Give In To You

Story Written: 2015

Portia Cecilia Ignacio is a model daughter. Siya na ang mahal na mahal ang kanyang mga magulang. Gagawin niya ang lahat para lang sa ikakasaya ng pamilya. She would climb mountains and swim vast oceans just for the happiness of her beloved parents and family. Pero minsan, sa sobra sobrang pagmamahal sa ibang tao, nakakaligtaan na ang pagmamahal sa sarili. Is it really worth it? She shouldn’t ask right? It’s family!

But then… how could one person make her doubt her decisions?

Is it really worth the sacrifice? To give all of her? To give everything? To give up everything? All for what she’s been hoping for since time immemorial?

DISCLAIMER: This is a work of fiction. Names, characters, businesses, places, events and incidents are either the products of the author’s imagination or used in a fictitious manner. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental.

Do not distribute, publish, transmit, modify, display or create derivative works from or exploit the contents of this story in any way. Please obtain permission.

WARNING: This story may not be suitable for younger readers. It may contain explicit, violent or provocate content. Read at your own risk.

READ ON WATTPAD

  • SimulaOpen or Close

    Simula

    “Jade, wag mo nang painumin si Porsh.”

    Kahit nakapikit ako ay naririnig ko ang talim ng boses ni Tessa. Dumilat ako at umiikot parin ang paningin ko. Tessa’s with her boyfriend and Jade with her probably boytoy for tonight.

    “Come on, Tess. I want to be happy! Hindi ba iyon pwede? Huh?” utas ko habang kinukuha ang kopitang may lamang cocktail.

    Hindi ko na mabilang kung ilan nito ang naubos ko sa gabing ito. Maingay ang buong bar at marami nang nagsasayawang tao sa dancefloor. The party’s in full blast.

    Sumimsim ako sa cocktail at inubos ko sa isang inuman ang buong laman nito. Nag angat agad ako ng kamay para makakuha ng isa pa.

    “Why don’t you break up with him, Porsh? Hindi iyong laging ganito!” iritadong sinabi ni Tessa.
    “I can’t!” maagap kong sinabi.

    Hindi na ulit nagsalita si Tessa. Tapos na ang usapan pag sinabi kong hindi ko kayang makipag break kay Clyde. He’s my long time boyfriend. Pangatlong beses na ito ngayon! Pangatlong beses sa loob ng dalawang taong pagsasama namin! Pangatlong beses ng pagtataksil niya sa akin.

    Gusto kong maiyak ngunit naubos na yata ang luha ko. Namamanhid na ang buong katawan ko sa sakit na idinulot niya sa akin. I am so tired of it! So tired! But I can’t stop…

    “Ang mabuti pa, Porsch… Magsaya na lang tayo ngayong gabi! Clyde is an ass.” Tumawa si Jade bago binalingan ang lalaking nakayakap sa kanya.

    Huminga ako ng malalim at pinatay ang cellphone ko. Ilang tawag na ni Clyde ang pumapasok pero hindi ko sinasagot. Hindi niya alam na nandito kami ng mga kaibigan ko.

    Tumayo ako, umiikot na ang paningin ko pero hindi nagpapigil ang mga paa ko. Dumiretso ako sa dancefloor at sumayaw na doon.

    Nagpakalunod ako sa maingay na dance music. Nakataas ang kamay ko habang nagsasayaw. Nakapikit din ako habang ginagawa ko iyon.

    Nagulat ako nang may naramdaman akong kamay sa aking baywang. Alright, I’ve been to bars and this is not new. Nagpatuloy ako sa pagsasayaw habang nararamdaman ang init ng katawan ng lalaking nasa likod ko.

    Mas lalong umingay ang buong bar sa musika ng panibagong DJ. Naghihiyawan na ang mga tao ngunit nanatili ako sa pagsasayaw kasama ang misteryosong lalaki sa likod ko. Bawat pag-indayog ng katawan ko ay sinasabayan niya.

    Umikot ako para maharap siya. Nakita ko ang pag igting ng bagang niyang halos perpekto sa pagkakaukit. Ang kanyang buhok ay malinis ang gupit. Ang kanyang kilay ay nagdedepina ng kanyang kulay brown at malalim na mga mata. Matangos din ang kanyang ilong. Ang kanyang labi ay halos pula at mukhang malambot.

    Naka puting button down shirt siya, mukhang kakagaling lang sa trabaho. His muscles looked tight and strained beneath the white material of his shirt.

    Naramdaman ko ang haplos niya sa aking baywang. Skin to skin. I’m wearing a black midriff top and it’s pair of black skirt.

    Kinagat ko ang pang ibabang labi ko at nagpatuloy ako sa pagsasayaw. His broad and powerful shoulders were more defined as he gripped me tightly. I swallowed hard. Parang nawala ang pagkakahilo ko dahil sa lalaking nasa harap ko.

    Sa tagal kong nag ka-club ay hindi pa ako kailanman nakasayaw ng ganito ka misteryoso at gwapo. I’ve danced with popular showbiz personalities, businessmen, bachelors, name it… but never with this kind of air from a man.

    Tumaas ang haplos ng lalaki. Ayaw ko sanang punahin kung hindi lang sa matinding init ang nararamdaman ko sa paghaplos niya. And my God, I need to remember that I’m with Clyde! But is Clyde still with me? Iyon ang hindi ko masasagot.

    Lumalapat na ang katawan ko sa kanya sa tindi ng pagsasayaw naming dalawa. Humihinga na ako ng malalim, hinihingal.

    “Porsch…” bumulong siya sa akin.

    Nagulat ako na alam niya ang pangalan ko. Who is this guy?

    “Are you tired? You wanna go somewhere else?” His voice is husky.

    Ang mainit na hininga niya ay ramdam ko sa aking tainga. Nagtindigan ang balahibo ko. Kahit kailan ay hindi ako nakaramdam ng ganito katinding reaksyon para sa isang lalaki. Not even with Clyde!

    “Porsh…” bulong nito.

    Kinagat ko ang pang-ibabang labi ko. He’s tempting. Very, very tempting. But I’m not that kind of girl. I’m not the one night stand type. And clearly this man is that kind of man. Alam ko. Walang lalaking ganito ka gwapo ang pumaparito at nakikipagsayaw kahit kanino. Lalo na’t gusto niyang umalis kami.

    Bago pa ako makailing ay inilapat niya na ang mainit at malambot niyang labi sa akin. His soft and tender lips grazed the entirety of mine. In shock of what happened, nanlaki ang mata ko.

    He softly bit my lower lip. He sucked it like it is a very fine desert he’s determined to enjoy. Iniwan na ako ng aking huwisyo. Kung saan ito lumipad ay hindi ko na alam. Hindi ko na rin nagawa pang pigilan ang pagdaing ko sa kanyang halik.

    Ngumisi siya at tumigil pagkatapos ng halik na iyon. Huminga ako ng malalim, kinapos ng hininga.

    Inangat niya ang aking baba para magtamang muli ang aming mga mata. His eyes were full of blazing lust and dizzying heat. Hindi ko kayang titigan siya ng matagal. Natatakot akong mapantayan ko ang nararamdaman niya.

    May bayolenteng sumasayaw sa likod ko. Kaya imbes na manatili ako sa aking kinatatayuan ay sumalampak lang ako lalo sa dibdib ng lalaki.

    “I’m sorry,” sabi ko.

    Ngumuso siya at hinawakan ang magkabilang braso ko. Dahil sa pagkakalapit ko sa kanya ay naramdaman ko ang kabuuan ng mainit niyang katawan. Halos mapasinghap ako ng malalim nang naramdaman ko ang umbok sa gitna ng kanyang hita. Milyon milyong boltahe ng kuryente ang nagpipigil na sumabog sa akin.

    Nag angat ako ng tingin sa kanya. Shocked that he’s that turned on.

    Umusok sa may entablado kaya bukod sa usok na galing sa mga sigarilyo ay nag enjoy ang mga tao sa usok na galing don. Pero ako? Hindi ako nag enjoy. Mas lalo lang akong nahilo. Madilim na ang paningin ko at pakiramdam ko ay bumagsak na ako sa kawalan.

    Ang sunod na alam ko ay nag uunahan na kaming dalawa sa paghuhubad ng aming mga damit. Ako, nanginginig na kalasin ang bawat butones ng kanyang long sleeve at siya naman ay mabilisan lang na hinawi ang aking top.

    “Porsh… calm down.”

    Hinawakan niya ang kamay kong nangingig sa pagtanggal ng kanyang butones. Siya na mismo ang nagtanggal sa panghulo bago niya ako siniil ng halik. Once again, I got drowned by his deep kisses. Hindi ko na mapigilan ang pag ungol at pagdaing habang inaangkin niya ang bawat sulok ng aking labi.

    His big hand cupped my breast. Natigil ako sa paghalik sapagkat natoon ang pansin ko sa kanyang kamay na naglalaro sa aking dibdib.

    Nakaupo ako ngayon sa kanyang hita sa isang maputi at malambot na kama. Hindi ako makapaniwala sa mga nangyayari at mukhang tuluyan na nga kong tinalikuran ng aking huwisyo. I’m not sure if it’s the alcohol or it’s my bleeding heart. Or maybe it’s this mysterious man? Oh shut up, Portia! There’s no excuse! Nagiging alipin na rin yata ako ng sarili kong pagnanasa.

    Pumikit ako ng mariin nang hinalikan niya ang aking dibdib. Ang isang kamay niya ay nasa isa pa, naglalaro.

    “Oh!” kinagat ko ang pang-ibabang labi ko. Hindi ko na kaya ito.

    Heat gushed in between my thighs. Foreign feelings filled my head. Hindi ko alam na posibleng ganito ang mararamdaman.

    “Please, I beg you.” Hindi ko na makilala ang sarili ko habang sinasabunutan ang lalaking ngayon ay ginagawa ang lahat para iparamdam sa akin lahat ng banyagang pakiramdam na ito.
    “Calm down. I’m going to explode before you if you don’t hush, Porsh.”

    Marahan niya akong inangat at nilapag sa malambot na kama. Bahagya akong na frustrate. I don’t want him to stop. I want him to continue!

    Tuluyan niyang tinapon ang kanyang damit. Hindi ko matanggal ang mga mata ko sa kanyang katawan. Properly chiseled, almost like the work of Michaelangelo during Renaissance.

    Isang hawi niya lang sa kanyang pantalon ay bumungad na kaagad ang kabuuan niya. Halos mapadaing ako sa nakita. The full blast of his maleness hit me like the rays of the blistering morning sun! Kinakain ako ng init na naramdaman ko lalo na nang nakita kong gumapang siya patungo sa akin.

    He attacked me with foreign and lustful kisses. I can’t put myself down. I stayed high with his kisses!

    His arms went around my neck. At ang isang kamay niya ang naghubad ng aking top. Freeing the whole of my upper body. Uminit ang pisngi ko nang narinig ko ang mura niya.

    Bumaba ang halik niya sa aking leeg at napadaing muli ako. Isang mura muli ang pinakawalan niya. Ang isang kamay niya ay gumapang sa aking palda. Tinataas niya ito hanggang sa naabot niya ang hita ko.

    Marahang haplos ang ibinigay niya rito. My body reacted instinctively because of his touch. Napaliyad ako at napamura ulit siya.

    “Fuck it, Portia.”

    Kinagat ko ang pang-ibabang labi ko at dinungaw siya habang hinahalikan ang aking tiyan. Ang isang kamay niya ay hinahaplos na ang gitna ng aking mga hita. Liquid heat came gushing down as I felt his fingers in between my folds.

    Bigla niyang hinawi ang aking palda at binaba ang aking underwear. Halos mapasinghap ako nang hinalikan niya ako doon. His lips grazed the whole of me. I want to stop him. I have never been kissed right there, damn it! And this kiss sent my senses at the corners of the universe. Hindi ko na ito mahugot muli. Hindi na yata ito magbabalik muli.

