wala sa kalahati ang sakit nito.”
    Ngumuso si Brandon sa sinabi ko. “Come on, Arielle.” Halos pagod niyang sambit.
    “And you don’t want me to stay here, Brandon? What’s your problem?” Tumayo si Arielle. Nagulat ako sa biglaan niyang pagkakairita. “Hindi ka naman ganito noon. Ngayon ay halos ipagtabuyan mo na ako!?”
    “Well that’s because you shouldn’t be here, Arielle. Hindi ba ay dapat nasa-“
    “I hate you! I hate you!” Binalewala niya ang sinabi ni Brandon at mabilis na nagmartsa palabas ng Clubhouse.

    Brandon groaned. Minasahe niya ang sentido niya at pumikit ng mariin. Nilingon niya ako na nakatayo lang doon at nanonood sa kanya.

    “I’ll settle this. I’ll be back.” Aniya. “I’m sorry.” Mariin siyang pumikit.
    Tiningnan ko lang siya. Go, Brandon. I don’t care.
    “Avon…” Dumilat siya at tinagilid ang ulo.
    “What?” Nagtaas ako ng kilay pagkat hindi parin naman siya umaalis ngayon kahit na sinabi niyang aalis siya.
    “I am asking for your permission. Would you let me?”
    Ikinagulat ko ang tanong niya. “Bakit naman kita pagbabawalan? Go, then.” nag iwas ako ng tingin.
    “I’ll be back.” He assured me pero hindi na ako nangarap.

    Arielle is a needy sophisticated girl. Kababata siya ni Brandon at hindi ko na alam ang mga detalye bukod doon.

    “Madalas ba siya dito?” Tanong ko kay Ria at nagkunwaring hindi naman ganon ka interesado. Why didn’t I think about this before? Pu pwede naman pala akong mag tanong sa kapwa empleyado.
    “Hindi po, ma’am. Hindi rin naman kasi madalas si Mr. Rockwell dito. Milagro nga na halos dito siya nanirahan sa buwan na ‘to. Siguro dahil sa inyo.” Ria smiled.
    As if I’d be affected. I’ve given up the thought. Mabulaklak ang labi ni Brandon and his god like features will entice any girl but the devil will always look attractive for the prey. Ganyan niya nabibihag ang mga babaeng tulad ni Angelina. Ganyan siya mang kuha ng loob. Tinaguriang playboy silang magpinsan kaya hindi na ako magtataka. And I will put to shame my playboy cousins if I’ll be hooked with one. “Anong apelyido niya, Ria?”
    Ngumuso si Ria, nag iisip. “Hindi ko po alam, ma’am. Hindi naman iyon miyembro dito tsaka… hindi po siya madalas dito.”
    This is frustrating! “Ano kaya ang trabaho non? You think she’s a model too?”
    Umiling si Ria. “Hindi yata, ma’am.”
    “Bakit mo nasabi?” Tanong ko.
    “Madalas nakakatrabaho ni Sir Brandon ‘yong mga sikat. Doon yata siya close sa mga sikat na model. E, hindi naman iyon sikat.”
    Batayan nito, umiling ako. “Malay mo. Magkaibigan sila noon pa at napag iwanan lang si Arielle kaya hindi sumikat.” I laughed at the thought.

    Napasarap yata ang kwentuhan namin kaya naghapon na at tsaka ko pa lang namalayan na kakarating lang ni Brandon. He looked pissed the moment he entered the Clubhouse. Ibinalita pa iyon ni Ria sa akin na para bang hindi ko siya nakikita.

    “Si Brandon, ma’am.”

    Nagpupunas ako non ng counter dahil kumain ako ng salad kanina habang nag kukwentuhan kami ni Ria. Iyon ang pinag tuunan ng pansin ko ngunit nagtungo doon si Brandon sa counter kaya hindi ko na rin naiwasan. Bakit ko iiwasan? I so wanted this. I wanted to be in his world, to know the facts about that bitch.

    “Hello, Miss Pascual.” Bati ni Brandon kahit na kanina lang ay medyo iritado ang kanyang mukha. “I would like to make it up to you later. Pwede bang mamasyal tayo after your work. I promise I’ll bring a jacket para hindi ka lamigin. I can of course hug you but…”
    Nagtaas ako ng tingin sa hindi niya tinapos na mga salita. Sure. That would be a good time to ask questions about Arielle. At pag hindi pa siya kumanta ay makikita niya. “Saan naman tayo? Baka may bigla na namang sumulpot at mangalmot, ha.”
    His eyes hardened. “Papa Manila na si Arielle. Hinatid ko siya sa tinutuluyang rest house ni mommy dito sa Tagaytay. Ganon na talaga siya. It’s so hard to keep up with her sometimes.”
    “I can see that.” Nag iwas ako ng tingin. “Mukha namang ayaw niya pang bumalik ng Maynila. Bakit mo siya tinaboy?” Well, I feel good na wala na iyong bruhang iyon dito but at the same time kailangan ko ng impormasyon! Dammit! This is long overdue!
    “Bakit ko siya tinaboy? Wow, Aurora Veronica! Hindi na ako makapaniwalang nilapitan mo siya kanina nong nagkasugat siya kasi alam kong iritado ka sa kanya. I only want you near her because I want her to say sorry, that’s all. And now you want her around? Itinaboy ko siya dahil alam kong hindi kayo magkakasundo.” Lumapit si Brandon sa akin.
    “Wala akong sinabi na gusto kong nandito siya. I’m just wondering why you want her out of this land everytime.”

    Hinawakan niya ang braso kong may namumula paring sugat. Napatingin ako sa kanya. His eyes is dizzying. I need to be conscious, here. Hindi ko pwedeng hayaan ang sarili kong makulong sa kanyang titig.

    “I want people who can hurt you… out of this land, Avon.” Yumuko siya at dinampian ng marahang halik ang aking sugat. “I’ll be going to jail if this happens again.”

    Hinabol ko ang hininga ko habang tinitingnan siyang seryoso ang tingin habang hinahaplos ang sugat ko. No, Aurora Veronica Rama Pascual. Gamitan ito. You can’t take that sample of paradise. That is not for you. That is hell in disguise. If you fall for that endless pit, you can never get out.

  • KABANATA 17Open or Close

    Kabanata 17
    Not Without Me

    Sa Clubhouse kami kumain ni Brandon. He insisted na kumain muna kami bago umalis. Nga naman, alas nuwebe na akong umaalis ng Clubhouse kaya malilipasan kami pag di kami kumain muna.

    Dinala niya ako sa labas ng Country Club. Kaharap ng swimming pool na nangingintab ang tubig sa ilalim ng full moon.

    “Dadalhin mo pala ako dito, hindi mo naman sinabi. Sana nag dala ako ng two piece!” I said facing the sparkling pool but grinning like a witch.

    Whatever he’s feeling for me, I’m sure it includes worldly desire. Kaya ang maisalarawan sa mukha niya na mag to-two piece ako para maakit at mas lalo siyang mabaliw ay pinagplanuhan ko na.

    “Whoa there, sweetheart. We’re here to just hang out.” Pinasadahan niya ng tingin ang kabuuan ng pool na may ilang locals at foreigner na naliligo. Sa mga gilid nito ay maliliit na sun lounger at puting mesa kung saan naroon ang mga nag di date o simpleng nag chi-chill lang sa gabi.

    Nakita ko kung paano niya binaba ang kanyang tingin sa akin. Naka kulay abo akong dress at ngumingiwi sa kanya.

    “I like pools, you know. I like swimming.” Sabi ko.
    Kumurap kurap siya at inilahad ang kamay sa pool. Ang kanyang relo ay kumintab dahil sa ilaw ng mga street lamps na nakapalibot doon. “You’re giving me a real hard time now.” Sumimangot siya.
    “O sige, next time na lang kung wala ka. Mag si-swimming ako dito.” I laughed.

    He did not like my response at all. Nakalayo na ako sa usapan ngunit nakakunot parin ang noo niya na para bang na badtrip siya sa sinabi ko.

    “Okay, fine! You can swim… some time. Maybe next month. Ako pipili ng swimwear mo.” He said.
    “Why? I have so many swim wears at home, Brandon. It’s a shame kung hindi ko iyon maisusuot.” Matingkad ang ngiti ko. I have that effect on him, huh? Possessive ka na ngayon?
    Tumawa ako nang sumimangot siya. Sa loob ng isang oras na pag uusap namin sa ilalim ng buwan at nakaupo sa mapuputing silya sa gilid ng pool at pinagmamasdan ang alon ng tubig galing sa mga naliligo, ang tanging nagawa ko lang ay pasakayin siya ng husto. I know when to withdraw my words and when to push it until he gives up.

    As much as possible, iniwasan kong pag usapan si Arielle. Kahit na madalas siyang tumingin sa sugat ko.

    “Pinatingnan mo na ba iyan sa clinic?” He asked me suddenly.
    “Clinic? my God! Maghihilom din ito after a few days. Don’t worry about it.”
    Umiling siya. “She’s kind of violent when she’s pissed.”
    There! He finally opened it up! “Bakit?” Nagkunwari akong concerned kahit na gusto ko lang ng impormasyon.
    Tumama ang mata niya sa akin. Madilim ito kahit na kumikislap ang banyagang kulay. Ang mga kilay niyang makapal at kulay tsokolate ang mas nagpapatingkad rito. He sighed.
    “You don’t have to tell me. Sukat sa mga nangyari simula nong nagkita kami ni Arielle, I know she means much to you and there are some things I cannot touch, more I cannot cross. If you want this private, then I won’t ask you that question again.” Sabi ko at pinaglaruan ang melon shake na inorder.

    I am certainly lying! Of course I effing want that information right here, right now! Sinong niloloko ko?

    Suminghap pa siyang muli bago nagsimulang magsalita. “She was raised by a cruel family.”
    Hindi ako nagsalita ngunit inihayag ko ang pagkakarinig sa pamamagitan ng pagtango.
    “Magkababata kaming dalawa. My mom liked her. She’s sweet and kind as a kid.”
    Punyal ang tumama sa puso ko habang kitang kita sa mga mata niya ang pagiging sinsero nito habang sinasabi ang mga impormasyon tungkol kay Arielle.
    “But she’s abused at home.”
    Nagulat ako. Hindi ko inasahan iyon. “Abused? Why?”
    “Her parents were both violent pag nagagalit. Tatlong taon ang tanda ko sa kanya. I was her kuya back then. Pag nag aaway ang parents niya, madalas siya sa bahay. But of course she can’t stay there till nighttime kaya pagkauwi niya, kinakastigo siya ng kanyang mommy o di kaya ay daddy.”
    “For what reason?” Gulat kong tanong.
    “You know, personal problems. Nong nag high school siya, magkasama parin naman kami. I spoil her a lot. Kasi naman, nakasanayan ko iyon. I can’t bear seeing her hurt or upset so lagi ko siyang pinagbibigyan.”
    Tinikom ko ang bibig ko. Kaya ba pinagbigyan mo siya nang kinalmot niya ang braso ko? But of course those words were from the other side of the planet. Brain is what we need in dealing this. I can’t be ruled by feelings. “That’s why you two are so close?”
    “Nong umalis ako para mangibang bansa, she despised me for leaving. Pero wala akong magagawa. Then we met again nong nag college ako. Tsaka lang siya nagkaroon ng buhay nang nag college siya. She found new friends so she’s not that clingy anymore.”
    Seryoso? Hindi pa ba iyon clingy? “Oh! Then why is she suddenly clingy now?”
    Nagkibit balikat siya.

    I’m still unsatisfied. Gusto kong malaman ang kanyang buong pangalan. Saan siya nakatira o may boyfriend ba siya?

    “May boyfriend ba siya?” Tanong ko.
    “Ang alam ko meron pero hindi ko kilala.” Sabi ni Brandon.

    Oh God! Really? Hindi kilala o baka hindi niya talaga pinakilala? Dahil matanda ito? If she was raised by a wealthy family, maaaring kakailanganin niya parin ang pera ng daddy kapag hindi siya sustentuhan ng abusado niyang mga magulang. Pero kung hindi naman siya mayaman, mas malaki ang posibilidad na kaya siya kapit tuko kay daddy dahil may pera ito!

    Umorder si Brandon ng pistachio looking nuts. I told him I wanted finger food. Umorder din siya ng fries ngunit ayaw kong iyon ang lantakan ko pagkat ilang araw na akong walang exercise.

    “So let’s talk about tomorrow. Anong oras ka babyahe patungong Manila at nang masabayan kita?”

    Actually, dapat ay ngayong gabi ako babyahe ngunit dahil niyaya niya akong pumarito ay pinagbigyan ko siya. Of course, I need the information!

    “Actually mamayang madaling araw.” Sabi ko habang kinukuha ang nuts na mukhang galing pang amazon rainforest dahil masyado itong banyaga sa paningin ko. This was not even introduced by my culinary subjects.
    “Oh? Then sumakay ka na lang sa sasakyan ko. Papa Maynila din ako.”
    “No thanks, Brandon.” Tinagilid ko ang ulo ko. “Ba’t di ka na lang pala sumabay kay Arielle?”
    “Sasabay ako sayo.” Ngisi niya.
    Umiling ako at ginamit ang ngipin sa pag tipak ng maning nakalatag. I tried it with my fingers but it did not crack a bit. “Aray!” Sabi ko.
    My front teeth hurt big time! Napadaing ako sa sakit na idinulot nito. “Ang tigas naman nito. Ang sakit ng ngipin ko.” Halos maiyak ako at positibong dumugo nga ito.
    Nanlaki ang mata ni Brandon. Kumunot ang noo ko sa ekspresyon niya. “I’m sorry, Avon…”
    “What?” Tanong ko sa gulat.
    “Nabungal ka. Nahulog ang ngipin mo.” Tinuro niya ang isang puting mani na nakawala na yata sa shell nito.

    At first I was so horrified thinking that it was really my tooth! Pero para akong nabuhusan ng malamig na tubig nang napahawak ako sa aking labi at matigas pa naman ito, mukhang walang nawalang ngipin.

    Humagalpak na parang dindedemonyong tumawa si Brandon. Uminit ng husto ang pisngi ko habang patuloy siyang tumatawa.

    “Brandon!” Sigaw ko sa iritasyon at panggigigil!
    “God! Sana nag video ako…” Hindi siya makahinga habang natatawa. “Your- Your face?” Humagalpak ulit siya at kinurot ko na ang tagiliran para matigil sa kakatawa. “Your shocked face? Jesus!” Hindi parin siya matigil.
    Pumikit ako ng mariin at natawa na lang din. “Ang sama mo!”
    Ngumisi siya at kinagat ang pang ibabang labi.

    Parang ilang sandali lang ang tulog ko sa staff house dahil tumunog na ang alarm ko ng mga alas tres ng madaling araw.

    Pagkagising ko ay bumusina na ang sasakyan ni Brandon. Dinungaw ko siya sa aking bintana at nakita kong hindi ang Benz ang kanyang dala kundi isang kulay pulang Toyota Hilux. Nakataas ang kanyang buhok at tinitingnan ang gulong nito. Pagkatapos ay nasa cellphone naman siya.

    Mabilis akong dumiretso sa banyo para maligo at makapag bihis. He’s too early! Pagkatapos kong maligo ay nagbihis na rin ako at isang shoulder bag lang ang dala nang bumaba.

    “You’re too early.” Sabi ko.
    “I like early. And you’re late.” Nagtaas siya ng kilay.

    Hindi ko mawari kung bakit siya ganito ka thoughtful. It’s natural for playboys to know what to say everytime but my playboy cousins didn’t tell me that it’s also natural for them to be this thoughtful.

    “Sandwich. I made tuna, bacon, ham. Hindi ko alam kung anong gusto mo kaya gumawa ako ng lahat. May juice at tubig rin diyan.” Sabi niya habang nag dadrive siya sa maliwanag na kalsada ng Tagaytay.

    Nililingon ko ang likod naming mayroon ngang mga pagkain. He cooked! Ibig sabihin mas maaga pa siyang nagising?

    “Baka antukin ka? Ang aga mo palang gumising?” Sabi ko.
    “These past few days, I find it hard to sleep. Don’t worry.” Tinikom niya ang bibig niya at nanatiling nasa daanan ang mga mata.
    “Insomniac.” Humikab ako. Kasalungat sa nadarama niya, ako naman ay antok na antok.
    Nilingon niya ako at may hinawakan siya sa gilid ng upuan ko. “Lay your seat back. You may sleep.” Malambing niyang sinabi.
    “Baka makatulog ka kasi wala kang kausap.” Sabi ko ngunit naiinggit na sa pakiramdam ng nakahiga.
    “Believe me. It will be damn hard for me to sleep right now.” May tensyon sa sinabi niyang ito ngunit kumunot ang noo niya habang tinitingnan ang daan.
    “Bakit naman?” Tanong ko kahit na pumipikit na.

    Hindi ko na narinig ang sunod na sinabi niya. Nakarating na kami ng Manila nang nagising ako. Dinalaw ako ng gutom sa daanan kaya kinain ko ang isa sa mga sandwich na hinanda niya.

    “You want some?” Tanong ko nang napagtantong masyado akong walang puso kung hindi ko siya aanyayahan. Of course I want him to think that I also care for him.
    “Mamaya na lang pag nakauwi na tayo.” Sabi niya.
    “I can feed you.” Malambing kong sinabi.
    Bahagya siyang sumulyap sa akin, kumukunot ang noo ulit. “Nah.”

    Kumuha ako nong isa at binalatan ang tissueng nakapalibot. Tiningnan ko kung ano ang nasa loob at nakita kong lettuce, kamatis, mayo, bacon at cheese.

    “This ones bacon.” Sabi ko at inilapit sa kanyang bibig.
    “Avon, mababangga tayo sa ginagawa mo.” Iritado niyang sinabi.
    “Bakit tayo mababangga? Kakagatin mo lang naman.” Sabi ko.

    Galit parin ang mukha. Ano ang pinag puputok ng butchi ng isang ito? He’s usually playful. And now he’s suddenly like this?

    Kinagatan niya iyon at agad ko namang binaba ang kamay ko. May mayo sa gilid ng kanyang labi. Akmang pupunasan niya ito gamit ng daliri ay inunahan ko na siya. Gamit ang hintuturo ko ay pinunasan ko iyon.

    Parang hinihingal siya sa ginawa ko. Tahimik kaming dalawa at nanatili ang tingin niya sa kalsada.

    “The tissues in front of you.” Malamig niyang sinabi.
    Tumango lang ako at tiningnan ang tissue box. Nakita kong papalapit na kami sa condo ko kaya mabilis kong tinupi ang sandwich. Nagpunas ako ng bibig at nag ayos ng kaonti.
    “Saan ka tutungo ngayon at anong oras ang balik mo ng Tagaytay?” Tanong niya.
    “Uhm… I’ll talk to my dad. Tatawagan ko muna siya at magtatanong ako kung nasa Manila siya. Kung wala siya, bibisita ako sa best friend ko.”
    “This best friend… a girl or a boy?” Seryoso niyang tanong.
    Umikot ang mata ko. “A girl, of course. Wala ‘yong best friend kong lalaki dito.”
    “Anong oras kang uuwi ng Tagaytay?” Sumimangot siya. That face looked adorable on him. Parang sugatang aso. I couldn’t help but grin. Parang nagtatanong lang kung anong oras uuwi sa bahay namin.
    “Ewan ko. Mabibitin na naman ako sa Manila for sure. Isang araw lang kasi. Baka mamayang gabi.” Sabi ko.
    “Okay, I can fetch you sa parking lot ng condo mo ng mga alas diez ng gabi. Is that alright?”
    “Brandon. Seriously? Susunduin mo ako?” I asked confused.
    “Oo. Iuuwi kita sa Tagaytay. I came here with you. I’m going back with you.” Sabi niya.
    “I can commute you know.” Sabi ko.
    Umiling siya. “Not when I’m around. Or probably, never again. Without me.” Niliko niya ang kanyang Hilux sa parking lot ng aming condo.

    Nagbara ang lalamunan ko. Hindi ko alam kung anong idudugtong ko sa sinabi niya. He’s too serious, I couldn’t even laugh about it.

  • KABANATA 18Open or Close

    Kabanata 18
    Anywhere, Anytime

    “So you’re saying that the chance that she’s your father’s bitch is fifty fifty?” Ngumuso si Jessica sa sinabi ko.
    Tumango naman ako.

    Tinawagan ko si dad kanina. Ilang linggo na rin kaming hindi nag uusap. He calls me at least once a week ngunit madalas kong hindi sinasagot ang tawag niya because of my anger. Ngayong may pagdududa ako sa spekulasyon ko ay nagawa ko siyang tawagan.

    “I’m in Cavite.” He told me.
    Nabigo ako sa sinabi niya. I am so tired of telling him to go home and take care of mom kaya hindi na ako nagtangka. “Nasa Manila ako. I was hoping if we could see each other.” Bahagyang nabasag ang boses ko.

    Kahit na galit ako sa mga ginawa niya kay mommy ay hindi ko parin mapagtakpan ang pangungulila ko sa kanya. We used to be so close. What happened now?

    “I’m sorry, Aurora. Next week pa akong pupuntang Manila. Nag tatrial na kami para sa case na hinahandle ko.”
    “Sa Cavite, dad?” Tanong ko, medyo naguguluhan.
    “Hindi. Pero binisita ko ang tito mo ngayon.” Paliwanag niya. “Kung sana ay nalaman ko na uuwi ka ng Manila ngayon, sana ay pinagpaliban ko na lang muna ito. Kailan ang alis mo?”
    “Bukas agad.” Malamig kong sinabi.

    Sa nalaman kong mga impormasyon tungkol sa kay Arielle galing kay Brandon, nagdalawang isip ako. She’s raised by abusive parents. Pwedeng iyon ang maging dahilan kung bakit siya kakapit kay daddy. But then, a part of me thinks she’s just probably his client?

    “You think her boyfriend is not your dad?” Tanong ni Jessica habang kumakain ng chichirya.

    Nasa mga high chair kami ng kanilang kitchen counter. Inggit ako dahil may party na magaganap mamaya dito sa bahay niya. Her parents are on vacation at pinahintulutan siya ng mga ito na magpaparty para hindi ma-bore. Inggit ako ngunit wala akong magagawa, aalis na ako mamaya.

    Tumango ako. “She’s probably in love with Brandon. Sa paraan ng pagiging mataray niya tuwing nandyan ako, imposibleng wala siyang nararamdaman para rito.”
    “Okay.” Humigit siya ng malalim na hininga. “Sige, kung hindi nga siya ang kabit ng daddy mo, then it’s time to finally talk to your dad? Confront him. Or maybe, kung pwede komprontahin mo si Arielle. Tanungin mo kung kilala niya ba ang daddy mo, nang sa ganon ay matahimik na ang kaluluwa mo.”

    Because of the coming party, isinama ako ni Jessica at Anton na mamili ng mga inumin. They want to personally pick the wines and other alcoholic beverages. Naibook na rin nila ang isang kilalang DJ.

    Ginagala ko ang paningin ko sa buong mall. Ngumiwi si Jessica sa sinuot kong simpleng puting v neck t shirt, boyfriend jeans, and white sneakers.

    “Anong peg mo? You used to look better than that, Avon. I mean, where are your dresses and killer stilletos?” Pasada niya ng tingin mula ulo hanggang paa ko.
    “I will need this, Jess. Babyahe ako pabalik ng Tagaytay mamaya.” Sabi ko.
    “Kahit na. Your idea of travel fashion are all black tops, boots, and coats. You don’t do plain white shirt.” Tawa niya. “Is that part of your pretensions para sa lalaking iyon? Mas gusto niya ba ang ganyang mga damit?” Nandidiri niya parin akong tinitigan.
    Umikot ang mata ko. “You know what, Jess-” Natigil ako nang habang naglalakad kami sa parking lot, namataan ko si Daddy na naka grey suit. I was so sure it was him and his atache case. Sa likod niya ay may dalawang body guards.

    Nilingon ni Jess ang pinanggalingan ng titig ko.

    “Is that dad?” Tanong ko.

    Papaliko na sila patungo sa itim na Land Cruiser niya nang bigla itong bumukas at bumungad ang isang naka all black leggings, coat, and pumps na babaeng naka high ponytail. Kahit sa itim na shades ay nakilala ko ang kanyang mukha.

    “Dad!” Sigaw ko ngunit nakapasok na si daddy sa loob ng Land Cruiser. Pinaandar na rin ang sasakyan at mabilis itong humarurot. “Dad!” Hinabol ko iyon kahit na panay ang tawag sa akin ni Jessica na huwag nang habulin at pumasok na ng diretso sa sasakyan ni Anton.

    Natauhan ako nang lumiko na sila paalis ng basement. Mabilis akong sumakay sa naghihintay na sasakyan ni Anton. Tinapik ni Jessica ang likod ng sasakyan ng nobyo at sinigawan na.

    “Habulin mo ‘yong Cruiser!” She cried.
    “Please, Anton!” Sabi ko, kabado at parang may punyal na paulit ulit na nagtatanim ng kung ano sa puso ko.

    Nanginginig ang kamay kong kinuha ang cellphone para makatawag kay daddy. My neck craned as we turned right to follow our car. Nang nakalabas sa premises ng mall ay nakita ko pa ang itim na sasakyan.

    Sa aking tainga ay ang aking cellphone. Walang sumasagot roon.

    “Dad! Answer my damn call!” Halos mangiyak ngiyak kong sinabi.
    “Anton, sa gilid.” Jessica directed.

    Nakita kong humarurot ang sasakyan nang nakawala sa traffic. Kami naman ay naiwan at naabutan pa ng pulang ilaw. Sumigaw ng ilang mura si Anton at Jessica nang nakitang nakawala ang aming Cruiser.

    Nilingon ako ni Jessica gamit ang bigong mga mata. Hindi parin sumasagot si daddy sa tawag ko. Pangatlong dial ko na ito.

    Kinagat ko ang labi ko nang wala paring sumagot. Hindi ko tinigilan at nag dial ulit ako. Nang sa wakas ay narinig ko na tinanggap ang tawag ko ay halos sumabog ang puso ko sa kaba.

    “Dad!” Sigaw ko.
    “Avon, what is it? I’m in the middle of-“
    “In the middle of what? I saw you, dad! You’re with a girl! Sa Land Cruiser natin!” Diretso kong sinabi. He lied to me! He lied to me!
    “What? Wha-What are you talking about? Nasa Cavite ako.”
    “Hindi lang ako ang nakakita sayo! Even Jessica saw you! You’re with a girl-“
    “Avon, calm down. I’m not in Manila. You are mistaken.” Kalmanteng sinabi ni daddy.
    “I AM MISTAKEN?” Naghihisterya kong sinabi. “I am not, dad! Admit it! Arielle is her name, isn’t it? I know!”
    “Aurora Veronica! Stop it! I am going to call you later. This is a bad time for this call.” Matigas niyang sinabi at pinutol kaagad ang linya bago pa ako makahirit pang muli.

    Sa iritasyon at nag aalab na galit ko ay napaiyak na lang ako. So much for thinking that she’s innocent! Kumakalam ang sikmura ko sa impormasyon. Kailangan ko pang kumuha nito. Hindi ko na yata makakayang humarap kay Arielle ng plastikan. If she was my dad’s client, why would he lie to me? I am his daughter!

    Pagkatapos ng mga iyak ko ay tulala ako sa high chair ng kitchen counter nina Jessica. Balot na balot na ang bahay ng disco lights na kina Anton pa raw sabi ni Jessica. Ilang mga kaibigan na namin ang naroon at nagsilbi itong batch reunion sa mga kasama naming taga Enderun.

    Kanina pa siya pabalik balik sa akin dito sa counter para anyayahan na makisali sa labas at panandaliang kalimutan iyong nangyari ngunit paulit ulit kong naalala iyon. Pumasok si daddy sa sasakyan namin kung nasaan naroon na at nakasakay si Arielle. Hindi ako namamalik mata at mas lalo na si Jessica at Anton. They both saw it.

    “Hi! Alone?” Padarag kong nabitiwan ang lemon na kanina ko pa pinaglalaruan galing sa aking tequila.
    Nilingon ko ang lalaking nasa likod ko na kakarating lang. Si Tyrone Lastimosa na isa rin sa mga kaibigan namin sa Enderun ay naroon. Sa puting polo atmaong na suot niya at sa itim na buhok at perpektong ngiti, ay panandalian akong napabalik sa mundong ibabaw. Tipid akong ngumiti. “Marami na bang tao sa labas?”
    “Oo.” Nilingon niya ang sala bago ibinalik sa akin ang titig. “Long time no see. Wala ka na sa agency? Di na kita nakikitang nag momodelo.”
    “Ah! May trabaho kasi ako ngayon sa Highlands. Babalik siguro ako pag natapos ko na ‘yong kontrata.”
    “Ilang buwan ba ang kontrata mo? Highlands? Tagaytay?” Tanong niya.
    “Yup. Uhm, 6 months.”
    “Ilang buwan ka pa lang don?” Tanong niya habang pinaglalaruan ang shot glass.
    “Mag dadalawang buwan pa lang.” Sabi ko.

    It was a good diversion to forget about the pain and anger I’m feeling. Ngunit nang nag flash sa screen ko ang numero ng taong makapagpapaalala sa akin sa lahat ay parang gasolinang naging gatilyo ito sa pag aalab muli ng galit.

    Tinitigan ko ang cellphone ko na may pangalan ni Brandon na tumatawag. It’s exactly ten. Ganon iyong kasunduan namin na umalis ngunit narito ako sa bahay nina Jessica para makapagparty at makalimot.

    “Your boyfriend?” Tyrone asked.
    Umiling ako. “Wala parin akong boyfriend no.” Tawa ko ngunit ramdam ko ang pag iinit ng aking damdamin. I will do whatever it takes just to get to the bottom of this. Hindi ko na kayang mag hintay. “Brandon?”
    Hindi kaagad nagsalita ang nasa kabilang linya. Para bang pinapakinggan nito ang background. “Where are you?”
    “Nasa bahay ako ng kaibigan ko. Uuwi na ako sa condo ngayon. Ikaw?”
    “It’s ten, Avon. I’m going to fetch you right? Nasa labas ako ng building ng condo mo.”
    “Okay, I’ll be there.” I stopped the call without saying another word to him.

    Nilagok ko ang tequila at agad bumaba sa highchair.

    “O, saan ka pupunta?” Tanong ni Tyrone.
    “Babalik akong condo. Babalik na kasi ako ng Tagaytay. May pasok pa bukas.”
    Ngumisi siTyrone. “Mukhang seryoso na ‘yang tinatrabaho mo, a? Ihatid na kita.” Nilapag niya ang shot glass niya sa counter.

    Gusto ko sanang tumanggi ngunit alam ko ring hindi ako maihahatid ni Anton o ni Jessica dahil pareho silang host ng party na ito. Pumayag ako sa gusto ni Tyrone. Nag paalam na rin ako kay Jessica at Anton, pumayag naman ang dalawa at pinakawalan na ako.

    Hiyang hiya ako sa pagiging useless ko sa kwentuhan namin ni Tyrone. He did not deserve my coldness or my indifference. Maraming bagay ang tumatakbo sa utak ko kaya hindi ako makapag biro o makasakay man lang sa kanya.

    “Ibang iba ka na ngayon. You used to be…” hindi niya maipagpatuloy.
    Nilingon ko siya. “I’m still that same A you know.” ngiti ko.
    Tinigil niya ang sasakyan sa harap ng aming condo at nagkibit balikat.
    “Ikaw ang ibang iba. Sikat na sikat ka na.” Biro ko.
    “Nah!” Tumitig siya sa akin. Bago pa ako mapatitig na rin sa kanya ay nagtanggal na ako ng seatbelt.
    “Thanks for the ride, Tyrone. Sorry inabala pa kita. See you again soon?”
    “Soon we will.” Matamis ang ngiti ni Tyrone at agad na akong bumaba galing sa kanyang sasakyan.

    Isang busina lang ng sasakyan at kaway sa kamay ay umalis na siya. Kinawayan ko na lang din siya habang papalayo sa tapat ng building. Nang nawala na siya sa paningin ko ay luminga ako para sa pulang Hilux ni Brandon ngunit ang boses niya ang nakuha ko.

    “Friend, huh?” Malamig na sinabi niya.
    Nilingon ko siya at halu halong emosyon ang naramdaman ko. Everything boils down to my need for that information. And how will I get it? “Tyrone is just a friend.” Nilagpasan ko siya.

    Hindi pa ako nakakabilang hanggang tatlo ay sumunod na si Brandon sa akin. Hahawakan ko siya sa leeg at papakantahin sa lahat ng nalalaman niya tungkol kay Arielle.

    “Oh, right. So magkasama kayo sa bahay nong friend mo? Narinig ko ang ingay sa tawag ko kanina. Was it a party?”
    Nilingon ko kaagad siya. Nasa tabi na ako ng kanyang pulang Hilux ngunit hindi niya parin ito pinaalarma. “Yes. Party iyon ng kaibigan kong si Jessica.” Hindi ko siya matingnan.
    Tumango si Brandon. Hindi siya dumugtong kaya napaangat ang tingin ko sa kanya. Kitang kita ko na hirap na hirap siyang magpigil ng galit. His face was shouting jealousy at me. Nag iwas ulit ako ng tingin. “Saan ka ba galing ngayong araw na ito? Nagkita ba kayo ni Arielle. She’s in Manila, right?”
    “Hindi kami nagkita. Business ang inasikaso ko dito. Iyon ang pinunta ko.” Malamig niyang sinabi. “Ikaw? Nagkita ba kayo ng dad mo?”
    Umiling ako. Nakita ko siya. But I won’t tell you that.
    “Kung ganon, anong pinunta mo dito?” He asked sarcastically.

    Nilingon ko siya. Bago pa ako makasagot ay binuksan niya na ang kanyang sasakyan para mapapasok ako.

    “Umuwi na tayo.” Masungit niyang sinabi.

    Pumasok ako sa loob. Pinagmasdan ko kung gaano siya ka badtrip sa nasaksihan. Pinaandar niya kaagad ang sasakyan at tinuro ulit ang likod para sa pagkaing hinanda para sa buong byahe. Binalik ko ang tingin sa kanya.

    “Brandon… Tyrone’s just my friend. You know that.” Sabi ko.
    “Yeah.” Malamig niyang sagot.
    Kinagat ko ang labi ko. “I like someone else.”

    Dalawang beses niya akong sinulyapan ngunit nanatiling diretso ang tingin sa daanan.

    “Sino naman?” Tanong niya, kalmado.
    “Basta. May gusto akong iba.” Pabitin kong sinabi.
    “Bakit mo pa sinabi sa akin kung di mo rin naman babanggitin kung sino? Tss.” Masungit niya ulit na sinabi.

    Hindi ako nagsalita. Nanatiling tahimik ang loob ng sasakyan nang palabas kami ng Manila. Ilang beses niya akong sinulyapan at ilang beses din siyang napapasonghap. Kinuha ko na lang iyong hinandang tubig niya sa likod at uminom galing sa mineral water.

    “I hope the guy you like likes you back.” Biglang sinabi ni Brandon.

    Ngumuso ako sa sinabi niya. He’s acting like a wounded child now. I am going to push all his damn buttons until he’s on bended knees.

    Humikab ako. “Inaantok ako.” Sabi ko at binaba ang likod ng aking upuan. “May I sleep, Brandon?”
    Masungit parin ang kanyang ekspresyon na para bang may kalaban siya sa daanan. Tumango lang siya at di ako nilingon. “Good night. Stop being grumpy.” Humalakhak ako.
    Ngumuso lang siya at nanatili ang mata sa daanan.

    Nagkunwari akong tulog pero sa totoo lang ay nag paplano na ako ng cheap tactics just to make him confess. Gumalaw ako ng bahagya para mas komportable. Nagulat ako nang naramdaman ko ang kamay niyang humahawak sa t shirt ko. Binababa niya ito dahil naka expose sa hangin ang konting parte ng tiyan ko.

    What? I moved again. Sinigurado ko ngayon na mas malaking parte ng balat ko ang maipapakita sa pag angat ng aking t shirt. I heard him sighed violently. Pagkatapos ay binaba niya ulit ang t shirt ko. Tinigil niya ang sasakyan at may kinuha siya sa likod. Dinilat ko ang kaliwang mata ko at nakita kong kumuha siya ng kumot. Nang humarap siya sa akin ay pinikit ko ulit ang mata ko. Nilagay niya sa katawan ko iyong kumot.

    “Damn girl.” Sabi niya at pinaandar ulit ang sasakyan.

    Natuluyan ako sa pagpapanggap. Pasado ala una nang nakarating kami sa Highlands. Tahimik ang street at humihikab pa ako galing sa pagkakatulog. Kinalas ko ang aking seatbelt at agad nang tinulak ang pintuan para makalabas sa kanyang sasakyan. Lumabas din siya tulad ko.

    Hindi parin maganda ang mood niya. He still looked pissed and mad. Nakapamulsa siya nang sinalubong ako sa labas.

    “Pumasok ka na. Hihintayin ko na makapasok ka sa staffhouse bago ako aalis.” Sabi niya.
    Tumango ako at tinitigan siya. Tinagilid ko ang ulo ko. Ang pride na inalagaan ko ay pansamantala kong babaliin. “You jealous?”
    Hindi siya sumagot. Nanatiling matigas ang kanyang ekspresyon. “Pumasok ka na.”
    “You are jealous.” I concluded. “Brandon, don’t be. Tyrone is just a friend. ilang beses ko ba iyong sasabihin sayo.”

    Hinawakan ko ang braso niya at hinigit ang kamay niyang nakatago sa bulsa. Litong lito siya habang tinitingnan ang pagkakahawak ko sa kanyang kamay.

    Pinagsalikop ko ang mga daliri namin. Halos marinig ko ang malakas na paglunok niya sa ginawa ko. Really? I have that effect on him, huh?

    “Yeah. I know he’s just your friend, Av.” Medyo pumungay ang mata niya.
    “Mahihirapan ako sa pag tulog pag ganito ka.” Sabi ko.
    Titig na titig siya sa akin na parang hindi alam kung bakit ganito ang inaasta ko.

    Hinigit ko ang isa niya pang kamay at pinagsalikop ang mga daliri namin. Kinain ng munting hakbang ko ang distansya naming dalawa. His eyes widened at my move. Bumaba ang tingin ko sa kanyang mapupulang labi. I’ve tasted his lips before. And it damn tastes good. This pretension won’t be that bad. I know this tactic is cheap but I am despearate. This desperate, actually.

    Hinila ko pababa ang dalawang kamay niya. I tiptoed my way to his lips. Siniil ko ng halik ang kanyang labi, nakapikit. He groaned.

    “Av…” He called.
    Titigil na sana ako ngunit nilagay niya ang kamay ko sa kanyang balikat at ang kamay niya ay naglakbay sa aking batok. Sinakop ng kanyang halik ang aking labi. He was taking me as if I was his. He was delicately touring his tongue in all of the corners of my mouth. Naghabol ako ng hininga. Hindi ganito ang naisip ko nang halikan ko siya but he gave me more! So much more! The feeling of his hungry but delicate kisses was dizzying.

    Tumigil siya sa paghalik. Namumungay ang mga mata niya nang harapin ako. I tried so hard to keep my composure. Uminit ang pisngi ko nang titigan niya ako.

    “You are making me a slave to your kisses. Wag mo na akong pagselosin pa ulit. And don’t just suddenly kiss me. Baka higit pa ang magawa ko sayo.” He looked away.

    May kumukurot sa aking puso. Nagkanda utal utal ang boses sa aking utak. Ngunit nang nangibabaw ang ngiti ng tagumpay sa akin ay kinagat ko ang labi ko.

    “I can kiss you anywhere, anytime, Brandon. Pag aari kita.” Mariin kong sinabi.

    Binitiwan ko ang kamay niya at lumayo na kaagad ako. He stood there stunned and amazed. Kumaway ako at tumawa habang tumulak palayo sa kanya. I got you, Brandon. Araw na lang ang bibilangin ko.

  • KABANATA 19Open or Close

    Kabanata 19
    All Of You

    Naglagay ako ng manipis na make up at mas pink na kulay ng lipstick, lotion, pabango at higit sa isang daang beses kong pinasadahan ng suklay ang buhok ko. I will need to look extra attractive.

    “Mr. Romualdo, binasa ko ulit ang kontrata, walang nakalagay na compensation para sa breach of contract.” Sabi ko nang nagawi sa kanyang opisina kinaumagahan.
    Pinagsalikop ng General Manager ang kanyang mga daliri. Ang kulay abong pang itaas ay nasa likod ng kanyang swivel chair at ang tanging suot pang itaas ay isang puting sleeveless. “Bakit ka nagtatanong?” Kumunot ang kanyang noo.
    “Sir, nagtaka lang po ako.”
    “Really? Or you’re planning to resign within 6 months? Avon, you might want to call Brandon Rockwell. I’m sure hindi ka mahihirapan kasi nakikita kong maganda ang pakikitungo niya sayo.” He smirked. “Or the CEO, Madame Diana Rockwell? That’s easy.”
    Tumango ako sa sinabi niya.
    “Wala naman kasing nang bi-breach dito, Aurora. Maraming gustong makapasok dito dahil sa maganda mamalakad ang president at maganda rin ang sahod. By the way, this coming Wednesday ay kaarawan ko.” May kinuha siyang kulay itim na matigas na papel at nilagay sa harapan ko. “I will celebrate my birthday with a party. Nakagawian ko nang isama ang lahat ng managers doon.”

    Kinuha ko iyong invitation at nakita kong sa Country Club iyon gaganapin.

    “Hope you’ll be there.” Ngisi niya.

    I can always get away with my sudden resignation pag nagkataon. I will ask my relatives to find a way o bayaran ko na lang mismo ang breach para hindi na ako makasuhan pa.

    Pagkapasok ko sa Clubhouse ay naroon na si Brandon, nagkakape. May kausap siya sa kanyang cellphone at nang namataan ako ay mabilis na nagsalita na para bang nagpapaalam.

    “Good morning, ma’am!” Bati ni Jose sa akin habang nag ma-mop.
    “Good morning, Jose.”

    Imbis na diretso ako sa aking opisina ay kay Brandon ako pumunta. I cannot hide my witchy grin as I sat beside him. Namataan ko ang mga tingin ng ibang waiter, ni Ria, at ng ilang empleyadong naroon.

    “I’m sorry, mum. Babalik ako diyan. Kailan? I don’t know yet, maybe this Friday.” Nilagay ni Brandon ang kanyang kamay sa likod ng aking silya, to acknowledge my presence. Kausap niya pala si Madame.
    Tinagilid ko ang ulo ko. Mataman niya akong tinitigan habang nasa cellphone parin.
    “I know. Of course, I care. Tinawagan ko kahapon si Doctor Alameda at nagtanong ako tungkol sa kalagayan mo. I care. May mga pinirmahan na rin akong pending works kahapon nang nagpunta ako sa kompanya… I will check it next time I’m in Manila.” Suminghap si Brandon at binaba ang cellphone.

    Binaling niya ang buong atensyon sa akin. Ngumiti ako sa kanya. He’s in trouble. Mukhang pinapauwi siya ng kanyang mommy sa Manila. At pag umuwi siya para sa trabahong hindi nagawa ay mas lalo lang maantala ang problema ko.

    “Pinapauwi ka?” I tried to sound hurt and disappointed.
    “Yup.” He sighed. “Nag overtime ako kagabi. Ilang meetings at proposals din ang pinakansela ni mommy dahil masama ang pakiramdam niya. I take over the company sometimes kaya kahapon inayos ko habang wala siya. But it’s not enough.”
    “Umuwi ka ng Manila. Kawawa naman si Madame.” Sabi ko. Torn between my concern for our CEO, his mom, and my personal demons.
    “Yeah. I… I will. Kailan ba ang susunod mong rest day?” Tanong niya.

    Hindi ko na halos marinig ang sinasabi niya. Ang mukha niya pag nag aalala at nahihirapan ay mas lalong nagiging masculine. Saglit ko siyang tinitigan ngunit pinilig rin ang ulo para makalimot.

    Napalunok ako bago nagsalita. “Wag mo nang hintayin ang rest day ko. Sa Biyernes pa ang susunod at mukhang kailangan ka na ng mommy mo sa kompanya niyo. I know you’re not normally always in Tagaytay.” Malambing kong sinabi.
    Nakatiim-bagang siya habang tinititigan ako. “Why don’t you just stop working here? Pwede kitang mairekomenda sa ilang hotels sa Manila. Resorts World, name it.”
    Hindi ko alam ba’t ako nakaramdam ng kirot sa aking puso. “Wag na, Brandon. Pinili ko rin ang Highlands kasi malayo sa Manila.” I lied.
    “It’s a pain in the ass, sweetheart. Lalo na sakin. If you want the experience, you can still have it in Resorts World. Tulad nito.”
    Ngumuso ako at pinagmasdan ang mga mata niyang pursigido. Nilalaro ng kanyang mga daliri ang mga tikwas ng aking buhok habang pinipilit akong umalis sa Highlands. Pinaasa ko siyang pag iisipan ko bago bumalik sa counter.

    Ang mga mata ni Ria ay sumusunod sa bawat galaw ko. Ni hindi ko na siya kailangang tingnan nang punahin ko siya.

    “What, Ria?” Tanong ko.
    “Wala ho, ma’am. Kayo na ba ni Mr. Rockwell. Ang sweet niya sayo.” Usisa niya, nakangiti.
    Umiling ako at dumiretso na muna sa opisina pagkatapos ay nilock iyon. Ginawa ko ang trabaho ko sa loob pagkatapos ay nag retouch muli bago lumabas sa tanghalian. Brandon was still there with his laptop. Nakita kong lumagpas ang mata niya sa laptop patungo sa akin. Padarag niya pang halos mabitiwan ang tasa ng kapeng iniinom. Hinawi ko ang buhok ko at kumuha ng menu kay Jose.

    Kakain na ako at doon ako sa mesa niya manananghalian.

    “Hindi ka pa ba ginugutom?” Malambing kong sinabi.
    Umiling siya at nagpunas ng kapeng kalat sa kanyang mesa. Hinawakan ko ang kanyang balikat at hinaplos iyon. Matigas ang kanyang ekspresyon habang tinitingnan akong papaupo sa mesa niya. His eyes traveled from my face down my body. Di ko napigilang mapangiti. Kinuha niya ang menu sa kamay ko. “Finally, sasama ka sakin pag tanghalian. Very good improvement, Miss Pascual.” Biro niya.
    “Wag mo lang sana akong asarin at baka magbago pa ang isip ko.” Pagtataray ko.
    Ngumisi siya at kinurot ang ilong ko.

    Sabay kaming kumain ng tanghalian sa araw na iyon. Nanatili naman siyang nakaupo doon hanggang sa gumabi. Inisip kong talaga bang ganito na siya kabaliw para araw-araw na hintayin na lang na matapos ako?

    Magkasabay din kaming nag dinner. And he doesn’t seem to mind that he was there all day with his laptop.

    “Ayaw mo bang mamasyal?” Tanong ko pagkatapos ng dinner.
    “Naikot ko na ang buong Highlands ng ilang beses simula noon.” Aniya sabay tingin sa akin.
    Tiningnan ko ang laptop niya habang tumatango. “Kung ganon, you’re doing your work sa kompanya niyo sa pamamagitan ng laptop?” Tanong ko.
    “Yup.” Sabay tingin niya rito.
    “Hmmm.” Tiningnan ko ang kanyang laptop. Dumikit ako sa kanyang braso. “Anong password ng laptop mo?” Tanong ko.
    Humalakhak siya. “Bakit gusto mong malaman?”
    Ginapangan ako ng kaba. Tatahip-tahip ang lundag ng puso ko. “Hindi ba’t ganyan naman talaga? Dapat malaman ng babae ang password ng lalaki?” Nagtaas ako ng kilay.
    “If they’re lovers, sweetheart.” Malambing na sinabi ni Brandon.
    We are lovers! Ngumuso ako.
    “And besides, I didn’t know you were that cheezy.” Humalakhak siya. Bahagya akong lumayo sa kanya. Mukhang masyado akong naging padalos dalos sa mga sinabi ko. Nag isip pa ako ng paraan. Ngunit napatingin ako kay Brandon nang bumuntong hininga siya at maagap na nagsalita. “The password’s my family name. Rockwell. Happy now?”
    Nagulat ako sa sinabi niya. Very happy. Ngumiti lang ako at napatingin sa biglang sumulpot na si Mr. Romualdo.
    “Nakakaistorbo yata ako.” Tikhim ni Mr. Romualdo.

    Tatayo na sana ako para magtapos na ng trabaho ngunit ngumiti si Mr. Romualdo sa akin at sumenyas na bigyan siya ng saglit.

    “Invited kayong dalawa sa birthday ko ngayong Wednesday. I’m expecting you two in your best.” Nagtaas siya ng kilay.
    Nilingon ko si Brandon. “Mukhang uuwi si Brandon ng Manila this week.”
    Hinawakan ni Brandon ang kamay ko. “Sa Thursday na ako uuwi, then. We’ll go.” Mariin niyang sinabi.
    Ngumiti si Mr. Romualdo at kumindat bago umalis.

    Sa nalaman kong iyon, inayos ko rin ang plano ko. Pagkatapos ng gabing iyon ay hinatid ako ni Brandon sa dorm. Sinakayan ko ang pagiging makulit niya sa akin habang nasa sasakyan.

    “Ang bongga ng birthday ni Mr. Romualdo. Ganon ba talaga siya mag birthday?” Tanong ko.
    “Yup. Always. Pinagbibigyan ni mommy kasi GM. And he’s a good asset to the whole of Highlands. Puno ng mga bi o gays ang birthday niya.” Ani Brandon.
    Tumawa ako. “Oh! You must like his birthday so much?” Pang aasar ko.
    Nilingon niya ako at kumunot ang noo.
    “You’ll be the crowd’s favorite. Malay mo, makahanap ka pa ng partner sa crowd ng mga bi at gays. Mabenta ka siguro don.” Panunukso ko.
    “Oh, yeah? Are you saying that I’m a bi or gay, huh?” Tawa niya.
    “Malay ko.” Panunukso ko. “You’re probably gay or bi for all I know.”

    Tumigil ang kanyang Benz sa tapat ng dorm. Nilingon niya ako ako nilapit niya ang katawan niya sa akin. Halos malagutan ako ng hininga at natigil sa pagtawa nang nilapit niya ang kanyang mukha sa akin.

    “You just want to be kissed.” Bulong niya.
    Umikot ang mata ko. “Gays in the modeling industry is very common. I cannot just ignore the possibility.”
    “You can’t say that to me now, Miss Pascual.” Halakhak niya sabay dampi ng halik sa aking labi.

    Libo libong kakaibang boltahe ng kuryente ang naglakbay sa aking batok pababa. Pumungay ang mga mata ko sa halik na iyon. He smiled devilishly. Tila naiipit ako habang sinakop ng kanyang kamay ang aking upuan at nilalapit ang mukha sa akin. Takbo nang takbo ang puso ko habang siniil niya ng halik ang labi ko.

    Ang kamay niya ay nasa batok ko, urging me to kiss him deeply this time. His deep eager kisses attacked my mouth like it was showing me who the real master of my self was. Hinaplos ng kanyang kamay ang aking pisngi pababa sa aking leeg. Burning hot liquid filled me. Lalo na lang nang bumaba ang haplos ng kanyang kamay sa aking dibdib.

    Napadaing ako nang hinagod niya ang aking dibdib sa uniporme ko.

    “Who’s the gay now?” He hissed.
    “Brandon…” Tawag ko. Unable to protest because of the different shot of electricity he’s sending my brain.

    Nahanap ng kanyang daliri ang umbok ng aking dibdib. He stopped kissing me. Dumilat ako at nakita kong habang nakakagat labi ay pinagmamasdan niya akong halos lasing sa bawat hagod niya.

    Hinawakan ko ang kanyang kamay. Inangkin niyang muli ang aking labi. My eyes rolled back. Ramdam ko na ang katawan niya sa akin. Against my thighs, I can feel him hot and hungry for me. Sinuklian ko ang bawat malalalim niyang halik ng mas malalim pa. Napamura siya at kinagat ng marahan ang labi ko bago tumigil at umupo ng maayos sa driver’s seat.

    Bumuga ako ng malalim na hininga at naestatwa sa kinauupuan ko. Sumibad ang mata ko sa aking suot na kalas na ang mga butones. Ni hindi ko namalayan na kinalas niya ang mga ito! Kinagat ko ang labi ko at nilingon siya na pumipikit ng mariin.

    Tumikhim ako. Bumaling siya sa akin at huminga ng malalim. “Next time, don’t tempt me, Av. Baka ano pang magawa ko.” Sabi niya sabay tingin sa aking damit.

    Mabilis ko itong binutones. Nanginginig pa ang kamay ko habang ginagawa iyon.

    Hinampas niya ang manibela at nakita kong madilim ang kanyang tingin rito. Lumunok ako, tila kay hirap gawin non.

    “Y-You… angry at me?” Nagtataka kong tanong.
    Umiling siya. “I shouldn’t have done that. I’m sorry.”
    Kumunot ang noo ko. Hindi alam bakit agad niyang pinagsisisihan iyon.
    “Bakit?” Gulong tanong ko.
    “Didn’t you just tell me yesterday that you like someone else? I didn’t mean to enter your personal space recklessly.”
    Umiling ako at ngumisi. “It’s you I like, Brandon.” Tumawa ako. “Hindi mo ba iyon nakikita?”
    Bayolente siyang lumunok at tumitig sa akin. Mapungay ko siyang tinitigan.
    Pinatong ko ang kamay ko sa kanyang hita. “At simula ngayon, hindi ka na hahalik ng kahit sinong babae.”
    Pumikit siya ng mariin at hinanap ang kamay ko. Nang mahawakan niya ito ay nilagay niya ito sa kanyang labi. “And you… you’re going to kiss me only from this day on. Kung sayo ako, akin ka rin. Akin lamang. All of you, Avon. All of you.”

  • KABANATA 20Open or Close

    Kabanata 20
    Sweetheart

    Kumikirot ang puso ko habang naiisip ang mga nangyari nitong mga nakaraang araw. Hindi nga umalis si Brandon kahit na ilang beses ko itong nahuling tinatawagan na ng kanyang mommy. I feel responsible for it.

    Natatawa ako habang tinitingnan siyang nakikisalamuha sa mga kaibigan ni Mr. Romualdo sa puso ng Country Club. Ayaw niya sanang umalis sa tabi ko nang pinilit siya ni Mr. Romualdo na ipakilala sa isang sikat na designer kaya sumama ako sa pamimilit. Sinabi kong magiging maayos ako doon.

    Sumulyap si Brandon sa akin ng nakasimangot. He did not like the company. Nginiwian ko siya at natawa na lang ako. Tiningnan ko ang pangatlong shot ko ng Bourbon. Ubos na iyon kaya nilinga ko ang mga waiter na malayo naman sa akin.

    Tumayo ako para humagilap ng isa pang shot. Sa biglang pagtayo ay ramdam ko ang pag alon ng aking paningin. Indeed, I am tipsy. Pinasadahan ko muli ng tingin ang mga bisitang nagtatawanan. All filled with scorching hot male models, konting babae, at maraming maraming bi at gays na siyang inasahan kong majority na bisita rito.

    The other managers looked so out of place kaya sa isang mesa kaming umupo. Ngayong titiwalag ako para mag hanap ng Bourbon ay nagpaalam muna ako.

    Napagawi ako sa long table kung nasaan ang deserts. Kumuha ako ng marshmallow at ni dip iyon sa chocolate fountain. Luminga ulit ako para sa waiter pero nakita kong nasa malayo iyon.

    “Looking for something?” Tanong ng isang mukhang modelong lalaki.

    Perpektong anggulo ang hubog ng kanyang panga at tulad kay Brandon, kulay chocolate brown ang buhok, iyon nga lang maiksi at may pang lalaking tupi.

    “Yeah.” Ngisi ko. “Hinahanap ko ‘yong waiter. I want drinks.”
    Tumango siya at may sinenyasan sa likod ko. Bago pa ako nakalingon ay may kinuha na siya galing sa naglalahad ng tray. “I hope you like vodka.” Sabi niya.
    “I was looking for more Bourbon but this will do.” Ngiti ko sabay tanggap ng kanyang nilahad na vodka.

    Nilagok ko iyon ng isang bagsakan. Hindi naman ako masyadong naglalasing ano? Binaba ko ang baso at nilagay sa tray nong waiter at kumuha pa ng isa.

    “Whoa! Naglalasing?” The model chuckled.
    Umiling ako. “Just enjoying.”
    “You look familiar. Have we met before? Are you Peter’s friend?”
    Nagulat pa ako nang banggitin nito ang pangalan ni Mr. Romualdo ng ganon. Hindi ako sanay. “We’re colleagues. He’s our general manager.” Sabi ko.
    Tumango siya. “Oh! Pero mukhang pamilyar ka talaga sa akin? Ever worked on a modeling stint or something?”
    Ngumiti ako. “Noon, oo. Ngayon, hindi na masyado.”
    “Sabi na nga ba. Kahit malayo, pag babaeng kalibre mo ang ganda ay hindi nakakalimutan.”
    Umiling ako. “Bolero.” At nilagok pang muli ang vodka.

    He raised another hand for the waiter. This time, iyong tray ng bourbon ang lumapit kaya nasiyahan ako ng husto. Kahit na alam kong hindi na tama ang pag inom ng ganito ka rami, I needed it. I need the courage alcoholic drinks can give me. At least that’s what I think.

    “I’m Dan, by the way. You are?” Tanong niya sabay lahad ng kamay.
    “Aurora Veronica Pascual.” Ngiti ko at tinanggap ko ang kanyang kamay.

    May tumikhim sa likod ko. Kasunod niyon ay ang pag dantay ng mainit na kamay sa aking baywang. It was Brandon.

    “Brandon Rockwell.” Nakangiting bati nong modelo.
    Kahit na matangkad siya, Brandon still towered over him. His trimmed body was put to shame by Brandon’s well cut and masculine built. “I see you’re having a good time with my girl.” Matigas na ingles niyang sinabi.

    Whoa, there, Brandon! I am absolutely not your girl. Pero hahayaan ko siya sa gusto niya.

    “Oh I didn’t know she’s your girl, man.” Sabi ni Dan, mukhang natataranta.
    “Now you know.” Matigas na sinabi ni Brandon.
    Isang beses akong sinulyapan ni Dan bago siya nagpaalam. “If you’ll excuse me.”
    Tumango si Brandon at nilagpasan kami ni Dan. Nilagok ko ang Bourbon at hinarap si Brandon. “Ang OA mo. We were just chatting.” I can’t hide my irritation.
    “He’s checking you out. I know.” Giit niya.
    “I am not the supermodel type Brandon. Hindi lahat ng lalaking papansin sa akin ay iniisip ng ikama ako-“
    Mariin niyang hinigit ang baywang ko palapit sa kanya. “Hindi mo alam kung anong naririnig ko sa mga staff, Avon, at sa mga iilang turistang halos lumuwa ang mata sa kakatitig sayo.”
    Umirap ako. “Don’t flatter me, Brandon. I just want you to know that hindi naman siguro ganon ang intensyon ng mga lalaki. I can’t have guy friends? Una, pinagselosan mo ‘yong Bachelor, sunod ay si Tyrone, sunod ay si Dan-“
    “Pinagpapantasyahan nila ang mahabang hita mo.”
    Napatingin ako sa suot kong black dress na masyadong maiksi. Kanina niya pa ako pinapagalitan sa suot ko pero iginiit ko parin. I wear things like these way back home, why I can’t wear them now? I couldn’t understand.
    Tumawa ako. “Not all guys are like you. Ikaw lang naman itong nagpapantasya ng ganon sa akin.”
    He groaned. Matalim na mata ang ipinukol niya sa akin. “You’re drunk.”
    Umiling kaagad ako at nilingon ang waiter na may dalang Bourbon.
    “Stop it.” Asik niya sabay hawak sa siko ko.
    Tumawa ako. “Ang OA mo talaga.”

    Umigting ang panga niya sa sinabi ko at hinigit ako patungo sa table namin. Pa ekis ekis na ang aking lakad habang nginingitian ang ilang manager na nanonood sa amin. Kinuha niya ang coat ko at ang purse bago hinigit muli papunta sa labasan ng Country Club.

    “Umuwi na tayo.” Sabi niya.

    Nililingon ko ang kumikinang na swimming pool ng Country Club. Once again, I’m jealous of it. Sa tagal kong naging tahanan ang Highlands ay hindi ko nagawang mag swimming man lang dito.

    “I want to swim.” Sabay hatak ko kay Brandon.
    “No!” Sigaw niya sabay hila pabalik sa akin.

    Ilang mura ang nasabi niya nang padarag na bumagsak ang katawan ko sa kanya. I felt his warm body against my chest. Napangiti ako. Nag angat ako ng tingin sa masungit niyang mukha. I like him, alright. But this is not the right time to like someone. More love someone.

    “Ang sungit mo talaga.” Ngiwi ko.
    “Walk properly, Avon. Or we’ll never get in my car.” Matigas niyang sinabi.
    “I want to sleep in a very comfortable bed. Can I sleep on yours?” Tanong ko, humahalakhak.
    “Stop it.” Malamig niyang sinabi at iginiya ako sa kanyang Benz.

    Ngumuso ako at pinakitang malungkot. Sumalampak ako sa front seat at umiiling siya nang isarado ito. Umikot siya at umupo sa driver’s seat. Nilingon niya ako.

    Kinagat ko ang labi ko at nakita kong bumaba ang tingin niya sa aking hita. Napatingin rin ako doon at nakita kong ang maiksi kong dress ay mas lalo lang umiksi dahil sa pagkakaupo ko. Imbes na pagtabihin ang aking mga hita ay gumalaw ako.

    “Avon…” daing niya sabay hila sa karampot na damit na tumatabon sa aking hita.
    “Then, uuwi na nga lang ako sa dorm. Ang init don. Ang sama ng pakiramdam ko ngayon. Di mo ako papatulugin sa villa mo.” Bigo kong sinabi at humalukipkip.
    “This is for both our sakes.” Mariin niyang sinabi.
    “For both our sakes? Bakit? Makakabuti ba sa akin ang matulog sa mainit na staff house? May kama ka namang available at walang natutulog, a?” Pagsusungit ko.
    Humugot siya ng malalim na hininga. “Okay, fine! Just behave, will you?” At pinaandar niya ang kanyang sasakyan.

    Habang nag dadrive siya patungo sa villa niya ay pinagmamasdan ko ang kumukunot niyang noo.

    “I said you behave.” Mariin niyang sinabi.

    I like him, that’s a fact alright. But like I said, hindi sa ganitong magulo ako pwedeng makaramdam ng ganito. And he cares for that bitch. He cares for Arielle na nagawa niya ako minsang talikuran para sa kanya. If Arielle is my father’s mistress, mas lalo lang magiging kumplikado ito pag mamahalin ko si Brandon. And Brandon, I don’t think his feeling would last. He’s a playboy and I know how they work. Kung minsan man silang tunay na may magustuhan, hindi iyon magtatagal. Hindi iyon magmamarka sa kanila. They will think of it as a phase they need to get over.

    Hinawakan ko ang braso niya at hinaplos. “Hindi pala invited si Arielle?” Tanong ko.
    Nilingon niya ang nakahawak kong kamay sa kanyang braso at bahagyang pinilig ang ulo. “Hindi.”
    “Bakit? Hindi sila magkaibigan ni Mr. Romualdo?” Tanong ko.
    “Hindi.” Sagot niya.
    He’s not sharing a lot. Maybe because he thinks I’m drunk. “Don’t you miss her?”
    “Who?” Nilingon niya ako.
    “Arielle, of course. You care for her. She’s your friend. Magkababata kayo. Don’t you miss her?” Tanong ko.
    Umiling siya at hindi na dumugtong. Ngumuso ako at napagtantong talagang wala yata akong makukuha sa kanya. “What’s Arielle’s family name? Do you know?” Tanong ko.
    Kumunot ang noo niya at nilingon ako. “Why are you asking?”

    Shit! Dumagungdong ang tibok ng puso ko. Pinikit ko ang mata ko at gumalaw pa. Ulit ay binaba niya ang dress ko sa aking hita at nagmura.

    “I’m just asking. Well If you don’t want to spill, like all your other secrets about her, I won’t ask.”

    Tinigil niya ang sasakyan. Huminga siya ng malalim at lumabas ng sasakyan. Dumilat ako paunti-unti, muntik na ako roon a!

    Pinagbuksan niya ako ng pintuan at umambang kakargahin ngunit maagap ko siyang tinulak.

    “I can walk.” Sabi ko.
    Matalim niya akong tinitigan at tiningnan habang naglalakad. “I don’t have secrets about, Arielle. Stop with those questions about her.” Sabi niya sabay hawak sa kamay ko kahit na binabawi ko ito.

    Lasing na talaga yata ako dahil ang sunod kong naalala ay nasa loob na kami ng kanyang bahay. Nag black out ako habang papasok kami. Ang kanyang mga kamay ay nasa baywang ko, ngumiti ako at nilagay ang aking kamay sa kanyang batok.

    Nakita ko ang kanyang paglunok sa aking ginawa. Weak when it comes to girls. Now, you should spill it.

    “You like Arielle.” Sabi ko.
    “No.” Mariin niyang sinabi. “Tama na. Binabaliktad mo ang sitwasyon. Ako ang galit sayo dahil naabutan ko kayo nong payatot na modelong iyon.” He cursed.
    Umirap ako at siniil siya ng halik para matigil sa pagsasalita. I kissed him with all my heart, all the hopeful things I can give him if the time is right. How I wish Arielle’s just my dad’s client para hindi na ako mangamba. “Brandon, it’s you I like. Tulad ng sinabi mo kagabi, sa’yo ako. Tama ka, sa’yo nga ako. Sa’yong sayo.”
    “Stop it, Avon.” Ang kanyang boses ay mas lalong nagpatindig sa aking balahibo. “You’re drunk.”

    Tumigil ako sa ginagawa kong paghalik sa kanya. That was his fault. He taught me how to kiss passionately. Umupo ako sa sofa at inayos ang strap ng aking dress. I am such a mess. Umiikot pa ang paningin ko at kailangang wag akong magpakabaliw dahil may kailangan pa akong gawin.

    Tinagilid ni Brandon ang kanyang ulo at agad siyang lumuhod sa aking harapan. Umayos ako sa pagkakaupo at hinawakan niya ang aking paa. Isa isang tinanggal ang aking pumps. Hinawakan niya ang aking paa at dahan dahang pinisil. Napadaing ako at napakagat sa labi.

    “Ang sakit ng paa ko,” sabi ko at napapikit.
    “Why are you girls fond of wearing something like this anyway?” aniya.

    Hindi ko siya sinagot. Pumangalumbaba ako at nakapikit parin. I can’t fall asleep, alright!

    “God damn it!” aniya at napadilat ako nang naramdaman ko ang kanyang mainit na labi na mariin akong hinahalikan. Hungry and very, very wild. Lumipad na ang kaluluwa ko at kahit anong hagilap ko sa langit ay hindi ko na ito makuha ulit.
    “Brandon…” daing ko nang naramdaman ko ang pagkakagat niya sa aking labi. Ang kanyang katawan ay nasa harap ko na.

    Naglalakbay ang kanyang kamay sa aking batok, ang isa ay nakahawak na sa aking dibdib. Circling and teasing my nipple with it. Nakakakiliti ang bawat haplos niya lalo na’t satin ang tela ng aking suot.

    “Uh, shit!” Tumigil siya sa paghalik at dumilat ako. Umiling siya sa kanyang ginagawa at sinuklay niya gamit ang buhok gamit ang kanyang daliri.

    Mabilis ang hininga ko dahil sa biglaan niyang pag tigil sa halik. Tumitig siya sa akin. His eyes filled with both adoration and desire. Hindi ko na alam kung lasing ba ako dahil sa alak o nalalasing ako sa halik niya. Ang nakaparte kong mga binti ay sinarado ko. Mariin siyang pumikit at umiling bago niya pinagitna ang tuhod niya sa aking mga binti at pinagparte niya ang aking mga paang nakaapak sa malamig na sahig.

    Ginawaran niya ulit ako ng malalim at maiinit na halik. Hindi ko mapigilan ang pag daing habang ang isang kamay niya ay naglalakbay sa aking balikat at unti unting binaba ang strap ng aking damit.

    “I am gonna take you,” bulong niya.
    Hindi ako makapagsalita dahil sa klase klaseng sensasyon na pinapadama niya sa akin. Ang isang kamay niya ay nasa aking dibdib, naglalaro. Nang lumapat ito sa balat ay halos mapadaing ako. May kung anong panibagong init at sensasyon na ngayon ko lang naramdaman sa talambuhay ko. Naglakbay ito galing sa batok pababa papuntang tiyan, nanunuot sa bawat hantungan ng aking katawan.
    “God!” Aniya at narinig ko ang pagkapunit ng aking palda nang pinilit niya itong tanggalin.

    My dress is fucking ruined!

    “Brandon!” Sigaw ko sa pagkakairita ng saglit pero nawala din iyon nang naramdaman ko ang mainit niyang kamay sa akin.

    Pumikit ako at nawala na ulit sa sarili. Ilang mura pa ang narinig ko sa kanya bago niya hinawi ang aking underwear. The first touch of his tongue made me moan so loud. Tingin ko ay lahat ng langit ay naabot ko na! The second flick of his tongue sent fire inside my core. I think I’m done for tonight. Brandon will have me. That was for sure.

    Pinipigilan niya ang aking mga hita sa pagtatagpo habang dinadama ko ang yanig ng sensasyong siya lang ang nakapagparamdam sa akin. Halos dumugo ang labi ko sa kakakagat at dinungaw ko siya sa paanan ko. Isang beses niyang hinaplos ang nanlalambot kong pagkababae. I saw him licked his middle finger. Uminit ang pisngi ko sa kanyang ginawa. Gumapang siya pabalik sa akin na nakahilig sa sofa.

    “You’re so sweet, sweetheart.” Bulong niya at nagsimula ulit sa paghahalik sa likod ng aking tainga.

    Tinagilid ko ang ulo ko. Hindi malaman kung gusto ko bang magpatuloy siya o hindi dahil nakikiliti ako. His hand traveled to my exposed chest. Pinaglaruan niya ulit ito at naramdaman ko na naman ang boltaheng siya lamang ang nakapagpadama sa akin.

    “I can’t take it away from you yet.” Bulong niya habang hinahalikan ang leeg ko, nanunuya at nanunukso.

    Binaba niya ang kanyang mukha sa aking dibdib at tinitigan niya ang mga ito habang pinipisil pisil. Bumaba ang tingin ko sa kanya at halos mabaliw ako nang nakita kung gaano ka lasing ang titig niya sa mga ito.

    Pumikit siya at nilagay sa kanyang bibig ang aking dibdib. Napapikit na rin ako sa ginawa niya. Lumiyad ako sa sarap at klase klaseng banyagang sensasyon na naramdaman.

    “Brandon…” I called.

    Hindi ko alam kung bakit at anong meron. May gusto pa ulit akong marating. Gusto kong matulad kanina. Para ko itong inaabot na bituin, masyadong malayo at kakailanganin ko ng tulong niya.

    “Yes, Av?” Malambing niyang sinabi habang ang kanyang kamay ay namimisil sa aking dibdib pinaglalaruan ito. Ang isang kamay niya ay nasa tiyan ko, hinahaplos pababa ang aking hita at binabalewala ang kanina lang ay hinalikan niya ng husto.

    Uminit ang pisngi ko! Touch me there, Brandon! Don’t frustrate me.

    “Please…” Daing ko.
    “Hmmm…” Nagpatuloy siya sa ginagawa. Binalewala parin ang gusto kong mangyari.

    Halos maiyak na ako nang muntik na niyang haplusin ito. Lumiyad muli ako para ipakita sa kanya na gusto ko pa. He reached for my mouth again. Lahat ng sulok nito ay inaangkin niya. Pag aari mo iyan. Iyan lahat. Just…

    Sa kanyang maong ay naramdaman ko ang nagpapatunay kung gaano niya kagusto ang gusto ko ring mangyari.

    “Not yet.” He teased me.

    Hinawakan ko ang umbok ng kanyang pantalon. Kinagat niya ang pang ibabang labi ko at hinawakan ang kamay na nakahawak doon.

    “Not yet.” Ulit niya.
    “Please…” Sabi ko habang tinataas ang katawan ko para maramdaman iyon ulit.
    Humalakhak siya sa aking tainga. “I am in love with you, Avon. Unless you tell me that you love me back, then I’m gonna take it all away from you. I will not leave you anything but my heart.” Bulong niya.

    Kinagat ko ang labi ko. Nagpatuloy siya sa paghalik sa aking leeg. Tila gasolinang nagpapabaga pang lalo sa nararamdaman na boltahe sa katawan ko. Hindi ko na kaya!

    “I’m in love with you, Brandon. I love you.” I said that. I didn’t know if I meant it. Ang tanging alam ko ay matapang at klaro ang pagkakasabi ko nito.

    Napatingin si Brandon sa akin, wide eyed. Then he claimed my lips again, hungry and wild. Sa bawat paghalik niya ay ramdam ko ang pang aangkin. And it was not enough for me. Our closeness while kissing wasn’t enough for me. I wanted more. I want him closer.

    Nilagay niya ang kanyang kamay sa aking pwet. Instinct na pinulupot ko ang aking hita sa kanyang baywang. Then he lifted me up while we’re still kissing.

    Pinasok niya ako sa kanyang kwarto at dahan dahang nilagay sa kanyang kama. He started kissing me again like I was his most priced possession. My lips were tender when he left it for my jaw. His body moving to a rhythm I wasn’t familiar of. Ganon pa man ay ang sarili ko rin ang sumabay rito. Like the rhythm was buried deep within me, I moved with him. Sa bawat pagtama ng kanyang umbok sa akin ay napapadaing ako. He cursed and removed polo hastily.

    Napahawak ako sa malaking braso niya habang binabaon niya ang kanyang labi sa aking dibdib. The sensation was building up once again. It desires something I couldn’t give.

    Nang sa wakas ay dinampian ni Brandon ng hawak ang akin ay mas lalo lang akong gumalaw sa ritmong itinuro niya. I was pushing myself against his hand, his finger.

    “You’re wetter than water, sweetheart.” Sabay halik niya sa aking tainga.
    “Please…” Sabi ko.

    Binaba niya ang kanyang pantalon. Tumambad sa akin ang kabuuan niya. It was my first time seeing it this real. Suminghap ako nang gumapang siya sa akin. Pinagpatuloy niya ang paglalaro at paghahalik.

    “Are you sure? This is gonna hurt?” Tanong niya habang nararamdaman ko na ang init at tigas, hindi pa man nakakapasok ay tumatama na sa akin ng husto.
    Tumango lang ako at sumabay parin sa galaw na tinuro niya sa akin.

    Dahan dahan ay naramdaman ko ito sa bukana. The strange and very foreign sensations buried deep within me sufficed. My hungry kisses for him were the evidence of it.

    Dahan dahan niyang pinasok iyon, maingat na hindi gumalaw. Tumigil ako sa paghalik nang naramdaman ang sakit.

    “Brandon…” Tawag ko, nasasaktan.
    He froze mid move. Gumalaw ako ng bahagya at hinawakan niya ang braso ko. “Stop moving.” Marahan niyang sinabi.
    Ilang sandali ay pinagpatuloy niya ang ginagawa. Halos maiyak ako sa sakit. Hinalikan niya ako sa noo. “I told you so… If you weren’t so naughty tempting me.” Bulong niya.
    Ginalaw ko ulit ang sarili ko at nang maramdaman ko ang haligi sa aking kaibuturan na nagpipigil sa kanyang makapasok ng buo ay napadilat ako.
    Pumungay ang mga mata ni Brandon at hinalikan ako ng marahan at nanunuya. “I’ve been infatuated so many times. But no girl has ever made me feel this way.” Bulong niya bago winasak ang haligi sa isang iglap.
    I cried. Ang sakit pala. Hindi siya gumalaw at niyakap niya ako. “Sweetheart, we will not move until you’re ready.” Bulong niya at hinalikan ang aking pisngi.
    Tumango ako at niyakap siya pabalik. Oh, Brandon. I think this is bad. I like you… no… Everything I told you was true. Sana lang ay hindi nga kabit ni daddy si Arielle. At sana ay seryoso ka nga sa akin.

  • KABANATA 21Open or Close

    Kabanata 21
    I Know Her

    Brandon fell asleep. Nasa kanyang mga bisig ako habang tulog siya at dilat naman ako. Dininig ko ang paghinga niya at alam kong malalim ang kanyang tulog dahil sa kanyang kalmanteng pag hinga.

    Dahan dahan akong gumalaw sa bisig niya. Hindi siya dumilat o gumalaw man lang sa ginawa ko. Kumawala ako sa kanya, dahan dahan at todo ingat.

    My dress was ruined last night. Nasa labas iyon ng kwarto niya, particularly sa sala. How will I go home kung tanging underwear lang ang suot ko? Hinalughog ko ang kanyang closet at nakahanap ako ng puting longsleeve polo na tama lang para magmukhang dress sa akin. Sinuot ko iyon habang tinitingnan siyang mahimbing parin na natutulog sa kanyang kama.

    Nilingon ko ang laptop at agad pinuntahan. Binuksan ko iyon. Kabadong kabado ako habang hinihintay itong umilaw at magpakita ng pag hingi ng password. Ginalaw ko ito para hindi direkta ang sinag kay Brandon at nang sa ganon ay hindi ko siya magising.

    Nang nanghingi ng password ay nilagay ko ang nalalaman ko at tinanggap kaagad ito. Nilingon kong muli si Brandon hanggang sa nagpakita ang buong screen nito. Agad kong binuksan ang browser sa Facebook. Pagkatapos ay tiningnan ko rin ang mga softwares at nakita ko ang mga profile doon ng mga empleyado.

    Nalaman ko na marami silang kompanya. They are investors of so many companies in the Philippines and abroad. Sa kompanya ng mga Del Fierro, sa isang Security Agency, sa isang construction firm, ngunit nangibabaw doon ang mga hotels na pag aari o di kaya’y saan sila investor.

    Sa bawat software kung nasaan ang mga profiles ng empleyado ay tinipa ko ang pangalang Arielle. Ilang profile ang nakita ko at sa picture nila ay hindi tumugma. Arielle Menez, Arielle Molina, Arielle Cepeda. Marami akong nakita. Sa bawat isang minuto ay nililingon ko si Brandon. Bawat minutong natatagalan ako sa paghahanap ay kabadong kabado ako.

    Binalik ko sa browser ang screen. Halos lumundag ako nang nakitang naka log in na ang facebook ni Brandon. Agad kong tinipa ang Arielle sa kanyang search box.

    Arielle Zalea Garcia. Mukha ni Arielle na naka aviators ang naroon. Pigil ang hininga ko nang ni click ko ang kanyang pangalan para tingnan kung anong meron.

    Arielle Zalea Garcia. Kitang kita ko ang kanyang mga status sa Facebook. Unang picture pa lang na nagpakita ay likod ni daddy ang mayroon.

    Parang sasabog na ang puso ko sa kaba. Pinalaki ko ang picture at nakita ko ang caption niya.

    “Spending time with him again. I love you, daddy.”

    Nalaglag ang panga ko. Tulala ako habang tinitingnang mabuti ang likod ni daddy sa kanyang kulay abong suite. Si Arielle naman ay nakangisi at nag si-selfie kasama ang likod niya. Ilang comments ang naroon ngunit matagal ko pa iyong naiclick dahil sa pagkakatulala ko. Daddy? She’s calling my dad “daddy”?

    I’m happy for you, Arielle.
    You deserve the world, babe.
    You two look alike.

    Those were some of the remarkable comments. No. Daddy? She’s his daughter? She’s my father’s daughter? No? No way! There must be a mistake. Siguro ay kapareho lang ng lalaking ito ang katawan at panamit ni daddy.

    I browsed more photos and after seeing two photos with her mini pincher, I saw yet again another post with her daddy. Only this time, it was a better view. My father, Guillermo Pascual sitting in front of some italian food and a flower vase on the table in an expensive restaurant with his crooked smile. My blood started boiling. This is my father! Si daddy ito, there is no mistaking it. How I wished may kapatid siya o doppleganger siya pero wala. That smile, expression, those eyes, suit… Suit… And I chose that necktie of his. Ako ang bumili niyan nong nasa Cebu pa kami. That was my favorite tie of him!

    Nag init ang gilid ng aking mga mata. Binasa ko ang mga komento sa ibaba.

    Ang gwapo pala ng daddy mo, Arielle. You both have the same eyes.
    Nagmana ka sa daddy mo, Arielle.

    Humikbi ako. Ilang beses akong nasabihan na mana ako kay daddy. Ilang beses akong nasabihan na mana ang mga mata ko sa kanya! And now, here I am reading the same comments to another girl!

    I know this man. He handled my dad’s case last year. Atty. Guillermo Pascual?
    Arielle: Yup. That’s my dad.

    Parang talon ang pagbuhos ng luha ko. Hindi ko mapigilan. Maging ang hikbi ko ay hindi ko mapigilan. Arielle is dad’s daughter. How and why, I didn’t know. Kaya pala binibigay niya lahat ng kapritso ni Arielle! Kaya pala hindi niya ako magawang maharap. Ito ba iyon, dad? Ito ba ang dahilan? You’re fond of her, not of me. Kaya ba hindi mo mabalikan si mommy dahil nalilibang ka na sa anak mo?

    Oh God! May anak si daddy sa labas? Or wait, siya ba ang sa labas o pangalawang pamilya kami ni mommy?

    Humagulhol ako. Hindi ko na magawang tingnan pa ang mga sumunod na pictures. Hindi ko yata kaya. Imbes na tingnan pa ang pictures ay pinindot ko ang message sa profile ni Arielle para sana mag iwan ng mensahe sa kanya.

    But then I saw her past conversations with Brandon. Nanlaki ang mata ko. The last was Arielle’s big “WHERE ARE YOU?”

    I scrolled up to see more. And then I’ve seen it! I’ve seen it all!

    Brandon: I’m happy for you. You finally met him. Was he a good man?
    Arielle: Yes. A really good man. Gusto niyang umuwi sa kanila but of course I won’t let him. Ilang taon din ang sinayang niya sa aming dalawa, ngayon pa niya ako iiwan? No. Not my dad. Real dad at that.
    Brandon: What about his family? Don’t you care about them?
    Arielle: I don’t. Why are you asking me that? Tinatanong pa ba ‘yan? Brandon! Of all people, ikaw pa ang magkakait sa akin sa kaligayahan ko with my dad? You’re so cruel. Akala ko ba ay lahat para sakin, ayos sayo?
    Brandon: Of course. Then if you want him to be with you, make him stay.

    Punyal ang tumama sa aking puso. Sa sobrang sakit ay hindi ko na magawang huminga. Brandon’s advice was to make my father stay while my mother’s in vain, waiting! At ako, halos mabaliw sa paghihisterya?

    Arielle: May anak siya. Aurora Veronica Pascual. I hate that she has his name, you know. I’ve seen her. I don’t like her. She’s a model. Kilala mo?
    Brandon: Aurora Pascual? I know her. She’s working in our hotel! Sa Highlands.

    FUCK! He knew! He knew who I was!

    Arielle: What? Coincidence ba iyan? Why would she work there? Wait…
    Arielle: What?
    Brandon: Yes. Siguro ay coincidence lang.
    Arielle: No. Leave her alone. I don’t think that’s a coincidence, Brandon.
    Brandon: It might be.
    Arielle: Is she an applicant? A new employee?
    Brandon: She’s a new employee.
    Arielle: Fire her! Immediately! I don’t know why that bitch is there but I’m sure she’s going to seduce you!
    Arielle: O baka naman, may alam siya sa koneksyon nating dalawa! She wants to get to me so she’ll work for you.
    Brandon: I don’t think so. Arielle, nakapirma na siya ng contract. I don’t think my mum would be happy if I fire her. She’s hired as a manager.
    Arielle: What? Just fire her, Brandon! Fire her immediately!
    Brandon: You have nothing to worry about me. Parang hindi mo ako kilala. I don’t just fall for traps easily.
    Arielle: Kahit na! What if pilitin ka niyang sabihin ang tungkol sa lahat lahat!? Ayaw kong mawala si daddy sa akin, Brandon! This is my happiness! And I thought you care for me. I thought gusto mo akong sumaya?
    Brandon: Of course I care for you more than anyone else. You know that.
    Arielle: Mawawala si daddy sa akin pag nalaman nong babaeng iyon! Uuwi siya sa kanila! Baka hindi ko na ulit siya makita!
    Brandon: I will never let that happen. You deserve to be with your dad. I will do everything to make you happy. Hindi ko sasabihin sa kanya, kahit anong mangyari. Trust me, Arielle. I care for you and no girl can ever make me bend when it comes to you.

    Namuo ang maiinit na luha sa gilid ng aking mga mata. Para akong nabuhusan ng malamig na tubig sa lahat ng nabasa ko. So Brandon’s a fake? The reason why he wouldn’t tell me things about Arielle is this. At isa pa, alam niya! Alam niya ang tungkol sa daddy ko! Pinagkait niya ang daddy ko sa akin! Mas pinili niyang maging masaya si Arielle kaya hindi niya binanggit sa akin ang tungkol rito!

    Bago ko iyon mabasa pa pababa ay umalerto ito sa isang mensahe. It was from Arielle. Nakita niyang online si Brandon! Nanlaki ang mata ko at pansamantalang tumigil ang luha.

    Arielle: Still online? What’s up?

    Tinitigan ko iyong kulay yellow green na bilog sa gilid ng pangalan ni Arielle. Bago pa ako makapag isip ay tumipa na ako ng mga salita.

    Brandon: Where are you?

    Mabilis na nakapag reply si Arielle.

    Arielle: Oh? You’re in Manila na? Nasa Condo ko.
    Brandon: Let’s meet tomorrow.
    Arielle: Sure! Pwedeng sa Greenbelt lang? Can we have breakfast? I missed you. Sa Greenbelt na lang para malapit lang sa condo ko.

    Binigay ko ang lokasyon na pagtatagpuan namin bukas.

    Pinunasan ko ang luha ko at nilingon si Brandon na mahimbing at payapa ang pagkakatulog. Suminghot ako at nagpunas ng luha gamit ang aking mga daliri. Lahat ng binuksan kong application ay sinarado ko na at maging ang buont laptop ay ni shutdown ko.

    Marubdob na pumintig ang puso ko habang kinuha ang itim na purse at tiningala ang orasan sa gilid ng kanyang kama. Madaling araw. Dahan dahan akong dumiretso sa kanyang pintuan. That was all there is to it.

    Ang akala ko ay ako itong nangloloko sa kanya, ako rin pala ay kanyang niloko. He would of course never think about my happiness because he cares for Arielle that much. Desperadang desperada akong tingnan para lang makuha ang impormasyong ganito?

    Hindi tumigil ang sakit. Naging manhid ako sa lamig na natamo sa bawat pag ihip ng hangin habang papaalis sa kanyang villa at pumara ng van para maka diretso sa aking dorm.

    Nililingon ako ng ibang pasahero na mukhang lasing o di kaya’y pagod na. Sa suot kong polong long sleeve ni Brandon at paniguradong kalat na mascara dahil sa pag iyak ay nakakatakot siguro ang mukha ko.

    My honorable father has a dirty secret. And I refuse to admit it to myself! No! That girl is not my sister! Not the cruel, evil bicth! She can never be my sister! Siya ang dahilan kung bakit nagkakaganito kami ng pamilya ko at si Brandon na inakala kong nagmamahal sa akin ay pinagbibigyan ang kapritso niya. Maybe Brandon’s right… hindi siya basta bastang mapapaluhod ng kahit na sino. Lahat ng namutawi sa kanyang labi at ang kanyang pakikitungo sa akin ay pawang kasinungalingan. Para lang makuha ako ngayong gabi?

    “Jess…” Bulong ko sa cellphone ko nang nakarating na ako sa condo ko.

    Kakasikat pa lang yata ng araw. Hindi na ako magkandaugaga sa paglalagay ng mga importanteng bagay sa aking Louis Vuitton. Nakaligo na ako at nakapagpalit na ng damit, all black and my aviators are ready.

    Isang pindot ko sa iPad ko ay kompleto na ang pagbobook ko ng ticket pabalik sa Cebu.

    “Hmmm… A? Ugh! Ang aga mong tumawag!” She said huskily.
    “I’m sorry. Nasa Manila ako.” Sabi ko.
    “Wh-What?” Narinig ko ang pagkakataranta niya. “Punta ka sa bahay? Akala ko ba sa Biyernes o Sabado pa ang rest day mo?”
    “Uuwi ako ng Cebu mamayang tanghali.” Sabi ko. “Sasabihin ko ang lahat sayo mamaya pagnakauwi na ako. Please, don’t tell dad or anyone kung ano ‘yong mga naging plano ko. Will you?”
    Natahimik siya. “Sandali lang… Anong nangyayari? You sound so serious, what happened?”
    “Please, just tell me na susundin mo. Okay?”
    “O-Okay. But…”
    Hindi ko na siya pinatapos. “Okay, thank you. I love you. Good morning! Aalis na ako.” Sabi ko at agad na binaba ang cellphone, dinampot ang bag, mga gadget at naghanda para sa pag alis.

  • KABANATA 22Open or Close

    Kabanata 22
    You’re Right

    Sa labas pa lang ng restaurant kung saan kami magkikita ni Arielle ay nahagilap na siya ng mga mata ko. Naka upo siya ng naka patong ang kaliwang hita sa kanan. Pulang maiksing tube dress, matingkad sa sinag ng araw sa umaga. Umiling ako at tinahak ang hagdan na siyang magdadala sa akin sa loob non.