    “Oh!” Napadaing ako nang naramdaman ang unti-unti at nakakatakot na pagsabog sa kaibuturan ko.

    Waves of unknown feelings came crushing down as I gasped for air. Nanghina ang tuhod ko, kung hindi pa ito mahina kanina. Nanginginig ang katawan ko at pakiramdam ko ay naubos ang lakas ko sa nangyari.

    Tumigil siya sa paghalik doon at hinaplos niya ito ng isang beses bago binalik ang halik sa aking dibdib at leeg. Tumindig ang balahibo ko. Now it’s building up again!

    “I-I’m…” hindi ko masabi dahil hindi ko rin naman alam kung ano nga ba ang tinutukoy ko.
    “You’re… yes… what is it? Hmmm?” naririnig ko ang panunuya sa kanyang boses.

    Pumikit ako ng mariin. Ulit ay naramdaman ko ang kanyang kabuuan, now skin to skin. Nanlaki ang mata ko. His maleness kissing the tip of my folds. Panibagong lakas at init ang naramdaman ko. Ang labi niyang malapit sa akin ay pinangunahan ko sa paghalik.

    Nagmura siya ng isang beses at kasabay non ang biglaan niyang pagpasok sa aking loob. Natigil ako sa paghalik at sa paghinga na rin. Ang sakit na naramdaman ko ay nanuot sa bawat hibla ng aking pagkatao. Pakiramdam ko ay may nabasag sa biglaan niyang pag atake.

    “Holy shit, Portia!? You’re a virgin!” He said with horror.

    Para bang bangungot ang pagiging birhen ko para sa kanya. Hindi siya makapaniwala at hindi siya gumalaw.

    Mainit ang aking mga luha sa gilid ng aking mga mata. Ang sakit! Gusto kong magmura ng malakas sa hapdi na naramdaman ko pero pakiramdam ko ay kailangan kong kumalma.

    “I-I’m sorry. I didn’t know.” Now he sounded confused.

    Who is this man again? Oh my God! Hindi ko siya kilala and I’m here with him?

    Pero bago pa ako nakapag-isip ng matuwid ay hinalikan niyang muli ako. This time, thoroughly and hungrily. His big warm hand covered my breast. At ang kaninang hapding nararamdaman ko ay naging kakaibang pakiramdam na.

    He slowly rocked inside of me while he’s kissing me thoroughly.

    “Just tell me if it hurts, alright?” maamo niyang sinabi.

    Tumango ako at napapikit nang naramdaman ko ang panibagong pag angat ng mga sensasyong nararamdaman. I feel like I’m going to reach something again. And I will need him to rock real fast so I can have that.

    And yes, he probably heard my silent pleas. Because after that, he rocked me slightly faster than the first time. Bumagsak ako pagkatapos. Sa pagod at sa kalasingan.

    Dumilat ako sa isang medyo dim na room. Soft cream ang dingding nito at nang iginala ko ang paningin ay nakita ko ang isang lampshade, ang tanging ilaw na naroon.

    Asan ako? Pilit akong bumangon ngunit sa sakit ng ulo ko ay mas lalo lang akong nahilo at bumagsak sa kama.

    Naramdaman ko ang init ng katawan na nasa tabi ko. May katabi ako! Oh my God! The memories of what happened last night came rushing down. I gave in to a stranger last night! I gave him my all last night!

    Nataranta ako, nangapa ng mga damit sa ilalim ng kama. Masakit pa ang ulo ko ngunit kailangan kong umalis. Oh shit!

  • Kabanata 1Open or Close

    Kabanata 1
    Memories

    Hilu-hilo pa ako patungo sa trabaho. Hindi ko alam kung alin ang uunahin ko sa pag-iisip. Una, iyong nangyari sa amin ng lalaking hindi ko kilala. Pangalawa, si Clyde na tawag nang tawag hanggang ngayon. Pangatlo, ang sakit ng ulo ko dahil sa hang over na tinamo kagabi.

    Nasa loob pa ako ng aking Cruze. Propesyunal ako sa pagtatago ng hang over. Dahil makinis ang mukha ko, tatabunan ko lang ng makapal na smoky eyes make up ang aking mga mata para hindi makita ang bigat nito. My lips are in soft pink at isang kalabit sa matangos kong ilong ay tapos na ako.

    Bumaba ako sa aking sasakyan at inayos ang suot kong itim na peplum dress. Naglakad na ako ng diretso sa lift.

    “Good morning, Miss Porsh!” bati ng security guard. “Blooming si ma’am ha?”
    Nginitian ko ang security guard ng building. “Salamat!”

    Nagsara ang lift at napawi ang ngiti ko. Blooming, really? Gusto kong maiyak! Last night I lost my virginity over this stranger! My God, ano ba ang iniisip ko kagabi?

    Halos wala akong maalala sa nangyari. Only some tidbits of it. Ang tanging sigurado ako ay masakit ang gitna ng aking hita. I’m sore for Pete’s sake and my head is throbbing big time!

    Tumunog ang lift sa tamang floor at bumungad sa akin ang mga taong nakakahalubilo ko sa araw-araw. Ilang batian ang naganap sa ibang mga empleyado at mga kasamahan ko sa opisina.

    “Portia!” pamilyar na boses ni Tessa ang narinig kong tumatawag.

    Umirap ako at naglapag ng bag sa aking mesa. Papaulanan ako ng mga tanong ng mga kasama ko, panigurado!

    Ngiting aso si Tessa na agad sinundan ni Jade. Ang dalawa ay kaklase ko noon sa college at hanggang ngayon ay magkasama parin kami sa trabaho.

    Umupo ako sa swivel chair habang ang dalawa ay nakapaligid sa akin, naghihintay ng sasabihin.

    “My God! Can you imagine it, Jade? Kung ibang lalaki iyon ay hinablot na kita nong paalis kayo sa bar!” Nangingiti at nananaginip na sinabi ni Tessa.
    “What? You saw us? Bakit hindi mo ako pinigilan, Tess? I was so drunk! The next thing I know we were…” napapikit ako.
    “Continue, Porsh!” excited na gigil ni Jade.

    I can’t believe my friends! Hinayaan nila ako ng ganon? I know we’re adults but we usually protect each other from jerks. Clearly, jerk ang isang iyon dahil gusto niya ng panandaliang aliw! Not that he raped me or something, I’m not entirely blaming that guy for what happened kasi ako rin naman ang nagdala sa sarili ko nito. It’s just that I needed a better judgement that night! Hindi iyong pinapangunahan ako ng makamundong pagnanasa!

    “Sino ba iyong lalaking iyon?” tanong ko.

    Napawi ang ngiti sa dalawa. Nagkatinginan pa at madrama akong tinawanan na para ang bobo ko.

    “What?”
    “Hindi mo iyon kilala, Porsh! That’s Logan Torrealba!” dismayadong wika ni Jade. “Hindi mo kilala?”

    His name sounds familiar but other than that, wala na. Hindi ko kilala ang lalaki.

    Pagkatapos nang nangyari sa amin noong lalaki ay bumaba na kaagad ako sa hotel. Iniwan ko siya doong tulog. Nahirapan pa ako sa pagtatawag ng taxi sa labas ng F1 Hotel at nagmadali na ako sa bahay, madaling araw iyon. Hindi na kami nag-usap. Wala rin akong naalalang binanggit niya ang pangalan niya sa akin.

    “He’s the son of Retired General Armando Torrealba!” iritado na si Jade sa pagkakawalang muwang ko.
    “I know General Armando Torrealba. He’s usually in TV. Pero hindi ko kilala ang anak niya!”

    Napalingon ang dalawa kong kaibigan sa Project Supervisor naming dumaan. Ngumiwi sila at nagbulungan bago unti-unting naglakad palayo sa aking lamesa.

    “Mamaya na lang lunch. Mag-uusap tayo,” bulong ni Jade.

    Tinanguan ko siya kahit na hindi pa ako mapakali. Logan Torrealba! Saan ko nga ba narinig ang pangalan ng lalaking iyon! And how I’m such a stupid girl for sleeping with him! Giving him my V card! I can’t believe it!

    Halos napatalon ako nang tumunog ang aking cellphone. Tiningnan ko itong mabuti bago kinuha sa loob ng bag. Mabilis ang paghinga ko habang pinagmamasdan ang tumatawag. Para akong nabuhusan ng malamig na tubig. I want him to call but not for this topic. I know… I know para saan ang tawag niya.

    “Hello, dad? Good morning!” Kahit na takot ay hindi ko maiwasan ang saya sa boses ko.
    “Portia, what happened to you and Clyde?” iyon ang pambungad niyang diretso sa akin.

    Kinagat ko ang pang ibabang labi ko. May parte sa aking gumuho. Iyong parteng umaasa na tumawag siya para kamustahin ako at hindi iyong kamustahin kami ni Clyde.

    “We’re-“
    “Hindi ba I told you to stick to him? To make it work out? You’ve been friends since college and you know he’s a good man! Why can’t you stick to him?” iritadong sinabi ni daddy.
    “Nag cool off lang kami, dad. He… He cheated again.”
    “Men cheat, Portia. That’s not new. What matters most is that siya ay bumabalik sa’yo. He’s pursuing you, alright? He called me yesterday na hindi ka raw sumasagot sa tawag niya! Naghintay siya sa labas ng condo mo pero hindi ka umuwi. Where were you?”
    Parang asin sa sugat ang tanong ni daddy. Naaalala ko lang ang nangyari kagabi. “I was out with my friends, dad. Okay. I’m sorry. I-I’ll call him later.”

    Gusto kong maiyak pero pagod na ako don. I’ve been like this for like twenty one fucking years. I know how to please dad. I know what to do. I know what they want…

    “Good girl.” Mahinahon na ang tono ni daddy.
    Napangiti na ako. What I’d give for his praises.
    “Nasa trabaho ka na?” tanong ni daddy.
    Tumango ako pagkatapos ay nagsalita para kay daddy. Tuwang-tuwa sa tanong niya. “Yes, dad!”
    “Mabuti. I gotta go, Porsh. May business meeting pa akong pupuntahan.”
    “Okay, dad. Take care, alright? I love you.”

    Naputol ang linya sa cellphone. Napaawang ang bibig ko at tinitigan ko na lang ang screen. Ilang sandali pa bago ako nakagalaw at nakabalik muli sa aking wisyo.

    Inikot ko ang swivel chair ko pagkatapos kong binuhay ang computer. Tinitigan ko muna ang pangalan ni mommy bago ko iyon pinindot. Nilalaro ko ang labi ko habang naghihintay na sagutin niya ang aking tawag.

    “Hello…” kalmado niyang sinabi.
    “Mom…”
    “Portia?” Nabigla ang tono niya. “What happened?”
    “I just called to check on you, mom. Nasa opisina na po ako. Kayo po? Kailan nga ulit iyong exhibit?”
    “Not sure yet, Porsh. Will call you kung finalized na. Ngayon, hindi pa. I need to go. Tutulungan ko pa si Katelyn sa mga gagawin niya.”
    “Okay, mom. Bye. I love you. Ikamusta niyo po ako kay Kate-“

    Naputol na ang linya bago ko masabi ng buo ang sasabihin. Natulala muna ako bago ko tiningnan ang computer. Makakalimutan ko rin ito. I’ll just work.

    Ganado si Jade at Tessa sa lunch dahil sa pag uusapan namin. Kumukuha ako ng mga gulay at karne sa cafe habang sila ay sunod nang sunod sa tray ko, nagtsi-tsismisan.

    “Oh my God, Porsh!” Jade’s chubby face lightened up. “He’s like God’s gift to women. Tapos ginawaran ka nga ng Panginoon ng regalo dahil sa kanya! Anong nangyari? Nag-usap kayo? Saan ka niya dinala?”