    Pinagbuksan ako ng security guard at binati pa ako ng magandang umaga. This better be fast. I have a flight to catch!

    Ngiting ngiti si Arielle habang pinagmamasdan ang menu at sumusulyap paminsan sa labas. She’s expecting her prince charming. I’m sorry to break it to you, bitch, but the I’m here to slap you with the reality.

    “Good morning, Arielle,” sabi ko sabay upo sa upuang nasa harap niya.

    Napawi kaagad ang kanyang ngiti. Umayos siya sa pagkakaupo at nilapag ang menu. Kinuha ko ito at naghanap ng makakain.

    “I’ll have the best breakfast, please. Gutom kasi ako. And a shot of espresso.” Ngiti ko sa waiter. Naglahad ng kamay ang waiter para sa order ni Arielle ngunit umiling lang siya sa gulat. I shooed the waiter away with my order and then I faced her.
    “Where’s Brandon?” Nahimigan ko ang alarma sa kanyang boses.
    “Oh he’s still in Tagaytay. Don’t worry, he’s fine.” Sarkastiko kong ngiti.
    “Tagaytay? Sinabi niya sakin kagabi na magkikita kami dito?” Agad siyang tumingin sa kanyang cellphone.

    I don’t care. Kung malaman man ni Brandon ngayon na nandito ako ay wala na rin siyang magagawa. Aalis na ako bago pa siya makaapak sa Manila.

    “Arielle Zalea Garcia, isn’t it?” Nanginig ang boses ko sa galit. Huminga ako ng malalim at inipon ang natitirang lakas para mapigilan ang sarili ko sa pagsabunot sa kanya. “I am so tired of this game. Ginawa ko ang lahat para lang malaman ang lahat at ito lang pala ‘yon, walang kwenta.” Sabay ngisi ko.
    Nagtaas siya ng kilay at natigil sa kanyang cellphone. “Ginawa mo ang lahat? So… you did go to The Highlands to find some information about me. And I can see that you’ve succeeded?” Tumalim ang kanyang tingin. “Sinabi ba ni Brandon ang lahat ng ito sayo?”

    Nagtiim-bagang ako. Tinagilid niya ang ulo niya at naghintay ng sagot. Hindi ko nalaman kay Brandon iyon ngunit sa kagustuhan kong masaktan siya ng husto at magkabuhol ang lahat ay hindi ako magpapatalo. Pride’s what’s only left of me. From this day on, I have to accept that things between my father and I would never be the same again no matter how hard I try. My life is scarred forever. But I will never let that scar ruin the entirety of my being. Nor would I let Brandon and my feelings for him cloud my thoughts. I am better than that. I was, still am Aurora Veronica Rama Pascual, fierce and unwavering.

    “Oo.” Lumaki ang ngisi ko nang nakita ang kamandag ng aking sagot sa kanyang mukha. “You think Brandon would never tell your secret to anyone? Nagkakamali ka, Arielle.”

    Kakaibang ligaya at galit ang naramdaman ko nang nakita ang panlulumo sa kanyang mukha. I don’t care if I go to hell for this. Hindi naman ako pang langit.

    Hindi siya makapagsalita sa sinabi ko. Bigo na ang tanging taong siguro’y inasahan niyang hindi mababali ay baling bali sa ngayon. “Sinabi niya sa akin na hayaan ka na lang sa mga katangahan mo dahil inaalipusta ka ng pamilya mo.” Umiling ako. “But no… I will never let you have my father.”
    Lumiwanag ang mukha niyang talunan kanina. “Sino ka para mag desisyon niyan? Daddy likes me. You know that. Kaya hindi kayo binalikan ng mommy mo kasi ako ang mahal niya. I am his princess. You’re just a bad substitute of me.”

    Nilapag ang pagkaing inorder ko sa harap naming dalawa. Pinigilan ko ang pagsasalita. Pinagdikit ko ang aking mga ngipin at inangat ang labi habang hinihintay ang waiter na matapos sa kanyang paglalapag.

    “Enjoy your meal, ma’am.” Anang waiter.

    Sumimsim ng tubig si Arielle sa kanyang baso. Nilabanan ko ang pamimilit ng sarili kong sabuyan siya ng tubig at mga pagkain. I’m not done yet.

    “He married my mother. He didn’t like you. Akala mo lang ay mahal ka ng taong nakapaligid sayo pero pare pareho lang sila. Brandon broke his promise to you. He lied to you. And you think he’ll never do that?”
    Napangiwi si Arielle. Now she’s hurt again. Nagtaas ako ng noo, kahit nasaktan ako ay hindi ko ipapakita sa kanyang duguan ako. Not while I’m still alive.
    “My father loves me so much. He adored me. He married my mother because he wanted a family with her. He wanted our family. You’re just desperate-“
    “Kung mahal ka ni daddy, bakit di siya bumalik sa inyo? Simple lang!” Bawi niya. “Ako ang mahal niya. He realized that you and your mother deserved nothing!”

    Nalaglag ang panga ko. Don’t. You. Ever. Insult. My. Mother!

    “My mother deserved the world! My father gave us the world! Pero nong dumating ang isang tulad mo na desperada at ginawang panlaban ang pagiging maawain ng daddy sa mga kawawang ipokrita, ipinagpaliban niya muna kami. Because he knows that I have the world! That I was loved by him, by everyone, from the very start and you were not!” Sigaw ko, nagkukumahog na habulin ang aking hininga sa mga salitang binitiwan ko.

    Hindi na maitsura ang mukha ni Arielle. She’s on the verge of crying and laughing. Hindi na ako magtataka kung isang araw ay mabaliw na siya. I feel no regret whatsoever. She deserved it! Walang matinong babae ang mag iisip na ilayo ang padre de pamilya sa kanyang minamahal na pamilya.

    Gumalaw siya. Ang akala ko ay sasabuyan niya ako ng tubig o sasampalin pero hindi niya ginawa. Kitang kita ko ang tubig sa gilid ng kanyang mga mata.

    “Ipinagpaliban? Sige! Subukan mo kung babalik pa ba siya sa inyo! He will never come back! Kahit na sabihin mong nasa bingit na ng kamatayan ang iyong ina ay hindi siya babalik para sa inyong dalawa. He will choose me because he loves me!” Giit niya kahit na talunan na.
    Tumawa ako. Hindi pinansin ang kanyang sinabi tungkol sa aking ina. Mapapatay ko rin ang babaeng ito sa tamang panahon. “Kung mahal ka nga niya, bakit hindi niya pinanagutan ang mommy mo nong pinag bubuntis ka pa?” Singhal ko. “O binalikan man lang noon pa? You’re nothing but a bastard! Always trying to fit in, but never really succeeding. You’re a misift. Owned by no one. Ni si Brandon tinalikuran ka.”
    Pansing pansin ko na mas nasasaktan siya pag binabanggit ko si Brandon. Tila umuusok ang kanyang ilong sa mga sinabi ko. “Hindi niya pinanagutan si mommy dahil dumating ‘yang walang hiyang ina mo!”
    Tumawa ako sa galit. “See? Kami ang pinili niya! Kami ang mahal niya!”
    “Kung kontento na siya sa inyo, bakit kailangan niya pang magpakita sa akin? And Brandon? I don’t believe you. He’ll never betray me. Mahal ako ni Brandon!” Giit niya.
    “Magpapakita siya sa iyo para maglinis ng konsensya! Because my dad is a good person. Gulat nga ako, e. Ikaw? Anak niya? I don’t think so. Why don’t you ask your mother again if si Atty Guillermo Pascual ba talaga ang daddy mo? Hindi kaya anak ka ng isang mental patient?”

    Isang lagapak ng kamay ang naramdaman ko sa aking pisngi. Pagkakuha ko non ay binigyan ko rin siya ng isa. Kahit na nanuot ang sakit ng sampal niya sa akin ay hindi ko ipinakitang nasaktan ako ng kahit katiting. Siya naman ay nakahawak sa kumaliwang pisngi niya dahil sa sampal ko.

    Napatayo na kaming dalawa sa away. Parehong mabilis ang hininga. Bumuhos ang kanyang luha at wala na akong pakealam na ilang tao na rin ang nakapansin sa sampalan namin. May security guard nang papalapit.

    “How dare you, bitch! You’re a bitch!” Sigaw niya sabay turo sa akin. Nanginginig ang boses niya. “Kaya hindi nagtagal si daddy sa inyo kasi walanghiya kang anak at ang nanay mo ay walang kwenta! Mang aagaw ka! Inagaw mo si Brandon sa akin!”
    “Wala akong inagaw sayo kasi ako ang gusto ni Brandon! Ikaw? Awang awa lang siya sayo!” Ngumiwi ako bilang panunuya sa kanya. “Nakakaawa ka. Alam ko. Sinabi niya sayo na hindi ka niya kailanman pagsisinungalingan. Hindi niya kailanman sasabihin sa kahit sino ang mga sekreto mo pero nagkakamali ka. Sinabi niya sakin. Kung gaano ka inalipusta ng mga magulang mo. Maaawa na sana ako. Kung hindi ka lang demonyita!” Sigaw ko.
    “Walang hiya ka!” Sigaw niya sabay akmang sampal ngunit pinigilan ko ito.

    Mariin kong hinawakan ang kanyang braso. Kitang kita ko ang hilakbot sa kanyang mukha nang hawakan ko ang braso niya.

    “Pinaasa ka ni Brandon. Pinaasa ka niya na walang makakapantay sayo para sa kanya. Pero ang totoo, napantayan na kita. Nalagpasan pa nga!” Ngisi ko.
    “Walang hiya ka!” Nanlaban siya.
    Pinisil ko ang braso niya sa galit. “At wag na wag mong isali ang mommy ko sa lahat ng ito o babasagin ko ‘yang basag mong mukha!”
    “Bitch!” She cried.
    “Yes, I am. Now you know.” Mariin kong sinabi sabay bitiw sa kanyang braso at kuha ng espresso para paliguan siya. “Pay for that all. Alam kong pera ng daddy ko ang nasa wallet mo.”
    “Avon!” Sigaw ng isang buo at pamilyar na boses sa likod ko.

    By instinct ni Arielle nang narinig ang boses ay humikbi kaagad siya. Dinama niya ang espresso na tinapon ko kanina. Nagmukha siyang sisiw na basa sa putik. Ngunit nang dumating si daddy kasama ang mga security guards ay ako naman ang parang nabuhusan ng malamig na tubig.

    Shit!

    “Avon! Anong ginawa mo?” Dumalo siya sa kay Arielle na ngayon ay humihikbi sa kanyang braso.

    Hindi ako nagsalita. Tapos na ako dito. Ayaw ko nang masira pa ang lahat. Natatakot akong sabihin ni daddy sa harap ng ipokritang iyan na hindi niya ako kailanman pipiliin. Natatakot ako na ang pananalig na ako ang kanyang prinsesa ay wala ng parang bula. Na ang pananalig habang binitiwan ko ang masasakit na salita kay Arielle kanina ay pawang kasinungalingan at paghahambog lamang.

    “Bakit ka nandito?” Tanong niya sa akin, galit. Inalo niya si Arielle na humihikbi at nag hihisterya ng husto para mapansin.

    Naalala ko kung paano siya inalo rin ni Brandon noong humikbi siya sa harap ko. She wants the attention so much. She loves being the damsel in distress.

    “You’re right! Dapat ay wala ako dito. Excuse me, I have to vomit.” Sabay kuha ko sa aking Louis Vuitton at tulak sa iilang security guards na nakatunganga roon at naghihintay ng mando ni daddy. Nilagay ko ang aviators ko sa aking mata.

    I have a flight to catch. Magsama kayong dalawa!

    Pumara kaagad ako ng taxi sa labas at taas noo akong pumasok roon. Ni hindi ko nilingon ang loob ng restaurant o nagpakita man lang ng kung anong emosyon.

    Pero nang nakalayo na ay hindi ko na napigilan ang pagbuhos ng luha ko. I will never forget this. Didiligan ko ang galit na namumuo sa aking puso para sa mga taong dapat makadama nito.

    Sa eroplano ko na naalala ang nangyari sa amin ni Brandon. The memories of last night hurt me a lot. I am physically and emotionally hurt. Pinagtabi ko ang aking mga hita. I can still feel Brandon in between me. Gusto kong kalimutan ang lahat ng iyon. Pero paano? Gayong binigay ko sa kanya ang lahat at hindi na ako nagtira ng para sa sarili ko.

    Halos sabunutan ko na ang sarili ko. It was my fault, alright! It was my fault! I loved him. Na ang tanging inisip ko na lang sa mga sandaling iyon ay ang mga salitang binitiwan niya. Na inakala ko ring tunay na mahal niya ako. Yes, my real motive was to get to Arielle but I told him about my feelings. I told him nothing but the truth. Siya. Siya ang nagsinungaling. At kahit na gaano ka sakit ang inabot ko kay Brandon, kay daddy, kay Arielle, ay taas noo akong babalik sa Cebu. Taas noo akong lalaban sa kahit na anong ibato sa akin.

  • KABANATA 23Open or Close

    Kabanata 23
    I Said Leave

    Tawang tawa ang mga pinsan ko sa ginawa ko sa babaeng iyon. Tawang tawa na rin ako. Of course we’re under the starry night and drunk. This is their welcome party for me . Anila’y akala nila hindi na ako babalik dahil sa sandamakmak na problema ng pamilya ngunit nagkakamali sila. I’m here in front of them, gumuho man ang mundo.

    My dad booked a flight to Cebu immediately that day. Pagkarating ko ng Cebu ay binisita ko kaagad si mommy sa bahay. Laking tuwa niya nang makita ako. Wala akong sinabi sa kanya na kahit ano. Ayaw kong lumala ang kanyang kalagayan.

    Na windang ako nang paalis ako sa bahay at magtutungo kina tita para doon umiyak at magmura sa nangyari ay dumating si dad.

    Titig na titig ako sa kanya habang nasa loob ako ng sasakyan ko. Hawak hawak ko ang manibela, palabas na ng garahe. Ngunit nang makita siya ay lumabas ako para sugurin siya at sumbatan sa lahat ng nangyari.

    But then… my mother cried. Sinalubong niya si daddy sa gate pa lang ng bahay namin at niyakap niya ito. Nanlamig ang aking tiyan habang pinagmamasdan ang umiiyak kong mommy. Tinahan siya ni daddy at halos mandiri ako sa nakikita. Inalo ng bisig na iyan ang ipokritang babaeng iyon kanina! Now he’s comforting my mother!

    Bumalik ako sa sasakyan ko at imbes na bumati ay bumusina lang ako para tumabi sila sa gate na dadaanan ko nang makatulak na patungo kina tita. He called my phone while I was on the road. I didn’t answer it. I don’t need his words right now. Pasalamat siya at kailangan siya ni mommy. Dahil ako? Hindi ko na siya kailangan. Bumuhos ang luha ko sa sakit na naramdaman.

    Tinigil ko ang sasakyan sa bahay ng pinsan kong si CJ sa Talamban. Pinatunog ko ang itim na Vios ko pagkatapos kong iparking sa isa sa mga garahe nila at nagsimula ng magtungo sa loob. Mabuti na lang at naisipan kong umalis ng bahay. Being with my dad is suffocating.

    I shared what happened to my cousins. Sa kay tita at tito ko na naroon ay hindi ko sinabi. Nasa gitna ako ng pagtatalo sa aking sarili kung sisirain ko ba ang pananaw nila kay daddy o hindi. Though it was futile. Sira na ang pananaw nila kay daddy simula pa lang nong naghihisterya na si mommy.

    “What was the name, again?” Nanliliit ang mga mata ni CJ, ang aking pinsan. Pulang pula na sa iniinom na hard liquor.
    “Arielle Zalea Garcia.” I couldn’t forget the name.
    “The man, I mean,” pagtatama niya habang dinudungaw ang kanyang cellphone.

    Si Lyka, Erica, Cole, Matteo at CJ lang ang narito. Apparently, Charity, one of my cousins, isn’t available today for some reason.

    “Man?” Gulat kong tanong. “Brandon Rockwell.” Umirap ako.

    Hindi ko na dinetalye sa kanila kung ano ang nangyari sa amin ni Brandon. Sinabi ko lang na imbes siya ang paikutin ko ay ako ang napaikot niya. Alam niya pala ang tungkol sa aming dalawa ni Arielle ngunit hindi niya sinabi sa akin. Why was CJ asking for his name, I didn’t know.

    “Complete name?” He asked again.
    “Brandon Walter Del Fierro Rockwell. Don’t make me say that again.” Sabi ko sabay lapag sa basong iniinuman ng tequila.

    Tumawa si Cole at kinuha ang mga poker chips ni Matteo. Isang mura galing kay Matteo habang naglalaro sila ng baraha ay naaliw na ako.

    “Hindi ako kuntento nito.” Sabay lagay ni Matteo ng sigarilyo sa kanyang labi. “Mag casino tayo.”

    That night, nagpadala lang ako sa kanila. Party, booze, music. Para makalimot sa mga pangyayaring alam kong kinabukasan, pag wala na ang sakit na idinulot ng alak sa akin, ay maaalala ko na naman ulit.

    Kinaumagahan, nagising ako sa kwarto ko sa aming bahay sa Mandaue. Unti unti kong dinilat ng mabuti ang mga mata ko. Pumipintig sa sakit ang ulo ko at pakiramdam ko’y namamantal ang labi ko. Memories of last night is a blur. Hindi ko na lubos maalala basta ang alam ko ay ilang bar ang napuntahan namin pero nagtagal kami sa Den. I’ve seen some of my high school friends, chitchat and… well…

    Narinig kong may tumikhim kung saan sa kwarto ko. Luminga-linga ako sa apat na sulok nito at nakita kong nakaupo sa paanan ko si daddy, bigo at mukhang nagluluksa. Umuga ang kama nang umisod siya ng isang beses.

    “What are you doing here?” I couldn’t hide the venom dripping on my voice.

    He’s wearing a simple royal blue t shirt, khaki shorts, eye glass. Tipikal na pambahay niya sa Cebu. Nag dasal ako na sana ay panaginip lang ang lahat ng nangyaring iyon sa Manila. Na sana ay hindi iyon totoo. Na sana ay sa wakas nandito na siya dahil natapos niya na ang kanyang kaso.

    “A…” Namamaos ang boses ni daddy.

    Umupo ako sa aking kama. I’m still wearing that black longsleeve pencil cut dress last night. Hindi niya ba ako papagalitan? Well, kung papagalitan niya ako dahil sa mga nangyari kagabi sa amin ng mga pinsan ko ay iiwan ko siya dito sa kwarto ko.

    “Av?” Narinig ko ang boses ni mommy sa labas.

    Pumihit ang door handle ng aking pintuan at nagpakita ang ulo ni mommy. She looked worried, but nevertheless, happy. Somehow, happy. Lumunok ako at sinubukang ngumiti kahit na alam kong sobrang sama ng ngiti ko. She mirrored my smile.

    “Breakfast? Tanghali na.” Napatingin si mommy kay daddy na nasa kama ko nakaupo.
    Tumango ako. “Susunod na po ako.” Sabi ko.

    Nagkatinginan si mommy at daddy. Nag iwas ako ng tingin sa dalawa at nagkunwaring abala sa pag susuklay sa buhok gamit ang aking mga daliri.

    “Sige,” sabay sarado ni mommy sa aking pintuan.

    Bakit di sumunod si daddy? Why is he still here? Nag angat ako ng tingin sa kanya at nakita kong nangingilid ang luha sa kanyang mata. Nanginginig ang kanyang labi na para bang gusto niyang mag salita pero hindi niya alam kung paano mag sisimula.

    Pain stabbed my chest. I hate to see him like that. The man I thought was the strongest of them all is in front of me breaking. But unlike my mom, I can never welcome him with arms wide open. Nag iwas ako ng tingin.

    “Lumabas ka na, dad,” taboy ko sa kanya.

    Suminghot si daddy. Kahit na nilalatigo ng sakit ang aking puso ay hindi magawang tumulo ng luha ko. Nag angat ako ng tingin sa kanya. Nalukot ang kanyang mukha at isang beses niya itong pinasadahan ng kamay bago nanginginig ang labi sa pagsasalita.

    “I’m sorry, Av.” Nanginginig niyang sinabi.
    Hindi ako nagsalita. Hinayaan ko siyang manginig at hindi pinaramdam na tinatanggap ko ang sinabi niya.
    “Alam kong nagkamali ako. Hindi ko kayo maharap ng mommy mo. I wanted to see your sister-“
    Pinutol ko siya. “She is not my sister!”
    Bumuhos ang mga luha ni daddy na siyang nagpahabag sa akin. May bukol na bumara sa aking lalamunan at hindi na ako humihinga para lang pagtakpan ang nagbabadyang paghagulhol. “She is! I’m sorry. I’m sorry…” Lumapit siya sa akin at marahan niyang hinawakan ang kamay ko.

    Maagap kong hinawi ang kanyang kamay bago pa man nito mapisil ang aking mga daliri para manuyo.

    “Anak, please… I didn’t… I didn’t mean it. Hindi ko alam na nabuntis ko ang mommy ni Arielle noon.” Nanginig ang boses ni Daddy sa pag mamakaawang dinggin ko siya ngunit ang tanging mga naiisip ko ay mas nakapag pairita sa akin.
    “Hindi mo alam? So kung nalaman mo noon pa lang, dapat ay hindi mo pinakasalan si mommy, ano?” Matapang kong sumbat.
    Umiling si daddy. “I did not love her mom. You were two nong nalaman kong may anak ako sa kanya. But of course, I didn’t want to ruin my relationship with your mom. I love your mom, Avon. And I love you even more. More than my life. More than anything. Kaya nagawa ko siyang balewalain kahit na alam kong walang kasalanan ang bata.”

    Walang kasalanan si Arielle. Nahirapan pa ako sa pag iimagine ng isang musmos na Arielle para lang mahabag ako. I know I’m being irrational. But heck I’m overpowered by my feelings right now! Hindi ko matanggap na ang daddy ko ay nagsinungaling sa akin! Na kung hindi pa nangyari iyong nangyari kahapon ay baka nga tuluyan na siyang naagaw ni Arielle sa amin ni mommy!

    “Ilang beses akong nagpabalik balik ng Manila, pero ni minsan hindi sumagi sa isip ko na magpakita sa anak ko.”
    Ngumiwi ako sa huling sinabi niya. I still couldn’t accept that. And I don’t think I will ever.
    “But then while I was there for this case…” Sumayaw ang mata niya.
    I could puke, right now. That moment was for them. It wasn’t for me. Pero hinayaan ko siyang magsalita.
    “Hinanap niya ako. She cried in front of me, begging for acknowledgement!” Pinilig ni daddy ang kanyang ulo, tila hindi makapaniwala sa nangyari sa kanila ng anak niya.
    Hindi ko na maatim ang kwento niya. “Should I say ‘thank you, dad’? For being with us kahit na nalaman mo na pala noon pa na may anak ka sa labas? Should I say thank you?” Nanliit ang mata ko.
    “That’s not my point. My point here, Aurora, is that I only wanted to give her more time with me-“
    “Even if it means lying to me? Even if it means making my mother worry? Dad? I’m sorry, too, but for me? Walang rason ang pwedeng makapagpapagiba sa galit ko sayo ngayon! Sana ay sinabi mo na lang! Sana ay diniretso mo kami ni mommy! And wait? Sinabi mo na ba iyan kay mommy?”
    “I did.” Tumango si daddy. “Habang wala ka kagabi ay sinabi ko sa kanya iyon.”
    Umigting ang bagang ko. My strong mother accepted my goddamn father because she loved him so much. And he’s taking advantage of her love!

    I swear to God na pag ako ay nagmahal, hindi ako magiging tanga. I salute all the martyrs but I am sorry, I will never be one.

    Umiling ako. “Ang kawawa kong mommy, dad. Tinanggap ka niya kasi sobrang lungkot na niya…” Hindi ko na napigilan ang mga luha ko. “Hindi mo alam kung gano siya nag hirap! Hindi mo alam kung anu-ano ang pinag daanan namin! All because of your stupid judgement! Bakit hindi mo na lang sinabi sa amin ang lahat ng iyan? Bakit kinailangan mo pang magpakagago?” Sigaw ko.
    Nakita kong nagalit siya sa mga salita ko. I don’t care kung pang estero na ang salita ko sa harap ng aking ama. “Hindi ko alam kung paano ko sisimulang sabihin sa mommy mo. Lalo na sayo. You’re my princess. I love your mom, and you. At ang isiping baka iwan niyo ako pag nalaman niyo iyan ay nakakatakot para sa akin.”
    “Kaya ba kami na lang ang iniwan mo?” Akusa ko sa kanya.
    “Hindi ko kayo iniwan!” Giit ni daddy.
    “Hindi iniwan? God! My mother is depressed…” tinuro ko si daddy, nanginginig ang kamay ko. Ang luhang nagbabadya kanina ay napalitan ulit ng nag aalab na galit. “All because of you. All because of your stupid decisions! Tingin mo ay hindi namin ‘yan malalaman? Kahapon man, ngayon, o bukas namin ‘yan malaman, masasaktan parin kami. And guess what? You chose the most stupid way of revealing your heck of a secret! Nalaman ko pa sa iba? At pinatagal mo pa! Halos mabaliw na si mommy sa kakaisip kung bakit hindi ka na umuuwi! Did you really love her, by the way? Kasi hindi ganyan ang alam kong pagmamahal, dad.” Iling ko, bigo sa lahat ng desisyon ni daddy kahit ano pang paliwanag niya sa akin.

    I will never be able to comprehend his decisions. Not now. Probably, not ever.

    Humagulhol si daddy sa iyak. Habang tinitingnan ko siyang ganon ay umiiling ako at kinukurot ang puso ko. Pumikit ako ng mariin at nag iwas ng tingin sa kanya.

    He’s still my dad.

    Tinalikuran ko siya at tumulo ang mga luha sa aking mga mata. Kinagat ko ang labi ko at huminga ng malalim.

    “Leave me alone, dad.” Matapang kong sinabi.
    Narinig ko ang singhot niya. “A, anak…”
    “I said leave!” Sabi ko, nakatalikod parin sa kanya.

    Ilang sandali pa siyang nanahimik sa aking likod bago siya pumihit. Narinig kong sumarado ang aking pintuan. Tsaka pa lang ako lumangoy ulit sa aking mga kumot at sa aking mga luha.

    Isang linggo akong nasa loob lang ng aking kwarto habang naroon si daddy. Tsaka lang ako lumalabas pag nagyayaya sina CJ at Lyka na lumabas.

    Hindi tulad noon na pinagpapaalam ko lahat ng aking mga transaksyon, ngayon ay labas pasok lang ako sa bahay at kay mommy lang nagpapaalam kahit na lagi niyang bilin na tanungin ang opinyon ni daddy. Gusto ko ring makipag usap kay mommy pero laging nariyan si daddy pag mag isa siya kaya hindi ko magawa.

    Nilingon ko sila habang naka akbay si daddy sa kanya, nanonood ng isang movie sa aming sala gamit ang projector. Paalis na ako at wala parin akong planong magpaalam kay daddy. Huminga ako ng malalim habang pinagmamasdan ang mga ngiti ni mommy na ngayon ko lang ulit nasilayan. I couldn’t break her happiness. Gustuhin ko man siyang kausapin tungkol kay daddy ay hindi ko rin pala kayang masaktan ulit siya.

  • KABANATA 24Open or Close

    Kabanata 24
    Go To Hell

    Halos tatlong taon ang tanda ni Arielle sa akin. Iyon ang sinabi ni mommy habang mangiyak ngiyak siya.

    Sa araw na iyon, nagpunta si daddy sa firm ng mga Rama, kung nasaan ang mga tito at tita ko. I don’t know? For work? To make amends? But as long as my mother is happy, I’m sure palalagpasin nila si daddy.

    “Naghiwalay kami ng daddy mo non, kasi ayaw ng lolo mo sa pamilya niya. You know your grandpa, Av.” Nilagay ni mommy ang takas na buhok ko sa aking tainga.

    Nakahiga pa ako sa kama at nasa gilid ko siya, nakaupo. Pinanood ko ang ekspresyon ng kanyang mukha. Halu-halong sakit ang nakita ko roon.

    “Don niya nakilala si Rebecca.” Lumunok si mommy. The pain in her voice dripped like acid. “And you know what happened next. I forgave your dad because he did not want that to happen. Nong sa wakas ay pumayag si papa sa amin ay pinakasalan niya agad ako. And we have you. He didn’t know na nabuntis niya pala si Rebecca. Her child was probably two or three years old when we got married.”

    Hinaplos ni mommy ang aking noo. Pinaglaruan ko na lang ang aking daliri habang nagsasalita siya.

    “I know it’s hard to forgive your dad, A. But… he’s sorry…” ani mommy.
    “It is hard to forgive dad, mom. Even if he’s sorry. Kasi kung sinabi niya sana ito ng mas maaga ay sana hindi ka na nagpakahirap. Sana ay hindi na rin ako nagpakahirap.” Hindi nila alam kung ano ang mga ginawa ko para lang makarating sa sitwasyong ito. “Pag hindi ko ba nalaman ay hindi rin ba siya uuwi?”
    Huminga ng malalim si mommy. “Uuwi siya. His daughter needed him, he told me. May pinagdadaanan din siya. She’s been abused by her own parents, Rebecca and the man she’s married to for years.”

    Kinukurot ang puso ko sa mga sinasabi ni mommy. How kind of her to think of the welfare of that woman!

    “Your dad is a lawyer and if he can win a case for the people he didn’t know, why can’t he win a case for her own daughter?”
    Hindi ko matanggap ang pinagsasabi ni mommy. Napaangat ako ng tingin sa kanya. Bago nagsalita ay nagdesisyon akong umupo ng maayos. “Mom, you’re a good person. Mana ka kay lola. Always thinking about others. Like tito, you should be a public servant. However, mana ako kay lolo, I’m sure of that. I don’t always think about others, but when I do, I think about how I’m going to slap them the next time we meet.”
    Umiling si mommy at tinagilid niya ang ulo niya. “I know this will take time for you. You’re your dad’s only princess. You still are.”
    “I don’t care about any throne, mom.” Sabi ko. “Hindi na ako bata para mag tanong kay daddy kung sino ba ang kanyang prinsesa. My point is, nagawa niyang mag sinungaling sa atin. Hinayaan ka niyang ma depressed ng ganon. Mom, your beyond hysterical that time! And he did not care at all? Did he think about you? Inisip niya ba ang kapakanan mo nong inisip niya ang kapakanan ng brat na iyon? Hindi! Dahil kung inisip niya, a simple explanation or anything will be useful!”
    Pumikit ng mariin si mommy. Ayaw kong maalala niya ang kanyang pagdurusa pero hindi ko alam kung paano ko ipapaliwanag sa kanya ang sakit na hanggang ngayon ay hindi ko magawang balewalain.
    “I’m sorry.” Sabay hagod ko sa kanyang braso. Ramdam ko ang sakit at ang dulot niyon ang ang mga salita ko. “I just want you to know that no matter how hard I try to accept the fact, I still couldn’t forgive him. Kung bakit hindi niya agad sinabi to spare us the worry and to spare me of wasted time…” not to mention, wasted heartache. “sana ay sinabi niya na lang. Tutal ay masasaktan at masasaktan din naman tayo.”
    Tumango si mommy at ilang luha ang tumakas sa kanyang pisngi. Pinunasan ko ito. Although, he did not technically cheat on her, the pain was still the same. “I know…” Tango siya nang tango. “I understand.”
    Niyakap ko si mommy ng ilang sandali para tahanin siya. Nang may naalala ay binitiwan ko siya at hinarap muli. “So… the bitch is filing a case against her parents? I know she’s old and she can take care of herself, pero, my, I don’t like that idea. Do you think dad would shelter her if that happens?”

    Habang sinasabi ko iyon ay gumuguho ang mundo ko. No… The image of Arielle walking tiptoed on our carpet is disgusting.

    Umiling si mommy. “Suportado parin naman daw siya ng mga magulang niya. She’s not living with them.” Mahinahong sagot ni mommy.
    “So what’s the point of filing a case against them?” Pumikit ako ng mariin. Kahit anong gawin ko, hindi ko mailagay ang sarili ko sa sitwasyon ni Arielle. “She’s just using dad. She’s just trying to win him. She’s trying to make him stay with her, my. I know… Nag usap kami.” Tango ko.
    Kumunot ang noo ni mommy. “Kailan? A… don’t-“
    “It’s true! She told me! Na kaya hindi umuuwi si daddy dito kasi pinipilit niya itong manatili doon. Hindi ko alam kung paano niya napapapayag si dad. Na nagawa niya pang mag sinungaling sa atin at nagawa niya pang iwan ka. This is why I’m really not able to forgive him right away. Or anytime soon.” Iling ko.

    Tinikom lang ni mommy ang bibig niya habang pinagmamasdan ako.

    “I know you hate her, A. But… your dad is determined to make up for the lost years.”

    Oh this is now bullshit. I will not take it. Hinawi ko ang kumot na nakapulupot sa aking baywang at tumayo ako.

    “Mom, I want a break. Can I eat? Kina Cole ako magpapalipas ng gabi.” Sabi ko.
    “Why don’t you wait for your dad?” Natataranta niyang sinabi.
    Kumunot ang noo ko. I’ve been ignoring him for a month now. Why would I wait for him? Nothing’s changed. Even after our talk.
    “B-Babalik siyang Manila. Naaalala mo ‘yong kasong hawak niya laban sa isang senator?”
    Umirap ako. I know that case and it’s been his damn excuse for Arielle. Lalo na nang narinig ko ang pag-asa sa boses ni mommy.
    “And your tito? He’s getting better.” Ani mommy.
    “Sabihin mo na lang kay dad na tigilan na ‘yong pagpapasunod ng dalawang body guards sa akin. Surely, I won’t be a good material for kidnapping or harassment from the enemy of his clients.” Sabi ko, binabalewala ang mga sinabi niya.

    Fuck those bulls. I won’t fall for that again.

    “A, papa Manila sina CJ ngayong Biyernes. And I might go next week. Your dad has invited me to be with him in Cavite. To visit your tito.”

    Pinalabas ko lang sa kabilang tainga ko ang mga sinabi ni mommy.

    Tulad ng gusto kong mangyari, hindi ko na rin hinintay si daddy nang umalis ako. Wala akong pakealam kung aalis siya sa araw na iyon. I don’t need his goodbyes.

    And because my cousins wanted to be in Manila for Cha, sumama rin ako pero dalawang araw lang ako doon. Sa bawat hakbang ko habang naroon kami ay si CJ ang nasa kaliwa ko, si Cole ang nasa kanan, at si Matteo ang nasa harapan. It was difficult to see where I was going but I’m okay with that. As long as I won’t bump to any other insignificant creature here in Manila, I’m good.

    It’s hard to hope again for love. Lalo na kapag ang mismong pedestal mo sa pag ibig ay nadungisan. The love story of my mom and dad is now ruined. The evidence of their ruined and scarred relationship is a slut.

    Nang bumalik kami sa Maynila ay puro party lang ang ginawa ko. Jessica’s calls worried me. Lalo na nang sinabi niya sa aking nag propose na raw ang kanyang long time boyfriend.

    It made me happy, of course. Na para sa ibang tao ay nagkakatotoo parin pala ang masasayang pag ibig. At least for them, and for Charity, my cousin. Siya pa naman itong papalit palit ng lalaki noon, hindi ko inakalang siya rin pala ang mauunang matatali.

    Napabalik ulit tuloy ako ng Manila para sa kanya. Jayden, her boyfriend or husband, is from Manila. To celebrate her bridal shower ay naroon kami. But then I’m determined to go back to Cebu the next day, agad-agad.

    I will still need to think about a lot of things. Should I apply for a job outside the country?

    “Mag boyfriend ka kaya muna?” Nguso ni Adrian nang nagtanong ako sa kanyang opinyon. “Since naudlot din naman ‘yong inyo ni Brandon.”

    Walang nakakaalam sa tunay na nangyari sa amin ni Brandon. My closest friend Jessica and Adrian thinks I’m still saint-like right now. Hindi ko kayang sabihin sa kanila. Masakit sa ego na amining nasaktan ako ng walang kwentang lalaki. Mas sasakit iyon pag sinabi kong binigay ko ang lahat ng saakin pero ‘yon naman pala, nagago lang ako.

    “Can we skip lovelife? Nagtatanong ako sa’yo ng matino, sagutin mo ako ng matino.” Iritado kong sinabi.
    Humagalpak siya sa tawa. “I know. Matino naman ang sagot ko. And besides, ano itong nakarating sa akin na nagkita kayo ni Tyrone sa Manila nong bumalik ka? And…” Nagtaas siya ng kilay.
    Umirap ako. “Ang bilis ng balita. Who told you that by the way? It’s just like the old times, Adrian. Nag lilibang lang ako.”
    Tumango si Adrian, may bahid na panunukso sa kanyang tingin. Halos sapakin ko ang aking iPad habang tinitingnan siya. “Don’t you forget na kaya kayo nagkawatak dalawa noon ay dahil sa kagagagawan mo. You don’t kiss someone just because you want to have fun.”
    “Oh don’t be so dramatic! We’re not teenagers.” Or maybe because I don’t feel anything when I kiss Tyrone, or just about anyone.

    Bigla kong naalala ang mga malalalim na halik ni Brandon. Tumindig ang balahibo ko at kinuyom ko ang palad ko. I can almost feel his skin against my palm! Napalunok ako.

    “By the way, uuwi ka ng Manila sa wedding ni Jessica diba? Uuwi ako! May tickets na ako! Sa wedding day mismo ang dating ko!” Excited na sinabi ni Adrian.
    Pumalakpak ako. “Yes!”
    “Why don’t you try to send your resume to some big local hotel? I don’t think it’s right for you to go abroad yet. Maayos na ba ang mommy at daddy mo?” Biglang naging seryoso ang kanyang tinig.

    Nagkibit balikat ako. Whatever’s going on with my mom and dad, I don’t know. Basta ang importante sa akin ay masaya si mommy. Hindi ako makausap ni daddy ng matino hanggang ngayon. Either I spit sarcasm or ignore him. Nagulat nga ako at pinalagpas niya lahat ng mga ginawa ko.

    One time tinakasan ko iyong body guards na binigay niya sa akin habang naroon sila ni mommy sa Manila. Naglalakad ako non sa Ayala at bigla na lang akong tumakbo. Naiwala ko sila ng tuluyan nang nasa Marriott Hotel na ako. Then, I called CJ. Little did I know na talagang masugid ang mga body guard. Tumuloy ako sa Marriott Hotel, I didn’t know what happened but I broke the one whole wall made of glass. Nasugatan ako at namura pa ni Cole dahil sa ginawa ko.

    Binayaran ni daddy ang salaming nabasag ko ngunit iginiit ko na babayaran ko at may pera naman ako. He just gave me a cold glare and after that he’s back to normal. Gulat na gulat ako non. Ganyan siguro talaga pag may atraso.

    “Hindi ko alam, Ad. Basta sinama ni dad si mom sa Manila tapos bumalik din silang magkasama dito sa Cebu. He stayed here for five days pero may hearing daw ‘yong kasong hawak niya laban sa isang Senator kaya bumalik siyang Manila. After three weeks, umuwi ulit siya ng Cebu. Mom’s feeling better about it. Basta ba ay hindi siya lumalagpas ng buwan na wala sa bahay namin ay ayos lang kay mommy.”
    Tumango si Adrian. “Hmmm. Naipakilala na ba ng daddy mo iyong Arielle?”
    Umiling ako. “Sasabihin naman siguro ni mommy sa akin kung pinakilala na. I know mom has forgiven dad but I’m sure hindi ganon kadali na tanggapin iyon ng lubusan. She’s kind but she’s been hurt. Bad.”
    Tumango ulit si Adrian. “All the more reason to just stay in the Philippines! You shouldn’t be working abroad! Paano kung ipakilala na ng daddy mo si Arielle sa mommy mo?”
    May punto si Adrian. I couldn’t let my mom handle that pain alone. Ako ang kakampi niya dito.

    Sa sinabi ni Adrian ay tinulungan niya rin akong mag hanap ng mga pwedeng pasukang trabaho. Mahirap siya lalo na’t graduate ako sa school na talagang specialized ang hospitality.

    Binuksan ko ang inaamag kong email ad sa aking phone. Aside from a few notifications from Facebook, letter from my Alma Mater, some invitations from big hotels abroad, isang pangalan ang nagpalaki sa aking mga mata.

    From HR Highlands Hotel
    Noted by: Diana Del Fierro Rockwell,
    CEO of Carlzon Rockwell Hotel Group

    Dear Miss Aurora Veronica R. Pascual,

    It has come to our notice that you have taken absence without proper leave for the past 5 days. This is a clear manifestation of insubordination and negligence to your job description and our company policy.

    Such action of taking unauthorized absence is considered misconduct on your part and makes you liable for your action.

    Best,
    Panfilo Q. Urdaneta,
    HR to Highlands Hotel

    Ilang ganong mensahe pa ang natanggap ko. Iyon ang pinaka una. Halos kada linggo yata akong pinadalhan ng ganon!

    Sa huling letter na natanggap ko ay nanlaki ang mata ko.

    From HR Highlands Hotel
    Noted by: Brandon Walter D. Rockwell,
    COO of Highlands Hotel Hotel, Carlzon Rockwell Hotel Group

    Dear Miss Aurora Veronica R. Pascual,

    It has come to our notice that you have taken absence without proper leave for the past 3 months. This is a clear manifestation of insubordination and negligence to your job description and our company policy.

    Such action of taking unauthorized absence is considered misconduct on your part and makes you liable for your action. We are now forced to take this action against you.

    We request you to kindly submit a letter explaining your action as soon as you receive this letter.

    Best,
    Panfilo Q. Urdaneta,
    HR to Highlands Hotel

    “Go to hell.” Sabi ko habang nagtatype at ni click ang send.

  • KABANATA 25Open or Close

    Kabanata 25
    I’m Sorry

    “You liar!” mahinahon ngunit mariin niyang sinabi. Mas lalo niya akong inilapit sa kanya at ang kanyang labi ay nasa tainga ko na. Pumiglas ako at alam kong may ilang tao nang nakapansin sa aming dalawa. “You used me,” singhal niya.
    “I didn’t!” Giit ko sabay balikwas sa kamay niya. “Bitiwan mo ako!”
    Mas lalo niya lang hinigpitan ang hawak niya sa aking braso, “Ilang lalaki na ang natikman mo, ha?” bulong niya. “Sinong mas magaling sa kama?”

    Nanlaki ang mga mata ko at tinulak ko siya palayo sa akin. Pinamulahan ako ng mukha. Lahat ng alaala ko sa gabing iyon ay bumuhos sa akin. Gusto ko nang kalimutan kung paano ko naisuko sa kanya iyon pero pilit yata akong pinapaalala!

    “Bitiwan mo ako, Brandon!” pagbabanta ko.
    “Not when you tell me, Aurora Veronica,” mariin niyang angil.
    “I don’t know what you are talking about,” sabi ko at tiningnan ang kamay niyang halos manuot na sa aking braso. “Brandon, nasasaktan ako.”
    Dinungaw niya ang kamay niyang mariing nakahawak sa aking braso tsaka niya pa lang binitiwan. May sumipol sa likod niyang medyo maputi na lalaki. Tinapik niya si Brandon habang tinititigan ako ni Brandon ng masama.

    “Avon?” dinig ko ang pagtawag ni Adrian sa akin.

    Naglipat ng tingin si Brandon sa kanya at agad akong tumalikod para hilahin na paalis doon si Adrian.

    “Let’s go, Adrian,” sabi ko kahit na nananatili ang nagtataka niyang mukha doon sa kinatatayuan ko kanina. “I said, let’s go…”

    Kinaladkad ko si Adrian sa aking Honda Civic. Gulong gulo pa siya sa pagkakakaladkad ko sa kanya. Hindi ko naman nilingon si Brandon at wala na akong pakealam kung nasaan man siya ngayon.

    Hinawakan ko ang palda ng gown ko at tinaas ito para makapasok ng maayos sa driver’s seat ng sasakyan. Pumasok naman si Adrian sa front seat, madramang huminga ng malalim at nilingon ako.

    “Why was he furious, A? What exactly happened?” Nilingon ni Adrian ang kinatayuan namin kanina.

    Mabilis ang hininga ko at pinihit kaagad ang sasakyan. Hindi ko na alam kung tama bang susunod pa kami sa venue ng reception nitong kasal ni Jessica o hindi. Teka? Tinatanong pa ba iyon? Of course we need to be there! Ako iyong Maid of Honor and we’re best of friends! Hindi ko ito pwedeng talikuran!

    “I told you already.” Sabi ko habang nagmamaneho.
    “You told me already? Na nalaman mo na pinaikot ka niya at pinaasa kaya umalis ka nong na basa mo lahat nong nasa Facebook niya. So? Is he damn angry because you got into his privacy? Or is he angry because you left without notice?” Pumasa ere ang kamay niya, nalilito parin.
    “Maybe both? I don’t know. Bakit ba kasi nandito ang gagong iyon? Of all people!” Iritado kong sinabi at hinampas ang manibela.

    Mura ako nang mura habang pinapaharurot ko ang aking sasakyan patungo sa venue. I feel shitty. Bago ako lumabas ay nag powder muna ako at nag retouch ng lipstick. Natataranta na sa tanggapan ang coordinator. Mukhang hinahanap niya yata ang mga entourage.

    “So… light make up?” Adrian chuckled.
    I know exactly what he meant. I glared at him and then put my pressed powder away. “Let’s go.”
    Natatawa pa rin siya habang palabas kami sa sasakyan ko. Nakita kong kakarating lang din ng sasakyan ni Brandon. Halos buhusan ako ng malamig na tubig nang nakita kong mariin agad ang titig niya sa akin. Imbes na iwasan ko ang coordinator ng kasal ay sinalubong ko pa siya para lang mahiwalay sa mga guests na papasok na sa loob.
    “Kita na lang tayo mamaya, Adrian. Reserve a seat for me please.” Sabi ko sabay diretso sa hall kung saan tinuro ng coordinator.

    Walang ibang taong pumunta roon kundi ang mga bride’s maid at groom’s men ng kasal. Mag papaputok ng confetti at sasayaw ang groom’s men pag pasok ni Jessica at Anton sa hall. Kaming mga babae naman ay magpapaulan ng rose petals. Like it’s the gayest thing I will do for years but I’ll say yes for my best friend.

    At kahit nong nasa gitna ako ay namataan ko parin si Brandon na nakatingin sa akin. Umiigting ang panga niya at matalim ang titig niya habang sinasabuyan ko si Jessica at Anton ng mga bulaklak.

    Pagkatapos ng entrance ay dumiretso na ako sa mesa ni Adrian. Little did I know na ang mesang inuupuan ni Adrian ngayon ay parehong long rectangular table na inuupuan din ni Brandon kasama ang iilang mga relatives ni Anton! Pinagdarasal ko na sana ay matapos na ito sa bawat minutong nag daan. Bumaling ako kay Jessica na sobrang saya sa ngayon dahil sa presensya ng kanyang pamilya at ni Anton. I know it’s unfair to wish for that but I can’t help it. At matalim kong tinitigan si Adrian, how intelligent of him to find this kind of seat for me.

    “I’m sorry, assigned seats, A.” Paliwanag niya habang papalapit ako.

    Kaharap ko ang iilan sa mga lalaking relatives ni Anton ay mga groom’s men na rin. Brandon is three seats away sa lalaking nasa harap ko.

    Inayos niya ang kanyang wrist watch at namataang sa mesa ng mga kaibigan ko ay may humahagikhik na mga babae. Nilingon ko sila at nakita kong nakatingin sila kay Brandon at nag bubulung-bulungan. Nilingon nong kasama niya ang mga babae at nagtaas ng kilay bago bumaling ulit kay Brandon.

    Kinausap ako ng ilang kaibigan namin patungkol sa kagandahan at ka engrande ng kasal ni Anton at ni Jessica. Ngumiti lamang ako at sumang ayon.

    “Adrian!” Lumapit ang iilang babae na kaibigan namin kay Adrian para batiin ang kanyang pagbabalik. They didn’t have much time kanina sa simbahan para magkamustahan kaya ngayon sila nag batian.

    Meals were served first before the entire programme. Kaya habang naghihintay na makumpleto ang paglalagay ng mga pagkain ay nagchikahan sila.

    “How about you, A? I heard you work for Tagaytay Highlands?” Tanong nong kaibigan kong babae na nakaupo sa harap ni Brandon.

    Bumalig si Brandon sa akin, hinihintay ang sagot ko.

    “Uh, yes. Pero umalis ako doon.” Maiksi kong sagot.
    “Hindi ba ay hotel ninyo iyang Highlands, Brandon?” Baling niya sa kay Brandon.

    I didn’t know he was quite popular even to my friends? God! But of course, he’s a model!

    “Yup. It’s a hotel under our chain.” Sabi ni Brandon habang tinitingnan ako.
    Bumaling ako kay Adrian na ngayon ay kausap parin ang ilang kaibigan namin.
    “Bakit ka naman umalis?” Tanong ng isang groom’s men na kilala ko lang sa mukha bilang kaibigan ni Anton. Bakit iniintriga ako ng lahat ngayon sa di tamang panahon?
    “I want a new workplace.” Kibit balikat ko.
    Tumawa si Brandon sa sinabi ko. “People in our hotels are given contracts. If breached may kapalit iyon. That’s the rule of my dad to his employees. And because you left without notice within your contract, I think you owe the company.” Mariing sinabi ni Brandon.

    Palipat-lipat ang tingin ng mga kaibigan ko sa akin at sa kanya. Nagtaas ako ng kilay. Sinusubukan niya ako sa harap ng mga kaibigan ko.

    “Hindi ako nag run through sa kontrata. Hindi ko nakita kung magkano ang babayaran pag na breach ito. Maybe you can tell me now and I can give you the entire amount of my damage.” Tinagilid ko ang ulo ko.

    Narinig kong tumigil sa pakikipagtawanan si Adrian at siniko niya ako. Tahimik ang mga kaibigan namin habang nakikinig sa usapan namin ni Brandon.

    “Ohh? So magkakilala kayo? I mean, Brandon Rockwell’s your boss sa Highlands, A?” Tanong ng echuserang kaibigan ko.
    He’s not my boss. I am the boss. But I won’t say that. Ngumisi lang ako at tumingin doon sa nag tanong.
    “Isn’t that a disgrace to the school you’ve been to? Hindi ka ba tinuruan doon na bago umalis o mag resign sa pinapasukan ay dapat mag bigay ng resignation letter? Or at least don’t answer the email with a curse? It’s very unprofessional.” iling niya at tumunog disappointed ang boses.
    “Oh! I’m not sorry, actually. Bago ako magbigay ng respeto ay dapat tumanggap muna ako. And because you did not seem to treat me with respect, I don’t think I can give you my respect.” Sabi ko na siyang nagpagulat at nagpadaing sa mga nakikinig.
    “Oh? What happened?” Tanong ng ilang kaibigan ko.

    Kinurot na ni Adrian ang binti ko, pinapatigil ako.

    “I respected you. You know that. Even after you asked. Even after you begged that night, nirespeto ko lahat ng gusto mo.” Diretsong sinabi ni Brandon.
    Nalaglag ang panga ko at napalinga sa mukha ng mga kaibigan kong nanlalaki ang mga mata. Stupid, Brandon! “Oh you shut up! If you did respect me, sana ay hindi ka nagsinungaling.” Nag iwas ako ng tingin.
    Humalakhak siya. “Sino sa atin ang nag sinungaling? You were there for a different reason, right? Ang akala ko ay hindi mo na itutuloy pero ‘yon naman pala… tinuloy mo rin. I trusted you. And you seem to be a good actress.” Ngumisi siya. “Very good, actually. You fooled me.”
    Tumikhim si Adrian na siyang dahilan kung bakit napatingin sa kanya ang nagtataka at nananahimik na mga kaibigan namin. Tumikhim na rin ang best man at nagkunwaring maligaya sa niserve na pagkain.
    “Oh? Oriental?” Sabi ng isa pang bride’s maid tinutukoy ang niserve na pagkain.

    Nag iwas ako ng tingin kay Brandon at bumaling kay Adrian. Nilakhan niya ang kanyang mata bilang warning sa akin na tigilan ang pag eeskandalo at baka mamaya ay magkagulo pa sa kasal ni Jessica.

    Bumaling ako kay Brandon at nakita kong kinakausap na siya ng kanyang katabi at pinapakilala sa ilang mga babaeng pare pareho magaganda. Tinusok ko ng tinidor ang karneng nakahain sa aking plato at nagsimula na lang kumain. Umiinit ang pisngi ko dahil ngayon ko lang naramdaman ang hiya sa sagutan namin ni Brandon kanina.

    Ilang sandali ang lumipas ay tumayo na si Adrian para sa maikling speech at toast sa mag asawa. Pumalakpak ako at nginitian siya. Ang ibang mga kaibigan namin na nasa kabilang table ay humiyaw pa.

    Pagkaakyat ni Adrian sa stage ay nilingon ko si Brandon. Nakita may mga kausap siyang babaeng guest rin ng okasyong ito. Ngumuso ako at umirap.

    Mahaba ang sinabi ni Adrian pero hindi ko na nasundan dahil masyadong marami ang iniisip ko. Ilang sandali ay sumulyap ulit ako kay Brandon. Nahagilap ni Brandon ang mga mata ko kaya agad akong nag iwas ng tingin at napainom ng wine kahit na hindi pa nagsasabi ng toast si Adrian.

    “For Anton, pare, always remember the magic words “You’re right”. Those two words are very powerful lalo na pag kaaway mo si Jessica. Wag na wag mong kakalimutan iyan. That’s the answer of everything.”

    Nagtawanan ang mga guest pero imbes na mailagok ko iyong wine na iniinom ay nasabuyan pa ang damit ko non. Nilapag ko kaagad ang wine glass at tiningnang mabuti ang aking dress na may pulang mantsa dahil sa red wine.

    Kinuha ko ang puting table napkin at nagpunas ng mantsa doon. It’s all over my top and down the skirt of my gown. Padabog kong binitiwan ang puting table napkin at tumayo ako pagkatapos pumalakpak ng guests sa toast ni Adrian. Sinenyasan ko ang mga kaibigan namin na mag C-CR lang ako.

    Pagkalabas ko ng venue ay nakasalubong ko ang ilang waiter na papasok sa hall para sa mga sweets. Iniwasan ko sila at dumiretso na sa CR nang biglang may humablot sa braso ko. Kumalabog ang puso ko nang hinarap ako ni Brandon.

    “Brandon!” Sigaw ko nang nakita ang galit sa kanyang mukha nang harapin ko siya. “Bitiwan mo ako! How dare you say things like that in front of my friends!”
    Hindi niya binitiwan ang braso ko. Imbes ay hinigpitan niya pa ang pagkakahawak rito. “How dare you leave after you moaned, gasped, and begged under me that night!” Pabulong ngunit mariin niyang sinabi.
    Binawi ko ang braso ko sa kanyang pagkakahawak. Naghuhuramentado ang sistema ko. Hindi ako ang may kasalanan sa aming dalawa. Well, maybe may kasalanan ako ngunit hindi ako makakapayag na sa akin isisi ang lahat. Siya ang nag paikot sa akin at siya pa itong may ganang manumbat sa akin ngayon? After three damn months? “And how dare you lie to me! Kaya pala… kaya pala tuwing nandon si Arielle ay pinapaalis mo ako! Kasi kayong dalawa? May usapan kayong gaguhin ako!” Mariin kong sinabi.
    Nanlaki ang mata niya. “You used me! To get to her! And all the while I thought you’ve forgotten your anger towards your step sister! Akala ko ay imbes na manggamit ay nahulog ka na nga sa akin!? Who would give up their virginity for a piece of information? Ikaw! Aurora Veronica Pascual! You’re willing to give your virginity for a piece of information. Now I hope you’re happy…” Sarkastiko niyang sinabi.

    Hindi ko alam kung saan ako humugot ng lakas para sampalin siya gayong sa bawat salita niya ay nanghihina ako. Lumagapak ang palad ko sa kanyang mukha. Hindi ako makapaniwalang iyon ang paniniwala niya. I love him, alright! I love him that’s why it was so damn easy to give him all of me. Pero nang nabasa ko lahat ng mga sinabi niya kay Arielle, nabasag ako ng sobra sobra! Ngayon, siya pa iyong nagmukhang mas nasaktan?

    “I will never be happy! I am the most miserable woman, Brandon!” Asik ko. “Because I gave my all to a man so cruel like you! Nabasa ko lahat ng sinabi mo kay Arielle. Na hinding hindi mo siya tatalikuran. Na walang babaeng makakapag tibag sa samahan ninyong dalawa! That was why wala kang sinabi sa akin, hindi ba?” Nabasag ang boses ko. “Kasi pinoprotektahan mo siya! Kaya paano ako masisiyahan? Na ibinigay ko ang sarili ko ng buong buo sa gagong tulad mo, may bagahe, may ibang babaeng pinoprotektahan? May mas pinipili ka sa akin! Don’t act as if you’re the one wounded here!” Sabi ko habang siya ay gulat na gulat sa mga pinagsasabi ko.

    Tinalikuran ko siya. Ninanakawan ako ng hininga sa pinaghalong galit at hinagpis.

    “Avon…” Huminahon ang kanyang tinig, papalapit parin iyon sa akin.

    Papalapit na ako sa CR at umiinit na ang gilid ng mga mata ko. I am so glad that my tears like to fall after my outburst. Ganon palagi. Mabuti iyon. Dahil ayaw na ayaw kong may nakakakita sa aking nasasaktan.

    “Avon…” He called again.

    Tinulak ko ang pintuan ng CR at laking pasasalamat ko na walang tao roon kahit sa dalawang cubicle na meron ito.

    Bumukas ang pintuan at tumambad si Brandon. He even have the guts to follow me inside! Nilingon ko siya at agad na inatake ng suntok sa dibdib.

    “Umalis ka dito!” Sigaw ko. “Umalis ka!”

    Hinawakan niya ang magkabilang braso ko at pinirmi ito sa dibdib ko. Habang ginagawa niya iyon ay patuloy ko siyang sinasapak. Tumigil siya at pinulupot niya ako sa isang mainit na yakap. Nangingilid na ang luha sa mga mata ko habang pinagsusuntok ang kanyang dibdib ngunit hindi siya gumalaw. Hindi niya ininda ang bawat suntok ko.

    “Umalis ka dito…” Sabi ko.
    “Shhh… I’m sorry.” Tanging sinabi niya na mas nagpalala pa sa galit ko.

    Tinulak ko siya ng buong lakas ngunit hindi ako makawala sa yakap niya. Inatake ng pang lalaking pabango ang aking ilong na nakahalik sa kanyang dibdib. Nanatili kaming ganon. Ako na tinutulak siya at siya na yakap yakap ako ng mahigpit.

    “I don’t need you! Umalis ka!” Sabi ko nang paulit ulit. “Iyan lang? Pagkatapos ng tatlong buwan? Putang-” Niyakap niya pa ako ng mas mahigpit kaya hindi ko natapos ang sinasabi ko.
    “I’m sorry.” Marahan niyang sinabi.

  • KABANATA 26Open or Close

    Kabanata 26
    Please

    Kahit anong bugbog ko sa kanyang dibdib ay nagmatigas siya. Nang huminahon ako ay dahan dahang kumalas ang kanyang yakap sa akin.

    Ramdam ko ang hagilap niya sa mga mata kong nanatili sa mga kamay ko. Nanginginig iyon habang naghuhugas ako sa lababo.

    “Hindi ko alam na nabasa mo ang mga messages ko para kay Arielle. Av, that was before I knew you. That was before-“
    “So totoo nga?” Nilipat ko ang tingin ko sa kanya. “Pinagplanuhan mo nga ang lahat ng ito?”
    Suminghap siya. “Wala akong pinagplanuhan! Bago ko nalaman na may kaugnayan ka kay Arielle ay nakilala kita bilang ikaw. And when she told me na ikaw iyong half sister niya, hindi pa kita kilala ng lubusan non. And I cared for her-“
    “Yes, you do. Of course!” Tumango ako. “Kaya hindi mo sinabi sa akin ang tungkol sa kanya. Kahit na sinabi mo sa akin na… mahal mo ako…” Ngumiwi ako, parang mapait banggitin ang kasinungalingang iyon. “Na ako lang ang para sayo? Kasi ang totoo, hindi.”
    “I was determined to tell you about it the next day pero pag gising ko wala ka sa tabi ko!” Sigaw niya, parang nagagali habang inaalala ang araw na iyon. “Okay! Kumalma ako nang wala ka sa silid ko! Inisip ko na baka nasa labas ka, nagluluto, o di kaya’y umuwi sa staff house!” Tinuro niya ako. “You didn’t know how painful it is to run, worried that you probably left! Halos mabaliw ako sa pag iisip ng ganon at sa pag kukumbinsi sa sarili ko na baka pumasok ka sa trabaho! And your phone is turned off!”
    “Hindi ako tanga. Kung magbabalak akong iwan ka, hindi ako magpapahagilap sayo!”
    Umigting ang panga niya, tinititigan ako ng mariin. May halong galit at iritasyon sa titig niya sa akin. Suminghap siya at kinalma ang sarili. “It’s so easy for you. Really damn easy. Pag dating ko ng Manila, naabutan ko si Arielle na umiiyak at halos nababaliw sa condo. Then she told me na nalaman mo daw tungkol sa inyo.”
    Mariin kong tinitigan si Brandon. Malinaw na sinabi ko kay Arielle na si Brandon ang nag siwalat ng katotohanan.
    “And that you used me. Alright!? She said you used me! Tangang tanga ako sa sarili ko non pero hindi ako nagpapigil sa pag punta ng Cebu. I am determined to shout at you pag punta ko sa Cebu! Pero hindi parin ako nagtagumpay!”
    “You…” Nanlaki ang mata ko. “You went to Cebu?”
    Tumango siya at umigting muli ang panga. “You were there dancing with so many boys, kissing… just any boy. Ganon ka sa Cebu?” nanliit ang mga mata niya. “And when I was about to snap at you, suddenly the goons of your father went to me? With your fucking cousins?”
    Nalaglag ang panga ko. Ni sa panaginip ko, hindi ko inakalang aapak siya ng Cebu! But this does not change a thing! He fooled me!
    “You fooled me! I bet you told me that I was your only one para mapaikot mo ako! I bet you didn’t really mean what you said!”
    Umiling ako. That’s not true. Lahat ng sinabi ko sa kanya ay totoo. Kung may parte sa aking mas inuuna ang pamilya ko, may parte rin sa aking nagmamahal sa kanya. “Enough of the bullshit. This does not change a thing. You care for Arielle. A lot. You encouraged her to take my dad away from us! Gago ka! May pamilya ang daddy ko tapos gusto niyo pang masira ang pamilya namin para lang sa kapritso ng ipokritang iyon!”
    “I did not! I told her not to! Pero dahil iyon ang gusto niy, and yes, I care for her, kaya hinayaan ko siya sa mga gusto niya. That was before I met you. That was before I fell for you! Now, all I want for you is to be happy no matter what, kahit sino man ang masagasaan ko, kahit si Arielle pa ‘yan! Kahit na nasaktan mo ako!” Lumapit siya sa akin at umatras naman ako para mapanatili ang distansya naming dalawa.
    Umiiling ako bilang pag pakita sa hindi pag sang ayon sa lahat ng sinabi niya. I can’t be moved by just that. I can’t be.

    Hinawakan niya ang baywang ko sa likod para matigil ako sa pag atras at ang isang kamay niya ay humagod sa aking pisngi. Itinulak ko ang kanyang malapad na dibdib para mapanatili ang distansya. Pilit kong kinunot ang ulo ko para ipakita ang pag poprotesta sa lapit naming dalawa.

    Kinagat niya ang labi niya at pumungay ang kanyang mga mata habang papalapit ang kanyang mukha sa akin. Tinitingnan niya ang aking mga mata, aking kaluluwa… Nang isang beses niyang dinampian ng halik ang aking labi kahit sa pagpupumilit kong makalayo o maitulak siya ay nanghina ako.

    “I forgive you. I forgive you for kissing so many lips while you were away.” Huminga siya ng malalim at pumikit.

    Nang nanghina siya ay lubus ko siyang naitulak. Tinuro ko siya. “Hindi ganon ka dali. Buhay ko ang sinira mo. Pamilya ko ang giniba ninyo.” Mariin kong sinabi.

    Pumikit siya ng mariin at nanatiling nakatayo sa gilid habang pinagmamasdan ako. Naka tiim bagang ako habang inaayos ang sarili. Tumigil siya sa pag galaw. Nanatili siyang nakatayo roon.

    Bumukas ang pintuan at gulat ang babaeng pumasok nang nakita si Brandon. Tumikhim lamang si Brandon at naglahad ng kamay sa isang cubicle roon. Tumango ang babae at nahihiyang pumasok.

    Kumuha ako ng tissue at nagsimulang basain iyon ng konting tubig. Pinunas ko iyon sa red wine na mantsa. Walang imikan habang ginagawa ko iyon.

    Nang medyo nawala na ang bakas ng red wine ay ang mukha ko naman ang inatupag ko. Napaiyak ako ng konti kaya mamasa masa ang pisngi ko kahit na natuyo na rin iyon. Nakahalukipkip si Brandon, pinagmamasdan ako habang nag lalagay ng pressed powder at kinukulayan ang mukha para mag mukhang maayos kahit na kakaiyak ko lang.

    Tumunog ang flusher at bumukas ang pintuan ng cubicle kung nasaan ang babae kanina. Tumayo siya sa tabi ko at nag powder ng ilong. Kitang kita kong sinusulyapan niya si Brandon sa bawat pagtama ng powder sa kanyang mukha.

    Pinilig ko ang ulo ko at nagligpit ng gamit. Dumiretso agad ako sa labas, sinusundan ni Brandon.

    “Manatili ka don sa loob. Di kita kailangan.” Sambit ko, dire diretso ang paglalakad.

    Ngunit binalewala niya ang suhestiyon ko. Parang asong sumunod siya sa akin papasok ng venue. Nakita ko ang pag lingon ni Adrian sa akin, nag aalala. Lumiwanag ang mukha niya nang nakita kung sino ang nasa likod ko.

    Umupo kaagad ako sa tabi ni Adrian. Nanatili ang namimisteryohang tingin ni Adrian sa akin habang si Brandon ay umupo na rin sa kanyang upuan, nanatili ang mabigat na titig sa akin.

    “You okay?” Bulong ni Adrian.
    Tumango ako at tiningnan ang cake at kung anu anong sweets sa pinggan sa harap namin.
    “Are you sure?” Tanong ni Adrian.
    “Yup.” Sabi ko sabay tingin sa ilang groom’s men na pinatayo para sa game kasama ang mga bride’s maid.
    “Sayang di ka nasama kanina. May games para sa mga singles. Ba’t nga pala natagalan ka?” Bulong ulit ni Adrian sa aking tainga.

    Pinanood kong tumayo ang mga groom’s men at pumunta sa gitna. Tumayo rin si Brandon pero hindi para sumama sa mga groom’s men kundi para lumipat ng upuan sa tapat ko. Mariin ko siyang tinitigan at hindi siya nagpatinag sa nanunusok kong mga titig.

    Hindi ko na nasagot si Adrian dahil naroon na si Brandon sa harap ko. Namalayan din iyon ni Adrian kaya umayos siya sa pagkakaupo.

    “I thought you’ll join the game, pare.” Sabi ni Adrian sabay tingin sa mga groom’s men.”
    “Hindi ako groom’s men. Ikaw? Why don’t you join?” nahihimigan ko ang iritasyon sa kanyang boses.
    “Di rin ako groom’s men, e. By the way, I’m Adrian.” Sabay lahad ng kamay ni Adrian kay Brandon.
    “Brandon Rockwell.” Sabi ni Brandon at nakipagkamayan kay Adrian ng saglit bago bumaling sa akin. “You should eat, you know. Konti lang kinain mo kanina.” Aniya sa akin.

    Napatingin ang mga kaibigan naming nasa tabi ni Adrian. Tumikhim ako at nag angat ng tingin kay Brandon.

    “You don’t have to tell me. I have a mind of my own.” Mariin kong sinabi.
    Ngumuso si Brandon, nagpipigil ng ngiti. “I know. I’m just suggesting.”
    “Why don’t you suggest that to other people? ‘Yong may kailangan. Hindi ko kasi kailangan.” Bumaling ako kay Adrian na luminga linga sa amin ni Brandon. “May juice pa ba?”
    Mabilis na pinasadahan ni Adrian ang mesa para sa hinihingi ko ngunit si Brandon ay nag tawag na ng waiter. “What kind of juice? Pineapple, orange?”
    Matalim ko siyang tinitigan. “Hindi ikaw ang tinatanong ko.”
    Nagkibit balikat si Brandon at nilingon ang waiter. “Can we have both. Para may pag pilian siya.”
    “Samahan mo na rin ng tubig.” Sabi ni Adrian sa waiter sabay tingin sa akin.
    “Thanks.” Sambit ko kay Adrian.
    Umigting ang bagang ni Brandon habang nilalapag ng waiter ang mga hinanap kong juice at tubig na request ni Adrian. Nanatili ang titig niya kay Adrian. May dala itong iritasyon at galit habang si Adrian naman ay sumusulyap sa akin.

    Kinuha ko ang juice at sumimsim na kaagad doon. Uhaw na uhaw ako. I’m not hungry. Kahit na ba tama si Brandon sa sinabi niya kaninang kaonti lang ang kinain ko ay hindi naman ako nakadama ng gutom dahil sa mga nangyayari.

    Bumalik na ang mga groom’s men. Ang kaharap ko ay pinalipat pa niya sa kanyang upuan para lang manatili siya doon sa harap ko. Hindi ko siya pinansin kahit na panay ang titig niya sa akin at bantay niya sa galaw ni Adrian.

    Si Adrian naman, napansin ang mga titig ni Brandon kaya umiiwas siya sa pag lingon sa akin. Buong atensyon niya ay naroon sa mag asawang nasa harap.

    “Pagkatapos nito ay party na!” Masayang sinabi ng mga kaibigan namin.
    Bumaling si Adrian sa akin. “Party!” Tawa niya.
    Umiling ako at napatingin sa nanonood paring si Brandon. Sinadya kong ihilig ang ulo ko sa balikat ni Adrian. Kitang kita ko ang pag ngiwi ni Brandon, nag poprotesta sa ginawa ko. “Wala ako sa mood, Ad.”
    “A, I traveled all the way here just for this day. Pag bigyan mo naman ako. Kahit moral support lang.” Sabi ni Adrian.
    Inangat ko ang ulo ko para tingnan kung seryoso ba si Adrian sa sinasabi niya. Habang nag uusap kami ay biglaang nag dim ang lights at namaalam na ang host. “Alright.”

    Dumagungdong ang maingay na music sa hall. Puro mga 80s o 90s na kanta ang bumalot sa buong venue at nagsayawan na ang mga matatandang naroon. Pinangunahan pa iyon nina Anton at Jessica, nagpapasabog ng mga wine sa harap.

    Naghihilahan na ang mga kaibigan ko para makisayaw sa tugtuging pang matatanda. Tawanan at sayawan ang nangyari. Nakita kong tinapik si Brandon ng kanyang kasama. Tumango lamang si Brandon at hinayaan ang kasamang magsayaw.

    Ayaw ko sanang mag sayaw ngunit nang hinila ako ni Adrian at napagtanto kong kung hindi ako sasayaw ay maiiwan kaming mag isa ni Brandon sa mesa ay nagpatianod na lang ako.

    Korning sayaw ang ginawa namin saliw sa tugtuging noonng mga sinaunang dekada. Nagtawanan na lang kami sa dancefloor. Nakalapit ako kay Jessica at agad niya akong niyakap. Sa yakap niya ay may binulong siya sa akin.

    “Ngayon ko lang napag alaman na kamag anak nina Anton si Brandon. Hindi rin alam ni Anton, e.” Bulong ni Jessica sa akin kahit sa ingay ng music.
    Tumango ako. “Ganon ba.”
    “Is he bugging you? Ayos ka lang?” Concerned niyang tanong habang sinasayaw ako.
    Bago ko pa siya masagot ay pumagitna na si Adrian sa amin at biglang nag sayaw ng malaswa dahil sa panibagong tunog na punong puno ng saxophone.

    Nagtawanan kami. Ganito kami magsayawan madalas. Pinatulan ko ang sayaw niya at nagtawanan ang mga kaibigan ko. Pumatol din si Jessica ngunit hinila lamang siya ni Anton. Ngumisi lang ako at agad humarap si Adrian sa akin. Pero bago pa ako makapag sayaw sa kanya ay may dahan dahang humaplos na kamay sa baywang ko.

    Naestatwa ako sa kinatatayuan ko. Kumalabog ang puso ko nang naramdaman ang hininga ng lalaking gumawa non sa aking tainga. Ramdam na ramdam ko rin ang init ng kanyang dibdib na nakadikit ngayon sa aking likod.

    “Don’t make me jealous.” Bulong niya. “Av, alam kong galit ka. Pero please, wag mo akong pagselosin. Mababaliw ako.” His body moved slowly to the music. Ang kanyang kamay na nasa aking baywang ay humigpit at ang isa pang kamay ay hinahagilap ang aking kamay at pilit itong hinawakan ng marahan.

  • KABANATA 27Open or Close

    Kabanata 27
    Where Are You

    Hindi ako makukuha ni Brandon sa kanyang mga galawan. The pain he inflicted was not a joke. Alam kong may kasalanan din ako sa nangyari. At some point, I fooled him too. Ang problema lang sa akin ay nanaig ang kagustuhan kong mapanatiling maayos ang pamilya ko imbes na alalahanin ang nararamdaman ko para sa kanya.

    “Aurora Veronica Pascual!” Umalingawngaw ang boses ni Adrian sa aking tainga.

    Kagabi ay mabilis akong umalis sa dancefloor. Hindi ko matiyak ang naramdamang pag iinit at paghihimutok habang sinasayaw ako ni Brandon. I told him to back off. He did. He was almost like a well trained dog. Kaya niyang tuparin lahat ng hinihingi ko sa kanya kahit na ayaw niya.

    Kinusot ko ang mga mata ko. Tumikhim muna bago nagsalita.

    “Anong oras pa, Ad? Ba’t ang aga mong tumawag?” Tanong ko, nakahilata parin sa kama.
    “Tumawag kasi si Jessica bago sila tumulak ng Maldives ni Anton. Binilin niya na may Go-See mamaya para sa Fashion Summit. Since, you’re unemployed and I’m on vacation, might as well try.” Ani Adrian.
    “Anong oras ba? Wala na ako sa agency. Hindi na ako active.” Sabi ko kay Adrian.
    “Three PM. Ayos lang. Pumunta tayo ng agency mamaya bago sa Go-See. Okay?” Aniya.
    Tumango ako kahit na hindi niya naman ito nakikita. “Sige.” Dagdag ko bago nag angat ng tingin.

    It’s 10 in the morning. Masyado nang nabaliktad ang oras ko simula nong umuwi ako ng Cebu. Halos tanghali na ako araw-araw kung gumising kasi umaga na ako umuuwi. Hindi ko pa tuluyang nabababa ang cellphone ko ay may tumawag na naman sa akin. This is my new line, I’m sure this isn’t another random caller. Binuka ko ang mga mata ko at nakitang numero iyon ni mommy. Walang pagdadalawang isip ko iyong sinagot. Kabado kahit wala pa naman.

    “Good morning, Av…” Malambing na bati ni mommy.
    Kung anong nabunot na tinik sa sistema ko nang narinig iyon. I thought she’s hysterical again because of my father’s absence.

    Umupo ako ng maayos at nagpasyang bumangon na pagkatapos ng usapan namin ni mommy. Nagpalpitate din ako sa kaba kaya imposibleng maka tulog pa ako ulit.

    “Mom, how are you?” Salubong ko.
    Humalakhak siya. “I’m fine. Ikaw? How’s Jessica’s wedding?”
    “Fine. Umalis na siya, pumuntang Maldives para sa kanilang honeymoon.”
    “Oh! That’s great! Nga pala… uuwi ka ba dito?” Bumagsak ang boses ni mommy.
    Kinabahan agad ako. “Bakit po? I… I mean, oo.” Kahit na sa totoo lang ay gusto ko munang manatili ng Manila para makapag hanap ng trabaho. May trabaho rin naman sa Cebu, but as long as daddy’s not yet done with his case and this stupid half sister issue is not yet over, mananatili ako dito. That bitch can’t own this part of the country.
    “Kailan?” Mas banayad niyang tanong.
    “I miss you, mom. Kailan mo ba ako gustong umuwi?” Bumagsak ang balikat ko.
    Tumawa si mommy. “Hindi naman. If you want to find a work there, you may. Tsaka, baka rin pupunta ako diyan to be with your dad pag natapos na iyong case niya. Nagtatanong lang kasi ako, may dumating na mail kasi from Highlands. Naka address sayo. What is this?”
    Nanlaki ang mata ko at napatayo ako.
    “Bubuksan ko na lang ngayon, if you want.” Sabi ni mommy at narinig kong nagpupunit siya ng papel.
    “Mom!” Sigaw ko kaagad. “Sulat yan galing sa pinasukan kong hotel sa Tagaytay.”
    Natahimik si mommy. Pumikit ako ng mariin. I know what she’s doing. She’s probably reading that damned letter.
    “Nabasa ko na ‘yan. Ilang beses nila akong inemail. Ayos na ‘yan.” Natataranta kong sinabi.
    “What? Breach of Contract? Aurora?” Tumaas ang tono ng boses niya.
    Lumipad ang palad ko sa aking noo. Brace yourself, Avon.
    “Nakakahiya ito! Bakit hindi ka nagsulat ng resignation letter? This is very unprofessional. And it’s a big company. It’s a big hotel. It’s an international chain of company with different big and international investors. Av, what happened? Dalawang buwan ka lang, umalis ka na?”
    “Mom-“
    “Kung mabasa ito ng daddy mo, papagalitan ka niya. This is a disgrace! Paano ka makakahanap ng trabaho nito?”
    “Mom! Calm down.” Sabi ko. “It’s okay. Hindi ko na lang babanggitin sa future employees ko na naranasan ko sa Highlands para di nila sila tawagan o mahalungkat ‘yong mga past jobs ko. It’s alright.”
    “Av! Naririnig mo ba ang sarili mo? You’re well trained sa Enderun. And every good adult knows that it is ones responsibility to at least exit with graces in a company. Bakit mo hinayaang maging AWOL ka doon?”
    Umirap ako. “Yeah! I’ll make up for it. Mag so-sorry ako doon sa kanila. Okay?” As if.
    “Are you sure? Aurora, I know you.” Sabi ni mommy.
    “Yes, my. You know me. Wais ako pero di ako sinungaling.” Humalukipkip ako.
    “Don’t wait till your father hears about this. Ano ang iisipin non? At papagalitan ka niya!”
    Umirap pa akong muli, subukan niya lang na pagalitan ako at tatalikuran ko siya. Huminga ako ng malalim at tumango. “Yes, my. Sige na. Kakain na po ako. Kumain ka na rin.”
    “Okay. Just promise me you’ll make up for this. Okay?”
    “Okay.” Sabi ko tsaka binaba ang phone.

    Nilagay ko ang cellphone sa ibabaw ng mesa ko bago ako dumiretso sa labas ng kwarto. Pagkalabas ko ay naamoy ko kaagad ang espresso kasama ang bacon at ham kung saan. Bumilis ang lakad ko patungong kusina at naroon nakita ko si daddy na nagluluto non. May dalawang kapeng galing Starbucks sa kitchen counter. Ang apron ay nakasabit sa kanyang leeg habang nilalagay sa puting pinggan na may tissue ang mga piraso ng bacon.

    Nilingon ako ni daddy at ngumiti siya. “Gising ka na pala. Tinanghali din ako ng gising.” Sumulyap siya sa akin at nilapag ang pinggan sa counter. Abala siya sa pagkuha ng mga baso at pitsel ng tubig. “I went out for a jog and bought you your favorite coffee. I hope you still like bacon for breakfast.”

    Tiningnan ko ang mga pagkaing hinanda niya. It’s been a long time since he made me one. Simula yata nong nag duda na ako sa kanya ay tumigil na siya sa paglalambing.

    Nangibabaw ang galit ko. Hindi ko parin matanggap hanggang ngayon. Lalo na tuwing naaalala ko kung paano siya nagsinungaling sa amin ni mommy. Ngunit hindi ko parin maalis sa sarili ko ang awa sa lalaking una kong minahal. Umaasa siya habang nagsasalin ng tubig sa tall glass namin. Umupo siya sa highchair at inayos ang ceasar salad sa gilid niya.

    “Breakfast?” Aniya.

    I want to walk away and insult him. Ngunit sa puso ko ay alam kong mas lalo lang akong masasaktan pag ginawa ko iyon.

    Hindi ako umimik at umupo ako sa highchair. Kahit na umupo ako dito at kakain ay hindi ko parin masasabing ayos na kami. I’m still not happy. I still can’t forgive him. Maybe time will heal my wound, yes. Pero ang masasabi ko lang ay hindi pa ito iyong oras na iyon. Kulang pa. At hindi ko maipapangakong malapit na rin iyon. It’s all the same. I still cannot forgive him.

    “Uuwi ako ng Cebu this weekend. Sasama ka?” Tanong niya habang nilalagyan ko ng salad ang wheat bread.
    “Hindi. Dito lang ako.”
    Huminga ng malalim si Daddy. “I miss your mom.”
    Nag angat ako ng tingin sa kanya. “Hindi mo ba siya na miss nong ilang buwan kang di umuwi ng Cebu dahil lang ayaw ni Arielle?” Banayad ang tinig ko. Pinilit kong hindi lagyan iyon ng galit. I don’t want to ruin my breakfast.
    “Of course I missed her. I was just so stressed. Na tuwing umuuwi ako doon ay lagi siyang galit sa akin. Ang sabi ng doktor ay normal iyon sa stage niya pero nang inakusahan niya na ako ng may ibang babae, which will never happen, mas lalo na lang kaming nag away.”
    “So you chose to be so far away instead? Imbes na patuloy mo siyang i assure na siya lang ay pinili mong wag bumalik? Or is it because your daughter needs you.”

    Hindi ako nagpapigil. Kumain ako kahit na lumalakas na naman ang tensyon sa amin ni daddy.

    “A part of me was miserable. Ayaw kong umuwi pag galit ang mommy mo. I want to give her some time. A part of me was guilty. Hindi ko maharap ang mommy mo sa katotohanang iyon. Natatakot ako. And another part of me wanted to spoil Arielle. She grew up without me. She’s broken.” Iling niya.
    Nagtaas ako ng kilay at patuloy na kumain. Ang lakas ng sikmura ko at hindi parin ako nawawalan ng gana. “So mas malaking parte sa iyo na gusto mong i spoil si Arielle?” What about me? What happened to spoiling me? “Because you chose it.”
    “I did not. Nag antay lang ako ng tamang panahon.” Mariing sinabi ni daddy.
    Umiling ako. “At habang naghihintay ka ay nagsinungaling ka.”
    “I lied because I’m scared to lose you.” Gumapang ang kamay ni daddy sa aking kamay na naroon sa mesa.

    Ginapang naman ng kamay ko ang baso para makawala at para na rin makainom ng tubig. Pinunasan ko ng table napkin ang labi ko at tiningnan si daddy.

    “I’m sorry, dad. It’s not going to work. It will never be the same again.” Sabi ko at tinalikuran siya doon sa mesa.
    “Av!” Sigaw ni daddy, nababasag ang boses.
    Huminga ako ng malalim at nilingon ko siya. Kitang kita ko ang kabiguan sa kanyang mukha.
    “Pag balik ko galing Cebu, can you please meet Arielle with me? Please? Kahit saglit lang.”
    Kumunot ang noo ko. “For what? Dad, wag mo nang pilitin! Tama na!”
    “Kasi kapatid mo siya. Kahit anong iling mo, she’s my daughter. She’s your half sister.”
    “I am your daughter too! And I say… No!” Sabi ko at tinalikuran siya, nagmartsa patungong kwarto.

    Nag ngingitngit ako sa galit kaya dumiretso ako sa shower para maibsan iyon. Dad’s lost his mind! Bakit niya naisip na papayag ako sa gusto niya?

    Bumuhos ang luha ko sa gitna ng malalamig na patak ng shower. Hindi ako tatagal ng isang araw na kasama ko si dad sa condo na ito. Aalis ako kahit na hindi pa naman talaga oras ng pagkikita namin ni Adrian.

    Hindi na ako nagpaalam kay daddy nang paalis ako sa condo unit. Bumaba na kaagad ang elevator sa basement at kinuha ko na ang susi sa aking Honda Civic. Nang nakita kong naroon ang pamilyar na Hilux ni Brandon ay kumalabog kaagad ang dibdib ko.

    Bakit narito ang hinayupak na iyan dito? Bumukas ang pintuan at nakatali niyang buhok lang ang nakita ko, alam ko na agad na siya iyon. Lumihis ang lakad ko. Sa gilid ng mga mata ko ay kita kong naiiba ang dala niyang mga kulay puting rosas sa kanyang all black na pantalon at t shirt.

    “Av…” Tawag niya.
    Diretso ang lakad ko patungo sa Honda Civic na dalawang sasakyan lang ang pagitan sa amin.
    “Avon, come on. I waited here for hours and you’ll just ignore me?” Aniya.
    Nilingon ko kaagad siya at tiningnan ko ang kanyang mga bulaklak. “Ba’t di pa nalalanta ‘yang bulaklak mo kung kanina ka pa dito?” Tanong ko.
    “Ito naman.” Ngumisi siya. “Oras lang naman ako dito, hindi ilang araw kaya hindi ito malalanta.” Tumawa siya.
    Uminit ang pisngi ko. “Umalis ka nga sa harapan ko! Nakakairita ka!” Sabi ko sabay bukas sa pintuan ng sasakyan ko.
    “Av! Hey! Wait!” Sabi niya habang hinahawakan ang pintuan ng sasakyan ko.

    Mabilis ko iyong hiila para maisarado ko. At sa pagsarado ay ramdam na ramdam ko ang pag talon ng pintuan dahil may pumagitnang daliri ni Brandon.

    “Ouch!” Inda niya sa daliring na sapul. “Fuck!”
    Para akong nabuhusan ng malamig na tubig. Nabitiwan ni Brandon ang mga bulaklak sa sakit na naramdaman. Nahirapan akong lumunok at di ko magawang isarado ulit ang pintuan.
    “My finger!” He moaned.
    Namumutla na yata ako sa lamig ng aking mukha. Malapad kong binuksan ang aking pintuan at tiningnan ko ang kamay niyang nakatago sa kanyang palad.
    “A-Are you… okay?” Tanong ko at pinulot ang natapong mga rosas.
    “Ang sakit ng daliri ko. Tingin ko nabali.” Ngumiwi siya at ininda ang sakit.
    Kinagat ko ang labi ko at kinuha ang palapulsuhan niya. Hinawakan ko ang lima niyang daliri at nakita kong pula lang na linya ang inabot nong daliri niya at malapad siyang ngumisi. Pinagsalikop niya ang aming mga daliri.
    “Gotcha!”
    Binalikwas ko sa aking kamay ang kanyang kamay at hinampas ko sa kanyang dibdib ang mga rosas sa sobrang inis.
    “Ouch!” inda niya nang tumama ang mga rosas sa kanyang leeg.
    “Buti nga sayo! Gago!” Sabi ko at sinarado ulit ang pintuan ng sasakyan.

    Pinaandar ko ang makina ng sasakyan ko at mabilis siyang tumakbo kung saan. Siguro ay patungo sa kanyang sasakyan para habulin ako.

    Isang beses na umusad ang sasakyan ko pero namatay ang makina nito. Umandar ang sasakyan ni Brandon at tumigil rin nang nakitang tumigil ako.

    “Fuck!” Sigaw ko habang pinapaandar ang sasakyan ko.

    Pinailaw niya ang headlights ng kanyang Hilux, para bang nanunuya at naghihintay sa galaw ko. Patuloy ko ring pinaandar ang makinang hindi ma start istart. Nanginginig lamang ito ng ilang segundo at agad namamatay.

    Bumaba ang salamin ng driver’s seat ni Brandon at malaki ang ngisi niya habang nakatingin sa akin. My car’s not tinted so I probably look like a fucking loser right now.

    Pilit ko parin itong pinapaandar habang si Brandon ay banayad lamang na lumalabas sa kanyang Hilux. Nagawa niya pang pailawin ito sa car alarm at pumagitna siya sa harap ng sasakyan ko. Ang dalawang kamay niya ay nilagay sa nguso ng aking Honda Civic, hindi natatakot na masagasaan ko. A smile crept unto his perfect lips.

    “Where are you going, sweetheart? I can be your driver, you know.” Kumindat siya sa akin.

    Huminga ako ng malalim. Kaya ko bang sagasaan ang Adonis na ito? Hindi ko alam. Siguro. Pag iritado ako. Pero nakakatakot na baka sa huli ay ako rin naman ang iiyak pag nangyari.

  • KABANATA 28Open or Close

    Kabanata 28
    Nervous

    Tinukod ko ang aking siko sa pintuan ng sasakyan niya habang umaandar ito patungo sa tinukoy kong restaurant. Tinipa ko na kanina pa ang message ko kay Adrian na magkita kami roon ngunit wala parin akong natatanggap na reply galing sa kanya.

    Halos isang oras akong sumubok na paandarin ang sasakyan ko kanina. Nang iinis na si Brandon sa harap at iritado na rin ako. Panay ang alok niya sa akin na ihahatid niya raw ako. Syempre, ayaw ko. Ngunit tsaka pa lang ako nag desisyon na payag ako nang nakitang lumabas ng elevator si daddy. Paniguradong pag nakita niyang naroon parin ako sa sasakyan ko kanina ay siya na ang maghahatid sa akin kaya pinili kong mag pahatid kay Brandon sa pagkakataranta ko.

    Pangalawang beses nang tumunog ang cellphone niya. Ngayon ay pinindot niya ito habang natatraffic kami sa EDSA. Naka konekta iyon sa speaker ng kanyang sasakyan kaya ayaw ko mang makinig ay naririnig ko iyon.

    “Mr. Rockwell, dumating na po ang blueprint ng dinesensyo niyong hotel. Naayos na ito ng architect.” Sabi ng isang malalim na tinig.
    “Okay, Hayes. Naka rest day ako ngayon. Ilagay mo na lang sa mesa ko. Bukas, titingnan at irereview ko iyan.” Seryosong sinabi ni Brandon.
    “Okay po.” Sabi ng nasa kabilang linya bago naputol.

    Pagkatapos niyang huminga ng malalim ay may tawag ulit at tungkol parin iyon sa trabaho. Hindi ko alam na seryoso pala siyang mag trabaho. Ang naisip kong ginagawa niya sa Highlands ay ang tumambay lamang doon mag hapon. Sumagi rin sa isip ko noon kung nagtatrabaho nga ba siya o ano.

    “Mr. Rockwell, nag resign na si Miss Anne. Kanina siya nag pasa ng resignation letter. Tingin ko po ay kailangan niyong malaman iyan kaya ako ang tumatawag sa iyo.” Ulit ng parehong malalim na boses.
    “Oh! Bakit? Pwedeng pakikuha sa HR ang mga files sa pwedeng pumalit bilang sekretarya, Hayes? Kampante akong nagbabakasyon kasi binibigay niya sakin ang mga kailangan ko through email. She can’t just resign. Kailangan niyang i turn over sa papalit sa kanya. Or at least train the new one.” Medyo iritadong sinabi ni Brandon.
    “Should I tell her to stay sir? Sasabihin ko bang iyan ang gusto mo?” Diskumpyadong tanong ng kabilang linya.
    “Please, Hayes.” Sabi ni Brandon bago pinutol ang kanyang linya.

    Huminga siya ng malalim at pinaandar ang sasakyan. Halos marinig ko na ang frustration sa paghinga niya. Umirap ako sa ere at ngumuso.

    “Nilayasan ka na naman ng empleyado mo. Baka pinatulan mo ‘yon kaya umalis?” Sabi ko sa kawalan.
    “Whoa! I’m not really friendly with my employees, Sweetheart.” gulat niyang sinabi.
    “Stop calling me that!” Umirap ulit ako. “Siguro ay masyado kang pala utos kaya nilayasan ka.”
    Nilingon niya ako. “Hmmm. Hindi ba iyon ang trabaho ng mga sekretarya? I tell them what to do and they do it. Is there a problem with that?”
    “You sound like you’re treating her harshly. Inhumane. Baka iniisip mong bagay siya, makina na kayang sumunod sa lahat ng gusto mo.” Mariin kong sinabi.
    “It’s a matter of organization, Av. Marami akong trabaho. I’m always preoccupied with work during work. Kapag kaya ko namang ngumiti o makipag usap, ngingiti at makikipag usap ako. Your judgements about me are clouded with your anger, Sweetheart. Calm down.” Ngumiti siya.
    Naalala ko na naman kung bakit nag ngingitngit ang galit ko sa kanya. “Stop calling me that, Brandon! I’m not your Sweetheart!”
    Humalakhak siya, nanunuya sa iritasyon ko.

    Now I seriously didn’t know what’s gotten into me. Bakit ako sumama sa kulugong na ito gayong pang iinis lang naman ang binibigay niya sa akin? Stupid, Aurora! Well at least natakasan ko si daddy at nagkaroon pa ako instant driver!

    Kumalabog ang pintuan ng sasakyan ni Brandon. Nilagay ko ang malaking butterfly sunnies sa aking mga mata at inayos ang aking bag sa aking braso. Nakarating na ako sa restaurant na pagkakakitaan namin ni Adrian. Kung iindianin ako ng lalaking iyon ay masusuntok ko talaga siya.

    Kumalabog ulit ang pintuan ni Brandon. Hudyat na bumaba rin siya. Nilingon ko siya at nagtaas ako ng kilay. Bakit pa siya bumaba gayong hinatid niya lang naman ako? Umiling ako at dumiretso sa loob ng mamahaling italian restaurant. Sumusunod na naman siya sa akin habang papasok ako roon.

    “Bakit ka narito? Umalis ka na.” Sabi ko nang di siya nililingon.
    “I just want to see if you’re meeting someone else.” Aniya.
    Halos matawa ako. “Brandon, so what if I’m meeting someone else? Do you have a problem with that?”

    Pagkaupo ko ay nagawa niya ring umupo sa salungat kong upuan. Tinanggap pa niya ang menu ng waiter na nag aantay.

    Nag angat siya ng tingin sa akin. “Yes, I have a problem with that.”
    Nagtaas ako ng isang kilay. Binabasa niya ang menu at nagawa niya pang umorder sa waiter. “What’s yours?” Tanong niya sa akin.

    Hinahamon talaga ako ng lalaking ito. Ngumiti ako sa waiter na medyo hindi makatingin sa akin.

    “I’d like some chicken salad and pineapple juice, please.” Sabi ko at inantay na umalis ang waiter bago humarap ulit kay Brandon.

    Matuwid ang kanyang upo at nagtataas siya ng kilay sa akin. Hindi ko talaga kaya ang kayabangan niya gayong hindi ko naman hinihingi ang presensya niya dito.

    “Wag kang umastang pag aari mo ako, Brandon. Hindi ako natitinag sa mga porma mong bulok. You have a problem with me meeting someone else? Why? Are you my boyfriend? You are not. Kaya wag kang umasta na boyfriend kita.” Sabi ko ng diretso.
    Huminga siya ng malalim. “Hindi ba ako pwedeng mag alala kung hindi mo ako boyfriend? I know you still can’t forgive me right now.” Pumungay ang mga mata niya. “Pero gusto ko na nandyan ako habang naghihintay na mapatawad mo ako. I know your feelings for me were true, Sweetheart.” Malutong niyang sinabi ang huling salita. “I know you didn’t use me.”
    Nagbara ang lalamunan ko. Biglang hindi ko na siya matingnan ng maayos dahil sa sinabi niya.
    “I know you’re just angry. Kasi inisip mong ginamit kita. Inisip mong kasabwat ako ni Arielle. And I just hope that your feelings for me were stronger than your anger. It will melt. At hindi ko hahayaang ang panahon ang maging apoy na lulusaw sa galit mo. Ako ang magiging apoy na lulusaw sa galit mo, Av. That’s why… bear with my annoying presence, please?”

    Hinanap ng kanyang kamay ang kamay kong nasa mesa. Gusto kong kumawala. Nanunuyo at may nagbabara sa aking lalamunan. Wala akong masabi. Lahat ng pinairal ko ay galit at pambabara sa kanya. Now that he mentioned about my feelings, I couldn’t damn open my fucking mouth!

    Tumikhim ang waiter at nag lapag ng juice sa aming mesa. Nilayo ko ang kamay ko sa kamay niya at hindi na ako nagsalita.

    May kung ano sa kalooblooban ko na guilty sa nangyari. Brandon believed that I didn’t use him. Kahit na ba sa totoo lang ay pinlano ko ring gamitin siya para malaman ang katauhan ni Arielle. Kahit na alam kong alam niya na nagsinungaling ako kay Arielle tungkol sa kung paano ko nakuha ang katotohanan ay pinatawad niya ako. He was forgiving, I am not.

    But then how can I be sure that he’s not going to choose me over Arielle? He’s done it before. And my dad, I know, will choose his neglected daughter over me. I can’t stand another man neglecting me. Not Brandon.

    Kagat kagat niya ang pang ibabang labi habang tinitingnan akong nag iisip. Pinilit kong kunutin ang noo ko habang hinarap ang cellphone ko. Where the hell is that Adrian?

    Naka receive ako ng mensahe sa kanya na nagsasabing kakagising niya lang galing sa maiksing tulog. Kakain na lang daw siya sa kanila at magkita na lang kami sa agency kung nasaan ginaganap ang Go-See.

    Tahimik kaming kumain ni Brandon. Panay ang tanong niya sa akin at ang tanging sagot ko lang ay oo o hindi.

    “Saan ka pupunta pagkatapos mong kumain? I’m free the whole day, I can drive you anywhere.” Nakikita ko ang pag iingat sa kanyang mukha habang sinasabi ito.
    “Pupunta ako ng agency namin. Sa modeling. May Go-See.” sabi ko nang di siya binibisita ng tingin.
    “For the Fashion Summit?” Tanong niya.
    “Sumali ka?” Tanong ko.
    Umiling siya. “Mahirap pagkasyahin sa schedule ko.” at ngumuso.

    Unti unting uminit ang pisngi ko. Now that I realized it, si Brandon ay isang de kalidad at may mataas na kalibre sa pag mo-modelo. I am just one of those aspiring so-so models in the field. Well, may excuse ako. That’s not really my job. Although, hindi rin iyon ang tanging trabaho niya pero I’ve seen how far his modeling career has gone. At alam kong nasa showbiz na siya sa lagay na iyan.

    “Pupunta ako.” My ego said. “I’ll check it out. Usapan namin ni Adrian.”
    “You… want me to give you a slot?” Nag aalinlangan niyang sinabi.
    Kumunot ang noo ko. “I don’t need your recommendation. I’m sure I’ll pass.”

    Oh, Av. Ilang buwan kang nanatili sa Highlands at hindi ka nag g-gym. Matatanggap ka kaya?

    Pagkatapos kumain ay kinuha agad ni Brandon ang bill at nag lagay ng gold card doon. Nag tiim bagang ako.

    “I am not poor, you know.” Sabi ko.
    “I’m pretty sure you’re not.” Tango niya.
    Inirapan ko na lang siya at tumayo na lang nang binigay pabalik sa kanya ang card.

    Sabay na rin kaming umalis sa restaurant na iyon. Dumiretso na ako sa sasakyan niya. Hindi alam kung tama bang pag bigyan ko siya ng kahit konting oras man lang. Tutal ay ang alam ko ay wala siya bukas dahil sa trabaho niya.

    “Brandon! How odd! I thought you’re not on this Summit? Your Summit days are gone. Puchu puchi, sabi ni Lima.” Tawa ng isang bading na kulay blonde ang kulot kulot at maiksing buhok.
    “Hugo.” Bati ni Brandon sabay tapik sa kanyang balikat.

    Isang beses lang naligaw ang titig ni Hugo sa akin bago binalik ulit kay Brandon. My big butterfly sunnies are hiding my eyes. Wala akong planong tanggalin ito at baka makita niya lang na iniirapan ko siya.

    Ilang modelo ang sumalubong kay Brandon sa hall pa lang ng agency. Dumiretso naman ako sa receptionist para magtanong kung naroon na ba si Adrian o kung saan ba gaganapin ang Go-See.

    “Wala pa po si Adrian, Miss Avon. Nasa loob po ‘yong Go-See. Nagsisimula na po.” Sabi ng receptionist.
    Tumango ako at kinuha ang aking sunnies. Bumaling ako kay Brandon na ngayon ay pinapalibutan ng tatlong matatangkad na modelong half something at isang bading na si Hugo.

    “Are you with someone?” Tanong ng modelo kay Brandon.
    Hindi ko narinig ang sinabi ni Brandon dahil pumasok na ako sa loob ng studio one kung nasaan ang Go-See.

    Puting mga dingding, red carpet, mga nakahilerang damit, isang long presidential table na may iilang laptops, lights, reflectors, at mga modelo ang naroon. May malalaking ID na nakasabit sa leeg ng mga designer at organizer ng gaganaping Fashion Summit.

    “Tapos ka na bang mag log at mag pasa ng iyong forms?” Harang sa aking ng babaeng nasa pintuan.
    “Miyembro ako ng agency na ito. My co model told me na may privilege ang mga members na sumubok sa Fashion Summit.” Sabi ko, halos sampalin ko na siya dahil hinarangan pa ako.
    “Okay. Then, go.” Suplada niyang sinabi.

    Nagtiim bagang muli ako. Are you insulting me? Ganunpaman ay taas noo parin akong lumapit sa mga upuan kung nasaan ang mga modelo. Naisip ko ang sinabi ng bading na Hugo kanina na puchu puchu ang malaking Fashion Summit na ito para kay Brandon.

    When he entered the room, I almost heard everyone’s heavy breathing. Napailing na lang ako nang may nagbulungan sa unahan ko at nangingiti sa pagpasok ni Brandon. Nakapamulsa siya at hinanap agad ako habang nakaupo ng matuwid sa mga upuan doon.

    “Kasali ba siya sa Summit?” Tanong ng nasa unahan.

    Lumapit si Brandon sa mga organizers at iilan sa kanila ang binati siya, niyakap, o hinalikan. Ganon din ang mga designers na kani kanina lang ay matitigas ang mukha habang namimili ng modelo.

    Bumaling si Brandon sa akin at humalukipkip. Nag iwas ako ng tingin. Kahit na taas noo ako at punong puno ng pride habang nakaupo ako dito ay hindi ko maiwasang manliit. He’s a godamn professional model, designer, and businessman. At ako narito nag aaudition para sa isang ‘puchu puchu’ na summit.

    “A!” Baritonong boses ni Adrian ang umalingawngaw sa tainga ko.

    I saw him entered with five more hot guys. I know them of course. Sa agency namin ay halos magkakakilala lang kaming mga modelo.

    “Fred!” Sabay kaway ko sa isang kilala ko.

    Tumayo ako para batiin sila. Nagkukumustahan kami nang biglang iritadong sinabi ng organizer na ang mga lalaki ay sa likod muna dahil uunahin kaming mga babae.

    Napatingin si Adrian kay Brandon na naroon at mariing tinititigan ang mga nakasalamuha ko. Nagtaas ng kilay si Adrian sa akin.

    “Kita tayo mamaya.” Sabi niya bago kumaway at dumiretso sa likod.
    “Okay.” Sabi ko.

    Umupo na lang ako doon habang nakahalukipkip parin si Brandon at pinapasadahan ng tingin ang naglalakad na mga modelo. Halos bumaliktad ang sikmura ko habang sinasaway ng organizers ang lakad, iniilingan ang katawan, o sinasabihang hindi bagay ang damit sa mga modelong naroon. Am I going to be judged that way? This is not my first time pero ngayon lang ako nakaramdam ng matinding takot. Noon ay iniirapan ko lang tuwing pinapagalitan ako. Ngayon ay pakiramdam ko manliliit ako kasi nandito si Brandon. Fuck! Ano ba itong ginagawa niya sa sistema ko?

    Nakita ko kung paano bumaba ang tingin ni Brandon sa legs ng babaeng may high waist shorts. Ngumuso siya at kumunot ang noo niya.

    “Good! But you need to improve your walk!” Sigaw ng organizer. “What do you think, Brandon?”

    Kumalabog ang puso ko. Tatanungin ba ang opinyon niya dito? Bahagyang humagikhik ang mga babae sa unahan.

    “Fine. But she can still improve.” Tango ni Brandon.

    Sinundan ko ng tingin ang babaeng maputi, may straight bangs, at kulot ang buhok na sinabihan ni Brandon na ‘fine’. So… she’s fine for him. So… that’s what’s fine for him. Nice abs, nice legs, properly formed butt, high cheekbones, porcelain white skin, flat chested… Oh… wait? Tiningnan ko ang dibdib ko. I’m not really flat chested and I’m not sure if my butt is properly formed. My skin is not porcelain white but it’s fair. Am I going to pass?

    Bago pa ako matigil sa pag iisip ay may naramdaman na akong humawak sa tuhod ko. Bumaling kaagad ako sa halos nakaluhod na si Brandon sa aking gilid.

    “Are you okay? Nervous?” Tanong niya.
    Shit! Umiling kaagad ako. “Of course not!” Umirap pa ako.
    Kinagat niya ang pang ibabang labi niya. “Namumutla ka. Masama ba ang pakiramdam mo?”
    Holy shit! “Ayos lang ako. I just feel a little weird.” Sabi ko nang di siya tinitingnan. “My model friends are not around.”
    Pinasadahan niya rin ng tingin ang mga babae sa paligid. Ilan sa kanila ay nakatingin sa akin at sa kanya. “Syempre, this is not exclusive sa agency ninyo. Dito lang ginanap. Are you sure you’re fine?” Bumalik ulit ang tingin niya sa akin.
    “Bakit ako hindi magiging maayos, Brandon? I’m perfectly fine.” Sabi ko.

    “What about this model, Brandon. What do you think?” Sigaw ng organizer kaya napilitang tumayo si Brandon para tingnan ang isang morenang napakatangkad, ngumingiti sa kanya.
    “Good, Hugo.” Simpleng sinabi ni Brandon bago bumaling ulit sa akin. “Bilhan kita ng tubig. You can do this, don’t worry.” Seryoso niyang sinabi.
    “Brandon-” Bago ko pa malakasan ang boses ko ay dali dali na siyang lumabas ng studio.

    Oh God… I can’t believe I’m this nervous right now!

  • KABANATA 29Open or Close

    Kabanata 29
    My Avon Wants

    Halos napatalon ako nang nakabalik na si Brandon na may dalang mineral water. Clearly, it’s not about the ramp, it’s about him. I’m nervous because he’ll watch! Paano kung hindi ako magustuhan ng mga organizers at designers? Paano kung insultuhin nila ako sa harap niya?

    “Hey!” A playful smile rose on his lips.

    Pilit na kinunot ko ang noo ko para mawala ang kaba sa aking mukha. Ngunit mukhang huli na yata ang lahat. Kitang kita niya iyon kaya siya nangingiti. Lumuhod ulit siya sa aking tuhod para lumebel ang aming mga mata.

    “Uminom ka muna ng tubig.” Sabi niya sabay pakita sa mineral water.
    Pinandilatan ko siya at hinablot kaagad ang mineral water. I can’t pretend that I’m not thirsty. Sumimsim lamang ako ng kaonti para hindi niya mahalata at tumingin ulit sa sumusubok na makapasok.

    Wala pa silang sinabihang nakapasa ngunit kakausapin yata sila ng babaeng nasa pintuan at may ipapakitang papel sa kanila, doon makikita kung makukuha ba sila. Tatlong babae na lang at ako na ang susunod.

    Tumayo si Brandon nang tinawag siya ng isa sa mga organizers. Dinungaw niya muna ako at blanko ang naging ekspresyon ko kaya dumiretso na siya sa mga organizers.

    I am clearly aware that some of the models are looking at me with curiousity. Alam ko na iyan. Iniisip nila kung ano kami ni Brandon. It’s not my prerogative to look back at them and answer their curious looks. Bahala sila kung ano ang isipin nila. For now, I am going to concentrate on this stupid modeling stint. Na sana ay hindi ko na lang ginawa o sana ay hindi ko na lang dinala si Brandon dito.

    May ipinakita ang organizer sa kanyang mukhang magazine at nag usap sila tungkol doon. Nalagas ang dalawang model at ako na ang susunod na rarampa. Oh God! I wish Brandon will remain preoccupied while I walk. Baka mamaya ay madapa pa ako sa kaba ko.

    Nangatog ang tuhod ko para sa babaeng naglalakad. Ako na ang susunod at masisira ang lakad ko dahil sa kaba. What will I do if they insult me? Paano kung sasabihin nilang nakukulangan sila sa akin? God! I have never felt this insecure my entire life!

    “A, you go for it!” Sigaw ni Adrian sa likod.

    Medyo naibsan ang kaba ko sa sigaw na iyon. At least I’m not alone here. Umangat ang tingin ni Brandon sa kay Adrian. Kitang kita ko na lumagpas ang titig niya sa mga babaeng nasa likod ko.

    “Brandon…” Tawag ng organizer na kausap bago siya napatingin ulit sa magazine.

    “Aurora Pascual.” Tawag ng isang designer.

    Humugot ako ng malalim na hininga at nilapag ko ang tubig, bag, at sunnies sa aking upuan bago tumayo. Nangangatog ang binti ko pero natitiyak kong walang bahid na kaba sa mukha ko. Nakataas ang isang kilay ko at tumayo sa malayong harap ng mga organizers at designers.

    Tatlong designer ang naroon at dalawang organizers na may dalang papel at ballpen para siguro markahan kung pasado o hindi ang modelo.

    Nag angat agad ng tingin si Brandon sa akin. Humarap siya at tuluyan ng iniwan ang ipinapakitang magazine ng organizer. Naintindihan iyon ng organizer kaya tumigil rin siya sa pangungulit. Humalukipkip si Brandon at iginala niya ang kanyang tingin mula sa aking ulo hanggang paa.

    “Walk.” Utos ng organizer.

    Nagsimula akong maglakad kahit na nangangatog ang binti ko. Naririnig ko ang iilang palakpak nina Adrian sa likod na hindi ko na pinansin dahil sa kaba ko.

    Nang nakalapit sa mesa ng mga organizer ay sinubukan kong mag pose ng dalawang beses at tumalikod ulit para maglakad at makita nila kung paano ako maglakad sa likod.

    “What do you think, Brandon?” Tanong ng isang designer.

    Humarap ulit ako at hinintay ang hatol ni Brandon. Halos sasabog na ang aking dibdib sa kaba kahit na tapos na akong rumampa. Nilingon ko si Brandon at kitang kita ko kung paano siya tumitig sa akin. Seryoso ang kanyang mga mata habang tinitignan ako lagpas sa aking kaluluwa.

    “Don’t ask me. I have a thing for her. Hindi ko siya ipapasa, I’d like to date her the whole day of your Summit instead.” Tumawa si Brandon.
    Umiling si Hugo. “Well, this isn’t the first time you’re attracted to a model. Naka ilang beses ka na ring pumorma sa mga models.” Nagtaas ito ng kilay.

    Ngumuso ako. This is not the first time. Then maybe, mahilig si Brandon sa mga modelo. May kaonting kirot akong naramdaman sa aking dibdib. Iniisip ko pa lang na isa ako sa mga modelong nagustuhan niya ay naiirita na ako.

    “I’m sorry, Brandon. You can’t date her on that day.” Ngisi ng isang organizer at may nilagay sa papel.

    Tumango siya sa akin at nagtawag ng susunod na pangalan. Humiyaw agad ang mga lalaking kaibigan ko sa likod. Nag dalawang isip pa ako kung lalapitan ko ba sila o didiretso na lang ako sa labas. Nilingon ko si Adrian na ngiting ngiti sa akin habang ipinapakita ang kanyang cellphone. Tumango ako at nakuha kaagad ang kanyang mensahe na ititext niya lang ako.

    Dumiretso ako sa harapan at ang babaeng sumalubong ay nagbigay ng papel na may tatak na pasado ako sa mga organizers at designers at ang mga schedule sa fitting ng wardrobe at pag re-rehearsal.

    “Thanks.” Sabi ko at nilagay kaagad ang aking sunnies sa mga mata para makalabas na ng tuluyan doon at sa building na iyon.

    “Av…” Tawag ni Brandon nang dire diretso ang labas ko, hindi ko man lang siya nilingon.

    Taas noo kong pinindot ang button ng elevator para makababa na. Naririnig ko ang malalaking yapak ni Brandon na kumakain sa distansya naming dalawa.

    “Bilis mo. I told you you can do it.” he chuckled.
    “Why don’t you stay? Marami pang modelo don, you might want to be one of the judges.” Sabi ko at pumasok sa elevator nang bumukas ito.

    Pumasok rin siya doon. Bago ko mapindot ang Ground floor ay pumindot na siya ng basement.

    “Saan ka pupunta? I’m your driver for today, remember?” Inosente niyang tanong, binabalewala ang hugot ko kanina.

    Why I suddenly want to make him pay for so many things, I didn’t know.

    “I don’t need a driver.” Marahan kong sinabi para maintindihan niya. “I can drive on my own, kung may sasakyan ako. And right now, I can pay for my taxi bills. Kahit pumunta man akong Ilocos, kaya kong bayaran ang bill ng taxi ko kaya hindi ko kailangan ng tulong mo.” May bahid na iritasyon at pait sa aking pagkakasabi.
    Tumawa lamang siya. “You know what? I’m not asking you to let me pay for your taxi bills. I just want to be with you. Kaya nag vo-volunteer akong mag drive. Jesus, Aurora Veronica, your logic is driving me crazy.”
    Bumaling ako sa kanya. Tumitig siya sa akin ng nakangiti lang. Umirap ako at alam kong kahit sa itim na shade ng sunnies ko ay kita niya iyon kaya siya humalakhkak.

    Bumukas ang pintuan ng elevator at agad niyang kinuha ang kamay ko at hinigit palabas doon.

    “Ganyan ka pumorma sa mga models na pinormahan mo noon?” Sabi ko habang papalapit kami sa kanyang sasakyan. “You drive them home and anywhere they want to? I’m not cheap, Brandon.”
    Nilingon niya ako ng nakangiti parin. “Whoa! Kailan ko ba sinabi sayong ganito ako pumorma? And why are you suddenly bringing that topic up? You’re jealous.” Hinarap niya na ako, nasa gilid namin ang sasakyan niya.
    “Why would I be? It’s just stupid! I feel stupid! Tigilan mo nga ako, I’m not like your models.” Iritado kong sinabi.
    Umiling siya at pinagbuksan ako ng pintuan. “Those days were over, Avon. Mapaglaro ako noon at nag momodelo ako kaya hindi maiiwasan na makakasalamuha rin ako ng modelo rin. Hindi kita nagustuhan dahil lang sa modelo ka. Please, get in. Where do you want to go?” Mahinahon niyang sinabi.

    Tinitigan ko siya ng mariin. Malakas ang loob niyang tumitig rin sa akin, hindi man lang natatakot o naiintimidate na galit ako sa kanya. He just held the door and waited for me to get in.

    Humalukipkip ako. Let’s try your persistence, Brandon. “Kung ganon, paputol ka ng buhok mo.”
    “Huh?” Nanlaki ang mata niya, nawalan ng kontrol sa titig sa akin.
    Umangat ang gilid ng aking labi. Sinasabi ko na nga ba. His hair is iconic. Sa modeling industry ay kilala siya at naiiba siya dahil sa mahabang buhok na bagay na bagay sa kanya. But I want him to cut it off. Naisip ko kung ilang offer ang mawawala sa kanya o manghihinayang na mga artist dahil sa pagpapaputol niya ng buhok. “Gusto kong pumunta sa isang parlor ngayon at magpaputol ka ng buhok mo. I want a clean cut.”
    Huminga siya ng malalim para bang nahihirapan siyang i proseso sa kanyang sarili iyong mga sinasabi ko. “Do you want me to be someone else? D-Do you like someone else with a clean cut hair, Av?” Namamaos ang kanyang boses.
    Paano naging ganon ang usapan? Do I want him to be someone else? No! I’ve never really liked someone the way I like him. Kahit noong kasama ko si Tyrone at pinagpipilitan na kaming dalawa ay hindi ko talaga siya nagustuhan ng ganito. But I won’t tell him how I am so madly intimidated and I’m so deliriously attracted to him. Over my dead and decaying body. “Well, kung ayaw mo, iuwi mo na lang ako sa condo ko. Matutulog na lang ako.” Sabi ko at pumasok sa kanyang sasakyan.

    Sinundan niya lang ako ng tingin. I’m sure none of his girls asked him to cut his hair. Ako pa lang kaya hirap na hirap siya ngayon. I want him to know the difference between me and his other girls. I want him to feel the difference. Gusto kong maparamdam sa kanya na habang nagugustuhan niya ako ay masusugatan ko ang pagkatao niya, at kung sa katapusan ng lahat ng ito ay hindi magiging kami, gusto kong markang klaro at malalim ang iiwan ko sa kanya. And if I ever learn to forgive him and we end up together, I want him to feel that I’m not one of his random hookups that came true.

    Yumuko siya at tiningnan ako sa mga matang punong puno ng adorasyon. Namilog ang mata ko at nagpasalamat agad na madilim ang shade ng aking sunnies.

    Kinuha niya ang aking kamay na nakapatong sa aking bag at nagulat ako nang hinagkan niya iyon. “Yes, Av. Which parlor do you want?”

    Halos hindi ako makapagsalita nang pumasok kami sa mamahaling spa at parlor na madalas niya atang pinupuntahan. Napuna ko ang pagbati ng mga bading at babaeng crew doon.

    “Ariel- ay!” Napatikom ng bibig ang bading na sumalubong sa akin nang papasok kami. Inakala niyang si Ariel ako? We don’t look the same. Tinanggal ko ang aking sunnies at pinagtaasan ng kilay ang bading na maputi at chinito.
    “Chik, this is Avon.” Sabi ni Brandon.
    “Nice meeting you, ma’am. Akala ko si Ariel, siya kasi madalas kasama ni Brandon sa spa.” Ngisi niya, naglalahad ng kamay.

    Nilingon ko si Brandon at nakita kong umigting ang panga niya at marahas na tinitigan iyong bading. Alam niyang mababadtrip na naman ako dahil sa linyang Ariel. Tiningnan ko lang ang kamay ng bading. Lahat ng may koneksyon kay Ariel ay hindi ko matatanggap.

    “Do you want a massage, Av? Body scrub, haircut, any service?” Lingon ni Brandon sa akin. “While waiting?” Tanong niya.

    Binaba ng bading ang kanyang kamay na inignora ko at tumikhim. Palipat lipat ang tingin niya sa amin ni Brandon.

    “Yes, ma’am, which service do you want?” Ngisi ng bading.
    “No, Brandon. I want to watch.” Sabi ko.
    Ngumuso si Brandon. “You like torturing me, huh?” Bago bumaling sa bading.
    “Which service, Brandon?” Tanong ng bading.
    “I’d like a haircut, Chik.” Sabi ni Brandon.
    “Hmmm, ilang inches ang ipapacut mo? Medyo humaba siya kumpara nong summer. Cris, magpapa haircut si Brandon. Just like before, alam mo na kung anong gusto niya.”
    Umiling si Brandon. “I want a clean cut this time.”
    “Huh?” Kumunot ang noo ng bading, para bang banyagang lengwahe ang nasabi ni Brandon at di niya iyon maintindihan.
    “My Avon wants a clean haircut for me. I want what she wants. So I want a clean haircut.”

    Humugot ako ng malalim na hininga. Can you really do it?

  • KABANATA 30Open or Close

    Kabanata 30
    My Heart Sank

    Kumukunot pa ang noo ko habang pinapanood si Brandon sa isang upuan at nilalagyan ng itim na cloth. Why did he use a possessive pronoun before my name? I’m not his possession.

    Imbes na mag isip ng ikakagalit ko pa lalo sa lalaking ito ay kumuha na lang ako ng cellphone at ilang beses siyang kinuhanan habang nakatingin sa akin galing sa malaking salamin. And God why is he still even good looking while sitting there helplessly?

    Ang unang ginawa nong humawak sa buhok ni Brandon ay ang unti untiin iyon sa pag tupi habang kinakausap siya tungkol sa desisyon niyang iyon. Nang hihinayang ang gumugupit. Ngumunguso lang ako habang sinasabi ni Brandon na sigurado siya sa gagawin.

    Pagkatapos ng ilang sandaling pag uusap at pag gupit ng paunti unti ay kumuha na ng razor at nagsimula nang gumupit ng seryoso. Kitang kita ko ang kulay tsokolateng buhok na nalalagas galing kay Brandon. Tikom na tikom ang bibig niya habang minamandohan na yumuko ng konti para masali sa gupit ang buhok sa kanyang batok. Hindi ko mapigilan ang pag ngiti habang pinapanood siyang ngumunguso sa akin.

    Iginala ko ang mga mata ko sa buong spa. Maganda ang services dito. Nanghingi ako ng mga rates ng iba pang services at nakaka engganyo naman talagang magpa masahe o magpa body scrub kumpara sa dati kong pinupuntahan na spa dito sa Maynila. Siguro ay maaaring bumalik ako dito sa susunod para magpa full body scrub, manicure, pedicure, at hair treatment.

    Titig na titig ako sa brochure at hindi ko na namalayan na natapos na pala ang pag gupit kay Brandon. Napatalon na lang ako nang dumaing iyong bading na sumalubong sa amin kanina at tinatawag si Brandon.

    “Oh my God! I am not sure if it’s a good idea to cut your hair, Brandon Walter! Mas lalo ka lang gumwapo! Pero that hair was iconic! It’s so you!” Bigo niyang sinabi habang hinahaplos ang balikat ni Brandon.
    Nanliit ang mata ko, tila nanlalabo nang hindi ko na gaanong nakuha ang mukha ni Brandon.

    Tumayo si Brandon at pinagpag ang kanyang damit. Ganon din ang ginawa ng dumalo sa kanyang bading at tinulungan pa siyang mag brush ng mga buhok. They offered him massage and treatments na agad niyang inayawan.

    “I’m fine. Next time na lang ako magpapamassage.” Aniya.
    “Sayang talaga.” Sabi nong bading.
    Tumango si Brandon. “Well, I can always let it grow.”
    “Pero ilang taon mo iyong iningatan.” Bigo na sambit ng echuserang bading.

    Tumayo ako at hinintay ang pagharap ni Brandon. Hindi ko na napigilan ang pag laglag ng panga ko. His brows looked more highlighted and thing because of his short chocolate brown hair. Ang kanyang mga matang kulay banyaga ay mas lalo lang na depina at hindi ko maiwasan ang pagkamangha. I think I made him look more fucking attractive.

    Umangat ang gilid ng labi niya na siyang nagpagising sa pagkakatulala ko. Tumikhim ako at nag ayos ng sarili. Malalaking hakbang ang sumarado sa distansya naming dalawa at lumaki ang ngisi niya nang mapalapit.

    “You fine with my hair now, sweetheart?” Malambing niyang sinabi.

    Pinapanood na kami ng iilang taga spa. Alam kong may namumuong ideya sa kanila tungkol sa relasyon namin. Ngumuso lamang ako at tumango.

    “Fine.” Iyon lamang ang sinabi ko kahit na ang dami kong gustong sabihin tungkol sa bagong mukha niya.

    He looked so different. Mas seryoso at mas intense ang bawat titig niya. Nanlamig ang kamay ko habang pinapanood siyang naroon sa counter at nakikisalamuha sa babaeng kumukuha ng kanyang card para makapag bayad. Kitang kita ko ang kislap sa mata ng babae habang kinakausap si Brandon.

    Umiling na lamang ako. Umalis kami doon at nagpunta sa isang malapit na restaurant para makapag dinner. Dahil medyo madalas din siya sa restaurant na pinuntahan namin ay may iilan siyang kilala na nakapansin sa bagong buhok niya. Umiiling lamang siya tuwing pinapansin iyon at nagugulat ang mga tao.

    “What happened to your hair?” Gulat na sinabi nong lalaking dumating na may kasamang girlfriend.
    Tumawa lamang si Brandon at napatingin sa akin. Tumingin din ang lalaki sa akin at tumango lamang na para bang nakuha kaagad ang sinabi niya.

    Pagkatapos naming kumain ay humikab na ako. Sa dami ng nangyari ngayong araw na ito ay napagod ako. Tumitig lamang si Brandon sa akin habang nanghihingi ng bill sa waiter.

    “Uwi ka na agad ngayon. What are your plans for tomorrow?” Tanong niya.
    Nagkibit balikat ako. “Maghahanap ng trabaho sa mga hotels? Sa weekend pa ang fitting ng mga damit.” Di ako makatingin sa kanya. Mas mabigat talaga ang mga titig niya ngayong nadedepina na ang kanyang kilay at panga dahil sa maiksi niyang buhok.
    “Wala kang plano na bumalik ng Highlands? Besides, you still owe us…” Nagtaas siya ng kilay.
    Marahas ko lang siyang tinitigan. Nagkbit balikat siya at ngumisi.
    “I was just kidding. Saan mo gustong magtrabaho sa hotel dito sa Manila?” Winala niya ang usapan.
    “Mag iisip pa ako.” Sagot ko naman.

    Hinatid niya lamang ako at puro biro ang inabot. Nagpaalam pa siya na pupuntahan niya ang mga pinsan niya sa isang bar. Niyaya niya akong lumabas pero kahit na medyo iritado ako sa pagpunta niya sa bar ay hindi ako nagpahalata.

    “Bahala ka sa buhay mo. Ang importante ay nakauwi ako.” Sabi ko at pinandilatan siya.
    “Uy! Ang sungit nito! Ginawa ko naman lahat ng gusto mo, a?”

    Padabog kong sinarado ang pintuan niya at hindi na hinintay ang mga sasabihin niya pa. Bumusina siya ngunit binalewala ko, dumiretso na sa elevator at hinayaan siyang mawala doon.

    Laking pasasalamat ko nang pagdating ko sa condo unit ay wala pa si daddy. Hindi ko alam kung nasaan siya at ayaw kong isipin na maaaring kasama niyang nag di dinner ngayon si Arielle o ano.

    Naligo lang ako at nagbihis bago gumapang sa kama. May iilang text akong nakita sa cellphone ko at lahat may picture ng club na pinupuntahan ni Brandon. And those were all Brandon’s snapshot of it. Ni hindi ko alam kung paano siya nakakuha ng number ko.

    Unknown number:
    Uuwi rin ako. Don’t worry.

    Mabilis at iritado akong nag type ng reply.

    Ako:
    I don’t care. At all.

    Unknown number:
    But if you ask me to go home right now, I’ll go, sweetheart.

    Ako:
    Bahala ka sa buhay mo, Brandon. Tulog na ako.

    Sabi ko kahit na dilat na dilat ako at hindi mapakali sa susunod niyang sasabihin.

    Unknown number:
    Sungittt. Good night, sweetheart. I’m gonna text you if I’m home.

    Umirap lang ako at pinanindigan ang hindi na pag rereply.

    Sa mga sumunod na araw ay naging abala ako sa paghahanap ng trabaho at pag iignora kay daddy na nanunuyo.

    “Do you still have money, Av? Do you want to shop today?” Pagkatapos niyang kumatok at naabutan akong nakaupo sa kama at nakatitig sa laptop.

    Hindi ako lumalabas ng ilang araw dahil nasa talyer pa ang sasakyan ko, si Brandon mismo ang kumuha nito para patignan. Samantalang si Adrian ay nagpunta ng Boracay kasama iyong pamilya niya kaya wala akong mapuntahan.

    “I still have. Thanks.” Sabi ko kahit na nakakaengganyo ang mag shopping at manghingi ng pera.
    “Ihuhulog ko sa account mo iyong pera, Av. Uuwi na ako bukas ng Cebu.” Sabi niya.

    Stop pushing a meal with me and your bitch of a daughter, dad. Hindi ko siya sinulyapan man lang, takot na ma highblood ulit ako pag nagsimula na naman siyang magsalita ng tungkol doon.

    “Good. Then you’ll make mom’s worries disappear.” Sabi ko ng wala sa sarili.
    Huminga ng malalim si daddy. “Di ka uuwi ng Cebu?”
    Umiling lang ako.

    Laking pasasalamat ko na hindi niya na ako tinanong kung kaya ko bang makipagkita kay Arielle. Subukan niya lang ulit at siguradong mag aaway na naman kaming dalawa.

    Mag isa na ako sa bahay nang dumating ang weekend dahil sa pag alis ni daddy. Tumawag na rin ang mga organizers ng summit para paalalahanan ang fitting para sa nalalapit na event.

    Pagkatapos kong maligo ay nagbihis na ako para sa fitting. I’m kind of worried kasi ilang work out lang ang nagawa ko.

    Tumunog ang cellphone ko at dinungaw ko lamang ito habang nakatapis pa. Nakita kong tumatawag ang pamilyar na numero ni Brandon. Sabi na nga ba. Hindi niya malilimutan na fitting ngayon.

    “What?” Salubong ko.
    “Nasa parking lot na ako ng condo mo. What’s your floor?” Seryoso niyang tanong.
    “Hmmm. Try, Brandon. Alam kong hinuhuli mo lang ako.” Di ko maiwasan ang pag ngiti.
    Tumawa siya. “O sige, edi dito lang ako sa parking lot. Nilalamok na ako dito. Driver mo pa naman ako, di ka ba maaawa?”
    Ngumuso ako, nagpipigil ng tawa. “Dyan ka na. Hintayin mo lang ang pag baba ko.” Irap ko.
    “Torture. You’re evil.” Sabi niya.
    “It’s really not your responsibility to fetch me and drive me anywhere I go, Brandon. You are free to leave if you think I’m too much.” Mataray kong sinabi.
    “Whoa, there sweetheart! I’m gonna wait for you here. Whatever it takes. Wag mo lang akong takasan.” Tawa niya at pinutol ko kaagad ang tawag.

    Hindi ko alam kung bakit tumalon ako ng ilang beses bago nagpatuloy sa pagbibihis.

    And of course, pinili ko puting halter top, black leggings, at pumps na suotin para hindi masakit sa balat at madali ang fitting mamaya. Pagtunog ng elevator hudyat na nakababa na ako at pagbukas nito ay nakita ko kaagad si Brandon na nakahilig sa kanyang Hilux na may dalang mga sunflower. Hindi talaga siya nauubusan ng pakulo, a?

    Sumipol siya nang tiningnan ako mula ulo hanggang paa. Ako naman ay naninibago parin sa bagong buhok niya. He styled it effortlessly. He’s immaculately handsome in his pitch black long sleeve rolled up and dark blue maong. Hindi ko talaga kayang titigan ang mata niya. It’s too much to take in.

    Nilahad niya ang mga bulaklak sa akin.

    “What’s that for?” Salubong ko, trying his patience once again.
    “For you, of course.” Sabi niya, nakangiti. Dumiretso siya sa sasakyan niya at pinagbuksan ako. Hawak hawak niya pa ang mga bulaklak.

    Nagkibit balikat ako at tinanggap ang mga bulaklak. Nilagay ko kaagad iyon sa likod at pinanood ko siyang umikot para makarating sa driver’s seat.

    “How’s your morning?” Tanong niya habang nag da-drive.
    “Fine.” Sabi ko nang wala sa sarili. Lagi siyang nagtatanong. Tuwing gabi, nagtatanong kung kamusta ang araw ko.

    Umawang ang bibig niya, umambang magsasalita pa sana nang biglang tumunog ang cellphone niya. Nakalagay iyon saharap kaya habang nag bi-blink ito ay kitang kita ko kung sino ang tumatawag. It was Arielle.

    Kumunot ang noo ni Brandon at agad pinatay ang tawag na iyon. Tumikhim siya at nanatili ang mga mata sa daanan.

    “Oh? Bakit di mo sinagot?” Tanong ko, hinahamon siya.
    “It’s probably nothing.” Medyo walang ganang sinabi ni Brandon.
    Tumawa ako. “Natatakot ka na may marinig ako sa inyong usapan, ano? Tsss!” Iritado na ako.

    Tumunog muli ang kanyang cellphone dahil sa tawag ni Arielle. Nilingon ako ni Brandon at tumigil ang sasakyan dahil sa traffic. Huminga siya ng malalim.

    “It’s not that, Av.” Sabi niya.
    “Then answer!” Hamon ko.
    Pinindot niya kaagad ang buton at umalingawngaw ang boses ni Arielle sa speaker, humahagulhol.

    “Brandon…” Singhot niya. “Where are you? Dad’s in Cebu again with her fucking wife! Where are you?”
    Nagtiim bagang ako. Gusto kong higitin ang buhok ni Arielle sa cellphone ni Brandon.
    “Calm down, Arielle. Babalik din siya ng Manila. He’s with his wife of course. Kasi mahal niya iyon. He can’t stay here in Manila forever.” Ani Brandon.
    “But! But! Sabi niya mahal niya ako! That he treasures me! That I am his daughter! His princess! Bakit di niya mapag bigyan ang hiling ko na sana ay dito lang siya? God! I hate that woman! She’s taking him away from me!”
    “No one’s taking away your father from you, Arielle. Just calm down. Call your boyfriend and have fun instead! Okay?” Sabi ni Brandon.
    “What now? I can’t call you? Alam mo namang ikaw ang maaasahan ko sa bagay na ganito, a? Brandon! Please, pumunta ka sa condo ko. Please…” She cried.

    Halu halong iritasyon ang naramdaman ko. Hindi nagsalita si Brandon. Tiningnan ko siya habang pinapaandar ang sasakyan.

    Umalingawngaw ang iyak ni Arielle at sinigaw ang “please” ng paulit ulit.

    Umirap ako. She’s needy. Ganon ba talaga?

    “You used to hug me tight tuwing umiiyak ako noon. Ngayon, ano nang nangyari sa atin?” Humagulhol si Arielle. “I miss you, Brandon. I miss you comforting me.”

    Like I want to hear all of this?

    “Arielle, call your boyfriend. I’m busy right now. Kasama ko si Avon.” Sabi niya ng walang pag aalinlangan.
    Nanlaki ang mata ko at tiningnan ko si Brandon. Hindi kaagad nagsalita ang nasa kabilang linya.
    “What? That woman!? She lied to you, Brandon! She lied to you!” Iyak niya. “She used you to get to me! Paano mo malalamang hindi ka niya ginagamit ngayon? Gusto niya lang agawin ka sa akin! Para naman may ganti siya!”
    “Stop it, Arielle. I am going to risk everything. Please, call your boyfriend. I’m busy.” Sabi niya sabay patay sa tawag.

    Tumitig ako kay Brandon. Kumunot ang noo niya at alam kong hindi madali iyong mga sinabi niya kay Arielle. It was a big decision to him. Sanay siyang puntahan si Arielle tuwing nangangailangan siya at ngayong nandito ako ay gusto niyang panindigan.

    “Pagkatapos mo akong ihatid, puntahan mo na lang si Arielle. Mamaya lumaklak yun ng muriatic sa depression.” Umirap ako. My ego is surfacing. I am not concerned about her. I just want to give Brandon a choice. I am not needy. At kahit na ayaw kong pumunta siya doon ay hindi ko iyon ipapakita sa kanya. Go and comfort her, I don’t really care.
    Tumango si Brandon sa sinabi ko. My heart sank. Fuck it! Nilingon niya ako. Di ko na siya matignan. “Tatawagan ko siya mamaya habang nag fi-fit ka. I’ll ask her again to call her boyfriend, Av. I’m not leaving you for her. Sorry, I can’t follow your whim now. That’s my limit.”

    Hindi ako makahinga ng maayos. Ayaw kong bumuntong hininga at makita niya kung gaano ako guminhawang bigla sa sinabi niya.

    “You can go. I don’t mind.” Sabi ko.
    “I said, that’s my limit.” Mariin niyang sinabi.

  • KABANATA 31Open or Close

    Kabanata 31
    Aling Restaurant

    Iniwan ko lang si Brandon sa waiting area. I don’t expect him to truly be there the whole time I’m here. Inisip kong maaaring ayaw niyang pumunta kay Arielle pero may parte sa kanyang nag iisip na responsibilidad niya ang pag aalala sa babaeng iyon.

    “Kayo ni Brandon Rockwell?” Tanong ng iilang kaibigan kong nakapasok rin pala sa Summit.
    Umiling kaagad ako at ngumisi. “We’re just friends.”
    “Really? Friends? Brandon Rockwell? And he’s always with you.” Nagkatinginan sila ng isa pang modelo na chinita ngunit hindi ko ka close.
    “Avon, where’s Adrian?” Tanong ng isa sa mga managers ng agency namin.
    “Basa Boracay pa yata. Bukas pa yata uwi non.” Sabi ko. “Burning his skin, getting ready for the Summit. Is he going to wear something indecent?” Natatawa kong sinabi.
    Ngumisi ang manager naming bading. “Well, tatlong set ang nakahanda para sa kanya, tulad mo. May suit, may topless.”
    Umirap ako. Kaya pala. And this gay is already drooling at the thought of Adrian almost naked!

    Pagkatapos ng fitting na naging maayos naman ay lumabas na ako ng agency. Brandon was in the midst of a crowd of the best models in our agency. Tatawagin ko na sana ngunit iritado na agad ako sa pag eenjoy niya sa company ng mga babaeng pare parehong matatangkad at magaganda. Pinaglalaruan nila ang bagong buhok ni Brandon. Umiilag siya sa kanilang mga naglalarong daliri ngunit nangingiti parin.

    Namataan niya ako at agad akong nag iwas ng tingin sa kanya.

    “Alis na ako.” Sambit ko sa nasa reception bago dire diretsong nagmartsa patungong elevator.

    Sumunod kaagad si Brandon sa akin sa elevator. Nangingiti at hindi pa nakakalimot sa tawanan na nangyari sa kanila ng mga modelo kanina.

    “Nang iiwan ka talaga lagi. Naghihintay ako sayo, if you don’t remember.” Halakhak niya.
    “If you want to spend quality time with some of the most precious models in our agency, I’m not stopping you, you know.” Sabi ko, humahalukipkip.

    Dumami ang sumakay sa elevator. Nagkasiksikan at mas lalo kaming napalikod ni Brandon. Hindi ko nga lang alam kung sinasadya niya bang paglapitin ang aming mga braso o talagang masyado nang siksikan para magkaroon pa ng espasyo.

    “Oh come on. Naghihintay ako sayo, I’m not spending quality time with them. Ang sarap mong mahalin, selosa.” Humalakhak ulit siya.
    Nilingon ko siya. I find his words offensive, this time. Imbes na umangal ay hindi ako makapagsalita sa di malamang kadahilanan.

    Nagmartsa lang ako pagkalabas ng elevator at agad nahanap ang sasakyan niya. Sumisipol na siya at good mood sa nangyayari habang ako ay bulkan na umaamba ang pagsabog.

    “Ihatid mo ako sa mall. I wanna go shopping.” Sabi ko.
    “Oh! I’d like to go shopping with you.” Aniya, nagpapalusot na naman para isama ko sa mga gagawin ko.

    Inisip ko rin na pag ako lang mag isa ay walang mag dadala ng mga pinamili ko. Kaya habang nag dadrive siya at nangungulit ay nagpasya na rin akong mag grocery bukod sa mag shopping. Wala na masyadong pagkain sa condo kaya namili na ako.

    It was hard keeping up with him kahit sa supermarket section ng mall. Even the old-aged women are actually drooling over his foreign and extremely handsome features. Umiiling na lang ako habang naglalagay ng ilang mga toiletries at may mga side comments siyang sinasabi.

    “I didn’t know that were shopping for tissues.” Sabi niya pagkatapos kong ilagay ang tatlong tig aanim na rolyo ng tissue sa cart na tinutulak niya.

    Talak siya nang talak habang ako ay lagay ng lagay ng mga bagay sa cart. Hindi ko na nga alam kung paano niya iyon bibitbitin. And now that I think about it, this means aakyat na siya sa unit ko this time?

    “Next time, samahan mo rin akong mag grocery para sa condo ko. Kaka grocery ko lang last week. Please? I think I need your common sense when it comes to toiletries.” Ngisi niya.
    “Bibigyan na lang kita ng listahan ng mga kukunin.” Sabi ko habang namimili ng mga karne.
    Kinuha niya ang thong sa kamay ko at ngumiwi sa pinipiling karne ng baka. “That’s not it. Hindi ka marunong mamili pagdating sa pagkain?”
    Umirap ako. “These are all fresh.”
    “May ibang hindi sariwa. Red doesn’t mean it’s really fresh. You will still need to press it firmly to see if it is.” Pinindot niya ang karne gamit ang thong. Sa pangalawang karne ay hindi nagmarka ang thong kaya bumaling siya sakin. “That’s fresh.”
    Ngumuso ako at kinuha na lang iyong tinukoy niya.

    Marami pa siyang itinuro sa akin. Pinapanood ko ang bawat pag bigkas niya ng salita at hindi ko maiwasan ang pagtitig sa kanyang labi na mamulamula. Tumikhim ako at pinilig ang ulo para maistorbo ang kung ano mang iniisip.

    Pagkatapos naming mag grocery ay pinasok namin ang lahat ng iyon sa sasakyan. Itinuro ko ang mall at nagulat si Brandon sa iniisip ko.

    “Balik na lang tayo mamaya. We’ll need to put all of the fresh foods in your fridge, Av.” Hindi siya makapaniwalang hindi ko iyon naisip.
    “Oh? It can wait.” Giit ko.
    “Oh I’m sure!” Tawa niya.
    Umirap ulit ako. “Fine!”

    Kaya wala akong nagawa kundi ang umuwi na muna bago mag shopping ng kung anu-ano. Sa byahe pa lang ay naramdaman ko na kung gaano ako napagod sa araw na ito dahil lang sa pag gogrocery.

    “You want me to cook something for you pagdating natin sa condo mo? I’m sure you’re starving.” Sabi ni Brandon nang nakangiti.
    “What are you going to cook?” Tanong ko ng wala sa sarili.
    “What do you want?” Tanong niya.
    “I’d like some fish fillet tsaka salad. Kaya mo ba?” Nagtaas ako ng kilay sa kanya.
    “Naghahamon ka ba?” Nagtaas rin siya ng kilay pabalik sa akin.

    Kaya nong nakarating kami sa condo ko at dala dala niya sa dalawang kamay ang mga pinamiling grocery ay hindi na ako nagdalawang isip na papasukin siya.

    Nilapag niya kaagad ang mga pinamili sa kitchen counter namin at iginala niya ang mga mata sa malaking kitchen, tamang tanggapan, at tatlong pintuan na naghahayag ng tatlong kwarto.

    Umupo ako sa sofa at agad naghubad ng pumps. My feet hurts like hell. Nilingon ko si Brandon na ineexamine na ang loob ng fridge namin at nilalagay na doon ang mga fresh na pagkain.

    “Kailan ang uwi ng daddy mo?” Tanong niya.
    “Bakit?” Pabalik kong tanong.
    Nilingon niya ako ng seryoso. “Hindi ba pwedeng magtanong? I’m just wondering kung ilang araw kang mag isa sa condo mo. Hindi ba delikado dito? Maayos ba ang seguridad?”
    “I’ve been all alone here since college, Brandon. Except sa mga times na wala nang mapuntahan si Adrian at ‘yong bestfriend kong si Jessica. Dito sila madalas nong college.”
    Natigilan siya at nilingon ulit ako. “Dito madalas?” Nanliit ang mata niya.
    “Yup. Adrian and Jessica. They’re my best buds.”
    “I’m fine with Jessica. But really? Adrian?” Nanliit pa lalo ang mata niya.
    Umirap ako. “I’m not like you. Na kahit sinong babae basta ay malapit ay kayang kayang gapangin.”
    “Whoa, sweetheart. You’re waging war again. Chill.” Tawa niya.
    “Totoo! Dinala mo lang ako sa villa mo, may ginawa ka na sa akin!? And I wonder if all the girls who went to your condo made it to your bedroom!”
    “Stop right there, sweetheart. Hindi ako nagpapapasok ng kahit na sino sa bedroom ko except kay Manang Hasmin, if she’s one of the women you’re talking about. She’s my mom’s maid. Siya lang ang nakakapasok doon para mag linis.”
    “And you think you deserve a slow clap for that? Wow, Brandon!” Tawa ko.
    Umiling siya at mas lalong lumaki ang ngisi. Naghugas siya ng kamay sa sink at nagpunas naman sa malapit na tuwalya.

    Napaupo ako ng maayos nang lumapit siya sa akin. Iyong rumaragasang damdamin na kanina ko pa pinipigilan ay nag uumapaw na naman ngayong malapit siya at mabibigat ang tingin.

    “Ang sungit mo talaga.” Nangingiti niyang sinabi at agad nag squat sa harap ko.

    Ibababa ko na sana ang paa kong nakalagay sa coffee table namin nang salubungin iyon ng kamay niya.

    “Brandon!” Sabi ko.

    Hinawakan niya ang taas ng takong ko at naramdaman ko ang hapdi non. Binaba ko ang tingin ko at nakita kong mamulamula iyon.

    “You missed the whole point, sweetheart. Bakit mo dinadala si Adrian dito? He’s a guy and you’re smoking hot. You can’t just let him run free inside your home.” Seryoso niyang sinabi habang hinahaplos ang paa ko.

    Babawiin ko na sana ngunit masyadong banayad ang haplos niya na nakakalimutan ko ang lahat ng pag ayaw ko.

    Ngumuso lamang ako. Smoking hot, huh? “We’re friends, Brandon. What’s the problem with that?” Tanong ko.
    Umigting ang bagang niya. “Ayos lang na makipagkaibigan ka sa ibang lalaki. Basta ba alam ko. Pero hindi maayos sa akin na dinadala mo sila dito. What if may masama silang intensyon?”
    Tumawa ako. “You sound like my boyfriend! You’re not!”
    “Well, I’m sorry if I’m claiming to be. Ako lang diba? Ako pa lang.”

    Bumagsak ang tingin ko sa kamay niyang humahaplos sa paa ko. Marahan ito at punong puno ng pag iingat. Nakikiliti ako at bahagyang kumikibot sa bawat haplos niya. Binitiwan niya iyon at kinuha ang isang paa ko.

    “Bukas na ulit tayo mag shopping. I’ll cook for you today and you’ll rest, okay?” Malambing niyang sinabi.
    Tumango ako, nahihypnotize sa lambing ng kanyang boses.

    Nakatulog ako sa sofa dahil sa pagmamasahe niya sa aking paa. Nagising na lamang ako na may nakakagutom na amoy na sa labas. Napansin ko rin na nasa loob na ako ng kwarto ko at bahagyang nakabukas ang pintuan.

    Iyon ang mga naging eksena sa mga sumunod na araw na wala si daddy. Kahit na madalas ay busy siya sa trabaho at ako naman ay nagpupunta at nakikipagkita kay Adrian para sa pagpaplano ng isang party sa pagdating ni Jessica galing Maldives ay nagagawa parin naming magkita tuwing hapon hanggang gabi. Pinagluluto niya ako at nasasanay na ako sa mga ginagawa niya.

    Brandon:
    Can I ask you out later? Sa labas na tayo mag dinner.

    Hindi ko mapigilan ang ngiti ko habang nagbabasa sa text niya. Hinampas ni Adrian ang mesa kung saan kami nag uusap ng ilang mga kaibigan namin para sa party bukas sa pagdating ni Jessica. Isang buwan din silang nawala ni Anton. Hindi lang yata Maldives ang napuntahan kaya masyadong tumagal.

    “Brandon na naman?” Bulong ni Adrian.
    Tinago ko kaagad ang cellphone at umiling. “Ad…”
    “Tigilan mo ako. Aalis na ako, sa susunod na linggo. Babalik na akong Thailand at nakatunganga ka parin sa cellphone mo? And do you even remember that your dad’s still in Cebu? I’m sure hindi. Kasi abala ka kay Brandon.”
    “Ad… I’m fine when my dad’s in Cebu. At least he’s with mommy. Pag nandito siya, kalbaryo ko iyon.” Sabay hilig ko sa kanyang braso.

    Umiling si Adrian at nagsimula ulit na magplano sa party ni Jessica at sa usap usapan kung na buntis na kaya siya sa honeymoon nila ni Anton?

    “So wala tayo sa after party ng Summit?” Tanong ng isang kaibigan kong nag mo-modelo din.
    “Nasa parehong bar lang kaya walang problema.”

    Bukas ang fashion show na dadaluhan ko. Bukas rin ang uwi ni Jessica kaya mukhang mahabang araw ang mangyayari bukas. Nakikinig ako kay Adrian at nag susuggest ng mga sorpresa para kay Jessica nang biglang tumunog ang cellphone ko.

    Buong akala ko ay si Brandon na iyon kaya agad ko ring sinagot.

    “Aurora,” napapaos na boses ni daddy ang sumalubong sa tainga ko.
    “D-Dad?” Bumagsak ang tingin ko sa mesa.
    “Are you free right now? I’m back from Cebu, just this morning. Wala ka sa bahay kaya inisip kong baka kung nasaan ka. Nasa Eastwood ako. Can we have late lunch?”

    Ginala ko ang paningin ko sa iba’t-ibang restaurant na nahahagip ng mga mata ko. He’s here?

    “I miss you.” Pahabol niya.
    “Aling restaurant, dad?” Tanong ko.

    Sinabi niya sa akin kung aling restaurant. Nakatingin na si Adrian sa akin, pagkabanggit ko pa lang sa kabilang linya kung sino ang tumatawag. Nang binaba ko ang aking cellphone ay sinikop ko na ang mga gamit ko.

    “Speaking of?” Nagtaas siya ng kilay sa akin.
    Tumango ako. “Text me later. Saglit lang siguro ako. I’ll just meet dad.”
    “Okay, then. You take care.” Aniya.
    Tumango ako at tumayo na para makalabas sa restaurant kung saan kami nagtipon tipon.

    Huminga ako ng malalim nang makalabas sa pintuan ng restaurant at naalala na nasa talyer parin ang sasakyan ko. Brandon refused to let me drive it again. Gusto niya ay masuro itong mabuti dahil medyo old model na ito ng Honda Civic at hindi na maganda ang kondisyon. Na irita pa ako sa panghihimasok niya pero ayaw ko namang madisgrasya kaya hinayaan ko na lang. Ngayon ay kailangan kong mag alay lakad para lang makapunta sa restaurant kung nasaan si daddy.

    Pumasok ako sa isang asian restaurant at nakita ko kaagad kung sino ang kasama ni daddy roon. I suddenly felt stupid. Bakit hindi ko naalala iyong plano niya bago ako pumunta dito ay hindi ko malaman. Pero hindi nito napigilan ang mga yapak ko papunta sa kanila.

    Nag angat ng tingin ang mala anghel na si Arielle sa akin pagkatapos dinungaw ang menu. She wasn’t surprised. In fact, she wore a damn big smile. Bitch!

    Bumaling ako kay daddy, ngumingiti siya at naliligayahan na pinaunlakan ko ang iniisip niya. I kissed him on his cheek. Nilahad niya ang malapit na upuan sa kanya sa tabi ng kaharap niyang si Arielle.

    “I missed you, Avon.” Ani daddy.
    “Miss you too, dad.” Walang emosyon kong sambit at bumaling kay Arielle.
    “I hope you don’t mind. I invited your half sister.” Sabi ni daddy sa akin.
    “I don’t mind, daddy.” Ngisi ni Arielle.
    May magagawa pa ba ako? “I won’t eat. Wala akong gana.” Sabi ko at umupo sa tabi niya, hindi binabalingan si Arielle.

    She’s wearing a white dress. Dramatic na nakalugay ang kanyang mahaba at straight na buhok na hating hati ang parte.

    Bakit pa ako pumunta dito?

    “Just order something.” Sabi ni daddy sabay bigay ng menu sa akin. “We’ll celebrate. Nalalapit nang mahatulan ang kasong hinahawakan ko. Maybe this month, it’s done.”
    Lumaki ang ngisi ko. “That means, you’ll be back in Cebu?” Nilingon ko si Arielle at nakita ko ang pag awang ng kanyang bibig sa gulat.
    Tumango si daddy. “Most probably.”

  • KABANATA 32Open or Close

    Kabanata 32
    Two Of You

    Tuwi-tuwina ang ngiti ko habang nilalagay sa mesa namin ang pagkain. Kanina pa tahimik si Arielle habang nag uusap kami ni daddy tungkol sa Cebu.

    “Your mom’s also coming, Av. Maybe next month. Siya na daw ang mag dedesisyon. I’m just waiting for her decision.” Untag ni daddy.
    Tumango ako. Hindi masaya na si mommy ay maaaring makipagkita sa babaeng nasa harap ko.
    “Saan po mag s-stay si tita, dad?” Tanong ni Arielle.

    Nagulat ako sa biglaan niyang pag sabat. And did I hear her right? She called my mom “tita”? Give me a break! Nakakalokong ngisi ang ibinigay ko sa kanya. Bitch.

    “Pupunta muna kami ng Cavite to visit my brother, Arielle. And then vacation. Then after that, maybe we’ll stay here in Manila for a while before heading back to Cebu.” Ngisi ni dad kay Arielle.
    Napainom ako ng tubig sa amusement. How dare she call my mom “tita”. Ang kapal naman din talaga ng mukha niya. Parang hindi niya nilait at siniraan noon. “You think my mom would like you, Arielle?” Panimula ko sa naiisip.
    Bumaling siya sa akin ng nakangiti. “Who wouldn’t like me?”
    Natawa ako.
    “Avon…” Banta ni daddy.
    “Sa pagkakaalam ko, si daddy lang ang may gusto sayo kasi anak ka niya sa labas.” Matigas kong sinabi.
    “Avon!” Mariin at pasigaw na tawag ni daddy.
    “She’s a lying bitch, dad.”
    “Avon! Your words!” Sigaw ni daddy sa akin.
    “Tinawag niyang walang kwenta si mommy sa harap ko and now she’s calling her tita like she’s a fan of her?” Kumunot ang noo ko, hindi makapaniwala.
    Kitang kita ang pamumutla ni Arielle. Hindi ko malaman kung natatakot siya o umaarteng sugatan. Bumaling si daddy sa kanya. “Will you two stop fighting? Just be casual kung hindi niyo kayang magkasundo. Hindi na kayo mga bata.”
    Nanlamig ang mukha ko, hindi makapaniwala sa sinasabi ni daddy. I know my being a bitch to her is almost pathetic but can you really blame me? He almost left us for his daughter! He lied to us! He lied to my mom, the only woman he supposedly loved!
    “I’m sorry, dad.” Tiklop agad ni Arielle at bumagsak ang mga mata sa kanin.
    Bumaling si daddy sa akin naghihintay ng sagot. I will not, ever, say sorry for my attitude. Gusto kong kaawaan si Arielle ngunit hindi ko magawa. Siya ang nakaranas ng pananakit at ang mawalay sa tunay na mga magulang, why would she want me to experience the same? She’s so selfish!
    “And you, Arielle…” Dad demanded. “I want you to be in your best behavior pag nandito na ang asawa ko. You have to respect her.”
    Napatingin si Arielle kay daddy. “I-I respect tita, dad.”
    “Oh yeah, your really respected my mom when you called her walang kwenta.” Mahinahon kong sinabi.
    Mabilis siyang umiling nang tiningnan siya ni dad.
    “Arielle?” Ani dad.

    Kumain na lang ako habang pinapangaralan ni dad si Arielle. Hindi ako makakain ng maayos dahil sa pagtawa maya’t-maya dahil sa mga sinasabi niyang kasinungalingan.

    “Believe me, dad, di ko sinabi iyon.” Paliwanag ni Arielle.
    “Alam kong mahirap sayo to. Tingin mo ay ilalayo ako ng pamilya ko sayo, hindi. Camila is a great woman. She understands your situation.” Patuloy na nangaral si dad.

    Naisip ko tuloy kung paano ko naatim na narito ako sa harap ng mapagpanggap na si Arielle. Yumuko lamang siya at tinanggap na parang basang sisiw ang lahat ng patak ng pangaral ni daddy, walang reklamo. She’s a two-faced bitch. Magaling akong artista pero may pang best actress ang kalibre dito.
    Tumango tango lamang si Arielle sa mga sinabi ni daddy. Nag tiim bagang lamang ako habang pinagmamasdan siya. Is this really inevitable? Am I really going to accept her in my life? Is it neccessary? Can’t I skip that part?

    “And you, Avon… stop being so hard on your ate.”
    Nanlaki ang mata ko. No, dad. You’re doing it the wrong way. I’m probably being a brat here but you can’t expect me to just accept her in a blink of an eye. “Oh, dad… I’m fine alone. I don’t need an ate.”
    Nagsimulang humikbi si Arielle sa di malamang kadahilanan. Bumaling ako sa kanya, gulat. Why is she crying now? What a drama queen!
    Sumulyap ang kanyang mapupulang mata sa akin. “I’m sorry, dad.”
    Mabilis na hinawakan ni daddy ang kanyang kamay at binigyan siya ng tissue para mapunasan ang walang tigil na luha. Tumayo si daddy para aluin siya sa kinauupuan niya. Uminom lamang ako ng tubig habang pinapanood ang dalawa. You don’t give me this shit now.
    “Shh. Tahan na.” Ani daddy na parang inaalu ang isang taong gulang na bata. “I just want you to be in your best behavior when you face my wife. Hindi yong ganito tulad ng paghaharap ninyo ni Avon.”
    “I’m always in my best behavior.” Humihikbing sinabi ni Arielle.
    Tumawa ako.
    Bumaling si daddy sa akin at umigting ang kanyang panga, kita ko ang galit sa mga mata. “Stop it, Av. You need to respect her too.”
    “Dad, my presence here is a form of respect. Para lawakan ko pa ang respetong maibibigay ko sa kanya, she needs to also respect me pag wala ka. Tsaka lang yan rumi respeto pag-“
    Natigil na ako dahil humagulhol pa lalo siya at matalim na ang titig ni daddy sa akin. Okay now, maybe I’m hitting the right spots on her. She’s abused and probably crazy and depressed, I should stop my mouth now. Tumigil ako at uminom ng tubig.
    “Don’t worry, pag nagustuhan ka ng tita mo ay isasama kita sa Cebu.” Sabi ni daddy na ikinabigla ko.

    You don’t bring her to Cebu! Not in my hometown! Not in my house! Never!

    “Talaga po?” Nakita ko ang matagumpay na ngiti sa mukha ni Arielle. Nagawa niya pang sumulyap sa akin na may halong panunukso at pagmamalaki.
    “Yes!” Ngisi ni daddy, maligaya kasi tumigil na sa pag iyak si Arielle.
    “Dad!” Sabi ko.
    “Avon…” Huminga ng malalim si daddy at bumalik sa kanyang upuan. “She’s your sister. You need to consider that.”
    Laglag ang panga ko habang tinitingnan si daddy. “You can’t bring that bitch to my hometown, dad!” Halos pasigaw kong sinabi sa gulat.
    “Avon! Your mouth!” Sigaw pabalik ni daddy sa akin.
    “Will you calm down? Anong pagmamadali ba ito? I get it, alright?” Tumayo na ako, hindi na mailibing ang nararamdamang galit. “She’s your daughter! But, dad!? Hindi mo ba nakikita? You think mom’s fine with it? Mom’s fine with it because she loves you! Mom’s fine with it because she’s afraid to lose you because of your… daughter!” Hirap na hirap akong wag lagyan ng mura sa gitna ng mga salita. “I’m not fine with it! At least not now! Nagmamadali ka! Hindi ba pwedeng hintayin mo na lumamig ang pakiramdam ko o maayos ang mga sirang turnilyo sa utak ng babaeng iyan?” Sabay turo ko sa kanya.
    “Avon! Sit down!” Luminga si daddy, nakikita ang mga taong napapatingin sa aming mesa dahil sa biglaan kong pag sabog. “Keep your words to yourself!”
    “I cannot keep it, dad! It needs to be said! Kasi masyado kang selfish! Hindi mo iniisip ang mararamdaman ng mga taong mahal mo! Or… maybe you really don’t love is! You really don’t care at all! Is that it?” wala na akong pakealam kung maisip man ni Arielle ngayon na masyado akong bitter, my dad needs my words to wake him up.
    “Dad…” Banayad na boses ni Arielle ang bumasag sa paghihimutok ko. “Ayos lang. Wag na lang.” Nabasag ang kanyang boses.
    “Avon…” kumunot ulit ang noo ni daddy habang tinitingnan ako, parang binibigay sa akin lahat ng sisi.

    Tinapon ko ang table napkin sa plato ko at kinuha kaagad ang bag ko bago sila taas noong tinalikuran. Sinasabi ko na nga bang walang kwenta ang pag uusap na ito.

    Inubos ko ang oras ko sa patuloy na pag sasalita ng masama kay Arielle sa harap ni Adrian na walang ginawa kundi makinig sa akin at sumang ayon. Tulala ako sa isang bar na madalas naming puntahan habang umiinom ng pang ilang shot ng vodka.

    Gulong gulo na ang buhok ko. Kanina ko pa pinaglalaruan sa isip ko iyong pag tapak ni Arielle sa aming carpet sa Cebu. And how will she order our maids? She’s going to rule our house. Hinding hindi ako makakapayag. And judging by the way she’s using her emotions to make my dad melt, I believe she’ll use it with my mother too. Sana lang talaga ay huwag niyang kawawain si mommy at wala na talaga akong maititirang bait para sa kanya.

    “If she’s really that unacceptable, mas mabuti sigurong magpakalayu layo ka na muna sa daddy mo.” Sabi ni Adrian.
    “Ad, lalayo ako? Ngayon ako kailangan ni mommy. Iiwan ko siya at magpapatalo? Hahayaan ko si Arielle sa mga gusto niyang mangyari?” Umirap ako at ginulo ang buhok.

    Umaalingawngaw na ang nagsisimulang maingay na music sa loob ng madilim na bar. Nasa counter kaming dalawa ni Adrian. Ayaw kong maki halubilo sa mga kaibigan naming umiinom sa sofa. Masyado silang masaya at hindi ako makangiti. I don’t want to be morbid in front of them. They’re celebrating and preparing for Jessica’s arrival.

    “Because everythings pissing you off. Let your parents realize their mistakes.”
    “Let them realize? Pagkatapos ay tsaka lang nila iyon marerealize kung huli na ang lahat? I don’t want that to happen to my family, Ad.” Sabi ko at nagulat ako nang bahagyang tumayo si Adrian sa pagkakaupo sa high chair na nasa tabi ko.

    Ganunpaman ay pinagpatuloy ko ang pag inom ng vodka nang may biglang kumuha nito galing sa aking kamay. Magpoprotesta na sana ako nang nakita ko ang galit na mga mata ni Brandon.

    Holy shit! I totally forgot!

    Bumaling siya kay Adrian na agad umatras. Hindi ko malaman kung natatakot ba itong si Adrian o ayaw niya lang pumagitna. Huminga ako ng malalim. Kasalanan ko, nakalimutan ko iyong dinner namin dahil sa mga problemang iniisip ko kanina.

    “Pare, kamusta?” Salubong ni Adrian sa galit na mga mata ni Brandon. Nakita kong pinasadahan ni Adrian ng tingin ang buhok ni Brandon.
    Di siya sinagot ni Brandon. Imbes ay hinarap niya ako, “Where were you?”
    “I-I’m sorry. Hindi ko naalala. Nagkaproblema ako.” Sabi ko kinakagat ang pang ibabang labi.
    “A, balik lang ako sa sofa.” Sabi ni Adrian. Binalingan muli siya ni Brandon. Tumango lang si Adrian at mabilis na bumalik sa sofa di kalayuan.
    Tumitig si Brandon sa akin, hindi naman ako makatingin sa kanya. Dahan dahan ang pag angat ko ng tingin para humingi ng tawad. Kinuha ko ang cellphone ko at nakita ang iilang text at tawag niya. “I’m sorry, hindi ko namalayan.”
    Huminga siya ng malalim. “What’s your problem? Stop drinking.” Sabay tingin niya sa mga na ubos kong shots.
    Nilingon ko rin iyon at umiling. “Nothing.”

    Hindi ko alam kung tama bang sabihin ko sa kanya. Arielle’s my problem, that’s that. And he cares for her, I’m sure. He wants her happy. He wants good things for her. And good things for her meand bad things for me. Hindi ko malaman kung anong klaseng tao ang maaaring magmahal sa isang babaeng tulad ni Arielle.

    “Kumain ka na ba?” Tanong niya.
    Umiling ako.
    “Very good, Aurora! And here I thought you’re doing something else again. Kumain akong mag isa sa restaurant na pinagkasunduan natin. Fuming mad that you’re not there with me. Ilang tao pa ang tinanong ko kung nasan ka na, buti na lang nahanap kita.” Aniya. “And with your… friend, huh?” Iritado niyang sinabi.
    “Adrian’s just my friend, Brandon.” Sabi ko at nag iwas ng tingin.
    “Yes, I hope so. And why are you drinking? Umalis na tayo dito. Maghanap tayo ng restaurant.” Aniya. “O gusto mo sa bahay niyo? Ipagluluto kita.” Hinanap niya ang mga mata ko.
    “Ayaw ko sa condo ko.” Diretso kong sinabi.

    Tumitig lamang siya sa akin ng ilang sandali bago suminghap at nakuha.

    “Your dad is back?” Tanong niya.
    Nag angat ako ng tingin sa kanya. His eyes hopeful that I can give him more than just an expression. He wants an explanation for my behavior. At alam kong kahit na hindi ko na sabihin ang dahilan ay may naiisip na siya. “My… dad wants Arielle to live in our house.” Nanginig ang boses ko.
    Tumitig lamang siya sa akin. Nasasaktan ako sa titig niyang hindi natitinag. Maybe he’s thinking that it’s alright. That it’s gonna be fine. That Arielle’s fine. Na kilala niya si Arielle at magiging mabuti ang samahan naming dalawa.
    “Forget it.” Sabi ko at pinilig ang ulo.
    “Anong sinabi mo sa daddy mo?” Tanong niya, binalewala ang sinabi ko kanina.
    “I don’t think…” Nanginig ang boses ko. “My opinion matters to him.”

    Hindi ko na napigil ang luha ko. Mabilis ko itong pinunasan. So stupid, Aurora Veronica! Siguro nga ay isa kang malaking brat! Na tulad ka lang din ni Arielle! Craving for more attention. Selfish of your mom and dad. Kulang sa atensyon at insekyora sa lahat ng nangyayari.

    But it pains me so much to see the people I loved my whole life disregarding my feelings. Naiinis ako na naiisip kong sana ay may mangyaring masama sa akin at marealize nila na tama ako at mali sila.

    Mainit na yakap ang bumalot sa aking mukha. The scent of Brandon enveloped my nose. Mas lalo lang akong umiyak sa kanyang dibdib. Para bang sa wakas ay nakakuha ako ng lakas pagkatapos kong pigilan ang sarili kong umiyak kanina.

    “Sweetheart, can I bring you to my condo? I promise, I’ll be good. Don ka na muna matulog. Iuuwi kita kung kailan mo gusto.” Malambing niyang sinabi habang hinahaplos ang buhok ko.

    Humagulhol lang lalo ako sa kanya. I wish Brandon was mine. Fully mine. But a person will never be completely yours. A part of them will always care for other people. Simply because this world will never be about the two of you.

  • KABANATA 33Open or Close

    Kabanata 33
    Live

    Kinusot ko ang mga mata ko pagkagising kinaumagahan. Madilim pa rin ang kwarto ni Brandon dahil sa makakapal na kurtinang nakasarado sa bintana.

    Kumain lamang ako ng mainit na sabaw kagabi at diretso na ang tulog ko sa kanyang kwarto. Ni hindi ko na siya natanong kung ayos lang ba na doon ako matulog.

    Luminga linga ako at wala siya sa loob ng kwarto. My lips curved. At least hindi niya binali ang pangako niyang hindi siya tatabi sa akin.

    Inayos ko ang t shirt na suot ko. Medyo malaki ito sa akin at nahuhulog ang braso nito sa aking kamay. I need to wear my clothes now. Uuwi na ako at hindi mabuting magtagal dito. I’m pretty sure he’s really busy. At isa pa, ngayon ang dating ni Jessica at ngayon ding araw na ito iyong Fashion Summit.

    Pagkatapos kong magbihis ay tumunog ang cellphone ko. Nakita kong si daddy ang tumatawag. Ilang messages din ang nanggaling kay mommy na naghahanap sa akin. Hindi kasi ako nakapag paalam na hindi sa condo matutulog. May ilang messages din si Adrian doon, siguro ay hinanap ako ni mommy at daddy sa kanila.

    Hindi ko sinagot ang kahit alin doon. Uuwi rin naman ako ngayon kaya ayos lang. Tinulak ko ang pintuan ng kanyang kwarto para makalabas na. Naamoy ko kaagad ang mga pang umagang pagkain. He’s cooking right now, I’m sure.

    Dumiretso ako sa kitchen at nakita kong naroon nga siya, topless and hot. Kinagat ko ang pang ibabang labi ko. Napansin niya ang tindig ko sa likod kaya lumingon siya at ngumisi.

    “Good morning.” Aniya at nakita kong medyo magulo ang kanyang buhok, I still find it cute though.
    “Good morning.” Sabi ko at dumiretso sa upuan ng kanyang lamesa. May dalawang puting pinggan na roon at mga kubyertos.
    “Big day today? Did you sleep well last night?” Aniya habang kinukuha sa kalan ang mga bacon na luto na.
    Tumango ako. “Yup. Thanks.”
    “May trabaho ako ngayon. Pero pupunta ako mamaya sa Fashion Summit niyo. Is that okay with you?”
    Oh hell. Ngayon naalala ko na naman ang mga pinaparamdam niya sa akin tuwing nanonood siya. Nawawalan ako ng confidence at nakakapanliit sa sarili. He’s intimidating. “Oh… Ayos lang kung hindi na. Kung busy ka sa trabaho, ayos lang.” Nag iwas ako ng tingin.

    Nilapag niya ang mga lutong pagkain sa harap ko. Naghugas siya ng kamay at nagpunas na rin pagkatapos. Nanunuya ang titig niya sa akin.

    “You’re nervous again.” Tawa niya.
    “I’m not.” Iritado kong sinabi.
    “You know… I’m going to watch you model those clothes, Avon. Maraming designers at businessmen ang naroon and I can only imagine the way they’ll drool over the models, Av. I don’t want them to think that you’re one of the available models.” Ngumisi siya.
    “I am available. I’m single.” Nagtaas ako ng kilay. Not that I want any of the businessmen to hit on me.
    Sinimangutan niya ako habang nilalagyan ng pagkain ang aking pinggan. Ngumuso ako at hinayaan siyang mag sungit. Hindi pa kami nag uusap ng tungkol sa nangyari kagabi. Hindi siya gaanong nagtanong, para bang hinahayaan niya ako kung kailan ko sasabihin sa kanya ang lahat.

    Sungit sungitan siya habang kumakain kami. Kahit na panay ang alaga niya sa akin, lagay ng tubig sa baso, kape sa mug, at kung anu-ano pa nang di ako tinitingnan at nagtataas pa ng kilay.

    “Pagkatapos kong kumain, babalik na agad ako sa condo. Magtataxi na lang ako para di ka na ma hassle.” Sabi ko.
    “Hatid na kita.” Sabi niya, nang di tumitingin.
    “Wag na, Brandon. I know you’re busy with business. Kaya ko naman-“
    “I said, ihahatid kita.” Nag angat siya ng tingin sa akin.
    “Sungit.” Sabi ko, ngumingiti.
    Ngumuso lamang siya at pagkatapos naming kumain ay nag ligpit. Tumulong ako para mas dumali ang gawain kahit na tumatanggi siya sa paghawak ko ng pinggan.

    Badtrip siya pagkahatid sa akin. Wala naman akong nakikitang masama sa sinabi ko. I’m single and it’s true. At alam niya iyon kaya kahit masama ang kanyang loob ay wala siyang masusumbat sa akin. Na guilty tuloy ako. I like Brandon. I fell for him, alright. Pero ayaw kong mag madali at matulad nong una. I must know where I stand in his life. Masyado nang pinapakealaman ni Arielle ang aking buhay sa pamilya, pati ba naman kay Brandon? At bago ako ay nariyan na si Arielle sa kanyang buhay, I wouldn’t blame him if Arielle will remain a part of his life… if he continues to care for her. Wala na ako don, hindi ba?

    “Brandon.” tumigil ang sasakyan sa labas ng condo ko. Kinalas ko kaagad ang seat belt at nilapit ko ang sarili sa kanyang upuan at hinalikan ng mabilis ang kanyang pisngi. “Thank you.”
    Nilingon niya ako, nakakunot parin ang noo at may bahid na sungit parin sa mukha. Hinaplos niya ang aking pisngi at tumigil ang kanyang daliri sa aking baba. “I’m not single. I’m not available. Because of you. Just so you know.” Sabi niya.
    Kinagat ko ang pang ibabang labi ko at tumango. Parang nililipad ng hangin ang insekyuridad ko kay Brandon tuwing pinaparamdam niya sa akin na ako lang.

    Hindi matanggal ang ngiti ko hanggang sa nakarating sa aking unit. Pagkapasok ko pa lang ay si daddy na na nanonood ng TV at nagkakape sa sala ang naabutan ko. Hindi ko siya tiningnan sa pag iisip na matatakasan ko siya pag dumiretso ako sa kwarto.

    “Where have you been?” Galit na ang tono niya sa tanong na iyon.
    “I’m with Adrian. May modeling stint ako ngayon, if you’ll excuse me.” Sabi ko nang di siya tinitingnan. Dumiretso ako sa paglalakad ngunit ang awtoridad ng boses niya ang nagpatigil sa akin.
    “Don’t turn your back on me, Aurora!”
    Bumaling ako sa kanya. Diretsong tinitigan ang mga mata niya.
    “Hindi porke’t may galit ka sa akin ay babastusin mo na ako ng ganito! I am your dad!”
    “Give me a reason to treat you with respect! Respect me first!” Sigaw ko.

    Tumayo si daddy at nilapitan niya ako. Nanginginig na ang mga tuhod ko at naiisip ko nang baka pagbuhatan niya ako ng kamay dahil sa mga katagang binibitiwan ko. Nang pumungay ang mga mata niya at may nakita akong luha ay natigil rin ang takot ko. He’s not like that. He’s not like Arielle’s daddy.

    “Avon… I’m trying my best to keep this family intact. I lied because I don’t want you to feel insecure. Alam ko ang nagagawa nitong pagkakamali ko sa inyo ng mommy mo. But please, I am also hurting. And I am a father to Arielle.”
    “You are a father to me, too. And dad, I am not ready for Arielle. I am not ready for an evil sister!” Sigaw ko sabay turo sa labas na para bang naroon si Arielle.
    “Wala tayong magagawa. Andyan na siya. And she’s been hurt. She’s been abused. Please understand her childish behaviors. You were loved and cared for all your life, please give love to your sister who’s been deprived all these years.”
    “It is not my obligation to give her love, dad. It is your obligation. Kaya ikaw na lang ang mag mahal sa kanya.” Sabi ko.
    “Whether you like it or not, she’s your sister. Kailan mo siya matatanggap kung hindi ngayon?” Frustrated niyang sinabi.
    “You try to force me, dad. Talagang mawawala ako sayo.” Iling ko, hindi makapaniwala sa sinabi niya.
    Nalaglag ang panga ni daddy at nagawa kong kumawala sa usapan naming walang kwenta.

    Dumiretso akos banyo para makaligo. Nagbabad ako sa bath tub ng isang oras bago nagdesisyon na pumunta na lang kay Adrian at sumabay na sa kanya papuntang Mall of Asia Arena.

    Nag impake lang ako sa aking itim na Longchamp bag ng isang itim na dress para sa susuotin ko mamaya sa party ni Jessica. Isang itim na jeggings, puting button up long sleeve, black sneakers, at black na wayfarers lang ang sinuot ko.

    Pagkatapos ay lumabas na ako ng kwarto. Naroon parin si daddy sa sala. Bumaling siya sa akin, ngayon mas kalmante na.

    “Where are you going?” Tanong niya.
    “May fashion show ako.” Sabi ko, respeto na lang ang pag sagot.
    “Will you please text us kung nasan ka at kung hindi ka makakauwi? Your mom is worried. Give her some respect by texting her.”
    Tumango lamang ako.
    “And by the way, modeling? Nagkausap kami ng mommy mo at binanggit niya sa akin na umalis ka sa pinagtatrabahuan mo sa Tagaytay without proper farewell letter. You should apologize to the company. Act like a professional, Avon.” Ani daddy.
    “Yes, dad.” Sabi ko bago umalis at umirap na lang pagkalabas.

    Taxi ang sinakyan ko patungo kina Adrian. Habang nasa loob ay nitext ko si mommy, nagpaalam at nag apologize sa hindi ko pagtitext kagabi. Pagkatapos ay nitext ko rin si Brandon at nagpaalam na kina Adrian muna ang tungo ko at sabay na kami sa Arena.

    Tumawag kaaagad siya kahit na dinig na dinig ko sa background niya na may nag po-propose ng kung anong building sa kanilang kompanya.

    “Bakit hindi na lang ako ang maghatid sayo don?” Masungit niyang sinabi.
    “You’re in a meeting, Brandon. Come on, friends lang talaga kami ni Adrian.”
    “He can’t be trusted, Av. Just look at his face, mukha siyang manyak.” Iritasyon ang bumalot sa kanyang boses.
    Natawa ako. Manyak nga pero depende iyon sa gender. “He’s not, ano ka ba? At isa pa, marami kami don. Naroon na nga ang ibang model friends ko. Sasabay lang talaga ako sa kanila.”

    Nagtalo kami hanggang sa nakarating ako sa condo ni Adrian. Wala pang labing limang minuto ay umalis na kami doon dahil natataranta na ang nasa Fashion Summit dahil kailagan naroon kami ng mas maaga.

    Tumawag na naman si Brandon at inirapan na lang ako ni Adrian.

    “Sana nga siya na lang ang nandito kesa sa ikaw, A.” Tawa ni Adrian. “Mamanyakan ko pa iyan.”
    Malaki ang ngiti ko habang nag aalburoto na si Brandon sa kabilang linya.
    “Itext mo ako pag nakarating na kayo sa Arena.” Aniya, iritado parin.
    “Okay. Pero magiging busy ako, a?” Sabi ko. “Magmimake up at magbibihis ako.”
    Suminghap siya. “Okay, just text me when you have time.” Iyon ang bilin niya.

    Naging abala nga ako sa pag aalaga ng make up artist. Mabilis ang mga kilos ng mga modelo at make up artist sa backstage at medyo naging busy na rin ako sa aking damit. Everything’s in place. Nililingon ko si Adrian na pormado na ang damit at ready’ng ready nang rumampa.

    Una ay casual clothes lang kaya hindi masyadong mahirap. Nasa harap ko ang dalawa pang damit na susuotin ko mamaya.