    Parang machine gun ang mga tanong ni Jade. Sumunod sila sa akin sa aming madalas na inuupuan at naglapag na rin ng kani kanilang tray. Inaayos ni Tessa ang kanyang kulot na buhok bago ako pinaulanan na rin ng tanong.

    “Did he kiss you? Did you… do it?” halos mapatili si Tessa.

    I can’t believe they’re now vulgar just because of that man! They’re not usually like this! Dapat ngayon ay pinapagalitan at pinapangaralan na nila ako. Dapat ay pinasok na nila ako sa simbahan at pinangumpisal sa pari pero imbes ay pinagkakanulo pa nila ako ngayon sa demonyo.

    “I need to call Clyde later-“
    “Bwiset ‘yang si Clyde! ‘Wag mo na nga iyang pansinin! I don’t care about him!” sabi ni Tessa.
    “Pwedeng mag-usap muna tayo tungkol kay Logan?” wika ni Jade.
    “What happened between us is over, Jade,” seryoso kong wika. “That’s one night. ‘Yon na ‘yon. Let’s not put drama in it…”

    Namilog ang kanilang mga mata at napa O ang kanilang mga labi. Umiling ako at umirap. Now their assumptions are confirmed. Anyway we’re both adults. Nanghihinayang at pinagsisisihan ko na nawala ko ang virginity ko sa lalaking iyon. Pinangalagaan ko iyon! Even kay Clyde na tatlong taon ko nang boyfriend! Now I lost it sa isang iglap! I’m ashamed of what happened. I fully regret it! But then I can’t turn back the time! Kasalanan ko rin naman.

    “So may nangyari nga? Was he good in bed?” bulgar na tanong ni Jade.
    Tinampal ni Tessa ang kamay ni Jade. “Ano ka ba, Jade!? Okay! I know Logan’s not really up for some emotional relationship, girl. He’s a playboy and we all know that. It’s just really amazing that you two… you know.” Tumawa si Tessa. “Pag nagawi ulit siya sa building na ito ay makikita mo-“
    “Nagagawi iyon sa building na ito?” Halos mailuwa ko ang kinakain.
    “Jesus, Porsh! Where have you been? He’s Rage de Fierro’s cousin!”

    Namilog ang mata ko sa sinabi ni Tessa. Rage del Fierro is the owner of this building. At nagtatrabaho ako sa ilalim ng maraming kompanya nila.

    “Oo. At pinsan din sila ni Brandon, iyong kliyente natin nong nakaraan? Sa kanilang tatlo ay si Logan na lang ang binibenta sa market. Wala na ang dalawa. Sold out na,” tawa ni Jade.

    Natigilan ako. Hindi ako makapaniwala sa mga nalaman ko. Nakakatakot isiping maari kaming magkita ni Logan sa building na ito!

    Bumukas ang automatic double doors ng cafe at pumasok doon ang dalawang lalaki. Napasinghap at napatili si Jade at Tessa at ako ay halos magtago na sa ilalim ng mesa.

    Ang dimple ni Logan Torrealba ang bumungad sa akin. Malaki ang ngiti niya at nang pinsan niyang si Brandon Rockwell nang pumasok sila doon. I can’t believe it! He’s here! Naka puti siyang button down long sleeve top at itim na pants. Habang nagsasalita siya, ang bawat kibot ng kanyang labi ay nakakapanindig balahibo. It’s like you’re watching him kiss while he talks.

    Natuyo ang lalamunan ko. Hindi ko maiwas ang tingin ko sa kanyang katawan. I couldn’t take my eyes off his strong and powerful shoulders. Para bang ngayong may araw ay mas lalo lang nadepina ang bawat bahagi ng kanyang katawan.

    Lahat ng tao sa cafeteria ay halos mabali ang leeg sa kakatingin sa kanila. And I’m like hiding behind Tessa. For God’s sake, why is this all happening to me?

    Tumikhim ako at nilagay ang mga kubyertos sa aking pinggan. I need to straigten up. I know the rules of one night stand. I know. Ako pa ba ang hindi makakaalam niyan? There’s no feelings involved. Nothing. We’re strangers after what happened.

    Tumuwid ako sa pagkakaupo at binalingan ang dalawang kaibigang nangingiti at excited habang tinitingnan ang dalawang bumibili ng pagkain.

    “Hindi ko pa natatapos iyong mga design. Aakyat na ako. Dito pa ba kayo?”
    “Hala ang KJ nito!” sabi ni Tessa sabay tingin sa dako ng dalawang lalaki.

    Nakatalikod si Brandon sa amin, ang nakapusod niyang buhok ay agaw pansin. Samantalang ang ngiti ni Logan at ang kanyang dimple ay kitang-kita habang sumisimsim ng kape. Lumipat ang tingin niya galing kay Brandon patungo sa akin.

    Memories of last night came to my mind like the flare of a hot wind. Nag init ang mukha ko nang naalala iyon at napawi ang ngisi ng lalaking katitigan ko.

    “He doesn’t usually come here anymore. Pero bakit siya nandito?” magulong tanong ni Jade sa likod.

    Dahil sa titig niya sa akin ay napabaling na rin sa aking banda si Brandon. Ngumisi ito bago binalik ang tingin kay Logan.

    Logan’s jaw tightened and his mouth pursed. At parang kalabit ay nilapag niya ang mug na dala bago pumanhik patungo sa akin. Abot-abot ang tahip ng aking dibdib at hindi na nagpaalam nang naglakad paalis doon at diretso sa elevator.

  • Kabanata 2Open or Close

    Kabanata 2
    I Couldn’t

    Nakapasok kaagad ako sa elevator na punong puno ng tao. Siniksik ko talaga ang sarili ko kahit na ngumingiwi na sa akin ang mga katabi ko.

    Nang nakita iyon ni Logan ay dumiretso siya sa kabilang elevator. Nagsara ang pintuan at umangat na iyon. Mabilis ang takbo ng puso ko. What does he want? Why does he have to follow me? Well, obvious na ako ang hinahabol niya.

    Nang nasa tamang palapag na ay agad kong itinulak ang pintuan para makapasok sa aming opisina. Taas noo akong nagmartsa patungo sa aking mesa. Kahit na kabado ay nagkunwari akong hindi.

    Ilang saglit lang pagkatapos kong maupo ay nakita ko kaagad ang pagpasok ni Logan. Nahanap niya kaagad ako at patungo na siya sa akin ngayon.

    Naghuhuramentado na ang dibdib ko sa kaba pero hindi ko parin ipinapahalata. Nagawa ko pang humikab at tumitig sa aking monitor. Wala akong magawa sa furnitures na nakikita ko sa software. Hindi pumapasok ang artistic side ko.

    Palapit na siya, nakikita ko sa gilid ng aking mga mata. Tumigil siya sa harap ng aking lamesa. Nakapamulsa at tinatanaw ako.

    “Pretending to be busy, huh?” may bahid na panunuya sa kanyang boses.

    Inangat ko ang tingin ko sa kanya at humilig ako sa aking swivel chair. Nangingiti siya. Ang kurba ng kanyang labi ay nakakaakit. ‘Wag papaakit, Portia! Tama na ang isang gabi! Alam kong mali iyon. Iyon talaga ang iniiwasan ko! Pero ano na ang nangyari ngayon?

    “I’m busy, Mr. Torrealba. What brings you here?” tinaas ko ang isang kilay ko.
    Nagtaas din siya ng isang kilay. Mas lalong kumurba ang labi. “You left me that night. That was surprising!”

    Luminga kaagad ako sa paligid. Dahil lunch break ay abala ang mga tao sa pagkain sa cafeteria. Pero may iba paring nasa kani-kanilang mga cubicles lang. Hindi kalayuan ay may nagtatrabaho at nakatitig sa kanyang monitor! If this man won’t shut his mouth, everyone’s gonna hear about my dirty secret!

    “Why are you surprised? Hindi ba ay ganoon naman talaga iyon? Are you not used to it? O baka naman ay nagmamalinis ka?”
    He groaned. Mas lalo siyang lumapit sa akin.

    Ngayon ay napatuwid ako sa pag-upo. I am no comfortable that he’s this near to me!

    “For a virgin to not ask for committment after that steamy night, iyon ang nagpagulat sa akin.”

    Sa lahat ng tao ay ako pa talaga ang mababato ng sinabi niya?

    “Why would I? Alam ko namang iyon lang ang habol mo sa akin sa gabing iyon. I’m not blind or stupid, Mr. Torrealba-“
    “Logan, please. Portia.”

    Paano niya ako nakilala? Imbes na magtanong ay nagpatuloy ako.

    “I know your type. You’re the one-night-stand type. You don’t do committments and you onlyfuck. You don’t have to lecture me.”

    Humalakhak siya. Nakikita ko ang pag angat-baba ng kanyang balikat dahil sa pagtawa. He thinks I’m ridiculous now?

    “What a mouth for a virgin like you?” nagtaas siya ng kilay. “Oh right! You’re ain’t virgin anymore. You lost it to me.”

    Fuck! Luminga ulit ako sa paligid. Kabado na may makarinig sa sinasabi niya. Luminga din siya at nagtaas ang kilay niya sa akin. Para bang alam niya ang iniisip ko.

    Ang malalim niyang mga mata ay mapaglaro nang itinuon niyang muli ang pansin niya sa akin. Bahagya siyang lumapit ulit at hininaan na ang boses ngayon.

    “Oh, you want to keep this, huh?”

    Suminghap ako. Ano ang gusto ng taong ito?

    “I believe you don’t know me yet…” naglahad siya ng kamay. “Logan Griffin del Fierro Torrealba. I’m your higher boss’s cousin.”

    Tiningnan ko lang ang kamay niya. Binaba niya kaagad ito.

    “What do you want?” tanong ko, iritado na sa lalaking mayabang at makulit.
    “I want an arrangement with you,” parang usapang negosyo ang tunog niya. “I want you most nights. I know you want that. Besides, you lost your virginity to me. Wala nang mawawala this time.”
    “What?” napasigaw ako sa gusto niyang mangyari.

    Yes, I have been to bars but I have never been offered this kind of arrangement! Hindi ako bobo. Alam kong nangyayari talaga ito! Hindi rin ako nagmamalinis. Hindi ko lang matanggap na ang taong pinagbigyan ko noon ay ganitong klaseng lalaki! What an ass!

    “I’m sorry, Logan Torrealba, pero nagkamali ka ng niyayaya. I have a boyfriend, you see,” sabi ko, confidently.
    “A boyfriend who’s always spotted kissing different girls, huh?”
    “How do you know me?” gulat kong tanong para sa huli niyang sinabi.
    “Clyde Prieto is a client of mine, Porsh. Your father is, too.”

    Oo nga pala. Ang mga Torrealba ay may security agency. Ito siguro ang dahilan kung bakit kilala niya ako. Dad’s a very high profiled businessman and Clyde’s family is too! Hindi ako makapaniwala na kilala ako ng lalaking ito!

    “So you’re still insisting that he’s your boyfriend, huh?” Humalakhak siya.
    “Shut up!” tumayo ako para makalayo sa kanya.

    Kinuha ko ang aking mug at luminga muli para sa mga taong naroon. Abala parin sila sa pagtingin sa monitor. Huminga ako ng malalim at tinalikuran ang binata sa aking harap.

    “Then break up with him.” Sumunod siya sa akin isang silid kung saan namin nilalagay ang mga blue prints at iba pang mga papeles.

    Break up with him? Para saan? Para sa kanya?

    “I would rather put up with Clyde than have some monster like you, Logan!” sabi ko nang di siya nililingon.
    “Really?” lumambing ang boses niya.