    Masyadong abala ang lahat at kabado na rin sa mga mangyayari. Ilang picture rin ang nagawa namin kasama ang ilang models at ang mga designers bago nag tawag na magsisimula na in five minutes.

    “Kasali pala si Tyrone.” Sabi ni Adrian sa akin nang nagkasama kami bago pa magsimula.
    “Talaga?” Nagulat ako.
    “Oo. Isa siya sa unang lalabas at huli rin.” Ani Adrian bago pa kami tinawag para humanda na.

    Mabilis ang mga pangyayari. Ganon naman talaga lagi sa mga ganitong gig. Nang lumabas ako ay iniwan ko lahat ng simangot ko sa loob at pinalitan ko ng confidence ang aking mukha. Ngunit mabilis itong natibag nang nakita ko si Brandon sa long table sa harap, katabi ang iilang sikat na artista. Humalukipkip siya nang makita akong rumampa.

    Nanginginig ang tuhod ko ngunit nagawa ko paring umikot ng maayos. Pagkarating ko ng backstage ay napabuga ako ng malakas na hininga.

    “Bullshit. I have never been this tensed before.”

    Sa pangalawang labas ko ay naka 7 inches heels wedge ako. Nanginginig parin ang tuhod ko. Isang beses ko siyang sinulyapan at naka pangalumbaba lamang siya, hindi ngumingiti at para bang sinusuri ako. Ang artistang babae na nasa tabi niya ay bumubulong sa kanya ng kung ano at wala siyang anong ekspresyon.

    Nanlaki ang mata ko nang ang babaeng nasa unahan ko ay medyo natalisod sa suot na long skirt at 7 inches heels. Nag concentrate na lang ako sa paglalakad at binalewala si Brandon sa takot na ma dapa ako dito.

    Ang huling sinuot ko ay isang silver na gown na may silver ring 7 inches heels. I’m used to wearing heels and modeling, but I’m not really used to Brandon’s intense gaze everytime I’m on stage.

    This is the last, Avon. Iyon ang patuloy kong sinasabi sa sarili ko dahil huling labas ko na iyon sa stint na ito.

    Nang nasa kalagitnaan na ako ng paglalakad ay nilingon ko ulit si Brandon na tumatango sa kasamang babae. Bago ko pa naibalik ang titig ko sa harap ay natalisod na ako. Tumama ang tuhod ko sa sahig ng nirarampahan at napahawak na rin ako doon.

    Tumili ang ninerbyos na mga tao. Sa gulat ko sa nangyari ay saglit akong tumunganga bago nag desisyon na tumayo ng maayos at ayusin ang damit.

    Pagkatayo ako ay laking gulat ko nang may nakatayo na ring tao sa gilid ko. Itim ang suot niya at nang tiningala ko ang mukha ay si Brandon pala iyon. Hinawakan niya ang kamay ko at ang isang kamay ay naglahad sa daanan.

    Dumami ang mga camerang nag click dahil sa nangyari. May mga daing akong narinig galing sa audience. And God I think my face turned bright red!

    “Brandon…” Sabi ko ngunit nagpatuloy sa paglalakad.

    Hinatid niya ako hanggang sa nakabalik ako sa backstage. Bumalik din naman siya sa inuupuan niya at nagtilian ang mga modelong nakuha ang nangyari. Pumikit ako ng mariin at nag takip ng mata sa kahihiyan at kabaliwan.

    Nang natapos ang nangyari ay dalawang reporter ang pumunta sa akin para hingin ang opinyon ko kay Brandon. Ang isa ay hinalungkat pa na naroon daw si Brandon nang nag audition ako para sa Summit. Great! Now I’m part of showbiz?

    Nakapangalumbaba ako sa bar kung saan namin winelcome si Jessica. Hiyang hiya parin ako sa nangyari kanina nang natalisod ako. Kahit na sana ay nakalimutan ko na iyon dahil sa mga kabaliwang ginawa namin para kay Jessica ay hindi ko maalis sa utak ko.

    “Nakakahiya.” Sabi ko, nakapangalumbaba at tinititigan ang mamahaling mga inumin sa harap ko.
    Tumawa lamang si Adrian. “Bakit ka kasi masyadong tensyonado?”
    “First time mo itong nadapa, huh?” Dagdag tawa ni Jessica na nakapulupot ang kamay kay Anton.

    Matalim ang titig ko sa kanila habang ang mga kaibigan namin ay nagsasayawan na pagkatapos naming sinorpresa si Jessica kani kanina lang. Nilingon ko sila at nag isip akong sana ay kaya kong magpakasaya. Tiningnan ko ulit ang mga picture ko sa internet na nagkalat na dahil sa pagkakadapa ko. And all this time ni hindi ko namalayan na nakita pala iyong puting panty ko dahil sa nangyari. Oh God! It’s tagged panty slip. Please, Oh God, kill me now.

    “That’s okay, kaya mo namang mag bikini in front of all those people. Wala lang yan.” Sabi ni Adrian. “And dinumog si Brandon ng media pagkatapos, a.” Iling niya.

    Tumikhim si Anton at Jessica ng sabay. May nilingon naman si Adrian sa likod ko at agad siyang tumayo. Bumaling ako sa kanya at napaupo ng maayos.

    “Your knight is here.” Tinagilid ni Adrian ang kanyang ulo habang sinusuri ang nasa likod ko.

    Nilingon ko si Brandon na ngayon ay naka itim t shirt at dark blue na maong. Si Adrian ang katitigan niya at naghahamon na naman ang titig.

    Sumulyap si Adrian sa akin at tinuro ang dancefloor. “Sayaw lang ako.”
    Tumango ako at bumaling ulit kay Brandon na ngayon ay bumababa ang tingin kay Anton at Jessica na parehong tumatayo at tinuturo na rin ang dancefloor na napaka ingay dahil sa biglaang pagsayaw ni Adrian. “Sayaw din kami.” Tawa ni Jessica, leaving us alone.

    Suminghap ako at pumangalumbaba ulit. Hiyang hiya sa nangyari. Halos di ko siya maharap ngunit nagawa niyang umupo sa tabi ko at kinuha niya ang kamay ko kung saan nakapatong ang aking baba.

    “Are you okay? Di kita nasundo kasi dinumog ako ng reporters.” Aniya.
    Tumango ako. “I’m okay.”
    “Sana di ka na lang umakyat para hindi ka dumugin ng reporters at paparazzi.” Sabi ko.
    Hinawakan niya ang pisngi ko at hinarap niya ito sa nag aalala niyang mga mata. “I’m fine with it. Mas gusto ko iyon para makita ng lahat na ikaw ang pinunta ko doon.”
    Ngumuso ako, umiinit ang pisngi sa mga sinabi niya. Iginala ko ang mga mata ko sa nagkakasiyahang mga kaibigan ko. I don’t know but I suddenly want to go home. Pero hindi sa condo ko. I want to go home with Brandon, and stay with him, in his arms. But I can’t just say that to him right now.

    Hindi pa ako nakakabaling ulit kay Brandon ay tumunog na ang cellphone ko, si daddy ang tumatawag. What is it this time?

    “Hello?” Sinagot ko iyon at binitiwan ang kamay ni Brandon.
    “What’s this picture in the internet? Avon…” Banta sa boses niya ang nanaig.
    “It’s not like I wanted that to happen, dad. Nadapa ako, okay?” Umirap ako. I saw Brandon’s feature stiffen.
    “I told you to stop fooling around, work seriously. Hindi iyan linya ng inaral mo sa Enderun! Stop modeling and go back to serious work!” Binabaan ako ni daddy ng tawag at pumikit ako ng mariin.

    Walang nagsalita sa amin ni Brandon. Alam niyang gulong gulo ang utak ko ngayon. Suminghap ako at nagdilat ng mga mata. Ang tanging nakita ko ay ang malalalim na mga mata niyang nag aalala sa akin.

    “If… your dad wants Arielle in your home, will you live with me?” Sabay haplos niya sa aking buhok.

    Tinikom ko ang nakaawang kong bibig. Nanghina ako sa sinabi niya. He’ll want Arielle to live in our house. He wants the best for the girl he cared for.

    “I won’t let Arielle live in our house, Brandon.” Mariin kong sinabi, nasasaktan. “Do you want her to live in our house?”
    “I want you to live with me, sweetheart.” Aniya, kitang kita ko ang sakit na saglit dumapo sa kanyang mga mata.

  • KABANATA 34Open or Close

    Kabanata 34
    Let You Go

    Humupa ang mga offer ni daddy na si Arielle ay tumira kung saan. I didn’t know if he was scared that he’s going to lose me if he’ll push it or he’s just too busy with a case.

    Ako naman ay abala sa pag hahanap ng magandang trabaho. Kaliwa’t kanan ang job interviews at kaliwa’t kanan din ang pag tanggi ko sa di malamang kadahilanan.

    My relationship with dad’s gotten, well, worse. Halos hindi ko na siya makausap ng maayos dahil lagi akong iritado sa kanya. He’s trying his best to talk to me everyday, though.

    “Kumain ka na ba?”
    Tumatango lang ako tuwing magtatanong siya ng ganon. I’m so tired of my fights with him. Lalo na kasi alam kong sa huli, ako parin ang mas masasaktan kasi hindi ako ang pinipili niya. My opinion doesn’t matter.
    “Saan ka pupunta ngayon?” Tanong niya tuwing umaalis ako.
    “May interview ako.” Simpleng sagot ang sinasabi ko sa kanya tuwing ganon.

    Pinahupa ko muna ang isyu doon sa modeling stint ko. Mabilis ding nawala kasi hindi naman ako kasing sikat ng mga top models pero dahil naaassociate ako kay Brandon ay tumagal iyon ng isang buwan. Kaya sa sumunod na buwan pa akong nangahas na magpasa ng mga resume sa iba’t-ibang hotel na malalaki sa Maynila.

    Nangibang bansa na rin ulit si Adrian. Samantalang si Jessica naman ay abala sa buhay may asawa. Lumipat siya sa condo ni Anton kung saan ako madalas tumatambay nitong mga nakaraang araw, nagpapahupa ng issue. Naayos din ang Civic ko ngunit tumirik ito nong nakaraang linggo kaya pinatingnan ulit ni Brandon para sa akin.

    “You should stop driving that car.” He scowled nong kinwento ko sa kanya na sa parking lot pa lang ay tumirik na ito palabas ako ng condo.
    “I don’t have a choice. Hindi ko pwedeng ipaship ‘yong Vios ko na nasa Cebu. I want it to stay there on Cebu, uuwi rin naman ako don pagkatapos ng lahat ng ito.”
    Tinitigan niya lang ako, may nakita akong nagdaan na sakit sa kanyang mga mata. “Contact me if you need to go somewhere.”
    “I can’t just contact you. You’re busy.” Iling ko.

    Iritado na siya sakin dahil sa hindi ko pagsunod sa kanya. I just don’t want to be too needy. Kahit na hindi parin maalis sa utak ko iyong inoffer niya sa akin na sa kanya na ako tumira. I don’t know if he’s offering me for us to be together or he just wants Arielle to be with my dad all the time.

    Konting hinanakit ang naramdaman ko doon pero hindi ko iyon sinabi sa kanya. He did not deserve my doubts. We’re not even together.

    “Avon, where are you going today?” Tanong ni daddy habang naghahanda siya sa kanyang damit.

    Kakalabas ko lang sa kwarto para kumain ng almusal. Nakita kong nakalatag ang mga bagong suits niya sa sala. He’s not usually like this. Baka malaking araw ito para sa kanya?

    “Job interview.” Sabi ko ulit.
    “You’ve been at it for a month now, wala ka paring napipiling trabaho? Do you want to go abroad?” Nagtaas siya ng kilay sa akin.
    Umiling ako. “I’m just confused.” Hindi ko lang talaga malaman kung alin ba sa malalaking hotel ang papasukan ko. Lagi akong na tu-turn off sa mga simpleng bagay tulad ng sahod, ugali ng supervisors, at marami pang iba. I know I shouldn’t be choosy but somehow I don’t want my work to be a burden in my already heavy life.
    Tumango siya at binalingan ang kanyang mga necktie. Ang isa ay kulay maroon samantalang ang isa ay kulay abo. Ipinakita niya sa akin iyon kahit na nag iwas na ako ng tingin. “Which one’s better?” Ngumisi pa siya.
    Blanko ang ekspresyon ko habang pinapanood ko ang dalawang magkaibang necktie. “Gray’s better.” Sabi ko at napatingin sa kanyang kulay itim na suit.
    Ngumisi siya at kinuha ang gray na tinukoy ko. “Please?”

    Gusto niyang ako ang magsuot ng kanyang necktie. Humugot ako ng malalim na hininga bago lumapit ng tuluyan sa kanya para suotin iyon sa kanyang kwelyo.

    Abala ako sa pagtatali ng necktie niya habang nakatitig naman siya sa akin ngayon ng nakangiti. Normally, pag naglalambing siya ng ganito ay tumatawa ako, but this time it’s different. Halos hindi nga ako makangiti sa kanya, tatawa pa ako? I can’t pretend that I’m happy.

    “Ngayon hahatulan ‘yong kaso.” Sabi ni daddy.
    Tumango ako at naisip na baka sa susunod na linggo ay paparito na si mommy. Parang bumabaliktad ang sikmura ko nang naisip kong baka ipakilala na ni dad si Arielle sa kanya. “Good luck.” Simple kong sinabi nang natapos ang necktie.
    “You fine with the bodyguards?” Tanong niya.

    Pinapasundan niya ako ng bodyguards nong nalalapit na ang katapusan ng kaso para sa seguridad ko. Ayos na sakin na nakasunod lang sila at hindi na mismo kasama ko.

    “Wag na, dad. I’m sure you’ll need more this time since patapos na ang case.” Sabi ko.
    Ngumuso siya at tumango. “Kina Jessica ka lang pagkatapos ng interview?”
    Tumango ako. “Most probably.”

    Iniwan ko siya para sa kusina. Sinabihan niya ako na maraming pagkain doon. Kumain lang ako ng tahimik tsaka bumalik ulit sa kwarto para makaligo at makapag bihis. Umalis siya nong natapos akong mag bihis at nag antay lang ako saglit sa pagdating ni Brandon para maihatid niya ako sa building kung saan gaganapin ang interview.

    Sumipol siya nang makita akong palapit sa kanyang sasakyan. Nasa labas siya at naghihintay sa akin, pinaglalaruan ang susi.

    “It’s the damn pencil skirt. Tss…” bulong bulong niya.
    “Huh?” Kahit narinig ko ay hindi ko makuha.

    Tiningnan ko ang damit kong pormal. Naka itim na pencil cut skirt ako at puting longsleeve na blusa. Nagtaas ako ng kilay sa kanya at siya naman ay nag iwas ng tingin lamang at pinagbuksan ako ng pinto.

    “What is it, Brandon?” Tanong ko.
    Nagkamot siya ng ulo. “Nothing.”

    Umupo ako sa front seat ng kanyang sasakyan at sinarado niya ang pintuan. Umikot siya patungo sa driver’s seat. Sinundan ko parin siya ng tingin nang habang nagpapaandar ng sasakyan.

    “Something wrong with my skirt?” Nag aalala kong tanong.
    Umiling siya. “Nothing’s wrong with your skirt, Av. I’m just… always damn ten times thrilled when you’re wearing a skirt and I don’t know why.” Sa daanan lamang siya tumitingin habang nagdadrive.
    Kumibot ang labi ko. “Baka naman sa office mo lagi kang nakatitig sa mga babaeng naka skirt?”
    Kumunot ang noo niya at napasulyap sa akin. “Hindi ako ganon.”

    Inasar ko na lang siya habang nagdadrive siya. Pikon naman siya at naiinis sa mga pang aasar ko tungkol sa mga babae sa opisina niya. I have never been in his office and I can now imagine all the girls and their pencil cut skirt driving Brandon into madness.

    “Dito na ako.” Natatawa pa ako habang bugnutin si Brandon sa gilid ko.

    Tinigil niya ang sasakyan sa tapat ng building at bumaling sa akin. Hindi parin naaalis ang pagkakapikon niya.

    “Text me pag tapos ka na.”
    Umirap ako, hindi natatanggal ang ngiti. Hinila niya ag kamay ko kahit na mukha siyang galit at ang isang kamay niya ay lumipad sa batok ko para itulak iyon palapit sa kanya. “Stop it.” Banta niya bago niya ako mariing siniil ng halik.

    Nanlaki ang mata ko sa bigla niyang ginawa. Halos bayolente ang halik na iginawad niya sa akin. Nakakunot ng pilit ang kanyang noo at para bang hirap na hirap siyang sakupin ang labi ko. Nilapat ko ang kamay ko sa kanyang dibdib para bahagya siyang itulak habang hinahalikan niya ako.

    “Brandon, my lipstick!” Sabi ko sa gitna ng kanyang halik.
    “Oh, sweetheart. You won’t need that.” Halik niyang muli habang nanghihina na ako sa bawat pananakop na ginagawa niya. Ang kamay na nakalapat sa kanyang dibdib ay unti unting bumababa sa panghihina.

    Tumigil siya at tinagilid niya ang kanyang ulo. Pula ang kanyang labi dahil sa dark red na lipstick na sinuot ko. Kinagat niya ang pang ibabang labi bago nagsalita.

    “Stop teasing me, will you? Hindi ako natutuwa.” Seryoso niyang sinabi.
    Tumagilid ang ulo ko, hinahabol parin ang hininga dahil sa kanyang halik. “Why? You’re not really a good boy so it might be true. Hilig mo ang mga babae.”
    “Mahilig ako sa’yo simula nong dumating ka. That’s why you stop it with the other girls, Av.”
    Nagtaas ako ng kilay. “But then nong wala pa ako, admit it, you like their pencil cut skirts.” Tawa ko at huminga siya ng malalim, nagsisimula na namang mairita. “Okay fine!” Tawa ko. “Alis na nga ako.”

    Nagmamadali akong umalis at nagpunas ng lipstick. Tiningnan pa ako ng security guard habang papasok sa building. Siguro ay napansin niya ang pagkalat ng lipstick ko ng konti. It’s supposed to be smudge free. Ugh!

    Dumiretso ako sa restroom para mag check ng make up. Damn Brandon! Nag ayos ako ng make up at buhok bago ako dumiretso sa 4th floor kung saan magaganap ang interview.

    Nang nakarating ako ay ako ang pangatlo sa iinterviewhin. Nagsimula na ang nauna kaya kabado na kaagad ako. Mabuti na lang at hindi ako na late.

    Nawala ang tensyon nang nakipag kwentuhan ako sa isa pang babaeng iinterviewhin ng di umanoy may ari ng hotel. Nagulat pa ako nang nalamang may ari ng hotel ang isa sa mag iinterview! Panel daw pala iyon ng HR, supervisors, at iyong mismong may ari.

    Kabado rin ang babaeng matanda sa akin ng ilang taon bago pumasok roon. Kaya tila hinahabol ako ng aso sa kaba na naramdaman ko. Nang pagkatapos ng mahigit kumulang limang minuto at nakalabas siya na sobrang putla ay mas lalo na lang akong kinabahan.

    “Aurora Pascual.” Tawag ng sekretarya kaya pumasok ako kaagad.

    Malaki ang room at ang una kong napansin ay ang babaeng pamilyar sa akin nasa gilid ng isang sofa. Malalaking gold na chain ang nasa kanyang leeg at ang kanyang ngiti ay nagpa tumbling sa aking tiyan. It was Madame Diana Rockwell. Para akong binuhusan ng malamig na tubig nang makita ko siyang nakangiti.

    “G-Good morning!” Hindi ko alam kung para kanino ang bati kong iyon. Kung para ba kay Madame Diana o sa panel na naroon sa mahabang lamesa sa harap ko.
    “Good morning, Avon!” Ngiti ni Madame.
    “Good morning.” I bowed slightly to her. Pagkatapos ay hinarap ko ang panel, reviving my confidence once again. “Good morning!”
    “Madame Diana, you know this applicant?” Tawa ng intsik na lalaking nakasalamin. Ito na yata ang kanilang CEO dahil nasa gitna siya ng isang middle-aged woman na may nakalagay na HR sa harap at ang isang babae ay naka unipormeng pang hotel.
    “Yes of course! She worked for me. She’s my manager sa Highlands, Fred.”
    Tumango ako. Holy crap! I am her AWOL manager! With no guts to just even leave a damn resignation letter.
    “Oh? Nagtrabaho siya sa Highlands? Wala sa kanyang resume.” Sabi ng CEO habang niligid ang mata sa papel sa harap niya.
    Great God! I have no escape. Ngumiti lamang si Madame Diana. I’m failing in this job interview.
    “It’s not here, Miss Pascual.” Nag angat ng tingin ang HR sa akin. “So you worked for the Highlands in Tagaytay? And as manager?”
    “Yes, ma’am. I did not put it on my credentials because I’ve been inefficient in their company. Masyado po akong naging reckless. Umuwi po ako ng Cebu ng walang paalam because of a family problem.” Tumango ako nang tumango ang CEO.
    “That’s not true. She’s very efficient.” Tinagilid ni Madame ang kanyang ulo habang tinitingnan ako at nginingitian. Oh! Bakit ang bait niya sa akin? n”I’m sorry for interrupting, Fred. I can’t help it. I liked her.” Tumayo si madame at kinuha ang kanyang bag na sumisigaw ng Prada.
    “It’s okay, Madame Diana. You don’t have to go. Patapusin mo na lang muna itong interview niya. Anyway she’s the last. Take a seat.”
    “No, Fred. Tapos na rin naman ako sa kailangan ko dito.” Ngiti niya.
    Napapawi na ang ngiti ko habang palipat lipat ang tingin ko sa kanilang dalawa. Tumikhim ang CEO at tumayo para igiya si Madame Diana patungo sa pintuan. “Finish the interview, Mrs. Manuel.” Bilin niya sa HR.
    “Yes, sir.” Sagot ng HR.

    Hindi na nakatingin sa akin ang HR muli at may sinulat lamang siya sa kanyang mga notes pagkatapos mag tanong ng dalawa pang tanong tungkol sa pamamahala ko sa Highlands. Turn off sila sa pag alis ko ng walang paalam doon. At wala na akong magawa kanina kundi umamin. Ayaw ko namang maisip ni madame na nagsisinungaling ako.

    “Thank you, Miss Pascual.” Tsaka pa lang ako tiningnan ng HR nang pinapaalis na ako.
    “Thank you.” Pilit akong ngumiti at nakipag kamayan.

    Nang lumabas ako sa kanilang opisina ay bumuntong hininga ako. Nanlaki ulit ang mata ko nang nakitang nag uusap parin si Madame at ang CEO. Natapos lamang ang kanilang usapan nang napatingin si Madame sa akin at tinuro ako.

    “There you are, Avon. If you’ll excuse me, Fred. Aalis na rin ako. My assistant is here.” Sabay lingon niya sa lalaking malaki ang katawan na may hawak sa bag niyang Prada.
    “M-Madame.” Hindi ako halos makangiti nang lapitan niya ako. Hiyang hiya ako sa inasal ko sa Highlands. I never thought I’ll see here again like this. At ni sa panaginip ay ayaw ko na sanang makita siya dahil sa kahihiyan ko.

    Lumapat ang kamay niya sa aking likod at marahan niya akong iginiya patungong elevator.

    “It’s good to see you again.” Lingon niya sa akin nang nasa loob na kami ng elevator kasama ang kanyang assistant o body guard na iyon.
    “I’m sorry, Mrs. Rockwell. Sa inasal ko sa Highlands, it was very unprofessional. Nahihiya na po akong makipag harap sa inyo dahil sa ginawa ko.”
    “That’s okay but at least you should have told Brandon why you left. My poor boy was devastated.” Nagngiting aso siya. “Hindi ko alam kung bakit at para saan? Dahil ba mahihirapan kaming makahanap ng kapalit mong magaling na manager o dahil nahihirapan siyang wala ka.”
    Tumikhim ako. “I’m sure it’s because of the first reason, Madame. I’m really, really sorry.” Sabi ko.

    Tumunog ang elevator hudyat ng pagbubukas nito. Sabay kaming lumabas doon at tumigil siya sa gitna para harapin ako.

    “It’s okay. I understand. It’s Brandon that I’m worried about. Sana ay bumalik ka na sa hotel. Hindi ka ba niya binibigyan ng offer sa magtrabaho doon?” Nagtaas siya ng kilay. “Or is he offering you to not work instead? I’m sure.” Puno ng malisya ang kanyang ngiti.
    Umiling lamang ako. “He’s not offering me work, madame. He’s just supportive.” Nahihiya kong sinabi.
    Tumango siya at pinasada ulit ang ngiti.
    “Thank you for being very kind to me. Sorry po talaga sa nangyari sa Highlands.”
    “If you were just another manager, I’ll probably make you pay for that. Brandon will, I’m sure. But then I like you and you’re not just another manager, I’ll let it go. My company has to let you go, but I’m sure my son won’t.” Ngiti niya bago ako tinapik para magpaalam.

  • KABANATA 35Open or Close

    Kabanata 35

    I Have No Time

    Hiyang hiya ako sa mga sinabi ni Madame Diana sa akin nong huli naming pagkikita. Hindi ko parin iyon makalimutan kahit na isang linggo na ang nagdaan.

    “My flight’s this afternoon, are you sure you’ll be fine here?” Tanong ni daddy nang nagising ako at nakita ko ang mga gamit niyang nagkalat sa sala.

    Natapos na ang kanyang kaso at tulad ng dati ay naipanalo niya ito. He received so many threats in his office at kahit ang firm namin sa Cebu ay naligo ng maraming threats dahil sa pagkapanalo ng kaso. Nevertheless, my relatives were proud of my father. The threats weren’t new to them.

    “Yup.” Sabi ko humahalukipkip at pinapanood siyang nag liligpit ng gamit. How I wish he won’t be back in Manila for a long time.

    “I’ll be in Cebu for maybe a couple of weeks. Pagkatapos ay dadalhin ko na ang mommy mo dito para bumisita kami sa tito mo.” Pinanood niya ako sa likod ng kanyang mga salamin.

    Tumango ako. He’s coming back and Im sure he’s still pushing his plan. Nag iwas ng tingin si daddy, nabasa yata ang nasa utak ko na tungkol kay Arielle.

    “Though I’m not sure if your mom is ready to…” Hindi niya ipinagpatuloy ito pero alam ko ang karugtong.

    Hindi na ako sumagot. Wala akong masasabing maganda kung sasagutin ko siya. Kinuha ko na lang ang ilang polo niyang nakalatag at nagsimula akong tupiin ito para mailagay sa maliit na maletang dala niya.

    Ilang sandali ang nakalipas ay natapos na siya sa pagliligpit. Dumiretso na ako sa kusina para mag hanap ng makakain at nang makapag ayos na rin. May exam ako sa isang hotel ngayon bilang pinal na test para sa pagiging assistant manager ng buong hotel.

    Nag aayos ako sa kwarto nang biglang kumatok si daddy para magpaalam.

    “Take care, dad.” Sabay halik ko sa kanyang pisngi.

    “Take care, too.” Bilin niya. “I love you, Av.”

    “I love you too.” May mga tao lang talagang kahit gaano ka laki ang galit at pagtatampo mo, pag sinabi nilang mahal ka nila, talagang sasagutin mo iyon pabalik.

    The test went well. Hindi ko nga lang sinabi kay Brandon na may ganoon ako sa araw na iyon dahil abala siya ngayon. Kahapon ay pumunta siyang Tagaytay sa Highlands para bisitahin iyon, bumalik din naman kaagad para makipagkita sa akin sa gabi at makapag dinner. Ngayon ay may iilang meeting siya kaya hindi ko na inabala.

    “Thank you, Miss Pascual. We’ll contact you if the results are favorable.” Ngiti ng assistant HR doon.

    “Thanks.” Ngiti ko at bumaba na sa kanilang opisina.

    Tumunog ang cellphone ko kaya bago ko maisuot ang aviators ay kinuha ko iyon at sinagot. It was Jessica. Wala sa sarili kong nilagay sa aking tainga at umalingawngaw ang tili niya sa kabilang linya. Nilayo ko ang aking cellphone.

    “Jess!” Iritado kong sinabi.

    “Oh my God, Avon!” Hindi siya magkandaugaga.

    “What is it?” I can’t help but worry. Tumigil ako sa paglalakad para lang marinig ang kanyang balita.

    “I’m pregnant!” Sigaw niya.

    Naka nganga lang ako habang pinoproseso ang kanyang sinabi. She’s pregnant! Oh my God? “Oh my God!” Sigaw ko rin at tumalon.

    “Night out! Sobrang saya ko at ni Anton! We’re going to Gramercy tonight to celebrate!”

    Ngumiwi ako. “Gramercy? And you’re pregnant!? Nababaliw na ba si Anton?”

    I can almost see her rolling her eyes. “Of course no alcohol for me. And no one’s allowed to smoke! Please come! That’s gonna be my last visit in a club for the next nine months! Please!” She said desperately.

    Lumabas ako ng building habang nag iisip. This pregnant woman right here is desperate for a night out! She’s going crazy! Pero shall I spoil her?

    “Please, please, A.” She called out again.

    Umirap ako at pumara ng taxi. “Pupunta ako sa condo niyo, mag usap tayo.” Tsaka binaba ko ang cellphone.

    Nang nakarating ako ay hindi ako makapaniwala na kahit si Anton ay gustong pagbigyan ang kanyang asawa.

    “Just as long as this is the last.” Sabay halik niya sa pisngi nito.

    Tumataba si Jessica at kahit na hindi ko pa makita ng husto ang baby bump niya ay kita sa mukha na may kakaiba sa kanya.

    “Anyway, A, kahit di ka pumayag, nasabi na namin sa mga kaibigan natin. They’re all going to celebrate it with me.”

    Umiling ulit ako at napangiti na lang. “Kung hindi ka lang buntis talaga… Naku! By the way, ilang weeks na ‘yan?”

    “Six weeks daw sabi ng doktor.

    Hindi ko mapigilan si Jessica sa gusto niyang mangyari. Kaya imbes na talikuran siya bilang hindi pagsang ayon ay sumama na lang ako para mabantayan siya ng husto. Pagkatapos naming mag dinner sa isang mamahaling restaurant ay dumiretson na kami sa bar. Nagpaalam na rin ako kay Brandon at tumawag siyang nasa meeting siya ngayon. Kahit na ayaw niya ay wala rin naman siyang magagawa.

    “For the newest member of our gang!” Sigaw ng mga kaibigan namin habang tinataas ang shotglass, ang kay Jessica ay orange juice na ibinigay ni Anton kanina.

    “Yes!” Tawa ko at naki sali na rin.

    Mariin akong pumikit nang sinakop ng likidong mapait ang aking lalamunan. Napapitlag naman ako nang nag hilahan ang iilan sa amin patungo sa dancefloor. Ang iba ay kontento na sa malaking sofa kung nasaan kami naka upo. May mga balloons na kulay silver silang winawagayway. Anton even showed up with some roses at may iilang mga kaibigan namin na nagdala ng cake para surpresahin si Jessica na gulat na gulat sa nangyari.

    Tahimik akong nakangiti sa gilid habang pinapanood ang kaibigan na naluluha sa kagulat gulat na ginawa ni Anton. The electronic dance music filled my ears and the lights dimmed. Hindi ko na makita ang mga luha ni Jessica ngunit klaro pa sa paningin ko na niyakap siya ni Anton habang humihikbi siya. Nakangisi si Anton at nakikipag high five sa kanyang mga kaibigan, bilib na napaiyak niya ang kanyang asawa sa gabing iyon.

    Umingay lalo sa bagong Dj na pumalit sa kanina. Lumalalim na rin kasi ang gabi at nagpapasahan na ng Henessy ang mga kaibigan ko. Ilan na ang nilagok ko habang tinitingnang maingat na kinarga ni Anton si Jessica sa kanyang balikat habang nagdadala ito ng maraming balloon na may kulay silver at mga zebra.

    “Anton! Put her down!” Sigaw ko, nag aalala ngunit natatawa nang nakitang sobrang saya ng kaibigan ko habang pinipicturan siya.

    Umiling na lamang ako at hinayaan. ilang sandali ang nakalipas ay tumili si Jessica nang may iilan pa kaming kaibigang dumating. Bumaling ako sa kanila, slightly expecting that Brandon’s there but he was not with the new batch.

    “Congrats, Anton!” Baritonong boses ang umalingawngaw nang nagtaas ng shot glass si Tyrone.

    He’s wearing a black longsleeve and dark pants. Bumaling siya sa akin at tinaas ng bahagya ang kanyang glass. Tumango ako at ngumiti.

    Mas lalo lang kaming umingay at dumami. Ngunit nang lumagpas ang paningin ko sa mga kaibigan ko at nakita si Arielle sa bukana ng bar ay umupo ako ng maayos. She’s here?

    Busangot ang kanyang mukha at may kasama siyang iilang mga pamilyar na mga taong kasing edad ko. Sa kabilang malaking sofa sila umupo at agad silang nag order ng whiskey.

    “Hey…” Naramdaman ko ang pag lapat ng balikat ni Tyrone sa aking balikat.

    “Hi!” sabi ko, nawala ang tingin kay Arielle.

    “How are you?” Tanong niya, nakangiti.

    “I’m fine. Ikaw?” Kumuha ako ng shot glass at nilagok iyon.

    Nagkamustahan lang kami ni Tyrone habang nag iinuman at pinapanood ang mga kaibigang nagkakatuwaan.

    “Ang bilis ng panahon.” sabay tingin niya kay Jessica.

    “Oo nga. I still remember nong college tayo, away-bati pa ang dalawang ‘yan.” Nangingiti kong sinabi habang pinagmamasdan ang dalawa na malanding nagsasayaw sa maingay na music.

    Ngumiti si Tyrone sa akin at tumitig. Uminit ang pisngi ko sa titig niya pero bago pa ako makapagsalita para bumasag sa aming katahimikan ay narinig ko na ang tawa ng isang babae. Nilingon ko si Arielle at nakita ko siyang nakangiti sa akin, tinitingnan si Tyrone. Sa gilid niya ay may isang lalaking maputi, malaki ang katawan at nakapulupot ang braso sa kanyang baywang.

    “Hello, sister.” Ngiti ni Arielle sa akin.

    Ngumiwi ako. The word sister sent shivers down my spine. Tumayo ako at nagulat sa pagpapakita niyang bigla.

    “Anong ginagawa mo dito?” Tanong ko, nakita ang ngisi sa kanyang kasama.

    “Partying, e ikaw?” Nagtaas siya ng kilay at napatingin sa kasama kong si Tyrone.

    “Partying also.” Umirap ako at uminom ng shot. Pinasadahan ko ng tingin ang mga kaibigan kong kumukunot na ang noo at pinapanood ang kumakausap sa akin. “Excuse me.” Sabi ko sabay talikod sa kanya.

    I’m not in the mood to bitch fit in front of my friends or to pull her hair off her head in front of Tyrone, no.

    Mabilis akong naglakad palayo doon at patungong restroom. Ngunit hindi pa nakakalapit sa restroom ay narinig ko ang mga yapak ni Arielle sa likod ko. Bago pa siya makapag salita ay hinarap ko na siya. Iilang mga nag C-CR din ang dumaan sa aming gilid.

    “What is it?” Humalukipkip ako at tumingin sa kanya.

    Tinagilid niya ang kanyang ulo at dumaloy ang nakataling buhok sa kanyang balikat. “You’re the reason why my dad is still confused. Ayaw niya akong dalhin sa Cebu dahil sayo.” Mariin niyang sinabi.

    Ngumisi ako, ito ang pinagpuputok ng butchi niya, huh? “You don’t deserve our family. Hanggang dito ka lang. My mom’s from Cebu, you’re not his daughter kaya bakit ka pupunta don?”

    Mas lalo lang nalukot ang kanyang mukha sa sinabi ko. “Dad loves me,” iling niya at naramdaman ko ang panginginig ng kanyang boses. Sa paglapit niya ng bahagya sa akin ay naamoy ko ang alak.

    “Oh! Walang nagsabing hindi ka niya mahal.” Halos matawa ako.

    Ngumiwi siya. “Sa oras na bumalik si daddy dito, hindi na siya makakabalik ng Cebu nang hindi ako kasama.” Banta niya.

    “Mom’s with him pag balik niya dito. Make sure hindi maamoy ni mommy ang mabahong hasang mo para makasama ka pa ulit kay daddy.”

    Nakita ko ang mangiyak ngiyak niyang mukha. “Dad promised me. Wala kang magagawa don.”

    “Fine. Wala kang kalaban dito.” Iling ko sabay ngisi.

    Tatalikuran ko na sana siya nang bigla niyang hinablot ang braso ko at hinarap akong muli. Kitang kita ko ang galit at poot sa kanyang mukha nang hinarap niya ako.

    “You think Brandon would take you seriously?” Nagtaas siya ng kilay.

    Nagulat ako sa biglaang tanong niya.

    “He won’t. Mahal ako ni Brandon at kung papipiliin siya sa ating dalawa ay ako at ako pa rin ang kanyang pipiliin.”

    “Oh?” Nagtaas din ako ng kilay. Binawi ko ang aking braso sa diin ng kanyang pagkakahawak.

    “Don’t be so cocky. You’re just his past time. Ako ang pipiliin niya sa ating dalawa.”

    “You’re pathetic.” iling ko nang naramdaman na lasing siya at walang kwenta kung papatulan ko ang sinasabi niya.

    Hinila niyang muli ako. “You think he’s offering you to stay in his house because he wants you to live with him?”

    Nanlaki ang mata ko. Ang insekyuridad na matagal ko nang inignora ay muling nag alab sa aking sistema. She got me there and I cannot deny it. Hindi ako agad nakapagsalita, may nagbabara sa lalamunan ko. That was supposedly our private moment. Why would he mention it to anyone? Lalo na kay Arielle?

    Nakita niya ang gulat sa mga mata ko kaya napangiti siya. No… I won’t give her that satisfaction. Over my dead body!

    Tumawa siya. “I know, right? Alam ko lahat ng mga nangyayari because Brandon will always be honest with me. At ikaw? Kailangan ka niya para makuha ko ang gusto mo. He will always answer my whims, Avon.”

    Nagbabaga ang galit at poot sa aking damdamin. At the back of my mind, I saw Brandon’s face when he told me to stay with him. Ang sakit na naramdaman ko ay walang kapantay. She was right. Brandon wants me to stay with him so she can stay with my family. Kita ko ang sakit sa mga mata niya nong sinabi niya sa akin iyon. Ang sakit nga ba na iyon ay para kay Arielle? He wanted Arielle to be happy.

    Ngumiti ako kahit na nag iinit ang gilid ng aking mga mata sa luhang nagbabadyang tumulo. All those efforts, all those words were for Arielle’s sake. I can’t just conclude but then my insecurities swallowed that little hope for us. There was no us. It was Brandon and Arielle from the very start.

    “Akala mo naisahan niyo ako? Hindi.” Iling ko. “Alam ko ang mga plano ninyo. And you think Brandon made me his past time, I made him my past time.” Mariin at marahan kong sinabi para klarong klaro sa kanya na sa larong ito, hindi ako ang naisahan. Na kahit na talong talo ako, hindi parin ako magpapakitang nasasaktan.

    “You’re madly in love with him. You’re crazy in love with him. Hindi ba? Kawawa ka naman, Avon. Wala ka na ngang tatay, wala ka rin palang boyfriend. Hindi tatalikuran ni Brandon ang samahan naming kasing tagal na ng panahon.” Ngisi niya.

    Her words were like dagger thrown at me. Ang kaonting paniniwala ko kay Brandon ay unti unting natitibag dahil sa mga sinabi niya.

    “Papayag ka, hindi ba? Papayag ka na tumira sa kanya kasi mahal mo na siya.” Nanunuya niyang sinabi. “Kasi gusto mo rin iyon. He’s turned you into his servant, Avon. You’re answering his whims just so I can also have mine.” Ngisi niya.

    Tumawa ako at hindi na nagpapigil. Itinayo ko ang pride ko, siyang tanging kakampi ko sa lahat ng ito. “I turned him into my servant. He’ll answer my whims, Arielle. At tingin mo titira ako kasama niya? Over my dead and decaying body, I am not meant to live in a servant’s house, Arielle. I’m not that cheap. He’ll kiss my feet and wait for my pat everytime we meet and that’s the way I like it. I want him to worship me like that. At ang iniisip mo naman agad ay mahal ko siya? Hah!”

    Ngumiwi si Arielle sa sinabi ko. Halatang naaapektuhan.

    “He’s my servant and yes, you’re right. Nong sinabi mo na ginagamit ko siya? Tama ka. Ginagamit ko nga siya. So don’t you ever think na ako ang nagamit niyo, na ako ang masasaktan sa huli. Dahil ikaw, siya, kayong dalawa ang nabilog ko sa istoryang ito. Pareho kayong dalawa na tanga at walang ginawa kundi mag assume na nabibilog ninyo ako!” nangilid ang luha sa aking mga mata habang sinisigaw ang mga katagang iyon.

    It hurts so damn much to think about Brandon’s betrayal. I believed him. I thought he’s true. I though he’s real.

    “You… bitch!” Sigaw niya sabay amba ng sampal sa akin.

    Nasalo ko ang kamay niya bago ito lumapat sa aking mukha at tinulak ko siya. Bahagya siyang napaatras at muntik nang nadapa kung hindi lang siya sinalo ni Brandon.

    Nalaglag ang panga ko sa gulat ngunit tinikom ko rin ito para tumayo ng maayos. Nag angat sila ng tingin sa akin ng sabay. Ngumiwi si Arielle at ininda ang sakit ng kanyang takong.

    “Brandon, she’s hurting me.” She cried.

    Umigting ang panga ni Brandon at madilim ang kanyang tingin nang tiningnan niya ako. His jaw spoke a thousand of painful words to me. Napalunok ako ngunit hindi ko pinayagang bumagsak ang balikat ko. Taas noo ko silang hinarap. “I have no time for this shit.”

  • KABANATA 36Open or Close

    Kabanata 36
    Stunned

    Humihikbi pa si Arielle nang nilagpasan ko silang dalawa ni Brandon. Nakahawak si Brandon sa balikat ni Arielle para suportahan siya sa kanyang pag tayo. Nanatiling nakaigting ang kanyang panga habang pinapanood akong nagmartsa paalis doon. I’m not in the mood anymore.

    Sa bukana ng bar ay nakita ko ang boyfriend ni Arielle, iyong kalbo at medyo maskuladong lalaki na tumitingin sa akin. Siguro ay hinahanap niya ang kanyang girlfriend na ngayon ay paniguradong nasa kandungan ni Brandon. I don’t give a shit!

    Kung narinig man ni Brandon lahat ng sinabi ko at nasaktan siya roon kaya siya galit sa akin ay wala na akong pakealam. Why would he divulge those information to Arielle? Isa lang ang dahilan, magkakampi sila. At wala akong panahon sa mga taong kumakampi kay Arielle. Not because I’m bitter or I don’t like her, but because I don’t know why they are protecting that plastic piece of shit. Anong klaseng mga tao ba ang pumuprotekta sa isang taong ganon ka sahol ang pag uugali?

    “Oh yeah!?” Sigaw ng isang lalaking nasa bar at may tinulak siyang isa pang lalaking naroon.

    Wala akong panahong makiusyoso dahil gusto ko nang lumabas roon at dumiretso sa parking lot. Di pa ako nag papaalam kay Anton at Jessica o sa kahit sinong kaibigan ko pero ititext ko na lang sila. Wala ring susundo sa akin kaya aasa ako sa taxing pwedeng tawagin ng guard doon sa parking lot o sa pagsunod ni Jessica sa akin.

    Kinuha ko ang cellphone sa aking bag para makapag text, tuloy tuloy parin ang lakad ko. Dumami ang tao dahil sa gulong nasa gilid ko.

    “Kung ikaw ang suntukin ko, ha-” Natigil ang sumisigaw doon dahil sinaway ng mga bouncer.

    Sumikip lalo ang daanan dahil gulo pero napunta naman ako sa mismong double doors para makalabas. Narinig ko ang tawag ni Brandon sa gitna ng maingay na mga tao pero binalewala ko iyon at umirap ako sa ere.

    Isang beses kong sinulyapan ang mga nag aaway bago ako tuluyang nakalabas sa bar. Nakita kong ang lalaking lasing at may pulang labi na mas bata sa akin ng ilang taon ay nakatingin sa akin, nanlalaki ang mga mata habang tinuturo ako ng isa niyang kaibigan.

    Bago ko pa masundan ang nangyari ay nakapasok na ako sa elevator at nag request na na ibaba ako sa Basement habang tumatawag ako kay Jessica.

    Nag ri-ring lamang ang cellphone ni Jessica. Siguro ay abala sila sa pagsasayaw ni Anton. Binaba ko ang tawag at nag text ako sa kanya.

    Ako:
    Jess, uwi na ako. Nasa basement ako. Call me the moment you receive this. Magpapatawag ako ng taxi sa guard para makaalis na.

    Tumunog ang elevator, hudyat na nakarating na ako sa basement ng building. Pagkalabas ko ay narinig ko ring tumunog ang kabilang elevator at nagbukas.

    Napatingin ako sa tatlong lalaking lumabas. Kasama roon ang naka itim at mas bata sa aking basagulero kanina sa loob ng bar. Silang tatlo ay nakatingin sa akin ngunit iyong bata ang mas galit na tumitig sa akin.

    Nagtaas ako ng kilay sa kanila at binaba ko ang cellphone ko. Anong tinitingintingin nila sa akin?

    Bumaling ako sa malayong opisina ng guards at sa isang guard na nag chicheck ng mga sasakyan, nasa malayong dako ng parking lot.

    “Pascual, huh.” Tumawa iyong lalaki at hinarangan ako sa daanan ko.
    Tumigil ako sa paglalakad at tinagilid ko ang ulo ko. “Do I know you?”

    Nasa likod niya ang dalawang mayayabang at taas noong lalaki habang tinitingnan ako na para bang namamaliit. Luminga ako sa kanila at parehong pinag taasan sila ng kilay.

    “Are you three a stalker or what?”
    Bago ko pa matapos ang sinabi ko ay mariin na akong hinawakan nong lalaki sa braso. Halos bumaon ang kanyang mga daliri sa aking braso.
    “Ouch! You’re hurting me!” Sigaw ko, gulat.
    Nanlalaki ang mata niya nang nilapit niya ang kanyang mukha sa akin. Nag aalab ng galit at naghihimutok sa kung anong kasalanan ko. “Kung hindi makaganti ang ama ko sa ‘yong ama, ako ang gaganti para sa kanya!” Sigaw nong lalaki sabay tulak sa akin.

    Sa lakas ng pagkakatulak niya ay napaatras ako ng ilang hakbang at nadapa pa dahil sa pagkakatalisod. Ininda ko ang sakit ng balakang ko sa nangyari. Nag init agad ang iritasyon ko sa mga lalaking ito. Tumayo ako. Lumapit naman sila, natatawa.

    “Kita mo nga naman, oo. Ang hina hina pala ng anak nong nagpakulong sa daddy ko.” Iling niya.
    “Who are you? At anong nagpakulong sa daddy mo?”

    Habang nagtatanong ako ay bumuhos sa aking utak ang alaala ng bagong panalo ni daddy na kaso doon sa senador na iyon. Senator Tonton Zuniga. If I remember his face correctly, this boy in front of me resembles him so much. This most be his son!

    Tumawa ulit siya, nililingon ang natatawa niya ring mga kasama. Umatras ako at nag isip kung paano sila matatakasan. Tatakbo ako, mahihirapan ako sa heels na suot. Sisigaw ako? Ano?

    “Sa mukha mo ngayon, alam kong alam mo na kung sino ako. Huh?” Sigaw niya at nahagip niyang muli ang braso ko.
    “Bitiwan mo ako kung ayaw mong pati ikaw ay makulong!” Sigaw ko.
    “And what can you do, Pascual? Sinira ng daddy mo ang pamilya namin! Ang buhay namin!” Sigaw niya.
    “Nanira rin ng buhay ng ibang tao ang ama mo. Kung sana ay hindi siya nanira ng buhay ng iba, hindi rin masisira ang buhay ninyo!” Sigaw ko ngunit mariin niyang hinawakan sa isang kamay ang magkabilang pisngi ko dahilan kung bakit natigil ako sa pagsasalita.
    “You shut up, bitch!” Sigaw niya.

    Patalon talon na ang puso ko sa kaba na baka anong gawin niya sa akin. Pumiglas ako at sinubukang manlaban kahit na ang dalawang kaibigan niya ay lumapit na rin para hawakan ang mga braso ko.

    “Bitiw-” Di ko matapos ang sinasabi ko dahil sa pagkakahawak niya sa aking pisngi.

    Patuloy akong nagpumiglas habang hinihila nila ako patungo sa isang itim na van. Lahat ng lakas ko ay ginamit ko na at wala na akong pakealam kung matalisod man ako, magkanda sugat sugat o masira ang lahat sa akin, ang importante ay makawala ako sa kanila.

    Naitulak ko ang isa dahilan kung bakit medyo kumalas ang anak ng senador. Sinipa ko ang kanyang pagkalalaki dahilan kung bakit siya napayuko at napadaing sa sakit. Hinila ko ang braso ko sa lalaking natitirang nakahawak at halos mabali ang buto ko sa pagkakahila ko para lang makatakbo.

    “Help!” Sigaw ko habang nagkukumahog na tumakbo kahit na alam kong mabagal ako sa pagkakataranta at sa heels ko.

    Tumunog ang elevator dahilan kung bakit nilingon ko iyon at naabutan nong isang lalaki at nahawakang muli.

    “Hel-” Hindi na ako natapos dahil nilagay niya ang kanyang palad sa aking bibig at halos di na ako makahinga dahil doon.
    “Avon!” Langit nang marinig ko ang boses ni Brandon sa kung saan.

    Hindi ko nakita kung sino ang lumabas sa elevator ngunit maaring siya nga iyon. Sinundan niya ako dito. Kahit na galit ako sa kanya ay hindi ko maiwasang magpasalamat sa mga langit dahil sa pag dating niya.

    “Wag ka nang makisali dito!” Sigaw nong anak ng senador kay Brandon.
    “Are you fucking kidding me?” Sigaw pabalik ni Brandon at sinuntok niya ang lalaki dahilan kung bakit tumilapon ito sa sahig.

    Kumalas ang palad ng lalaking nakahawak sa aking bibig dahilan kung bakit ako napasigaw.

    “Help!” Sigaw ko habang tinatanaw si Brandon na nakikipag away sa kaibigan nong anak ng senador.

    Kakatumba lang nong kaibigan ay papatayo naman iyong anak at umamba ng suntok kay Brandon. Tumama iyon sa kanyang mukha ngunit agad siyang nakabawi sa pagsuntok niya rin pabalik rito.

    Tinapon ako ng lalaking may hawak sa akin dahilan kung bakit tumama ang tuhod ko sa gutter at napasigaw ako sa sakit.

    “Avon…” Nilingon ako ni Brandon dahilan kung bakit nasuntok siya nong lalaking may hawak sa akin kanina.
    “Brandon!” Sigaw ko at pinilit na tumayo kahit na alam ko sa sarili kong wala rin naman akong magagawa kung lapitan ko siya. “Tulong!” Sigaw ko, halos mapaos na.

    “Butch!” Tawag ng lalaking tumihaya pagkatapos suntukin ni Brandon. May dugo sa gilid ng labi ni Brandon pero nagawa niya paring itumba ang dalawang lalaki.

    “Avon…” Nilingon niya ako, nag aalala ang mga mata ngunit may bahid paring pag aalinlangan sa akin.

    NIlapitan niya ako para patayuin ngunit napatili ako nang nakita ko iyong anak ng senador sa likod niya na may hawak na patalim at agad siyang sinaksak galing sa likod.

    “Hoy! Hoy! Tara na!” Sigaw nong nakahandusay at pinilit na tumayo.

    May pito akong narinig habang nanlalaki ang mata ko nang tiningnan si Brandon na unti unting bumagsak sa sahig kasabay ng mga dugong bumagsak na rin sa sahig na kinatayuan kanina.

    Bagok ang ulo niya sa sahig dahil sa pagkakabagsak at parang tubig na kumalat ang dugo sa sahig. Umingay ang buong parking lot habang may humarurot na sasakyan. Tumayo ako, hindi na ininda ang sakit at pag ika ika mapunta lang kay Brandon na ngayon ay duguan na.

    “Brandon!” Sabi ko kahit na nakadilat pa naman siya.

    Hinawakan ko ang kanyang likod kung saan may patalim na nakadikit parin. Inangat ko ang kamay kong ngayon ay punong puno ng dugo.

    “Anong nangyari?” Sigaw ng mga security guard na nagkakagulo galing sa malayong opisina.

    Nanatili akong tulala habang tinitingnan ang kamay kong puno ng dugo. Tumunog ang elevator at ang tanging narinig ko ay ang mga yapak na nagmamadali at ang sigaw ni Arielle.

    “Anong ginawa mo kay Brandon!? Oh my God!” Sigaw niya at dinaluhan si Brandon sa harap ko.

    Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Pinagmasdan ko ang nag aalalang mukha ni Arielle. Sa likod niya ay iyong lalaking kalbo at iilang mga kaibigan niya na kung hindi gulat ay may tinatawagan naman sa kani kanilang mga cellphone.

    And I was there, so stunned I couldn’t even move to breathe.

    Tumunog ang ambulansya galing kung saan. Kinarga nila si Brandon samantalang nanatili akong tulala, duguan ang mga palad. Hindi na ako pinansin ni Arielle, sumama siya sa ambulansya at nanatili ako doon sa kinatatayuan ko, pinapaulanan ng mga tanong ng security guard.

    Tumunog ang elevator hudyat ng pagkababa nina Jessica at Anton at ilan pa sa mga kaibigan ko. Una nilang tiningnan ang kamay ko, ang dugong nagkalat, ang mga security guard bago ako niyakap ng mahigpit ng kaibigan ko at pinalibutan ng lahat.

    Ilang oras akong tumagal sa security room ng buong building. Tulala ako at pawang katotohanan, walang labis o kulang ang bawat sagot ko sa kanilang mga tanong.

    “Jeffrey Zuniga, anak ni Senator Tonton Zuniga, tama?” Tanong ng mga pulis sa sumaksak kay Brandon.

    Sumuko sila sa mga pulis pagkatapos ng higit isang oras na pagtakas. Tapos na akong tinanong tungkol sa nangyari at hinihintay ko na lang ngayon ang mga order ng pulis kung makakauwi na ako.

    “Aggravated assault. Dalawang beses ka nang nagkaroon ng kasong ganito, Mr. Zuniga. Under the influence of alcohol and cannabis.”
    Yuko lang ang ginawa ng Jeffrey Zuniga kasama ang dalawa niyang kaibigang naroon. Gusto ko siyang sigawan, paratangan, murahin at kung anu-ano pa pero wala akong lakas. Ang dugo ni Brandon sa aking palad ay halos matuyo na doon.

    “Jess, I think we should go.” Dinig kong sinabi ni Tyrone sa likod ko.

    May dumantay na kamay sa aking balikat. Nag angat ako ng tingin sa kanya at nakita ko si Tyrone.

    “Let’s go.” Aniya.
    “A, we should call tito.” Sabi ni Jessica. “This will probably be published or something. He’s the senator’s son.”
    Umiling ako. Hindi makasagot.

    May kausap ang chief ng mga pulis at kanina ko pa siya naririnig na nakikipagtalo. Hindi ito mababalita dahil ang mga Zuniga ay determinadong gawin itong lihim sa publiko lalo na’t masama na ang tingin sa kanilang pamilya dahil sa kanilang ama.

    I should call dad. I should get some protection. This boy should learn. He should suffer. Pero hindi ako makagalaw sa sobrang gulat. Hindi ako makapagsalita ng maayos.

    “Miss Pascual, pwede ka nang umuwi. We issued a protection order, already.” Sabi nong chief pagkatapos binaba ang cellphone.
    Tumango ako at tumayo, wala sa sarili.
    “Please, Miss Pascual.” Nanginig ang boses ni Jeffrey Zuniga, nagsusumamo. “I’m sorry. I’m drunk and angry! My dad’s in jail and my family’s broken because of it. I’m sorry. I’m really sorry.”

    Blanko ang naging ekspresyon ko habang tinitingnan sila ng kanilang mga kaibigan. Ang kamay ni Jessica na lumapat sa braso ko ang dahilan kung bakit pumanhik na ako palabas doon.

    “Let’s wash your hands first.” Nanginginig na sinabi ni Jessica sa akin.

  • KABANATA 37Open or Close

    Kabanata 37
    Be Of Use

    Nahugasan na ang kamay ko ngunit nanatili akong tulala. Sariwa pa sa utak ko iyong nangyari kanina. Pinapalibutan ako ng mga kaibigan kong nag aalala at bumubuntong hininga.

    “Jess…” Dinig kong tawag ng isa sa mga kabarkada ko. “Uwi na muna kami nina Aless at Tyrone, may shoot pa kami bukas, e.”

    Sa gilid ng mga mata ko ay tumango si Jessica. Nakita ko ring tiningnan muna nila ako bago sila umalis ng tuluyan. Ramdam na gulat pa ako sa mga nangyari. I’ve never been in an accident before. Iyon ang unang pagkakataon kong nakasaksi ng isang taong nasaksak, duguan, at halos walang malayo. Iyon ang unang pagkakataon na nakahawak ako ng ganon ka raming dugo.

    “A, are you okay?” Pagkatapos ng ilang sandali ay umupo si Jessica sa akin.

    Alam kong madaling araw na at dapat ay tulog na ngayon si Jessica. Kinukulit na siya ni Anton na matulog na ngunit ayaw niya kaya wala ring nagawa si Anton.

    Nilingon ko si Jessica, sa wakas medyo bumalik na ang huwisyo ko pagkatapos ng ilang oras.

    “Y-You think he’s fine?”
    Nilingon ni Jessica si Anton at may sinenyas. Tumango si Anton at umalis, dala dala ang kanyang cellphone.

    Pumikit ako ng mariin at hinilamos ang palad. This was all my fault. It was my dad’s problem. Tinanong niya ako kung kailangan ko ba ng body guard. Kung kailan wala akong body guard tsaka naman ako magkakaroon ng ganitong eksena. And Brandon, I’ve said so many rude things, sinundan niya lamang ako at nadawit lamang sa gulo. And now, he’s proabably critical. I’m not dumb, sa saksak na natamo niya paniguradong malalim ang sugat at sa daming dugo na nawala ay paniguradong hindi maganda ang nangyayari. He’s damn almost unconscious when he was carried by some medical personnel.

    “You should call your dad. Sabihin mo lang ang nangyari, A. Just let him contact the security or talk to the lawyers of the Zunigas.” Nag aalalang sinabi ni Jessica.
    Tumango ako. “I will.” Bukas. Pag kaya ko na.

    Nalaman ko na malalim nga ag sugat na tinamo ni Brandon at halos kailanganin niya ng blood transfusion sa dami ng dugong nawala. He’s unconscious nang dumating sa ospital. Nanginginig ako nang nalaman ko iyon, nag fa-flashback sa akin ang mga dugo ni Brandon sa kamay ko.

    Ilang linggo na ang lumipas at halos wala na akong ginawa kundi ang tumambay sa condo kasama si mommy at daddy. Imbes na dumiretso sila sa Cavite para bisitahin si tito ay nanatili sila sa Manila.

    “I cooked your favorite breakfast.” Ngiti ni mommy nang naaninag akong palabas sa kwarto.

    Sa araw na ito, ganon parin ang mangyayari. Bibisita si Jessica at Anton dito sa condo ko habang si daddy ay may aasikasuhin sa kanilang opisina. Si mommy ay mananatiling nandito sa condo at ang dalawang body guard na nakalaan para sa kanya.

    “Thanks, mom. Good morning!” Bati ko sabay halik sa kanyang pisngi.
    Ngumisi siya at nilagay sa likod ng aking tainga ang takas na buhok sa aking pagkakapusod nito.

    Pinulot ko ang wheat bread at nilagyan ng iba’t-ibang klase ng gulay habang umuupo sa puting silya ng aming dining table. Nakatitig si mommy sa akin habang nilalagyan ko ng ham ang gitna ng sandwich na ginagawa ko.

    “Inalis ng daddy mo iyong mga body guards mo, as you wished.” Sabi ni mommy.
    Tumango ako at nagpatuloy sa pagkain.

    Hindi ako bumisita sa ospital habang nagpapagaling si Brandon. Hindi kaya ng konsensya ko. Doon ko lang din nalaman na may konsensya parin pala talaga ako. I got mad at Brandon but I never wanted it to happen to him. Naguilty ako dahil marami akong sinabing masama sa kanya pero nagawa niya parin akong ipagtanggol. He could’ve chosen to stay with Arielle at hayaan ako sa pag alis ko para lang ipamukha sa akin na masyado akong nag assume na sunud sunuran ko nga siya.

    “Why do you want them removed? Baka may umatake na naman sayo?” Tumagilid ang ulo ni mommy.
    “I’ve been dad’s daughter for years at ngayon lang may umatake sa akin. That kid was under drugs and alcohol, desperate. Hindi naman sa sinasabi kong ayos lang iyong ginawa niya. Ang sinasabi ko ay nagkataon lang talaga ang lahat ng iyon kaya hindi ko kailangan ng body guard. Lightning doesn’t hit one person twice. Wala naman sigurong magtatangka pa ulit sa akin. The case is done. Kung may magtatangka pa ulit sa akin, mabubulok na ang buong pamilya ng Zuniga sa kulungan. Wala nang ibang suspect. That’s dad’s latest case.” Sabi ko bago uminom ng tubig.
    Umiling si mommy, hindi parin sang ayon sa mga nahinuha ko.

    Today, I’ll probably ask Jessica and Anton to drive me to Carlzon Rockwell Hotel Group building na nasa isang tower ng Bonifacio Global City. Isang linggo kasi matapos masaksak si Brandon ay tinawagan ako ng kanyang mommy na si Madame Diana Rockwell na gusto niya rawng mag pa schedule ng meeting sa aming dalawa. Her voice was stern and serious. Sinabi ko rin sa kanyang nag uusap pa kami ng mga lawyers ko kaya pagkatapos na lang siguro ng kaguluhan.

    I heard from Anton na lumabas na daw ng ospital si Brandon pagkatapos ng isang linggong confinement. He’s not completely healed pero nagpapagaling daw ito, umuwi ng Tagaytay at doon muna nag stay. Arielle also contacted me through dad na gusto niya rawng mag usap kami pero hindi ko pinaunlakan.

    I know, I was a coward refusing everyone’s right to talk to me or to provide them correct information. Pero nasabi ko na rin sa awtoridad ang mga nangyari kaya hindi ko na kailangan pang magsalita sa ibang tao.

    Kaya lang ay nitong mga nakaraang araw, nahinuha kong kailangan kong kausapin si Madame Diana Rockwell para mag apologize sa lahat. She’s been nothing but good to me, like his son. At ang sinukli ko sa kanya ay ang pag aalala para kay Brandon dahil sa nangyari.

    I don’t want to be naive and blame myself completely for this but I know that my being a brat made him chase me and thus that situation.

    “Good morning!” Bati ni Jessica nang muli ay nasa condo na namin sila.

    Tumayo ako para halikan siya. Binati sila ni mommy at kumuha pa ng ilang kubyertos si mommy para pagsilbihan ang dalawang bisita.
    “Kumain kayo. Marami akong niluto.” Ngiti ni mommy habang naglalapag ng mga kubyertos.
    “Nag breakfast na po kami sa bahay.” Sabay tingin ni Jessica sa akin. “Pero sige, sasabayan namin si A.”

    Kumain sila kasabay ko at nakipag kwentuhan. Sumali din si mommy at naikwento nila si Adrian na sana ay nandito para mas masaya. Tahimik akong kumain habang nagtatawanan sila. Medyo kita na rin ang baby bump ni Jessica at si Anton naman ay nakaakbay pa sa upuan ni Jessica nang sarap na sarap sila sa kwentuhan kasama si mommy.

    “Nga pala… Jess…” Sabi ko nang humupa ang tawanan nila.
    “Hmmm?” Nilingon niya ako.
    “Labas muna tayo ngayon. Kailangan kong pumunta sa building ng Carlzon Group.” Sabi ko nang di siya tinitingnan.

    Sinabi ko kay Jessica ang lahat ng nangyari sa gabing iyon. How I insulted Brandon. Hindi ko naman alam na nasa likod ko siya non. Galit ako sa kanya dahil nalaman kong alam ni Arielle iyong mga nangyayari at sa offer ni Brandon sa akin. Hanggang ngayon ay may hinanakit parin ako sa kanya at hindi ko parin maintindihan iyon but then, I have to prove to myself that I’m not a coward. I need to face his mother and apologize for everything.

    Nagligpit si mommy ng ilang kubyertos nang natapos na kaming kumain. Nanatili si Anton sa sala, naglalaro ng kung ano sa aming Xbox. Pinasok naman ako ni Jessica sa kwarto, nag aalala sa desisyon ko.

    “Galit siguro ang mommy ni Brandon sayo. Pano mo ‘yon haharapin? And besides, hindi pa kayo nag uusap ni Brandon.”
    “He’s probably angry with me. I am also mad at him. Pero hindi ako ‘yong nasaksak. Hindi ako ‘yong nagligtas. Siya ‘yong nagligtas sa akin. Kahit na anong galit ko sa kanya, hindi ko parin makakalimutan na muntik niya nang ibuwis ang buhay niya sa akin. And I respect his mother so much na tingin ko ay dalawang beses ko na siyang nabastos. Una sa pag alis ko ng walang paalam sa Highlands, ngayon ay sa hindi pag harap sa kanya pagkatapos ng masamang nangyari sa anak niya. I should go, you know.”
    Tumango si Jessica at mataman akong tiningnan na para bang may kung ano sa mukha ko. Tipid ko siyang nginitian bago tumulak sa banyo.

    It’s been a month now since it happened pero tuwing nag sha-shower ako ay madalas ko paring naaalala ang dugo ni Brandon sa aking mga kamay. Para bang kahapon lang iyon at imbes na tubig ang makita ko na dumadaloy sa kamay ko ay ang dugo ni Brandon ang natatanaw ko.

    May natamaang mga internal organs sa saksak na natamo ni Brandon kaya sobrang dugo ang nawala sa kanya. Gulat na gulat ako nang isang linggo lang siya sa ospital. Gusto ko siyang sugurin at suntukin para lang manatili doon ng kahit dalawang linggo. He wasn’t completely healed. Pero nanatili akong nakakulong sa condo ko, refusing to face him and his anger or my anger and my guilt.

    Brandon also forgave Jeffrey Zuniga according to my dad. Ang pamilya niya mismo ang humingi rin ng kapatawaran at nangakong ipaparehab si Jeffrey at hindi na muli ipapalapit kay Brandon. Nagulat ako na pinatawad niya iyon. Hindi ko rin alam anong magiging reaksyon ko pag nagkita ulit kami nong batang iyon. Masyado akong gulat sa gabing iyon kaya wala akong naging bayolenteng reaksyon.

    Si daddy lamang ang naging bayolente at nagalit. Gusto niyang sampahan ng kaso ang binata. Mom was there when they talked about it kaya siguro hindi iyon natuloy at inareglo na lang sa ibang paraan. Hindi rin makakalapit muli si Jeffrey Zuniga sa akin dahil makukulong na siya pag lumapit pa siyang muli. Kahit ang nakulong na senador ay humingi rin ng tawad sa inasal ng anak sa publiko. He accepted the sentence the court gave him and he accepted all his faults and his son’s actions. Iyon ang laman ng kanyang sinabi nang nakapanayam siya ng ilang sikat na reporter sa isang exclusive news.

    Palapit na kami sa building at kabado na ako. Isang puting deep v neck shirt, black blazer, dark pants, at black peep toe ang suot ko sa appointment kong ito. Ang itim na rayban ko ay nasa mga mata ko at tahimik lamang ako sa likod ng sasakyan nina Anton at Jessica.

    Kahit na naayos na ang Civic ko ay hindi naman ako pinapayagan pa ni daddy na mag drive mag isa, napapraning, kaya heto ako at nagpapasama sa kanilang dalawa.

    “May appointment ako with Mrs. Diana Rockwell.” Sabi ko at binaba ang wayfarers nang harapin ang babaeng nasa labas ng opisina niya.

    Binigay ko ang I.D. ko sa babae at pagkatapos ng ilang pakikipag usap sa telepono ay pinapasok ako sa malaki at classic na opisina ni Madame Diana Rockwell.

    Puno iyon ng wooden furniture. Sumisigaw ng antique ang mga muwebles na meron doon. Ang kulay itim na carpet, ang mahogany table kasama ang hard wood stools sa waiting area, ang malaking kulay pula niyang mesa, at ang malaking painting niya sa likod kasama ang isang foreigner na kamukha ni Brandon. That was probably his father. Nanatili ang mata ko sa mga mata ni Madame Diana at sa kanyang esposo na parehong banyaga ang kulay.

    Napatalon ako nang nakita ko ang maliit niyang katawan sa malaking swivel chair. May suot siyang eye glass na hinubad niya agad nang makita ako.

    “Good morning, Miss Pascual.” Bati niya ngunit walang sumilay na ngiti sa kanyang mukha.
    Tumikhim ako at lumapit sa malapad na mesa niya. “Good morning, madame.”

    Umangat ng kaonti ang kanyang labi pero hanggang doon na lang iyon. Hindi siya tulad nong dati na nangngingiting aso, ngayon ay seryoso siya na para bang isa ako sa mga nag po-propose ng kung anong deal sa kanilang kompanya.

    “Sit.” Utos niya.
    Tumango ako at umupo sa upuang nasa tabi. Tumikhim akong muli. “I am really sorry for what happened, madame. I know na matagal po akong nag respond sa gusto ninyong meeting nating dalawa, that was because I was kind of traumatized. I-I was there when Brandon got stabbed. Ako po iyong may kasalanan-“
    Pinutol niya ako. “I know, Miss Pascual. I know what happened.” Matigas niyang sinabi.

    Marami pa sana akong idudugtong ngunit hindi ko na natapos dahil nagulat ako sa pagputol niya sa akin. It was like as if she didn’t want to hear any of my explanations.

    “My son was there chasing you. Nag away kayo, hindi ba? Brandon is quite stubborn.” May bahid na sakit sa kanyang ngiti. “Gusto kitang makausap kasi gusto kong mag apologize.”
    Ngumuso ako. For what?
    “Sinabi ni Brandon sa akin na may plano ang daddy mong patirahin si Arielle sa inyo. That was not because he’s occasionally sharing your life to me, he shared it to me to ask permission na gusto niya sana, kung maaari, ay patirahin ka sa condo niya. He’s not really that kind of boy ever since. Hindi iyon nag papaalam sa akin kung may papasukin man siya sa hotel room niya o kahit saan but then napagtanto kong baka nga seryoso na siya this time dahil nag paalam na siya sa akin.”
    Nahirapan akong lumunok sa mga sinabi niya pero di ko pinigilan ang mga salita.
    “I was also concerned about you. I’m sorry for that. I told Arielle that she should stop wanting more. She’s not a child anymore. She’s legal, for goodness sake. Dapat ay maging masaya siya sa pagiging malaya niya and stop pushing the idea of living with her father. Sa akin niya nalaman na gusto ni Brandon na tumira ka sa condo niya.”

    Nanlaki ang mata ko. Hindi ko iyon inasahan. Nakita niya ang gulat sa aking mga mata. Tumango lamang siya at bumuntong hininga.

    “So… I’m sorry. And that was it. I just want to clear my name.” Ngumisi ng mapait si Madame Rockwell.

    Hindi ako nakapagsalita. Hindi ko malaman kung saan manggagaling pa ang mga salita ko. Naubusan yata ako ng mga letrang maaring ipambuo.

    Marami akong masasakit na salitang sinabi kay Brandon just because of my insecurity which led to his near death. Naputol lamang ang mga naiisip ko nang tumayo si Madame Diana at nagsalita.

    “Thanks for coming here, Miss Pascual. Hope we meet again.” Her words were marked with finality. It was as if she didn’t want to see me again.
    Nanatili akong nakaupo. Naestatwa sa harap niya. Hindi makapagsalita at hindi makatayo para umalis.
    “I-Is Brandon alright now, madame?”
    Tumagilid ang ulo ni Madame sa akin. “He’s doing great. Still recovering. Malalim ‘yong naging sugat ng talim.” Ngumisi siya at may pinindot sa kanyang mesa. “Please ready my next appointment.”

    Alam kong busy siya at kailangan ko nang umalis pero hindi ako makagalaw. She’s probably the only one handling the operations of their hotels dahil nagpapahinga si Brandon ngayon.

    “Nag tatrabaho po ba siya?” Tanong ko ulit.
    Now she looked quite annoyed with me. Tumayo ako para makita niyang aalis rin naman ako. Umiling siya. “Nagtatrabaho pero kailangan niyang magpahinga kaya hindi na ganon ka hands on, for now.”

    It was already late when I realized that I looked at her straight in the eyes. “Please, I want to be of use to him, madame. Gusto ko po siyang tulungan, at least while he recovers. It was my fault. These were all my fault. Malaki na po ang utang na loob ko sa inyo. Umalis ako ng Highlands, pinalagpas ninyo. Napahamak ang anak ninyo dahil sa akin, nasaktan ko rin siya, ngayon gusto ko pong suklian ang lahat ng mga nagawa ninyong dalawa para sa akin. Please…” Nanginig ang boses ko ngunit mataman ko siyang tinitigan.

  • KABANATA 38Open or Close

    Kabanata 38
    Unprofessional and Inexperienced

    Nanibago ako sa pagdating ko ng Highlands. Nang nakarating ako sa dating pinagtatrabahuhan ko, ang Clubhouse, dinumog kaagad ako ng mga dating kasamahan doon. How I missed the look on Jose and Jay’s face.

    “Ma’am! Saan po kayo nanggaling? Bakit biglaan ang alis ninyo?” Tanong ni Jose sa akin, pawis at nagmamadali siya nang makita ako.

    Niligid ko ang mga mata ko sa kanila. Sa kabilang kamay ko ay hila hila ko ang malaking stroller, preparado sa mahabang pananatili dito habang narito si Brandon.

    “Basta, Jose. Kamusta na kayo?” Tanong ko dahil walang maisagot sa kanyang tanong.
    “Basta? Ayos po kami dito, ma’am.” Tanong ni Jose tsaka tumingin kay Ria.

    Palapit na si Mr. Romualdo, tinitingnan kung anong meron at bakit nagkakagulo. Nang makita niya ako ay lumiwanag ang kanyang mukha ngunit hindi siya ngumiti.

    “Nagkausap na ba kayo ni Madame? She’s not pleased of your sudden leave without notice.” Humalukipkip siya.
    Tumango ako. “I’m sorry, Sir. Yup. Nag usap na kaming dalawa.” Muli kong niligid ang mata ko sa paligid.
    “Bumalik na kayo sa mga trabaho ninyo.” Saway ni Mr. Romualdo sa mga empleyadong nakapaligid sa akin.

    Naiwan kami ni Mr. Romualdo roon at nagsimula na siyang magtanong kung ano pa nga ba ang ginagawa ko dito at bakit pa ako bumalik?

    Si Madame Diana Rockwell ang nag utos sa akin na pumunta dito. According to her, this plan has been long overdue. This is my punishment for leaving without formal notice and asking to be back again. And I willingly accept this punishment. Gusto kong bumawi kay Brandon sa kahit anong paraan.

    “Brandon lost his secretary months ago. Wala siyang ipinalit and he did not even mind. But he needs it for work. Kaya mas lalo siyang hirap ngayon dahil wala siyang sekretarya.”
    Ngumiwi pa ako nang marinig ko iyon kay Madame.
    “Ayaw mo?” Nagtaas siya ng kilay. “That’s the only vacancy I can give you. And I refuse to make you someone unemployed to the company, kailangan ay konektado ka sa aming kompanya.”
    It was not my decision to make. Siya ang nag desisyon. Gusto ko lamang makabawi kay Brandon.

    It was really my fault. Wala rin akong karapatang maging masama kay Brandon gayong niligtas niya ang buhay ko. He did not deserve to hear those words from me. It was all humiliating and clearly a reflection of my pride.

    “Sige po, madame.” Tango ko ng buong puso.
    Umangat ang gilid ng labi ni madame. “Kung ganoon, mag impake ka na. Dalawang araw simula ngayon ay aalis ka patungong Highlands dahil doon nagpapahinga si Brandon.”
    Tumango ako at nakinig sa lahat ng kanyang bilin.
    “I will inform him of the arrival of his secretary. You will serve him because he will need your services. Nagpapahinga siya at nagtatrabaho at the same time. His wound is not completely healed. You will be there to answer all his needs, from coffee down to the paperworks.”
    Lumunok ako. I am not used to answering anyone’s biddings. Gusto kong umatras pero wala sa lahi ko ang ganon kaya hindi ko gagawin. I should sincerely pay for what I’ve done and this is how I’m gonna pay for it: serve.
    “I’m just wondering kung saan ako maaaring matulog sa Highlands. Is my dorm still available?” Tanong ko.
    Tumawa lamang si Madame sa sinabi ko. “Why would you need to be so far away? You will help him so why not sleep in his villa? I’m gonna tell him to give you the second room para doon ka na matulog. I will inform him, too.”
    Lumunok ako at tumango. Those were her information for this work.

    Nagpaalam ako kay daddy at mommy tungkol rito. Although, dad’s upset kasi sa Tagaytay na naman ako magtatrabaho, nagustuhan niya rin naman ang ideya na bumalik sa kompanya para malinis ang pangalan ko. Mom wanted to know my complete job description, hindi ko nga lang sinabi sa kanila na magiging sekretarya ako this time dahil alam kong aayaw sila.

    In the end, pumayag sila. Nangako pa silang bibisita sila. Sa makalawa na rin ang alis nila papuntang Cavite at bisitahin si tito doon ng ilang linggo bago sila tutulak patungong Batangas para mag bakasyon. Hopefully, hindi muna sila babalik ng Maynila para hindi pa makaharap ni mommy si Arielle.

    Wala rin silang ideya tungkol kay Brandon. They only know him as Arielle’s friend who got stabbed for saving me. Hindi ko sinabi sa kanila kung ano man ang relasyon namin noon at hindi rin naman nabanggit ni Arielle kay daddy iyon.

    Sinabi ko kay Mr. Romualdo ang job description ko at lumapad ang ngiti niya. May bahid na pagdududa ang mukha.

    “Pumayag ka?” Nagtataka siya.
    Tumango ako.
    “An enderun graduate, secretary to the Chief Operating Officer and Carlzon Rockwell Group successor? Sounds impossible.”
    Ngumuso ako. “Do you know where’s Brandon’s office?” Winala ko ang usapan.
    “Nasa conference room. Doon nag oopisina si Madame pag narito siya. Doon din si Brandon.” Aniya, hindi natatanggal ang ngising aso.
    “Well, you think he’s there right now?” Sabay tingin ko sa bagahe kong sandamakmak. Bitbit ko yata ang buong kabinet ko sa condo. I will need more corporate attires, wala kasing uniporme ang sekretarya nila kaya ako ang bahala roon.
    “He’s probably there. Saan ka tutuloy?” Napatingin siya sa bagahe ko.

    Lito ako kung saan ako mauuna. Sa kanyang villa ba kung saan ko ilalagay ang mga bagahe ko o sa kanyang opisina kung saan naroon siya at nang makapag paalam ako sa pagpasok sa kanyang villa.

    Alas seis pa lang at naisip kong baka hindi pa siya lumalabas ng kanyang villa kaya nagpasya rin akong doon na lang dumiretso. Pumara ako ng van para maihatid ako doon. Kahit malamig at hindi pa gaanong mataas ang araw ay pinagpapawisan na ako ng husto dahil sa mga bitbit ko.

    Binaba ako ng van sa mismong tapat ng villa ni Brandon. Sa garahe niya ay naroon ang Hilux at ang Benz kaya nasisiguro kong nasa loob pa siya.

    Dumagungdong ang kaba sa aking puso. This is not going to be easy. I am pretty sure he’s angry. I’m pretty sure he’s mad. I hope I can melt it, though. Can I really?

    Huminga ako ng malalim at kumatok sa wooden door niya. Pinasadahan ko ng tingin ang kulay pink na malaking stroller ko at ang isang bag na Louis Vuitton. Pinunasan ko ang pawis sa noo ko at nilagay ang takas na buhok sa likod ng tainga.

    Walang sumagot sa katok ko kaya kumatok muli ako. Wala ba siya dito?

    Tiningala ko ang ilaw sa taas ng kinatatayuan ko at ginala ang mata sa mga bintana sa gilid. May tao ba dito?

    “What are you doing here?” Matigas ang boses na galing sa likuran ang narinig ko.

    Mabilis akong bumaling doon at nakita ko ang naka grey na sleeveless shirt at black Underarmour shorts na si Brandon. Pawis siya at hinihingal pa dahil sa pagtakbo. Nanlaki ang mga mata ko. I remember madame’s words. Hindi pa raw siya dapat mag work out dahil kahit na medyo maayos na ang sugat niya ay hindi pa maayos ang internal organs na natamaan ng talim kaya maaring mag internal bleeding pa siya.

    “You’re jogging?” Tanong ko, kabado sa kanyang galit na reaksyon.

    Mabilis at mabibigat ang lakad niya nang palapit sa akin. Sinundan ko lang siya ng tingin habang parang tambol na dumagungdong ang puso ko sa kaba.

    “Anong ginagawa mo dito?” Tanong niya ulit nang di ako tinitingnan.

    I was amazed by his mad expression. Although I’ve seen it before, I’ve never seen him this mad and angry before. Kahit na kabado ako sa reaksyon niya ay hindi ko mapigilan ang paghanga. His brows defined and his eyes heavy all because of his anger. It was sexy as hell. Nagtaas siya ng kilay sa akin ng napansin ang titig ko sa kanya.

    “Nagtatanong ako sayo. Anong ginagawa mo dito? Don’t tell me you’re the secretary my mom’s talking about?”
    Tumikhim ako at kumurap kurap sa gulat dahil sa katigasan ng kanyang boses. “Yes, I am.” Taas noo kong sinabi.
    “You won’t be an effective one. Tss.” Iritado niyang sinabi.

    Nagulat ako sa sinabi niya. Pinasadahan niya ng palad ang kanyang buhok at diretsong pumasok sa kanyang villa. Nanatili akong nakatayo sa labas, hindi alam kung papasok ba o ano. Dumiretso siya sa kanyang cellphone at sumulyap sa akin bago nilagay sa kanyang tainga.

    Tumikhim ako at nagpasyang pumasok. It’s not like this is the first time I’ve been here. Hinila ko ang aking malaking stroller at pinanood lamang niya ako habang nasa cellphone siya.

    “Madame Rockwell.” Sabi niya. “Hindi mo ako sinabihan na hindi trained ang magiging sekretarya ko-“

    Hirap ako sa pag kuha sa isa ko pang bag at sa pag lagay nito sa sofa. Tumikhim ulit ako nang may naalalang pangyayari doon. Nilingon ko ang isa pang kwarto kung saan sinabi ni madame ay magiging kwarto ko. Nakinig rin ako sa usapan ni Brandon at ng kanyang ina. He seemed to be quite annoyed. Alam ko na ang magiging reaksyon niya at wala na siyang magagawa. I was hired by the CEO herself.

    “It’s stupid. I don’t need someone unprofessional and inexperienced.” Tumalikod siya sa akin.
    Nalaglag ang panga ko sa narinig ko sa kanya. It was true but I will fucking try you imbecile. Pero hindi ko iyon isasatinig dahil narito ako para gumaan ang kanyang buhay, hindi para pestehin siya araw araw.
    “What? Kaya ko ng walang sekretarya…”

    Binaba niya ang kanyang cellphone at suminghap siya na parang problemadong problemado sa nangyayari. Tumingin siya sa akin at mabigat parin ang mga mata.

    “Brandon…” Panimula ko. “I’m sorry for what happened. This is my way of making up-“
    “Whatever, just put your things inside that room.” Sabay turo niya sa isa pang kwarto. “Wala na akong magagawa. Utos ng CEO na nandito ka.” Nilapag niya ang cellphone niya sa mesa at dumiretso sa kwarto na parang wala siyang pakealam na nandito ako. He did not even let me explain!

    Nanatili akong nakatayo roon, gulat dahil hindi niya ako pinatapos man lang sa mga sasabihin. Pinagmasdan ko ang maleta ko at ang pintuan ng kwarto. Humugot ako ng malalim na hininga. He’s angry with me and it is my fault alright. Kailangan kong ibaon iyon sa utak ko nang sa ganon ay hindi ko siya masumbatan. I am determined to make it up to him this time. He’s done so many things for me and I understand his cold treatment right now. I should not give up, wala ‘yan sa dugo ko.

    Hinila ko ang mga bagahe ko patungo sa isang kulay kayumangging wooden door. Binuksan ko iyon at isang puting kama, isang kabinet, tukador, at upuan lamang ang naroon. Binuksan ko ang pintuan na mukhang patungong banyo at tsinek kung maayos ito. This is just okay. Not as grand as Brandon’s room but still okay.

    Umupo ako sa kama at ilang sandali pang natulala. Hindi makapaniwala sa nangyayari ngayon. Ilang sandali ang nakalipas ay narinig ko ang iilang hakbang sa labas. Binuksan ko ang pintuan para tingnan at naroon na si Brandon, naka long sleeve shirt, maong, at handa nang lumabas doon.

    “Uh, magtatrabaho ka na?” Tanong ko, pinapanood siyang abala sa pagkuha ng mga susi.
    Bumaling siya sa akin. “Isn’t it obvious? Do you expect me to stay here all day? Marami akong trabaho. And your job is to help me out, right? Why don’t you move and do your job too?” Aniya.
    Nagtaas ako ng kilay. Ang suplado nito. Gusto kong sumagot pero sinarado niya na ang pintuan kaya hindi ko nagawa.

    Badtrip. Mabilis akong dumiretso sa banyo para maligo at ilang sandali lang din ang pagbibihis ko para magtungo na roon sa opisina niya sa conference room. Kaya ko ‘to!

    Dumiretso na ako sa opisina niya. I’m wearing this black pencil cut skirt, white sleeveless top, and black peep toe shoes. Oy, hindi ko iyan sinadya. It was the usual corporate look. I don’t intend to seduce him or what.

    Nagtanong tanong ako kung saan ba iyong opisina ni Brandon Rockwell doon. Iginiya lang ako ng isang staff sa isang kulay kayumangging pintuan na may munting mesa at swivel chair sa gilid ng isang malaking halaman.

    “Diyan ang magiging mesa mo. Iyan ang bilin ni Mr. Rockwell sakin. Tsaka maghintay ka lang daw ng tawag.” Bilin ng staff.

    Tumango ako at iginala ang tingin sa maliit na mesa. Umupo ako roon at nagsimulang mag ayos sa mga papel, paper clips, at kung anu-ano pa. May computer sa gilid ko at nagsimula rin akong mag palit ng password doon, mag ayos ng ilang files.

    Ilang oras ang nakalipas ay wala paring lumalabas na Brandon galing sa loob. Ano kaya ang ginagawa nito sa loob? May speaker sa akin na tingin ko ay doon lalabas ang boses ni Brandon pag may kailangan siya pero wala akong narinig galing doon kaya nanatili akong nakaupo at nakanganga sa mesa ko.

    Pinanood ko ang ilang staff na paminsan minsan ay dumadaan sa aking harapan at abala sa ilang mga gawain. Tiningnan ko rin ang taga linis ng sahig na mas abala pa sa akin. Pumangalumbaba ako at nakita ang isa pang staff na may kape na hawak.

    Inaantok na ako kaya nag desisyon akong kumuha na rin ng kape, tutal ay wala naman akong ginagawa. Nagtimpla ako ng instant coffee at may dumalaw sa isipan ko.

    Hindi ba nagbibigay ng kape ang mga sekretarya sa boss? I should give Brandon some coffee, right? Pero ano ba ang gusto niyang kape? Well, he’d tell me if I gave him this right?

    Nagtimpla pa ako ng isa pang kape para maibigay sa kanya pagkapasok ko sa loob. Nilapag ko iyong akin sa mesa bago dumiretso sa pintuan niya. Kumatok ako roon bago ko pinihit ang bukas namang door handle.

    Pagkapasok ko ay dumiretso ang mata niya sa akin habang may binabasa siyang kung ano. Nakaupo siya sa swivel chair at bayolenteng humugot ng hininga nang makita ako. Binaba niya ang papel na hawak at binigay ang buong atensyon sa akin.

    “What is it, Miss Pascual?” Pormal niyang sinabi sa akin.

    Dire diretso ang lakad ko patungo sa kanyang mesa. May dala akong kape na nilapag ko kaagad nang makalapit doon. He looked offended by my presence. Pilit akong ngumiti.

    “Pinagtimpla kita ng kape.” Maligaya kong sinabi, feeling proud.
    “Hindi ba sinabi ng staff ko sayo na maghintay ka ng tawag ko?”
    Kumunot ang noo ko nang sinabi niya iyon. Hindi ko makuha. “Tawag ng ano? Pinagtimpla kita ng kape kasi baka lang gusto mo.”
    “Tinawag ba kita at sinabi ko sayong mag timpla ka ng kape?” Medyo iritado niyang sinabi.
    Nauubusan na ako ng pasensya at hindi ko na napigilan. “Hindi. Pinagtimpla lang kita kasi baka gusto mo. Kung ayaw mo edi pwede mo namang sabihin na ayaw mo at iinumin ko na lang iyang tinimpla-“
    “It is a simple instruction, Miss Pascual. To answer only when you are asked. To carry out orders when you are ordered. I did not order you to give me that coffee, right?”
    “It was initiative, Brandon-“
    “I will not need your initiative. I need you to answer my orders. And it wasn’t an order.” Dismayado niyang sinabi.
    “Hindi mo ako kailangang utusan kasi initiative ko nga iyan. I’m just being thoughtful here-“
    “I need you to carry out my orders with precision. And my order is for you to wait for my command. You did not. Clearly, you’re at fault, Miss Pascual! You’re wasting my time here. Leave… With your coffee. I did not ask for it.” Mabilis niyang sinabi.

    Nalaglag ang panga ko sa sinabi niya. Pinagmasdan ko ang kapeng naroon sa harap niya. Nanginig ang tuhod ko. Hindi ko malaman kung anong pwede kong gawin o sabihin sa pagkakataong ito. Yes, he’s right. Hindi ko nga sinunod ang mga sinabi niya.

    “Pero-“
    “Please don’t waste my time.” Iritadong sinabi ni Brandon bago dinampot ang papel na binabasa niya kanina at nagsimula ulit siyang magbasa nito.

    Huminga ako ng malalim. Be more patient, A. Kinuha ko iyong kape at inangat. Taas noo akong lumabas sa kanyang opisina. I’ve never been scolded that way by a boss… ever.

  • KABANATA 39Open or Close

    Kabanata 39
    Who’s Worshipping

    “Kunin mo ang lahat ng files at i arrange mo alphabetical. Gusto ko ng organisadong mga files sa opisina ko.” Sambit ni Brandon sa nilistang 700 ka titulo ng files na pinapahanap niya.

    Iyon ang unang utos niya sa akin na halos ikinabaliw ko. Sa opisinang mukhang ginawang warehouse ay naroon ang mga papel na kailangan ko. Inaalikabok na at hinihika na ako sa paghahanap. Ang masaklap pa ay alas tres niya na binigay sa akin ang trabaho kaya hindi ko kaagad na gawa. Kung sana ay ibinigay niya nong umaga ay mas nagawa ko sana ito kay sa ipag timpla siya ng kape.

    Umuwi na ang lahat ng nasa opisina at natira ako doon. Kinatok ko pa si Brandon at kabado akong baka magalit na naman iyon pag inistorbo ko siya. Gusto ko sanang sumabay sa kanyang mag dinner kaso nong binuksan ko ang pintuan niya ay nakita kong naka dim na ang lights ng opisina at wala na siya roon.

    Iniwan pala ako ng lalaking iyon. Nilingon ko ang mga papel na hindi ko pa natatapos sa pag aalphabetize. Wala namang sinabi si Brandon na ngayon ko ito tapusin kaya imbes na manatili doon ay dinampot ko na ang mga gamit ko at umalis na roon.

    “Hello…” Si Jessica ang nasa cellphone ko nang pauwi ako sa villa.
    “Kamusta ka na?” Tanong niya.
    “I’m fine. Well, pinapahirapan ako ni Brandon sa trabaho.” Suminghap ako. Pinapanood ko ang labas dahil palapit na ako sa villa.
    “Mabuti tinanggap ka niya? Ang akala ko babalik ka rin dito kasi mag aaway lang kayo.”
    Pinandilatan ko ang ere. “Mag aaway kami pag pinatulan ko ang pagsusuplado niya. But you know, I’m at fault. May kasalanan ako dito and I know I should make it up to him.”
    Humalakhak si Jessica. “Nagsusuplado parin ba?”
    “Of course, natapos ang araw na ito nang hindi niya man lang ako sinulyapan ng nakangiti. Lagi siyang galit at pinagalitan niya pa ako kanina.”
    “Maglambing ka kaya?” Ani Jessica.

    Bahagya pa akong natigilan. Papasok na ako ng villa niya. May spare key ako na kinuha ko doon sa conference room kanina. Iyon ang bilin sa akin ni Madame.

    “Iyan suggestion ni Adrian. Mag lambing ka raw.” Tawa niya. “Titiklop yan.”
    “Ayoko nga.” Umiling ako, hinihinaan ang boses dahil baka naroon na siya.

    Sumulyap ulit ako sa labas ng villa at nakita kong wala ang Benz doon kaya baka wala pa siya. Pero gabi na, a? Nasaan naman kaya iyon?

    “‘Yan ang hirap sayo. Masyado kang ma pride, hindi ka marunong maglambing.”
    “Nilambing ko siya noon. Nong kasagsagan pa ng pangangalap ko ng impormasyon.”
    “Then do it again now.”

    Pinag isipan kong mabuti ang mga sinabi ni Jessica sa akin. Tumawag pa si mommy at daddy para mangumusta at magpaalam sa akin na bukas ay papa Cavite sila para puntahan si tito. Nakipagkamustahan ako sa kanila habang tinitingnan ang loob ng ref para sa mga pwedeng lutuin.

    I should cook something. Paano kung nakapag dinner na siya? Well, at least I tried, hindi ba?

    Kinuha ko ang pork belly na nasa loob ng kanyang fridge. Nahihirapan ako sa pagluluto ng mga pagkaing nangangailangan ng mas maraming ingredients. Hanggang prito lang ako kaya naisip kong mag luto na lang ng porkchop. Nakita kong may bread crumbs doon kaya iyon ang pinag diskitahan ko.

    Hindi pa ako nagbibihis ay nagluto na kaagad ako doon sa kanyang kitchen. Nililingon ko pa ang oras na mag aalas nuwebe na at hindi parin siya umuuwi. Asan kaya si Brandon?

    Nilagay ko ang mga lutong breader pork chops sa puting pinggan nang matapos ako. Nilapag ko iyon sa malapad na mesa at nag handa na rin ng mga kubyertos.

    Hindi parin siya umuuwi kaya imbes na tumunganga doon ay dumiretso na lang ako sa kwarto para makaligo at makapagbihis na rin. Patapos na ako sa pagbibihis nang narining kong bumukas ang pintuan ng villa.

    Nagmadali kaagad ako. Kulay pink na maiksing shorts, spaghetti strap at nakalugay na basang buhok ang isinalubong ko kay Brandon. Iritado na naman ang kanyang ekspresyon nang nagtama ang aming mga paningin.

    “Welcome home.” Ngiti ko nang umupo siya sa sofa at nagtatanggal ng ilang butones sa kanyang long sleeve shirt.

    Ngumuso ako. Hindi siya sumagot sa bati ko. Nanatiling nakabusangot ang kanyang mukha.

    “Kumain ka na ba?” Nanatili akong maligaya para lang labanan ang kanyang iritasyon.
    Nag angat siya ng tingin at hindi parin sumasagot.
    “Nagluto ako ng breader prok chops. Gusto mo?” Tanong ko sabay turo sa mesa kung nasaan ko nilagay ang niluto ko.

    Tumayo siya at tiningnan ang niluto ko. It was perfectly gold, not burned whatsoever. Kahit paano ay marunong akong mag prito kaya wala siyang masasabi riyan.

    “I’m full. Kumain na ako kanina sa labas.” Matigas niyang sinabi.
    “Oh… Okay.” Sabi ko at naramdaman ang pag kalam ng sikmura.

    Hindi pa ako kumain kasi hinintay ko siya. Sana pala ay kinainan ko na lang itong niluto ko.

    “Kung ganon, kakain na lang muna ako.” Sabi ko.
    Nag angat siya ng tingin sa relo at kumunot ang noo.

    Dumiretso siya sa ref at ako naman ay dumiretso sa mesa para magsimula nang kumain. Nagsalin siya ng malamig na tubig roon at nilapag ang baso sa counter. Kinuha niya ang kanyang cellphone at may ginawa roon. Nagtitext? Sino naman kaya ang katext niya?

    Habang kumakain ako ay hindi ko mapigilan. “Saan ka kumain?”
    “Bakit ka nagtatanong?” Nilingon niya ako.
    “Is it wrong to ask you questions?” Lito kong sinabi at nag patuloy sa pagkain.

    Hindi siya sumagot at nanatiling nakatoon ang atensyon sa cellphone. Was it Arielle? Or some of his girls? Baka naman ay habang nandito ako sa puder niya ay biglaan siyang magdadala ng mga babae? Ano ang gagawin ko pag ganon?

    “By the way, natapos mo na ba ang pinapagawa ko sayo?” Tanong niya.
    Uminom ako ng tubig. Medyo busog na sa kinain. Kumunot ang noo ko at bahagyang hindi nalaman kung ano ang tinutukoy niya. “Uhm…”
    “The files?” Nagtaas siya ng kilay.
    Umiling ako. “Pero tatapusin ko bukas.”
    Humugot siya ng malalim na hininga, ngayon ay nakahanap ng mali ko. “I told you to do that. Hindi ba dapat ay tinapos mo?”
    “Kung maaga mo iyong ibinigay sa akin, then, sana ay natapos ko iyon ng mas mabilis.” Paliwanag ko.

    Humakbang siya patungo sa akin. Nakikipag away na naman ang isang to. Please, Brandon. I’m trying my best to be nice. Please, don’t push the buttons.

    “You really don’t follow my instructions, huh?” Dumilim ang titig niya sa akin, palapit sa aking likod.
    “I’m following your instructions, Brandon. Kinailangan ko lang na umuwi at wala ka namang sinabi na dapat ay ngayon ko na iyon matapos! And I know pinapahirapan mo lang ako kasi galit ka sa akin, hindi ba?” Tumayo ako para harapin siya kahit na lumulundag na ang puso ko sa kaba.
    Tumagilid ang ulo niya at mataman akong tinitigan.
    Naghanap ako ng idudugtong. Iginala ko ang tingin ko sa mga gilid bago nagsalita. “You just want me to pay for what I did! You just want me to-“

    Bago ko pa madugtungan iyon ay hinila niya na ang baywang ko at idinikit niya ako sa kanyang katawan. Namilog ang mata ko nang naramdaman ko kaagad ang umbok sa gitna ng kanyang mga hita. It was pointing at my abdomen, a prisoner to the thing cloth in between us. Nanuyo ang lalamunan ko. A part of me was nervous, a apart of me was happy. Ibig sabihin nito ay kahit galit siya may nararamdaman parin siya para sa akin.

    “Shhh, sweetheart.” He smirked.

    Umatras ako ngunit nanatili ang kanyang kamay sa aking likod. Hindi makawala sa pagkakahawak niya.

    “Brandon…” Lumambing ang boses ko. Nagpapasalamat na hindi niya na ako papahirapan simula ngayon.

    Ang kamay niyang nasa aking likod ay naglakbay patungo sa aking batok. Tinukak niya iyon para mahagip ng kanyang labi ang aking labi.

    He owned it like it was his. I didn’t mind. I was his, anyway. And he should know that by this kiss. Hungry and full of passion, his kisses sent shivers down my spine. I kissed him back, this time owning him as well. Napadaing siya sa ginawa kong paghalik. Naramdaman ko ang pinaghalong alak, mint, at sigarilyo sa kanyang bibig.

    Halos matumba ang upuan sa tabi ko nang hawiin niya iyon para lang makadaan kaming dalawa habang naghahalikan. Tumama ang likod ko sa dingding ng kusina. Wala nang mapuntahan dahil sagad na ang pag atras. Ikinulong niya ako nang itukod niya ang isang kamay sa gilid ko at ang isa ay nanatili sa batok ko, ayaw bitiwan para hindi maputol ang halik.

    Tumigil siya para habulin ang hininga at ilang sandali ay bumaba ang halik niya sa aking leeg. Nanunuya ito at nanunukso. Mababaw iyon at tila nambibitin. Napadaing ako sa kanyang ginagawa.

    Binaba niya ang isang strap ng damit ko at hinawakan ng buo ang aking dibdib habang hinahalikan niya ako sa leeg.

    Nangangatog na ang tuhod ko sa ginagawa niya. Para iyong natutunaw at gusto ko na lang na humiga para hindi na mahirapan.

    Marahas niyang hinawi ang bra ko at hinalikan ang aking dibdib ng paulit ulit. His wet kisses made the fire inside me spread like wildfire. Libu libong sensasyon ang pinukaw ng bawat halik niya. Ginulo ko ang buhok niya habang ginagawa niya iyon. Binabaon at nagmamakaawa pa ng mas malalim na halik.

    Ang kanyang kamay na kanina ay nakatukod sa gilid ay bumaba na sa aking shorts at agad hinanap ang akin.

    I moaned so loud. Uminit ang pisngi ko. I know I was wet down there, and Brandon felt it! Ngumisi siya at tumigil sa pag halik. Inaantok na mga mata ang binaba ko sa kanya. Tumayo siya ng maayos habang tinititigan ako nang hinahaplos niya iyon.

    Napapapikit ako. Nahihirapan na manatiling nakadilat habang paulit ulit niya itong binibigyan ng atensyon. Nanatili ang titig niya sa akin, halos hindi kumukurap.

    “Brandon…” I was so close, I want to beg on bended knees.
    “Hmm, sweetheart?”

    Tumigil ang kanyang kamay. Dumilat ako at halos mag makaawa na sa kanya. Alam niya kung paano mambitin and he was so good at it.

    Hinahabol ko na ang hininga ko at bumaba na ang tingin ko sa labi niyang kinakagat. Hinalikan ko iyon, he kissed me back too. Habang ginagawa namin iyon ay kinuha niya ang kamay ko at nilagay sa ibaba ng kanyang maong. Binaba niya ang kanyang maong at natigil ako sa paghalik.

    Lasing pa sa halikan at sa lahat ay namilog na naman ang mata ko. He’s full and very turned on. Inangat ko ang tingin ko kay Brandon at namumungay ang mga mata niya.

    “Kneel.” Aniya.

    Kumunot ang noo ko. Tila sinabihan ako ng isang banyagang salita. What was it again?

    Pumikit si Brandon at tumingala. His Adam’s apple showing and it was like he’s waiting for something to happen. His naked thing is hanging erect down there, waiting also for something.

    “Kneel, Aurora Veronica.” Utos niya.

    And at that moment, I knew what he wanted. Ito ang magiging first time kong gawin ito. I’m not even sure if I will like it. I don’t even know what to do. Dapat ba ay nag practice muna ako nito? Paano kung hindi niya magustuhan ang gagawin ko dahil hindi pa ako kailanman nagkaganito?

    Unti-unti akong lumuhod. Tiningala ko siya at bumaba rin ang tingin niya sa akin. Lumunok ako, kabado, hindi alam ang gagawin.

    Nang magkaparehong antas na ang mata ko at iyong kanya ay tinagilid niya ang ulo niya at umatras. He zipped his jeans and smirked once again.

    “How can you do that? Pagsalitaan ako ng masama, hindi ako bisitahin sa ospital pagkatapos kong ginawa lahat para sayo. Nandito ka lang pag maayos na ang lahat. Nandito ka lang pag pabor na sayo? Aurora Veronica, sino ngayon ang sunud sunuran? Who’s worshipping who now?” Nanlamig ako sa kanyang galit.

    Nawalan ako ng mga salita. Tinalikuran niya ako, kinukuyom niya ang kanyang kamao at nakaigting ang mga panga. Diretso ang mga mabibigat na yapak niya patungo sa kanyang kwarto. Nanatili ako doon, gulat, naiiyak, at nakaluhod.

    Fuck! What the hell happened?

  • KABANATA 40Open or Close

    Kabanata 40
    Magdurusa Ka

    Hindi ako nakatulog. Hindi ko na maintindihan ang sarili ko, umiyak, dilat, tunganga, at sinasabunutan ko na ang sarili ko. That was a blow to me. Para akong binuhusan ng malamig na tubig sa kanyang ginawa.

    Sampal iyon para sa akin. Napatunayan niya ngayon kung gaano ako kabaliw sa kanya. Iritadong iritado ako sa puntong nanghihina na ako. It was so stupid of me to kneel. He’s a big asshole!

    “Dalawa lang ‘yan, A. Alis o manatili. Pili.” Isip ko at mariing pinikit ang mga mata.

    Ilang oras na ang nakalipas at dilat parin ako habang iniisip kung aalis na ba ako o hindi. Kung aalis ako dahil sa kahihiyang natamo, babalik na ako sa normal kong buhay at mababalewala ang paghihingi ko ng tawad kay Madame. Pag mananatili ako, I will probably lose myself in this situation.

    I know my worth and I know my place in this world. Kahit na anong ganti ni Brandon sa akin ay mananatili ang pananaw ko sa aking sarili. Kahit na anong diin niya sa akin sa kasalanang ito, maaaring tama siya at nasaktan ko siya, mananatiling ako parin ito. I will never lose myself over this. But how will I know that I’m still that same woman? If I make it out of this, if I finish this, still that same fierce woman.

    Tinanghali ako ng gising. Puyat parin ako. Nang dumilat ako ay imbes na magmadali ako dahil tinanghali na ay nanatili ako sa kama.

    Mahirap umalis doon lalo na kung maiisip mong haharapin mo si Brandon sa araw na ito. Si Brandon na pinaluhod ako kagabi at maaaring pinagtatawanan ako ngayon!

    Ginagap ko ang aking kumot at tumunganga pa muna bago tinulak ang sarili na pumuntang banyo para makaligo at makapag bihis.

    Pagkatapos kong magbihis ay lumabas na ako sa kwarto. Wala nang tao sa sala o sa kusina ngunit nakakita ako ng isang pinggan na nakakulob at may pagkain roong nakahanda. I don’t know if it was Brandon’s food or the food he cooked for me. Pwede ba iyon? Galit siya sa akin pero pinagluto niya ako?

    Lumunok ako at nakaramdam ng matinding gutom. It is 9 in the morning at late na late na ako. Isasakripisyo ko na lang ang sahod ko kesa naman pumasok akong sabog. I’m not sure if I’m ready to face Brandon anyway.

    Kinain ko iyong nakahandang bacon. Pagkatapos kumain ay nag toothbrush ulit ako at tiningnan ang pintuan ng bahay. Hindi ko kayang lumabas. Lumalamig ang sikmura ko tuwing naiisip na haharapin ko si Brandon. Paano ko siya haharapin? Hindi ko alam.

    Bayolente akong lumunok nang nakarating sa bukana ng opisina. Damn it! Makakaya ko ba ito?

    Dire diretso ang lakad ko patungo sa aking swivel chair at nilapag ang mga gamit ko sa gilid. Naroon parin sa cabinet ang mga papel na iniwan ko kagabi at nag simula na naman ako sa pagso-sort ng mga files.

    Narinig kong pumihit ang pintuan ng opisina ni Brandon at nakita ko ring lumingon doon ang mga ilang empleyadong kapitbahay ko lang ang mesa. Kumunot ang noo nila. Sa kanilang lahat yata ay ako lang ang hindi lumingon sapagkat parang hinahabol ng aso ang lintik kong puso.

    Sa gilid ng aking mga mata, nakikita ko siyang nakatayo roon at nakapamaywang.

    “I want coffee, please.” Parang sa hangin niya iyon sinabi.

    Tumikhim ako at napagtantong ako nga pala ang sekretarya kaya dapat ay ako ang magsilbi sa kanya sa mga ganong kailangan.

    Hindi na ako umo-o at dumiretso na ako sa water dispenser sa malayo. Narinig kong sinarado ni Brandon ang kanyang pintuan kaya nilingon ko iyon. Nagtinginan ang mga dating empleyado roon at may isa pang sumipol.

    “Kanina pa badtrip si Boss Gwapo.” Halakhak ng isang middle-aged woman.

    Ngumuso ako at kumuha ng instant coffee. Pinunit ko ang gilid at binuhos ko sa cup. Pinapakinggan ko ang mga usap usapan nila.

    “Masama siguro ang gising? Lagi naman ‘yong galit simula nong bumalik dito.” Sabi nong mas bata.
    “Mas galit siya kanina.” Sabi naman nong isa.

    Hindi na rin nila dinagdagan dahil nagtrabaho na sila. Galit? Galit parin siya? Sa akin? Pagkatapos ng ginawa niya sa akin kagabi ay hindi parin siya nakuntento? Hanggang saan pa ba ito? Hanggang kailan ko pagbabayaran iyong kasinungalingan ko sa gabing iyon? Hanggang kailan ko pagbabayaran ang pagkakasaksak niya? I know I’m at fault here but I just can’t help it.

    Nilagay ko sa platito iyong cup at dumiretso na sa kanyang pintuan. Isang katok at pinihit ko ang door handle.

    Namataan kong nakatiim bagang siyang nakatingin sa papel nasa harap niya. Tumikhim ako at naramdaman ko ang titig niya sa akin. Hindi ko siya matignan. Gumagapang na naman ang init sa pisngi ko at gusto kong bigwasan ang sarili ko. Avon, stop feeling awkward!

    Nanginig ang kamay ko habang hinahawakan ang cup at dahan dahang naglakad patungo sa kanya. Kumunot ang noo niya at bumalik sa papel na binabasa.

    Nilapag ko ang tasa nang nakalapit na ako ng husto. “Coffee lang ba, Brandon?” Tanong ko, kahit di makatingin sa kanya.
    “Yes. Just coffee.” Mahinahon at malambing niyang sinabi tsaka humugot ng malalim na hininga.

    Tumango ako at tinalikuran siya. Bago pa ako nakapaglakad palayo ay tinawag niya ako.

    “Avon…”
    Nilingon ko siya pero hindi ako makatingin sa kanya. Nanghihina ako. Umiinit ang pisngi ko at halo halo ang emosyon na nararamdaman ko. This was the man who made me kneel… Aurora Veronica Rama Pascual on bended knees? I’m a fucking laughingstock to my cousins.
    “Uh, are you… done with the files?” Tanong niya.
    Kumibot ang labi ko at tumingala ng bahagya para maiwasan ang kanyang mga mata. “Hindi pa. Do you need it now?” Hindi ko na naiwasan ang kanyang mga mata.

    Para akong nanlulumo at nanliliit nang nakita ko ang mapanuring mga mata niya. Hindi ko matagalan ang pag titig roon.

    “No… Nagtatanong lang ako.” Maagap niyang sagot.

    Tumango ako at tinalikuran siyang muli. Umalis na kaagad ako sa opisina niya at nagsimula ulit sa gawain. Huminga ako ng malalim at tumunganga ng saglit bago ginawa iyon.

    Ilang beses siyang lumabas habang nag a-arrange ako ng mga files. Ibang iba sa unang araw ko kung saan halos nagkulong siya sa silid na iyon.

    Gabi na at nasa pang 500 pa ako. Umalis na ang mga empleyadong kasama ko dapat. Tumunog na rin ang pintuan ni Brandon, aalis na rin siya. Nakita ko sa gilid ng mga mata ko ang kanyang anino. Nakalabas na siya sa opisina.

    Ako naman ay nanatiling nakaupo, nagkalat ang maalikabok na mga files sa aking mesa at halos antukin na sa ginagawang pag aalphabetize non. This was better. I would want this escape from that freaking villa. Ayaw kong maabutan si Brandon sa villa niya kaya mas mabuting narito na lang ako at nagtatrabaho.

    “Hindi ka pa ba uuwi?” Halos mapatalon ako sa tanong niya. Ni sa panaginip ko hindi ko naiisip na magtatanong siya niyan.
    “Hindi ko pa tapos to.” Sabi ko.

    Suminghap siya at naglakad patungo sa pintuan. Noong una akala ko maghihintay siya sa akin. Pero nong lumabas na siya sa pintuan, napagtanto kong gaga ako para isiping maghihintay siya.

    Ilang sandali pa akong tumunganga bago ginawa ulit ang gawain. Nahuhulog na ang mata ko kahit na alas syete pa naman. Siguro dahil sa pagpupuyat ko kagabi.

    Saglit lang naman. Pwede naman sigurong umidlip kahit saglit. Nilapag ko ang pisngi ko sa mga files at pumikit ng ilang sandali. Bumukas ulit ang pintuan ng opisina at halos mapatalon ako.

    “Oy, ma’am! Nandito pala kayo?” Halos murahin ko ang inosenteng mukha ni Jose nang dumating siya na may dalang mop.
    “Anong ginagawa mo dito?” Tanong ko kaagad.
    “Part time ko ‘to, ma’am. Pinag ma-mop ako dito tuwing gabi. Ayos lang din, kita na ‘yan at konti lang namang trabaho ito.”
    “Wala bang maintenance dito?” Ginala ko ang paningin ko sa mga gilid ng buong opisina.
    “Meron naman kaso di sila umaabot ng overtime kaya ako na ang bahala.” Ngisi ni Jose at nagsimula siyang mag mop.

    Gusto kong magmura. Makakatulog na sana ako kahit saglit, dumating pa si Jose at ginising ang huwisyo ko. Ngayon ay wala ng bahid na antok ang aking mata.

    “Ano ‘yan, ma’am?” Tanong ni Jose nang nakitang abala ako sa mga ginagawa.
    “Ay, mga files para kay Brandon, Jose.” Sagot ko.

    Ilang sandali pa siyang naglinis bago lumapit muli sa akin. Amoy na amoy ko ang pawis niya pero hindi ko na siya sinaway. Naaawa din kasi ako sa kanya kahit paano. He must be the breadwinner of their family to want to earn that much.

    “Bakit ka nga pala nag sekretarya na lang ma’am imbes na mag manager?” Tanong niya, nakikiusyuso.

    Nakuha pa niyang tingnan ang mga papel na nasa mesa ko. Isang daan na lang at matatapos na ako. At leastm, diba?

    “Kasi ‘yon ang gusto ni Madame Diana. Tsaka ayos lang din sakin. May atraso ako sa kanya, e.” At kay Brandon.

    Binitiwan niya ang kanyang mop at pinagtitingnan ang mga files na nasa harap ko.

    “Marunong ako nito, ma’am. Alphabetical order?” Nagtaas siya ng kilay nang may nakitang mga post it akong nilagay sa bawat letra.
    Tumango ako. “Talaga, Jose? Tulungan mo nga ako.” Sabi ko.
    “Sige, ba!”

    Lumapit siya sa akin at kinuha ang iilang papel. Nakita kong maayos magtrabaho si Jose sa mga papel. Nakukuha niya kung saan ilalagay ang tamang alpabeto at kahit mahirap ay ginagawa niya ang lahat. Nakakunot na ang noo niya habang nilalagay sa tamang lalagyan ang huling trentang pirasong papel. Tumulong din ako.

    “Sana pala nag apply kang mag sekretarya, Jose.” Tawa ko.
    Tumawa rin siya. Napawi ang tawa ko nang bumukas ang pintuan ng opisina at namataan ko ang supot na dala ni Brandon na kaagad niyang nilagay sa likod niya.

    Tumikhim siya. Madilim ang kanyang mga mata. Nilingon din siya ni Jose.

    “Sir!” Bati ni Jose at ngumisi pa ito. “Magandang gabi.”
    “What are you doing here, Jose?” Tanong ni Brandon sa matigas na boses.

    Kinuha ko ang mga papel sa kamay ni Jose. Mamaya ay pagalitan pa siya ni Brandon kasi tinutulungan niya ako.

    “Naglinis po, sir. Tsaka tinulungan ko na rin si Ma’am Avon sa gawain niya. Malapit na nga kaming matapos, e.” halakhak ni Jose.

    Kitang kita ko ang nag alab na galit sa mga mata ni Brandon. Pinanood ko lang siya habang mariin na tinitigan si Jose.

    “Tapos ka na bang maglinis?”
    “Opo.” Litong sagot ni Jose nang nahimigan ang galit kay Brandon.
    “Then… leave.” Sabi niya.

    Sa utos na iyon ay nagkukumahog na umalis si Jose. Kumaway lamang siya sa akin, halatang takot na baka ano pang sabihin ni Brandon sa kanya.

    Kumunot ang noo ko kay Brandon. “That was rude. Tinutulungan ako nong tao-“
    “That was your work. Bakit ka nagpapatulong sa ibang tao?” Galit niyang sinabi.

    Tiim bagang akong tumayo. Nanghihina dahil ayan na naman siya at galit sa akin. Pagkatapos niya akong ipahiya kahapon ay heto na naman ngayon!

    “Then, I’m sorry. I’m just so damn tired. Kailangan ko ng tulong!” Pinagtaasan ko siyang boses. “Kahapon ka pa, ha! Kung galit ka sa akin, edi parusahan mo ako! Pero hindi ako nangangako sayong mananatili akong tahimik!” Sigaw ko.
    Napaawang ang bibig niya at unti unti siyang yumuko. Umigting ang kanyang bagang. Sa anggulong nakikita ko sa kanya ay nadedepina ang bagang niyang perpekto ang hubog at ang tangos ng kanyang ilong. Unti unti niyang nilapag ang supot na may lamang itim na dalawang itim na styro.
    “You could’ve just ask me to help you out!” Sigaw niya.
    “Ask you? You’re my freaking boss! Anong klaseng sekretarya ang magpapatulong sa boss niya sa simpleng gawain?”
    “Why would you ask another man, then? Kung simple lang naman pala iyang trabaho mo?” Iritado siya at kitang kita ko iyon.

    Namilog ang mata ko. I know where this is getting. Parang kagabi lang ay pinahiya niya ako, ininsulto, ngunit ngayon ay nagwawala siya para lang doon. Gusto kong mangiti pero hindi ko ginawa. Now, Brandon. I got you.

    “Are you jealous? After you insulted me last night! Andyan na ako sa harap mo, nakahain, binitin mo pa ako at ngayon magagalit ka dahil lang sa tinulungan ako ni Jose?”
    Hindi siya nakapagsalita. Nanatili siyang galit.
    “Ano kayang mangyayari sayo kung naghahalikan kami ni Jose dito nong nahuli mo kami, ano? Pag lumuhod siya sa harap ko, hinuhubaran ako-“
    “Shut up, Aurora Veronica!” Sigaw ni Brandon sa akin, halos manggalaiti.
    “Then you’re damn jealous!” Sigaw ko sa kanya pabalik.
    “I’m not.” Aniya, nag iiwas ng tingin.
    “Then what’s your anger all about?” Nagtaas ako ng kilay.
    “I’m not angry! I’m not jealous.” Tumingin siya sa dalang supot. Huminga siya ng malalim. “I… brought you dinner.” Mahinahon niyang sinabi.
    “No, thanks.” Sabi ko at agad dinampot ang aking bag tsaka nilagpasan siya.

    Brandon Rockwell, baliw ka! Pagkatapos mo akong insultuhin kagabi ay manunuyo ka ngayon? Pwes, magdurusa ka ngayon at sisiguraduhin ko iyon.

  • KABANATA 41Open or Close

    Kabanata 41
    What Are You Wearing

    Kumain muna ako sa Clubhouse bago ako bumalik sa villa niya. Nag isip ako habang kumakain ako. I’m here to make up for whatever I say or did to Brandon. I’m doing my very best. Pero wala ako rito para alipustahin niya kaya hindi iyon maaari. I can only do what I’m told. I can’t be abused, kahit na may atraso pa ako.

    Pag pasok ko sa villa ay naabutan ko siyang topless sa sala. Suminghap ako at pinanood ang kanyang paghihirap habang tinatanggalan ng bandage ang sugat sa likod niya. This reminds me that he was critical just weeks ago.

    “May I?” Sambit ko at naglakad patungo sa kanya. Batid ko ang paghihirap niya.
    “No, I can do it.” Sabi ni Brandon habang palapit ako sa kanya.

    Nagtiim bagang ako. Gusto niyang pantayan ang pride na ipinakita ko kanina. Sinubukan kong hawakan ang bandage na naroon ngunit mabilis niya iyong binawi. Nakita ko na may ilang sariwang stitches pa doon sa sugat. Agad siyang tumalikod para matigil ako sa pag titig.

    “Ang sungit mo.” Sabi ko.
    Nag angat siya ng tingin sa akin. Tinalikuran ko kaagad siya.
    “Where have you been?” He asked accusingly.
    “Kumain ako sa labas.” Sabi ko, bago binuksan ang pintuan ng kwarto ko at nagkulong doon.

    I made some calls while inside my room. Kay Jessica, kay mommy at daddy, kay Adrian. My second night was not that bad. Kahit na hindi parin maalis sa utak ko iyong nangyari kagabi ay maayos pa rin naman ito kahit paano.

    Naisip ko rin iyong sugat niya na hindi pa lubusang naghihilom. I’m kind of worried. Nag jo-jogging parin kaya iyon kada umaga ngayon?

    Maaga akong gumising para tingnan kung mag ja-jogging ba siya. Ganon din siya ngunit mukhang hindi siya nag jogging. Habang nag bibihis siya ay nagluto naman ako ng breakfast niya.

    Hindi niya ako inutusan pero gusto kong gawin iyon. Lumabas siya sa kwarto niya ng naka puting long sleeve polo na na nakababa ang unang tatlong butones. Basa pa ang buhok niya at abot sa kusina ang bango.

    Sinilip ko siya at namataan niya agad ang pagsilip ko.

    “Nag luto ako ng ham at sunny side up eggs.” Sambit ko at agad binalik ang mata sa niluluto.
    “That’s good,” aniya.
    Kumibot ang labi ko. Balak mo talagang alipinin ako dito, huh? “Anong gusto mong ulam mamayang gabi?”
    “Adobong manok.” Diretso niyang sinabi.
    Ngumuso ako. Holy hell. Hindi ko alam kung paano ‘yan. “Okay. Magluluto ako.” But yes of course, Google. And when all else fails, call mom.

    Inihain ko ang mga lutong bacon at sunny side up eggs sa pinggan. Nilagay ko iyon sa lamesa na may juice na sa baso at pinggan para sa akin at para sa kanya. Pakiramdam ko nagbabahay bahayan kaming dalawa. Kaso suplado lang ang asawa ko at hindi man lang ako nililingon.

    Humanda ka mamaya.

    “May meeting ako mamayang mga alas otso. Bilisan mo ang paghahanda para makaabot ka.” Sabi niya pagkatapos kumain.
    “Okay.” Nagkibit balikat ako at pinanood ko siyang umalis.

    Pagkaalis niya ay nagligpit pa ako ng mga pinggan. I’m used to living alone but I’m not used to being Brandon’s servant. The hell!

    Nagmadali ako sa pagligo ngunit sinigurado kong humahalimuyak ako paglabas ko ng banyo. Mas lalo kong pinag tuonan ng pansin ang pagpahid ng lotion sa aking balat. Nag perfume ako ng marami at nag blow dry ng buhok. Pagkatapos ng mga ritwal ay sinimulan ko na sa mukha ko. Kaonting make up lamang tulad ng pang araw araw kong ginagawa. Sa damit ay ngumisi na ako. Isang itim na bandage skirt, puting deep v neck top at iyong boyfriend blazer ko.

    Ngumisi ako ng isanktong alas otso ako nakarating sa opisina. Dalawang lingon pa ang ginawa ng isang officemate ko pag dating ko. I’ve been wearing corporate attires the day I came here pero ngayon pa lang na ganito ka ikli at ganito ka sexy.

    Sinikop ko ang buhok ko at nilagay sa kaliwang balikat ko, revealing my nape. That’s how I like it.

    “Avon, my guests are almost complete. Are you there?” Tinig ni Brandon ang bumungad sa speaker.
    “Yes, sir. Papasok na ba ako?” Malambing kong sinabi.
    “Bring a cup of coffee for me.”

    By that, lumapit kaagad ako sa water dispenser at nagsimulang mag tunaw ng kape. Dahan dahan ang pagtutunaw ko. Wala akong pakealam kung mag sungit si Brandon dahil sa pagiging pagong ko sa araw na ito.

    Kumatok ako ng isang beses sa kanyang opisina. Wala siya sa kanyang swivel chair. Naroon siya sa long table malapit sa bintana, may kasamang tatlong middle-aged businessman. Seryoso ang pinag uusapan nila habang siya ay nakaharap sa kanyang laptop.

    Palapit ako nang nilingon ako ni Brandon. Pasalamat ka at dala ko pa ang kape mo at baka mailuwa mo ito habang iniinom mo at tumitingin sa akin. Ngumuso siya at pinasadahan ako ng tingin mula ulo hanggang paa.

    “Here’s your coffee.” Sabi ko sabay yuko ng kaonti.

    Nakita kong dumapo ang mata niya sa aking dibdib at pumikit siya ng mariin.

    “I’ll just get my notes. Magsisimula na ba tayo?” Tanong ko sabay pasada ng tingin sa mga matatandang katabi niya.
    “Oh, Brandon. Is this your new secretary?” Tanong ng isang matandang intsik.
    “Yes, tito. This is Avon Pascual. My new secretary.” Sabi niya, nahihirapan sa pagbanggit sa mga salita.
    Naglahad ako ng kamay sa intsik. “Nice meeting you, sir.” Ngiti ko at tinanggap niya ang kamay ko.
    “Ohhh. My name is Michael Cheng. Michael ang itawag mo sa akin.”

    Halos matawa ako dahil nagpapatawag siya sa kanyang first name.

    “I’m Avon.” Sabi ko at nilipat ko ang mga mata ko sa medyo mestizo na matanda rin.
    “Avon…” Tumikhim si Brandon. “Get your notes now.”
    “Oh… Okay, Brandon.” Ngiti ko sabay talikod at labas.

    Pagkalabas ko sa opisina ay para akong uod na binudburan ng asin. Mabilis kong kinuha ang aking notes at hindi na makapag hintay na pumasok ulit.

    Pagbukas ng pinto ay naroon kaagad ang problemadong mga mata ni Brandon. Nag uusap sila nong intsik at parang hindi siya nakikinig sa mga sinasabi nito.

    “Do you mind if I ask? Sino pa ang hinihintay natin?” Tanong ko at umupo sa tabi ni Brandon, naka dekwatro.
    “Ah! Si Mr. Alfante ang kulang.” Sagot nong isang hindi ko kilala.
    Niligid ko ang mga nakangiting mukha nila sa akin. “Oh, you must all be thirsty or bored. Do you want some refreshments? Coffee, juice, water? Anyone?”
    Bayolenteng humugot ng hininga si Brandon at tinitigan ako. Nagkibit balikat ako sa kanya.
    “I’d like some water, please.” Sabi nong intsik.
    “Juice.”
    “Coffee.”

    Tumango ako at tumayo ulit.

    “Fuck.” Bulong ni Brandon.
    “Yes, Brandon?” Nagtaas ako ng kilay at dinungaw siya.

    Kinakagat niya ang pang ibabang labi niya habang naglalaro ng signpen.

    “Nothing.” Iritado niyang sinabi.
    “I’ll just get your drinks, gentlemen.” Ngiti ko sa mga businessman na naroon.

    Pagkalabas ko sa kanyang opisina ay dumiretso na naman ako doon sa water dispenser na may katabing fridge kung nasaan naroon ang iilang drinks tulad ng juice, softdrinks at iba pa. Kumuha ako ng gusto ng mga matatanda. Nakita ko ring pumasok na ang isang lalaki na matanda lang ng kaonti kay Brandon sa kanyang opisina. Iyon na siguro ang hinihintay namin.

    Dumiretso na ako sa loob at bumungad ulit sa aking mga mata ang titig ni Brandon na agad nag iwas sa akin.

    “Let’s start.” Sabi niya.

    Nilapag ko ang mga drinks sa mga matatandang may gusto nito. Nakita kong nag se set up ng laptop ang kakarating lang at sumusulyap sa akin.

    “Want some drinks-“
    “Upo ka dito, Miss Pascual.” Matalim ang boses ni Brandon.

    Ginalaw niya ang inupuan ko kanina sa tabi niya.

    “We’re starting. Tigilan mo na ang pag labas. You need to take down notes for me.”
    Tumango ako. “Alright.”

    Umupo ako sa tabi niya, naka dekwatro ulit. Suminghap siya ng malalim habang nagtatawanan sa kung anong rason ang mga matatanda.

    “Now, tulad ng sinabi ko kanina, Brandon. This theme park is good for children. It is costly but the materials used will not need much maintenance. At isa pa, this is ideal for Highlands because some of the tourists here are families, locals or foreigners. Ibig sabihin hindi maiiwasan na may mga bata riyan. And kids, they don’t enjoy the golf course that much.” Sabi nong lalaki.

    Nakita ko agad sa kanyang presentation iyong pangalan niya. He’s an engineer. And he’s proposing this building to Brandon. Ipinakita niya ang blueprint nong building na pinopropose niya.

    “Paano namin ‘yan mapapakinabangan? We have playgrounds, recreational activities, this won’t earn more than those activities. This will only drag the hotel down.” Sabi ni Brandon.

    Humugot ako ng malalim na hininga.

    “This…” Bumaling siya ng bahagya sa akin. “This won’t… this will be… kind of hard.” Hirap niyang sinabi.

    Tumagilid ang ulo ng engineer sa harap. Tumatango tango naman ang matatanda.

    “This won’t bring your hotel down. Instead, magiging isa pa ito sa highlights for children. Your playground never made it to your brochure. This will, surely.”

    Tumango ako sa sinabi ng engineer. Nakita niya iyon kaya ngumisi siya.

    “See? Even your secretary agrees.” Ngisi niya sa akin.
    Tumikhim si Brandon. “I don’t think this is a good idea.”
    Kumunot ang noo ko at nilingon si Brandon. “It’s good.” Sabi ko.
    “What are your thoughts, Miss Pascual.” Aliw na sinabi ng intsik na nakahiligan yata ako.
    “Maganda ang proposal na ito. It’s good for highlands. Not all kids enjoy the recreational activities. Some of it are suitable only for those who are 7 years old and above? This small theme park will make even toddlers love Highlands.” tango ko.
    Pumalakpak si engineer sa sinabi ko. Tumango tango naman ang mga matatanda. Matalim akong tinitigan ni Brandon, hindi nasisiyahan sa mga sinabi ko. It was my opinion anyway. Pasalamat siya at tinutulungan ko siya.
    Tumikhim siya at bumaling sa engineer. “May I see more of your proposal? I don’t think I can decide right away. Kailangan ko pang pag aralan ito. Anyway, this is just our first meeting right?”
    Tumango ang engineer. “Okay. There’s no problem.”

    Yumuko ang engineer para tingnan pa ang kabuuan ng kanyang proposal ngunit nakita kong hirap siya sa kanyang laptop. Ngumuso ako, uneasy sa pagkakaupo. I’m sure I can do something about that.

    “Anong file ba ang hinahanap niyo, Engineer? Hope you don’t mind. I can help.” Sabi ko.
    Ngumisi ang engineer kahit na nahihirapan. “It’s a presentation. Nasa flash drive ko siya, di ko mahanap.”
    “Sit, Aurora Veronica. You’re my secretary, not his.” Bulong ni Brandon.
    Nilingon ko siya. “I’m sure it won’t hurt you if I help him out. Konting bagay lang naman ito, Brandon.” Bulong ko pabalik at tumayo na ako.

    Hahakbang na sana ako nang hinawakan niya ang aking hita. Nanlaki ang mata ko. His eyes full of confidence and authority. “Sit, Avon.” Aniya, dinig ng mga tao sa loob. “I’m sure, Mr. Alfante can find the file by himself.”

    Nagulat si Engineer at napatingin sa kamay ni Brandon na nasa hita ko mismo. Gumalaw ako at binalewala ang kanyang sinabi.

    “Let’s remove the flashdrive. Baka di lang binasa.” Sabi ko at dumalo na kaagad sa kanya.

    Isang beses kong tinanggal ang flashdrive at binalik ulit tsaka pa lang ito umilaw at binasa.

    “There.” Sabi ko sabay ngisi.

    Nilingon ko si Brandon at halos wala nang mapaglagyan ang umaapaw na galit niya habang tinititigan ako. Nakapamaywang ako at nagtaas ng kilay sa kanya.

    “Let’s see your presentation, Engineer.” Sabi ni Brandon.

    Humakbang ako palapit sa kanya at tumuon ulit ang mga mata niya sa akin. Habang nag pepresent si Mr. Alfante ay wala akong ginawa kundi mag take down ng mga notes at marinig ang bawat buntong hininga ni Brandon sa gilid ko.

    Nang nag wrap up na at umalis na ang mga businessman kasama iyong Engineer ay nanatili ako sa opisina ni Brandon para itransfer ang minutes sa laptop.

    Sinarado ni Brandon ang pinto pagkatapos niyang ihatid sila sa labas. Ngayon ay rinig ko ang yapak niya patungo sa mesa.

    “You might want to work outside my office.” Aniya.
    Nagtaas ako ng tingin sa kanya. “Malapit na akong matapos, o. Papaalisin mo ako dito? Bakit?”
    Umigting ang bagang niya at lumapit sa akin. “What are you wearing?”
    Nagulat ako at tumingin sa damit ko. “A bandage skirt? and blouse?”
    “Sana ay naghubad ka na lang! Pinag pipiyestahan ka na nong mga bisita natin. Kada yuko mo halos kita ko na ang dibdib mo. Kada yuko mo, kulang na lang makita ko ang kaluluwa mo!” Sigaw niya.
    “Anong problema mo? I can wear whatever I want, whenever I want. Isa pa, this is also corporate! Is it wrong to want to wear clothes that make me look sexy?”
    Umiling siya. “Tsss. Tangina. Di baleng hindi sexy, wag lang mabastos.”
    Uminit ang pisngi ko. “Hindi ako nabastos. And you think scolding me like this will stop me from wearing my kind of clothes? No!”
    Kinagat niya ang pang ibabang labi niya. A pained expression crossed his face. Para bang hirap na hirap siya sa ginagawa ko. He groaned. “Don’t leave my office when I don’t tell you to, then.” Sabi niya.
    “Huh?” Nagulat ako sa kanyang sinabi.

    Ngunit bago pa ako makapagsalita ay dumiretso na siya sa kanyang mesa. Well, whatever. May ginagawa parin naman ako dito sa kanyang mesa kaya hindi ako makakaalis.

    Ilang saglit ang nakalipas ay naramdaman ko ang pagkakaihi. Nilingon ko si Brandon na ngayon ay naka babad sa mga papel ng kanyang mesa.

    “Brandon…” tawag ko.
    “What is it?” Hindi niya ako nilingon, para bang nahihirapan.
    “Naiihi ako. Walang CR dito. Alis muna ako. Tsaka bakit ayaw mong aalis ako? May gagawin ako sa mesa ko.”
    Bumaling siya sa akin, umiinom ng kape. “Pumunta ka ng bathroom. May gagawin ka? Wala naman akong inutos sayo ah? Bukod sa minutes ng meeting?”
    Ngumuso ako at umirap sa ere. Nagmartsa kaagad ako palabas ng kanyang opisina para sa CR.

    Bahala si Brandon. Pagkatapos kong umihi ay nainitan naman ako. Hinubad ko ang blazer na suot ko at nagpasyang dumiretso na lang sa opisina ni Brandon. Mamaya ay pagalitan ulit ako non.

    Nilapag ko ang blazer sa aking swivel chair bago ko pinihit ang door handle sa kanyang opisina.

    Nakatalikod siya, dala dala ang tasa ng kape habang tinitingnan ang mga papel. Ngumisi ako sa sarili ko.

    “Wala ka bang iuutos sa akin? Patapos na ako sa… ano… minutes.”
    Nilingon niya ako habang umiinom ng kape at pagkatapos ay halos mailuwa niya ang kape. Inubo siya sa nangyari. Bahagya akong humalakhak at diretsong lumapit sa kanya.
    “Brandon, are you alright?” Tanong ko habang umuubo parin siya sa kape.

    Nilapag niya ang kape at tumalikod sa akin.

    “Stay seated, Avon!” He growled.
    “What? Ayos ka lang ba?” Natatawa kong sinabi. “Nasamid ka?”
    “Fuck! Just stay seated!” Sabi niya at umiling. “Labas muna ako.”

    Hindi niya na ako nilingon at dumiretso na siya sa kanyang pintuan, nagmamadaling umalis.

  • KABANATA 42Open or Close

    Kabanata 42
    Stay There

    Hindi niya na ako binalikan sa kanyang opisina. Lumabas ako kahit na wala pang utos niya para magtanong kung nasaan siya pero may inasikaso di umano. Ayos lang ba ‘yon? Ako na secretary niya ay walang alam kung nasaan siya?

    Hindi hectic ang schedule niya ngayon. Iyong meeting lang naman ang schedule niya para sa araw na ito. Naisip ko tuloy kung gaano siya ka busy sa mga araw niya pag naroon siya sa Maynila. Panigurado ay mas hectic ang schedule niya roon.

    “Oh, Miss Pascual. Di ka pa a-out?” Hinahagilap na ng isang empleyado ang mga papeles niya para makauwi na.

    Nakapangalumbaba ako sa aking mesa. Pwede na akong umuwi pero wala pa si Brandon. Hindi ko naman siya kailangang antayin pero iniisip ko kasing baka bumalik pa siya.

    Suminghap ako. “Susunod na ako.”

    Tumango siya at umalis na rin. Ilang sandali ang nakalipas ay nagpasya akong umuwi na lang din. Tinitigan ko ang cellphone ko sa loob ng van at inisip kong mag text sa kanya.

    Ako:
    Where are you?

    Wala siyang naging reply kahit noong nasa loob na ako ng villa. Kaya imbes na antayin ang kanyang reply at magmukmok ay naisip kong maghanap na ng recipe para sa adobong manok.

    Hinagilap ko ang kasangkapan niyon sa kusina ni Brandon. Naroon naman lahat ng sangkap nito. Dinirekta ako ng Google sa Youtube para makapanood ng video kung paano ito lutuin.

    Nagsuot ako ng apron at ginaya na kung paano magluto. Inuna ko iyong cooking oil tsaka ‘yong sibuyas at bawang. Ginisa ko ito.

    Napaisip pa ako na kailangan din yata akong bumili ng mga pagkain dahil nakikikain lang ako sa mga pagkain ni Brandon. Mamaya ay sumbatan pa ako non dahil sa pagtira ng walang bayad doon.

    Habang naglalagay ako ng toyo at tubig roon ay tiningnan ko ang cellphone ko na walang text kundi iyong nangungumustang si Tyrone, Jessica, at ang mensahe ni mommy na nasa ospital sila ni daddy para kay tito. Walang galing kay Brandon. Nireplyan ko isa-isa ‘yong mga mensahe habang naghihintay na maluto ang manok.

    Pagkatapos kong mag text ay tsinek ko ang manok at agad nahagip ng kawali ang palapulsuhan ko. Napasigaw ako sa sakit at hapdi ng pagkakapaso ko. Namula kaagad ito at nanatili ang hapdi nito ilang sandali ang nakalipas.

    Natapos na ang pagluluto ko ng adobo at alas syete na ng gabi. Naluto na rin ang kanin sa rice cooker. Nilagay ko ang mga ito sa mga pinggan para maging maganda ang presentasyon. Kumuha rin ako ng juice at nilagay muna sa ref para malamig iyon mamaya pag balik ni Brandon.

    Suminghap ako sa sala, iniinda ang paso ko sa palapulsuhan. Hindi naman siguro ito nakakamatay. Kaya lang, mahapdi. Hindi ko mabalewala.

    Ilang sandali ang nakalipas ay napansin ko ang sahig na kahit sa carpet ay kitang maalikabok na. Ang alam ko, may bumibisitang taga linis dito. Hihintayin ko pa ba iyon?

    Kinuha ko ang vaccuum cleaner sa loob ng kabinet na may lamang mga panlinis. Nagsimula ako sa sulok. Maglilinis muna ako habang wala pa si Brandon. I’m sure he’d be pleased to see me cleaning the whole sala when he’s home.

    Binagalan ko ang paglilinis para sana madatnan niya akong naglilinis roon ngunit hanggang sa pagkatapos kong magpunas ay walang Brandon na nagpakita.

    It was nine in the evening and he’s not yet home! Where the hell is he?

    Hindi ko na napigilan ang pagpindot ulit sa cellphone ko.

    Ako:
    Where are you? Dinner time na! You’re late.

    Pagkatapos ko iyong tinext ay dumiretso na ako sa kwarto. Mamaya ay madatnan niya pa akong pawis at madungis. Maglilinis na lang muna ako ng katawan habang wala pa siya. Naligo ako at nagpabango. Ngunit pagkalabas ko ng kwarto ay wala parin siya.

    Umupo ako sa kusina. It was almost ten in the evening. Tinitigan ko ang malamig nang adobong manok at kanin. Ginugutom na ako at nabubuwisit na ako sa kay Brandon.

    Nagpaluto siya tapos iindianin niya ako ngayon? Nag walk out siya kanina sa opisina at hindi na ulit nagpakita, a? Paano kung bumalik pala siyang Maynila at hindi niya na nakayanan ang presensya ko?

    I suddenly felt stupid. Why would I put effort on all this shits? Gusto kong balikan kung paano niya ako pinahiya, gusto kong isipin na siya na ang pinakagagong tao sa buong mundo, pero tuwing naiisip ko iyon, imbis na magalit ay nangingilid ang luha ko. Damn it!

    Bumukas ang pintuan ng villa niya at napatalon ako sa kinauupuan ko. Agad siyang nagmura at padabog na sinarado ang pinto. Nahanap niya kaagad ang mga mata ko.

    He was wearing that same white long sleeves. Ang unang tatlong butones ay nakakalas at kumunot agad ang noo niya. Tinuro niya ang pintuan.

    “The door was unlocked. Hindi mo sinarado?” Galit niyang panimula.

    I hated that he did not even see the clean floor, or the food in front of us. Iyon ang una niyang napansin. Ang pintuan na hindi ko ni lock.

    “Akala ko uuwi ka ng maaga. Pinagluto mo ako, e.”

    Bumaba ang tingin niya sa mga pagkain at nakita ko ang sakit na saglit na dumapo sa kanyang mata bago siya nag angat muli ng tingin.

    “Kahit na! Sana ay sinarado mo ang pintuan! What if…” Hindi niya maituloy.

    Nagtagpo ang titig namin at agad niyang iniwas ang kanya. Kita ko pa ang bayolenteng hugot niya ng hininga habang pinipilig ang ulo.

    Umirap ako, hindi na maitago ang pait na nararamdaman. “Kumain ka na?” Binaba ko ang tingin ko sa adobong manok at nawalan agad ng ganang kumain. Ganunpaman ay kumuha ako ng isang piraso nito.
    Jerk! Nagkibit balikat ako para hindi niya mapansin ang sakit na naramdaman ko. “Hinintay mo ako?”
    Yes, idiot! Jerk! Asshole! Gusto kong banggitin sa harap niya ito. If only my pride would allow me.
    Humakbang siya patungo sa mesa at umupo siya sa harap ko. Binalewala ko siya. Nanatili ang atensyon ko sa pagkain para makakain na. Nalipasan pa ako para lang hintayin siya!? Bakit ko nga pala siya hinintay? “We have to talk about your attitude in my home. I don’t like you leaving the doors unlock when you’re inside.”

    Hindi ko siya tiningnan. Hindi ko rin maiwasan ang pag angat ng kilay ko. Sa dami ng ginawa ko para sa kanya, iyong kamalian ko lang ang naisip niya?

    “Avon, listen!” Pangungulit niya habang sumusubo ako ng pagkain.
    Binaba ko ang kubyertos ko at binigay ang tingin ko sa kanya. Nagulat siya sa talim ng titig ko. Bago ko masala ang mga salita ko ay naibuga ko na ito sa kanya, “Oo na nga kasi! Oo nga, ila-lock ko na next time!” Iritado kong sinabi at nag simula nang kumain ulit.

    Minadali ko ang pagkain. Ilang hakbang ang ginawa niya patungong ref para magsalin ng tubig. Wala akong ganang kumain pero kumain parin ako kahit konti. Ayaw kong sabihin sa kanya na pinaghirapan ko ang lahat ng ito! Na naglinis pa ako para lang mahintay siya! Para matuwa siya!

    Nilingon ko siya at nakita kong tinititigan niya ang aking luto. Agad ko iyong tinakpan ng plato at nag isip na ilalagay ko na lang iyon sa ref, tutal ay tapos na rin naman yata siyang kumain.

    “Maghuhugas lang ako ng pinggan, matutulog na ako pagkatapos.” Sabi ko.
    “Okay.” Sabi niya at naglakad paalis ng kusina.

    Nagpupuyos ako sa galit habang naghuhugas ng pinggan. Ang tarantadong iyon, pinagluto ako pero hindi niya naman kinain!? Kumain na yata siya kung saan, e. At baka pa may kasama iyon kaya ginabi?

    Halos mabali ko ang mga kutsara niya habang naghuhugas ako. Pagkatapos non ay nagmartsa agad ako patungo sa aking kwarto. We’re not yet done, Brandon Rockwell!

    Bahala siya sa buhay niya. Natulog na lang ako ng maaga para maunang magising sa kanya kinabukasan.

    Pagkagising ko ng mga alas kwatro ng madaling araw ay kaagad akong naligo. Pagkatapos maligo ay ginawa ko muli ang ritwal na pang umaga, pag pahid ng lotion sa balat at pag lalagay ng perfume na hindi masakit sa ilong. Nanatiling basa ang buhok ko dahil madaling araw pa naman. Hindi rin ako nagbihis ngunit hinanda ko na iyong pencil skirt na puti at floral spagetti strap. This time, I will no longer wear my damn blazers.

    Tinapis ko ang puting tuwalya sa aking katawan at tanging underwear lang ang suot ko. Lumapad ang ngisi ko at hinagilap ang pipe wrencher. Naaalala ko kagabi na habang naghuhugas ako ng pinggan, may tulo akong naririnig sa ilalim ng lababo. Mag kukumpuni ako ngayon ng sirang tubo kahit na ang totoo ay hindi ko naman alam kung paano.

    Five thirty ng umaga ay naroon na ako sa kusina. Naghihirap na kapain ang tubo sa ilalim ng lababo. Paano ba ito? Nakita kong may kaonting leakage doon at hindi nito kailangan ng pipe wrencher. Kailangan yata ito ng pandikit o kahit anong ganon para mawala iyong kaonting leak.

    “Holy fuck!” Sigaw ng tinig sa likod ko na alam kong kay Brandon. Kakagising niya lang yata.

    Tumayo ako at hinarap siya. Pinagpawisan ako ng konti kaya pinahid ko ang pawis ng noo ko.

    “Good morning!” Bati ko sabay turo sa tubo. “Nagkukumpuni ako ng sirang tubo.”
    Iniwas niya ang tingin niya sa akin at nagkamot ng ulo. Pumikit siya ng mariin at ako naman ay nagkagat ng pang ibabang labi para maiwasan ang ngisi. “Where’s your clothes?” Tanong niya, iritado.
    “Kakaligo ko lang, nasa loob ng kwarto. Naalala ko kasi ito-“
    “Ako na niyan! Go back to your room and put your clothes on.”
    “Magsasaing pa ako-“
    “Go to your room, Avon!” Sigaw niya.
    Nanliit ang mata ko at nakita kong hindi siya makatingin sa akin. “Oh, well, teka lang. Ima microwave ko rin ‘yong adobo kagabi. Ibababa ko lang sa ref.” Sabi ko at nakapaang naglakad patungong ref.

    Marahan siyang pumikit at pinilig muli ang ulo, para bang konting konti na lang ay mapipigtas na ang pisi ng pasensya niya sa akin.

    Humugot siya ng malalim na hininga at dumiretso na lang doon sa tubo bago pa siya sumabog sa galit. Imbes na dumiretso din ako sa aking kwarto ay nagawa ko pang mag microwave habang siya ay nakaluhod sa lababo at tinitingnan ang leakage.

    “Itong adobo na lang ang breakfast natin.” Sabi ko.
    “Maaga ako sa opisina ngayon. May mga reports akong gagawin. Wag kang mag pa late. Mauuna na ako.” Sabi niya habang naroon parin ang atensyon sa tubo.
    “Okay.” Umirap ako at ilang sandali ang nakalipas ay nilapag na iyong adobo sa mesa.

    Nakapaa ulit akong dahan dahang dumiretso sa aking kwarto. Humalakhak ako sa loob ng kwarto ko at naligo muli. Pinagod ako ng lababong iyon ah?

    Napagtanto kong bigo naman ako ngayon sa pag alam kung nagustuhan niya ba iyong luto ko. Lintek rin kasi ang isang iyon at bakit pa naunang umalis. Ayaw talaga yata akong makasama.

    Sinikop ko ang aking buhok at nilagay ko iyon sa kaliwang balikat ko bago kumatok ng isang beses sa kanyang opisina.

    Pumasok ako ng may dalang kape at nadatnan ko siyang katalikod, ang palad ay nasa noo, at may kausap sa cellphone.

    “What do you mean get married? You will, really, Rage?” Aniya sa cellphone.

    “Coffee!” Sabi ko sabay lapag ng coffee sa kanyang mesa.

    Nakita ko ang pagtalon ng kanyang balikat sa narinig na tinig ko at nilingon niya kaagad ako. Naging matalim ang titig niya sa akin.

    “Talk to you later.” Sabi niya at binaba kaagad ang tawag.
    Tinuro ko ang labasan para makaalis na ngunit umiling siya sa akin.
    “Why are you here?” Tanong niya, nanatili ang mata sa aking mata. “And what’s with your clothes again?” Sigaw niya.
    “This is corporate-“
    “Don’t give me that bull, Avon. I told you I dislike those clothes!” Aniya.
    Nalaglag ang panga ko. “Doesn’t mean I’m going to stop wearing them, Brandon. Kung ayaw mo, edi wag mo akong tingnan, simple!” Sabi ko at tinalikuran ko siya.

    Bago ko pa masarado ang pintuan niya ay narinig kong may nabasag sa kanyang opisina. Nanlaki ang mata ko at muling binuksan ang pintuan.

    Nakita kong isang flower vase ang basag at nasa ere ang daliri niya.

    “Stay fucking there.” Aniya, nagbabanta.
    “P-Pero-“
    “For once, Avon, sundin mo ang utos ko!” banta niya.

    Kaya imbes na ako ang tumulong ay nanghingi pa sila ng tulong sa maintenance. At pagkatapos non ay wala na ulit akong natanggap na utos galing sa kanya. Buong araw akong walang ginawa. Inaantok tuloy ako at sayang lang itong pinag hirapan kong attire kung di ko naman rin pala mababalandra.

    Nasa opisina pa rin siya nang nag alas singko kaya inisip ko mauuna na lang akong mag out kasi hindi niya naman ako inuutusan. Sumakay na ako ng van at nadaanan ko pa ang malinis at kumikislap na tubig ng swimming pool ng Country Club. Nakakaakit nga naman talaga iyon.

    “Hindi naman ako inutusan ni Brandon na magluto ngayon pero magluluto parin ako ng para sa kanya. Pagkatapos ay didiretso na ako sa Country Club. Kung kagabi ay siya iyong matagal na umuwi, pwes, kaya ko ring gabihin sa araw na ito.”

  • KABANATA 43Open or Close

    Kabanata 43
    Cancel It All

    At dahil wala akong panahon para magluto ng mahihirap na mga pagkain ay naisip kong magluto ng porkchop. Habang nasa loob ito ng kawali ay naisip kong mag punas na rin mesa at counter sa kusina.

    Nagawa ko pang sumayaw sayaw habang nagpupunas nang bigla kong narinig ang padabog na paglalapag ng kung ano sa kusina. Hinawakan ko ang dibdib ko sa gulat. Nakaawang pa ang bibig ko nang hinarap ang galit na si Brandon.

    “Ikaw lang pala!” Sabi ko. And what the hell did I do this time? Bakit galit na naman siya.

    His eyes moved to my hand. Kumunot ang kanyang noo at umigting ang kanyang panga.

    “I told you to lock the doors, Aurora!” Pabagsak niyang sinabi.
    Imbes na harapin siya ay nagtungo ako sa niluluto para patayin ang apoy bago siya nilingon. “Hindi ko namalay-“
    “Hindi mo namalayan? What the hell?” Galit na galit niya akong pinutol. “And what are you doing? You’re cleaning? I did not hire you as my maid!”
    Nag iwas ako ng tingin. “Yes, you didn’t. Napansin ko lang na maalikabok. Tsaka nagluluto ako, naghihintay na matapos, wala akong ginagawa-“
    Nilagay niya ang kanyang palad sa kanyang noo. I can sense his frustration. Nagtaas lamang ako ng kilay sa kanya at nilapag ang pinggan sa mesa.
    “Stop cleaning the house and please lock the door when you’re alone.” Marahan niyang sinabi nang hinarap muli ako.
    Tumango ako. “Okay.” Kitang kita ko ang pag igting muli ng panga niya. Para bang nakikinita niya sa reaksyon ko na hindi naman talaga tumatak sa ulo ko iyong mga sinabi niya. Tinusok ko ang porkchop at nilagay kaagad sa pinggan. “Dinner? Akala ko di ka na naman uuwi ng maaga. Aalis ako pagkatapos kong magdinner.”
    Huminga siya ng malalim. “And where are you going?”

    Tinitigan ko lamang siya dahil puno na ang bibig ko ng pagkain. Kumunot muli ang ulo niya at agad na lumapit. Nagulat ako sa inasta niya at ang kamay kong nakahawak sa tinidor na pinangtusok sa porkchop ay kanyang inangat.

    Tinagilid ko ang ulo ko, hindi malaman kung anong tinitingnan niya doon. “Where did you get this?”

    Dumilim pa lalo ang kanyang titig. Mas lalo lang nadepina ng kanyang kilay ang kanyang mga mata. Binawi ko ang kamay ko.

    “It doesn’t matter.”
    “You’re killing me… Will you answer me properly? Napaso ka?” Nanliit ang mata niya, kitang kita ko ang pabalik balik na pagkuyom ng kanyang kamao na para bang handa siyang mambasag ng kung ano.
    Tumango ako at uminom ng tubig.
    “Will you stop it? you sound so disappointed! Pinaghirapan ko ang pagluluto ng mga pagkaing ito, kumain ka na lang.”
    Umawang ang bibig niya at bumaling sa pagkaing nakahanda. It took him a while to sit in front of me and eat my food.

    Pinanood ko siya habang sumusubo ng pork chop. Nakita kong nginuya niya iyon ng mabuti. I couldn’t help but stare at his red lips. Dammit!

    “Masarap ba?” Tanong ko.
    Nag angat siya ng tingin sa akin. “They’re fine.”
    Uminit ang pisngi ko. May kung anong humahalukay sa sikmura ko. I remembered the way I felt when I auditioned for the Summit. Para bang ang kanyang hatol ang pinakaimportante sa akin. It was as if it was life and death for me and now he’s here telling me it was fine? “H-How about the adobo this morning?”
    “Fine, too.” Sabi niya nang walang kahit anong ekspresyon. Like it was just mediocre.
    Alam kong medyo naramihan ko iyon ng toyo kaya masyadong maalat. Ngayong pork chop, maayos parin naman kahit na may itim dulot ng konting pagkasunog. He’s right, everything I did was mediocre.
    Tumikhim siya, “Stop trying so hard. I know you don’t cook adobo. Stop cleaning the house too.”
    Kinagat ko ang pang ibabang labi ko. “You could’ve told me that I suck at it. Hindi iyong ‘fine’ lang tapos pinapatigil mo akong magluto!” Sabi ko at padarag na tumayo.
    “Hey!” Agap niya ngunit nagmartsa na ako palayo doon.

    Dumiretso na ako sa kwarto at agad pinaghahagilap ang hinandang summer bag kung nasaan naroon ang mga gamit ko para sa pag si-swimming na ito. Pagka bukas ko ng pintuan ay naroon si Brandon nakatayo at namumutla.

    “Where are you going?” Napapaos ang kanyang boses. His eyes were filled with panic, I can almost taste it.
    “Ha? Sa Country Club, magsiswimming!” Sabi ko at umirap.

    Hindi ko siya narinig na sumagot sa sinabi ko ngunit nang makalabas ako ay lumabas din siya. Patungo na ako sa kalsada at luminga na para sa van. Gabi na at nasa taas na ang buwan at ang mga bituin. This is a perfect time for a night swimming!

    Umilaw ang kung anong nasa likod ko at bago ko pa maharap iyon ay bumusina na ang Benz ni Brandon. Dumaan ito sa gilid ko. Kumunot ang noo ko sa kanya. Nakababa ang kanyang salamin at bugnot ang kanyang mukha.

    “Get in my car.” Utos niya, hindi ako tinitingnan.
    “Oh? Bakit? Sasama ka?” Umirap ako.

    Habang naglalakad ako sa kalsada at naghahanap na maliligaw na van ay sumusunod ang kanyang Benz sa akin. Nagpatuloy ako sa paglalakad nang di siya nililingon.

    Nang may namataan ako na van ay nataranta ako at pinara kaagad iyon. Dalawang beses niyang pinakisap ang ilaw ng kanyang sasakyan at tumulin ang takbo ng van na pinapara ko.

    “What the?” Sabi ko nang nilagpasan ako.

    Nilingon ko si Brandon para pagbuntungan ngunit nang makita kong mas galit pa siya sa akin ay hindi ko nagawa. Pinaharurot niya ang kanyang Benz sa harap ko at tinigil. Bago pa ako makatakbo palayo ay mabilis na siyang tumakbo patungo sa akin at binitbit niya ako.

    Sinampal sampal ko ang braso niya habang ginagawa iyon. High pitch screams went out of my mouth.

    “Pasalamat ka nga at pinapayagan pa kitang mag swimming! Just get in my goddamn car!” Sabi niya at sinalampak ako sa kanyang sasakyan habang sinasampal sampal ko siya at umiilag naman siya.
    “I didn’t need your permission, anyway!” Sigaw ko sa kanya habang tinatali niya ako sa seatbelt.

    Mabilis siyang umikot. Bago pa ako makawala ay naroon na siya sa driver’s seat at pinapaandar na ang sasakyan niya. Sumigaw ako pagkatapos ay sinampal sampal ulit ang braso niya. Umilag lamang siya.

    “Ano ba!? Mababangga tayo! And hell yes, you need my permission! You are living under my roof. You’ll live by my terms!”

    Natigil ako sa sinabi niya. I suddenly remembered why I am here. I am here to make amends. I am here because I asked Madame Diana. I won’t fail her. Kaya lang ay simula yata nong unang gabi ko at sa mga sumunod pang gabi, tuwing tinatanggihan ako ni Brandon, nanghihina ang loob ko at lumulihis ang isip ko.

    “I just want to take a break, alright? I… I’ve been trying my best these past few days and I want to take a break from all of it! Kaya pwede ba?” Words escaped my mouth before I could stop them.
    Nilingon niya ako. Sinasalamin ng kanyang mga mata ang ilaw sa kalsada. Hindi siya umimik at hindi ko alam kung dahil ba wala siyang maisagot sa mga sinabi ko. I suddenly felt stupid. That was one hell of a move from me. Nilunok ko yata pati ang baga ko para lang masabi iyon at wala lang siyang sasabihin?

    Pagkarating sa Country Club, dumiretso agad ako sa loob. Haharangan na sana ako ng security guard, siguro para tingnan kung naka book ba ako o member ba ako ng buong Highlands pero nang makita niya si Brandon ay kulang na lang ay lumuhod siya sa harapan ko makapasok lamang ako.

    “Do you want-” Sinalubong pa ako ng menu para lang itago iyon nang makita si Brandon sa likod ko.

    Nilapag ko kaagad ang bag ko sa lounger at pinasadahan ng tingin ang buong swimming pool. Sa gilid ng mga mata ko ay nakita ko si Brandon na pababa sa hagdan at patungo na rin sa kinatatayuan ko.

    “You don’t have to be here! Makakauwi naman ako ng mag isa.” Sabi ko nang di siya tinitignan.

    Tinali ko ang buhok ko at pinasadahan ng tingin ang buong swimming pool. May iilang mga turistang naroon. Simula sa ilang artista, foreigners, at iba pa. Tantya ko ay nasa mga 15 ka tao ang nag si-swimming at may grupo pa ng isang artista na may kasamang lima pang lalaki na nang dumating ako ay tumingin sa akin.

    Wala masyadong babae kaya pagdating ko ay gulat sila. Boys.

    Napatalon ako nang pinasadahan ni Brandon ng haplos ang aking baywang. Nilingon ko siya at namumungay ang kanyang mga mata.

    “What are you doing?” Tanong ko, nililingon ang mga lalaking napapatingin sa aming dalawa.

    Idiniin niya ang katawan ko sa mainit niyang katawan. Laking pasasalamat ko na hindi ko pa naisipang maghubad para mag bikini, kung hindi ay manginginig ako ng husto. Ang nipis na tela ng v neck white shirt ko ay mas lalong numipis sa pagkakahawak niya sa baywang ko.

    Inamoy niya ang leeg ko dahilan kung bakit umaatikabo na sa init ang mukha ko. Gusto ko siyang itulak pero dahil sa gulat ay naestatwa ako sa kinatatayuan ko. He breathed on my neck like his life depended on it.

    Nilapat ko ang palad ko sa kanyang matigas na dibdib para itulak siya kahit nawalan ako ng lakas.

    Namataan ko ang pag iling ng mga lalaking nasa pool at ang pag iwas nila ng tingin sa akin. Kumunot ang noo ko at nalaman agad ang ginagawa ni Brandon. Kaya nabigyan ko ng lakas ang nanghihina kong kamay at tinulak ko siya.

    Mapupungay at galit ang kanyang mga mata nang napaatras siya sa tulak ko. Nasa ere ang kamay niya, lutang galing sa pagkakahawak sa baywang ko.

    “Now you can swim,” aniya.
    Wala nang mapaglagyan ang galit ko. Ang lakas ng loob niyang ipakita sa ibang tao na kanya ako sa gitna ng pag aayaw niya sa akin?

    Umiling ako. He really was a jerk and I don’t know what I’m doing here. Yes, he saved my life. But I’m sorry, Aurora, but the man who unfortunately saved your life is a big, big asshole.

    Pagkatapos kong magbihis sa bathroom ay dumiretso na ako sa swimming pool. He was just there, on the table near my bag. Naka upo siya at tila lawin ang mga mata kung makatingin sa akin.

    Nilangoy ko ang frustration na dumaloy sa aking dugo. I just don’t get him at all. Hindi ko alam kung bakit inilalayo niya ang sarili niya sa akin at tuwing lumalayo ako ay hinihila niya ako pabalik. What is he playing? Is this a game?

    Ilang sandali akong sumisid at nagpakalayo sa kanyang mesa. Nanatili ako sa isang sulok kung saan may kulay dilaw na ilaw sa ilalim ng pool. Tinitingnan ko ang lumulutang kong mga paa at ang kulay puting bikini na tanging suot ko sa pag sw-swimming.

    Nag angat ako ng tingin at nakita kong tumayo si Brandon sa malayo at nagsimulang maglakad, palapit sa kung saan ako malapit sa swimming pool. Determinado siyang bantayan ako, para saan? To claim that he owns me? Then, bakit siya umiiwas sa akin?

    May sinenyas siya sa isang empleyado ng Country Club bago siya binigyan ng kulay royal blue na tuwalya. Now that I remember, wala nga pala akong dalang tuwalya! Nakalapit siya sa akin, nasa likod ko at nilalahad ang tuwalya.

    Pinagtitinginan na kami ng iilang mga turistang kakarating lang yata roon, pati na rin ng ilang nag si-swimming.

    Lumuhod siya para lumebel kahit konti ang paningin namin. “That’s enough. Sisipunin ka na. Masyado nang malamig.” Sabay lahad niya sa kanyang kamay, umiigting ang panga na para bang alam niyang mapapaso siya pero ginagawa niya parin.

    Nilagay ko ang kamay ko sa kamay niya. Hinila niya ako at inangat ko rin ang sarili ko. Bago pa tuluyang kainin ng lamig ang aking katawan ay binalot niya na ako sa makapal na tuwalya. Nag angat ako ng tingin sa kanya ngunit hindi niya ako tiningnan pabalik.

    “Let’s go.” Sabi ko.
    “That was quick. I want to swim some more.” Sabi ko, hinuhuli ang mga mata niyag ayaw paring tumingin sa akin.
    “Bukas mo na ipagpatuloy. Maaga tayo bukas, we have a trip to Palawan.” Sabay pamulsa niya at lakad palayo.
    “Palawan?” Gulat kong tanong. What trip is this? I don’t remember this in his schedule. “May mga meetings ka bukas, hindi ba?”
    “Cancel it all. May kasal tayong dadaluhan.”
    “Kasal?” Tumakbo ako ng bahagya para maabutan siya. Nakapulupot pa iyong kulay royal blue na tuwalya sa aking katawan.
    Tumigil siya sa paglalakad at hinarap ako. “Don’t bring that damn white bikini. Pinagbigyan lang kita ngayon. Rest assured there will be no chance for you to pull that white bikini stint again.” naglakad siyang muli.

    Umiling ako, iritado sa pagiging possessive niya pagkatapos ng mga ginawa niyang pambabalewala sa akin.

    Pagkatapos kong magbihis at makasakay ulit sa kanyang sasakyan ay binigyan niya ako ng invitation sa isang eksklusibong kasal sa isang isla sa Palawan. Ito ang pupuntahan namin.

    “Ikakasal na ang pinsan mo?” Tanong ko nang nasa likod na kami ng pintuan at sinasarado niya na iyon. “Sinong mga dadalo.”
    Nagkibit balikat siya at hindi man lang ako tiningnan nang dumiretso siya sa kanyang kwarto. “We’ll know tomorrow. Good night.” Sabi niya at sinarado ang pintuan ng kanyang kwarto.

    Kinagat ko ang pang ibabang labi ko. Ang suplado!

  • KABANATA 44Open or Close

    Kabanata 44
    I Want Us

    Isang private island ang Huma Island, anang brochure. Parte ito ng Busuanga, Palawan at kailangan ng private jet para makapunta roon.

    Ang bigat ng katawan ko pagkalapag. Maaga kami kanina ni Brandon kaya heto ako at puyat. Marami dapat siyang gawain sa Highlands ngunit hindi kinansela niya para sa trip na ito. Dinala niya ang laptop niya, ganon rin ako para makapag trabaho habang narito.

    Pinapasadahan ko ng tingin ang kulay asul na dagat, papalapit na kami sa isla. Sa malayo pa lang ay namangha na ako, it resembled some foreign paradise like Maldives. Kahit na nakaupo ako ng tuwid, natatabunan ng itim na aviators ang aking mata ay nanatili parin ang tingin ko sa labas.

    Mag lalanding na ang private jet na sinasakyan namin ni Brandon. Kaming dalawa lang ang narito at aniya’y kahapon pa lang daw narito na ang ilang guests. Ngayong araw agad ang kasal, then I’m suddenly wondering kung ilang araw kaya kami dito? Magtatagal kaya kami dito?

    Pagkalapag ng eroplano ay bumaba kaagad kami doon at sumalubong sa amin ang malinaw na dagat sa dalampasigan. Hinawi ko ang skirt ng dress ko dahil bahagya itong nabasa sa dagat.

    Nakababa na si Brandon at sinasalubong ng mga kumakantang empleyado at ng sariwang buko juice. Nilingon niya ako sa aktong paglalagay ko ng kamay sa lalaking naglahad ng kanya.

    Tumikhim si Brandon at bago pa man makapag salita ay may tumapik na sa kanyang likod.

    “Thank you.” Sabi ko at binigyan rin ako ng sariwang buko juice.

    Sinipsip ko kaagad iyon sa straw nito. Medyo na uhaw sa pagmamadali.

    “You got me worried, you know.” Tawa ni Rage del Fierro, ang pinsan ni Brandon na alam kong siyang ikakasal sa araw na ito.

    He was already wearing a white formal beach suit. Ngayon kaagad ang kasal sa pagdating namin. Kailangan muna naming magpalit ni Brandon ng puting mga damit para rito.

    Brandon blocked my view with his broad shoulders. Hinanap ako ni Rage sa likuran niya. Ngumuso ako at nagkunwaring umiinom ng buko juice. May humahalukay sa tiyan ko. Is it that bad? To be with the boss? Siguro ay ikinahihiya ni Brandon na makita ako ng mayamang pinsan niya dahil sekretarya niya lang ako.

    “Your… assistant?” Tanong ni Rage.

    Imbes na pilitin kong makita niya ako ay hindi ko na lang ginawa. I swallowed the lump in my throat. I am being emotional.

    Bago pa masagot ni Brandon ang tanong ni Rage ay may tumatawa nang lalaki na papalapit sa kanila. I remember him. Kasama siya ni Brandon at Rage nong una ko silang nakita at naroon din siya sa kasal ni Anton. Is this his cousin?

    “Pakilala mo naman ako sa secretary mo.” Sabay high five kay Brandon.

    Humalukipkip ako at pinasadahan muli ng tingin ang dagat. Tsaka pa lang ako nilingon ni Brandon, naka igting ang panga.

    “This is Avon Pascual.” Sabay pakita niya sa akin.

    Ngumiti ako sa dalawang halos kasing tangkad na lalaki. Nakangisi iyong kakarating lang at agad nag lahad ng kamay.

    “Logan Torrealba, Brandon’s cousin.” Sabi niya.
    Tipid muli akong ngumiti at tinanggap ang kamay niya.
    “We’ve met before, right? Sa Highlands at sa kasal rin ni Anton? Are you a friend of Jessica?” Hindi niya pa binibitiwan ang kamay ko.
    Tumikhim si Brandon at kinuha ang kamay ko sa kamay ng pinsan. Lumipad sa ere ang kamay ni Logan at ngumisi siya kay Brandon. He’s protecting me from his playboy cousin, huh?
    “Whoa! I’m just being friendly here.” Tawa ni Logan.
    “Shut up, Logan.” Nilingon niya si Rage. “Are we late?”
    Ngumuso lang si Rage at umiling. “May dalawang oras pa.”
    “Oh! Then we have to be in our villa now, then.” Sabi ni Brandon at iginala ang mata sa malapad na dalampasigan at magagandang villa na hatid ng isla.
    “Let me lead the way, Sir.” Sabi ng isang nakaputing empleyado na naglahad ng kamay patungo sa nakahilerang villa sa seaside.

    Nagtatawanan si Logan at Rage na sumunod sa amin. Hindi ko pinahalata na nagpapanic na ako. I’m stressed now. Dalawang oras na lang ay kasal na at kakarating lang namin! Paano ako mag aayos. Will that time be enough?

    “Isang kama po iyan, may jacuzzi na nakaharap sa seaside.” Sabi nong lalaking empleyado habang binubuksan ang malaking salamin na naghahati sa villa at sa tanawin ng dagat at jacuzzi.

    Nakalapag na ang mga bagahe namin sa aming kwarto. Imbes na punahin ko ang sobrang ganda na villa ay sa kama nagtungo ang mga mata ko. It was field with rose petals for honeymooners and we are not. Wala sa job description ko na tumabi kay Brandon sa pagtulog pero mukhang wala akong magagawa.

    “Who will sleep in the couch?” Tanong ko at nilingon kaagad ako ni Brandon, matalim ang tingin.
    “I can sleep with a girl without touching them, Av. Don’t worry.” Aniya at inabala ang sarili sa kanyang dalang gamit.

    Nagtiim bagang ako. I just want him to realize that we are going to be sleeping on the same bed tonight. Ngunit ngayon ay balewala din naman pala iyon sa kanya. Everything’s just so futile.

    “Mag shashower muna ako ng saglit.” Sabi ko at nilingon siya.

    Wala siyang imik, abala parin sa kanyang mga gamit. I hate that he’s unaffected! Nakakalito na. Minsan naaapektuhan siya, minsan hindi. Tulad kanina nang nakipagkaibigan si Logan sa akin, protective siya pero ngayon wala na naman.

    Imbes na mag isip ng maraming bagay ay dumiretso na ako sa bathroom. It was huge. May bath tub pa na puno ng rose petals. Mabango iyon at nakakahalina. Kung sana ay mas may oras kami, naligo na sana ako doon.

    Nag shower ako, mabilisan dahil pangalawa ko na rin naman ito sa araw na ito. Pagkatapos ay sinikap na mag blow dry at sinuot ang puting beach maxi dress na siyang theme ng kasal. Naglagay ako ng light make up bilang finishing touch at sinuot ang puting gladiator sandals na bagay sa tema.

    Lumabas ako, pakiramdam diyosa. Nang nalingunan ako ni Brandon habang sinusuot niya ang kanyang puting chinese-collared barong tulad ng suot ni Logan ay pinagtaasan niya lang ako ng kilay at bumaling ulit sa dagat.

    Huminga ako ng malalim. So… that’s it.

    “Baka ma late na tayo.” Sambit ko para makuha ulit ang kanyang atensyon.
    “Tapos na rin naman ako. Let’s go.” Sabi niya at dinampot lang ang kanyang cellphone bago siya dumiretso sa pintuan.

    Dahan dahan akong naglakad, dinaramdam ang bawat pag sayaw ng manipis na tela ng aking suot. Naghintay siya sa labas para sa akin habang binubutones ang kanyang suot.

    “Ako na.” Sabi ko at maagap na binutones ang huling tatlong butones.

    Tuwid siyang tumayo at hinayaan akong gumawa non. Tumitig ako sa kanya. Sumulyap lamang siya sa akin bago siya tumingin ulit sa kanyang damit. Damn, he was hot. Adonis would not be enough to describe his perfect features. Dahil sa paninitig ko sa kanya, naalala ko ulit kung bakit sobrang sikat niya sa larangan ng pagmomodelo. His air would put to shame all the gods of mount Olympus.

    Tumikhim siya. “Let’s go.”
    Lumunok ako at tumango.

    Nauna siyang maglakad sa akin at sumalubong kaagad sa kanya ang isa pang lalaki. Binangga nilang dalawa ang kanilang mga kamao at nagtawanan agad. Nilingon ako ng lalaki at kita ko ang gulat sa mga mata niya.

    “So… Are you fine now?” Tanong nong lalaki sa kanya, nasa likod ako patuloy sa paglalakad patungo sa board walk.

    Sa malayo pa lang ay kitang kita ko na ang mga dahon at puting bulaklak na nakapaligid sa red carpet na nasa board walk. Sa dulo niyon ay isang maliit na entablado na may puting kawayang upuan. I guess that’s where the wedding will take place.

    Luminga ako para sa mga tao ngunit wala akong makita bukod sa amin. Rage was already waiting near the red carpet, checking his watch. Logan was on his side. Kami lang ba? And where’s the bride?

    “I’m fine.” Sabi ni Brandon.

    Nagkatagpo ang apat at nag tanguan. Masyadong seryoso si Rage para makisali sa tawanan ng tatlo.

    “He will always be fine, Kid.” Tawag ni Logan sa isang lalaking hindi naipakilala ni Brandon sa akin.
    “By the way, Brandon.” Lumingon si Rage sa kanya. “I’m sorry for not being there-“
    Tumawa si Brandon. “I know you’re busy finding Sunny, Rage. And it’s just a small wound. It’s nothing.”
    Ngumiwi si Rage, napatingin sa akin at ngumiti. Nilingon ako ni Brandon, matalim ang mga mata.

    Is it bad that I’m here? I don’t even know what’s going on. I feel so out of place and Brandon’s stares are making me uneasy.

    “This is an intimate wedding, Avon.” Ngiti ni Logan sa akin na parang nabasa ang iniisip ko. “Wala ‘yong parents ng dalawa kasi ‘yong kay Rage, ayaw na magpakasal siya. At sa mapapangasawa niya naman, patay na ang mommy at daddy kaya tayo tayo lang ang nandito.” Paliwanag ni Logan.
    “Thanks, Logan. Hindi ka tinatanong.” Mariing sinabi ni Brandon.
    “What? Why are you so rude, Brandon?” Nangingiting sinabi ni Logan. “Hindi mo ba nasabihan ang secretary mo ng tungkol dito? Dinala mo lang siya at ayon na?”
    “Tsss-“
    “Thanks, Logan. I was actually wondering pero nahihiya lang akong mag tanong. I’m not a friend of anyone here so…” Tipid akong ngumiti.
    “Now, I’m your friend. So… no worries.” Sabi ni Logan at tinawanan siya ng Kid.

    Matalim na tumingin si Brandon kay Logan. Ngumisi lamang si Logan at bumaling sa akin. Bago pa kami magkausap muli ay dumating ang isang babaeng may kasamang photographer at videographer.

    “Let’s start.” Sabi ng babae.

    Namataan ko rin ang isang pormal na lalaki, batid ko siya iyong magkakasal sa dalawa. Pinahilera kami nong babaeng naka puti lahat. Una si Rage, pagkatapos ay si Brandon, Logan, Kid, tsaka ako.

    Narinig kong may humahalakhak na tinig ng babae sa likod ko kaya nilingon ko iyon. Nakita ko ang isang babaeng maputi, kulay pula ang mga labi, pinaghalong pula at tsokolate ang buhok, may dalang dalawang bilog na bouquet ng roses.

    “Ikaw ba si Avon?” Tanong niya nang nakalapit.
    Tumango ako at ngumiti. “I’m Mia.” Ngisi niya at binigay sa akin ang bouquet. “Nice meeting you!”
    “Nice meeting you, too.” Ngiti ko. “Kaibigan ka ng bride?”
    Tumango siya. “Oo. Si Sunny.” Excited niyang sinabi.

    Tumugtog ang isang classic galing sa isang violinist sa gilid ng munting entablado at naglakad na si Rage patungo roon. Madrama at tahimik ang naging paglalakad ng bawat isa.

    Sa lahat yata ng kasal na napuntahan ko, itong kasal na ito ang pinaka tahimik at pinaka seryoso. Nang pagkakataon ko nang naglakad ay binagalan ko na rin. Iyon ang sinabi ng babaeng nag organisa nitong lahat.

    Nasa tabi ni Rage si Brandon, ayaw lumingon sa akin kahit na parehong si Rage, Kid, at Logan ay ngumingiti na sa pagdating ko. Nang sa wakas ay nilingon niya ako ay tumitig lang siya, wala akong mabasang ekspresyon. It was almost empty.

    Pinilig ko ang ulo ko at pumwesto sa gilid. Ngayon ay si Mia naman ang maglalakad. Pumalakpak si Kid at napagtanto kong girlfriend siguro siya non dahil masyado itong maligaya habang naglalakad siya.

    Nahirapan ako sa paglunok. What a sight! Niyakap ni Kid si Mia nang makarating sa kanyang gilid at naghagikhikan ang dalawa.