    Naramdaman kong gumapang ang kanyang kamay sa aking baywang. Napapikit ako ng mariin nang naramdaman ko ang agarang pagkagising ng damdaming noong nakaraang gabi ko pa lang naramdaman.

    “Well, Porsh… how can a monster like me make you feel this way, then?”

    Dalawang kamay niya na ang humahaplos sa aking baywang. Ang mainit niyang hininga ay bumubuga sa aking leeg. Nakakahilo ang bawat haplos niya. Nakakahalina.

    “How can a virgin like you give in that night? Why? Ilang taon kayo ni Clyde at hindi ka niya nakuha, Porsh? Are you fucking kidding me?”

    Hinawakan ko ang palapulsuhan niya ngunit hindi ito naging sapat para hawiin ito nang gumapang iyon sa aking dibdib. My blouse suddenly felt rough under my skin.

    Pabalik-balik niyang inikot ang kanyang daliri sa umbok ng aking dibdib.

    Nagmura ako at tinulak ko siya palayo. Hinahabol ko ang hininga ko nang hinarap ko siya. Nagkagat siya ng pang ibabang labi at kitang kita ko ang iritasyon at pagnanasa sa kanyang mga mata.

    “Why don’t you find a sport girl, Logan? I’m not sport! I am committed! I am not the ideal girl for this. It would be easier if you find someone else!”

    Halos napatalon ako sa biglaang pagtunog ng aking cellphone. Kaming dalawa lang sa silid na ito at pakiramdam ko ay napakaliit nito para sa aming dalawa!

    “Portia…” narinig ko sa cellphone ang boses ni Clyde.
    “C-Clyde…” napatingin ako kay Logan.

    His jaw tensed. Humalukipkip siya at nanatili ang titig niya sa akin.

    “I’m here. Nasa office mo ako. Please, come and see me? Please, Porsh…”

    Halos nakalimutan ko kung ano ang posibleng sadya niya sa pag parito. Ano ang kailangan niya sa akin? Ah! He cheated for the third time and now he’s here for what?

    Nilagpasan ko si Logan at lumabas na ako sa silid na iyon. Sa malayo pa lang ay kitang kita ko ang pulang mga rosas sa kamay ni Clyde. Naka itim na t shirt at bigong-bigo ang kanyang mga mata.

    Nakatingin na ang mga kasamahan ko sa trabaho sa kanya. Nangingiti sila at kinikilig pa. Hindi ko alam kung anong magiging reaksyon ko. Nanatili ang utak ko sa kay Logan na nasa loob parin ng silid na iyon.

    Naglakad ako patungo kay Clyde pero kabado dahil nandoon si Logan sa silid.

    “I’m sorry, Porsh. I’m sorry for being a jerk. I’m really sorry!” sabay yakap niya sa akin.

    Tumili ang mga kasamahan ko para sa kanya. And all I did was let him hug me. All I did was stand still.

    Noon ay gustong-gusto ko si Clyde. We used to be best friends. Pero simula nang nagtaksil siya sa akin ay unti-unti na akong nawalan ng gana sa kanya. I fell out of love. But then I can’t get out of our relationship.

    Kumalas siya sa kanyang yakap. Nangingiti na si Clyde pero ang tanging ekspresyon ko ay pagod. Pinilit kong ngumiti sa mga kasamahan kong nag eexpect. Mabuti na lang at hindi pa nakakaakyat ang mga kaibigan ko.

    “Clyde,” tinanggap ko ang mga bulaklak at nilapag ko sa aking mesa. “Let’s talk later.”

    Hinawakan niya ang kamay ko at hinila niya ako paalis sa aking lamesa.

    “Nag-usap kami ng supervisor mo. You’re free to go now. Please, come with me? Please, Porsh?” aniya.

    Ang mga pilikmata niya ay makurba at ang mga mata niyang itim na itim ay nanunuyo sa akin. Ginulo niya ang kanyang buhok sa frustration at muli ay nagmakaawa.

    “Please, Portia.”
    “Where are we going, Clyde?” tanong ko.
    “We’ll date. Please, Porsh.”

    Hindi na ako makangiti. Ayaw ko. Kahit pa sinabi ng aming supervisor ay ayos lang, ayaw ko. Ngunit… wala akong magagawa.

    “Magliligpit lang ako ng gamit.”
    “Thank you!” hinalikan niya ako sa pisngi.

    Umilag ako pero ngumiti lamang si Clyde. Huminga ako ng malalim at nagsimulang magligpit ng mga gamit. Sumulyap ako sa silid kung nasaan si Logan at nakita ko siya na nakatayo sa tabi ng pintuan. Nakahalukipkip siya at matalim ang mga mata.

    “Let’s go…” sabi ko bago bumaling kay Clyde na nasa tabi ko.

    Sa layo ni Logan ay hindi na siya mapapansin. Huminga ako ng malalim at nilingon ulit siya na naroon parin at iritado ang mata. Lumabas kami ni Clyde sa opisina at dumiretso na sa elevator.

    Hinawakan agad ako ni Clyde sa baywang nang nasa elevator na kami. Hinawi ko ang kamay niya.

    “Porsh, come on…”
    “Clyde! You cheated again! Anong gusto mong gawin ko sa’yo, ha? Tatanggapin kita kaagad? With arms wide open, ha?” I spat.
    “Come on! Last year you told me you don’t care what I do anymore!”
    “Because I am so tired of us! I am so tired of you!” sigaw ko sa kanya.

    Tumunog ang elevator at lumabas kaagad ako sa basement. Sumunod siya sa akin habang nag-eexplain.

    “You don’t even want to be touched! Ano? Boyfriend mo ako sa lagay na iyan? You really can’t blame me, Portia! You can’t! Kasi hindi ganito ang mag boyfriend!”

    Sumigaw si Clyde at sinipa niya ang gulong ng kanyang Impreza.

    “You said you love me! May mga pangangailangan ako bilang lalaki, Porsh! Ayaw mong ibigay! I respect you kaya hindi kita pinilit! Kaakibat noon ay ang pagkakamali ko sa isang babae! And you forgave me! Pero ngayon?” sigaw niya sa akin.
    “You cheated the third time, Clyde! What do you expect?” sigaw ko pabalik sa kanya.
    “I cheated again for that same reason! We’re not kids anymore, Porsh! We’re not kids anymore…” lumambing ang boses niya habang lumalapit sa akin.

    Natulala ako. Hindi dahil sa realization na hindi na nga kami mga bata, kundi sa realization na kagabi ay isinuko ko ng buong buo at walang kahirap hirap ang aking sarili para sa kay Logan Torrealba! What the hell was that, Porsh? And for Clyde, hindi mo magawa?

    I slowly reached for his lips. Trying to taste it. Trying so hard to awaken the same feelings Logan gave me last night. Trying to find that same electricity…

    Sinuklian ni Clyde ang aking mga halik. Tumunog ang kanyang sasakyan at pinasok niya ako sa loob. Mabilis ang hininga ko dahil sa kanyang mga halik.

    Trying to find that same feeling… but I couldn’t.

    Pagkasakay ni Clyde sa kanyang sasakyan ay pinaharurot niya kaagad ito.

    “Clyde, saan tayo?” tanong ko.
    “Which hotel do you want? Just tell me,” aniya, nananatili ang mga mata sa kalsada.

  • Kabanata 3Open or Close

    Kabanata 3

    Play

    Nag-aalinlangan ako ng husto. Hindi ako mapakali nang nag park siya sa isang malaking hotel, malapit lamang sa aking pinag tatrabahuan.

    “Clyde, we shouldn’t rush!” giit ko nang nagtanggal na siya ng seatbelts.

    Ang valet ay naghihintay na para tanggapin ang sasakyan at para makapasok na kami sa loob.

    “We didn’t rush! Ilang taon na tayo at hindi parin natin ito nagagawa… Come on, Porsh…”

    Hinawakan niya ang aking batok at nagsimula na naman siya sa kanyang mga halik. Tinulak ko siya ng bahagya ngunit sa kagustuhan kong mahanap iyong elektrisidad na gusto kong maramdaman ay sinuklian ko ang halik niya.

    “See? Just loosen up…” Kinagat ni Clyde ang kanyang labi pagkatapos ng halik.

    Agad siyang lumabas. Ako naman ay unti unting kinakalas ang seatbelts. Until now, I am still unsure of this. Iniisip ko, wala nang mawawala sa akin. I lost it to a stranger for God’s sake and why can’t I do it with Clyde?

    Naiiyak na ako habang pinagmamasdan si Clyde na kinukuha ang magandang suite para sa aming dalawa. Noong bata pa lang ako, pinangarap kong may darating na prince charming… Iyong pakakasalan ka at rerespetuin ka… But who am I kidding? Puno ng kasalanan ang mundong ito. Kahit ako ay isang kasalanan. I can only wish for that happy ending… but I will never believe in it.

    Wala ako sa wisyo nang sumunod ako kay Clyde sa isa sa mga nasa top floors na room. Nakahawak siya sa aking baywang at ramdam na ramdam ko ang kanyang pananabik sa akin. Hirap na hirap akong lumunok. I am as stiff as a tree when we went out of the lift. Pakiramdam ko ay hindi ko kaya ito. Ang isip ko lamang ang nag uudyok sa akin. Na kaya ko nga kay Logan, kay Clyde pa kaya?

    Pinadaan ni Clyde ang card sa pintuan at agad itong bumukas. Nilingon niya ako at hinila palapit sa kanya. Sa may pintuan pa lang ay inatake niya na ako ng mapupusok na halik. His hands went to my chest. Minasahe niya ito habang naghahalikan kami. I tried to concentrate and see if I can find a better feeling.

    Dahil ba iyon sa alak? Kaya ba ako naging ganoon ka responsive kay Logan dahil sa alak na nainom ko?

    Nasa loob na ng aking bra ang kanyang kamay at panay na ang mura niya. His maleness protruded. Ramdam ko ito sa baba ng aking tiyan.

    “I love you so much, Porsh…” malambing niyang sinabi.

    I could easily give in, alright. But something told me na hindi talaga pwede… na hindi ko talaga kaya… na ayaw ko pa talaga… I can’t believe I’m being this sentimental now!

    “Clyde… I can’t…” sabi ko nang hinalikan niya ako sa aking leeg.

    Dilat na dilat ako. Kahit kiliti ay hindi ko maramdaman. Tinulak ko siya ngunit mahigpit ang pagkakahawak niya sa aking batok.

    “Clyde! Please!” sigaw ko at tinulak ang mukha niya palayo sa aking leeg.

    “What now, Portia? Just… loosen up!” aniya at inatake muli ako.

    Tinulak ko ulit ang kanyang ulo. Nang kumalas ang kanyang kamay sa aking batok ay umatras ako at agad na inayos ang damit ko.

    “Clyde, please respect me. I don’t want this… yet. Please…” Halos nagmakaawa ako.

    Umigting ang panga ni Clyde. Alam kong iritado na siya sa akin. Humugot siya ng malalim na hininga bago nagsalita. “We’re here now and you tell me na hindi ka pa handa? You teased me in my car, Portia!”

    “I’m sorry! I don’t want to do this dahil lang napilitan ako-“

    “Napilitan?” Tumaas ang tono ng kanyang boses. “Napilitan ka?”

    Inayos ni Clyde ang kanyang damit. Napalunok ako.

    “I love you, Portia! I love you damn so much at hindi kita pipilitin kung ayaw mo! Just don’t tease me again like that kung hindi mo naman pala kaya!” sigaw niya at nagmartsa palabas ng hotel room.

    Padabog niyang sinarado ang pintuan. Natulala ako sa likod noon at napaupo sa pinakamalapit na sofa. Dammit! I can’t believe what just happened!