    Sinundan ko sila ng tingin at napadpad ulit ang mga mata ko kay Brandon na nakatingin sa akin kahit na kausap si Rage. Nag iwas ako ng tingin. Hindi ko mapigilan ang pait na naramdaman ko.

    What am I doing, really? Tumunog ang isang pamilyar na kanta sa violin at nakita ko ang bride. Natatabunan ng manipis na tela ang kanyang mukha pero kitang kita ko na maputi siya at namumula ang pisngi. Natural ang pag alon ng kanyang buhok sa dulo habang sumasayaw sa bawat hakbang niya ang saya ng damit. The flowers she wore on her head made her look like an angel.

    Lumunok ulit ako at nilingon si Brandon na nginingitian si Rage.

    Who am I kidding? Pumunta ako ng Highlands para makabawi kay Brandon? Totoo. And I stayed even after all those shits he gave me because I want us back together. Iyon ‘yon. I missed him so much. I miss the way he cared for me. The way he will always be back even after I pushed him away. Hindi ko lang iyon maamin sa sarili ko dahil ayaw kong masaktan. Nasasaktan na nga ako, aaminin ko pa. The pain would only double if I did that!

    But this time, I can’t help it anymore.

    Sa pagpapahayag ng vow ng dalawang ikakasal ay umiyak ako. Umiiyak ako para sa munting parte sa akin na gumuguho. Gumuguho dahil masyado nang nawasak. It was my hope that’s breaking. My hope for us again. My hope for a second chance.

    Gusto niya ba akong umalis nong sinundan ko siya sa Highlands kasi ayaw niya na sa akin? These thoughts keep bothering me.

    Napuno ng tawanan ang isang long table habang kumakain kami pagkatapos ng kasal. Kanina pa kami dito at papalubog na ang araw. Namumula na ang mukha ni Kid, mukhang nalasing na sa pag iinuman nila.

    “Sa Enderun ka pala gumraduate? Pangarap kong school ‘yon!” Sabi ni Mia, na nasa tabi ko.

    Brandon was with the boys, laughing and drinking with them. Si Rage naman at ang kanyang asawang si Sunny ay tahimik na nagbubulung bulungan sa harap namin ni Mia.

    “Yup.” Ngiti ko. “Ikaw?”
    Umiling si Mia. “Ay, hindi ako nakagraduate ng college, e.” Ngiti niya sa akin sabay inom ng champagne.
    “Sa Highlands pala kayo nagkakilala ni Brandon?” Tanong ni Sunny sa isang malambing na boses.
    “Oo.” Tumango ako. “Naging manager ako sa isa sa mga restaurant nila don.”
    Kumunot ang noo niya sa akin. Nilingon ni Rage sina Brandon na tumatayo na at lumalapit doon sa may jetski.
    “Kung ganon, paano ka naging sekretarya?”
    Kinagat ko ang labi ko. “It’s a long story.”

    Pinanood ko sina Brandon habang nakikipag usap sa pinakilalang may ari ng private island na ito. Mukhang gusto nilang sumakay sa jetski, a. Pero lasing na yata si Kid at nakainom sila kaya sana ay huwag nilang gawin.

    Tumunog ang cellphone kung saan. Niligid ko ang mata ko sa long table namin at namataan ko ang cellphone ni Brandon na kumikislap dahil sa tawag.

    “May tumatawag kay Brandon.” Puna ni Sunny.

    Tumayo ako at kinuha ang cellphone na naroon lamang sa tabi ng kopita ni Brandon. Tiningnan ko kung sino ang tumatawag and it was Arielle.

    Hindi ako nakahinga ng ilang sandali. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Nilapag ko ang cellphone niya at bago ko pa siya matawag ay nagmamadali na siyang lumapit at dinampot ang cellphone sa mesa, sumulyap sa akin bago tumalikod para sagutin ang tawag.

    And there’s that invisible line again between us… there is a part of his life I can never touch, more cross. There will always be that part I wouldn’t understand. No matter how hard I try, I would never, ever ever be close to it. He would never allow me to. He would always keep that secret. And that part is my half sister. Tinikom ko ang bibig ko, hindi makapagsalita sa namumuong bato sa lalamunan at sa punyal na tumatama sa aking dibdib.

  • KABANATA 45Open or Close

    Kabanata 45
    Heartfelt

    Wala ako sa sarili sa mga sumunod na oras. Nakisama ako sa kay Sunny, iyong bride, at sa kaibigan niyang si Mia. Nagku kwentuhan sila kung paano siya nahanap ni Rage pagkatapos niyang layasan ito sa bahay nila.

    “Pagkaanak ko, gusto kong bumalik ng Maynila. Although I’d love a peaceful life, mas gusto ko ring magkaayos si Rage at ang kanyang parents.” Ngiti ni Sunny sa akin.
    Tumango ako, iniintindi ang kanilang sitwasyon. Kanina pa natapos ang tawag ni Arielle kay Brandon at hindi ko na siya muling tiningnan. What for, right?

    Tumikhim si Brandon nang lumapit siya sa akin. Nilingon ko siya at nakita ko ang pag iingat sa kanyang mga mata.

    “Mag ji-jetski kami. Iiwan ko ang phone ko sayo.” Aniya sabay lagay ng phone sa gilid ko.
    Tumango lang ako at hindi na siya binalikan ng tingin. Nilagay niya sa gilid ng aking baso ang kanyang cellphone bago niya ako tinalikuran para puntahan sina Kid, Rage, at Logan na pare parehong nag huhubad ng suit at nagpapalit para makaligo sa dagat.

    Nalaman ko na mahirap lang si Sunny at Mia. Ikinagulat ko ang pagiging janitress nilang dalawa. It’s not a bad thing. Ang totoo nga niyan ay humanga ako sa kanila at sa pagsisikap nila sa buhay kahit gaano sila kay hirap. Humanga rin ako kay Rage at sa boyfriend ni Mia na si Kid dahil pareho silang hindi naging judgemental sa dalawang babae.

    I had a good time with them. Pansamantala kong nakalimutan ang insekyuridad at sakit na minsan ko lang nararanasan. Binigyan lamang ako nito ng lakas. Naging masekreto din kasi si Rage sa kanya, she begged for the truth. Nong nalaman niya ang totoo ay napagtanto niyang mas gusto niyang hindi alam ang mga iyon. It would have made her life easier. In her search for truth, nawalan rin siya ng kontrol sa kanyang emosyon kaya niya nagawang iwan si Rage. And that’s what I’m feeling right now.

    Natigil ang tawanan namin nang narinig namin ang umaalingangaw na tawanan ng mga lalaking basang basa sa tubig dagat pagkatapos mag jetski. Papalubog na ang araw at hindi na namin namalayan na masyado na kaming nagtagal roon habang nag kukwentuhan.

    “Let’s toast for this.” Tawa ni Kid at umupo na kaagad sa tabi ni Mia para kumuha ng kopita.

    Binangga ni Brandon ang kanyang baso sa kanila at agad nilagok iyong wine bago umupo. Si Rage naman ay nagtungo kaagad kay Sunny na may binulong sa kanya. Tumango si Rage at umupo. Nagkatinginan si Mia at Sunny bago sinabi sa lahat.

    “Magpapahinga muna kaming mga girls. Kayo muna dito?” Ani Sunny at tumayo.
    Tumango ako at sumang ayon sa desisyon. Ramdam ko ang pag angat ng titig ni Brandon sa akin habang kumakawala sa upuan.
    “Okay. Susunod din ako sa villa.” Sabi ni Kid, nakatingin at nag sinisenyasan si Mia.
    “Mag enjoy muna kayo dito. Magbibihis lang din ako para sa dinner.” Sabi ni Mia tsaka hinalikan si Kid sa labi bago naglakad palayo.

    Hindi na ako nagpaalam kay Brandon. Sumama ako sa dalawang babae. Nalingunan ko ang paghikab ni Sunny at hindi ko napigilan ang pag aalala.

    “You should rest.” Sabi ko.
    Tumango siya. “Oo. Pagkarating ko sa villa, matutulog muna ako bago mag ayos para sa dinner.”
    “Saan ang villa niyo ni Brandon, Avon?” Tanong ni Mia.

    Tinuro ko ang nakahilerang mga villa sa kaliwa ng boardwalk. Tumango naman si Mia at tinuro ang kabila.

    “Doon ang amin.” Aniya.

    Lumapit si Sunny sa villa sa malapit at napagtanto kong doon ang sa kanila ni Rage. Kumaway kami ni Mia sa kanya at hinayaan siyang pumasok na sa loob roon. Nagkahiwalay na rin kami ni Mia dahil nasa magkabilang daanan iyong mga villa namin.

    Pagkarating ko sa villa ay nagdesisyon akong maligo sa bathtub para makalma at makapag isip isip. Dumiretso ako sa loob ng bathroom at ni set ang tub para maging mainit ang tubig. Nang nagsimula nang uminit ang tubig at naramdaman na iyon sa buong bathroom ay nag hubad na ako.

    I hope this will clear my thoughts about Brandon. Kailangan kong maintindihan na may mga bagay lang talaga na sa kanya at hindi kailanman magiging akin. I have to remember what he’s done before all this shits happened. I also have to understand that Arielle is one needy bitch.

    Halos mapaso ako sa init ng tubig nang nilagay ko ang paa ko sa tub. Hinawi ko ang ilang rose petals at naamoy ko ang bango ng wash na nilagay ko kanina sa tubig.

    Ang mainit na tubig ay nanuot sa aking balat. Masakit pero nakakawala ng pagod. Umupo ako sa tub at mas lalo kong naramdaman ang init ng tubig. Naging manipis din ang hangin dahil sa konting usok na nanggagaling sa tub.

    Humiga ako at pinagpahinga ang ulo sa tuwalya. Hinahawi ko ang rose petals at isa isa rin silang binabasa habang nag rerelax.

    I should stop trying to figure out everything. Pumikit ako ng mariin at inalis ang negatibong mga enerhiya sa utak ko.

    Napatalon na lamang ako sa hampas at sigaw na narinig ko sa pintuan ng bathroom.

    “Avon! Avon! Open this god damn door now or I’m gonna break this!” Sigaw ni Brandon sa likod ng pintuan.

    Nakatulog ako at naging masyado iyong malalim. Nataranta ako sa sigaw ni Brandon kaya tumayo kaagad ako. Inabot ko ang tuwalya na nakasabit at bago ko pa nakuha iyon ay bumukas ang pintuan at nakita ko ang gulat at nag aalalang mukha ni Brandon.

    Isang beses akong humakbang para mapalapit sa tuwalya. Kahit na hubad at nakita niya na ako dito ay hindi ko parin kayang manatiling ganito kaming dalawa. I have to get that towel. Ngunit bago ko pa iyon makuha ay nadulas na ako. Maagap na hinablot ni Brandon ang kamay kong aabot sana sa tuwalya at hinila niya ako patayo, naka hawak sa likod ko para sa suporta.

    Tumama ang basang katawan ko sa kanyang dibdib dahil sa lakas ng pagkakabawi niya sa akin. Mabilis ang kanyang hininga at rinig na rinig ko ang lakas ng pintig ng kanyang puso.

    “I-I need the towel.” Sabi ko sabay abot muli sa tuwalya kahit na imposible na iyong maabot ngayon.
    “Fuck you scared the shit out of me!” Sigaw niya sabay yakap sa akin ng mahigpit.

    Kumunot ang noo ko ngunit nangibabaw ang kahihiyan. I’m naked in front of him, alright? Inabot ko parin ang tuwalya habang nagmumura siya sa pag aalala niya sa akin.

    Hinawakan niya ang mga daliri kong nagsisikap at binaba niya ito. He suddenly claimed my lips with his desperate kisses. Nakapikit siya ng mariin habang nanlalaki ang mga mata ko, tinititigan siya.

    His kisses were deep. His tongue claimed every corner of my mouth, reminding me that I was his no matter what happens. Nilagay ko ang isang kamay ko sa kanyang dibdib para pigilan siya sa kanyang mga halik at itulak siya bahagya palayo ngunit yumakap ang braso niya sa akin dahilan kung bakit hindi ko siya maitulak ng tuluyan.

    Tumigil siya sa paghalik. Sunud sunod ang paghinga ko ng malalalim para mahabol. Nilagay niya ang kanyang noo sa aking noo at bayolente din niyang hinahabol ang kanyang hininga.

    “I’ve been shouting outside for about two minutes! What the hell are you doing?” May galit at panghihina sa kanyang boses.
    Uminit lalo ang pisngi ko. I’m still naked, you know. Kinagat ko ang pang ibabang labi ko. “Nakatulog ako.” Paliwanag ko at nilapat ulit ang palad ko sa kanyang dibdib para itulak siya ngunit nanlaban siya. He did not let me push him away. Imbes ay nagmura siya at hinalikan muli ako.

    This time, his kisses were full of love, lust, and passion. Ang umaatikabong halik niya ay pumukaw sa mga damdamin kong siya lang ang nakakapagparamdam. Nawala ako sa aking sarili. Ni hindi ko na inalala na hubo’t hubad ako sa harapan niya. His kisses took me to a new place, a new time. I couldn’t help but kiss him back.

    “Av…” He moaned, para bang nawawala din sa kanyang sarili nang naramdaman ang pag angkin ko rin sa kanyang mga labi.

    Lumipad na ang kanyang kamay sa aking batok. Ang isa ay pababa na sa aking likod. Nasa buhok niya naman ang kamay ko. Bahagyang sinusuklay habang pinapaulanan niya ako ng maiinit na halik.

    “I’m sorry…” He whispered. May bahid na sakit sa kanyang boses.

    Tumigil siya sa paghalik at hinanap ang mga mata ko. Kumalabog ang puso ko, hindi malaman kung para saan ang pag so-sorry niya. Namungay ang mga mata ko. I need some explanations. Pero nong naramdaman ko ang kamay niyang nagtutulak ulit sa batok ko at nang ibinaon niya ang kanyang labi sa akin ay nawala ulit ako sa aking huwisyo.

    Bumaba ang kanyang halik sa aking pisngi, sa aking panga, sa aking leeg. Wala akong nagawa kundi ang pumikit at magpaubaya. Naglakbay ang kanyang kamay saking dibdib. He kneaded and molded them while his lips carressed my neck. Lasing na ako sa kanya. Hindi niya alam kung paano ako napahakbang ni Brandon palayo sa bathtub at naipahilig sa malamig na dingding ng bathroom. Fresh pleasure washed over me. Tuluyan ko na yata talagang nawala ang sarili ko nang binaba niya ang kanyang halik sa aking dibdib. He sucked it in while his other hand was still firmly kneading the other.

    Napadaing ako at napatingala. Isang mura ang narinig ko sa kanya bago niya binalik sa aking labi ang kanyang labi. His feet parted my legs. Sa gitna ay ramdam ko ang umbok na nagpapatunay na hindi lang ako ang nakakaramdam ng libo libong boltahe ng kuryente, nagmamakaawang sumabog.

    Nagsimulang gumalaw ang kanyang katawan sa akin. Rubbing the hard material of his pants against my hypersensitive flesh. Nalilito na ako kung alin ang pagtutuonan ko ng pansin, ang mga halik niyang mapang angkin o ang ginagawa niyang panunuya sa akin sa baba.

    Hindi ko na napigilan ang sarili ko. I answered his thrust with my own rhythm. He moaned and cursed so loud habang nakakamit ko ang pagsabog ng libo libong boltaheng naramdaman ko kanina. I was spinning in sweet waves of my release. Bumaon ang daliri ko sa kanyang likod at sigurado akong nasaktan siya doon.

    Nanghina ako at halos bumagsak na ang kamay ko pababa pagkatapos. Alam niya iyon. He reached for the towel, looking away at me. Niyakap niya ang tuwalya sa akin bago nag angat ng tingin. His lips were still a little red because of my sucking.

    Tinagilid niya ang ulo niya. Uminit naman ang pisngi ko. What the hell happened?

    “I’m sorry for that call. Tumawag si Arielle para sabihing miss niya na daw ang daddy niyo. We don’t communicate that much anymore-“
    “It’s okay. You don’t have to tell me that.” Sabi ko at nag iwas ng tingin.

    I now fully understand everything. There was a part of him I would never be able to touch. I can never compete to an old friend. Ilang taon na silang magkakilala ni Arielle samantalang hindi pa kami umabot ng taon na magkakilala ni Brandon.

    Umigting ang panga niya. Nag iwas na lang ulit ako ng tingin at hinawakan ko ang kanyang braso bilang suporta para makawala ako doon.

    “Akala ko napano ka na dito sa loob. Steam is bad pag nasobrahan, Av. It can make you feel dizzy.” Sabi niya.
    Tumango ako “I know. I’m sorry for making you worry. Nakatulog nga ako habang naliligo.” Umilag ako para makalabas sa bathroom.
    Hinigit niya ang aking braso at hinarap niya ako. Tsaka lang ako naglakas loob na mag angat ng tingin sa kanya. “This relationship with you is making me crazy.”
    Kumunot ang noo ko.
    “Una akala ko umalis ka, pagkatapos ay mababaliw ako kasi hindi mo ako sinasagot kung nasa loob ka ng bathroom.”
    “Why are you scared? Hindi ba dapat ay magustuhan mo ang pag alis ko? Why are you worried? Hindi ba dapat ay hayaan mo na lang ako?” Nanliit ang mga mata ko.
    Napaawang ang bibig niya. Para bang gulat sa mga katagang binitiwan ko.
    “If I leave now, hindi ba ay magiging pabor sa iyo iyon? At last, Avon Pascual finally gave up-“

    Natigil ako sa pagsasalita nang siniil niya muli ako ng halik. Marahas niya akong kinarga at bumagsak ang tuwalyang nakatapis sa akin. My flesh still hypersensitive found the center of his. Ibinagsak niya ako sa kama at laking gulat ko nang gumapang siya at inatake muli ako ng halik.

    “You will never leave, Aurora Veronica.” Bulong niya habang hinahalikan ang aking leeg.

    Pinilit kong pagtabihin ang aking mga binti ngunit hindi niya hinayaan iyon. Nanatili ang kanyang tuhod sa magkabila para pigilan iyon.

    “Yes, I am scared, sweetheart.” The pain dripped like acid on his voice. “I am damn scared of you. I am so scared that you can always live without me.” Sabi niya.

    He worshipped my lips like it was his most priced possession. Tila gatilyo ang kanyang mga halik at haplos sa akin na nagiging dahilan ng pag aalab muli ng aking damdamin. Pure liquid of pleasure went down on me. I am almost deaf because of it.

    “I am so scared that you are too independent, and I am not. Na ako, baliw sayo, pero ikaw, hindi sakin. You don’t even fucking need me in your life. You can almost always throw me when you want me out of it. Habang ako? I couldn’t even breathe properly without you around. Kaya galit na galit ako sayo.” He kissed me once more.

    Bumaba ang kanyang haplos sa aking tiyan at nang mahanap ng kanyang kamay ang akin ay kinagat niya ang labi niya.

    “I need you, Brandon.” I whispered.

    Lahat ng sinabi niya ay nagpalala lang sa pagkakabaliw ko sa kanya.

    “I am in love with you, sweetheart. God! I really, really love you.” Hinilig niya ang kanyang noo sa aking pisngi.

    His fingers gently carressed my sensitive flesh. Napadaing ako sa ginagawa niya at hindi na ako makapaghintay ulit.

    “I need you to say it to me again. I need to hear you say it, sweetheart. Please, this time, heartfelt.” He almost begged.
    “I love you, Brandon.” Bulong ko bago siya nagmura at humalik muli sa aking labi.
    “I need to be inside you now before I lose my mind!” sabi niya habang naghuhubad.

  • KABANATA 46Open or Close

    Kabanata 46
    Selfishly

    Nakahiga ako sa braso niya, kinakalma ang sarili. Hinagkan niya ang aking ulo at suminghap siya sa aking buhok. Ang kanyang mga kamay ay naglalaro sa aking mga daliri at nakapulupot sa aming katawan ang isang malaking puting kumot.

    “I’m sorry for everything. I’m sorry for being a jerk.” Bulong ni Brandon sa akin.
    Ngumuso ako. “Pasalamat ka di kita iniwan.” Naisatinig ko ang matagal ko nang naiisip.
    “I was just really mad kaya hindi kita nagawang balikan. I can even catch a bullet for you, kahit pagkatapos mo akong pagsabihan ng masama kay Arielle. I heard everything you said. Sinabi mo na ginamit mo lang ako. You know I was your slave, your dog. And hell, I couldn’t even believe that I was okay with that. That it was alright for me to be called your dog, or your slave. Pero napagtanto kong hindi iyon maganda. It was self destructive. My love for you can wreck me. Hindi dapat ganon. And you? Wala kang pakealam sa akin. You can destroy me without even blinking and I hated you for that.”
    Tumingala ako sa kanyang mga mata na punong puno ng sinseridad. Ngumuso ako at binalik ang tingin sa mga daliri naming pinagsasalikop niya. “Nasaktan mo rin ako no.”
    “Yes, sweetheart. And I’m really, really sorry. I was just too scared to let you in again without making sure of your feelings. Kasi mahal kita at hindi ako sigurado kung mahal mo rin ba ako.”
    “I love you, you idiot.” Halos mabasag ang boses ko. “Kaya nga sumunod ako, diba?”
    “I honestly thought you’d leave the first day. Akala ko pumunta ka lang doon kasi guilty ka sa nangyari sa akin at sa lahat ng sinabi mo sa akin. I thought you didn’t care, I thought it was all guilt. I hated myself for loving you too much. Na umasa parin ako na nagpunta ka nga doon para sating dalawa. And when you stayed, sweetheart, I didn’t know what to do. I mean, Aurora Veronica is willing to give in to me?” Humalakhak siya na para bang hindi makapaniwala sa nangyari.

    Niyakap niya ako ng mahigpit. Marami akong tanong sa kanya tungkol kay Arielle pero ayaw kong masira ang nangyayari ngayon kaya hinayaan ko siyang yumakap ng mahigpit.

    Ilang sandali ang nakalipas ay narinig na namin ang katok sa pintuan. Nagmura si Brandon at tumayo para tingnan kung sino. Inayos ko naman ang kumot na nakapulupot sa aking katawan.

    May kausap siya sa likod ng pintuan. Hindi ko makita dahil kaonti lamang ang kanyang pagkakabukas.

    “Susunod na kami.” Sabi niya bago sinarado muli ang pintuan.

    Bumaling siya sa akin. He’s wearing his boxer shorts, flashing his perfectly sculptured muscles.

    “Dinner daw.” Sabi niya at umupo sa kama. Umuga ito sa kanyang pag upo. Ngumuso siya nang tinitigan ko lamang siya.
    “Okay.” Sabi ko at umupo.
    “Do you want to go out? I want to stay here. I want us to talk.” Sabi niya.
    Umiling ako. “Brandon, it’s Rage’s wedding. Palalagpasin mo ba ito? Nandito tayo para magsaya kasama sila.”
    “Oh, yeah. Logan is hitting on you, by the way. Stop flirting back.”
    Kumunot ang noo ko. “I am not flirting back!”
    “You’re my girlfriend now. Ang galing mo pa naman sa pakikisalamuha, Major in Hospitality, please stop being hospitable now.”
    Umiling ako at tumawa. “I’m just being nice.”
    “You don’t have to be nice.” He reached out to me. Lumapit siya at niyakap ako.

    He kissed my lips, and then my jaw down to my neck.

    “Brandon, let’s go.” Sabi ko at tinulak siyang bahagya bago tumayo. “Ang manyak nito.”
    Nagulat siya sa sinabi ko. “I’m not.” Tumayo siya at kumuha na rin ng kanyang mga damit.

    Kaya nagkulitan na lang kami habang nagbibihis. Hindi ko alam na ayaw niya palang matawag na manyak. Kaya panay ang tawag ko sa kanya non hanggang sa napipikon na siya.

    “I’m done.” Sabi ko pagkatapos kong mag lagay ng kaonting eye liner para ma highlight ang aking mga mata ngayong gabi.

    Nasa likod ko siya, nakahalukipkip at busangot ang mukha. Tiningnan ko siya sa salamin.

    “Let’s go?” Sabi ko.

    Tumango siya at hinawakan ang kamay ko. Nilapag ko ang ginamit na eyeliner at sabay na kaming lumabas sa villa. Nanuot kaagad sa aking balat ang lamig na hatid ng gabi sa Huma Island.

    Inakbayan ako ni Brandon at hinaplos niya ang aking braso. Kahit na may cardigan ako ay nanunuot parin ang lamig.

    Nang namataan na namin ang grupo na nakaupo sa mga maliliit na upuang gawa sa rattan ay dumiretso na kami sa kanila. Punong puno ng kandila, bulaklak, at mga pagkain ang mesa. Nakita ko na tumagilid ang ulo ni Sunny nang nakita niya kaming dalawa ni Brandon. Her eyes focused on our intertwined hands. Bumaling siya kay Rage na nag ngiting aso lamang.

    “Sa wakas! Nakarating din kayo! Kakain na sana kami ng wala kayo.” Ani Mia.
    “I’m sorry. It’s my fault. Tagal kong nag bihis.”
    “Matagal nag bihis o pinaghubad ka ni Brandon?” Singit ni Logan sabay tawa.
    Darn, magpinsan nga ang parehong asshole na ito!
    Matalim siyang tinitigan ni Brandon kaya humupa na lang ang tawa niya at nakipag highfive sa nangingiting si Kid.
    “Kayo na?” It was Sunny’s innocent question.
    Tumikhim ako at umupo sa upuang inilahad ni Brandon. Umupo rin naman siya sa tabi ko at nilingon ako. “Yup.”

    Sumabog sa tawa ang mga lalaki. Uminit lang lalo ang pisngi ko. It is very awkward! Napatingin ako kay Sunny at Mia na ngumiti lamang para sa amin.

    “Sabi na.” Lingon ni Rage kay Sunny.
    “Congratulations!” Sigaw ni Mia.
    “Do you cuddle?” Biglang tanong ni Logan habang naglalahad sa akin ng kopita.
    Kumunot ang noo ko.
    “Logan!” Saway ni Brandon sa pinsan.
    Tumawa si Logan at lumayo ng konti para umiwas sa galit ni Brandon. “I’m just checking! Kaming magpipinsan, we don’t do cuddling. That’s too cheesy.”
    Nilingon ko si Brandon na pinamulahan ng mukha at ayaw bumaling sa akin.
    “Hmmm. Bakit si Rage, nag cu-cuddle naman?” Lingon ni Sunny sa kay Rage na umirap at pinuno ng kantyaw ni Logan at Kid.
    “Shut up, guys.” Sabi ni Rage.
    Tumawa na lang ako kasama nila. Hindi ko alam na may sinusunod palang batas ang magpipinsan na ito sa babae. Pare pareho silang mapaglaro.

    Kumain na kami ng mga espesyal na luto ng kitchen doon. Most were seafoods like lobsters, crab, shrimps. Nilagyan ni Brandon ng pagkain ang pinggan ko at juice ang baso ko.

    He would always check on my plate and my glass. Umiiling na lang si Logan tuwing namamataan niya iyon kaya siya naman ang inasar.

    “Pag ikaw nagka girlfriend…” Sabi ni Brandon sa kanya.
    “Not in this lifetime.” Nagtaas siya ng kilay, confident sa sinasabi.
    “Talaga?” Tawa ni Rage.

    Pinag piyestahan siya nina Rage at Kid. Kumain na lang ako ng tahimik.

    “Do you want more juice, sweetheart?” Tanong ni Brandon sa akin, pinagmamasdan akong kumain. Nakita niyang nangalahati na lang ang juice sa baso ko.
    “Yes, please.” Sabi ko.
    “Alright.” Kumuha kaagad siya ng pitcher ng four seasons juice at nagsalin sa baso ko.
    “May tubig rin ba sila, Brandon?” Tanong ko.
    Tumango kaagad siya at kumuha ng isa pang baso para lagyan ng tubig. Nilagay niya sa tabi ng juice ko. Ngumisi lamang ako.
    “Thank you.”

    Ngumisi lang si Sunny nang napansin kong titig na titig siya sa aming dalawa. Nagkibit balikat na lang ako at uminom ng tubig. Pagkatapos kong uminom ay naramdaman kong naiihi ako kaya nagpunas ako ng kamay at uminom muli ng tubig. I’m done eating anyway at aalisin na ang mga pagkain na ubos na para mapalitan ng wine at deserts.

    “I need to pee. Saan ba ang CR ng kanilang restaurant?” Sabi ko, lumilinga linga.
    “Nasa loob tapos right ng counter, Av.” Sagot ni Mia.
    “Let’s go.” Sabi ni Brandon at nauna pang tumayo. Nagulat ako sa kanya.
    “Ayos lang. Kaya kong mag isa.” Sabi ko.
    Nalaglag ang panga niya at hindi malaman kung uupo ba siya o hindi pero umiling siya. “No. Sasamahan kita. Sa labas lang ako.”
    “Tuta!” Tawa ni Logan. “Are you Avon’s dog, Brandon?”
    “Shut up, Logan!” Iritadong buga ni Brandon sa pinsan.
    Tumawa lang ako at hinayaan si Brandon na sumunod sa akin.
    “Pag ikaw, Logan, baka di ka lang tuta.” Tawa ni Rage sa pinsan na ngayon ay umiinom na ng wine at umiiling sa kanya. “I will never be anyone’s slave, Rage.”

    Inakbayan na lang ako ni Brandon at hinila palayo sa mapang asar na si Logan. Nauna ako sa paglalakad sa paghahanap ng bathroom. Si Brandon ay nasa likod ko, nakapamulsa at pinagmamasdan ang bawat kilos ko.

    Dumiretso na ako sa loob ng CR at pagkatapos ay naghugas ng kamay. I couldn’t believe that we’re okay now. It’s like a dream. Pero syempre, alam kong kahit maayos na kami ay hindi pa maayos ang lahat. I just have to enjoy this moment while we are here and happy.

    Pagkalabas ay dumiretso din kami sa mesa. Nakalapag na ang desserts at ang mamahaling wine na naroon. Binuksan iyon ni Rage at pinaputok sa harapan. Sumabog ito at napuno ang mga wine glass non.

    “Cheers!” sabay bangga namin sa aming mga kopita.

    May sariling mundo ang mga lalaki. Nag uusap tungkol sa business at kung anu-ano pang mga bagay kaya kaming mga babae naman ang nagkwentuhan. Everything seemed surreal. To be with them, happy and content. Para akong nananaginip. May Brandon sa tabi ko, may mga kaibigan na maayos, sa isang lugar kung saan nakakalimutan ang lahat.

    It was Sunny’s escape. Tulad ko, magulo din ang buhay pamilya niya kaya siya dinala ng tadhana rito. Now I wish I could escape the chaos within my family, but I just couldn’t. I couldn’t leave my mother behind. I couldn’t let Arielle ruin my family.

    Nilingon ko si Brandon at naaalala ko ulit ang relasyon nila ni Arielle. It was something I still couldn’t touch even after he told me how much he loved me. That was their relationship. Theirs. It was something that’s between the two of them. Kaya wala akong karapatang manghimasok. Kahit na hawak ko ang puso niya, hindi ko hawak ang kaluluwa niya. And never will I ask him to surrender everything to me.

    Nilingon ako ni Brandon sa gitna ng tawanan nila ng kanyang mga kaibigan. Para bang nabasa niya ang nasa isip ko at nakita ko kaagad ang kanyang mga hakbang patungo sa akin.

    Tinagilid niya ang ulo niya, “Are you tired?”
    Nagulat si Sunny sa tanong ni Brandon kaya napatingin siya sa relo. Pasado alas diez na. “Kanina pa tayo nagkakasiyahan. Siguro pagod na nga si Avon.” Sabi ni Sunny.
    Umiling ako. “I’m still fine.”
    Umiling din si Brandon. “Let’s go back to our villa, please, sweetheart.” Puno ng pagsusumamo ang kanyang mga mata.

    Nilingon ko muna ang nakangiting si Mia at Sunny bago ako tumayo para tugunan ang sinabi ni Brandon.

    “You should also rest now, Sunny. Buntis ka.” Sabi ko.
    “Nakatulog ako kanina.” Kibit balikat niya.

    Nang nakita ni Rage na nakatayo na ako at paalis na kami ni Brandon ay agad siyang tumigil para puntahan si Sunny. Napangiti ako lalo na nang nakita kong umiling si Sunny sa sinabi ni Rage.

    Pagkatingin ko naman pabalik kay Brandon ay nakabusangot na siya at para bang nag iingat sa akin. Pinagsalikop niya ang aming mga daliri at hinigit niya ako patungo sa boardwalk kung nasaan ang villa namin.

    “What?” Natatawa kong tanong.
    “I know that look. You’re planning to do something again. Stop trying to leave me.”
    “I-I’m not going to leave you, Brandon.” Tawa ko sabay irap.
    “Then what’s with that look. Oh, I know you too well, Aurora Veronica.”
    Umiling ako at diniretso ang tingin sa mga ilaw na nanggagaling sa mga balkonahe ng villa. Nagkibit balikat ako at naghintay lamang si Brandon sa idudgtong ko.

    Tumigil kami sa paglalakad nang natapat na kami sa aming villa. Hinawakan niya ang aking balikat at hinanap niya ang aking mga mata. Wala akong nagawa kundi ang tumitig pabalik sa kanya.

    “What is it, please?”
    Huminga ako ng malalim at ngumiti. “I’m just wondering… gusto mo bang makasama ni Arielle si daddy sa iisang bubong?”

    Tumitig lamang siya sa akin. It was like he was trying to figure me out. Iniisip niya kung ano ba talaga ang nasa utak ko.

    “If it would hurt you, then… no.” Iling niya.
    Tumango ako. “You care for her, right? Masasaktan siya pag nalaman niyang tayo na.”
    Hindi siya umimik. Para bang sinusukat na naman ang aking mga salita.
    “Kahit anong sabi niya na may boyfriend siya, I know she’s attached.” Pinagmasdan ko rin siya. Tinitimbang ang bawat kunot sa noo.
    “If you’re asking me to make this a secret, then no, Sweetheart. I am going to tell the world that you’re my girl. I don’t care about anyone.”
    Umiling ako. “I’m not asking you to keep us a secret, Brandon. I will never do that. Not for her.”
    Tumango siya at kinain ng isang hakbang ang distansyang nagpaparte sa amin. “I’m sorry, Sweetheart. But I love you too much. I need you selfishly.”

  • KABANATA 47Open or Close

    Kabanata 47
    Time To Meet

    Tatlong araw kaming nawala sa Highlands para sa kasal na iyon. It was all like a dream. Nong namataan ko ang mga pine trees sa Tagaytay ay parang nagbalik din sa akin ang katotohanan na nagtatapos rin ang mga masasayang araw.

    Brandon squeezed my hand. Nauna na ang gamit namin sa kanyang villa at nag request ako na sa Clubhouse na lang kami mag dinner since gabing gabi na at ma ha-hassle pa siya pag nagluto pa siya doon.

    “Uh…” Hindi malaman ni Ria kung saan niya itutuon ang pansin, kung sa aming mga kamay ba o sa aming mga mukha. “Your favorite seat is not taken, Mr. Rockwell.” Sabay lahad niya sa madalas na inuupuan ni Brandon. “Good evening, Ma’am Avon.”
    “Good evening, Ria.” Ngiti ko.

    Nagpatuloy sa paglalakad si Brandon, hawak hawak ang kamay ko. Nakita kong palapit si Jose at kumalantog ang tray na hawak niya nang bumaba ang kanyang tingin sa aming mga kamay.

    “M-Magandang gabi, Ma’am.”
    “What’s with the shocked face, Jose?” Matigas na tanong ni Brandon nang napuna ang nangyari.
    “M-Magandang gabi din ho, Mr. Rockwell.” Nagkamot ng ulo si Jose. “Anong order niyo?”

    Paupo na kami ni Brandon at pinagmasdan ko ang pag kunot ng kanyang noo at pagtanggap niya sa menu.

    “Kamusta, Jose?” Tanong ko sabay lingon kay Jose.

    Nininerbyos siya. Ganyan siya palagi pero weirdong ni ninerbyos siya ngayong kami lang naman ni Brandon ang kanyang pagsisilbihan.

    “Ayos lang mo, ma’am. Ikaw?” Nahihiyang sinabi ni Jose.
    “What’s your order?” Brandon’s intense gaze flashed.
    “I’d like some steak. Ginutom ako sa byahe.” Sabi ko.
    “Steak, Sisig, and Shrimps, Jose.” Mabilis na sinabi ni Brandon.
    “Drinks po, sir?” Nagsusulat na siya sa order form.
    “Pineapple juice, dalawa.” Sabay bigay niya ng menu kay Jose.
    “Inaantok na ako.” Sabay hikab ko. Kung hindi lang ako gutom ay nagyaya na ako kay Brandon na dumiretso sa villa.
    “Naku, ma’am, magpahinga ka na p…” Hindi natapos ni Jose ang sasabihin kasi matalim na siyang tinapunan ng tingin ng kasama ko.
    Kumunot ang noo ko sa kanya. “You are so rude!” Sabi ko.
    Nagkibit balikat lang si Brandon. He’s not even sorry for what he did.
    “Kawawa naman si Jose. I was their manager, here.”
    “He cares for you too much. I don’t like it.” Hindi siya makatingin sa akin.
    “Ang tawag don, Brandon, pakitang tao. Hindi ka siguro ganon unless may sadya ka sa kinakamusta mo kaya hindi ka maka relate.” Iling ko.
    Nanliit ang mata niya. “Nakita niya tayong magkahawak kamay, dapat ay hindi na siya nagpahiwatig pa ng pagkagusto sayo.” Sabi niya na parang tamang tama ang kanyang linya at dapat maintindihan ko na pagkatapos non.
    Umirap ako. “You’ve got to be kidding me, Brandon. For Pete’s sake, he’s just a boy. Nagpapahiwatig na may gusto? Kung kamustahin ba ako ni Adrian ngayon, may gusto na agad ‘yon?”
    Mas lalo lamang lumiit ang mata niya. “Nag uusap pa kayo ng lalaking iyon?”
    “Oh my God!” Iling ko at hindi na ako nakapagsalita.

    Pinoprotektahan ko lang ang imahe niya at ngayon pag hindi titigil si Brandon sa kakaputok ng butchi niya ay baka ipagapang ko na siya sa bi na iyon.

    “Okay, okay, I’m sorry. I know he’s your friend.” May bahid na pagkakataranta sa boses ni Brandon.
    Nag angat ako ng tingin sa kanya. “Hindi pa ako kahit kailan nagkaboyfriend, Brandon. Ikaw pa lang ang naging boyfriend ko.”
    Kinagat niya ang pang ibabang labi niya. “I know sweetheart. And I’ve never been in love before, too.”
    Ngumuso ako at tinoon ang tingin sa mga pagkaing kakarating lang.

    Ingat na ingat si Jose sa paglalapag ng pagkain. Hindi ko na lang din siya kinausap dahil nagsisimula na naman ang mga matatalim na titig ni Brandon sa kanya. This poor boy is just working hard to please the customers. Dapat ay parangalan pa nga siya ni Brandon sa pagiging friendly nito pero wala, e.

    Habang kumakain kami ay nag usap kami sa mga proyektong tinrabaho namin sa Huma Island. Kahit na naroon kami ay hindi naman puro bakasyon ang inatupag namin. Maraming naging pending papers na kailangan niyang pirmahan mamaya pagdating sa villa.

    “I think you should also go for that project. Yong Theme Park?” Nagtaas ako ng kilay.
    He groaned. “You just like the engineer.”
    “Hindi no! I think it’s a great asset! Stop being a jealous dog, Brandon.” Tawa ko.
    Nanliit ang mata niya. “Wow! Ginagawa mo nang endearment ‘yong dog, a?”
    Tumawa lang ako sa sinabi niya. Umiling siya at umangat ang gilid ng labi. “Then stop being so jealous.”

    Pagkatapos naming kumain ay nag CR na muna ako. Nakasalubong ko pa ang ilang babaeng waitress doon at nanukso pa sa akin kung gaano ako ka in love ngayon.

    “Sabi na, e. Magiging kayo ni Sir.” Puna nila sabay turo kay Brandon na nag hihintay doon sa upuan.
    Umiling lang ako. “Bumalik na nga kayo sa trabaho.” Tawa ko.

    Pagkarating namin sa villa ay dinapuan na ulit ako ng matinding pagod. Ang pag iisip na may kamang naghihintay ay parang langit sa akin. Naroon na ang mga bagahe namin sa sala. Kukunin ko na sana para maihatid na sa kwarto ngunit hinapit ni Brandon ang baywang ko.

    “Not so fast, Sweetheart. You’ll be sleeping in my room from now on.” Aniya nang napatingin ako sa kanya.
    “Ang akala ko ba may mga trabaho kang gagawin?” Nagtataka kong tanong.
    “Meron nga. That doesn’t mean you can’t sleep with me.” Ngumisi siya.
    Tumango ako at hinawakan ang kanyang kamay na nakapulupot sa aking baywang. Tinutop niya ang kamay na nakahawak doon at inangat niya ako bigla. Halos mapasigaw ako nang binalot niya ang aking labi ng mga senswal at mahihinang halik.

    I really couldn’t get enough of him. Kahit na gaano man ako ka pagod ay nagagawa parin niyang pukawin ang damdamin ko. Rumagasa ang init na naramdaman ko sa mga halik niya. He claimed my mouth hungrily so I kissed back with the same intensity. Napadaing siya sa ginawa ko. He then cupped my breast. Ako naman ngayon ang napadaing.

    “Makakatapos kaya ako ng gawain ngayon?” Tanong niya sa tainga ko.

    Of course, the night did not end without us making love slowly and passionately. Nakatulog ako sa pagod at sa kanyang halik. Mabuti na lang at Sunday naman bukas kaya hindi ako mamomroblema kung may pasok o wala.

    Dumilat ako kinaumagahan na nasa kanyang braso na ang ulo ko. He was in deep sleep. Siguro ay matagal itong natulog kagabi dahil sa trabaho kaya imbes na gisingin ko siya ay nagpasya akong ipagluto siya ng almusal.

    Ginala ko ang mga mata ko sa kanyang kusina para sa maaaring lutuin at napagtanto kong kaonti na lang ang naroon. Kailangan naming mag grocery mamaya.

    Masaya akong nagluluto ng bacon at eggs sa kusina. Tinali ko ang aking buhok para mas maging maaliwalas ang pakiramdam ko.

    Pagkatapos kong lutuin ang mga iyon ay nilagay ko kaagad sa isang pinggan at nilapag sa counter. Hihintayin ko na lang ngayon ang kanin na maluto nang bigla kong narinig ang mga yapak ng takong sa sala.

    Nagmadali ako patungo roon at nakita ko ang nakatalikod na si Madame Diana Rockwell. Nakaharap siya sa isang cabinet na may mga frame at mamahaling muwebles. Napansin niya siguro ang presensya ko kaya umikot siya para makita ako.

    “Good morning, Avon.” Bumalik ang sigla ng kanyang ngiti sa akin. It was very unlike the last time we met.
    “Good morning, madame.” Sabi ko at nahiya kaagad sa madungis na estado.
    “I’m here to check on my son.” Sabay pakita niya sa kanyang mga susi. “I’m sorry if I’m intruding your privacy, I just miss him so much.”
    Tumikhim ako, hindi malaman kung anong sasabihin. “T-Tulog pa po siya.”

    Parang narinig ang taimtim kong dasal na sana ay bumangon na si Brandon, lumabas siya sa pintuan ng kanyang kwarto nag susuot ng puting t shirt. Nakita niya kaagad si madame na ngumisi sa kanya at nag lahad ng kamay.

    “Good morning, Ma…” Sabay halik ni Brandon sa kanyang mommy.

    Lumunok ako at gusto kong lamunin na lang ako ngayon ng lupa. This is very awkward. Nilingon ako ni Brandon at pumanhik siya patungo sa akin para yumakap ng mahigpit. Nakita kong lumapad ang ngisi ni Madame sa aming dalawa.

    “I just want to check on you two, hijo.” Ngisi niya nang hinarap na siya ni Brandon na nasa tabi ko. “And I think you two are fine?”
    “We are.” Tango ko.
    “Of course.” Maagap na sagot ni Brandon.
    Tumango si Madame, hindi na kailangang magtanong kung anong klaseng pagkaayos iyon dahil bakas na sa kanyang mukha na nakuha niya na ang sagot. “By the way, I called you kahapon, hijo.” Baling niya kay Brandon.
    “Nasa Huma Island pa kami kahapon.” Ani Brandon.
    “Yes, I know. It’s just that, I need you to be in Manila. Dalhin mo ang mga trabaho mo doon, tutal ay tapos na rin naman yata ang rehabilitasyon mo? You’re fine now, I’m sure.” Ngiting makahulugan na naman ang ipinakita ni Madame.
    Umiling si Brandon. “I’m fine here.”

    Tingin ko ay mahaba itong usapan nila kaya imbes na manatili doon ay nagpaalam akong aayusin ang mesa para doon na rin makakain si Madame. Kabado tuloy ako at ako pa naman ang nagluto sa mga ito.

    “If it’s Arielle, Brandon, then all the more kailangan mong mag Manila.” Narinig ko ang sinabi ni Madame habang naglalapag ako ng mga pinggan.
    “It’s not all about Arielle. Mas gusto ko dito kasi payapa.” Sagot ni Brandon.

    Bakit kailangan pumuntang Manila ni Brandon para kay Arielle? Hindi ko alam at gusto ko ba iyong malaman?

    “Arielle needs a friend. I’m sure…” Hindi ko na narinig ang sinabi ni madame kasi humina ang boses niya.

    Parang may tumusok sa puso ko. I didn’t want to be selfish. Alam ko na magkaibigan ang dalawa simula pa pagkabata. Naaaninag ko ang batang Brandon na pinoprotektahan ang iyakin at musmos na Arielle. This is going to be hard.

    “She is not a child anymore.” Rinig ko ang frustration sa boses ni Brandon.
    “Yes, but you know her. I’m just concerned.” Huminahon si Madame.

    Ngayon ay hindi ko na alam kung kaya ko bang tawagin ang dalawa para kumain o hindi. Ganunpaman ay lumapit ako sa sala at napatingin silang dalawa sa akin. Kitang kita ko ang kunot na noo ni Brandon at ang kalmanteng ekspresyon ni Madame.

    “Uh, breakfast is ready.” Sabi ko. “Madame, dito na po kayo kumain. Nagluto ako.”
    “Tapos na akong nag breakfast, hija. But I’d like some coffee so I’ll be there.” Ngiti ni Madame at nauna siyang pumanhik sa dining table kesa kay Brandon.

    Susunod na sana ako kay Madame ngunit pinigilan ako ni Brandon at hinalikan niya ang aking noo. Nilingon ko siya. I can see the frustrations in his eyes. Kahit wala siyang sinabi at giniya lang niya ako patungo sa kanyang ina ay naramdaman ko ang kaba sa higpit ng kanyang hapit sa akin.

    Tumawa si Madame. “You two make a good couple.” tinagilid niya ang kanyang ulo at bumaling sa akin. “I like you for my son.”

    Uminit ang pisngi ko sa sinabi niya. Tumawa si Brandon sa sinabi ng ina at pinaupo na ako sa tabi.

    “Well, I just hope your dad likes this man.” Ngisi ni Madame sa akin.
    Nagkibit balikat ako. Hindi ko pa naipapakilala si Brandon sa mga magulang ko. I still couldn’t. It’s all so complicated.
    “He will like me, of course.” Mayabang na idineklara ni Brandon.
    “Bakit ka niya magugustuhan?” Nagtaas ako ng kilay.
    Tumawa si Madame at naging magaan din naman ang hangin sa aming tatlo.

    But then I wonder, Madame Diana Rockwell also cared for Arielle. What if Arielle wants Brandon for herself? Gugustuhin rin ba ni Madame iyon? I don’t know. This is pissing me off! This whole insecurity thing is pissing me off! Well, kung gustuhin ng mundo na sa kanila si Brandon, maglalaban muna tayo, hindi ba?

    Pagkatapos naming kumain ay nagpaalam na si Madame. Hindi pa lang siya nakakalabas ay narinig ko na na tumutunog ang cellphone ko sa loob ng kwarto ni Brandon.

    “Excuse me. That might be my parents.” Sabi ko kay Madame at ngumuso siya nang nakita akong patungo sa kwarto ng kanyang anak.

    I need to answer that call. Ilang beses ko na silang nakaligtaan simula nong nag Palawan kami. Nakita kong si mommy nga ang tumatawag kaya agad ko itong sinagot.

    “Hello?”
    “Avon! Bakit ngayon ka lang sumagot? I was kind of worried. Kahapon ka pa hindi sumasagot, a.”
    Umirap ako. I’m not a teenager na kailangan pang tawagan araw-araw. “I’m sorry, mom. Busy lang nitong mga nakaraan sa trabaho.”
    “Nakauwi ka na ba galing Palawan?” Her voice sounded worried.
    “Yup. Nasa Tagaytay na po ako. Bakit?” Humalukipkip ako at lumabas ng kwarto.

    Tiningnan ko si Brandon sa labas na kumakaway sa isa pang sasakyang Benz kung nasaan sakay si Madame Diana. Hinintay ni Brandon na mawala ito sa paningin bago bumalik sa villa.

    “Uuwi ka bang Manila?” Ngayon ay nahihimigan ko na na may sadya siya sa tawag na ito.
    “Hindi ko alam, my.” Sabi ko, nanliliit ang mga mata.
    Huminga siya ng malalim. “Pabalik na kaming Manila.”
    Nanlaki ang mga mata ko. “Akala ko magtatagal kayo sa Batangas?”
    Hindi agad nakapagsalita si mommy. “I’m actually thinking… it’s time to meet your half sister.”

  • KABANATA 48Open or Close

    Kabanata 48
    For Closure

    “What?” Padarag kong naibulalas.

    Nakapasok na si Brandon sa bahay at tumitig kaagad siya sa akin. Hindi ako makatingin sa kanya, masyadong abala sa pakikipag usap kay mommy.

    Hindi rin agad nakasagot si mommy sa akin. Nahimigan niya siguro ang pagkakainis ko sa kanyang desisyon.

    “Y-You see… Hindi naman pwedeng ideny natin ang katotohanan. May anak ang daddy mo a labas, and I want to meet her. I need to meet her.”
    “For what?” I know it was rude to ask. Of course, daddy is her husband. Tungkulin niya iyon bilang nagmamahal.
    “For closure.” Nanginig ngunit klaro ang boses ni mommy nang binanggit niya iyon.

    Kinilabutan ako at hindi nakapagsalita. This is her way of coping. This is her way of accepting things. Nakalimutan kong higit sa lahat ay mas mahirap ang sitwasyon na ito para sa kanya. Siya ang pinagtaksilan ni daddy. Ano ang pakiramdam kung ang asawa mo ay may anak sa iba? Kahit selos nga ay hindi ko matanggap, paano pa iyong may buhay na ebidensya?

    Nang humugot siya ng malalim na hininga, alam ko na kaagad na hindi ako ang magdedesisyon dito. This is my mother’s way of building her trust for my father again. Ang makilala ang kanyang anak sa labas at magkaroon ng kaalaman tungkol sa mga bagay na dapat sana ay wala siyang alam ay ang magiging dahilan sa tuluyan nilang pagkakaayos. Mom would be relieved if she knows about dad’s darkest secrets.

    “Kailan?” Tanong ko.

    Naramdaman ko ang kamay ni Brandon sa aking baywang. Pinapakalma at sinusuportahan ako. Wala siyang alam sa usapan namin ni mommy pero nakita niya siguro sa intensidad ng aking mga buntong hininga at sa tono ko na hindi mabuti ang nangyayari.

    “That’s why I’m asking you kung kailan ka uuwi ng Manila, para isasama kita.”
    “Next week.” Sabi ko kaagad. Gusto ko sanang sabihin na hindi ako uuwi para hindi niya makilala si Arielle pero I need to cooperate this time.
    “Okay. I-update mo ako sa mga detalye so we can set a formal dinner with her.”

    Nilagay ni Brandon ang kanyang baba sa aking balikat at niyakap niya ng tuluyan ang aking baywang. Nakatingin ako sa labas ng bintana habang dinidinig ang mga bilin ni mommy.

    “As soon as possible, Av.”
    “Yes, my. But can we talk first? I don’t want to rush this. We’re not in good terms. You know that.” Sabi ko.
    “Kahit civil lang, Av, para sa gabing iyon.” May bahid na pagsusumamo sa boses ni mommy.
    Umiling ako. “I know how to be civil.”
    “I know this is also hard for you, Av-“
    “Don’t start the pity party, mommy. Sige, I’ll be there.” I sighed. “Sana lang ay huwag kang magkakamaling dalhin siya sa Cebu. She is not a Rama. She is not your child.”
    “She isn’t! Of course, she’s not my child, Avon.” Tumaas ang tono ng boses ni mommy.
    “I just want to remind you, my.” Sabi ko bago ko binaba ang cellphone.

    Natulala pa ako ng ilang segundo. Bumalik lamang ako sa aking huwisyo nang hinalikan ni Brandon ang aking tainga. Suminghap ako at kinagat ang pang ibabang labi.

    “Kailangan nating bumalik ng Maynila.” Sabi ko.
    “For what reason?”
    “Gusto ni mommy na makilala si Arielle.” Hinarap ko si Brandon. Umayos siya sa pagtayo at nagkasalubong ang kanyang kilay. “Hindi ba ay gusto ka ring pabalikin ng mommy mo sa Manila to take care of Arielle?”
    Humugot siya ng malalim na buntong hininga. “She’s not a child anymore. She can take care of herself. May boyfriend at mga kaibigan siya.”
    “Sukat sa sinabi ng mommy mo kanina, although I did not hear everything, I know she’s dependent on you.” Fuck, I can’t even hear myself. Kung pwede lang ay sigawan ko ngayon si Brandon na iwan niya ang babaeng iyon. “Siguro ay sa pagtatanggol mo sa kanya noong mga bata pa kayo, nasanay na siya sayo.”
    “But it’s time for her to stop being dependent.” Maagap niyang sinabi, nakatitig sa akin.

    Ano kaya talaga ang naging relasyon ni Brandon at Arielle? I’m sure it wasn’t like that of me and Adrian. It’s much fiercer and historical, probably. I want to ask but I’m not sure if I’m ready to hear it.

    “I’m sorry, sweetheart. It’s my fault.” Sabi niya umiiling. “Noong mga bata pa kami, lagi ko siyang pinagbibigyan. I spoil her a lot. Kahit si mama ay iniispoil niya si Arielle. Nong umalis kami para mangibang bansa, nagbago siya dahil wala na siyang masandalan.”

    Now it’s hard to imagine Brandon spoiling a younger Arielle.

    “Kaya nong bumalik ako, sobrang saya niya. Napansin ko na hindi gumagaling ang mga sugat niya sa katawan. Bawat linggo, may bago. Awang awa ako sa kanya. Matagal nalaman ni mama na abused siya kaya wala ring nagawa.”

    Napalunok ako sa sinabi ni Brandon. I can’t imagine unhealed wounds everyday.

    “Bakit hindi mo sinabi sa mommy mo na abused siya?”
    Umiling si Brandon. “Ayaw niya. In my attempt to save her, mas lalo lang siyang sinasaktan at pinagbawalan siyang makipagkita sa akin.”
    “You should have told the authorities! The government, Brandon!”
    “Maimpluwensya ang pamilya ng kanyang ama. Kahit anong sumbong ko, babarahin parin ng mga koneksyon niya.”

    Umiling ako. Hindi ko alam kung anong mararamdaman. Pati ang puso ko ay nalilito. This is the part of Arielle I could not imagine. She was really abused! Matagal ko na iyong alam pero ngayon lang talaga tumatak at nagmarka sa utak ko. Brandon’s soulful gaze met mine. Alam niyang nalilito ako.

    “Hey…” Aniya at hinaplos ang baba ko. “I care about her. She’s my dear friend. But with you… it’s different, okay? Ayaw kong magkaroon ka ng ibang naiisip.”
    Tumango ako at hinalikan niya ako sa pisngi. Ang maliit na distansya sa aming dalawa ay sinarado niya at ramdam ko na ang kanyang mainit na dibdib sa aking katawan.
    “Maybe the reason why she’s acting like a brat now is because of me. I spoiled her too much in her teenage years. Iyon lang kasi ang alam kong paraan para mapunan ko iyong nangyayari sa kanya.
    “H-How long did it last? T-The abuse?” Tanong ko.
    “Hmmm. Siguro nong mga nineteen siya natapos. Nong bumukod na siya sa kanilang bahay sa QC.”

    Tumango ako at hinalikang muli ni Brandon ang aking pisngi. It was like he was waiting for the information to sink in to me. Tahimik siya at hinahaplos haplos lang ang panga ko, ang buhok ko, ang pisngi ko.

    Naisip ko kung bakit kaya siya sinasaktan ng kanyang mommy o daddy? Was it because she’s not his father’s child? Iyon nga siguro ang dahilan non at hindi matanggap iyon ng kanyang ama. Bakit hindi na lang nila binalik si Arielle kay daddy? Not that I want that to happen but maybe the circumstances would have changed if it did happen. Pero wala na akong magagawa kasi tapos na ang lahat ng iyon. Ito na ang nangyayari ngayon. There’s no point in that.

    “Are you sure you want to go back to Manila? Gusto ko sana dito lang tayo. Maayos.” Bulong niya.
    “I want to be with my mother pag pinakilala ni daddy si Arielle. You know she’s a bitch right A two faced bitch.” Pinanood ko ang ekspresyon sa kanyang mukha at hindi man lang siya nangasim sa tawag ko sa kaibigan niya. I wonder if it hurts him when I call his dear friend that.
    “Do you want me to be with you pag ipapakilala na siya?”
    Umiling kaagad ako. Ayokong sumabay sa problema ng pamilya. Meeting Arielle is one thing. Meeting my parents with Brandon is another.
    “I understand. Kailan mo gustong lumuwas?”
    “Next week. Hindi mo na kailangang lumuwas din. I know you have your work here.” Sabi ko.
    Ngumuso siya. “I go where you go, sweetheart. Wag mo sana akong pagbawalan, dahil babaliin ko lang iyon.”
    Umirap ako. “Then what about your work, Brandon?”
    “Dinala ko ang trabaho dito. Ibabalik ko lang sa Manila.” Sagot niya.

    Kaya naman ay sa araw ding iyon, nag impake kami ng mga gamit. Inimpake ko ulit iyong malaking maleta ko. Nahirapan pa akong pagkasyahin lahat ng mga damit ko kaya tinulungan ako ni Brandon.

    “Kukuha ako ng files bukas sa office at aayusin ko kung ano iyong ipapadala ko sa Manila at hindi.” Aniya.

    Ngayong nabanggit niya iyon, nagtaka tuloy ako kung magpapatuloy pa ba ako bilang sekretarya niya? Wait! Dahil kami na, hindi ibig sabihin non na hindi na ako empleyado ng kanilang kompanya. I don’t want to have another bad record.

    “Tutulungan na kita. Remember? I’m your secretary. At pagkadating natin sa Manila, titingnan ko rin ang magiging mesa ko.” Sabi ko.
    Nanlaki ang mata niya. “Are you serious? May matatapos kaya ako pag sekretarya kita?”
    Tumawa ako. “May natapos ka naman nong mga nakaraan, a?”
    “Oo, nong pinalabas kita. Bawal ka sa loob, e.” Sabi niya at nagsimulang lumapit sa akin.

    Pareho kaming naka squat sa sahig ng kwarto ko sa kanyang villa, nakapalibot ang mga damit ko.

    “But I’m your secretary! Ayaw kong biguin ang mommy mo at tatapusin ko na lang siguro ang kontrata bago ako umalis.”
    Ngumuso siya at nag isip. “Hmmm. Well, I guess you’re right. Kailangang wag kang umalis pero pwede ka namang di mag trabaho. I can do it without my secretary.”
    “Anong klaseng COO ka kung wala kang secretary?” Kumunot ang noo ko pero hindi niya na ako sinagot kasi nag simula na siyang humalik sa aking pisngi. Napapikit ako sa kiliting hatid nito. “Tatapusin ko, Brandon.” Mahinahon kong sinabi.
    “Alright, sweetheart.” Bulong niya sabay halik pababa sa aking balikat. Sinikop niya ang aking buhok para ilagay sa kabilang balikat nang mahalikan ako ngayon ng mas mabuti.

    Kaya kinabukasan kaagad ay bumyahe na kami patungong Manila. Umaga ng Lunes ay nasa daanan na kami. Nasa iPad niya ako, nag aayos ng schedule niya. Nagulat pa ako nang may nakita akong shoot niyang magaganap mamaya.

    “May shoot ka mamaya?” Tanong ko.
    Tumango siya at bahagyang sumulyap sa akin. “I postponed that a long time ago. Wala lang mahanap sina Hugo na papalit kaya tinawagan ko sila kahapon na makakarating ako ngayon.”
    Tumango rin ako. Sa pagkakaalam ko, ito ang unang shoot niya na hindi na mahaba ang buhok. Nilingon ko siya at ang kanyang nakataas na buhok sa gitna ay effortless na maayos. Nakakunot din ang kanyang noo sa daanan kaya klarong klaro ang kilay niya at ang lalim ng kanyang mga mata. “Alam ba nila na nagpagupit ka?” Tanong ko.
    “Yup.” Sabi niya at hinanap ang kamay ko sa at nang nahanap ay pinagsalikop at dinala sa manibela. “Why? You don’t want me to do it?”
    Umiling ako. “Pwede no. And besides, may gagawin din ako mamaya.”
    “Ano?” Tanong niya.
    “Sa condo muna ako tapos kina Jessica. I missed her.” Sagot ko.

    In truth, I am going to ask Jessica about some… things. Unprotected sex iyong ginagawa namin ni Brandon and I think I need to do something about it to avoid getting pregnant. Uminit ang pisngi ko sa iniisip.

    “Hmmm. Can we meet after?” Tanong niya.
    Umirap ako at umiling.
    Kumunot ang noo niya at nagkibit balikat. “What? You don’t want to see me… again?” Bumagsak ng ilang tono ang boses niya sa huli.
    Of course I want to see him. Pero kung busy siya mamaya at busy rin naman ako, wala kaming magagawa, hindi ba? “You’re clingy.”
    Bumaling siya sa akin at nagkasalubong ulit ang kanyang kilay. Hindi siya nakapagsalita, para bang may malalim na iniisip. “I’m not.”
    “You are.” Tumango ako at ngumisi lalo na nang nakita kong kinagat niya ang pang ibabang labi.

    Nag sungit siya nang nagsungit habang tinutukso ko siya. Humihigpit naman ang hawak niya sa kamay ko. Natatakot tuloy ako na mamaya dahil sa panunukso ko ay ano pang mangyari sa amin dito sa daanan kaya tumigil ako ngunit hindi humupa ang aking tawa.

    “Clingy…” Tawa ko ulit.
    “Shut it, Aurora.” Iritadong sinabi niya. “So what?”

    Nalaglag ang panga ko at nanlaki ang mata ko nang tiningnan ko siya. Inamin niya? Now, I can’t wait to see Rage and Logan’s reaction about this. That would be epic! Brandon Walter Rockwell, clingy?

  • KABANATA 49Open or Close

    Kabanata 49
    Why

    Nang nakauwi ako sa condo ay naroon na si mommy. Kahit na gusto niya nang makipag usap sa akin ay inantala ko ito dahil sa mga kailangang gawin sa araw na ito. I’m sure it can wait. Hindi naman siguro siya ganon ka atat para ma meet si Arielle, hindi ba?

    Kaya nagpatuloy ako sa aking mga plano sa araw na iyon. Alam ko rin naman na abala nga si Brandon kaya hindi na ako nagpasama. Si Jessica lang ang niyaya ko since may appoinment din naman siya sa OB.

    Maaga akong umuwi, hinatid ako ni Anton at Jessica. Si mommy at daddy naman ay nasa firm. Nakatulog na ako nang umuwi sila kaya hindi na kami nakapag usap.

    Sa sumunod na mga araw ay iyon ang tanging laman ng mga usapan namin ni mommy. It was as if she was preparing for a grand dinner.

    Sa isang mamahaling french restaurant ng isang five star hotel siya nagpabook ng dinner na gaganapin mamayang gabi. And she’s asked me to buy a new dress for it!? I can wear rags if I want to. There’s nothing special about that girl.

    “Mom, honestly? Hindi ko alam kung nag pe-prepare ka ba para i welcome ang matagal mo nang nawawalang anak?” My tone was laced with sarcasm. Umiling ako at nagpatuloy sa pagkain ng lunch.

    Dad was out. Nasa opisina at may inaasikaso. Si Brandon naman ay nasa opisina. Ngayon sana ang unang araw ko sa pagtatrabaho sa opisina niya but mom asked me to take a leave for today to prepare.

    “Av…” Bumaba ang kanyang balikat nang mahimigan ang tono ko.
    “Mom, she’s not really likeable. Pero tingin ko ay dalawa lang ‘yan, e. She’ll bitchfit in front of you or magiging mabuti siya para makuha niya ang loob mo. Believe me, mom. I don’t want to hurt you. At mas lalong ayokong umabot sa punto na kakainisan mo na ako dahil magpapaawa siya.”
    “Av…” Hinawakan niya ang balikat ko at mabigat na bumuntong hininga. “She’s abused. You can’t expect her to-“
    “I expect her to be human, mom. At least she needs to be humane. Alam niya kung gaano kasakit masaktan kaya dapat ay hindi siya nananakit,” sabi ko kahit na alam kong hindi niya parin iyon makukuha.
    “Then give her a chance to be, human. Avon, hindi kita kailanman kakainisan kung magpapaawa siya, you’re my one and only daughter. You’re my priority. We’re allies here. I want you to give her a chance. Masakit sa akin ito but then I want to give it a chance too. I want to heal.”

    Mapait ang kanyang ipinakitang ngiti sa akin. Hindi ko parin binibitiwan ang mga salita ko. I’m still standing up for that. I’m still no for it.

    Ayaw kong maistorbo si Brandon sa kanyang trabaho kaya sa kay Adrian ako nag palabas ng mga hinanakit sa kung anong mangyayari mamaya. I don’t want to stress Jessica out too so I got her out of it.

    “You know what? Hindi ko alam kung alin ang mas gugustuhin ko, e. Kung mag bait baitan ba iyang Arielle na iyan o ‘yong maging bitch siya sa harap ng mommy mo.”
    “I would rather have the bitch side of her. Mas madaling matalo. Nakakasuka kasi ang bait baitan, e.” Umirap ako.
    Tumawa naman siya. “It would be a disaster dinner, then. Isasama mo ba si Brandon?” Nagtaas siya ng kilay.
    Umiling naman ako. “Baka magkagulo pa. And I think he’ll be staying late tonight. May problema yata sa isang site nila kaya baka babyahe tungo doon.”
    Tumango siya at nag ngising aso. “Updated,” patuya niyang sinabi.

    Naging mabilis ang oras sa araw na iyon. I hated it so much! Nagulat na lang ako at nakauwi na si daddy at kumatok na si mommy sa kwarto ko na magbihis na raw. Ginawa ko naman kahit na labag sa aking kalooban.

    Nasa sala na ako, naghihintay sa kanila habang si daddy ay nag aayos ng kanyang butones. Nanatili ang mata ko sa screen ng aking cellphone. Itim na dress ang suot ko. Hanggang taas ng tuhod ko ang haba. Kahit na boat neck ang neckline nitong dress ko ay open naman sa likod.

    “Are you okay with this?” Ang tono ni daddy ay may bahid na pag aalala.
    Nag angat ako ng tingin sa kanya. I want to start venting but I don’t want to ruin the night. Nagkibit balikat lang ako.

    That girl must give me a good reason to be civil towards her in the next coming days. Kailangan ay makumbinsi niya ako sa gabing ito na bibigyan ko nga siya ng pagkakataon. That she is indeed just abused and bipolar.

    Naka dress na kulay dark blue si mommy at tumingkad ang ganda niya sa kanyang suot. Magkaakbay pa kami patungong sasakyan na idadrive ng driver ni daddy.

    Pagkarating sa restaurant ay sinalubong kaagad kami ng mga crew para igiya sa pinareserve na mesang pang apat sa amin. And to my surprise, Arielle was already there wearing a champagne colored dress and her hair high up in a ponytail. Tumayo siya nang mamataan kami.

    “Is that her?” tanong ni mommy kay daddy. Nahimigan ko ang panginginig sa kanyang boses. Hinawakan ko ang kanyang braso para suportahan siya. Ipinatong niya naman ang kamay niya sa akin.

    “Good evening, dad.” Humalik si Arielle sa pisngi ni daddy at nginitian niya ito. Nag lahad siya ng kamay kay mommy na gulat parin hanggang ngayon. “I’m Arielle Zalea Garcia. You must be Camila Pascual, tita?”

    Kumulo ang dugo ko sa pagtawag niya ng tita kay mommy. She’s playing the righteous and kind girl now. Calm down, Av. Give her a chance! Give her a fucking chance!

    “Nice to meet you, hija,” ngiti ni mommy at tinanggap ang kamay ni Arielle.

    Hinawakan ni daddy ang siko ni mommy at iginiya siya sa upuang katapat ng kay Arielle. Umupo naman si daddy sa tapat ko. Which means Arielle and me are so near to each other. Hindi man lang siya bumaling sa akin and I thank God for that. At least she did not pretend that we’re okay!

    “Shall we serve the first course, sir?” tanong ng isang waiter na yumuko kay daddy.
    Tumango si daddy at nagsimula na kaagad ang paglalapag ng soup at kung anu ano pang appetizers ngunit walang pumansin doon dahil sa tensyon na bumalot sa aming mesa.

    “I am surprised that you actually asked dad to meet me. Ang akala ko ay hindi mo ako matatanggap. Is it okay if I call you tita?” tanong ni Arielle.
    “Well, you already called her,” bulung-bulong ko nang di ko na napigilan ang sarili.
    “Avon,” saway ni daddy.
    Nilingon ako ni Arielle at gumuhit ang pait sa kanyang mukha. I should damn give her a chance, right? I just couldn’t stop myself!
    “It’s okay with me. It’s inevitable. You’re my husband’s daughter.” Iyon lamang ang nasabi ni mommy.
    “You’re so kind, tita. Ang akala ko ay pagmamalupitan ninyo ako dahil nagpapaalala ako sa kasalanang nagawa ni daddy years ago,” ani Arielle.
    Hinawakan ni daddy ang kamay ni mommy. “Arielle, hindi naging madali sa tita mo na gawin ito. She loves me so much and I thank God for her love. I would be lost without it. Her love knows no pain and dishonesty kaya niya ako natanggap muli even after the recent obstacle we had.”
    “It’s all okay now. I accepted it all a long time ago. I just want us to get to know.” Ngumiti si mommy at hinaplos na rin ang kamay ni daddy bago siya bumaling sa akin. “And I’m sure you know my daughter Avon?”
    Hindi kumibo si Arielle. Hindi rin ako kumibo. Ilang sandaling walang nagsalita bago suminghap si daddy. “By the way, Arielle. Kamusta na iyong kaibigan mong nasaksak ni Jeffrey Zuniga?”
    “Oh! He’s fine now, dad. He’s doing really well, actually. Maayos na po siya.” Ngumiti si Arielle at sumulyap sa akin.
    Tumango si daddy. Hindi niya alam ang ugnayan namin ni Brandon. Alam niya lang na magkakilala kami. He did not inquire too much about us.

    Nagsimulang mag usap si Arielle, mommy, at daddy tungkol sa pagkatao niya. She graduated in one of the most prestigious schools here in the Philippines. Habang kumakain kami ay mas lalong lumalawak ang usapan.

    “Nasa QC lang ang mommy at daddy ko. Lumalabas sila ng bansa minsan. I’m not really sure if they’re out of the country now,” bigo niyang sinabi.

    Pinaglaruan niya ang kanyang ulam ngayon. I am just here enjoying my food. Pang ilang libong irap ko na ito sa gabing ito. I can’t help but think she’s just creating this drama. Okay, Avon, totoong nangyayari iyan sa buhay niya. It’s just so hard to believe that a bitch like her has dramas like these.

    “Kailan ka nagsimulang bumukod sa kanila? Was it your idea? Was it their idea?” Kumunot ang noo ni mommy sa pagtataka.
    “It was Brandon’s idea.”

    May bumangon na sakit sa puso ko. Of course it was his idea! He cared for her! Ayokong maging mababaw. Iintindihin ko ito.

    “So my parents supported me. Siguro ay ayaw na talaga nila akong makita kaya hinayaan na lang din nila ako,” bumalik sa kabiguan ang boses ni Arielle.
    Suminghap si mommy. Ganon din si daddy. “Mas mabuti na nga iyong bumukod siya sa kanila. She’s abused when she was little hanggang sa teenage years niya.”
    Umiling si mommy. “Hindi mo ba naisip na ireport sila?”
    “Maraming koneksyon si daddy sa gobyerno. Isang beses akong nag report pero wala paring nangyari. Mas lalo lang nila akong sinaktan.”
    “Arielle…” buntong hininga ni daddy. “Nagpaschedule ako ng appointment with your mom and dad, haharapin natin sila.”
    Nanlaki ang mata ni Arielle. Bumahid ang takot sa kanyang mga mata at halos manginig siya sa pagkakataranta. “Please, no. Dad… no…”
    Nagkatinginan si mommy at daddy sa pagtataka sa naging reaksyon nito. Natigil ako sa pagkain at sa kauna unahang pagkakataon ay nakita ko siyang sobrang takot. I could not believe it!
    “They cannot hurt you anymore. Not if I can help it, hija.” Hinawakan ni daddy ang nanginginig na kamay ni Arielle.

    Nagpalipat lipat ang tingin ko kay daddy at kay Arielle na parehong nag aalala.

    “I just want them to know that I found you,” sabi ni daddy.
    “Why can’t we let all of these pass, dad? I mean… Isn’t this enough? Ang makita siya sa wakas at makasama siya? Bakit pa kailangang ungkatin ang lahat ng iyan?” Hindi ko na napigilan.
    “Avon, it’s for her sake. It’s for closure,” sabi ni daddy.
    Umirap ulit ako. I know this will need to heal pero may ibang mga sugat na hindi na kailangan pang galawin para lang maayos. Kusa itong maaayos sa pagdaan ng panahon. And if they believe that this wound cannot heal by itself, then I certainly don’t!

    Humikbi si Arielle sa tabi ko. Nagulat ako dahil buong atensyon ko ay nasa kay daddy. Nilingon ko siya at nakita kong pinalis niya ang luha sa kanyang mga mata ngunit patuloy ang pagdaloy nito.

    Nataranta si mommy at nagtawag ng waiter para sa karagdagang tissue. Tumayo si daddy at inalu siya habang umiiyak.

    “I know you hate me so much for ruining your perfect life, Avon! Alam kong gusto mong mawala na lang sana ako sa mundo para bumalik sa dati ang buhay mo! But for once, can you please open your mind to me! Na hindi lang ikaw ang nasasaktan dito! Ako rin!” Tinuro niya ako.
    Nanlaki ang mata ko sa mga sinabi niya. Hinawakan ni mommy ang braso ko para pigilan ako sa mga sasabihin pero hindi naging sapat iyon. “Anong ginawa ko ngayon? You’ve been nothing but a bicth to me. Despite that, nagawa ko paring pumarito at makinig sa lahat ng drama ng buhay mo. I’m just suggesting the easy way of handling the problem!”
    “You don’t want your parents to help me!” Sigaw ni Arielle.
    “Arielle…” banayad na boses ni mommy ang sumalubong. “Avon wants to help you too. She’s seen how horrified you were at the thought of meeting your parents kaya niya lang nasabi iyon.”
    “Because it’s the right way. It’s how it should be. You’re not a child anymore. You’re not under anyone’s custody because you’re legal. You’re even older than me! Please!” Iling ko.
    “Ikaw! You don’t understand me! You don’t understand how I feel!”
    “Hush, hija!” Sabi ni daddy at mas lalo siyang inalo.

    Umirap ako. I’m too old for this shit. Tumigil ako sa kakasagot. Hindi ko maatim kaya magsasalita ako ng masama kapag hindi ko pa iyon itinigil kaya minabuti kong tumingin sa malayo.

    “You don’t know how it feels to be so unloved by the people you want to please!” Humikbi si Arielle.

    Gusto kong hanapin sa akin ang simpatya para sa kanya. But all I could feel was my pain and my irritation. Kaya imbes na magsalita ako ay tumahimik na lang ako. Walang mangyayari pag papatulan ko ang lahat ng ito.

    “You don’t know how it feels because you’re loved too much by your parents!” Mas mahinahon niyang sinabi.

    Pakiramdam ko ay teenager ang inaway ko na pinagkaitan ng pagmamahal. Malayong malayo sa propesyunal na babaeng nakilala ko noong una kaming nagkita. Well, she looks professional still in spite of her tears now.

    “Arielle, that’s enough,” banayad na saway ni mommy sa kanya.
    “I love you, Arielle. Hindi mo na kailangan pang umiyak ng ganito. Hush, hija,” alu ni daddy.

    Nanliit ang mga mata ko kay daddy habang inaalu niya si Arielle. Naaalala ko iyong mga panahon na galit na galit ako sa kanya at ang kanyang mga kasinungalingan sa amin ni mommy. Hindi niya man lang ako inalo nong nangulila at nagalit ako sa kanya. All he did was lie to me and he’s here now comforting his other daughter. I don’t want to be selfish pero hindi ko iyon nabalewala.

    “If you want, you can visit our home sometimes. He have a spare room for another person.”

    Nanlaki ang mga mata ko sa sinabi ni daddy. Napansin ko ang paghigpit ng hawak ni mommy sa aking kamay. He did not even ask for my mom’s opinion! He did not even ask for mine! Nag desisyon lamang siyang mag isa!

    Tumikhim si mommy. Napatingin si daddy sa kanya.

    “Is it okay with you, Camila?” Tsaka niya pa lang ito tinanong.
    Tumango si mommy. It was obvious she pitied the bitch. But it was also obvious that she was hesitant of this idea.
    “Why?” hindi ko napigilan ang sarili ko.

    Tumahimik na si Arielle ngunit bakas parin sa mukha ang luha kanina. Namumugto ang kanyang mga mata at hinarap ako.

  • KABANATA 50Open or Close

    Kabanata 50
    Good Night

    “Why?” inulit ko kay daddy ang tanong ko.

    Kumunot lamang ang kanyang noo at nagmukhang disappointed kasi tinanong ko pa siya non. Para bang hindi ko na iyon dapat pang tinanong. Dapat ay handa na akong ipabisita siya sa bahay namin kahit kailan niya gusto.

    Humigpit ang hawak ni mommy sa kamay ko na para bang pinipigilan niya ako para hindi ako mapagalitan ni daddy. No… I want to hear the angry words from him. Gusto kong makita kung gaano siya kagalit sa akin para sa isa pa niyang anak.

    Umigting lamang ang kanyang panga ngunit hindi ako sinagot. Tinitigan niya ako habang inaaalu si Arielle. And I hate that my eyes were filled with envy for the girl he is comforting! Galit ako sa sarili ko dahil hanggang ngayon, gusto ko paring magmakaawa sa daddy ko to see my reason, to understand my feelings. O baka naman ako ang dapat na makita ang mga rason niya o nila? Hindi ko alam.

    “Don’t worry, Avon. Hindi ako titira sa inyo!” Humupa ang luha ni Arielle at klaro niya itong nasabi. “It’s just visit!” Inirapan niya ako ngunit hindi iyon naging sapat para sa akin.
    “Hindi ikaw ang tinatanong ko!” maagap kong sinabi bago bumaling kay daddy na huminga naman ngayon ng malalim.
    “Ayaw mo ba talagang magkasundo kayo?” Mukha siyang bigong bigo nang tinanong niya ako nito. Para bang ako ang magiging hadlang ng kanyang kaligayahan.
    “Guillermo, it’s hard for Avon, you know,” banayad na sinabi ni mommy kay daddy.
    “I know. It’s hard for me, too. Pero paano natin ito maaayos kung sa unang subok pa lang ay titigil na tayo?”
    Umiling si mommy at tiningnan ako.

    Alam ko na ako lang ang problema ni daddy dito. I am depriving them of happiness. I am depriving his daughter of a family she deserves. Nag alab ang mata ko sa mga luhang nagbabadyang tumulo.

    “Fine! Wag niyo na akong tanungin ulit para sa opinyon ko kung hindi lang din naman kayo makikinig.” Punong puno ng pait ang boses ko.

    Tumayo ako at nilagay ang bag sa aking balikat. Tinatawag na ako ni mommy upang mapigilan ang pag alis ko ngunit hindi ako nagpapigil. Taas noo akong umalis doon kahit na sinisigawan na ako ni daddy.

    “Don’t turn your back on me, Aurora!”

    Hindi man lang ako nanginig sa boses niyang punong puno ng awtoridad. Habang naglalakad ako ng diretso ay alam kong nakasunod si mommy sa akin na halos tumatangis para sa mga pangyayari.

    Hinarap ko siya nang nakalabas kami at namataan ko na naghahanda ang driver namin para sa pag alis. Niyakap ako ni mommy kahit na siya naman dapat ay niyakap ko dahil siya itong umiiyak.

    “I’m sorry, anak. I’m sorry.” Sabi niya.
    Nanghina ako. Hindi ko na alam kung ano ba talaga. Sa akin ba may problema? Ako ba ang problema nila? Ako ba ang nagpipigil sa kanila para maging masaya? Masyado ba akong madamot sa pamilya ko kay Arielle? Anong magagawa ko kung talagang nasasaktan ako at namamadalian sa mga nangyayari?
    “I want to go home, mom.” Sabi ko nang humupa ang mga luha ni mommy.
    “Ang daddy mo,” sabay lingon niya pabalik sa restaurant.

    Huminga ako ng malalim at pumasok sa sasakyan. Nasa dulo ako umupo habang ilang sandali nang hinihintay si daddy. Ang driver ay nasa labas at si mommy ay matuwid na nakaupo sa passenger’s seat. Ang isang bodyguard ay nasa front seat, nakabanta.

    Nilingon ko ang labas kung nasaan ko nakita si daddy na hinahatid si Arielle sa kanyang sasakyan. She kissed her on his cheeks. Yumakap rin siya bago pumasok. May bahid na pag aalala ang mga mata ni daddy sa kanya habang tinitingnan niya itong lumalayo sa parking lot.

    Bumaling ako sa aking cellphone na may isang mensahe ni Brandon tungkol sa kanyang pagdating sa kanilang site at sa pangungumusta niya sa dinner kasama si Arielle.

    Ako:
    Nag walk out ako.

    Iyon lang ang tanging naging sinabi ko. Mabilis siyang tumawag sa akin ngunit hindi ko sinagot. I sent him another text message saying I’ll call him when I get home.

    Nang pumasok si daddy sa sasakyan ay bumaling agad siya sa akin. Umigting ang kanyang panga at ipinakita niya sa akin na hindi niya nagustuhan ang inasal ko kanina.

    “Avon…”
    Suminghap ako. I am so tired of these. If he wants Arielle in our house, then so be it!
    “Arielle needs love and affection. I’m sure kita mo sa ugali niya iyon. That’s why I’m giving her everything.” Paliwanag ni daddy sa akin nang tumulak na ang aming sasakyan. “Alam kong nararamdaman mo na kinakawawa kita pero hindi. I love you…” Nilingon niya ako.
    “That you want me to compromise to give my sister love and affection, right?” Umirap ako.
    “I’m not asking you to compromise. I’m asking you to be a sister to your sister.” Pagod na ang kanyang ekspresyon nang hinarap ako.
    “She needs to be a sister to me too. Hindi ito one sided, dad. Nasaktan siya, nasaktan din ako. Gusto niyang maging kapatid ang turing ko sa kanya, then kapatid din dapat ang turing niya sa akin. Hindi ibig sabihin na dahil pinagkaitan siya ay mas dehado siya!” Tumaas ang tono ko.
    “She got abused, Avon! Her childhood was really, really toxic! Paano siya magbibigay ng pagmamahal kung wala siyang maramdamang pagmamahal? Can’t you sacrifice and lower your pride now? Kahit ngayon lang! Ngayon lang!” Tumaas din ang tono ni daddy.
    “Guillermo, please calm down,” sabi ni mommy nang nakitang namumula na si daddy dahil sa galit.
    “Hindi ako ang magdurusa para sa kawalan niya ng pagmamahal sa katawan! Hindi ako ang magbibigay sa kanya! Ikaw, dad! Kasi ikaw naman ang nagkulang sa kanya, hindi ba? Bakit pati ako? Bakit damay ako!? Bakit kami damay ni mommy?”
    “Because we are family, Avon! I am your dad and you’re living under my roof!”

    Hinahaplos na ni mommy ang likod ni daddy. Kahit anong sigaw niya sa akin ay hinding hindi ko maiintindihan ang takbo ng kanyang utak. Tumigil ako sa pagsasalita hanggang sa makarating kami sa basement ng condo. Mabilis akong bumaba at nagsalita bago sila iniwan ni mommy doon.

    “Then I can’t wait to get out of your house.” Nanginig ang boses ko sa galit at poot sa sarili kong ama.
    “Avon!” Nanginginig din ang boses ni daddy nang sinigaw niya ang pangalan ko.

    Nakapasok na ako sa elevator at nataranta kaagad. Galit na galit siya sa huling sinabi ko! I was so sure of that.

    Nang nasa tamang palapag na ako ay tumunog rin ang kabilang elevator at nagpakita si daddy doon, sinusundan ako.

    “What did you say?”
    Umirap ako at binuksan ang unit. Pumasok ako sa loob at ganon din si daddy.
    “Ano? Ganyan ba katayog ang pride mo para gustuhin mong umalis kesa pagbigyan kahit pagbisita lang ng iyong kapatid?”
    “Stop it!” Sigaw ko at hinarap siya. I am not going to stay in this home anymore. Hindi ko kayang tumagal ngayong gabi na ganito kami ni daddy.

    Namumula ang kanyang mga mata. Litong lito sa kung ano ang gagawin sa akin. Si mommy ay pinapakalma siya ngunit nahihirapan na rin sa away naming mag ama.

    “Stop it, okay! If you want your bastard to visit… or even stay in this house then go!”

    Nanlaki ang mata ni daddy sa sinabi ko at mabilis at malalaking hakbang ang kumain sa distansya naming dalawa. Natakot ako para sa aking sarili sa maaaring gawin niya sa akin nang lumapit siya. Sumigaw si mommy na siyang nagpawala sa galit na nag uumapaw para sa akin.

    Mabilis ang hininga ko at nanlalaki din ang mga mata habang tinitignan si daddy. I was almost positive he’ll gurt me tonight.

    “Ano, dad? Sasampalin mo ako? Sige! Sampalin mo ako!” hamon ko.

    Huminahon si daddy. Kitang kita ko ang dahan dahang pag angat ng kanyang dibdib habang kaharap ako. Umiling ako at nag walk out ulit. Hindi ko kaya sa bahay namin ngayon. I’m going out.

    Wala akong mapuntahan kundi ang condo unit nina Anton at Jessica. Nag taxi ako patungo roon, tulala sa mga nangyari. Hindi ko makalimutan ang pulang mga mata ni daddy nang nilapitan niya ako. Nakakatakot. Tumulo ang luha ko at maagap ko itong sinalo.

    Hinang hina ako nang kumatok sa unit nina Jessica. Ni hindi na ako nakapagtext. Nahiya tuloy ako at baka mamaya ay tulog na pala sila at nakakaistorbo lang ako sa dalawa ngunit nang binuksan ng nakangising si Anton ang pintuan ay nagulat ako.

    Umalingawngaw ang ingay sa loob at alam ko kaagad na naroon ang mga kaibigan niya. Tipid na ngiti ang iginawad ko kay Anton. Ayaw kong salubungin ang ngisi niya ng lungkot.

    “Oh, Avon! Pasok ka!” aniya at binuksan ng malapad ang pintuan nila.

    Sa loob ay nakita ko ang apat niyang kaibigan na nag iinuman ng isang mamahaling wine. Pare parehong naka suit ang mga ito at namukhaan ko kaagad. Binati nila ako nang makita.

    “Hi, Av! Oh!” tawa ni Tyrone nang namataan ako.
    Tipid muli akong ngumiti at pumasok. Pinasadahan ko ng tingin ang loob. “Sorry, nakakaistorbo ba ako? Gising pa si Jessica, Anton?”
    “Oo. Nasa kusina, kumakain. Lika! Puntahan natin,” aniya.

    Tumango kaagad ako at binati na ang mga lalaking kilala. Dalawa sa kanila, si Tyrone at Alvin ay parehong modelo at kaklase ko noon sa Enderun. ‘Yong dalawa naman ay kilala ko lang bilang kabarkada ni Anton.

    “Kamusta?” Tumayo si Tyrone at sumunod sa akin patungo sa kitchen.

    Nag angat ng tingin si Jessica na naabutan kong kumakain ng fries na dinidip sa cheese. Napatayo siya kaagad nang nakita ako.

    “I’m fine, Tyrone,” ngiti ko bago nag beso kay Jessica.
    “A! Napdalaw ka!” Niyakap pa ako ni Jessica.
    “Jess, asikasuhin ko lang ang mga lalaki. Ayos na kayo ni A, dito?” tanong ni Anton sa asawa.
    “Oo! Go ahead.” Bago bumaling si Jessica sa akin sa nag aalalang ekspresyon.
    Bumagsak ang balikat ko at umupo sa highchair. Nilingon ko si Tyrone na naroon parin at naghihintay sa sasabihin ko.

    Ikinwento ko lahat kay Jessica ang nangyari. Nakinig na rin si Tyrone na hindi umalis sa kitchen para makinig sa problema ko.