    Ilang sandali pa ako nanatiling nakatulala sa sofa. I know Clyde respects me. Kung hindi ay matagal niya na akong pinressure. I just can’t do it with him! I just can’t do this! I just can’t! At isa pa, hindi ko pa nakakalimutan ang mga ginawa niyang pagtataksil sa akin. Maybe it’s because of that. Dahil sa ilang beses na niya akong pinagtaksilan, kinalawang na ang pagmamahal ko sa kanya. I got so fed up that I don’t anymore feel anything…

    Kinuha ko ang aking cellphone at agad nagtipa ng mga salita para kay Clyde.

    Ako:

    Clyde, I’m sorry.

    Lumipas ang ilang linggo pagkatapos noon. We did not break up. Hindi iyon matatanggap ng parents namin. We were almost bound for each other kaya hindi ko rin magawa, gustuhin ko man. Hindi na ulit nagparamdam si Clyde. I wonder if he still considers me his girlfriend? Hindi pa tumatawag si daddy kaya pakiramdam ko kami pa naman.

    “Hiwalayan mo na, Portia!” ani Jade.

    Paulit ulit itong abiso ng mga kaibigan ko. I wish it was that simple, though. Magkaibigan kami ni Clyde simula pa noon at minahal ko siya… but right now, I don’t think I still love him. I’m not even sure if he loves me too. Kung iyon lang naman pala ang dahilan ng pagtataksil niya, hindi ko masasabing mahal niya nga ako.

    “It’s not that simple…” iyon lamang ang masasabi ko.

    Alam kong alam nila ang ibig sabihin ko. My dad wants me to be in a relationship with Clyde. Ang kompanya ni daddy ay nanliligaw sa pamilya ni Clyde upang maging investor. He clearly asked me to be with him for that. I disliked the idea. Dahil gusto ko si Clyde… Gusto ko siya kaya naging kami, hindi dahil iyon ang kagustuhan ni daddy.

    But right now… nagpapatuloy kami ni Clyde dahil iyon ang gusto ni daddy.

    “It is simple! Just ask your daddy to find another partner imbes na ang mga Prieto!” ani Jade. Halos hindi ko na siya marinig dahil sa ingay sa bar.

    Yes, we’re here again. Hindi nga lang sa parehong bar na pinuntahan namin noong nagkita kami ni Logan. It’s a different bar. Iyon din ang hiningi ko. I don’t want to bump into him anywhere. Laking pasasalamat ko nga na hindi na ulit kami nagkita sa Del Fierro Building!

    “Let’s dance!” sabay tayo ni Jade.

    Wala siyang boytoy ngayon kaya naghahanap na naman ng bago. Ako ang hinila niya dahil si Tessa ay kasama naman ang kanyang boyfriend.

    “Ugh, Jade! Calm down!” sabi ko ngunit sumunod na rin naman.

    Kaming dalawa ang nagsayaw. Maraming lalaki ang nakapaligid pero hindi ko na pinansin. Ayaw ko nang maulit pa iyong nangyari noong nakaraan. I would rather dance with Jade and pretend we’re lesbos…

    The music got so loud. Pumikit ako para sumayaw sa tugtuging pamilyar sa akin nang bigla akong nauntog sa kung sinong nasa likod ko.

    Sa unang pagkakauntog ay hindi kona pinansin. It’s probably an accident. Tawa nang tawa si Jade habang pinagmamasdan ang isang modelong kumikindat sa kanya.

    “Oh Just go to him already!” sabi ko at sinabayan na rin siya ng tawa.

    Isang beses pa ulit akong nauntog sa likod. Nilingon ko na kung anong nangyayari at nakita kong nakatalikod sa akin ang isang babaeng kasing tangkad ko. May kahalikan itong lalaki, kaya siya madalas na uuntog sa akin.

    Tumigil na si Jade sa pagsasayaw at humalukipkip nang nakikitang lumalapit na ang lalaki sakanya. Now I’m alone! Babalik na nga lang ako sa table namin. Ang bilis talagang makahanap ni Jade ng lalaki.

    Umatras ako at may tumusok sa gitna ng aking paa. Kung hindi lang ako nakasandal kay Jade ay tuluyan na akong natumba dahil sa babaeng umatras patungo sa akin.

    The girl laughed. Kahit na maingay ay narinig ko ang sinabi niya.

    “Oh, I’m sorry…” malandi ang tono niya at bumaling sa lalaking kahalikan.

    “Why don’t you two… get a fucking room!” iritado kong sigaw.

    Nanlaki ang mata ko nang nakita kung sino ang lalaking kahalikan noong babae. Smiling wide is Logan Torrealba. Is he mocking me or what?

    Tumayo ako ng maayos at umiling. I can’t believe this! Ganito ba ka liit ang BGC at kung saang bar ako ay naroon siya?

    “Honey, let’s do it again…” anang babaeng may sobra ang pagka mestiza.

    “Hello, Portia! We meet again,” rinig ko ang panunukso kay Logan.

    Uminit ang pisngi ko. Pakiramdam ko ay pumutok ang mga ugat sa aking noo dahil sa galit na nararamdaman. “Mag ingat nga kayo! I am dancing here! This is my space! Why don’t you two get a fucking room andfuck in there, huh?”

    “Porsh!” hinawakan ni Jade ang aking mga balikat.

    Alam ko at hindi niya na kailangang i point out sa akin. Iyong mga malapit sa amin ay nakatingin na sa akin. My outburst is a big deal to them. My foot fucking hurt, e. Iyong takong ba naman ng babaeng kahalikan ni Logan ang tumusok dito?

    “If you want to kiss, huwag dito. This is a dancefloor! Look at what you’ve done to my foot!” Tinuro ko ang paa ko kahit hindi ko naman nakita kung anong nangyari doon. “Miss, you’re not even light, for Pete’s sake! You’re so heavy like an elephant!”

    “Portia!” hinihila na ako ni Jade para makaalis doon.

    Humalakhak at umiling lamang si Logan.

    “Look, I said I’m sorry… Hindi ko sinasadya… We got carried away. I don’t know why you’re making this a big deal…”

    Hindi na ako nakinig sa sinabi ng babae. With Logan all smiles, I can’t stay there and try to win an argument. Bahala na sila at badtrip ako!

    Nagmartsa ako pabalik sa aming table. Naudlot pa yata ang affair ni Jade at noong nakitang foreigner dahil sa nangyari.

    “Jesus, Porsh! Calm down!” ani Jade.

    Kumuha ako ng isang shot sa aming lamesa. I don’t even know what liquor is that. Ininom ko na lang kaagad.

    “What happened?” tanong ni Tessa.

    Umupo kaagad ako sa sofa para magpalamig. Naghanap ako ng isa pang shot sa aming mesa at nilagok ito.

    “Nasa dancefloor si Logan Torrealba…” parang iyong pangungusap lang na iyon na sinabi ni Jade ay alam na kaagad ni Tessa kung ano ang buong istorya.

    Bumaling ako sa dancefloor at nakita kong naroon parin ang dalawa. Nakatalikod na ang babae habang sinasayaw siya ni Logan. Hinahalikan ni Logan ang leeg ng babae. Nagsitindigan ang balahibo ko. I can’t believe he’s doing that in front of me?

    “Ano? Alis tayo?” tanong ni Tessa, seryoso.

    Umiling ako. “Bakit tayo aalis?”

    “I thought you don’t want to see Logan Torrealba?”

    “Ayaw ko nga pero nandito na rin naman siya… at nagkita na kami… then let’s stay here. I’m not bitter or what!”

    Tumayo ulit ako. Ngumisi si Jade at agarang nagdiwang.

    “Ganyan! Huwag kang mag iskandalo ha? Naudlot pa naman iyong lovelife na sana kanina!” Umirap siya sa akin.

    Hindi na ako nagsalita. Bumalik kami sa dancefloor. Hindi naman ako madalas na talagang sumasayaw para makahanap ng lovelife. Si Jade ang ganoon. I only dance when I’m so drunk. Hindi para maghanap ng lovelife dahil nakatatak sa isip ko si Clyde noon.

    Nagsaya na si Jade nang tuluyan na siyang nilapitan ng lalaking kumindat sa kanya kanina. I danced alone pero nang may lumingon sa akin na lalaki ay sinabayan niya na ang sayaw ko. Sa malayo ay kitang kita ko ang patuloy na pagsasayaw ni Logan at noong babae kanina.

    His eyes were all on her and I can’t help but get annoyed.

    “Portia…” tawag ng lalaking nasa harap ko, nagsasayaw.

    “Andrew!” bahagya akong nagulat nang namukhaan ang isang college classmate. “Kamusta?”

    “Fine… Ikaw? Mas lalo kang gumanda, ah?” ngumisi ang classmate ko.

    Bumaling ang mata ko sa kay Logan na nakatingin na ngayon sa akin habang sinasayaw iyong babae niya.

    “Salamat! Oh, saan ka nagtatrabaho?” tanong ko, nakatingin parin kay Logan.

    Mas lalo kong idinikit ang sarili ko kay Andrew. Not because I like him or what… We’re just friends and I heard he’s a she… so…

    “Ah! Sa isang publishing company ako, e… Ikaw?” tanong niya.

    Tumaas ang kilay ni Logan. The girl’s hands were all over him ngunit ang titig niya ay nasa akin. Nilagay ko rin ang kamay ko sa batok ni Andrew at gumiling ako malapit sa katawan niya.

    “Whoa!” ani Andrew, totally forgetting about his question. “I’m sure you know I’m…”

    “I know, Andrew…” Umirap ako.

    “Hindi ba ay kayo pa ni Clyde Prieto?”

    Tumango ako.

    Bumaling ulit ako kay Logan at nakita kong diniinan niya rin ang sayaw niya sa babae. Nag apoy ang aking pisngi… why… why would he?

    I went all out. Nag dry hump na ako kay Andrew. Tawang tawa siya sa ginawa ko ngunit sinabayan niya rin ako. I’ve never danced that way ever at tingin ko ay hindi na iyon mauulit pa!

    Habang nagtatawanan kaming dalawa ay may humigit sa aking braso. Logan towered over Andrew. Nang tingnan ko ang nakaigting niyang panga ay nanliit ako. Bigla kong naisip kung nasaan iyong kahalikan niya kanina? Iniwan niya para lang istorbohin kami ni Andrew?

    “Logan…” tawag ni Andrew nang naagad ako.

    Nilingon ko si Andrew ngunit agad na nilagay ni Logan ang kamay niya sa aking baywang. Naramdaman ko rin kaagad ang kanyang katawan sa akin. A very possessive stance… kaya napabaling ako sa kanya.

    Nakadungaw siya sa akin, seryoso ang mga mata.

    “What are you doing?” tanong niya.

    “What?” nagtaas ako ng kilay.

    “I know you only did those moves to turn me on-“

    Tumawa ako. “Logan, don’t assume too much. Nakamamatay ‘yan… So what if I have fun with other guys-“

    “I thought you’re committed? Para namang hindi.”

    Tinamaan ako sa sinabi niya. Hindi ako nakapagsalita.

    “Well then… accept my offer. If you want to have fun with other guys, I’ll make sure you’ll have fun with me. I assure you it’s more fun, Portia. If you would only accept…”

    “I told you, Logan.” Pumormal ang boses ko. “May boyfriend ako.”

    “I don’t care about your boyfriend. So what? Just accept my proposal! I promise it’s going to be worth it…”

    Malalim at seryoso ang kanyang mga mata. I can’t believe he’s asking me that!

    “I am not going to be your flavor of the night, Logan. Asan na ba iyong babae mo at bakit hindi ka makuntento? I thought you’re done with me. We hooked up that night and supposedly you’re done with me… You should be!”

    Sumayaw siya at diniin niya ang sarili niya sa akin. His fingers caressed my neck. Hindi ko mapigilan ang pagtindig ulit ng balahibo ko.