    “Your father got offended. Masama ang tinawag mo sa iyong half sister,” ani Anton.
    Tumango ako. “I know.” Wala na akong naidugtong. Basta alam kong mali iyon pero mali rin ang magdilim ang paningin niya sa akin.

    Kung silang lahat ay kumikilos ayon sa kanilang damdamin, pwes ganon rin ako ngayon. Am I not allowed to weep? Ako ba dapat ang nagbibigay? At gaano ka dami ba ang ibibigay ko? I’m trying my very best to understand but I just couldn’t! At hindi sila makapaghintay sa araw na maintindihan ko ang lahat ng ito. Gusto nilang agad kong makuha, agad na maging maayos sa akin, agad na maging masaya ako para sa lahat ng ito!

    “But I can’t blame you, A.” Suminghap si Tyrone. “I’m sorry. Hindi ko alam na ganyan ang nangyayari sa pamilya mo.”
    “Kung alam mo lang, Tyrone.” Umiling si Jessica at sumubo pa ng isang fries.

    Tulala ako sa gin na binigay ni Anton sa akin kanina habang nag kukwento ako. Lumalalim na ang gabi ngunit wala akong planong bumalik sa bahay namin. Ayaw ko rin namang abalahin si Jessica lalo na’t buntis siya.

    “Dito ka na lang matulog, A. Alam kong ayaw mo pang umuwi.” Parang nabasa ni Jessica ang nasa isipan ko.
    “May trabaho pa ako bukas,” sabi ko.
    “Oh? Saan ka nagtatrabaho ngayon?” tanong naman ni Tyrone sa gulat.
    “Sa Carlzon Rockwell Hotel Group,” sabi ko.
    “Umuwi ka na lang mamayang umaga sa inyo para magbihis. Dito ka na lang matulog ngayon. Don’t forget to tell tita Camila para hindi siya mag alala.”
    Tumango ako at sumang ayon. Kanina ko pa tinext si mommy na nandito ako kina Jessica.

    Hindi na ako tumanggi sa gustong mangyari ni Jessica. Antok na rin ako at pagod sa mga nangyari sa araw na iyon. Pinahiram niya ako ng damit pantulog at nagpasalamat ako sa kanya. Siya ang tanging takbuhan ko pag may mga problema akong ganito.

    Nakabihis na ako at kakaligo lang. Naghahanda na ako sa kama nang may kumatok at bumukas ang pintuan ng kwarto. It was Tyrone. His worried eyes were directed to me. Nagpupunas ako ng basang buhok.

    “I’m sorry. Okay lang ba sayo na pumasok ako?” tanong niya.
    Tumango ako.

    Pumasok siya ngunit hindi naman lumapit para bigyan ko ng malisya. He was just checking the comfort of my room for tonight.

    “Bukas, gusto mo ihatid na kita sa inyo?” tanong niya.
    Umiling ako. “Wag na. Kaya ko namang mag taxi mag isa.”
    “No, A. I’m just really worried about you. Please, let me,” aniya.
    I was too tired to argue. Tumango na lang ako at tipid na ngumiti. Wala namang masama sa pagiging friendly ni Anton. I should thank him for the help. Wala akong masasakyang iba bukas at ayaw ko namang abalahin si Anton kaya ang offer niya ay pabor sa akin.
    “Great!” aniya. “Then… I should leave now.” Humakbang siya palapit sa akin at hindi pa ako nakapagprotesta ay maagap niyang hinalikan ang noo ko. “Good night, A.” bago siya tumalikod at dire diretso ang alis.

    Sa gabing iyon ay mahimbing parin akong nakatulog kahit sa dami ng naging problema ko. Siguro ay dahil nasabi ko sa ibang tao ang laman ng isip ko. Nabawasan kahit paano ang sakit na naramdaman ko.

    Masakit sa balat ang sikat ng araw nang gumising ako kinaumagahan. Alas otso ang log in ng opisina ni Brandon at alas seis y media na ako nagising kaya halos baliktarin ko ang kama sa pagmamadali.

    “Kain muna, A…” bati ni Jessica sa akin kinaumagahan nang nakita kong nagkakape pa silang tatlo ni Anton at Tyrone sa kusina.
    Halos mamutla na ako. Maliligo at magbibihis pa ako! Low bat pa ako kaya hindi ko maitext si Brandon sa pagkakahuli ko.
    “Aalis na ako. I need to run. I’m almost late. Thanks for the bed, Jess,” wala sa sarili kong sinabi iyon.

    Nagmamadaling uminom ng kape si Tyrone nang nakita ang pagmamadali ko. Tumanggi pa ako sa kanya kahit na kailangang kailangan ko ang tulong niya ngayon. Gusto kong ipakita na kaya kong mag isa but when he insisted, I also couldn’t reject the offer.

    “Salamat, Tyrone!” sabi ko nang nakarating sa basement ng aming condo unit ng mga las syete.

    Maliligo at magbibihis pa ako ngayon. Kaya ba ng tatlumpung minuto iyon?

    “I’ll wait for you,” tawa niya sa pagmamadali ko. “Ihahatid na rin kita sa opisina niyo.”

    Hindi na ako umimik dahil tinakbo ko na patungong elevator para mabilis ang dating ko sa unit. At inisip ko na sa likod ng utak ko ang mga isasagot ko kay daddy pag pagsasalitaan niya na naman ako ngayon.

  • KABANATA 51Open or Close

    Kabanata 51
    Ex-Suitor

    Mabilis akong naligo at nagbihis. Syempre ay hindi pinalagpas ni daddy ang pagtatanong sa akin kung saan ako nanggaling o saan ako natulog. I answered him too. Pero dahil sa pagmamadali ako ay hindi niya na nadagdagan pa ang usapan namin. At iyon ang gusto ko, ang kaonting pag uusap lamang.

    Kung sa bawat pag uusap namin ay ipipilit niya sa aking tanggapin ko si Arielle, mas mabuting huwag na lang muna kaming mag usap. I get that I should learn to accept Arielle’s presence. Yes, I do accept that she is a part of my dad’s life. But he can’t expect me to let her in my life too… and immediately? My ass!

    “Tyrone,” nanginginig ang boses ko nang nakarating na sa tower kung nasaan ang opisina ng Carlzon Rockwell Group. Natataranta na ako dahil late na ako at syempre nag aalala ako sa kay Brandon.

    Napagtanto kong masyado akong nagpadala sa emosyon ko kagabi. Sa galit ko kay daddy ay wala na akong ibang naisip kundi ang sarili ko at ang sumisiklab kong galit sa kanya. Ni hindi ko na isip na tawagan si Brandon.

    “Maraming salamat, ha!” sabi ko at nagmadaling magtanggal ng seatbelt.

    Nakita ko ang gulat sa mga mata niya dahil sa pagmamadali ko. Tumagilid ang ulo niya sa akin at dahil hindi ko matanggal tanggal ang seatbelt ay tumulong pa siya sa akin.

    “Magkano ba ang kaltas pag late ka?”
    Umiling ako. Hindi iyon ang inaalala ko. “Hindi ko alam, pero kailangan kong magmadali. Pasensya na. Maraming salamat talaga,” sabi ko at mabilis na tinulak ang pintuan para makalabas.
    “No problem. Magcocommute ka mamaya?” pahabol niyang tanong imbes na isarado ko na ang pintuan ng kanyang sasakyan.
    Umiling ulit ako. “I mean, hindi ko alam, e. Titingnan ko.”
    “You want me to…” iminuwestra niya ang kanyang manibela, “you know, fetch you?” His smile was sweet.
    Tipid akong ngumiti at nagmamadaling sumagot. “Hindi na. Okay lang ako.”

    May sasabihin pa sana siya ngunit huli na dahil naisarado ko na ang pintuan. Kumaway na lang ako at humingi ng paumanhin kahit na alam kong hindi niya iyon maririnig at nagmadali na ako sa pagtalikod.

    Mabilis ang lakad ko patungo sa receiving area ng tower. Nagtanong pa ako roon kung aling palapag ba ang Carlzon Rockwell at mabuti na lang agaran naman ang sagot. Tatlo ang palapag ng kanilang kompanya ngunit sinigurado ko iyong palapag ni Brandon dahil ako ang kanyang sekretarya.

    I’m fifteen minutes late for God’s sake and this is my first time here! Ano ang sasabihin ni Madame Diana sa akin? Kahit na kami na ni Brandon ay hindi parin pwedeng magpabaya ako. Ang trabaho ay trabaho.

    Mabilis ang lakad ko patungo sa abalang opisina nang nakalabas na ako sa lift. Lumilinga linga ako sa kaliwat kanan na mga taong nag dadala ng mga papel, blueprint, at kung anu-ano pa.

    “Good morning, ma’am!” may bumati pa sa aking hindi ko naman kilala.

    Nginitian ko na lang siya. Gusto kong magtanong kung nasaan ang opisina ni Brandon Rockwell ngunit nang makita ko ang isang pintuang may nakalagay na “Office of the Chief Operating Officer” ay hindi ko na kailangan.

    Tumikhim ako at nilapag ang itim na bag sa mesa na nasa labas. I’m sure this is my office, then. Luminga ulit ako, nagbabakasakaling may makasagot sa tanong na hindi ko maisatinig.

    Nang makitang may mga nasa mid 30s na babaeng nagmamasid sa akin sa likod ng kanyang reading glasses ay hindi ko na napigilan ang pag muwestra sa kanya sa mesa. Lumapit siya sa akin at ngumiti.

    “Ikaw ba ang sekretarya ni Mr. Rockwell?” tanong ng babae.
    Laking pasalamat ko na siya ang nagtanong non. “Opo. Dito ba iyong mesa ng sekretarya niya?”
    Tumango siya.
    “Salamat,” ngisi ko ulit at umupo na roon sa swivel chair at naghanap ng kung anong gamit sa drawer.

    I can’t wait to end this contract. Gusto ko nang tapusin iyong kontratang ibinigay ni Madame para makapag trabaho na ako sa isang hotel o isang trabahong mapapakinabangan ang kursong kinuha ko.

    Tumikhim ang babaeng nagtanong kanina nang binalikan niya ako sa aking mesa.

    “Po?” Tanong ko.
    “Hindi ka ba papasok, miss?” sabay tingin niya sa pintuan ng opisina ni Brandon.
    “Ayaw kasi ni Mr. Rockwell ng may pumapasok na hindi niya inutos,” katwiran ko.
    Marahan siyang tumango. “I think you need to go inside to check if he’s got instructions for you.” Nagawa niyang ngumiwi.

    Tumikhim ako at tumayo. Dumiretso na ako sa opisina niya sa isang katok pa lang. Pagkapasok ko ay bumungad kaagad ang kulay maroon na dingding ng kanyang opisina. Nagtama agad ang aming mga mata. Naka dekwatro siya sa kanyang swivel chair at matalim kaagad ang titig niya sa akin.

    “Good morning!” ngiti ko kahit na kabado na ako sa kanyang magiging reaksyon. “Hindi ako agad pumasok kasi akala ko marami kang ginagawa.”

    Suminghap siya sa iritasyon atsaka tumayo. Kumalabog ang puso ko nang narinig ko ang bagsak ng kanyang mabigat na paa sa sahig. It was as if I was facing the last day of my life. Na estatwa ako sa kinatatayuan ko. I don’t normally get damn scared… siguro tsaka lang pag guilty ako sa kasalanang nagawa.

    “Brandon, look, I’m sorry last night. Hindi ako nakapag text sayo kasi masyado akong nagpadala sa emosyon ko.”

    Umikot siya sa kanyang mesa at marahang naglakad. Wala siyang sinasabi at nanatiling naka igting ang kanyang bagang. Ang kanyang hintuturo ay nasa kanyang mesa, tinatalunton ang isang hindi kitang linya sa kanyang mesa. Nanatili ang tingin ko roon habang nagsasalita.

    “Itetext na sana kita-“
    “Pero hindi na kailangan kasi may kausap ka rin naman,” dugtong niyang nagpatigil sa akin.
    “Tyrone is just my friend.” I said defensively.
    Tumango siya. “We were once friends too.” Dinig ko ang sakit sa kanyang tinig.
    “I’m sorry,” sabi ko nang nakalapit na siya sa akin.

    Ang tikwas na buhok malapit sa aking tainga ay kanyang isinabit sa likuran nito. Marahan ang pagkakasabit niya at halos nanunuyo. Kung hindi lang umigting ulit ang kanyang bagang ay aakalain kong napatawad niya na ako.

    “You think you can’t trust me…”
    Napatingin ako sa kanya. “What?”
    “Hindi mo masabi sa akin kasi iniisip mo na kakampihan ko si Arielle,” he accused.
    “No.”
    “Then… bakit hindi mo nasabi sa akin? Were you so content with Tyrone that you forgot me? For goodness sake, Aurora Veronica, I was worried sick for you!” Halos sinigaw niya iyon sa akin. “Nasa site ako na hindi ko malaman! Gusto kong pumunta sa inyo para malaman kung ano ang nangyayari pero iniisip ko na may pinagdadaanan ka! I waited the whole night for your explanation and when I couldn’t wait anymore, hindi na kita ma contact! I was raising hell to my friends just to find you!”
    I was about to ask him how did he actually find me pero pinigilan ko ang sarili ko. Ginalit ko siya at ang tanungin siya ng ganon ay wala sa punto. “Brandon…” malambing kong sinabi at hinawakan ko ang kanyang braso.
    Umigting lalo ang kanyang panga at halos hilahin niya ang aking kamay palapit pa lalo sa kanya. “Don’t you strike my weakness…” banayad niyang sinabi.
    “I said, I’m sorry.”
    “Tinatanong kita, Avon,” binaba niya ang kamay ko. “Were you so content with Tyrone? Was he so comforting that you forgot to tell me about your problems? Or… are you still in doubt? Na baka kampihan ko si Arielle o baka pagkaisahan ka naming dalawa?”
    Umiling ako. “I’m not content with Tyrone, Brandon. I mean…” Pumikit ako ng mariin. Nahihiya sa naging pauna kong sagot. “He’s just my friend. Of course, I don’t like him romantically. Come on! Masyado lang akong galit at nahihirapan akong mag text sa galit ko. Ni hindi ko alam na naroon siya kina Jessica. And I don’t have doubts, Brandon. Wala akong pake kay Arielle. Ayaw kong makipag kompetensya sa kanya sa kahit anong paraan, sa kay daddy man o sayo. Tama na.”

    Pumungay ang kanyang mga mata ng sandali ngunit nang hawakan kong muli ang kanyang braso ay tumigas muli ang kanyang ekspresyon.

    “There is no competition. Ang tanging nakikita kong kompetisyon dito ay iyong kay Tyrone. Alam kong may past kayong dalawa.” Humalukipkip siya.
    Nalaglag ang panga ko. Now this is crazy. Saan niya ito napulot? “Past? Wala kaming past. We’re just friends.” Hinawakan kong muli ang braso niya.
    Bumaba ang mata niya sa kamay kong humahaplos sa naninigas niyang braso. “Anton told me. Now tell me he’s lying.”
    Umismid ako. That Anton! Akala ko si Adrian lang ang tanging makakalaglag sa akin, nakalimutan kong may isa pa palang mata si Brandon sa aking mga kaibigan. “He just sort of courted me and that’s it.”
    Tumango siya at nanliliit ang mga mata, para bang may gusto pang malaman.
    “Now I’m so confused. What’s your definition of ‘friends’?”

    Ngumuso ako. Napaisip ako doon sa sinabi niya. Mabuti na lang at si Adrian ang naisip ko.

    “‘Yong parang kapatid lang. Brandon, para tayong teenager na nag aaway dito.” Nagkibit balikat ako at hinawakan muli ang kanyang braso.
    “Oh yeah? Friends, huh? So you and Tyrone are… friends… Ikaw rin at si Adrian…”
    At napasok pa si Adrian sa usapan.
    “He went to your room last night. Anong ginawa niyo?”
    Daig pa nito ang imbestigador kung makapagtanong, a? Sumasakit na tuloy ang ulo ko. “Wala. Nag usap lang. Hindi naman siya nag tagal. Damn, I’ll kill Anton.” Binulong ko na lang ang huling sinabi ko.

    Tinalikuran niya ako dahilan kung bakit bumagsak ang kamay kong nakapahinga sa kanyang braso. Nagulat ako sa ginawa niya kaya sumunod ako sa kanya.

    “Brandon… uy…” kalabit ko.

    Ngunit nang umikot siya para harapin ako ay hinawakan niya ang palapulsuhan ko at hinatak niya ang katawan ko patungo sa kanya. Ang tanging pumapagitna sa aming mga katawan ay ang mga suot naming damit ngunit ramdam ko ang init niya.

    Matigas ang kanyang braso nang hinawakan ko ito para sa suportang kailangan nang siniil niya ako ng halik. His lips moved to mine exploring its softness. He marked my mouth with the tip of his tongue. With each flicker of his tongue, libo libong boltahe ang naramdaman kong nagsisilabasan sa bawat hilatsa ng aking katawan. I’m beginning to worry about how he made me feel everytime we kiss. It was addicting and it’s taking over all of my senses.

    “You don’t get to kiss other guys anymore, sweetheart. You don’t, alright,” he moaned against my lips.

    Hinahabol ko pa ang hininga ko nang tumigil siya sa paghalik. I was damn desperate for his kisses… for more.

    Kinagat niya ang pang ibabang labi niya at lumapit siya sa akin, sinusuklay ang buhok ko gamit ang kanyang daliri.

    “You really know how to cloud my mind.” Tumango siya. “Suot mo pa lang, limot ko na ang galit ko sayo. Pero gustong gusto kong sirain ang mukha ng Tyrone na iyon. Wala siyang karapatan na pumasok sa kwarto mo.”
    “It’s not his fault. It’s my fault. Hindi ko sinabi sa kanya na may boyfriend na ako,” sabi ko.
    Umigting muli ang kanyang bagang. “And here I am… telling the whole world to clean the whole office because my girlfriend is coming. At ikaw, I bet even Adrian doesn’t know about us?”
    Ngumisi ako. I couldn’t help it. Brandon Rockwell telling his maintenance crew to clean the whole office because his secretary slash girlfriend is coming? “Alam niya.”
    Umirap lamang siya at bumalik sa kanyang swivel chair. Nagbabad siya sa kanyang mga papel at nanatili akong nakatayo doon, expectant.
    “Gusto mo na ako ang magsabi sa kanya?” Nagtaas siya ng kilay.
    “I will tell him. Hindi naman kasi lovelife ang pinag usapan namin kahapon. We’re talking about my family problems.”
    “Arielle called me a couple of times last night. Pero hindi ko sinagot dahil hinihintay ko ang tawag mo. Now you owe me… what happened last night, really, Aurora?”

    Hindi ko maiwasan ang bilisan ang pagsasalita dahil nasa gitna kami ng trabaho. Si Brandon itong maraming tanong kaya mas lalo kaming natatagalan. Ngayon ay nag aalala pa ako na baka wala siyang matapos sa araw na ito dahil sa pinag uusapan namin.

    It was lunch when we were finally done talking. Ngumiwi ako nang nag alas onse y media na pala at siya lang ang nakapansin. Tumayo siya at pinakansela lahat ng mga gagawin at mga blue print na irereview para sa bagong hotel na ipapatayo nila dahil sa pinag usapan namin.

    “We’ll go home. Don na tayo kakain,” aniya.
    “But… it’s work time, Brandon.”
    Matalim niya lang akong tinitigan at naglakad na palabas ng opisina. Sumunod ako sa kanya. Nang makalabas kami sa kanyang opisina ay nakita kong natigil siya sa aking mesa na may naka supot na pagkain. May binasa siyang maliit na papel na agad niyang nilukot at ni shoot sa basurahan.

    Nilingon niya ako at matalim na tinitigan. May pagkain sa mesa ko. Kanino ito nanggaling?

    “Your god damn ex suitor is… courting you again, Aurora Veronica!” angil niya.
    Nanlaki ang mata ko. “That’s from Tyrone?”

    Nagtawag si Brandon ng kung sino na janitor samantalang sa aking pagdududa ay nagawa kong pulutin ang kapirasong papel na nilukot niya kanina na nasa malinis na basurahan na ngayon.

    Inayos ko ito at nakita kong may nakalagay na “from Tyrone. Work Hard!”

    Inagaw ni Brandon iyon sa aking kamay at nilukot muli.

    “Tell him we’ll work hard… real hard. Hindi niya kailangang mag alala,” he smirked.

  • KABANATA 52Open or Close

    Kabanata 52
    This is Ridiculous

    Suminghap si Brandon sa leeg ko at mas lalong humigpit ang yakap niya sa akin galing sa likuran. Nakapulupot sa aming dalawa ang puting comforter ng kanyang kama at ang panghapong araw ay sumisikat at naninilip sa kulay asul na kurtina ng kanyang kwarto.

    “The next time you want to leave your house and go somewhere, please come here sweetheart,” bulong niya.

    Pinaglalaruan niya ang aking mga daliri at panay naman ang titig ko sa bawat galaw niya rito. Kung sana ay pwedeng tumakas na lang sa problema ng pamilya ko ay matagal ko nang ginawa.

    Tumango ako ng marahan at humalik naman siya sa aking pisngi. Tumunog ang kanyang cellphone at ako ang kumuha nito sa maliit na mesa sa tabi lang ng kanyang kama. Nakita kong tumatawag ang telepono ng opisina niya.

    “Hayaan mo na ‘yan,” sabi niya at hinalikan ang likod ng tainga ko.
    “I really think we shouldn’t be here. Nagpapabaya ka na sa trabaho mo. I’m your secretary, I’m supposed to arrange your schedules and work, too.”
    Humalakhak siya. “Isang araw lang naman. I miss you. And I know you’ve been so stressed yesterday. I’m sorry for not being there.”

    We spent the whole afternoon together. Kahit na may tumatawag sa kanya maya’t-maya dahil sa trabaho ay nagawa parin niyang manatili sa condo. I actually feel guilty.

    “Bukas, maaga na ako sa opisina,” sabi ko habang umuupo sa high chair ng kanyang kitchen counter at sumimsim ng mainit na gatas.

    Nagluluto siya ng para sa hapunan sa aming dalawa. Nilingon niya ako pagkatapos niyang hinaan ang apoy ng niluluto at humalukipkip siya.

    “I’m gonna fetch you.”
    Tumawa ako. “Don’t make me laugh. I’ll check if my car is done at pwede na akong mag drive ulit.”

    Nagtalo kami tungkol doon. Masyado siyang makulit at inisip kong iyong pangamba lang naman niya kay Tyrone ang dahilan niyang gusto niyang mangyari. I assured him that we don’t communicate though.

    Inihatid ako ni Brandon sa condo namin ng mga alas otso ng gabi. Marahan kong sinarado ang pintuan at naabutan ko si mommy at daddy sa sala na nanonood ng TV.

    Sinalubong agad ako ni mommy at hinalikan sa pisngi. Si daddy naman ay nagtanong lamang kung kumain na ba ako. Sinagot ko siya at dumiretso na sa kwarto.

    That was it… iyon ang naging eksena sa sumunod pang linggo sa aming bahay. Sa opisina naman ay naging kasama ako ni Brandon sa bawat meetings niya. Hindi masyadong magaan at hindi rin naman full load ang trabaho. Hindi ko nga lang alam kung sinasadya ba iyon ni Brandon o talagang ganon ang sekretarya niya.

    Tumunog ang elevator at napansin kong may dalawang naka suit na lalaking lumabas. Sa likod nila ay ang naka all white na si Madame Diana. Sa dalawang linggo ko dito ay ngayon ko lang siya nakitang naparito.

    Malaki kaagad ang ngisi niya nang makita ako sa mesa. Tumayo ako para salubungin siya. Nagulat ako nang nakipag beso siya sa akin at hinawakan niya ang braso ko.

    “Kamusta, Avon?”
    “I’m fine, Madame. Nasa loob po si Brandon,” sabi ko.
    Tumango siya. “Ikaw ba ang nagpumilit na ipagpatuloy ang pagtatrabaho? Because I’m sure my son would have gladly breach the contract for you.”
    Ngumuso ako. “Konting buwan na lang din naman po matatapos ko na kaya tatapusin ko na rin. Wala rin naman siyang sekretarya, I can help him from here.”
    “Very well.” Bumaling siya sa pintuan ni Brandon. “You wanna come? Mag uusap lang kami ni Brandon.”

    Iginiya ko siya sa loob ng opisina ni Brandon na ngayon ay abala sa telepono para sa proyektong ginagawa nila. Nag usap sila at purong business naman ang pinag uusapan.

    Ngunit nang humupa ang usapang negosyo at huminga ng malalim si Madame ay napansin ko kaagad ang pagtitig niya sa akin bago kay Brandon.

    “Son… I’m also here for something else,” seryoso niyang binanggit.
    Huminga rin ng malalim si Brandon at umupo ng maayos sa kanyang swivel chair. It was as if he knew what she was going to say.
    “Brandon, Arielle’s asking me about you and Avon.”
    Nagulat ako sa sinabi ni Madame. Nilingon ko siya at ngumiti siya sa akin, pagod.
    “And what did you tell her?” tanong ni Brandon.
    “You know… hindi ako ang tamang tao na magsabi sa kanyang ng tungkol sa inyong dalawa ni Avon.”

    Kumalabog ang puso ko. It was hard for Madame Diana to tell Arielle about us. Malaking bagay ba ito para kay Arielle? Well, of course! The man she adored and look up to her whole life is with her evil half sister, sinong masisiyahan nito?

    “Ang sabi niya ay hindi na daw kayo nag uusap. I know you two are protecting your relationship but please be honest and gentle to her.” Punong puno ng pag aalala ang tinig ni Madame Diana Rockwell para kay Arielle.

    After all, she has seen her grow in that painful manner. May nagmamahal at nag aalala para sa kanya at bakit parang hindi niya iyon nakikita? Ang nakikita niya ay ang kamalasang natamo niya sa kanyang buhay. She couldn’t appreciate the good things and the good people around her. As a result, her attitude…

    “I don’t know how to be honest and gentle to her at the same time, Madame. I’m sure you understand that,” ani Brandon at sumulyap sa akin.
    “Iniisip niya na dahil kay Avon, nawala ka sa kanya. Mas lalala ang relasyon nilang magkapatid kapag itinago ninyo ito. You should both tell her and calm her down.” Nilingon ako ni Madame.

    Wala akong masabi. I want to feel sympathy for Arielle. I want to forget what she did and how she almost ruined my family. I want to remember that she was abused and deprived.

    “We will,” sabay tingin ni Brandon sa akin.
    “Madame…” huminga ako ng malalim. “I am trying so hard to understand her and her history. Alam kong nag aalala kayo ni Brandon para sa kanya at sana ay wag niyong isipin na kinasusuklaman ko ang presensya ni Arielle. Truth is, I didn’t like the idea of a half sister. Sino ba naman ang may gusto non? I am trying to heal from the lies my father told me. I am still in the process of forgiving him and accepting the truth. I don’t want to rush things. I want to understand but first I want them to undestand me too.”
    Tumango si Madame sa akin at ngumiti. “I think I just found Brandon’s future wife.”

    Uminit ang pisngi ko sa sinabi niya. Tumawa lamang si Brandon at tumayo, pumunta sa akin para yumuko at yumakap sa akin galing sa likuran.

    “Well then…” tumayo si Madame.

    Tumayo na rin ako at pinagsalikop ni Brandon ang aming mga daliri.

    “Just call me when you need me. And Brandon, tungkol sa problema sa site…”

    Hinatid namin si Madame palabas ng opisina habang nag uusap sila sa iba pang detalye tungkol sa trabaho. He kissed his mom goodbye and then he flashed his adorable smile to me.

    The day was usual. Hinatid ako ni Brandon sa condo at ako na ang pumanhik pataas ng palapag para dumiretso sa unit ko. Nang buksan ko ang pintuan ay wala si mommy at daddy sa sala na madalas kong nakikita tuwing dumadating ako sa gabi.

    Sinakop ng amoy ng sinigang ang ilong ko kaya imbes na dumiretso ako sa kwarto ay nilingon ko ang kusina. Narinig ko ang tawanan doon at maliliit na ingay.

    “Ang galing mo palang magluto.” Narinig kong sinabi ni mommy sa gulat na tono.

    Nanlamig ang aking tiyan. Ang distansyang nasa gitna ng kinatatayuan ko at ng kusina ay unti unting lumapad para sa akin. It was as if the kitchen was drifting far away from my sight!

    “Natuto po kasi ako. Pag wala pong pagkain sa bahay noon, kasi hindi ako tinitirhan madalas, ay ako na mismo ang nagluluto sa sarili kong pagkain.” Narinig ko ang boses ni Arielle.

    Nanlaki ang mata ko. Arielle is here!?

    Naglakad ako patungo sa sala at nilingon ko ang kwartong bakante. Dumiretso ako doon at binuksan ko ang pintuan. Bumungad sa akin ang isang estrangherong maleta na nasa ibabaw ng kama at ang mga damit na pambabaeng naroon.

    Parang punyal ang tumutusok sa puso ko. As if betrayed, I swallowed the lump in my throat. Huminga ako ng malalim at pumikit ng ilang saglit. I have to accept and understand. I have to learn.

    Naglakad ako patungo sa kitchen at naroon nakita ko si mommy na nakahalukipkip sa counter habang si daddy at Arielle ay parehong nakadungaw sa nilulutong pagkain.

    “Avon!” gulat na tumayo si mommy para salubungin ako.
    “My…” marahan kong sinabi.

    Nakangisi si Arielle na lumingon sa akin at si daddy naman ay unti unting napawi ang ngiti.

    “Nagluto si Arielle ng sinigang para sa hapunan. Kumain ka na ba?” tanong ni daddy para sa akin.
    “I’m sure hindi alam ni Avon kung paano ‘to lutuin.” Humalakhak si Arielle. “Tama ba ako, tita?”
    Nilingon ni mommy si Arielle at pilit na ngumiti si mommy. “Hindi na kailangan ng anak ko ang mag luto niyan dahil may cook naman kami sa Cebu. And she can also cook very well… some foreign foods and fried dishes.”
    Tumikhim ako at umirap. “Tapos na akong kumain.”
    “Avon…” bulong ni mommy. “Come on, just sit with us while we dine.”

    Tiningnan ko muna si mommy bago ko pinasadahan muli ng tingin ang mag amang magtutulungan para ilagay ang sinigang sa lalagyan nito.

    Mainit iyon at dahan dahang dinala ni daddy sa aming dining table na nakahanda na rin. Tumango ako kay mommy. Sasama ako para kay mommy at para narin bigyang respeto ang lahat ng kaguluhang ito.

    Tumabi si Arielle sa akin. Si daddy ang nasa gitna at si mommy naman ang nasa harap ko. Tahimik at napansin ko ang titig ni daddy sa akin na para bang nagbabantay sa bawat kinikilos ko.

    “I am so thrilled, tita! Hindi ko inakala na papayag kayong tumira pansamantala dito,” ani Arielle.

    Tumitig lang ako sa pinggan at naglalagay ng prutas doon. I don’t want to react violently even if I’m annoyed. Kaya lang ay hindi ko mapigilan ang magtanong.

    “Why? What happened to your condo…”
    Tumawa si Arielle. “Wala! Dito lang ako titira kasi nakakalungkot naman doon. Mag isa lang ako. Mas masaya dito kasi nandito si daddy atsaka si tita.”

    Halos umirap ako ngunit pinigilan ko ang sarili ko. Nakita ko ang mukha ni mommy na hindi makatingin kay daddy. I wonder if dad asked her about this.

    “You are always welcome in our condo, Arielle,” ngiti ni daddy.

    Pinanood ko ang pag inom ni mommy ng tubig at pilit na pag ngiti kay Arielle.

    “Ang bait talaga ni dad!” ani Arielle. “I wonder if Cebu’s nice also? I’ve never been there!”
    Nanlaki ang mata ko at napalingon ako sa kanya. Nakangisi siya at nakataas ang isang kilay. I can’t believe this girl. “Why don’t you go to Cavite and meet your titos and titas there. You have cousins there, Arielle.” Matigas ang boses ko.
    “Avon…” banta ni daddy. “Well, Arielle, Cebu’s nice. Hindi ba Camila?”
    Ngumiti lamang si mommy at tumango. This is ridiculous! I am so disgusted with dad!
    “Hindi ba ay may mansyon daw kayo sa Cebu, dad? Iyon ‘yong bahay niyo talaga, hindi ba?” Excited na tanong ni Arielle.
    “Bahay namin,” sinabi ko. “You know why that house is in Cebu? Because my mom’s from Cebu. Taga Cavite si dad.”
    Binalewala niya ang sinabi ko. “I want to visit your house there, dad. Tita, will you let me?”
    Hindi makasagot si mommy. Naramdaman ko ang paghihirap niyang sagutin iyon. Hinawakan ni daddy ang kamay niya at tumagilid ang ulo ni daddy na para bang tinutulak niya si mommy na umo-o sa kapritso ni Arielle.
    “Dad!” sabi ko kaagad.

    Napatingin silang dalawa sa akin. Suminghap si Arielle at tumunog disappointed.

    “Don’t pressure mom. Please understand, mahirap sa kanya. I’m not against anything here, but please be sensitive.”
    “Ayaw ni tita…” bigo na sinabi ni Arielle.
    Nilingon ko si Arielle, halos hindi makapaniwala na nasabi niya iyon sa gitna nito.
    “Arielle, we will. Just not now. We can bond first…” alu ni daddy.

    Tumahimik si Arielle at nagpatuloy na lang sa pagkain. Nagkatinginan si mommy at daddy. Umiling ako at uminom ng tubig.

    “I-It’s okay, dad. Okay lang,” bigong sinabi ni Arielle pagkatapos ng ilang subo.
    “It’s okay, Arielle. You can visit.” Maliit ang boses ni mommy ng sabihin niya ito.

    Padarag kong nabitiwan ang mga kubyertos. Mariing hinawakan ni daddy ang kamay ni mommy na nakapatong sa mesa.

    “Talaga po?” maligayang tanong ni Arielle.

    I could not believe it! This is ridiculous!

    “Mom!” sabi ko. Clearly, napilitan lamang siya. “Kung ayaw niyo, speak up! We can buy time! We don’t need to rush anything!”
    “Sinabi ni tita na pwede, Avon. Stop being jealous of me!” sabi ni Arielle.
    “I am not jealous of you! Pwede ba? Are you crazy?” Lingon ko sa kanya.
    “Avon!” Banta ni daddy sa akin.
    “Don’t start with me, dad!” sabi ko at nilingon ko siya. “Can’t you see? Pinipressure mo si mommy!”
    Pumikit si mommy ng mariin at umiling. Nilingon siya ni daddy at narinig ko ang pag hingi ng tawad ni daddy kay mommy.
    “Nasa harap tayo ng pagkain. We’ll talk about this later, Guillermo,” ani mommy, inaayos ang sarili.
    “Akala ko ba payag ka na, tita?” sabi ni Arielle.
    “Will you freaking wait? Can’t you wait? Atat na atat ka na bang tumapak sa mundong gusto mo na hindi ka na makapaghintay!?”
    “Avon!” sigaw ni daddy sa akin.
    “Isn’t this enough for you at the moment? That you’re here!?” Hindi ko na napigilan ang sarili ko. “Hindi pa ba sapat na nahanap ka ni daddy, na tinanggap ka ni mommy? Na nandito ka ngayon sa pamamahay namin? Na nandito ka ngayon sa hapagkainan namin? Hindi pa ba sapat iyon?”

    Yumuko si Arielle at tumahimik lamang sa tabi ko.

    “AVON!” Sigaw ni daddy nang hindi ko tinigilan sa mga salita si Arielle.

  • KABANATA 53Open or Close

    Kabanata 53
    Only You

    Napagod na rin ako sa pakikipagtalo. Siguro ay nag tatalo si mommy at daddy sa kwarto nila nang patulog na kami sa gabing iyon. Nanggigigil ako tuwing naiisip ko na si Arielle ang dahilan ng pagtatalo nila. And each time I think about it, I can’t help but hate Arielle and daddy more.

    Maaga akong gumising para mag ayos. Si mommy ang nagluluto ng breakfast tuwing umaga kaya dumiretso kaagad ako sa kusina para tingnan o kamustahin siya ngunit nang nakita ko si Arielle na nagluluto doon ay napagtanto kong baka di pa nagigising si mommy at daddy. At isa pa, hindi rin ako mag bi-breakfast sa kanyang luto.

    Sumulyap siya sa akin at dumiretso naman ako sa ref para kumuha ng kahit anong cereals na meron doon. Humalakhak siya kaya hindi ko na napigilan ang pag tingin sa kanya.

    “Masyado kang ma pride. Kahit luto ko ayaw mong kainin,” ani Arielle.
    “Nagmamadali ako, wala akong panahong mag hintay.” I don’t need to explain her anything.
    “I bet your mom cried the whole night.” She smiled.
    Humigpit ang hawak ko sa gatas na binuhos ko sa isang bowl ng cereals. Nawalan ako ng ganang kumain dahil sa kanyang sinabi.
    “You’re a freak.”
    Nagtaas siya ng kilay. “Dito na ako titira sa inyo. Pagkatapos ay sa mansyon niyo naman. Kawawa naman ‘yong mommy mo, under kay daddy. Kaya wala siyang laban lagi pag ako ang pinag uusapan.”

    Kumukulo na ang dugo ko sa kanyang pinagsasabi. She’s delusional! Bakit ganito ang babaeng ito?

    “Why are you doing this?” Napatanong ako sa kanya ng seryoso habang parang tambol na dumadagungdong sa galit ang aking puso.
    Napawi ang ngiti niya sa tanong ko. “Because I deserve everything you have.”
    “Wag mong idamay si mommy sa kabaliwan mo! Kung gusto mo itong lahat, hindi pa ba naibibigay ni daddy sa iyo ito? What else do you want?” sigaw ko.
    “I want everything you have, Avon. At oo nga naman… nasakin na, diba? Wala nang matitira pa sa’yo kahit katiting.”
    Nanliit ang mata ko. Hindi ko alam kung bakit ganito ang gusto niyang mangyayari. Although I’m disgusted and I don’t want to share pero kaya kong gawin iyon para lang maging maayos ang buhay. Ang gusto niyang mangyari ay angkinin ang lahat at walang itira sa akin!
    “Lahat ng tinamasa mo noon habang nag hihirap ko ay sa akin nang lahat ngayon. Ang daddy, ang mommy, ang bahay, karangyaan, pagmamahal, lahat!”

    Nanginginig na ang kamay ko sa galit. She just couldn’t stop it!

    “I don’t really get you. Why are you doing this, really, Arielle? Gusto mo bang magulo ang buhay mo? Gusto mo ba talaga ng ganito?”
    “Wag kang mag plastik plastikan sa akin! Alam kong ayaw mo ako dito! Gusto mo akong lumayo at ayaw mo ako sa mundo mo! Kaya bago mo ako mapaalis ay ikaw ang papaalisin ko!”
    Tumawa ako. “Ako? Papaalisin mo? Kahit umalis man ako dito, hindi kailanman maaalis sa kay mommy at daddy na ako ang tunay nilang anak. The legal one. You’re just one bastard girl. No. A crazy bastard girl who want to own the things I have. Kasi walang sayo. Kawawa ka naman.”

    Ngumiwi siya at tinulak niya ako. Hindi pa nga ako tuluyang nakakaatras ay sumulong na rin ako at tinulak ko siya pabalik.

    “Gusto mo ng lahat ng iyan? Pwes! Ingungudngod ko ang lahat sayo!” sabi ko sabay ngudngod ng gatas sa kanyang mukha.

    Sumigaw siya. Gumaralgal ang tinig nang halos malunod siya sa gatas na naihilamos niya sa mukha.

    “Bitch!” aniya at umatakeng muli ngunit hindi ko siya pinag bigyan.

    Natumba siya sa ginawa kong pagtulak. I want to pin her down and shout at her ngunit imbes na ganon ang gawin ko ay tumayo ako.

    “Avon!” sigaw ni daddy at agad akong inilayo doon.

    Humahagulhol si Arielle sa pag iyak habang nakaupo siya sa sahig. Mahigpit ang hawak ni daddy sa akin na para bang baka makawala ako o baka atakehin kong muli ang kanyang anak.

    “Get your hands off me, dad!” sigaw ko.
    “What did you do?” sigaw ni daddy sa akin.

    Binawi ko ang braso ko galing sa kamay niya kahit na masakit. Dumalo siya kay Arielle na ngayon ay umiiyak parin. Basa sa gatas ang kanyang mukha at buhok. Mabilis ang pag hinga ko habang tinitingnan ang mag amang tumatayo.

    “Dad, sinasaktan ako ni Avon…” ani Arielle.
    Nilingon ako ni daddy, naka igting ang panga sa akin.
    “Siya ang unang tumulak sa akin, dad!” giit ko.
    “What happened?” narinig ko ang boses ni mommy.

    Nakita ko siyang inaayos ang robe at iniexamin ang mga nagkalat na gatas at ilang kubyertos na maaaring nahulog nang nagtulakan kami ni Arielle.

    Dumalo kaagad si mommy sa akin. Hinawakan niya ang aking braso at ramdam ko ang nagbabadyang galit sa kanya.

    “What happened, Guillermo?”
    “Your daughter pushed Arielle! Avon, say sorry!” si daddy.
    “What?” Hindi ako makapaniwala. “Hindi ako magsosorry. Hindi ako bata, dad. Alam ko kung sino ang may kasalanan at siya iyon. She pushed me first!”
    Humagulhol si Arielle sa balikat ni daddy.
    “Don’t act as if you’re wounded, bitch-“
    “Don’t call her that, Avon!” ani daddy.
    “Binuhusan niya ako ng gatas, dad…” sumbong ni Arielle.
    “Yes! Because you annoyed the hell out of me!-“
    “Stop it! Stop it, Avon!” sigaw ni daddy. “Tama na! Alam kong hindi kayo magkasundo pero paano kayo magkakasundo kung hindi niya pagbibigyan ang isa’t-isa! Arielle is reaching out! At least hold out your hand!”
    Halos matawa ako sa sinabi ni dad.
    “Guillermo, I already told you to stop pressuring A. Hindi iyan ang solusyon!”
    “Then what? Kasi hindi ko na alam, Camila. Your daughter is spoiled!”
    Nalaglag ang panga ko sa sinabi ni daddy. “Bakit, dad? Ano ba kasi ang gusto ninyong mangyari? Na yakapin ko ng mahigpit iyang anak niyo? Okay lang sana kung mabait siya! But then she’s a bitch to me when you’re not looking! Hindi mo iyon nakita kasi plastik iyang anak mo!”
    Humikbi si Arielle at yumakap kay daddy.
    “Two-faced, lying bitch! Please, don’t let her poison your mind! I’m your daughter too!” Kahit na matigas ang tinig ko ay nangingilid na ang luha ko. Pakiramdam ko ay nagmamakaawa ako kay daddy na makita ang rason ko. Na makita ulit ako. Dahil simula na lang nang dumating si Arielle, ako parati ang masama para sa kanya.
    “Don’t call her a bitch, Avon! I am warning you!”
    “Because that’s what she is! That’s what she is! And you can’t see that! She won’t allow you to see her for what she is! Kasi natatakot siya na itapon mo siya sa pandidiri! Diba? Ha? Diba, Arielle!?” Naglakad ako para lapitan sila ngunit pinigilan ako ni mommy.
    “Daddy, hindi po totoo iyon. N-Nagluluto lang ako dito tapos dumating siya-“
    Tumawa ako at umiling lalo na nang nakitang pinapakinggan parin siya ni daddy.
    “Avon, I know you hate Arielle but please… kahit casual.”
    Umiling ako. I’m tired of this. Hinawakan ko ang braso ni mommy. “I’m sorry, my… I love you.” Bumaling ako kay daddy. “I can’t do this, dad. Kung hindi siya ang aalis, ako ang aalis.”
    “Avon, no…” ani mommy.
    “Avon!” si daddy.
    “Avon, no. Guillermo, do something!”
    Umiling si daddy at titig na titig siya sa akin na para bang may kasalanan akong dapat na pagbayaran. Tumulo ang luha ko. I can’t believe that dad’s really falling for this trap.
    “This is my house too! Avon, stay!” halos umiyak na si mommy.
    Umiling ako. “I can’t, mom. I’m sorry. Aalis ako.”

    Daddy will choose to lose me. He would rather lose me. Iyon ang totoo. Iyon ang panama ni Arielle sa akin.

    “Saan ka pupunta, Avon? Saan ka titira? Kina Jessica? Please tell me!” sabi ni mommy nang tinalikuran ko sila.

    Pinalis ko ang luhang lumandas sa aking mga mata at nilingon ko sila. Umiling ako kay mommy.

    “Hindi, my. I’ll text you my address don’t worry,” sumulyap ako kay Arielle na nag angat ng tingin sa akin.

    Ang kaninang paawa niyang mata ay nag alab ngayon. Tumalikod muli ako at sumunod si mommy sa akin. Daddy was just there, standing with Arielle. Comforting her.

    “You don’t have to go. A, aalis din iyang si Arielle bukas.”
    “I can’t stand daddy, mom.”

    Ilang damit lang ang dala ko at bumubuhos ang luha ni mommy habang parang nilalatigo naman ang sarili kong puso. Nang lumabas ako sa kwarto ay naroon lang si daddy, nagbibihis ng kanyang long sleeve. He couldn’t even look at me. Umigting lamang ang panga niya nang siguro’y nakita niya ako sa gilid ng kanyang mga mata.

    Dumiretso na ako palabas, umiiyak. I can’t believe it! I’m walking out my own condo because of this mess!

    Nilagay ko ang bag ko sa front seat ng aking Civic at mabilis na ang patakbo ko paglabas doon. Bumubuhos ang luha ko at nagtatalo ang utak ko kung saan ako pupunta, kung kina Jessica ba o kina Brandon.

    Tumawag ako kay Brandon, pinapalis ang luhang walang pakundangang bumubuhos sa aking mga mata. Arielle won my family. I hope they are happy.

    “Hello?” His husky voice filled my ears.
    “B-Brandon…” suminghot ako. Hindi ko mapigilan ang sarili ko.
    “W-What’s wrong, sweetheart?” nag aalala na ang kanyang boses.
    “Papunta ako ngayon sa inyo. Wala akong mapuntahan. Umalis ako sa amin.”

    Hindi siya agad nakapagsalita. Para bang pinoproseso pa ng kanyang utak ang nangyayari. Mabilis ang patakbo ko at dahil magbubukang liwayway pa lang ay wala pa masyadong traffic.

    “Are you driving?” tanong niya. “Sweetheart, please calm down,” ilang mura ang nasabi niya.

    Pinatay ko ang linya para makapag concentrate sa pagmamaneho. Nang naaninag ko ang tower ng kanyang condominium ay niliko ko kaagad ang sasakyan ko sa basement parking.

    Nagpunas ako ng luha pagkatapos kong mag park. Hindi natatapos ang pag iyak ko hanggang sa kinatok na ni Brandon ang pintuan ng aking sasakyan. Binuksan ko iyon at sinikop niya kaagad ako para yakapin ng mahigpit.

    “God, sweetheart! Please don’t drive again when you’re upset! I’ll die of heart attack! Shhh…” Inalu niya ako at niyakap ng mahigpit.
    “Lumayas ako sa amin,” hikbi ko. “Dad chose Arielle over me. He wouldn’t believe me. Hindi siya nakikinig sa akin. Si Arielle lang ang nakikita niya!”
    “Shhh…” Hinaplos ni Brandon ang aking buhok.
    Humagulhol ako sa kanyang balikat. His embrace is what I needed.
    “Sweetheart, I willingly take you in my home. Don’t worry, okay?”

    Hindi ko na alam kung paano ko gagawin ang lahat ng ito. I am so tired of daddy and Arielle. Should I move out? Hindi ko na rin naman talaga kailangang manatili doon sa condo. Yes, I want to preserve our family… our relationship. Pero paano na ito ngayong hindi ko talaga kailanman kayang makipagplastikan doon? Arielle is a bitch and I’m not sure kung alam ba iyon ni daddy ngunit pinag bibigyan niya lang o talagang wala siyang alam.

    Nasa cellphone si Brandon, may tinatawagan sa opisina. Hiyang hiya na ako. Magiging pabigat ako sa kanya dito. Hindi siya makakapag trabaho ng maayos dahil sa akin.

    “Sige, sige. Paki sabi na rin kay Madame,” dinig ko kay Brandon na nakaharap sa terrace nitong unit niya.

    Kinagat ko ang pang ibabang labi ko. Nang ibaba niya ang kanyang cellphone ay may tinawagan naman siyang muli.

    Tumayo ako galing sa pagkakaupo sa sofa. Nilingon niya ako habang may kausap sa cellphone atsaka binaba niya iyon.

    “Magtatrabaho ka ba?” tanong ko. “I can still work. I-I’ll just change.”
    Umiling siya. “We’ll stay.”
    Kinagat kong muli ang pang ibabang labi ko. “I don’t want to be a burden, Brandon.”

    Naglakad siya patungo sa akin. Naka maong siya at isang puting t shirt. Punong puno ng pag aalala ang kanyang mukha. Tinagilid niya iyon nang nakalapit na siya sa akin. Hinawakan niya ang baba ko at inangat niya ang tingin ko sa kanya.

    “You will never be a burden to me.”
    “I know I am. Simula pa lang. Kasi pinoprotektahan mo rin si Arielle, diba? At ako… ako ang makakasakit sa kanya. Kaya nahihirapan ka sa akin.”
    Humugot siya ng malalim na hininga. “Ano ang mahirap sa mahalin ka? Or… maybe you’re right.”
    Tumitig ako sa kanya, kumakalabog ang aking puso. Hindi ko alam kung para saan.
    “You’re right… nahihirapan ako. Nahihirapan ako kasi simula nang dumating ka, wala na akong gustong protektahan kundi ikaw. Nahihirapan ako kasi hindi ko na mapanindigan ang protektahan si Arielle, dahil wala na akong makita kundi ikaw, Avon. I am completely in love with you. Only you.”

    Yumuko siya para gawaran ako ng halik. He then slowly parted my mouth so his tongue could enter mine. Hindi ko na namalayan ang pagpulupot ng aking braso sa kanyang batok. I want Brandon so much. I love him so much. At kung wala siya ngayon ay hindi ko na alam kung ano ang gagawin ko.

    “Mag uusap kami ni Arielle,” aniya.

  • KABANATA 54Open or Close

    Kabanata 54
    Time Alone

    Hindi ko alam kung dapat ba ay manatili ako sa condo unit ni Brandon at hayaan siyang harapin si Arielle o sumama ako sa kanya. Gusto kong sumama dahil hindi ako matatahimik sa maaaring gawin ni Arielle sa kanya ngunit ayaw ko rin dahil mamaya ay masabunutan ko lang siya doon sa nararamdaman kong galit.

    “Saan kayo mag uusap?” tanong ko habang nag bibihis siya.
    “Sa opisina,” sagot ni Brandon.
    Tumango ako.
    “Gusto mong sumama?”

    Napatingin ako kay Brandon tsaka tumango ulit. Lumapit siya sa akin at hinalikan niya ang aking noo. Sasama ako, hindi dahil wala akong tiwala kay Brandon, wala akong tiwala kay Arielle.

    Nasa loob ako ng kanyang opisina, naghihintay. Pinili ko ang manatiling nakatayo at nakatingin sa labas ng bintana samantalang si Brandon ay nasa telepono para kausapin ang mga empleyadong nasa site na hindi niya mapupuntahan sa araw na ito.

    Ilang sandali ang lumipas nang may kumatok sa pintuan at bumukas ito. Nilingon ko ang pintuan at ang malaking itim na shades ni Arielle ang sumalubong sa pananaw ko. Binaba niya iyon at ang kulay puting halter top at itim na jeggings ay nakayakap ng maayos at binabakas ang bawat hubog ng kanyang katawan. Malaki ang ngiti niya nang nahanap ng mga mata si Brandon.

    “Finally…” aniya kay Brandon na tumayo sa kanyang kinauupuan.

    Nang nahagip ako ng kanyang tingin ay napawi ang ngiti niya. Ang mabilis niyang lakad ay unti unting bumagal sa gulat sa presensya ko doon.

    “Why are you here?” tanong niya, nag iiba ang tono ng boses.

    Gusto kong sumagot ngunit nandito ako para makinig sa pag uusapan nila ni Brandon, hindi para makisawsaw. Huminga ng malalim si Brandon at sinalubong si Arielle. Hinawakan ni Brandon ang kanyang braso kaya naputol ang titig niya sa akin at nag angat siya ng tingin kay Brandon.

    “Bakit nandito ‘yang babaeng ‘yan?”
    “Arielle, Avon is my girlfriend.”

    Nanlaki ang mata ni Arielle at hinawi niya ang kamay na nakahawak sa braso niya. Ang palaban niyang mukha kanina ay napalitan ng pagkagulat.

    “Are you kidding me, Brandon? Hindi ba ay ginamit ka niya noon? Hindi ba ay pinaikot ka niya?” she said almost hysterically.
    Umiling lamang si Brandon. “Why do you want to ruin her family?”
    “Wha…” Umiling din si Arielle. “What are you talking about? Bakit ko sisirain ang pamilya niya? Brandon… what is happening?”

    Humalukipkip si Brandon. Pagod sa ipinapakitang kilos ni Arielle na halatang kabisadong kabisado niya na.

    “Alam ko ang lahat. Arielle, look, I know how much you wanted your father’s attention. Ibinigay na iyon ng ama mo sa iyo. Muntik nang masira ang pamilya nina Avon dahil sa’yo-“
    “You… you poisoned his mind!” sigaw ni Arielle sa akin.

    Hinawakan ni Brandon ang magkabilang braso ni Arielle para pigilan siya sa pagwawala. Kumalma siya at tumingin kay Brandon.

    “She didn’t! Kilala kita at alam ko kung ano ‘yong mga gusto mo noon! And now that you have it, why aren’t you content? Arielle, see reason.”
    “My half sister does not approve of me! Ayaw niya ako sa buhay nila! Kaya paano ako mamahalin ni daddy kung ang anak niya ay may ayaw sa akin? How can they accept me completely, Brandon!” bumuhos ang luha ni Arielle.

    Now, I don’t know if I’ll believe her. If she wasn’t so hard to like, I would have willingly shared my family with her kahit na labag sa kalooban ko. Out of respect, pity, and familial instinct. Pero sa ipinakita niyang nag uumapaw na kademonyitahan sa akin, kahit awa ayaw kong maramdaman.

    Huminga ulit ng malalim si Brandon, kinakalma ang sarili at nag hahanap ng paraan para maintindihan siya ni Arielle. “Arielle, please, listen to me…”
    Hinawi ni Arielle ang kamay ni Brandon. “What happened to you? Akala ko ba gusto mo ang makakapagpasaya sa akin? Akala ko ba susuportahan mo ako kahit anong mangyari?”
    “Arielle, yes, I want you to be happy but if you being happy means hurting someone else or wrecking someone else’s family then… no! You can’t be truly happy because of that Arielle. Pag nakakasakit ka ng ibang tao, hindi ka magiging masaya.”
    “You don’t know, Brandon! Wala ka nang pakealam sa akin! You used to be…” humikbi siya. “so protective of me. What happened now? Ang akala ko ba poprotektahan mo ako at susuportahan? Dahil lang diyan sa babaeng iyan magkakasiraan tayong dalawa? Ginagamit ka lang niyan para makapag higanti sa akin!”
    Pumikit ng mariin si Brandon. “I want you to see-“
    “Alam niyang sa pamamagitan mo lang siya makakabawi sa akin. At ikaw naman, nagpadala ka!” sigaw ni Arielle.
    “Hindi siya naghihiganti sa’yo! You’re overthinking! Walang may gustong manakit sa iyo, Arielle… please…”

    Humagulhol si Arielle. Umiling ako at tinitigan ang dalawa. Brandon can tame her. Unti unting lumapit si Brandon sa kanya at hinawakan muli ang kanyang braso. Nagpaubaya si Arielle habang umiiyak ng husto.

    “She wants to hurt me, Brandon. Would you allow her to?”
    Huminga ng malalim si Arielle. Nag tiim bagang ako nang nakita kong hinila ni Brandon si Arielle patungo sa kanyang mga bisig.
    “Would you allow her to, Brandon?” nagsusumamo ang tono ni Arielle.
    “Walang may gustong saktan ka.”
    “Gusto niyang saktan ako! That’s why she wants me out of her family! She wants me to rot with my mother and father!”
    “No… Arielle,” banayad na sinabi ni Brandon.

    Yumakap si Arielle sa kanya habang umiiyak. Nilingon ako ni Brandon at tinitigan. Nanatiling naka igting ang bagang ko habang tinitignan ang dalawa. I understand the whole situation. I understand this all. I just have to be patient, alright. Sana ay makita ni Arielle ang gustong ipakita ni Brandon sa kanya.

    “Bakit? Bakit kayo? Can’t you see? She wants to hurt me…” hikbi ni Arielle sa braso ni Brandon.
    “Walang may gustong saktan ka.” Paulit ulit niyang sinabi kahit na umiiling doon si Arielle.
    “Kapag sinaktan niya ako, then you’ll see… would you still like her, Brandon?” nag angat siya ng tingin kay Brandon.
    “Arielle, please, calm down,”
    “Sagutin mo ako, Brandon! Would you still like her pag sinaktan niya ako? Sinaktan niya ako sa bahay! Tinulak niya ako at binuhusan ng gatas! Would you still choose her?”
    “We don’t need to choose here, Arielle. Walang kumpetisyon dito.”

    Tinulak ni Arielle si Brandon. Nanlalaki ang mata ni Arielle at hindi siya makapaniwala sa sinabi ni Brandon. Para bang nasanay siya na pinagbibigyan siya parati ni Brandon sa lahat ng kapritso niya. Para bang sa kauna unahang pagkakataon ay hindi siya ang pipiliin ni Brandon.

    “You choose! Now! Ako o siya? Isa lang, Brandon!” she cried.
    “Arielle, please…” Brandon reached out again.

    Napaawang ang bibig ko at humakbang ako ng isang beses. Umaatras si Arielle sa bawat pag hakbang ni Brandon palapit sa kanya.

    “Choose now! I want you to choose! Siya o ako! Pag siya ang pinili mo, you’ll lose me forever, Brandon!”
    “This is no competition-“
    “Fuck your no competition! I want you to choose! Now!” Sigaw niya kay Brandon.

    Tumigil si Brandon sa paghakbang patungo sa kanya. Pumikit siya ng mariin at umiling.

    “Choose, Brandon! I’m going to walk out of this door…” sabay turo niya sa pintuan palabas. “and will never see you again if you choose her! I need you to choose, Brandon. Pumili ka.”

    Hindi na nagsalita si Brandon. Umiling na lamang siya at punong puno ng awa ang titig niya kay Arielle.

    “Bakit ang hirap banggitin ng pangalan ko, ha?” She cried hysterically. “Choose, Brandon!”
    “Please, Arielle… don’t make me choose,” mahinahong sinabi ni Brandon.

    Ngumiwi si Arielle na para bang nakuha niya ang gustong sabihin ni Brandon. Tinulak niya si Brandon bago siya tumakbo palabas nang umiiyak.

    Bumagsak ang balikat ni Brandon. Hindi ako nakagalaw sa kinatatayuan ko. I know he’s hurting because of what he did. Humakbang ako ng isang beses. Hindi malaman kung lalapitan ko ba si Brandon o lalayuan. Paniguradong galit siya sa akin ngayon.

    It was obvious that he geniunely cared for her. At ngayon, ang taong pinoprotektahan niya ay nasaktan niya ng husto dahil sa akin. I didn’t want to be selfish. Kahit gaano pa kasahol ang ugali ni Arielle ay alam kong may parte kay Brandon na gusto itong aluin. At ayaw kong dahil sa akin ay hindi niya iyon magawa.

    Bumaling si Brandon sa akin at umiling. “I’m sorry, I couldn’t tame her anymore.”
    Huminga ako ng malalim. Nanginginig ang labi ko ngunit buong lakas ko paring nasabi ang mga kataga. “Alam kong nag aalala ka. You should follow her, Brandon. I’m sorry I’m here. Mas maigi sana pala na wala ako dito.”
    Umawang ang bibig ni Brandon at lumapit siya sa akin. Hinalikan niya ang aking noo. “Arielle is not a child anymore, Avon. It’s not your fault. Hindi niya lang makita ang mga rason. She’s defensive. Ang akala niya ay lahat ng tao ay gusto siyang saktan. Na lahat ng tao sa paligid niya ay ayaw siyang sumaya.”
    Tumango ako. “I know you want to comfort her, Brandon. I understand.”
    “She needs time alone to reflect, sweetheart. Don’t worry,” sabay halik niya sa aking noo.

    Ilang sandali pa bago kami nakagalaw sa kinatatayuan namin. Pinaupo niya ako sa sofa at nagtawag siya ng isa sa mga empleyado para dalhan kami ng maiinom at makakain.

    “I have to make some calls,” ani Brandon.
    Tumango ako at hinayaan siya.

    Sa buong araw na iyon ay nanatili ako doon sa kanyang opisina. Hindi ko malaman kung paano itong lahat ngayon. I was positive Arielle probably went to dad and told him about Brandon and me. Iniisip ko kung ano ang mga posibleng gagawin niya para lang matigil kaming dalawa ni Brandon.

    Dahil nanatili naman ako sa opisina ni Brandon buong araw ay naisipan kong tumawag na lang kay Jessica para ikwento sa kanya ang lahat. Nagkataon pang online si Adrian kaya nakapag usap kaming tatlo.

    “The worst… baka pumunta talaga siyang Cebu,” iling ni Adrian.

    May iilang empleyadong pumasok sa opisina ni Brandon at nagtrabaho naman siya tulad ng normal niyang ginagawa. Although, I’m sure he’s not really feeling well because of what happened.

    Nang gumabi na ay tumayo ako at lumapit sa kanya na ngayon ay nakatitig sa kanyang laptop. Pinulupot ko ang braso ko sa kanyang leeg at hinalikan siya sa pisngi. Huminga siya ng malalim.

    “I’m sorry for what happened,” sabi ko.

    Nilingon niya ako.

    “Oras na para tigilan niya na ang paging dependent sa akin, Avon. It’s not right. Don’t get upset about it.”
    “I know you are upset kahit na hindi mo sinasabi sa akin. You cared for her. You’ve been with her since God knows when, Brandon. You can’t fool me. I know you really do care for her. At… namamangha ako sa pag aalala mo sa kanya.”
    Hinarap niya ako at hinawakan niya ang aking mga kamay. Ngumisi siya at nakinig pa sa mga sasabihin ko.
    “She’s not exactly very likeable. She’s… a bitch… I’m sorry for that. She’s hysterical, a drama queen, two-faced… at saludo ako sa iyo kasi kaya mo lahat ng iyon.”
    “Don’t get jealous now, sweetheart. I promise you, wala pa sa katiting niyan ang pag papahalaga ko sa’yo. Please…”
    Tumawa ako. “I’m not. I just really, really want to understand her. I really, really want to open my heart to her. Pero paano kung tuwing magbubukas ako ay mananaksak siya? She’s like some cactus! The more I feed her water, the more she’ll grow thorns. I’m not a saint, Brandon. I can only handle some thorns, not all of it. At pag ako ang masaktan, alam mong hindi ako nananahimik na lang.”
    “Yeah. I know that,” ngumisi siya at hinalikan ang mga kamay ko.
    “And I’m sorry kung masasaktan ko siya pag masaktan niya ako.”

    Hinila niya ang kamay ko pababa para makayuko ako at maabot niya ang aking labi. He kissed me gently.

    Hinawakan niya ang hita ko at hinila niya ito, iminumuwestra na ipatong ko ito doon sa kanya. Ginawa ko ang gusto niyang mangyari habang hinahalikan niya ako.

    Nilagay niya ang isang kamay niya sa aking batok para idiin pa ang aking mga halik sa kanya. His other hand cupped my breast. May tumakas na daing sa aking bibig habang ginagawa niya iyon. Ang kanyang halik ay naglakbay sa aking panga pababa sa aking leeg. Tumingala ako habang dinarama ang elektrisidad na nangingiliti sa bawat dulo ng aking katawan.

    I began to get drunk on him. Like the world was swirling a little. Ang pamilyar na himig ng paggalaw niya ay nag painit pa lalo sa akin. His hard on was pressing against my throbbing flesh.

    “Sweetheart…” he whispered.

    Kinagat ko ang pang ibabang labi ko. Hahalikan ko na sana siya pabalik nang biglang tumunog ng sabay ang telepono ng opisina at ang kanyang cellphone. Nilingon ko ang mga ito ngunit pinigilan ako ni Brandon. Gusto niya pang makipaghalikan.

    “It might be important,” sabi ko.
    “Hindi na office hours,” sagot niya dahil alas sietena nga naman ng gabi iyon.

    Siniil ko siya ng halik ngunit nanatili ang tunog ng telepono. Nang napawi ito ay tumunog ulit kaya imbes na ipagpatuloy ko ang amin ni Brandon ay tumayo ako. Dumaing siya sa pagkabigo at nagmura bago tumayo para sagutin ang telepono.

  • KABANATA 55Open or Close

    Kabanata 55
    Depressed

    Nanlaki ang mata ni Brandon pagkatapos niyang sagutin ang telepono. What is it? Is it about his business? What happened?

    “Stay there!” sigaw niya sa tinig na hindi ko makilala.

    Binaba niya ang telepono ng halos hindi maayos. May kinapa siya sa kanyang drawer at iyon ay ang susi ng kanyang sasakyan. Nabuhusan ako ng panic sa pagkakataranta niya.

    “Brandon, what is it?”

    Hinalikan niya ako sa pisngi pagkatapos ay nagmura na parang wala sa sarili.

    “Please, sweetheart. Can you drive home safely? Something happened to Arielle. Please.”

    Bago pa ako makapagsalita ay nasa pintuan na si Brandon. Wala akong mahinuha sa kanyang ekspresyon kundi ang pag aalala para sa kababata at ang paninisi sa sarili.

    “Brandon!” I called but it was too late, nakalabas na siya ng opisina.

    Natulala ako doon sa loob. What happened to that evil half sister of mine? What is she up to now? Ano ang posibleng nangyari na iniwan ako ni Brandon dito at nagmamadali siyang puntahan kung nasaan man si Arielle?

    Tulala ako pababa ng building. Hindi ko na naman dala ang Civic ko kaya mapipilitan akong mag taxi. Sa loob ay gumawa ako ng mga tawag sa mga kilala ko. The first person that came to my mind was Jessica.

    “Do you want to come here?” tanong niya sa boses na punong puno ng pag aalala.
    “I-I need to check our condo first. Something happened, e. Si Arielle umuuwi sa amin, baka naroon siya. Pinuntahan siya ni Brandon.”
    “Well, what about her condo unit? Do you know where it is?” tanong ni Jessica.
    “Hindi, e. But I’ll call dad.”

    Labag man sa kalooban ko ang umuwi o harapin si daddy ay kinailangan ko iyon. Where is Brandon and what exactly happened?

    Binuksan ko ang pintuan ng condo unit ko at inatake kaagad ng amoy ng lasagna ang aking ilong. I know mommy’s baking it. Dumiretso ako sa kusina at nang nahagilap ako ng kanyang mga mata ay nilapag niya kaagad ang isang pan ng lasagna sa counter para yakapin ako.

    “Av!” she cried. “Uwi ka na? Uuwi na si Arielle.”
    Luminga linga ako. Imbes na isipin ang mga sagot sa tanong niya ay hindi ako mapakali. “Nandito pa po ba ang kanyang mga damit?”
    Sumimangot si mommy, hindi malaman ang ibig sabihin ng tanong ko ngunit sinagot niya parin. “Well, some of it.”
    “Where is she?” tanong ko.

    Narinig kong bumukas ang pintuan ng kwarto ni daddy at narinig ko ang hikab niya. He called out my mom’s name ngunit palapit na rin naman siya sa kusina. Nilingon ko ang bukana at nang nakita niya ako ay bahagya siyang natigilan.

    “You’re here for dinner,” he announced.
    Nag tiim bagang ako. I am not quite sure if he cared that I was finally there and I don’t care anymore. “Where is Arielle?”
    Pati si daddy ay nagulat sa tanong ko ngunit bumalik din sa dati ang ekspresyon. “If you’re here to raise some hell again, Avon, then please, stop it-“
    “I want to know where the damn hell is your daughter, dad!”
    “Why? For what? Para masaktan mo siya? She’s got enough pain already, Avon,” may bahid na pagsusumamo ang tinig ni daddy sa akin. It was as if he was too tired to get into an argument with me.
    “I am asking you, dad! I am not going to inflict anymore pain so I hope you stop giving me pain too! Where is she now?”

    Tinitigan ako ni daddy. Kasabay niyon ay ang pagtunog ng aming telepono sa kusina. Nilingon ko ang telepono at kumalabog ang puso ko. For some reason, I just know who or what probably prompted the caller to call.

    Hinimas ni mommy ang aking likod habang sinasagot ni dad ang telepono.

    “Hello? Yes, this is Guillermo Pascual.” Nanlaki ang mata ni daddy at nag angat ng tingin. “What?”

    Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Binaba ni daddy ang telepono at umigting ang panga niya.

    “What is it, Guillermo?” tanong ni mommy.
    “Dinala sa St. Luke’s si Arielle.”
    “What? Why?” tanong ni mommy.
    “She tried to take her life.” Nanginginig na sinabi ni daddy bago siya umalis sa aming harapan at dumiretso sa kwarto.

    Gumalaw din si mommy habang ako ay naestatwa sa kinatatayuan ko. Nagmadali si mommy sa pagsunod kay daddy patungo roon sa kwarto at sa isang iglap lang ay pareho na silang naka jacket at naghahandang umalis. Nilingon ako ni mommy pero kung kakausapin niya pa ako ay iiwan na siya ni daddy kaya iminuwestra niya na lang ang buong unit bago siya umalis.

    I was once again left all alone.

    Nagpakamatay si Arielle? Bakit niya gagawin iyon? Why would someone try to hurt themselves? I just don’t get it. If she was so very scared of hurting, why would she even try to hurt herself?

    Was it that too depressing? What was depressing? She’s got my dad.

    Unti unti kong naalala ang nangyari kaninang umaga nang iniwan niya kami ni Brandon. Brandon’s face flashed on my mind. He was damn scared and guilty when he left me. He was guilty!

    Nahirapan akong lumunok. Nanginginig ang mga kamay ko. Suddenly, the condo unit was too lonely for me. Pupunta ba ako sa ospital? What is her current condition? Should I text Brandon?

    Tinipa ko sa aking cellphone ang pangalan ni Brandon para makapag text. Alam kong alam niyang kanamumuhian ko si Arielle but I never wished her to be in pain whatsoever.

    Ako:
    I heard from dad. Is she okay? Are you okay?

    Wala akong lakas para mag isip o pumunta doon ngayon. She hated me and yes, I honestly loathed her too. Alam iyon ni mommy, ni daddy, at ni Brandon. At may puwang ba ang babaeng galit sa kanya doon sa ospital na iyon? Wala.

    Nilagok ko ang klarong likido bago ko sinipsip ang maasim na lemon galing sa gilid ng shot ng tequila.

    Wala akong mapuntahan. Our condo unit was too much. Brandon’s unit was too lonely. I don’t want to disturb Jessica. Ang tanging napuntahan ko ay ang madilim na bar na ito na may nagsasayawang neon lights sa taas. Iba’t-ibang mga katawan ang nag iindayog kasabay ang musika at nagpapakawala sa sarili.

    Pinasadahan ko ng daliri ang aking buhok at nginitian ang iilang kilalang naroon at nakikipagkatuwaan.

    Nasa counter ako ng bar at kanina pa ako nilalapitan ng iilang mga binatilyong gusto akong bilhan ng maiinom ngunit tinanggihan ko. I’m not here to have fun, I’m here because I have nowhere to go.

    “Have you heard? Muntikan na dawng namatay si Arielle Garcia.” Narinig kong sinabi ng babaeng nasa gilid ko, kakaupo lang sa highchair at may kasamang isa pang socialite na nakasalamuha ko na isang beses.
    “Well, that’s what she gets. Sana ay natuluyan siya. Sa ginawa niya sa kapatid ko. Pinaikot at ginatasan niya lang si Billy.” Umirap ang babae at uminom ng isang kulay asul na cocktail.
    “Ano ka ba! She’s my classmate since college. Kawawa naman. Depressed daw ‘yon tsaka pangalawang beses niya na itong ginawa. The first time was when we were in second year college.”

    Natulala ako. This was not her first time? She’s suicidal, then!

    “I heard from Billy na kaya ‘yon nag suicide ngayon kasi iniwan daw ni Brandon Rockwell.”

    Ang mga sumunod nilang mga pinag usapan ay hindi ko na nasundan. That was it. That was the reason behind her suicide attempt. Because she found out that Brandon was with me! Gusto kong magsisigaw at mag iiyak! Gusto kong sigawan ang lahat ng tao at magalit dahil masyadong mababaw iyon na rason.

    But maybe, yes! For her, it was a matter of life and death. That losing Brandon will also mean that she’ll lose herself. At ako ang kanyang kapatid na walang pakealam sa kanya, nagtatawag ng mga mura dahil sa kababawan niya. I lack sympathy for her and I hate myself for that.

    Avon, naman, please! Maybe they are right! There must be something wrong with you! Maybe you’re too insensitive! You lack feelings! You lack sympathy for others! Wala kang iniisip kundi ang sarili mo!

    I’m slowly losing my mind. Gusto kong isisi ang lahat sa sarili ko ngunit nasasaktan din ako. Kalahati sa akin ang gustong mangatwiran na nasasaktan din ako ngunit kalahati din sa akin ang nagmamakaawang magsakripisyo kahit ngayon lang.

    Imbes na malunasan ng alcohol ang aking utak ay mas lalo lang yata nitong nagulo ito.

    Kinapa ko ang cellphone ko para tingnan kung may mensahe galing kahit kanino ngunit kahit kay Brandon ay walang nandoon. It was only a vibe from Adrian, a text message from Jessica and one of my cousins from Cebu.

    Hindi ko na alam ang gagawin ko.

    Dinala akong aking mga paa sa pintuan ng condo unit nina Jessica. Wala akong mapuntahan at nakakalungkot isiping dito lang talaga ang naisip kong lugar.

    “I… I need to crash,” panimula ko kay Jessica kahit kita sa mukha niya na marami siyang tanong para sa akin.
    “Are you okay?”
    Umiling ako at yumakap sa kanya.

    Hindi ko na alam. Pagod na ako at gusto ko na lang matulog kesa damahin lahat ng libo libong pakiramdam at problema sa sistema ko. She allowed me to rest and I love her for that. I couldn’t thank her enough.

    Sa sumunod na umaga ay nagising ako para lang tignan ang aking cellphone para sa posibleng mensahe ngunit walang naroon kundi ang mensahe ni mommy na nagtatanong kung saan ako natulog sa gabing iyon.

    Binanggit ko sa kanya na nasa kina Jessica ako natulog.

    Kaharap ko si Jessica sa hapag at lumalaki na ang tiyan niya. Lumalalim na rin ang gilid ng kanyang mata at dinagdagan nito ang pang iismid niya sa akin.

    “What happened? Care to tell me?” she asked.
    “Jess…” huminga ako ng malalim. “Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Nagpakamatay si Arielle. Nasa ospital siya ngayon.”
    Nanlaki ang mga mata ni Jessica at kinwento ko sa kanya ang buong pangyayari. Wala siyang ginawa kundi tumitig at tinatagilid ang ulo. Kahit siya ay walang masabi sa nangyari.

    Inabisuhan ako ni Jessica na pumunta sa ospital. Oo at naisip ko nga iyon pero hindi ko gustong magtungo roon ng walang sinasabi si Brandon, si mommy o si daddy sa akin.

    Bumalik ako ng condo unit para kausapin si mommy at daddy ngunit mag isa ako roon. Maaga yata silang umalis at hindi ko na kailangang magtanong sa text kung nasaan sila. I was dead sure they’re with Arielle.

    Naligo ako at nagbihis ng kaswal na damit. It’s a Saturday so I won’t need to go to work. Pero bago ako nagtungo sa ospital ay nagpasya akong pumunta sa condo ni Brandon sa pagbabakasakaling naroon siya ngunit halos walang bakas na umuwi man lang siya kagabi doon. Walang bakas niya ang kanyang condo unit.

    Parang kinukurot ang dibdib ko nang nagtungo ako sa aking Civic para tumulak na sa ospital. Daan daang mga sitwasyon ang inisip ko sa aking utak. Brandon did not text me because he was too busy. Brandon did not text me because his battery was dead. And it’s all alright, I understand it all.

    Lumagapak ang utak ko sa katotohanang nagtangka si Arielle na kitilin ang kanyang buhay dahil iiwan na siya ni Brandon. And I was there! We were both there!

    Nasa labas si mommy ng isang room na may salaming pagitan. May babae siyang katabi na kasing sopistikada ngunit mas mapayat at mas matangkad pa sa kanya. Sa unang tingin pa lang ay nakuha ko kaagad kung sino iyon. It was Arielle’s mother.

    “Mom…” sambit ko at tinungo ng mga mata ko ang nasa tabi niya.

    Nanlaki ang mata ni mommy at hinila niya ako palayo doon sa salaming nakapagitan. Ni hindi ko pa nakita ang nasa loob non.

    “Avon…” bulong ni mommy at niyakap ako. “Kamusta si Jessica? Doon ka natulog sa kanila kagabi?”
    Nilingon ko ang kwarto kung nasaan may nakita akong iilang nakatayo sa loob. May mga bulaklak at prutas sa isang malapad na mesa sa gilid doon. Hindi ko makita ng mabuti kung sino ang naroon dahil nailayo ako ni mommy ng husto.

    May lumabas galing sa kwarto. Isang mas matandang lalaki na may matikas na tindig ngunit malaking tiyan. Nilingon niya ang matangkad na babaeng katabi ni mommy kanina at tinanguan niya.

    “Camila…” Arielle’s mother called.
    Nilingon siya ni mommy. “This is my daughter, Aurora Veronica Pascual. Avon, this is Arielle’s mom, Mrs. Garcia.”
    Nagtiim bagang ako sa lamig na ipinakita ng mga mata ng dalawang taong nasa harap ko. Sa lamig ng titig nila ay halos maramdaman ko ang yelo sa aking batok.
    “We can’t stay long. Kami na ang magbabayad sa hospital bills niya. She needs medical attention, I mean…” nagkibit balikat ang sopistikadang babae at nilagay ang itim na Prada sa kanyang braso.
    “I’m sure Guillermo won’t agree with that. Kaya niyang bayaran ang hospital bills ng anak niya.” Tumango si mommy.
    Tinapunan ng babae si mommy ng sarkastikong ngiti. “Arielle is my daughter, Camila. At kahit anong gusto kong ipamigay siya kay Guillermo ngayon ay huli na ang lahat. She’s legal and she’s big enough to handle herself. She doesn’t need a family. She can create one. Babalik kami dito mamaya to check on her. Our family doctor will also arrive that time. Mas mabuting iyong doktor namin ang titingin sa kanya dahil kabisado niya ang lahat kay Arielle.”
    Tumikhim si mommy at taas noong ngumiti sa mommy ni Arielle. “You might also want to check on her trauma, Emilia.”
    Tinikom ni Mrs. Garcia ang kanyang bibig. Kumunot ang noo ni Mr. Garcia kay mommy.
    “What are you suggesting, Mrs. Pascual? Arielle’s just depressed because of Brandon. This has nothing to do with us. Let’s go, Emilia,” galit at iritadong boses ni Mr. Garcia bago niya kami tinalikuran.

    Tumalikod din si Mrs. Garcia pagkatapos niyang isang beses na sulyapan ang kwarto. Bumagsak ang balikat ni mommy na para bang may nawalang mga batong nakadagan doon nang umalis ang mag asawang Garcia.

    “Kamusta po si Arielle?” tanong ko at humakbang para tingnan kung ano nga ba ang nangyayari sa loob.

    Walang bumakas na ekspresyon sa aking mukha nang nakita ko ang seryosong si Brandon na nasa gilid ng kama ni Arielle. Nakahawak siya sa kamay nito at walang malay na nakahiga si Arielle doon, may tubo sa kanyang kamay at iilang bandage sa kanyang palapulsuhan.

    Si daddy ay nakahalukipkip, kausap ng masinsinan ang doktor na nakatingin naman kay Arielle. Lumipat ang tingin ko sa puyat, pagod, at sising sisi na si Brandon sa kanyang gilid. Nahirapan akong lumunok dahil sa sakit ng aking lalamunan.

  • KABANATA 56Open or Close

    Kabanata 56
    She’s My Ate

    “Do you remember Brandon?” tanong ni mommy sa akin nang napansin niyang nakatitig ako sa lalaking nakahawak sa kamay ni Arielle.

    Hindi ko maharap si mommy dahil hindi ako makahinga sa paghihinagpis ko. Brandon is Arielle’s friend. He cares for her that’s why he’s here.

    “Nagpalipas siya ng gabi dito sa ospital. Arielle was hysterical nong nagkamalay siya at ayaw niyang iwan siya ni Brandon. We thanked him for staying. Kasi nakauwi kami ng daddy mo kagabi para magdala ng gamit niya at para na rin tawagan ang parents niya.”

    Hindi ako makapagsalita. I’m not sure what I want to do right now. Tumango ang doktor kay daddy na agad namang tinapikan ni daddy sa balikat. Nagpaalam siyang aalis bago tumalikod at pumunta sa pintuan. Napaupo ng maayos si Brandon nang nakita kong kinausap siya ni daddy. Nahagip niya ako sa kanyang paningin kaya napatayo siya.

    Parang may punyal na ibinabaon ng malalim sa aking dibdib. Napaawang ang bibig ni Brandon nang nakita ako. Tumayo siya at hinarap si daddy para kausapin.

    Gusto kong sabihin kay mommy na oo, kilala ko si Brandon at boyfriend ko siya. But it would be useless, I guess.

    Sabay na lumingon si daddy at Brandon sa akin bago umiling si daddy sa kanya. Nanlaki ang mata ni Brandon at agad siyang lumabas sa silid ni Arielle. Arielle’s still unconscious. Siguro ay tulog. Tinitigan lamang siya ni daddy at bigong bigo na napahawak sa noo.

    “Avon…” may kasiguraduhan ang tono ng boses ni Brandon.

    Para bang may nais siyang iparating sa akin.

    “Kamusta, Brandon?” tanong ni mommy at napatingin sa akin. May bahid na pagtataka sa titig.
    “Umuwi ka ba kagabi? I’m sorry, hindi ako nakauwi. Hindi daw nasabi ng daddy mo sa’yo na hindi ako makapag text kasi naiwan ko sa sasakyan ko ang cellphone.”

    Luminga linga si mommy sa aming dalawa at nagtaas ng kilay. I’m not sure if this is the right time to tell her about us. Damn, it’s a wrong move.

    “Okay lang. Kina Jessica ako natulog,” sabi ko at nag iwas ng tingin.

    Hinawakan niya ang magkabilang balikat ko at hinanap niya ang aking tingin. Hindi ko na alam kung ano na ang reaksyon ni mommy dahil abala na ako sa kay Brandon na nang aangkin sa buong atensyon ko.

    “Why? Hindi ka umuwi? I’m sorry, sweetheart-“
    “Brandon…” lumabas si daddy para tawagin si Brandon.

    Nilingon ko kaagad si daddy at ang malaking salamin sa pagitan namin ni Arielle. Nakita kong gising siya at balisa na sa kanyang kama.

    “Arielle’s looking for you,” dagdag ni daddy.
    Bumaling ako kay Brandon na nasa akin ang buong atensyon. “Brandon… puntahan mo na si Arielle.”
    Mapait ang kanyang ekspresyon nang tiningnan niya ako. Hindi naman ako makatingin ng diretso sa kanyang mga mata.

    I know he’s going through a lot. We are all going through a lot. I have my own issues, he has too. This one issue about himself that I couldn’t touch should remain untouched. Ito ang parte sa kanyang kanya lang. Hindi ko ito kailanman mapapasok at ang tanging magagawa ko lamang ay ang intindihin siya.

    “Arielle’s looking for you, Brandon.” Inulit ko ang sinabi ni daddy na ngayon ay nasa pintuan parin at naghihintay kay Brandon.

    Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko para kay daddy. Hindi niya sinabi sa akin iyong ibinilin ni Brandon. Yes, it was a small thing but it meant a lot for me. Although, I don’t really demand much attention, I know that I will still need it. Lalo na sa mga panahon ngayon. Hindi lang naman iyong mga taong nagsusumigaw na malungkot sila ang malungkot. May malulungkot din naman na nagkukunwaring hindi, a?

    “Sweetheart, let’s talk. I want us to talk. Can we?” pabulong niyang sinabi.
    Tumango ako. “We will. Later. Kailangan ka ni Arielle.” Nag angat ako ng tingin kay Brandon.

    Tinawag na naman siya ni daddy na agad namang pinigilan ni mommy.

    “Guillermo, they are talking!” giit ni mommy.
    “Arielle is calling out his name!” iritadong sagot ni daddy.
    “Babalik din ang tao, may ginagawa pa lang. Hindi mo ba mapanatag ang damdamin ng anak mo?”
    “Mom, dad, Brandon’s coming…” inunahan ko na si Brandon para mapigilan ang mga magulang ko.

    Bumagsak ang kanyang kamay na nakahawak sa aking mga balikat. Hinayaan ko iyon kahit na para akong binuhusan ng malamig na tubig.

    “Sweetheart, I know this isn’t a romantic scene but know that I am in love with you.” Hinagkan ni Brandon ang aking noo bago siya tumalikod.

    Tumango ako at napalunok. Nasalubong ko ang mga mata ni mommy na mapanuri at nanatiling nagtataka sa relasyong meron kami ni Brandon. But she did not dare ask. Dad didn’t too. Hindi ko nga lang alam kung bakit hindi nagtanong si daddy. Takot ba siyang malaman na kami nga ni Brandon at gugustuhin niyang iwan ko ito para sa anak niya?

    Nakita kong huminga ng malalim si Arielle sa loob nang nakita niya si Brandon. Umupo si Brandon sa kanyang kama at nilagay kaagad ni Arielle ang kanyang kamay sa ibabaw ng kamay ni Brandon.

    “It seems that your sister is fond of Brandon,” sabi ni daddy at nakapamaywang na pinagmasdan ng dalawa.
    Hindi ako nagsalita. Tumikhim si mommy at nilingon ako. “It seems that Avon is also fond of him, Guillermo.”

    Nagkatinginan si mommy at daddy. Mag aaway na naman ba ang dalawang ito? Nakakuha ako ng tensyon sa hangin. Gusto kong sigawan ang dalawa na tumigil na sila sa pag aaway nila. If they are not happy with their marraige, why don’t they go separate ways? Bakit pinipilit ang mga bagay na ayaw na? To keep the family? Anong pamilya pa ba? Daddy never cared for me anyway!

    “Brandon is tired, Guillermo,” ani mommy pagkatapos ng ilang sandali.

    Pumasok ang dalawang nurse na may dalang tray. Tumayo si Brandon at iniwan saglit si Arielle. Arielle reached out for his hand. Umiling lang si Brandon hanggang sa may itinurok ang nurse sa tubong nakakabit sa palapulsuhan ni Arielle. Ang kamay na nakaangat sa ere ay unti unting nanghina at bumaba.

    “You should let him go. Pauwiin mo muna,” suhestiyon ni mommy.
    “Walang magbabantay kay Arielle. Kailangan nating pumunta sa firm ngayon,” giit ni daddy.
    “That won’t mean you won’t allow him to go home, eat something or even change his clothes,” tumataas ang boses ni mommy.
    “He’s willing. Walang masama doon!”

    Pumikit ako ng mariin. I am so, so tired of this. I want a break from all of it. I’m just not quite sure how.

    “Ako ang magbabantay!” sigaw ko para pigilan sila sa pag aaway.

    Sabay nila akong tiningnan. Humalukipkip ako.

    “Don’t worry, I won’t do anything bad.”
    Mabilis na dumalo si mommy sa akin. “Alam kong wala kang gagawing masama, A. Wala ka bang gagawin sa araw na ito?”
    “Wala po,” iling ko.
    “Did you finally realize your fault?” may bahid na akusasyon ang tinig ni daddy.

    Gusto kong pumikit at bugahan siya ng mga mura ngunit nanghina ako. Kahit anong gawin ko, wala na. Pagod kong tiningnan si daddy. I loved this man. I look up to him. Nasaan ang lalaking una kong minahal? Una kong ginusto? Una kong pinangarap? Una akong pinaasa? Hindi ko na mahanap. Maybe men are destined to be that way. They are born to make promises and break it.

    “Guillermo!” tawag ni mommy sa galit.
    “Tatawagin ko lang si Brandon.” nanliit ang mga mata ni daddy bago dumiretso sa loob para kuhanin ang atensyon ni Brandon.

    Malaya na siyang makakaalis dahil tulog na naman si Arielle. Hindi ko alam kung ano ang itinurok sa kanya at bakit siya tulog na naman ngayon. Whatever it is, it’s probably to calm her down.

    “Nandito si Avon para magbantay muna kay Arielle habang may aasikasuhin kaming mga papeles.”

    Napatingin si Brandon sa akin. Gulat at pagtataka ang inilarawan ng kanyang mukha.

    Tumango ako sa sinabi ni daddy. “You can go home, eat, and rest, Brandon. Ako muna.”
    “Kaya ko pa naman,” sabi niya.

    I get that he cares for her so much that he doesn’t mind almost goddamn anything! Kahit na hindi na ba siya makakain o makatulog ay ayos lang? Para kay Arielle! I salute the girl so much for having everyone completely smitten. Nilunok ko ang nagbabadyang luha sa akin. This is not the time to throw some pity party, Aurora Veronica.