    “I’m not done with you yet… I still want you… I want you over and over again…”

    Umiling ako. I am not falling for this trap. Hindi ako makapaniwala na simpleng mga salita niya ang nagbibigay sa akin ng ilang boltahe ng elektrisidad na hindi maibigay sa akin ni Clyde! Fuck!

    “Your boyfriend is just accross the room, with another girl. Break up with him. Play with me,” bulong niya sa akin.

  • Kabanata 4Open or Close

    Kabanata 4

    I’ll Be Waiting

    Imbes na magpatuloy sa pagsasayaw ay tinungo ko ang tinutukoy ni Logan. I’m sure hindi siya nagsisinungaling. Para saan ang pagsisinungaling niya ‘di ba?

    Naaninag ko kaagad si Clyde sa may bar. May kabulungan itong babae. Halos masuka ako nang makita ang labi niyang bahagyang hinahalikan ang tainga ng haliparot niyang kabit. Nawala na ako sa aking utak. Nag dilim ang paningin ko at gusto ko na silang sugurin. Ito ang unang pagkakataon na nakita ko si Clyde, live na nakikipaglampungan sa kanyang babae! Lagi ay sa pictures ko lang nakikita!

    “Don’t do it… Magmumukha ka lang tanga.” Hinigit ni Logan ang aking braso bago pa ako magmartsa patungo kina Clyde.

    “Bitiwan mo ako!” I ordered. No ones going to stop me from doing this!

    Hindi niya ako binitiwan. Imbes ay mas lalo niya lang hinigpitan ang pagkapit sa akin.

    “Bitiwan mo ako, Logan!” mariin kong sinabi.

    Ngunit nang ibinalik ko ang aking mga mata kay Clyde at doon sa babae niya ay nakita kong lumabas na sila ng bar. Gusto ko silang sundan ngunit sa dami ng mga taong papasok ay hindi ko na mahanap kung saan sila nagtungo!

    “Crap!” sabi ko sabay labas ng bar.

    I need to find Clyde and his bitch! But then… ano ngayon kung mahanap ko siya? Hindi rin naman ako pwedeng makipag break? And what would he tell me? Na hindi ko rin naman naibibigay sa kanya ang gusto niya, hindi ba? What the hell?

    Napatunganga ako sa labas ng bar. Hindi ko na mahanap doon si Clyde at ang kanyang babae. Kahit sa mga sasakyang nakapark sa harap ko ay wala rin doon ang sasakyan niya.

    I feel so damn stupid and helpless. Gusto ko nang tawagan si daddy at magmakaawa sa kanya ngunit alam kong hindi niya rin ako papansinin. Business is everything to him!

    Natulala ako. I should have brought my car. Kung bakit pa kasi ako sumabay na lang kanina kina Tessa? Jade’s stupid idea got me again!

    Kinuha ko ang cellphone ko para matawagan ang tanging taong makakaintindi sa akin. Dis oras na ng gabi at alam kong maiistorbo ko si mommy pero kahit saglit lang ay gusto ko siyang makausap.

    Narinig ko kaagad ang boses ni mommy sa kabilang linya. I can’t help but feel good. Hindi pa siya natutulog!

    “Mommy!” bati ko, panandaliang nakalimutan ang nangyari kanina.

    “Portia, kamusta?”

    Bumuntong hininga ako. Agaran ang pagkakaalala ko kung bakit ako napatawag.

    “Nasa isang bar ka ba?”

    Kahit na nasa labas na ako ay naririnig parin ang dagungdong ng musika sa loob tuwing may pumapasok doon. Lumayo ako ng bahagya para makausap si mommy ng maayos.

    “Wala na po. I called because…” I couldn’t put it into words. “I saw Clyde with a girl today…”

    “Ganoon ba? Nasabi mo na ba ito kay Leoncio?”

    “Hindi pa po…”

    “By the way, it’s good that you called… Can you come here? I want to talk to you about something.”

    Uminit ang dibdib ko sa narinig ko kay mommy. It’s not everyday na iniimbitahan niya ako sa bahay at mas lalo na para makipag usap sa akin.

    “Yes po… I’ll be there in five minutes,” sabi ko.

    “Sige, Portia. Just text me when you’re inside the village.”

    Mabilis ang pintig ng puso ko. Ang una kong inisip ay kung ano ang maaari kong dalhin para kay mommy sa disoras ng gabi. I know she likes liquors kaya bibili na muna ako ng paborito niyang wine. I fished for my keys inside my purse. Oo nga pala! Hindi ko nga pala dala ang sasakyan ko!

    “Dammit!” I told mom I’ll be there in five minutes! Paano iyon ngayon kung magtataxi lang pala ako?

    “What’s wrong?” Baritonong boses ng lalaki ang narinig ko sa aking likod.

    Kung hindi ko lang agad nalingunan ay baka inatake na ako sa puso. Logan Torrealba is standing behind me. Hanggang ngayon! Hindi ko inakala na nanatili siya doon. Why would he?

    I took in his serious features. His properly chiseled face and masculinity made me forget that he’s an enemy to me. This devil wants an arrangement! Magulo na nga ang buhay ko, mas lalo niya pa yatang paguguluhin!

    “Nothing. Why are you here?” tanong ko.

    “Obviously, I thought you’d beat the shit out of your ex’s girl.”

    Gusto kong ipagdiinan na hindi iyon girlfriend ni Clyde! Last month lang ay ibang babae ang nailink sa kanya. So these women are his bitches! Oh my God, Portia? Can you hear yourself?

    “I didn’t. Hindi ko naabutan. You may go now…”

    Tiningnan ko ang aking relo at nabawas na ang isang minuto sa sinabi ko kay mommy. Why did I tell her na nandoon na ako sa loob ng limang minuto gayong mahihirapan pala ako?

    “You want a ride to your mom’s?” Tumagilid ang ulo ni Logan.

    Nilingon ko siya. Portia, you know he’s a devil but… his offer is great! Hindi ako makaabot sa village sa loob lamang ng ilang minuto. Bibili pa ako ng wine. Mas mabilis ito kung may sasakyan, hindi ba?

    Nauutal pa ako sa isasagot ko nang may lumapit na valet sa amin. Well, I’m not even sure if it’s a valet or it’s his body guard. Isang kulay dark blue na Mustang ang lumapit sa amin. Nanliit ang mga mata ko. Naaalala ko pa nang sinakyan ko ito bago kami pumunta sa hotel.

    “Get in…” aniya at pinagbuksan ako ng pintuan.

    I remembered the first night I was with him. Pero panandalian lamang iyon dahil agad kong itinuon ang pansin ko sa nalalabing oras na ibinigay ko sa sarili ko.

    Pumasok ako nang hindi nagsasalita. I fastened my seatbelts. He smiled and then shut the door. Umikot siya para sa driver’s seat at pinaandar kaagad ang sasakyan.

    “Where do you live?” tanong niya.

    “Uh… Dito lang… I mean… do you mean my parents? I mean my mom?” Nataranta ako sa tanong niya.

    Bahagya siyang lumingon sa akin bago pinaharurot ulit ang sasakyan.

    “C-Can we drop by a store first? I need to buy a wine.”

    Hindi na niya ako tinanong kung saan. Dinala niya na ako sa pinakamalapit na liquor store. Kinalas ko kaagad ang seatbelts pagkapark niya at agad na akong lumabas.

    Sumunod lamang siya sa akin sa loob. Dinampot ko ang Chateau Villemaurine nang nakita ko iyon.

    Binuksan ko ang aking purse para sa pera ngunit nauna na ang card ni Logan. Nagulat ako sa ginawa niya.

    “Hey, I can pay that…” I said.

    Tumango siya. “I know…”

    “Bakit mo binayaran?” tanong ko nang binalik na sa kanya ang kanyang card.

    “Because I can? Now, where do we go next?” tanong niya at naglakad na palabas doon.

    I couldn’t believe him. Sumunod na lang ako dahil na rin sa schedule. Gusto kong makipagtalo sa kanya tungkol sa ginawa niya ngunit wala na akong panahon. Pagka pasok namin muli sa kanyang Mustang ay sinabi ko na ang address ng bahay nina mommy.

    Tumunog ang cellphone ko sa kalagitnaan ng byahe. Sinagot ko ang tawag ni mommy, kabado.

    “Where are you?” tanong niya.

    “I’m almost there. Sorry, mom. Hindi ko po dala kasi iyong sasakyan ko. Naki hitch lang ako sa isang… uh.. kaibigan.” Bumaling ako kay Logan. Kaibigan?

    “Okay. I’m waiting.”

    “Okay po… Malapit na po ako, don’t worry.”

    Pinutol kaagad ni mommy ang linya. Bumuntong hininga ako. Mas lalong pinaharurot ni Logan ang kanyang sasakyan. Papasok kami sa village ay naisip ko kung paano ako tuluyang nagtiwala kay Logan. Tawag ba iyon ng pangangailangan? Siguro ganoon nga.

    “Here…” I told him nang nasa tabi na kami ng mansyon nina mommy.

    Tiningala ko ang kalakhan ng gate. Kita ang buong bahay galing sa labas. Lumapit ang security guard para pagbuksan ang gate. Lumabas ako sa sasakyan ni Logan, dala ang wine. Nilingon ko siya para magpasalamat. Lumabas din kasi siya sa sasakyan.

    “Uh, I don’t know how to thank you for this. Kinailangan ko talaga ng tulong mo…” sabi ko.

    “No problem. Do you want me to wait for you or fetch you later o dito ka na matutulog?”

    Nanlaki ang mata ko. His authoritative aura didn’t fit his offers to me. Hindi ko mahagilap sa kanya ang ere ng isang taga sundo. Nagtaas siya ng kilay. Oh well, that’s probably because he wants something from me.

    “Logan, don’t get me wrong. What happened that night was a blur to me. Wala ako sa tamang pag iisip. I know I sent you crazy signals but now that I’m not drunk… I tell you… I’m not the type of girl-“

    “Portia!” narinig ko ang boses ni mommy galing sa loob.

    Crap!

    Hindi ko na naipagpatuloy ang sinabi ko kay Logan. Nilingon ko na si mommy na nasa loob. Naka kulay gold siyang bathrobe at mukhang papatulog na. Imbes na ako ang tiningnan niya ay natuon ang tingin niya sa kasama ko.

    “May kasama ka?” tanong ni mommy nang binuksan ng security guard ang gate.

    “Mom,” I guess I have no choice. “This is Logan Torrealba, the friend I’m talking about.” Humalik ako kay mommy habang tinitingnan niya ang kasama ko.

    “Logan Torrealba…” He said in a serious tone. Naglahad din siya ng kamay kay mommy.

    “Logan Torrealba? Son of the Retired General? Call me tita Carina.”

    “Good evening, po! Yes, I am his son…”

    Bumaling si mommy sa akin ‘tsaka inilahad ang aming bahay.

    “Pumasok muna kayo…”

    Tumango ako at nilingon si Logan. Magtatanong sana ako kung wala ba siyang lakad ngunit nanatili na ang mga mata niya sa bahay. Bumaling na lang ako kay mommy para maibigay ang dala kong wine.

    “Is this Chateau Villemaurine?” tanong ni mommy nang nakuha ang wine.

    “Yes, mom. That’s your favorite…” Nangingiti kong sinabi habang hinahabol siya sa paglalakad. Logan’s behind us.

    “Thank you, darling…”

    Sinalubong siya ng isang katulong para sa wine. Pumasok kami sa bahay at pinaupo niya kami sa sala.

    “Want some wine, Logan?” tanong ni mommy sa kasama ko.

    “I’m fine, tita. I’ll just wait for Porsh…”

    Tumingin si mommy sa akin. Kita ko sa mga mata niya ang pagtataka sa inaasta ni Logan. Umiling ako at imbes na salubungin siya ng paliwanag ay iniba ko ang topic.

    “Where’s Katelyn?” tanong ko.

    Dumating ang katulong para sa wine. May wine glass doon at agad nagsalin si mommy ng wine na dala ko. Inutusan din ni mommy ang katulong na bigyan ng isang wine glass si Logan. He accepted it courteosly. Ngumiti si mommy na parang hindi ako narinig.

    “Mom, si Katelyn?” ulit ko.

    “Katelyn’s with her friends. May sleep over lang…”

    Tumango ako. I suddenly feel awkward na nandito si Logan. Mag oopen up pa naman ako kay mommy ng tungkol kay Clyde. “I came here because of what happened kanina, My…”

    Kumunot ang noo ni mommy at sumimsim sa kanyang wine. “What happened?”

    “About Clyde… I saw him again with another girl…”

    Nagkibit ng balikat si mommy. “Tell your dad. By the way, pinapunta kita dito para sabihin sa’yo na nag back out ang ilang inimbitahan sa exhibit ni Katelyn…”

    Hindi ako nakapagsalita. I was about to tell her the whole story of what happened between me and Clyde. Hindi ako makahirit dahil sa sinabi niya.

    “What… happened?” tanong ko.

    Tumuwid ako sa pagkakaupo.

    “Well, nag back out ang dalawa sa malalaking kumpanyang inimbitahan namin. Hindi pa alam ni Katelyn. I don’t want to break her heart…” iling ni mommy. “I don’t know how to tell her that. The exhibit’s next month…”

    “You can move it, mom.”

    “And what will I tell her? Na iniba ko ang schedule dahil nag back out ang mga inimbitahan?”

    Nag isip pa ako ng paraan. “Then… Iyon lang ba ang mga inimbitahan? I’m sure you sent a lot of invites!”

    “We sent a lot of invites. Tanging ang dalawang iyon lang ang malalaking kumpanya at may halaga para kay Katelyn…”

    Nanghina ako. I can’t find another way if the exhibit’s next month!

    “I’m sure small time companies can help her endorse her paintings, mom. Hindi naman sa laki ng mga tao iyon… Nasa dami iyon. Mas maraming tao, mas maraming exposure-“

    “Ugh! Darling, you know Katelyn… She wants what she wants… She wants this… she needs to get this. You’re in the same line. Wala ka bang maitutulong sa kanya?”

    Ngumuso ako. Nakita kong bumaling si mommy kay Logan.

    “What kind of paintings does her sister have, tita?” pormal na tanong ni Logan.

    “Well, marami hijo… All sorts,” ngumiti si mommy.

    Bumaling ako kay Logan. Pakiramdam ko ay sobra sobra na na dinala ko siya dito sa amin at ngayon… mukhang may maitutulong pa yata siya.

    “We are also involved in resorts and real estates… I can send some people to try and watch the exhibit. Pwedeng irepresent ang tatlong kompanya… One is the Highlands, the del Fierros and our Trions…”

    Kitang kita ko ang pagkislap ng mga mata ni mommy. “Talaga? Well, that’s good! Thank you, kung ganoon! I’m sure Katelyn would be happy!”

    Kinagat ko ang aking labi. Should I? Tumango si Logan.

    “My, nakakahiya naman po…” nahihiya kong sinabi.

    “That’s okay, Porsh. It’s nothing…”

    Sinipat ko si Logan. “I can find some other companies. Or I can send an invite to Mr. del Fierro. O sa iba pang company…”

    “Why do you have to find another when I can give it to you?” Nagtaas siya ng kilay.

    Tumawa si mommy. “Logan’s right, Portia. Let him do this… It’s good that you have this kind of friend… Tumutulong sa iyo…”

    Hindi ako nakapagsalita. I was caught off guard. Hindi ko inakalang mas lalong dadami ang utang na loob ko kay Logan. I feel like I used him or something.

    “I’m gonna call Katelyn now. I’m sure she’ll be excited! Anything you want, Logan?” tanong ni mommy.

    “I’m fine.” Ngumiti si Logan.

    Tumikhim ako at pinagmasdan si mommy na tumayo at tumalikod sa amin. Nasa cellphone na siya at kitang kita ko ang excitement sa kanyang mukha habang ibinabalita kay Katelyn ang nangyari.

    Tiningnan ko ang aking mga daliri. I feel like… I won’t be able to tell her my problems anymore. Preoccupied na siya sa nangyari at masyado siyang masaya para buhusan pa ng problema ko.

    Humikab ako. Sinalo ko ang kaonting luha sa gilid ng aking mata. I’m tired and sleepy now… Tiningnan ko ang aking cellphone para sa oras. It’s twelve midnight. Hindi ko pa nga pala naitext sina Tessa at Jade. I should text them now… Siguro ay nasa bar parin sila.

    “It’s late… Do you want to wait for your mom or shall we go home?” tanong ni Logan.

    Nilingon ko siya. His warm, deep-set eyes sent shivers down my spine. Umigting ang kanyang panga. I’m not sure if it’s a mannerism or he’s kind of pissed.

    “Uwi na ako…” sabi ko. Abala na rin si mommy sa pagtawag kay Katelyn.

    “I’ll get you home. Magpaalam na tayo sa mommy mo…”

    Tumango ako at tumayo. Tiningnan ko ang wine na bigay ko. Nakabukas ito at nasa mesa lang kasama ang wineglass. Huminga ako ng malalim at nagtungo na kay mommy.

    “My…” Nasa cellphone parin siya. “Uuwi na po ako. Aalis na kami ni Logan…”

    “Wait, Katelyn…” ani mommy at binaba ang phone. “Logan?”

    Nauna na siya sa kug saan si Logan. Sumunod ako sa kanya.

    “Thank you for coming… Portia, thank you… Mag ingat kayo pauwi. Shall I send your office an invite, Logan?” ngumiti si mommy.

    “Sure, tita. I’ll be waiting.”

    “Thank you, hijo…”

    Hinalikan ko si mommy sa pisngi.

    “Bye, mommy. I love you… Matulog ka na po… Gabi na… Tell Katelyn to sleep also…” sabi ko.

    “Sige na… Salamat! Salamat Logan… Hope to see you soon…”

    Kumaway si mommy sa amin habang paalis kami ng bahay. Tahimik akong naglakad patungo sa pintong binuksan ni Logan. Nag abang siya sa akin at ‘tsaka pa lang niya sinarado nang nakapasok na ako.

    Naninikip ang dibdib ko. Nilingon ko si mommy na kahit nasa veranda ay nasa cellphone naman ang tainga. I wanted so bad to tell her about my problems but… that’s okay… Maybe next time, then?

    “Where’s your condo?” tanong ni Logan nang nakapasok na siya sa kanyang sasakyan.

    “Just in BGC. I-Ikaw?” Nanginig ang boses ko. “Ikaw? You can drop me outside of this village. I can find a taxi…”

    Umigting ang panga ni Logan. His hard features showing making him more masculine. Pinaandar niya ang sasakyan.

    “I’ll make sure you’re home…”

    Hindi na ako nagsalita sapagkat masyado nang masikip ang dibdib ko. Pakiramdam ko ay maiiyak na ako. I don’t know what to say, anyway.

    “Why don’t you break up with that boy?” tanong niya nang masyado nang tahimik.

    Umiling ako. “Hindi pwede. Papagalitan ako ni daddy.”

    Tumigil ang sasakyan niya sa highway. Bumaling siya sa akin.

    “So what if your dad gets angry? You two looked over! You should be…”

    Umiling ulit ako. “Magagalit si daddy…” Iyon lang ang nasabi ko.

    Nalaglag ang panga ni Logan. I wish I could explain it to him better. I just couldn’t.

  • Kabanata 5Open or Close

    Kabanata 5

    Pagkatapos kong magpasalamat kay Logan ay umakyat na ako sa tower. I was just too preoccupied to even think if he’s fine or what.

    ‘Tsaka lang ako tuluyang natauhan nang nasa loob na ako ng aking condo unit. Ilang tawag galing kay Tessa at Jade ang nasa cellphone ko. Tinext ko na lang ang dalawa na nakauwi na ako para hindi na mag-alala.

    Humiga kaagad ako sa kama at nakatulog. Pagod na pagod ako sa lahat ng nangyari.

    Inuubos ko ang weekends ko sa pag gy-gym o di kaya ay pag jo-jogging. Normal na ang pakiramdam ko. Sa sobra sigurong redundant ng pagtataksil ni Clyde ay namamanhid na ako. I don’t think I love him anymore. Pakiramdam ko nga ay wala na kami. Hindi nga lang opisyal na nag break dahil mahihirapan lang ako.

    Kasosyo ng daddy ang pamilya ng mga Prieto. On Clyde’s part, ganoon din siguro ang nararamdaman niya. We’re both just pressured by our parents…

    “Umalis ka na naman ba kasama si Logan Torrealba?” nangingiting tanong ni Tessa sa akin.

    Buong team kaming nasa conference room para ipresent ang aming designs for the newest real estate of Trion Corporation. Kabado ang aming supervisor. Kami rin naman, lalo na’t ako ang naatasang mag present sa interior design. Design ko kasi ang naaprobahan niya.

    “Hindi ganoon ang iniisip mo… Pumunta kami ng QC para bisitahin si mommy…” Hindi ako nakatingin kay Tessa.

    Nanatili ang mata ko kay Jade na abala sa projector kasama ang intense naming supervisor. Mas lalo siyang nakakalbo dahil sa pressure na tinutuon sa kanya ngayon. And Jade’s there to assist him.

    “Ohh! Meet the mom? Anyway, alam mo ba kung kaninong kompanya itong kliyente natin ngayon?”

    Umirap ako. I know she’ll point that out. “Alam ko. Kaya nga kabado iyan si Architect kasi sa del Fierro ito, hindi ba?”

    Nag ngising aso si Tessa sa akin. “Yup. And particularly the Torrealba’s corporation, hindi ba?”

    Umirap ulit ako. Paniguradong iniisip niyang nandito si Logan? I don’t think so…

    “Come on, Porsh! The Trion Corporation owns… what? Iyong security services, investigations and all… And I heard na kaya sila nag venture into real estates, kasi iyon daw ang gusto ni Logan Torrealba. So most probably, our client will be him!”

    Hindi ako agad umimik ngunit gumapang ang kaba sa akin. Bakit hindi ko iyon naisip? Iyong naiisip ko lang ay parte siya ng Trion, iyong sa mga security services… Hindi ko man lang napag isipan na maaaring siya nga ang mag rerepresent sa buong kompanya ngayon?

    “This is their second real estate and I heard it’s for the high end customers. I’m sure he’ll show up here!”

    Umiling ako. “And so?” I tried to sound okay.

    Iniisip ko pa iyong huli kaming nagkasama. I lost it there. Masyado akong naging emosyonal sa harap niya. He’s a monster and I can’t believe I let my guard down around him that time!

    “Well… I’m just saying na magkikita kayo ngayon… at ayan na siya…”

    Naka black suit si Logan nang pumasok sa double doors ng conference room. Unlike his aura the last time, he’s more intense now. Isang beses na tumama ang mata niya sa akin ay humaltak ang paghinga ko. Dammit! Nag iwas agad siya ng tingin at niluwangan ang kanyang neck tie na para bang kagagaling niya lang sa isa pang mas mabigat na meeting.

    May kasama siyang isang may edad na lalaki, probably one of their major stock holder, dalawang body guards at isang babaeng kasing edad niya.

    “Good afternoon, sir!” bati ni Tessa.

    Bumati rin ako sa maliit na boses. Bumaling ako kay Logan na ngayon ay umuupo sa mga upuang hinanda namin para sa kanila.

    Tiningnan nito ang kanyang relo, para bang may appointment pa siya mamaya. I can’t help but notice how perfectly angled his jaw was. Matangos ang ilong nito na mas nag depina sa mga matang malalalim. Pumangalumbaba siya habang naka dekwatro ang upo. Nanliit ang mata niya sa presentation sa projector.