    “No… You should rest. Don’t worry, pag kaya mo na ikaw naman,” ngiti ko. “Tsaka kailangan ka ni Arielle. Pagkagising niya, baka hanapin ka niya. Kailangan mo ng lakas para don.”

    Seryoso ako sa sinabi ko. I assured him with my smile and the way I looked at him. May bahid na pagdududa sa kanyang mga mata. Alam kong hindi niya lang masabi iyon ng buong buo kaya hinawakan ko ang braso niya.

    “Please, Brandon.” Halos magmakaawa ko. He needs to rest, at least.
    “Okay… I’ll be right here pagkatapos.” He assured me too.

    Magkasama si Brandon, mommy, at daddy nang umalis sila. Kasama nila ang doktor ng pamilyang Garcia at masinsinan ang pag uusap. Nanatili akong nakatayo doon sa labas at hanggang ngayon ay hindi pa nakakapasok sa kwarto ni Arielle. She was fast asleep and she looked peaceful.

    Huminga ako ng malalim. Nakatulala na ako at wala nang ibang taong naroon sa corridor kundi ako.

    Hindi ko alam kung ilang minuto o oras na ang lumipas na nakatitig lamang ako sa loob. Gulong gulo ang utak ko. I’m not sure what to do anymore.

    May kamay na dumantay sa aking balikat at tikhim galing sa isang babaeng naka kulay yellow na dress at may itim na bag at heels. It was Madame Diana Rockwell. Tipid siyang ngumiti sa akin tsaka bumaling sa looban ng kwarto.

    “How is she?” tanong ni Madame sabay tingin kay Arielle.
    “She’s better. I’m sorry, hindi po ako sigurado kung kamusta na talaga siya. Ang alam ko lang ay nag hi-hysterical siya twing nagigising ng wala si Brandon.”
    Humugot ng malalim na hininga si Madame at umiling. “Just like before.”
    Nagtaas ako ng kilay sa sinabi ni Madame. Bumaling siya sa akin at ngumuso.
    “Nong nagtangka rin siya sa kanyang buhay through overdose, nagigising siya’y nagwawala pag wala si Brandon sa kanyang tabi. The poor girl’s too dependent.”
    Nakatikom ang bibig ko habang nagsasalita si Madame. Kahit mga feelings ko ay hindi ko kayang pakawalan. I’m just not truly free. Probably will never be.
    “Alam mo bang tsaka ko lang nalaman na inaabuso siya ng kanyang parents nong pinagtangkaan niya ang kanyang buhay? She was nineteen at that time,” iiling iling si Madame. “It’s sad and depressing. I tried my best to save her from that. Brandon did too. Kaya nga siya pinalaya ng mga magulang niya. Kaya siya hinayaang mag isa kasi para makawala siya doon sa bahay nila kung saan lagi lang siyang inaalipusta.”
    Tumango ako. “Hindi ko po alam ‘yan.”

    Kinagat ko ang pang ibabang labi ko. Siguro nga. Siguro nga ay natural ang mga reaksyon ni Arielle para sa isang babaeng pinagkaitan ng lahat. Kahit na depende iyon sa tao, siguro ngang nahubog ng mga karanasan niyang mapapait ang kanyang mga desisyon at kilos ngayon. Dahil nasaktan, mananakit.

    “Brandon didn’t mention. Siguro ay dahil ayaw niyang maisip mong nakadepende si Arielle sa kanya. But then… of course she needs to stop that habit. Brandon, as much as Arielle wants, cannot love her the way she wanted to be loved. That’s what she really couldn’t understand.”
    Ngumuso ako. Nag iinit ang gilid ng aking mga mata sa mga luhang gustong gustong kumawala. “Madame, pwede naman siguro iyon. Matututunan ng mga taong mag mahal. Hindi na siguro mahirap iyon kay Brandon… na mahalin si Arielle. Kasi matagal na silang magkaibigan.”
    “Avon… kung mamahalin man ni Brandon si Arielle, bakit hindi pa nangyari noon? They have been very close ever since. At sa lahat ng panahong iyon, Brandon wanted only to play with some girls. He explored too much that I thought maybe, si Arielle talaga sa huli. Pero nong nakita ko kayong dalawa, it’s different. You have him on his extremes. Extremely pissed, extremely happy, extremely annoyed, extremely depressed,” ngumiti siya. “Don’t you ever doubt my son.”

    Hinaplos ni Madame ang aking balikat. Hindi ko na napigilan ang mga luha ko.

    “Arielle should learn something important. That Brandon is not hers to own. Kailangan niyang matuto. It’s just really sad that this is her decision. She wanted to end her life instead of fighting, or even trying, or even hoping.”

    Hinawakan ni Madame Diana ang kamay ko at iminuwestra niya ang loob. Nanlaki ang namamasa kong mata at agad akong umiling. For some reason, ayaw kong pumasok. Lalo na ngayon. Naninikip ang dibdib ko ng husto at hindi ko alam kung paano pa harapin ang lahat ng ito.

    “Don’t be scared,” ngiti niya.

    May kung ano sa kay Madame na nagpakalma sa akin. Hinawakan ko ang kamay niya at marahan niya akong dinala sa loob. Tahimik roon at ang tanging naririnig ay ang ingay galing sa aircon. Isang cross sa puting dingding at ang mga aparato para sa pag galing ni Arielle ang naroon.

    Nakikita ko ang pagtaas baba ng kanyang dibdib, hudyat ng banayad at normal na paghinga. Hinaplos ni Madame ang kanyang pisngi na ngayon ay kumikinang sa natuyong luha dahil sa pag iyak siguro.

    Hinawakan ni Madame ang kanyang palapulsuhan na namumula dahil sa dugong nanunuot sa mga bandage nito. Umiling si Madame at hinawakan ang kanyang mga daliri.

    Umupo ako sa silyang inupuan ni Brandon kanina at natulala ako sa payapang mukha ni Arielle habang natutulog. This girl right here is my sister. She’s my ate. We share the same father. We share the same blood. She’s a Pascual, kahit na wala sa kanyang apelyido.

    Hindi ko alam kung ilang minuto o oras akong tulala sa mukha niyang tulog. Nanatiling pikit ang kanyang mga mata at ang kanyang mapuputlang labi ay halos matuyo na dahil hindi nadadapuan ng tubig.

    Nang nagpaalam si Madame ay tumango lamang ako habang nakatitig sa babaeng nakahiga sa harap ko.

  • KABANATA 57Open or Close

    Kabanata 57
    Panaginip

    Pawisan si Arielle habang umiiling iling. Kumunot ang noo ko at tiningnan siyang mabuti. Parang may bumabagabag sa kanya ngunit nakapikit parin naman siya.

    “Wag!” she cried.

    Tumayo ako at luminga linga. What’s wrong with her? Tumutulo ang kanyang pawis sa noo at umiiling iling. Patuloy ang pagsambit niya ng kung anu-ano.

    “Wag! Tama na! Please! Ayaw ko na! Please!” Umiiyak na siya.

    Hindi na ako magkanda ugaga. Hindi ko alam kung magtatawag ba ako ng nurse o ano. Nilingon ko ang teleponong nasa gilid lang ng kanyang kama ngunit hindi ko rin maalis ang tingin ko sa kanya na umiiling parin at parang may kung anong masakit habang halos pinupunit ang kumot.

    “Arielle! Gumising ka!” sabi ko sabay yugyog ng kaonti sa kanyang balikat.

    It was clear that she’s dreaming. Bangungot kung baga. Mabilis ang pintig ng puso ko sa kaba. Hindi ko na alam kung ano ang gagawin ko o uunahin ko. Magtatawag ba ako ng nurse?

    Punong puno na ng pawis ang kanyang leeg at noo. Hinawakan ko ang kanyang leeg at naramdaman ko ang labis na pag iinit nito. Nilalagnat siya! Shit! I should call the nurse!

    Nang iangat ko ang kamay ko para makapagtawag ng nurse sa telepono ay hinawakan niya ng mahigpit ito.

    “Wag mo akong iwan! Please, wag mo akong iwan! Brandon!” sigaw niya, nagmamakaawa habang umiiyak.
    “Arielle! Gumising ka! Arielle!”

    Tinapik ko ang kanyang kamay at balikat. Sa sobrang higpit ng hawak niya sa kamay ko ay ramdam na ramdam ko ang takot niya sa kung ano man ang nangyayari sa panaginip niya. Dumaloy ang pawis sa kanyang noo habang umiiling siya.

    “Tama na! Tama na!” sigaw niya.
    “Arielle!” sigaw ko rin habang buong lakas siyang ginigising dahil sa kaba ko sa kung anong nararanasan niya.

    Nagmulat siya at mabilis ang hininga niya. Tila tumakbo ng milya milya habang hawak hawak ang kamay ko.

    “Andyan pa ba si daddy? Si mommy?” iyak niya. “Sasaktan nila ako! Sasaktan nila ako!” paulit ulit niyang sinabi.
    Umiling ako. Gulat at lito ako sa kanyang naging reaksyon sa pagkakagising. Tingin ko ay inakala niyang makatotohanan ang kung ano mang nakita niya sa kanyang panaginip. “Wala na sila.”
    Bumuhos pa lalo ang iyak niya. “Sigurado ka! Sasaktan nila ako! Nasaan si Brandon? Nasaan siya? Ipagtatanggol niya ako! Nasan siya?” nag huhuramentado na siya sa paghahanap sa lalaking pinaniniwalaan niyang tanging makakapagprotekta sa kanya.
    “Wala na ang mommy at daddy mo. Walang mananakit sa’yo,” sambit ko, nag papanic na rin.
    “Sasaktan nila ako! Please, parang awa mo na! Tawagin mo si Brandon!”

    Bumukas ang pintuan at parang nawala ang nakadagan sa aking puso nang nakita ko ang isang nurse at ang lalaking doktor ng mga Garcia.

    “Dok! Tulong! Please! Tulong!” sambit ni Arielle habang may itinuturok muli ang nurse sa tubong nakakonekta sa kanyang kamay.

    Nakahawak parin siya sa kamay ko at nanginginig iyon. Tinanguan siya ng doktor at hinaplos ang kanyang noo.

    “Don’t worry now, Arielle,” banayad na sambit ng doktor habang unti unting nanghihina ang kamay ni Arielle na nakahawak sa akin.
    Umiiyak parin siya. “Doc? Please…” paulit ulit niyang sinabi.

    Nilingon ako ng doktor at wala akong maipakitang ekspresyon kundi pagkalito sa nangyayari kay Arielle. Nang nalingunan niya ako ay umiling lamang siya.

    “May ganong mga panaginip siya. Usually triggered by stress. Where’s Brandon?” tanong niya sa akin.
    “Umuwi po para magpahinga.” Nilingon kong muli si Arielle. “Ano po ba ang ginawa ng kanyang mommy at daddy noon sa kanya, dok? Bakit parang sobra sobra ang takot niya?”

    Hindi siya umimik. Nilagyan lamang niya si Arielle ng thermometer habang may tinitingnan pang mga gamot ang nurse sa tray para iturok muli sa tubong naka konekta kay Arielle. Alam kong maaaring alam ng doktor ang lahat ng sekreto sa pamilyang Garcia at binayaran siya upang manahimik. Hindi ko na kailangang mag tanong, kung ganon. Kung ano man ang nagawa ng tumayong daddy at ng kanyang mommy noon ay maaaring sobrang sama non para magkaroon ng lamat sa kanyang pagkatao.

    “Is she okay?” tanong kong muli nang hindi talaga siya umimik pagkatapos niyang makita ang temperatura ni Arielle.
    “May lagnat lamang siya. Pagkarating ni Mr. Garcia dito-“
    “Hindi ko alam kung babalik si Mr. Garcia pero si daddy ko, Atty. Pascual po babalik mamaya. Baka siya ang makausap niyo.”
    Umismid ang doktor at tinanguan na lang ako. “Okay, then. I’ll be back when he’s around.”

    Umalis ang doktor kasama ang nurse at naiwan akong mag isa kasama ang tulog na si Arielle sa kwarto. Tiningnan ko siyang mabuti at bakas parin sa kanyang mukha ang takot sa nangyari sa panaginip.

    Tumunog ang pintuan pagkatapos ng ilang sandaling pagmamasid ko kay Arielle. Sa gulat ko ay nilingon ko kaagad kung sino ang naroon at nakita kong nakatayo na si Brandon doon. Bagong ligo at nakapag bihis na ng ibang damit. Umiling ako at hindi ko nagustuhan na hindi siya nakapagpahinga. Limang oras lamang ang pagitan nang umalis siya. But then again, he cares for Arielle that much to be right here when she needs him. I can’t be angry to him for that.

    Tumikhim siya nang nakitang tinitigan ko lamang siya nang dumating. Nilingon niya si Arielle. Nilingon ko rin ang kapatid kong tulog.

    “Kanina nagising siya sa isang masamang panaginip. May lagnat din yata siya. Pero maayos ayos na yata siya ngayon,” sabi ko.

    Lumapit si Brandon sa gilid ko at umupo sa kama ni Arielle. Nilingon niya ako.

    “Did she panic?” tanong niya.
    Tumango ako. “Hinanap ka niya.” Hindi ko maiwasan ang pait sa boses ko. “Takot na takot siya nang nagising siya.”
    Tumango rin siya. “Paano siya nakatulog muli?”
    “Pinatulog yata siya ng doktor. I don’t know. May itinurok lang sa kanya.”
    Tumango ulit si Brandon. “One of her nightmares again.”

    Naisip ko kung paano inaalu ni Brandon si Arielle tuwing binabangungot ito noon. That’s how dependent she is to Brandon. Baka nga hindi siya makatulog kung wala si Brandon. Nakatulog lamang siya kanina dahil sa gamot. Brandon is her medicine.

    Hinawakan ni Brandon ang kamay ko. Halos tumalon ako sa gulat sa ginawa niya. Pinagmasdan ko ang pagkakahawak niya sa kamay ko.

    “You should rest,” aniya.
    “No, you should. Hindi ba ay wala kang tulog simula pa kagabi sa pagbabantay kay Arielle?” Gusto kong kwestyunin ang pag punta niya rito ngayon at gawing suhestyon sa kanya ang umuwi para makapag pahinga pero sino ako para sabihin iyon sa taong nag aalala?
    “I’m fine. Ikaw? Hindi ka ba pagod? Umuwi ka muna. Nag luto ako ng pagkain sa condo. Pagkauwi mo mamaya, i microwave mo lang,” pagod siyang ngumiti at hinila niya ako patungo sa kanya,

    Nagpatianod ako sa kanyang hila. Niyakap niya ang aking baywang. Nagulat ako nong una ngunit nagawa ko paring haplusin ang kanyang buhok. I love Brandon so much. Ngunit sapat nga ba ang pagmamahal para ipag laban ang kahit ano?

    “Lagi ba siyang binabangungot?” tanong ko.
    “Hmmm. Mas madalas noon,” sagot niya.
    “Anong ginagawa mo pag binabangungot siya?”
    “I’m not always there everytime, sweetheart. Pero noon ay inaalu ko siya.”
    Tumango ako. “Nakakatulog ba siya pagkatapos mo siyang aluin?”
    “Yes.”

    Hindi ako nagsalita. May nagbarang bukol sa aking lalamunan at kung lalabanan ko iyon ay baka mamaos lamang ako.

    “Bakit hindi ka umuwi kagabi? I’m sorry. Hindi ko alam na hindi nasabi ng daddy mo sayo.”
    “I don’t want to go home without you, Brandon.” Hindi ko napigilan ang sarili ko. I know it sounds like I’m being needy and clingy but I don’t care anymore.

    Sa totoo lang ay litung lito na ako at hindi ko na alam kung ano ang gagawin ko. How I wish I could tell Brandon that. Sana ay kaya kong sabihin sa kanya na tulad ni Arielle ay kailangan ko rin siya. Kailangang kailangan pero ayaw kong magpakababaw. Malinaw na si Arielle ang mas nangangailangan. Malinaw na ang kababawan ang paghingi ko ng atensyon galing sa kanya. Malalim ang pinag daanan ni Arielle kumpara sa pinag daanan ko. Mine involved only of feelings of betrayal and mistrust, hers involved violence and anxiety.

    “I’m sorry. Uuwi tayo mamaya,” nag angat siya ng tingin sa akin.
    Umiling ako.” Hindi, ayos lang ako. Ikaw ang dapat na umuwi mamaya para makapag pahinga. I’m sure dad can stay here later, I’ll talk to him. And then, I’ll be with mom at home muna for the mean time.”

    I assured him. I smiled at him. Kitang kita ko na pinagmamasdan niya ako para makuha kung ano talaga ang iniisip ko but my smile was geniune. Walang kasinungalingan sa matamis kong ngiti.

    Napatalon ako nang narinig kong tumunog ang pintuan ng silid. Bumitiw si Brandon sa akin at nakita naming pumasok si daddy at mommy doon. Lumayo ako kay Brandon. Nakita ko kung paano tumingin si daddy sa mga braso ni Brandon na kakalubay lamang sa aking baywang.

    “Ang akala ko ay magpapahinga ka, Brandon?” salubong niya.
    Tumayo si Brandon. “I’m fine, Attorney.”
    “You should go home and rest, Brandon. Si Guillermo ang magbabantay kay Arielle ngayong gabi,” ani mommy.
    “Yes. You should rest. Ang sabi din ng doktor ay maaaring makalabas na siya bukas. No need to stress yourself for Arielle.”
    Tumango si Brandon. “That’s a great news po.”
    “Brandon, please, you should at least rest,” ngiti ko.

    Bumalik ang doktor ng mga Garcia para makausap si daddy. Sumama si Brandon sa paglabas dahil iyon ang ginusto ng doktor na gawin niya. Nanatili kami ni mommy sa loob ng silid habang si Arielle ay tulog na tulog parin ngayon.

    Sinuklay ni mommy ang buhok ko gamit ang mga daliri niya.

    “What are you thinking?” tanong niya.
    Pagod ang tipid kong ngiti nang harapin siya. “Mom, she really was abused.”
    “Si Arielle?”
    “Yup. Nagising siya kanina, naghuhuramentado at umiiyak dahil sa masamang panaginip niya.”
    “Tapos? Anong ginawa mo?” tumigil si mommy sa pagsusuklay sa buhok ko.
    “I assured her that it’s all okay. Kahit na nag papanic na rin ako. Mabuti na lang dumating ang doktor.”
    Pagod na ngumiti si mommy.

    Ilang sandali rin ang masinsinang pakikipag usap ni daddy at Brandon sa doktor. Nagpaalam pa si Brandon na pareho silang pupunta ni daddy sa clinic niya sa baba para sagutin ang ilang mga tanong tungkol sa mga gawain ni Arielle na pang araw araw.

    Gabi na kaya sinabi ko kay Brandon na mas ikabubuting umuwi siya mamaya at magpahinga muna para bukas ay makabalik siya. Isa pa, napabayaan niya na yata ang trabaho niya dahil sa nangyari but it’s all okay. It’s for Arielle’s sake anyway.

    Unang nakalabas si daddy sa clinic. Tingin ko ay may mga tanong pa ang doktor tungkol sa naging kalagayan ni Arielle noong umalis siya sa kanilang bahay kaya ganon.

    “Avon, let’s go home. You should also rest,” yaya ni mommy.

    Gusto ko pa sanang antayin si Brandon ngunit sinabi niya rin sa akin sa pamamagitan ng text na mauna na daw ako sa pag uwi para masamahan si mommy. Uuwi din daw siya pagkatapos sa clinic kaya tumulak na kami ni mommy. Dad will stay here for tonight. Para mabantayan si Arielle.

    Sa bahay ay nanatili akong dilat. Kahit na tinabihan ko si mommy sa pagtulog ay hindi ako dinadalaw ng antok. Nakakuha ako ng text galing kay Brandon ng mga hating gabi na.

    Brandon:
    I’m home. I hope you’re already sleeping, sweetheart. I love you.

    Kahit na gising pa ako ay hindi ko na nireplyan ang text niya. I’m not sure if I should. Naisip ko si Arielle at ang takot niya nang gumising siya at ang paghahanap niya kay Brandon. Huminga ako ng malalim at pumikit.

    Nagising na lang ako kinaumagahan sa pagtatalo ng mga pamilyar na boses sa aking buhay. It’s mom and dad again. Unti unti kong idinilat ang aking mga mata.

    “Guillermo, you can’t do this!” Mahinahon ang boses ni mommy.
    “Arielle needs all the help she can get. Camila, I am so guilty. Ang dami dami kong pagkukulang sa kanya kaya nagkakaganito siya ngayon. Kung kaya kong ibigay sa kanya lahat, ay gagawin ko. Ibibigay ko sa kanya.”

    Kinusot ko ang mga mata ko. What is it again this time? What’s wrong again this time?

  • KABANATA 58Open or Close

    Kabanata 58
    For Real

    Tumayo ako at kinusot muli ang mga mata. Ang kaninang nagtataasang tono ng mga tinig ay huminahon ngayon ngunit hindi nito maipagkakaila ang lalong pag iinit ng alitan.

    “She needs psychological help, Guillermo. You should at least listen to the doctor and help her through the therapy he’s suggesting,” banayad ang tinig ni mommy.
    “Arielle is fine! She’s doing fine! If we could just shower her with more love, she’ll be fine,” mas banayad na sinabi ni daddy kay mommy.
    “And what about Avon? She’s my daughter, Guillermo. Our daughter! Our daughter!” Damang dama ko ang diin ni mommy sa mga huling pangungusap.

    Imbes na lumabas ako para makisawsaw kay mommy at daddy ay hindi ako nakagalaw sa aking kinatatayuan. Nanatili akong nakikinig sa likod ng pintuan.

    “Bakit napunta sa usapan si Avon? Wala siyang kinalaman dito. We are talking about Arielle.” Masuyo ang tono ni daddy.
    “Hindi, e. May kinalaman siya. Binabalewala mo si Avon dahil kay Arielle. Alam kong malaki na ang anak ko at hindi na niya kailangan ng lubos na atensyon galing sayo but she’s hurting too. Like Arielle, she’s hurting too!”
    “I know! But she’s strong! Arielle is weak. Wala ako noon para kay Arielle kaya sisiguraduhin ko ngayon na nandito ako para sa kanya.”

    Tinikom ko ang nakaawang kong bibig. Namamanhid na ang aking dibdib sa lahat ng emosyong nadarama. Kahit nasasaktan ako ng lubusan ay pilit kong iniintindi si daddy. Na may pagkukulang siya sa kanyang anak at gusto niyang punan iyon ngayon sa pamamagitan ng walang butas na atensyon para kay Arielle.

    “So what do you want now, Guillermo? I just hope you stop ignoring Avon. Or even hurting her.”
    “I am not hurting our child, Camila,” masuyong sinabi ni daddy kay mommy.

    Kinagat ko ang pang ibabang labi ko para pigilan ang daing at hikbi sa pag iyak na tumakas sa aking damdamin. He’s not hurting me? Manhid ba siya para sabihin iyan? Na hindi niya ako nasaktan? Kung gano ano itong hapding nararamdaman ko sa aking puso?

    “I don’t know… it seems that Arielle is really fond of Brandon-“
    “Don’t start with that, Guillermo! Avon is in love with Brandon. Can’t you see?” mahinahong sinabi ni mommy na para bang nag iingat na hindi ko marinig sa aking kwarto.

    Nanlaki ang mata ko. What’s with Brandon? So what if I’m in love with Brandon?

    “Avon…” humina ang boses ni daddy.

    Kinailangan ko pang idikit ang sarili ko sa pintuan para marinig ng klaro ang kanyang sinasabi.

    “Isn’t in love with Brandon, Camila. Iyon ang sinabi ni Arielle. She used Brandon to get to her. That’s what she said. Nong nasa Tagaytay si Avon, hinahanap niya si Arielle noon because she thought Arielle was my mistress. She pursued Brandon to get to Arielle. Ganon iyon.”

    Bumuhos ang aking mga luha at hindi ko na nakayanan pang magtago sa likod ng pintuan. Tinulak ko iyon at napalingon silang dalawa sa akin. Mommy looked so guilty. Agad niya akong dinaluhan ngunit hinawi ko ang kamay niyang umambang aalalay sa akin. Napaawang lamang ang bibig ni daddy, walang bahid ng pagsisisi sa lahat ng maaari kong narinig.

    “Yes, dad! I tried to get to the truth because you lied to us! You lied to me! You lied to my mom! Who’s supposed to be the love of your life! You lied to your daughter! Ako! Dad! Ako!”
    “You could’ve asked me!” sagot niya sa akin.
    “Ilang beses kitang tinanong? At ilang beses kang nagsinungaling? Kung hindi ko pa nalaman sa ibang tao ay malamang nanatiling lihim ang lahat!”
    “I told you! I was so afraid to lose you both, Av. Hindi mo na kailangan pang umabot sa ganon! That was one desperate move from you! Hindi kita pinalaking ganyan!” Iritadong sinabi ni daddy.
    Iritado na rin ako. Kumukulo ang dugo ko sa lahat ng hinanakit at pambabalewala. “Oh you were afraid? Pero ngayon, hindi ka na takot na mawala ako? Dad? Di ka na takot na mawala ako? Kasi itong ginagawa mo sa akin ngayon, talagang mawawala ako sayo!” nabasag ang boses ko.
    “You have to understand. Your sister is not emotionally stable. She needs Brandon. If you don’t need the man… if it was only for revenge or to get to the truth then you might want to let him go! Stop the fire you started, Aurora!” umiling si daddy.

    Halos dumugo na ang labi ko sa aking pagkagat. Hinaplos ni mommy ang aking braso ngunit tahimik lamang siya. Parang hmay bumagsak sa dibdib ko. Parang nag landslide lahat ng pakiramdam ko. Ang dati ng sira at mahinang pundasyon ng aking emosyon ngayon ay gumuho na ng husto. Dad will lose me and I don’t think he cares at all.

    “Brandon is not a thing, dad!” Umiling ako. “Hindi mo siya mapipilit sa-“
    “Nag kausap kami! I know he cares for Arielle! He probably loves Arielle! Can’t you see? The man looked miserable while looking at your sister on that bed! He loves Arielle! You need to let him go kung wala ka rin lang namang amor sa lalaking iyon at ginagamit mo lamang siya para mas lalong mainis ang kapatid mo sayo.”
    I am so damn disappointed. The hero I looked up to ever since stood now in front of me like a coward. All for his other daughter. Nothing for me.
    “Guillermo! Hindi sayo ang desisyon! Nasa kay Brandon ang desisyon nito!” sigaw ni mommy na agad kong pinigilan.

    Bumuhos ang luha ko. Humikbi ako at dinungaw lamang ako ni daddy na para bang banyaga sa kanya ang pag iyak ko.

    “Oh my God!” dumalo si mommy sa akin para suportahan ako.

    “Do you really think I’ll do that? I’ll go that far, dad?” bumuhos ang luha ko.

    Alam ko na noon pa kung ano ang maaari kong gawin para makuha lamang ang gusto ko. Ngunit ang paratang niya sa akin ay lagpas na sa limitasyon ko. Hindi ako makapaniwala na mismong ang ama ko ay iisiping ganon ako.

    Pinilit kong buuin ang sira sira kong pakiramdam. I swear I’ll never cry for my dad like this again. Never again!

    “Daddy, mahal na mahal po kita,” nabasag ang boses ko.

    Nakayakap na si mommy sa akin at humihikbi na rin sa tabi ko.

    “Kahit na nong nasaktan mo ako dahil sa mga kasinungalingan mo ay tinanggap ko parin. Unti unti parin kitang pinatawad. You asked for my forgiveness at kahit mahirap iyon sa akin ay pilit kitang inintindi.” humikbi ako. “And yes, it’s true… I am insecure. I am jealous. I am very, very heartbroken dahil may kapatid ako sa labas. Nasanay ako na walang kahati. Ngayon may iba ka palang anak. Pero kaya ko iyong tanggapin lahat. Kaya kong magbigay. Kakayanin ko ang lahat! Kung sana lang ay hinintay mo. Kung sana lang ay hinayaan mo munang mag hilom ang sugat na dinulot mo sa akin.”

    Hinawakan ko ang kamay ni mommy at binaba ito. I won’t need anyone to comfort me. I can do this all alone.

    Nanatiling nakatitig si daddy sa akin. Kita sa kanyang mga mata ang maliliit na nagbabadyang luha sa gilid ngunit hindi kailanman kumibot ang kanyang labi para putulin ako sa pagsasalita.

    “Nagseselos po ako kasi ang kapakanan ni Arielle palagi ang iniisip niyo! Kasi hindi mo na ako nakikita! O kung nakikita mo man ako, puro kamalian ko ang napupuna mo! Dad…” namuo ulit ang luha ko. Pilit akong lumunok kahit na may bumabagabag sa aking lalamunan. “Dad… nagsisisi ka ba na ipinanganak mo ako? Nagsisisi ka ba na nandito ako ngayon?”
    Umiling si daddy. “Avon, hindi totoo ‘yan. I just want to really make it up-“
    “Making up to Arielle would mean hurting me, would you still do it? Wala bang paraan, dad, para makabawi kay Arielle nang hindi ako sinasaktan? Palagi bang may pagpipilian? Palagi bang ako o si Arielle? At palagi bang si Arielle ang pipiliin mo? Hindi na ba ulit ako? Kaya ko pong mag bigay, kung sana lang ay may maibibigay pa po ako. Pero hindi niyo na ako binigyan ng sapat na lakas para mag bigay, dad. Inubos mong lahat. Ubos na ubos na po ako! Hindi ko na kayang maging anak ninyo.”
    Tumulo ang luha ni daddy. Sinubukan niyang hawakan ang magkabilang braso ko. Nagpahawak ako. Wala na akong lakas para hawiin ang kamay niya.
    “Avon, you’re one strong girl. Alam ko kasi ako ang nagpalaki sayo. But this one is life and death for Arielle,” bigo ang kanyang boses.

    Kinagat ko ang pang ibabang labi ko. Gusto ko siyang sigawan. Na kung ito ay buhay at kamatayan din para sa akin, sino ang pagbibigyan niya? I am not here to compete. I want to give. I understand Arielle. I understand her pains, her situation, her dependency… but who will understand me? Wala ba?

    “You are my daughter. I know you’re strong, Avon. Arielle, she’s…” nabasag ang boses ni daddy. “I don’t know how to handle her anymore. Ito lang ang tanging paraan ko para maiparamdam sa kanya na mahal ko siya bilang anak.”

    Tinitigan ko ang balisang mga mata ni daddy. Hindi niya alam kung saan siya lulugar kay Arielle. Like his daughter, he’s lost too. He’s lost because of her. Gustong gusto niyang magbuhos ng pagmamahal sa maling paraan.

    Nanatili kaming tahimik pagkatapos niyang sabihin iyon. Tinitigan ko lamang si daddy. Umiiyak siya. Dumapo ang kanyang kamay sa isang mata at humikbi siya ng kaonti. The man I loved the most is wounded. How will I tell him to choose the right battles? More importantly, am I the right person to tell him that?

    Tumango ako sa nahinuha. Ito ang paraan ni daddy para makabawi kay Arielle. He wanted me to sacrifice for my sister. He wanted to stronger one to sacrifice for the weaker para patas kaming dalawa.

    Hindi makakapagbigay ng pagmamahal si daddy sa akin dahil hindi pa niya napapatawad ang sarili niya sa lahat ng kanyang kasalanan. Wala siyang maibigay na pagmamahal. Kahit kay Arielle, sa akin, o kay mommy, dahil mismong ang sarili niya ay hindi niya mahal. At itong pagsasakripisyo ko ang tanging nakikita niyang solusyon.

    Hinawi ko ang kamay ni daddy sa aking braso. Natigil siya sa pag iyak at napatingin siya sa akin, gulat.

    “I really hope Arielle would love Brandon the way he loves her, dad,” paos kong sinabi,
    “Avon!” sigaw ni mommy sa naging desisyon ko.

    Nanghina ako. Nanlamig. Alam ko sa sarili kong nakapag desisyon na ako. Brandon will understand. Brandon loved Arielle too. He cares for her. At gustuhin ko mang ipaglaban itong pagmamahal ko sa kanya, mananatiling may lamat ang aming relasyon. My half sister is in love with the love of my life. My half sister is dependent of him. I cannot take away her life. If I can live without Brandon, then Aurora, she can’t. If I can still smile without him, then Aurora, your half sister can’t.

    “Guillermo! I can’t believe you!” sigaw ni mommy. “Avon, please, don’t decide-“
    Umiling ako kay mommy at bumalik sa kwarto ko para pagsaraduhan sila ng pinto.

    “Gusto kitang intindihin, Guillermo pero itong ginagawa mo sa anak ko? Hindi ko maintindihan!”
    “Arielle needs Brandon, Camila!”
    “At alam mo ba kung ano ang kailangan ng anak natin?”

    Walang naisagot si daddy sa sigaw ni mommy. Tumutulo ang luha ko at nanlalabo ang aking paningin habang binubuksan ang luggage ko. Nagmura ako nang maalalang may mga damit nga pala ako sa condo ni Brandon! And fuck my passport is also there! Gusto ko man iyong iwan ay kakailanganin ko iyon kung sakali man.

    “Ni minsan hindi mo tinanong si Avon kung ano ang kailangan niya! Ni minsan, Guillermo! Ang anak ko ang pinag uusapan natin dito! Wala akong pakealam sa anak mo sa ibang babae wag mo lang sasaktan ang anak ko!”

    Narinig ko ang pagdadabog ni mommy sa pintuan. Hinampas ni daddy ang pintuan bago iyon binuksan. Nag away silang dalawa at mabilis ang pintig ng puso ko sa kaba. Ayaw kong mangyari ito. Gusto ko silang pigilang dalawa!

    Lumabas ako sa kwarto para tingnan kung nag aaway pa sila ngunit iyakan lamang ang narinig ko sa kabilang kwarto. Kalmado at mga hikbi nilang dalawa ang narinig ko. Pumasok muli ako sa loob at dumiretso sa bathroom. I need a good shower.

    Kinuha ko ang cellphone ko at may tinawagan. I called the people I know who will love me no matter what. Iyong hindi na kailangang pagmalimusan ng pagmamahal.

    “Hello…” Maligaya ang boses ng pinsan kong si Charity sa kabilang linya.
    “Hi, Cha!” Pinilit kong maging masaya. “Where are you now?”
    “Nasa Riala lang. Why? Are you here?” Natataranta niyang sinabi.
    “Nope. Pero I’ll be there. I’ll catch a flight maybe tonight. Will you tell CJ na pasundo sana ako sa airport? Alam mo namang ginagamit ni Mayor ang driver namin pag wala kami sa Cebu.”
    “Sure, sure! Wait! Mag isa ka ba?” May bahid na pagdududa sa kanyang boses.
    “Yup.” Simple kong sinabi.
    “Okay. Text me the details of your flight at sasabihin ko kay Cej.”

    Pinatay ko ang usapan pagkatapos kong mamaalam at naligo na sa malamig na tubig. I wish water can cleanse every hurt I’m feeling. Sana ay pagkatapos nito, hindi na ako kailanman magmamakaawa para sa kahit ano. Sana ay pagkatapos nito, wala na akong kahati sa kahit ano mang gustuhin ko. I am leaving Brandon for real.

  • KABANATA 59Open or Close

    Kabanata 59
    Get Well

    Nasa gilid ko ang aking bag. Naka all black simula sa jeans na suot, sa black Christian Louboutin shoes, at black long sleeve button down shirt. Nakaupo ako sa aking kama at tinatapos ang pinapabook na flight para mamaya.

    I’m going home. Manila is suffocating.

    Tumigil sa pagtatalo si mommy at daddy. Hindi ko alam kung ano na ang kinahinatnan ng pagtatalo nila. Ang alam ko lang ay umalis si daddy para tingnan si Arielle.

    Kumatok si mommy sa pintuan ko. Bumukas ito at nakita kong namumugto ang mga mata niya.

    Namilog ang kanyang mga mata nang nakita ang bag ko sa gilid. Hindi tulad niya, wala ng bakas ng luha at pag iyak sa aking mukha. Ligo at kaonting make up lang ang katapat noon.

    “Uuwi ka ng Cebu?” tanong niya like she’s wishing she’s right. She is.
    “Yes, my. I’m just waiting for my ticket. Pupunta po ako ng ospital.”

    Tinikom ko ang bibig ko. Ang alam ko ay nasa trabaho si Brandon kaya dumiretso si daddy sa ospital dahil walang magbabantay kay Arielle. He texted me today too. Na okay lang daw kung huwag na akong pumasok. Nagpasalamat lamang ako sa pag iintindi niya.

    Hiyang hiya na ako kay Madame. Ayaw kong abusuhin ang pagiging understanding niya but work is work. And now that I am leaving, mas lalo lamang akong nahiya. I do hope she’ll give me a chance to make up for it in the future. Sana ay masuklian ko ang kabutihan at pag iintinding ipinadama niya sa akin habang nagtatrabaho ako para sa kanila.

    “Susunod ako sayo bukas, Av. Magpapaalam ka ba sa daddy mo?”

    Galit na galit ako kay daddy. Pero pagod na pagod na rin ako sa umaapaw kong galit. Naging manhid na ako, nanghihina sa bawat poot na nararamdaman ko. Magpapaalam ako sa kanya pagpunta ko ngayon sa ospital. Ganon din kay Arielle. Nang huli kaming nag usap sa ospital, nong nagising siya sa kanyang panaginip ay hindi siya naging bayolente sa akin. Sana ay dahil sa pag dalo ko sa kanya sa mga oras na iyon ay medyo naging maayos ang pakiramdam niya sa akin. I hope she realizes that I am not her competition. That I’m giving her all my father’s love. It’s not mine, anyway.

    “Magpapaalam po. Pupunta ako ng ospital ngayon,” sabi ko.
    “What about Brandon?” nakita ko ang kaba kay mommy sa tanong niyang iyon.

    Alam kong hindi parin siya kumbinsido na iiwan ko si Brandon. Umiling lamang ako at ngumiti kay mommy.

    “He will probably understand, mom. At isa pa, kung hindi ako dumating ay baka nga sila na ni Arielle ngayon. He cares for Arielle. Pag kakailanganin siya ni Arielle ay hindi siya aalis, hindi niya iiwan si Arielle. Like dad, he knows na kaya kong mag isa. Na kaya ko ang wala siya.”

    Nangingilid sa mga mata ni mommy ang luha. Gustuhin ko mang umiyak din ay nanghihina na ako. Ubos na ang aking mga luha. I’ve cried enough for this decision. For my father. For my lost father.

    “You should talk to him at least, Avon,” nag aalala si mommy.
    Tumango ako. “I will. Hindi ko pa nga lang kaya ngayon.”

    Tumayo ako nang nakita ang kumpirmasyon sa flight na gusto ko. Ang plano ko ngayon ay ang pumunta sa ospital para mag paalam kay daddy at Arielle. Pagkatapos ay pupunta ako sa condo ni Brandon para kuhanin ang natitira kong gamit kasama ang aking passport bago umalis patungong airport.

    “He deserved your word, Av,” ani mommy.
    Huminga lamang ako ng malalim at pinulot ang bagahe ko. “Bakit ka nga pala uuwi bukas, mom?”

    Tumigas ang kanyang mukha sa tanong ko. Dapat ay hindi ko na lang iyon tinanong ngunit ikinagulat ko ang pag uwi niya. Mom is also dependent of dad. Hindi ko alam kung paano niya magagawang iwan si daddy ngayon. Alam ko namang di sasama si daddy lalo na sa kalagayan ni Arielle ngayon.

    “Avon…” hinaplos ni mommy ang aking buhok. “For you.”

    Napaawang ang bibig ko. Mom was always on daddy’s side. Mahal na mahal niya si daddy at nagulat ako na ngayon ay kaya niyang piliin ako imbes na si daddy.

    “Wh-What about daddy, my?” hindi ko maiwasan ang gulat sa tono ko.
    Umiling lamang si mommy at tipid na ngumiti.

    Hindi ko alam kung ano ba talaga ang desisyon niya ngayon. Ang alam ko lang ay nasasaktan din siya. Ayaw ko mang iwan niya si daddy dahil alam kong mahal niya ito, wala rin naman ako sa lugar para gawing suhestiyon iyon.

    “Mag ingat ka. Did you call Cole? Sana ay nagpasundo ka.”
    Tumango ako. “Susunduin daw po ako ni CJ, my. I called Cha, kanina.”

    Sabay kaming naglakad patungo sa pintuan ng condo unit namin. Kitang kita ko ang pag aalala sa mga mata ni mommy ngunit alam niyang hindi niya na ako mapipigilan sa desisyon kong ito.

    “I’m really, really sorry,” tumulo ang luha sa mga mata ni mommy.
    Niyakap ko siya ng mahigpit. Ramdam ko ang pagsisisi ni mommy sa kung anong nangyayari.
    “I know that it’s because of me. If I didn’t nag you before, sana ay hindi nangyari itong lahat.”
    Umiling ako sa mga sinabi ni mommy. “It’s not because of you, mom. We deserved the truth. We deserve to know. Kaya lang ako kampante noon kahit na nagdududa ka na ay dahil masyado akong naniwala kay daddy.”
    “Pero kung hindi sana kita pinilit, sana ay hindi mo nagawa iyong sa Tagaytay.” bigong bigo si mommy nang binanggit niya ang lugar.
    Huminga ako ng malalim at tiningnan ko siyang mabuti. “Kung may paraan para maulit ang lahat ng iyon, pipiliin ko parin na maulit iyon, my. So don’t blame yourself. Wag mong isipin na masama ang karanasang iyon para sa akin. I am glad I went to Tagaytay. I’m glad I chased the truth. I’m glad I met Brandon.” Nahirapan akong lumunok dahil sa baradong lalamunan.
    “Pleasse, Av. Talk to Brandon.” Nag mamakaawa na siya sa akin para kay Brandon.

    Gusto ko. Ngunit paano ko gagawin iyon para magpaalam? Paano kung ayaw niya? Paano kung pumayag siya? Everything could hurt me. It will hurt him too. At mas gugustuhin kong talikuran ang lahat kesa sa makitang nasasaktan ko siya.

    Iniwan ko si mommy sa aming condo. Nagpatawag ako ng taxi dahil hindi ko gagamitin ang aking sasakyan, maiiwan lamang ito sa airport. Sinabi ko sa driver kung saang ospital bago tiningnan ang cellphone ko na may mensahe galing kay Brandon.

    Brandon:
    Hope you eat your lunch. I miss you, sweetheart.

    Hindi ko alam kung anong sasabihin ko sa kanya ngayon. Parang nilulukot ang puso ko sa sakit at hinagpis na nadarama para sa kanya.

    Ako:
    I miss you, too. Eat your lunch. Nasa opisina ka?

    Lumingon ako sa labas para tingnan ang mga sasakyang nakakasabay ng taxing sinasakyan ko. Mabilis ang kanyang naging reply. Dinungaw ko ang cellphone ko pagkatapos marinig ang tunog.

    Brandon:
    Yup. Trabaho ako ngayon. Will you come home to me later?

    Kinagat ko ang pang ibabang labi. I just don’t know what to say to him. Ayaw ko siyang paasahin ngunit ayaw ko ring mag reply ng masakit. Nanatili ang pagtitig ko sa kanyang mensahe hanggang sa nakatanggap ako ng isa pa.

    Brandon:
    But… if you still want to stay with your family, it’s okay sweetheart. I just really miss you.

    Pumikit ako ng mariin. Halos hindi makahinga sa natanggap na mensahe galing sa kanya. Itinago ko ang cellphone ko habang kinakalma ang naghuhuramentado kong puso. Hindi ko alam na may ganitong pakiramdam pala? Iyong namimilipit sa sakit pero tumitibok ng malakas at mabilis. Is that even possible? To fall in love and feel the hurt at the same time? It is possible! Because I’m feeling it right now.

    Kinalma ko ang sarili ko lalo na nang natanaw ang ospital. Pumasok kaagad ako, bitbit ang aking bagahe.

    Dumiretso ako sa silid kung nasaan si Arielle. Sa labas pa lang ay kita ko na iyong dilat na si Arielle habang nakikinig sa usapan ni daddy at ng doktor doon.

    Huminga ako ng malalim nang nakitang kalmante naman si Arielle sa pagkagising niyang wala si Brandon. Iminuwestra ng doktor ang pintuan para makalabas silang sabay ni daddy. Mukhang may pag uusapan silang importante.

    “We’ll have to talk somewhere private, Atty,” anang doktor.

    Umayos ako sa pagkakatayo lalo na nang nahuli ako ng tingin ni daddy. Nilingon niya ako at bumaba ang tingin niya sa dalang bagahe ko.

    “You’re leaving?” salubong niya sa akin.
    “Uuwi po muna ako ng Cebu.”

    Tinikom ni daddy ang kanyang bibig at nilingon ang naghihintay na doktor sa kanyang likod. Ramdam kong nahihirapan siyang magdesisyon kung kakausapin niya ba muna ako o ang doktor.

    “It’s okay, dad. Kausapin niyo muna si doc. I’ll stay here,” sambit ko.
    Nilingon ulit ni daddy ang doktor sa kanyang likod na iminuwestra ang hallway para makapunta na sa kanyang klinika.
    “Okay. Please, wait for me.” Tumikhim si daddy at mataman akong tinitigan bago tinalikuran para sumunod sa doktor.

    Yumuko ako at tiningnan muli ang bagahe ko bago naglakas loob na tingnan ang loob ng silid kung nasaan si Arielle. Nakatingin siya sa akin, walang ekspresyon ang ibinibigay ng kanyang mga mata.

    For once, I want to talk to her in a civil way. Humugot ako ng malalim na hininga bago nag desisyong pihitin ang pintuan para makapasok sa kanyang silid.

    Nanatiling walang ekspresyon ang kanyang mata pagkapasok ko. Mas may kulay na ang kanyang balat at labi ngayon kumpara kahapon. This is a sign that she’s feeling better.

    Namataan niya ang bagahe ko bago niya ibinalik ang paningin sa aking mukha. Lumapit ako sa kanyang kama at nakita ko ang pag kunot ng kanyang noo.

    “Aalis ka?” tanong niya.
    Tumango ako.

    Nakakabinging katahimikan ang bumalot sa aming dalawa ng ilang sandali. Humalukipkip ako at dinungaw siya. I want to at least have a good conversation with her. Kahit kaonti at kahit walang halong plastikan, fine with me.

    “Good. Finally.” Nag iwas siya ng tingin.
    Hindi ako natinag. I thought the competition is finally over. Sa kanya na ang lahat, e. Ano pa ba ang ikinagagalit niya sa akin?
    “Natauhan ka na rin? Na hindi ka kailanman pipiliin ni daddy? O ni Brandon?”

    Namungay ang aking mga mata. What a pity. Kahit na gustong gusto ko siyang sigawan sa galit ko ay hindi ko magawa.

    “Sana ay huwag ka nang bumalik!” umiling siya at diretsong tumingin sa akin.
    Dumungaw lang ako sa kanya at ngumiti.
    “Huwag mo akong mangiti-ngitian! Walang hiya ka!” sigaw niya. “This?” Ipinakita niya ang kanyang palapulsuhan na may bandage parin hanggang ngayon. “Is all your fault! This is all your fault! Kung hindi dahil sayo ay sana nandito pa si Brandon! Kung hindi dahil sayo ay sana hindi niya ako binabalewala! Hindi niya ako sinasagot tuwing tumatawag! Maybe because you told him not to, right?”

    Humugot ako ng malalim na hininga at umiling.

    “He loves me! That’s the truth! Kaya ayaw mo siyang mapalapit sa akin dahil takot ka! Dahil alam mong mahal niya ako! Takot ka na nawala na nga si daddy sayo, pati pa si Brandon ay hindi mo makuha!” Nanggagalaiti siya sa pag sigaw sa akin ngunit hindi na ako nagpanic. She’s beyond hysterical but I won’t blame her. Rough childhood and her parents are to be blamed. Ito lamang ang resulta ng mga kagagawan sa kanya.
    “Yes, you’re right.” Mahinahon kong sinabi.

    Nanahimik siya. Nagulat sa biglaan kong pagsang ayon.

    “Brandon loves you.” Namungay pa lalo ang mga mata ko ngunit taas noo parin akong nagsalita. “Have you seen him? Nong unang araw mo dito sa ospital? He’s beyond depressed. He cares for you so much that he wouldn’t leave your side, Arielle. Ni hindi nga niya ako natawagan para sabihin na nandito lang pala siya. He forgot about me because of you. He loves you so much, Arielle. No need to shout it to my face.”

    Hindi siya makapaniwala sa namutawi sa aking bibig. Kitang kita ko ang pagkamangha sa kanyang mukha.

    Taas noo akong humakbang para makalapit pa sa kanya. Nakita ko ang takot at kaba sa kanyang mukha sa isang hakbang kong iyon.

    “You are so important to Brandon, Arielle. You are so very important to him. You are his life. He would give everything up for you. Even me. He’d give me up for you. For you to be happy.”

    Napalunok siya sa mga sinabi ko. Ngumiti ako at tinagilid ko ang aking ulo.

    “I can’t help but feel jealous. Nakakaselos, Arielle kasi… mahal na mahal ko si Brandon. How I wish I was that girl he’d love for the rest of his life. How I wish he cared for me the way he cares for you.”

    Nakita ko ang pamumula ng mga mata ni Arielle. Hindi parin siya makapagsalita.

    “Noon pa lang alam ko na na mahal ka niya, Arielle. I was just really in love with him too that I hoped he’d love me back. But now, I realized na ikaw ang mahal niya. You’re the love of his life. And I hope you’d love him back the way he should be,” mapait kong sinabi.

    Umawang ang bibig niya. Hindi makapagsalita o makapaniwala na isinusuko ko si Brandon sa kanya.

    “And you know what? I never wished for a sister. Kahit noong bata pa ako, I was fine alone. The Rama family is one big family that I don’t really need another sibling. And dad cheated on us kaya hindi kita matanggap. But then, there’s no point in that right? Kahit anong gawin ko, kapatid kita. Hindi ako nakikipag plastikan sayo. Pagod na pagod na lang talaga ako. Pagod na ako sa lahat ng ito. I give everything up and please don’t you ever bug me again. Don’t you ever try to compete with me again. Cuz the next time you do, I’ll forget that you’re dad’s daughter or Brandon’s love.”

    Dinampot ko ang bagahe ko. Humugot muli ako ng malalim na hininga. Kahit na may bahid ng banta at buong buo ang boses ko sa bawat bigkas ng mga salita ay sa kalooblooban ko, namamanhid na sa saksak ng punyal ang aking puso. I never knew letting go could hurt this much.

    “Get well, sister. Para kaya mo nang alagaan pabalik si Brandon. Para kaya mo na siyang ipagluto ng sinigang. Para kaya mo na siyang mahalin tulad ng ipinapakita niya sayo. And don’t you ever hurt him.” Hindi ko napigilan ang pagkabasag ng aking boses.

    Tumigil ako sa pagsasalita. I think that’s enough. I’ve said enough. Taas noo akong tumayo at mataman siyang tiningnan. Wala parin siyang masabi sa pagkamangha. Nangingilid ang mga luha niya sa kanyang mga mata kaya tinalikuran ko siya. I’m so tired of drama. I would act cool, kahit na sobrang sakit ng ginawa ko, and I will never fail.

  • KABANATA 60Open or Close

    Kabanata 60
    Ang Nagmamahal Sa Akin

    Pagkalabas ko ng kwarto ni Arielle ay nakita ko kaagad si daddy na patungo roon. He looked bothered by something. Ngunit nang tumama ang kanyang paningin sa akin ay naibalik siya nito sa sandaling iyon.

    Bumaling siya sa bag ko at tumigil sa harapan ko. Humugot ako ng malalim na hininga at nag angat ng tingin sa kanya.

    “Uuwi po muna ako ng Cebu,” panimula ko. “Doon muna ako, maghahanap ng trabaho o di kaya ay mangingibang bansa. I might go with Adrian… sa Thailand.”

    Umigting ang panga ni daddy sa desisyon ko. Isang reaksyon na hindi ko inasahan. I thought he’d congratulate me for having the best decision.

    “Hindi ka ba maghahanap ng trabaho sa Manila, instead? And besides, I thought you’re with a hotel chain right now? Mag reresign ka ba?”
    “Naka leave po ako. Ipapasa ko ang resignation letter ko sa boss ko pagkadating ko kaagad sa Cebu through email. My boss is Brandon Rockwell, dad.”

    Parang naliwanagan siya sa sinabi ko. It won’t change a thing now, I know. Humugot muli ako ng malalim na hininga.

    “You’re leaving Brandon.” It was a statement, not a question.
    Tumango parin ako ganunpaman. “Not because you told me to, dad. But because, maybe you’re right, he cares for Arielle and Arielle needs him. Ayaw ko na po ng gulo. From the very start, ayaw ko ng gulo. Ang gusto ko lamang ay katotohanan.”
    Pumikit ng mariin si daddy.

    Ilang sandaling nanatiling tahimik kaming dalawa. Hinintay ko ang sasabihin niyang natagalan sa pagdating kaya tumikhim ako at magpapaalam na sana ngunit nagulat ako nang humagulhol siya at niyakap niya ako ng napakahigpit.

    Matangkad si daddy at katamtaman ang laki ng pangangatawan. Sa sobrang higpit ng yakap niya ay halos hindi na ako makahinga. Dagdagan pa ng pagbabara ng aking lalamunan dahil sa nagbabadyang mga luha.

    “I am so sorry, anak,” nanginginig ang kanyang boses habang inuugoy niya ako sa kanyang yakap.

    Hinaplos ko ang kanyang likod. Naiiyak ako ngunit ayaw nang tumulo ng mga pagod kong luha. I love my daddy so much. Mahirap magpatawad, mahirap tumanggap, lalo na dahil ang taong pinakamamahal mo ang nagkasala sayo. But I guess, love can never be lost. Whatever happens, it will always be there.

    “I know. I know you’re so mad at me. Alam ko na marami akong pagkakamali at pagkukulang sayo. I’ve been so stupid thinking that I can make it up to Arielle by doing things… I’m sorry I’ve been selfish.”
    Umiling ako. Binitiwan niya ako at hinarap. Basang basa ang kanyang pisngi sa luhang dumaloy.
    “Alam kong marami akong kasalanan sa inyong dalawa ng mommy mo. I’m just very desperate, Avon. I don’t know what to do. With my daughter so lost and so scared of everything, I feel so guilty for not being able to fight with her. Alam ko na noon na nabuntis ko si Emilia pero sa sobrang takot ko ay hindi ko hinarap. Hindi ko alam na ganon ang sinapit ng anak ko sa pamilya niya. And because of that, I felt so guilty. I want to give her everything. Everything, Avon. Like what I’ve given you.”

    Hinaplos ni daddy ang aking pisngi. Nag iwas lamang ako ng tingin sa kanya. Nanatili ang tingin ko sa sahig at ang mga luha ko ay umuurong.

    “Yes, dad. I know. I understand. Kahit na sa totoo lang ay sobrang sakit sa akin, pero iniintindi kita.”
    Humagulhol si daddy dahil sa sinabi ko. “I’m sorry. I’m sorry.” paulit ulit niyang sinabi.
    “I’m not asking you to turn your back on Arielle for me, dad. Kung iyan ang iniisip mo. What I’m asking is your genuine affection and care for me. Tulad nang ginagawa mo dati sa akin. Nong hindi pa pumapasok si Arielle sa buhay mo. Iyon ang gusto ko. Iyon ang miss na miss ko na. I don’t mind if we share. I don’t mind if you want to give her more attention, I just want you to understand that I’ve been hurt and respect my emotions, dad. I just want you to love me like before.”

    Matigas ang boses ko. Umawang ang bibig ni daddy sa sinabi ko.

    “I love you and I care for you, Avon.”
    Tumango ako at pagod na ngumiti. Hindi ko alam, dad. Hindi ko po iyon naramdaman. Ngunit hindi ko na iyon isasatinig. Ang masabi iyon kay daddy at ang marinig itong mga kataga galing sa kanya ay naging tama na para sa akin.

    Kung mayron man akong natutunan sa mga nangyari, iyon ay huwag pilitin ang lahat. May tamang panahon para sa lahat. Kung gusto niya ngang ibalik ito sa dati ay bibigyan ko siya ng panahon para gawin iyon. Hindi ko pipilitin na ngayon kaagad. We are all wounded. Wounds don’t heal in a matter of minutes, hours, nor days. Maghihintay ako. Hanggang sa maghilom ako, maghilom si daddy, at manatiling alaala ang lahat. I will hope for that.

    “And I am so sorry for everything. Avon, hindi mo kailangang umalis,” masuyo niyang sinabi.
    “Hindi po ako ang dapat mong pinipigilan, dad. I will go, no matter what you say. Cebu is my home. I want to take a break. Si mommy ang dapat mong pigilan.”
    Nanlaki ang mata ni daddy at bumagsak ang kanyang kamay. Hindi niya inasahan ang sinabi ko.

    Although I don’t support unhappy marriages but still they deserve to talk. Kahit na sobra sobra ang galit ko kay daddy, alam kong siya ang buhay ni mommy. They should talk it out. Tsaka na sila magdedesisyon pag nakapag usap na sila.

    “Your mom leaving?” hindi makapaniwalang tanong.
    “You two should talk.”

    Tiningnan ko ang aking relo bago dinampot ang bagahe. Tinitigan lamang ako ni daddy, may takot sa mga mata.

    “Avon, you shouldn’t leave,” ulit ni daddy.
    “If you want Brandon to be with Arielle, then, dad, you should support my decision.”
    Umiling siya. “M-Maybe I can talk to Arielle. We can talk this out. I-I’ll call Camila to come over and we’ll think of a way…”

    Kung nagpabago man sa desisyon ni daddy ang desisyon ko ngayon ay hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko. Umiling na lang ulit ako at hinawakan ko ang braso niya.

    “That’s enough, dad. I’m fine. Brandon… I’ll forget him. Arielle won’t. He’s part of her life. She needs him more than I need him. Hindi po ako nagpapaka martyr, alam ko lang po na kaya ko po ito kumpara kay Arielle. She’d lose her mind without him.”
    Namilog ang mata ni daddy sa sinabi ko.
    “I’m no professional but I’m not blind, dad. Your girl is abnormally dependent on him. I won’t compete with that. You shold seek help for her.” Huminga ako ng malalim. “Aalis na po ako. Hindi na ako magtatagal.”

    Pagkatapos kong sabihin iyon ay narinig ko ang ingay galing sa loob ng silid ni Arielle. May kumalabog sa kanyang pintuan na agad nagpakaba sa amin ng pareho ni daddy.

    Tumakbo kaming pareho sa bintana para tingnan kung ano ang nangyayari sa kanya at nakita kong gulong gulo ang kanyang buhok. Binunot niya ang tubong nakakapit sa kanyang mga kamay.

    Dali daling pumasok si daddy sa pagkakataranta. Niyakap niya si Arielle at imbes na panoorin ko iyong nangyayari ay tumakbo ako sa nurse station para maghanap ng tulong.

    Hinihingal pa ako nang naabutan ang dalawang nurse na naroon at tinuro ko ang kwarto ni Arielle.

    “Please, we need help. Nagwawala po ang pasyente. Can we call a doctor or something?”

    Hindi na ako pinatapos ng dalawang nurse at pareho na silang tumakbo patungo sa silid ni Arielle. Sumama ako sa kanila ngunit hindi na lumapit ng husto dahil alam kong may kinalaman ako sa kanyang pagwawala. Ako ang huli niyang nakausap at ang lahat ng ito, ang pagtatangka niyang kitilin ang kanyang buhay, ako parin ang nasisisi.

    “Where’s Brandon!? Dad! I need Brandon!” sigaw ni Arielle.

    Nasa gilid lamang ako ng pintuan. Hindi nagpapakita. Hindi ko alam kung ano ang ginagawa ng mga nurse o ni daddy. Basta ay nakita ko ang unan na hinagis ni Arielle sa labas at narinig ko rin ang iilang mga babasaging bumagsak sa sahig ng ospital.

    “Dad, please? Please, call Brandon! Parang awa mo na! I need him so much! I need him so much!” iyak ni Arielle na nanghihina.

    Siguro ay tinurukan na naman siya ng pampakalma. Pumikit ako ng mariin nang narinig ko ang pag aalu ni daddy kay Arielle.

    “Shhh, Arielle. Yes, I’ll call him. Matulog ka muna. Pagkagising mo ay nandito na siya.”
    “Dad, please, I need Brandon so much. I need him, please. Don’t make me sleep. I want to see him, please,” iyak niya.
    “Yes, hija. He’ll be here.”

    Katahimikan ang bumalot sa silid nang siguro ay natulog na si Arielle. Tsaka pa lang ako naglakas loob na tumingin sa loob. Nakita kong naidlip na siya habang si daddy ay abala sa kanyang cellphone. Nilingon niya ako at pinakitaan ng bigong mukha.

    It’s like he’s sorry that he’s going to call Brandon now, for Arielle, and not for me.

    Tumango ako at kumaway sa kanya bago dire diretsong umalis ng hallway na iyon. That was it. Brandon is at work and he’ll eventually go to that hospital for Arielle.

    Pumara ako ng taxi sa baba ng ospital para pumunta na sa huling bibisitahin kong lugar bago bumalik ng Cebu: Brandon’s condo unit.

    Nang nasa tamang palapag na ako ay kumalabog na ang puso ko. Para bang alam nito na ito na ang huling pasada ko ng tingin sa loob ng kanyang panlalaking silid.

    Binuksan ko ang door handle gamit ang spare key na ibinigay ni Brandon simula nong tumira ako sa kanya. It was fun being with him. It was like playing house. I’m gonna miss it so much.

    Nilapag ko ang susi sa kanyang coffee table. I won’t need the keys anymore.

    Nagdesisyon din akong pasadahan ng tingin ang bawat sulok ng silid bago dumiretso sa kanyang kwarto para kuhanin ang natitira kong gamit doon.

    Pumunta ako sa kusina, pagkatapos ng sala. Pumunta rin ako sa banyo at sa balkonahe ng kanyang unit. The huge glass window overlooked the skyscrapers of Makati. How I wish habang nag iisip ako dito at dinudungaw ang syudad ay ipupulupot ni Brandon sa akin ang kanyang braso at hahalikan ako sa aking leeg. That won’t happen anymore.

    Huminga ako ng malalim at dumiretso na sa kanyang kwarto pagkatapos mag munimuni. Tumunog ang cellphone ko nang nakuha ko na ang bag kung nasaan ang passport ko at ilan pang gamit.

    “Hello,” it was CJ.
    “Hi! Nandito kami ni Cole sa bahay. What time is your flight again?” tanong niya.
    “6:30pm,” sagot ko. “May dalawang oras pa naman, nasa Makati pa ako.”
    “Okay. Text me when you’re boarding, tsaka pa lang kami tutulak ng Mactan. You’re a pain in the ass, A,” tawa ni CJ.
    Ngumiti ako. “I know.”

    Pinatay ko ang usapan. Kahit na iiwan ko na ang lahat ng ito, nalulugod naman akong umuwi. Kung saan hindi ko na kailangang hingin ang pagmamahal na gustong gusto ko…

    Hinawakan ko ang door handle at binuksan ito. Nilingon ko ang buong unit ng isa pang beses, taking it all in, memorizing it’s parts so I’ll never forget that once in my life, I dreamed of having Brandon Rockwell. Once in my life, I was so close I could taste it. Huminga ako ng malalim at sinarado ang pintuan para makaalis na sa buong unit, sa buong tower, at makapunta na sa airport pabalik ng Cebu, kung nasaan ang aking pamilya, ang mga nagmamahal sa akin.

  • KABANATA 60Open or Close

    Epilogue

    Tinabi ko ang aking cellphone. Kanina ko pa iyon dinudungaw kahit wala pa akong natatanggap galing sa kanya. I wonder what she’s thinking right now.

    “Mr. Rockwell, what do you think about this proposal? Brandon?” Kumunot ang noo ng engineer na ngayon ay kakatapos lang magsalita sa harap ng board at stock holders.

    Nakadekwatro ako sa pag upo at nilalaro ang swivel chair. Nag angat ako ng tingin sa engineer na minsan ko nang pinagselosan dahil sa ibinibigay na atensyon ni Avon sa kanya. I’m not sure if I’m really not pleased with his presentation or I’m just really pissed with the thought of him and my girl.

    “I don’t think it’s wise-“
    “Brandon, think about it. I know Highlands is already stable and world class but this will create better numbers if you risk it,” si Mr. Tan, isa sa mga board members.

    My phone vibrated. Imbes na mag angat ng tingin kay Mr. Tan ay mas inuna ko pa ang pag dungaw sa cellphone ko. Nang nakita ko ang pangalan niya sa nagbigay ng mensahe ay nawala na ako sa usapan.

    Avon:
    I miss you, too. Eat your lunch. Nasa opisina ka?

    Parang may malaking bagay na nakadagan sa akin ang nawala. Humugot ako ng malalim na hininga.

    “Mr. Rockwell?” Tumikhim si Mr. Tan.

    Mabilis kong tinipa ang isasagot ko kay Avon kahit na alam kong naghihintay silang lahat sa atensyon ko.

    Ako:
    Yup. Trabaho ako ngayon. Will you come home to me later?

    Tumikhim ako at ibinigay sa kanila ang buong atensyon ko. Nakatitig sila sa akin sa paghihintay.

    “Well. Tingnan natin. I mean, titingnan ko kung gaano ba ka risky itong talaga. I find it feasible but…” hindi ako makahanap ng salita.

    Imbes na ipagpatuloy ang pagsasalita ay hindi ko ginawa. Bumagsak ang mata ko sa aking cellphone. Maybe I’m pressuring her or something. Marami siyang problema ngayon at kung makisawsaw pa ako sa pagiging needy ko ay mas lalo lang siyang malilito. But I wanted so bad to help her or comfort her.

    Ako:
    But… if you still want to stay with your family, it’s okay sweetheart. I just really miss you.

    Fuck it. I am so fucking whipped! Huminga ako ng malalim at tumango sa mga naghihintay sa akin.

    “Okay, we’ll wrap this up. I’ll need the whole study on my table. Pipirmahan ko na ito,” sabi ko at tumikhim. I’m not even sure what I’m thinking.
    “Are you sure, Mr. Rockwell? No further questions?” halos natawa ang engineer.
    Tumama ang paningin ko sa kanya. “Do you want questions?” iritado kong tanong.
    Umiling siya. “Of course no.” Napawi ang kanyang ngiti.
    “Good. Then we’re done.”

    Tumayo kaagad ako para makalabas na sa kung saan kami nag meeting. Hinabol pa ako ng tito kong isa sa stock holders.

    “Are you sure about your decision, Brandon? You seem distracted?” tanong ni tito nang pareho kaming nakalabas.
    Nakapamulsa ako at tumigil sa tapat ng aking opisina. “I’m fine with Highlands now, tito. This theme park will raise its digits.”
    Tumango si tito. “I know, Brandon. But you seem off sa meeting. Are you okay?”
    “I’m fine,” sagot ko bago nagpaalam patungo sa aking opisina.

    Ang mabuti pa ay gawin kong abala ang sarili ko sa trabaho. Pagkatapos ng araw na ito ay pupunatahan ko si Avon sa condo unit nila or wherever she is. Kaya iyon ang ginawa ko. Buong oras ko sa araw na iyon ay ginugol ko sa pagtatrabaho, resisting the urge to text her every five minutes.

    Tumunog ang cellphone ko sa isang di inaasahang tawag. It was from Avon’s dad, Atty. Guillermo Pascual. Tinanggap ko ang tawag habang pumipirma ng iilang cheke para sa isang proyekto doon sa aming site.

    “Brandon, are you busy?” seryosong tanong ni Atty. Pascual.
    Tumigil ako sa pagpipirma at binigay ko ang buong atensyon sa tawag. “I’m at work po. How can I help?”
    Huminga siya ng malalim. Is there something wrong? Is it Arielle? Or Avon? What? “Pwede ka bang pumunta ngayon sa ospital. Arielle is asking for you. Nagising kasi siya at nag wala ulit.”

    Umigting ang bagang ko. Noon pa man ay laging naka depende si Arielle sa akin. I won’t blame her. Ako rin ang dahilan kung bakit siya naka depende sa akin. I made her dependent of me. I cared for her and she needed someone to care for her. Hinayaan ko iyon. Ngunit nang nagkausap kami ni Doctor Borromeo, ang humahawak ngayon sa kaso ni Arielle ay may napagtanto ako.

    “You will need to distance yourself from her. Kahit na gaano siyang naka depende sayo. She will need to learn to stand on her feet alone, not with anyone, not with you,” seryosong sinabi ng doktor ng nagkausap kami.

    Parte daw iyon ng therapy para sa kanya. Noon ay hindi ganito kalala ang reaksyon ni Arielle ngunit dahil di umano sa takot niyang mawala ako sa kanya dahil kay Avon ay mas lumalala ang bawat reaksyon niya.

    I cared for her so I give her my time. Lagi ko siyang inaalu tuwing nagigising siya sa kanyang masasamang panaginip. She’s like a sister to me. Naaawa ako sa kanya, lalo na ngayon na pinayuhan na ako ng doktor na dumistansya sa kanya.

    Gusto kong tanggihan si Atty. Pascual sa kanyang gustong mangyari. Hindi pa siya nakakausap ng doktor. Ako ang kanilang inuna dahil ako iyong may matinding koneksyon kay Arielle. But I wish the doctors will tell him now. He needs to open his eyes and see that Arielle’s case isn’t normal anymore.

    “I’ll be there.”

    Tinapos ko muna ang trabaho ko bago ako tumulak patungo sa ospital. Kahit sa gitna ng traffic, tuwing tumitigil ako sa para sa red light ay hindi ko mapigilan ang pag dungaw ko sa aking cellphone. She did not text me again. I wonder what’s up? She at home? Or at Jessica’s?

    Huminga ako ng malalim. Nasa labas ng silid ni Arielle si Atty. Pascual. Nakatitig siya sa loob kung nasaan si Arielle, nakapamaywang. Nilingon niya ako at napatalon nang nakitang palapit na ako.

    Nang nakalapit ng husto ay tinapik niya ang aking balikat at nilingon si Arielle. Nilingon ko rin si Arielle na ngayon ay nakahiga at mukhang inaantok ngunit pilit na dumidilat.

    “Ang sabi niya ay kailangan ka niya ngayon. I’m sorry for the trouble, Brandon.”
    Tumango ako. “Nakausap niyo na po ba ang doktor? He suggested a therapy for Arielle and I think you should be aware of that.”
    Tumango rin si Attorney. “Yes. Pinapapunta niya ako ngayon pero hinintay pa kita. She’s not yet asleep kaya hindi ko maiwan. Now that you are here, I hope she’ll feel relaxed. Sana ay makatulog.” Tinapik ni Attorney ang aking balikat bago siya nagpaalam. Ang akala ko ay didiretso na siya ngunit nilingon niya ako muli. “And Brandon.”
    “Yes, attorney?” Pagtataka ko.
    “Nasubukan mo na bang tawagan si Avon?”
    Umigting ang bagang ko. “I texted her po. But I’ll call her after this.”
    Tumango si Attorney. “I think you should.” bago niya ako tinalikuran.

    Sandaling kumunot ang noo ko. Kahit hindi niya sabihin ay tatawagan ko iyon. I’m worried.
    Nilingon ko ang silid ni Arielle at pinasok na iyon. Huminga ako ng malalim. I should at least tell her what the doktor told me. Ayaw ko naman na isipin niyang iniiwasan ko lang siya. She deserved to know what we’re all up to.

    Nang namataan niya ako ay hindi na siya kumalma. Pumula ang mata niya sa nagbabadyang mga luha at umiiling na siya, sinusubukang maupo.

    “Arielle…” salubong ko para suportahan siya sa pag upo.
    “Brandon, you won’t forgive me! Oh my God! You won’t forgive me!” She’s now hysterical. Umiiling at umiiyak.
    Umiling ako sa kanya. “What’s wrong?”

    Sumibol ang kaba sa aking dibdib. Tinitigan ko siya at naghihintay ng idudugtong. Bakit hindi ko siya mapapatawad?

    “You won’t forgive me! I’m sorry! I’m sorry! But… Brandon…” isa-isang naglandas ang mga luha sa kanyang mga mata. Hinawakan niya ang aking braso, kapit na kapit at nanghihingi ng suporta.
    Umiling ako. “Shhh, Arielle.” Hinaplos ko ang kamay niyang nakakapit sa akin.
    “Si Avon! Si Avon, Brandon!”

    Napaawang ang bibig ko. Umatras ako ng kaonti sa kanya at ang kaba sa dibdib ko ay mas lalo lang lumaki.

    “What are you talking about?” Sinubukan kong maging kalmado kahit na sobra sobra na ang kabang nararamdaman ko.
    “I’m sorry. Hindi ko sinasadya!” Umiyak siya nang umiyak at parang sising sisi sa kung ano mang nagawa.
    “What is it, Arielle?” Hindi ko na napigilan ang galit sa aking tono.
    “Si Avon. Tingin ko ay aalis siya. Nagpunta siya dito, may dalang bagahe at sinabi niya sa aking mahal mo ako. Na dapat ay tayong dalawa.”

    Nanlaki ang mata ko. Hindi ko magawang aluin si Arielle kahit na umiiyak na siya ng husto. Galit na galit ako sa kanya. Hindi ko siya pinatapos. Nagmura ako palabas ng kanyang silid at tinakbo ko ang distansya patungo sa elevator.

    Kinuha ko ang aking cellphone para tawagan si Avon. Nanlalamig ako at nagwawala ang aking dibdib. No… No… No, Avon’s not going to leave me again!

    The number you dialed is currently busy, please try again later. That was what the operator said.

    “Fuck!” Sigaw ko sabay hampas sa basement button. I need to get to my damn car now!

    The last time her phone was like this, I didn’t see her for months! Nagtiim bagang ako at pilit na kinalma ang sarili habang nagdadrive palabas ng ospital. I need to calm down and think straight. Kakailanganin ko ang utak ko ngayon sa pagdadrive sa gitna ng traffic!

    Habang marahas akong nagdadrive ay kung sinu sino ang tinawagan ko. Be it Anton, Jessica, Mrs. Pascual, whoever is able to tell me where the heck is Aurora Veronica right now!

    “Di ko alam, bro. Sorry. Bakit? May nangyari ba?” Anton inquired.

    Then I remembered! Parang sumakit lang lalo ang dibdib ko nang naalala ko na naiwan niya nga pala ang kanyang passport at ilang mga gamit sa condo ko! She’s probably there! She’s probably there!

    Fuck it!

    “Logan, may ipapatrack sana ako sayo. Kaya ba? Patay yata ang cellphone,” sabi ko sa pinsan ko habang paliko sa basement parking ng tower.
    “Sino? Send me the details,” sagot niya.

    Pero wala na akong oras para doon. Tumakbo na ako patungo sa elevator at paulit ulit na pinindot ang buton para sa floor ko. Gusto kong sumigaw dito at magmura sa tagal nitong umakyat. Hindi ko alam na mabagal pala kahit elevator.

    Pilit kong inisip na nandito pa siya sa condo. Dahil kapag iisipin kong wala na siya ay baka mabaliw na ako.

    Bumukas ang lift at ang unang bumungad sa akin ay ang babaeng pinakamamahal ko. Tulala siya at may dalang dalawang bagahe, isa ‘yong mas maliit galing sa kwarto ko at isang malaki na paniguradong babaunin niya kung saan man siya mag punta.

    “Brandon…” namilog ang mata niya.
    I clenched my jaw tightly as I tried to control my emotions. “Where are you going?”

    Hinawakan ko kaagad ang kanyang palapulsuhan. Mahigpit at ayaw kong bumitaw. Hinaklit ko iyon nang naramdaman ko ang panlalaban niya. Pinilit kong lumapit siya sa akin.

    “What the hell are you doing?” Matigas ang boses ko at handa akong kaladkarin siya pabalik sa condo ko. Kahit ako ay naririnig ang sakit sa sarili kong boses.
    “This is the only way, Brandon. I-I am so tired. Arielle is dependent of you. She needs you and my father won’t forgive me if I-“

    I couldn’t believe it. Nangingilid ang luha sa kanyang mga mata at kinaladkad ko siya patungo sa condo ko. I don’t care about her luggage. Sana ay mawala ang lahat ng iyon para hindi na siya makaalis.

    “Brandon, let me leave!” She cried, nagpupumiglas.

    Binuksan ko ang pintuan ng aking condo at pinasok siya doon. Sinarado ko iyon ng mabuti bago siya hinarap.

    “The last time you left, Avon, ilang buwan tayong hindi nagkita! I don’t want to go through that shit again! We are talking and you are not leaving me!” Iling ko.
    “This is for the best! I know how much you care for Arielle and I don’t have the heart to cut your relationship off just because you’re my boyfriend!” Hindi siya makatingin sa akin.

    Oh no, sweetheart. Your eyes won’t escape too. Lumapit ako sa kanya at sobra sobra ang gulat niya sa ginawa ko. Umatras siya at napatalon na para bang masakit sa kanya ang lumapit pa ako ng husto.

    Ang sakit sakit ng dibdib ko sa naging reaksyon niya. It was like this time she was so damn ready to leave me. It was like my love for her doesn’t matter to her now!

    Pumungay ang mga mata ko. If she’d let me, I’ll give the world to her. I’ll give everything to her.

    Hinaplos ko ang pisngi niya. Pumikit siya ng mariin. Unti unti kong iginiya ang kanyang mukha para harapin ako. I need her to look at me. I want her beautiful brown eyes to look at me.

    “I care for Arielle, yes. Like how I care for my mom, for my friends. Sweetheart, I care for them like that. Do you care about me?” Banayad kong tanong.
    I need to know. I need to know that she does care for me. Her love is my passion. Her kiss is my saviour. Tumango siya ng marahan at nag angat ng tingin sa akin.
    “Well, if you do then you’ll have to damn stay with me.” I am already trembling. Hindi ko alam kung bakit kinilabutan ako kahit sa simpleng pagtango niya. Hindi ko alam kung anong babaliktarin ko kung hindi siya tumango. I would probably lose my mind.
    “Brandon, ang hirap.” Nanginig ang kanyang boses sa sinabi niya. Nag angat siya ng tingin sa akin. “Ang hirap kasi kapatid ko ang nagmamahal sayo. Hindi ako tatanggapin ng tatay ko pag naging tayo. Palaging magulo ang buhay ko kapag tayong dalawa! The heavens don’t want us together! Because if it wants us, it would have been easy!”
    “You think about other people but you don’t think about me at all! I am in love with you, sweetheart. Madly and completely. Who cares about the heavens? I can’t…” umiling ako, nagbabara ang lalamunan sa sakit dahil sa narinig ko sa kanya.

    Pumungay ang kanyang mga mata at bumagsak ang kanyang balikat. I’m trembling. Pakiramdam ko ay sumusuko siya sa akin.

    “Sweetheart, I can’t do that. I can’t…” umiling ulit ako. “let you leave me. I can’t go through that pain again. I would lose it.” Nagsimula na akong makadama ng desperasyon. I would keep her no matter what. Kahit na ipilit niya ang pag alis, I would beg her to stay.
    “Paano si dad? Si Arielle, Brandon. You care for her.”
    Umiling ako. “I can leave everything, everyone, Avon, for us. We’ll fight. We’ll face this together. And I mean officially together, sweetheart.”

    Lumapit pa ako sa kanya. Ngayon ay hindi na siya umatras. Pumungay ang mga mata niya at nag iwas na naman ng tingin sa akin. I helf her by her nape. I won’t let go of her, no matter what. Walang dahilan ang pwedeng makakapagpatibag sa aming dalawa.

    Hinuli ko ang kanyang labi at marahan ko itong hinalikan, masuyo at paulit ulit kong tinikman ang linamnam ng malambot niyang labi. She parted her lips and welcome my tongue. Tumindig ang balahibo ko. I want us to talk some more but I couldn’t anymore. I couldn’t put it to words. I will worship her through my kisses.

    “Sweetheart, will you be my wife? Please.” Halos magmakaawa ko.

    Nanlaki ang mata niya at tumigil ako sa paghalik. Umiling siya na parang hindi makapaniwala sa mga katagang binitiwan ko.

    Kinagat ko ang pang ibabang labi ko. “I promise to answer all your whims. Kung gusto mong lumayo, lalayo tayo… lalayo ka nang kasama ako. Kung gusto mong manatili, kailangan kasama ako. Kahit ano. Just please, I want to be in your life. I want to be with you. As your husband.”

    Pumatak ang kanyang luha sa sinabi ko. Kabado ako na baka ay tanggihan niya ako. Masyado bang nakakatakot? Masyado bang maaga para yayain ko siya? Masyado bang nakakabigla? Damn, will I lose her because of that?

    Napaawang ang bibig ko, humahagilap ng salita ngunit bago pa ako makapagsalita ay hinagkan niya na ako pabalik. This time, she kissed me fiercely, desperately. It fueled my need for her. My need for us to be together. To be one.

    Sinuklay niya ang buhok ko at diniinan pa lalo ang halik.

    “I’m in love with you, Brandon. So in love with you,” she whispered.
    Tumindig ang balahibo ko at mas lalo lamang siyang siniil ng malalalim at mapupusok na halik.

    My need for her became hunger. It was violent. Iyong tipong hindi ko na kayang hindi siya maangkin ngayon. Hinalikan ko siya sa panga, sa leeg. The moment I heard her soft moans, I lost it. I tore off her black button down shirt. Nahulog ang mga butones nito sa sahig.

    “Brandon!” nanginig ang kamay niya habang inisa isa rin ang mga butones ko. Hinawakan ko ang kanyang kamay at sinabayan siya sa paghuhubad ng aking damit. Hindi ko matanggal ang paningin ko sa kanyang dibdib na ngayon ay nakikita na dahil sa bukas na damit.

    Bumagsak ang kamay niya sa aking sinturon. I cupped her breast as she slowly unbuckled me. Tumingala siya nang hinawi ko ang kanyang bra, to feel her fully. Kinagat ko ang pang ibabang labi ko nang nakita kong halos mawala siya sa kanyang wisyo. I freed her boob and my mouth seeked for it.

    Binaba ko ang isang kamay ko at unti unting binaba ang kanyang jeans habang inaatras din siya patungo sa aking kwarto.

    Binuksan ko ang pintuan at bumagsak kami sa kama. Binaba ko ang kanyang maong at ang akin. She moaned my name and I lost it once again. I pushed myself roughly inside her.

    Pumikit siya ng mariin, ramdam ko ang paninigas niya at unti unting pag hinahon.

    Hinanap kong muli ang kanyang labi at siniil ko ito ng halik. “I love only you, sweetheart. And I’m so scared you’ll leave. I’m scared. Kasi alam kong malakas ka. Kasi alam kong kaya mo ang lahat. Alam kong kung gusto mong kalimutan ako, makakaya mo. But then what about me? What about me? I can’t do that, Aurora Veronica. You can’t leave me.”
    Umiling siya. “I love you, Brandon. I’m sorry. I won’t leave again. I’m sorry.” Hinawakan niya ang pisngi ko.

    That was all I want to hear. That was it. Pagkatapos nito, tali ka sa akin. Umiyak siya at niyakap ako habang mabilis akong gumalaw sa loob niya. I buried myself deeper and deeper with each thrust. It’s like I’m pouring everything unto it, my love, my heartaches, all my feelings with each thrust. I ended it inside.

    Mabilis ang hininga ko pagkatapos at hinalikan siyang muli. Pagod at galak ang nakita ko sa kanyang mukha nang tinapos ko iyon. Hinawakan niya ang aking pisngi at sumilay ang ngiti sa kanyang labi.

    “Don’t smile. Hindi pa ako tapos sayo. Wag mo nang ulitin ito. Wag mo na ulit uulitin ito.” Umigting ang bagang ko.
    Umiling siya. “I’m sorry. Mahirap lang talaga. Nahihirapan ako.”
    “Mahihirapan tayong dalawa. I don’t care basta ay tayong dalawa, Avon. Please, we’ll face your daddy. At kahit anong hadlang niya, nila sa atin, hindi nila tayo mapipigilan. As long as you’re in love with me and I’m smitten at you.”
    Lumaki ang ngisi niya sa sinabi ko kaya mariin ko ulit siyang hinagkan. I was still inside of her. Still hard. Never content.

    She pushed her tongue inside my mouth, parting it and exploring every corner of it. Napangiti ako. Magaling talaga itong humalik. Marahan kong kinagat ang labi niya.

    “I’m sorry, sweetheart. But I think I’ll have to take you again. Over and over again.”
    Tumigil siya sa paghalik at nanlaki ang mata niya. Unti unti akong gumalaw labas pasok sa kanyang loob. Damnit! I’m still so ready for it!
    “‘Yong bagahe ko, Brandon!”
    Ngumuso ako at hinalikan siyang muli. I don’t fucking care about anything at all. We made love non-stop that she forgot about her luggage outside, or even leaving me, or even her goddamn father, and her half sister.

    Sinuklay ko ang buhok niya gamit ang aking daliri. Ni hindi ko alam kung maliwanag pa ba o madilim na sa labas. Dinaganan ko ng aking binti ang hubad niyang katawan mula baywang pababa.

    “Aayusin natin ang lahat ng ito, sweetheart.” Hinagkan ko ang kanyang ilong.
    Tumango siya. “I’m sorry.” Siniksik niya ang kanyang sarili sa aking dibdib.

    Oh Lord, I want to take her again! Huminga ako ng malalim.

    “We should start planning our wedding.” Bulong ko.
    Tumingala siya sa akin. “What about Arielle?”
    Umiling ako. “Don’t worry about her, please? Let’s not worry about anything else. I could lose everyone, not you, Avon.”
    Ngumuso siya at mas lalong siniksik ang sarili sa akin.
    “Ang sabi ng doktor ay kailangan kong dumistansya sa kanya. It’s part of her therapy. Kailangang hindi siya maging dependent sa akin. And I’m sure your dad knows that now. Kakausapin na siya ng doktor kanina. And he told me to call you too, bago kami nagkausap ni Arielle.”
    “Nagkausap kayo ni Arielle?” Kumunot ang noo niya.
    Tumango ako. “Yes. Sa kanya ko nalaman ang pag alis mo. Sinabi niya sa akin. She was sorry, but I was too angry to forgive her. Hindi ko kayang magpatawad pag nawala ka sa akin.” Hinagkan ko ang kanyang noo.

    Something dawned on her. Hindi ko alam kung ano iyon ngunit pagkatapos niyang sandaling natulala ay hinalikan niya ako ng mas malalim pa at pinukaw nito ang kanina ko pang kinokontrol na pangangailangan.

    “God damn it, Aurora Veronica! We are talking!”
    Pilya siyang tumawa at mas lalo lamang akong hinalikan. Hindi ko alam kung paano siya umakyat sa akin. Basta ang alam ko ay nakapatong ang kanya ngayon sa umbok kong unti unting nagigising.
    “Sweetheart…” banta ko pero binali ko rin ang sarili ko. I’m gonna make love to my future wife right now.

    Umupo ako at sumigaw siya nang marahas kong hinablot ang kanyang mga palapulsuhan at pinaulanan siya ng mapupusok at maiinit na halik. You’re damn tired, Aurora Veronica Pascual Rockwell.

Like

Like
Love
Haha
Wow
Sad
Angry

14

6 Responses to One Night One Lie

  1. Ito yung kauna unahang nbasa kong kwento s lht ng gwa n Queen J. At dhil dn dto kya nging fan n nia aq. Lupet mo Brandon. 😀

    Reply
  2. Ito ang unang story na nabasa ko sa aking pagbabalik sa wattpad world … Ang I’m very very happy ’bout it.. Will there be a part 2 ng One Night One Lie??? I’m HOPING there will be pleeeeeaasseee ????

    Reply
  3. tangina ilang beses ko na nabasa to lalo na pag bored ako. iba talaga epekto sakin ng onol, sobrang grabe nararamdaman ko tuwing binabasa ko to. kaya gls talaga favorite ko sa lahat ng series at si brandon & avon ang fave kong characters mo, queen. daaaaaaaaaaaaamn, very addciting talaga! I cannot wait na ipublish mo itong onol bcoz ill surely buy this no atter what happens! dahil ito ang favorite ko tangina magkamatayan na mabili ko lang to HAHAHAHAH

    Reply
  4. All in one. Saya, lungkot, friendship love etc. Nakakabitin lang kasi walang wedding, part II please Ms. Author? :) At kung gagaling ba si Arielle. Hahaha

    Reply
  5. So pretty story I’ve ever read I hope I can read more chapter about what happen to Arielle and FAM too mjo bitin po kasi I hope more chaps… More updates or season 2 but overall very satisfied…

    Reply
  6. Nung una ayokong patawarin ni Avon si Brandon, as in yung gusto kong super pahirapan nya muna, tapos gusto ko ding makaladkad nya si Arielle, ang harsh ko mygash, pero naiinis talaga ako kay Arielle, ewan ko ba kung bakit hirap na hirap akong magpatawad… Pero of course, gusto ko ding sa huli silang dalawa parin. Tapos isa pa si Adrian, owemdyi, di ko keri, gay talaga sya, homaygad??? Wala lang, thoughts ko lang, gusto ko lang maishare… P. S. Naaawa din naman po ako kay Arielle, super konting konting konti nga lang as in. Kainis kasi siya, yung tipong mapapa-tangina ka nalang sa kakitiran at kawalanghiyaan nya???? payn, ang haba na ng comment ko masyado…

    Lots of love po, and congrats po sa lahat ng achievements mo Queen! We JSL’s are so proud of you….

    Ciao~

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

one × 3 =

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>