    “Shall we start?” tanong ng aming supervisor.

    Tumango ang matandang kasama ni Logan at nag simula na kami.

    Ang unang plano ng supervisor ay ang alamin kung ano ba talaga ang gusto ng kliyente para sa proyekto. But of course alam na ng supervisor namin iyon beforehand. He just want to point out something.

    “Number one is security…” anang aming supervisor.

    He explained how the houses he designed were good for high end clients. Pinakita niya rin ang anim na disenyong pwedeng pagpilian kung sakali, dagdag sa labing limang una niyang pinakita noon.

    Logan pursed his lips. Hindi ko mapigilang mapatingin sa kanyang mga labing parang laging nang-aakit. Naalala ko tuloy noong hinalikan niya ako. How could his mouth taste like that?

    Wait… What the hell, Portia? Kailan ka pa nagpantasya sa isang lalaki ng ganito ka tindi? Crap! Even his lips?

    “Portia Cecilia Ignacio, one of our interior designers…”

    Napatalon ako nang tinawag ako ng aming supervisor. Dumoble ang kaba sa dibdib ko nang tinahak ko na ang daan patungo sa gitna. Dumilim ng bahagya para sa presentation ko ng design. Lumapit si Tessa sa akin para tumulong din kung sakaling may mga tanong.

    “The designs I will present are based on the past high end clients we had. We tweaked some of them for a finer touch.” Tiningnan ko ang mga designs na pinapakita sa projector.

    Ipinakita doon ang mga sofa na napili.

    “Most of the furnitures are Philippine made…” Bumaling ako kay Logan na ngayon ay pinaglalaruan ang kanyang ballpen.

    Nangingiti siya. Ramdam ko ang pag usbong ng panibagong kaba sa aking dibdib. Holy hell! Pakiramdam ko ay nanginginig na ang tuhod ko habang tinititigan niya ako dito.

    “Suitable ang mga ito sa design ng houses – modern and classy. It comes with four themes… Most of it, minimalist… Cuz from what I’ve heard most clients are young bachelors. Ganoon naman talaga ang madalas na gusto ng mga bachelors. But of course we also have designs suited for starting families…”

    Bumaling ulit ako kay Logan. Nakatingin siya sa akin at bumaba ang mga mata niya sa aking katawan.

    “O-Our w-window treatment… de-depends on the house’s design.” Holy hell!

    Pinaglaruan niya ulit ang ballpen niya. He shifted from one side to another at nakita ko ang pag angat ng kanyang labi.

    “I think this is great. What do you think, Mr. Mariano?”

    Natigil ako sa pagsasalita dahil sa sinabi niya. Nilingon ni Logan ang kanyang katabing matanda.

    “Well, if you think it’s great then… Nagtitiwala naman ako sa’yo Logan.”

    Bumaling si Logan sa akin. Nakataas ang isang kilay niya at pakiramdam ko ay hinahamon niya ako ngayon.

    “We’ll close the deal…” aniya.

    His eyes were deep and burning. Hindi ko matanggal ang titig ko sa kanya gayong ikinukulong niya ako sa loob nito.

    “That’s great!” sigaw ng aming supervisor.

    Lumapit kaagad sila para makipagkamay kay Logan at kay Mr. Mariano. Nanatili akong nakatayo doon. Tumayo si Logan para salubungin ang kamay ng aming supervisor at ng mga ka team ko.

    “Thank you, Sir! Hindi kayo magsisisi!” ani Tessa habang nakikipag kamay kay Logan.

    Tumango si Logan at bumaling sa babaeng nasa tabi niya. “Anya, do I still have time?”

    Tumango naman ang babaeng nasa tabi. It’s most likely his secretary. “You still have twenty minutes, sir…”

    Tumayo si Mr. Mariano at nagharap sila ni Logan.

    “Mananatili ka muna ba dito sa Del Fierro Building? May lunch ako kasama ang aking anak.”

    “Sure, Mr. Mariano. You may go…” ani Logan at kinamayan na rin si Mr. Mariano.

    Nagpaalam sila. Nagsasaya na ang mga ka team ko. Malaki ang ngiti ng aping supervisor at mukhang hindi siya bugnutin ngayon! Parang kahit anong gusto ni Logan ay handa niyang ibigay.

    Bumaling si Logan sa aming supervisor. Nagsasaya naman sa gilid sina Tess, Jade, at iba pa naming mga kasama sa team. May binulong siya rito. Kahit sa bulong ay malaki ang ngisi ng aming supervisor. Hindi pa nga natatapos si Logan ay tumango na ito bilang pagsang ayon…

    Tumingin si Architect Constantino sa akin bago niya pinagtabuyan ang team.

    “You all may go to our office now. Pwede kayong mag break.”

    Isa sana ako sa matutuwa ngunit nakita kong bumalik ang tingin niya sa akin.

    “Portia, you stay…” Tumango pa siya na parang nagpapaasa.

    “Sir?” nagtaas ako ng kilay.

    Oh no! No! No! No! Nagngingisihan na si Jade at Tessa at wala namang pakealam ang iba. Umalis na sila sa conference room at nagpaalam na rin si Architect Constantino. Binilin din ni Logan sa kanyang secretary ang pag alis kaya kaming dalawa na lang ang naiwan doon.

    Now the big conference room is too small for the both of us! Humugot ako ng malalim na hininga at humalukipkip.

    “What is it?” tanong ko kahit na alam ko na ang mangyayari.

    “Let’s sit down and talk…” sabi niya na parang may business deal kaming dapat pag usapan.

    “No!” sagot ko dahil alam ko ang deal na gusto niyang mangyari.

    Tumawa si Logan. “Just sit down and we’ll talk first…”

    Inilahad niya sa akin ang upuan sa harap niya. Tiningnan ko lamang ito.

    “Be professional, come on… Please, sit…”

    “Hindi ko alam na kailangan para maging professional para makipag deal sayo nito?” sabi ko.

    Umupo ako para mag lebel ang tingin namin. His eyes blazed. Hindi ko ipinakita kung gaano ako ka kabado ngayon. Pakiramdam ko ay masusuka ako sa sobrang kaba.

    “Hindi ko alam kung bakit ayaw mo nito… You’re obviously fantasizing about me.”

    Napaawang ang bibig ko. What an arrogant bastard!

    “This could benefit the both of us. I can fulfill your fantasies. You can give me mine…”

    Memories of what happened days ago came like a whirlwind in my head. Uminit ang pisngi ko. I couldn’t help but remember how his body moved under mine. How his strokes made me moan! For fuck’s sake, Portia!

    “It’s a give and take relationship.”

    “Oh!” Umikot ang mata ko. “As you can see, I have enough drama going on with my life. I don’t need another drama. What happened between us is just pure lust and-“

    “Exactly!” His face lit up. “We won’t have that drama because it will be just an arrangement. No relationship. At all!”

    Nanliit ang mata ko. Hell no! Hindi ko alam kung applicable pa ba kung sabihin ko sa kanyang may boyfriend akong tao. I’m not even sure if Clyde’s still my boyfriend!

    “Why don’t you offer some other girl? Maybe your secretary or what…” Hindi ko maitago ang pait sa aking boses.

    Ngumuso siya. “Please… I offered you this because I want you. Bakit mo ako pinapasa sa iba?”

    Tinagilid ko ang ulo ko. Bahagyang bumaba ang tingin niya sa aking labi. “Because all you want is physical relationship. Other girls can give it to you…”

    “I want you, isn’t that enough reason?” His features darkened.

    “And you really think I want you too?” mataray kong tanong.

    “Don’t kid yourself. May rason kung bakit hindi mo iyon nagawa kasama si Clyde-“

    “I was drunk when we did that!” halos pasigaw kong sinabi.

    “Were you so drunk that you begged me to do it?”

    Halos matawa ako. “You are so full of yourself! Ganoon ba ka gwapo ang tingin mo sa sarili mo?”

    “I’m stating facts that I’m sure you remembered!” Natawa siya.

    I’ve met so many arrogant men but never this arrogant. Ang ere ni Logan ay nagsisigaw ng confidence to the level of arrogance. Hindi ko alam kung matatawa ba ako o mamamangha. Tila alam nitong pinagkakaguluhan siya. Alam na alam niyang marami ang nagpapantasya sa kanya. Iniisip ko tuloy kung alam rin ba niyang marami akong naiisip tungkol sa kanya. Him on top of me, sweating and biting his lip!

    Pinilig ko ang ulo ko para madistract ako sa mga naiisip ko.

    “Look, Portia. You gave in to me that night and I know you enjoyed it… so much…” Dumaan sa kanyang mga mata ang init. “You can enjoy it again with me. You and I both know we enjoyed it. You’re thirsty, Portia. I can quench it if you want… If you let me…”

    Humugot ako ng malalim na hininga. “No!”

    “Bullshit! You want it! I can see it! This is hard for you because you want it too!” giit niya.

    Sasagutin ko sana ulit siya ngunit tumunog ang cellphone ko sa isang tawag. Nang nakita ko kung sino ang tumatawag ay halos sumigaw ako ng “milagro”. Napatingin ako kay Logan na ngayon ay naghihintay sa akin. Bumaba rin ang tingin niya sa aking cellphone.

    In there was Clyde’s name… Tumatawag ang lalaking ito sa akin. Hindi ko alam kung anong rason o kung sasagutin ko ba ito. My gut told me I should answer it so without a word, I turned away from Logan.

    “Hello?”

    Noong una ay wala pa akong marinig. Kaonting mga kaluskos lamang sa background.

    “Hello? Clyde?” tanong ko, nakakunot na ang noo.

    Bahagyang gumalaw si Logan. Umiwas ako ng tingin para marinig kung anong sasabihin ni Clyde.

    “Ahh! Ahh!” Soft moans enveloped my ears.

    Noong una ay akala ko biro lang ito. Tiningnan ko ang aking cellphone at nakita kong nasa linya parin siya.

    “Clyde… Ahh! Don’t stop! Shit! Ahh!”

    Nanginig ang kamay ko. This made me want to puke. Bahagya kong tinapon ang cellphone ko sa mesa pagkatapos ko itong patayin. What the hell? Just… what the hell?

    Umaatikabong galit ang naramdaman ko. What the hell was that? Kung ano man ang mayroon sa amin ni Clyde noon ay tuluyan na itong naglaho ngayon. That was the last straw of it!

    “What did he say?” tanong ni Logan sa seryosong tono.

    Hindi ako nakapagsalita. I can’t believe I heard that! Hapon? Really, Clyde? Hapon at ganito ang ginagawa mo?

    “Anong sinabi niya?” Mariin niyang tanong.

    “Nothing…” sagot ko at hininga lahat ng umusok na galit sa aking sistema. This is definitely not a good idea. Not a good idea. “Paano… itong gusto mo?”

    Bahagya siyang natigilan sa tanong ko. Nagdilim ang kanyang mga mata. Huminga siya ng malalim at pumormal.

    “Break up with that dog…” aniya.

    “Tss… Ang akala ko ba ay walang relasyon? So what if I have that relationship with him?”

    “I don’t understand why you have to put up with it kung ganyan lang din naman…”

    “Oh? Hindi ka ba nag research sa akin?” Tumaas ang kilay ko. “Kilala mo ako, hindi ba?”

    Umigting ang panga ni Logan. “Fine. If you don’t want to break up with him… just keep your relationship this way. Iyong hindi kayo nagkikita. And no fucking with him. Definitely no.”

    “Why? Are you jealous?” nagtaas ako ng isang kilay.

    Ngumisi siya. “No… I just want you clean so I’ll be clean too.”

    Halos mapatayo ako sa sinabi niya. Bastos! “And how can I be sure that you are clean? Huh?”

    “I can give you my medical certificate tomorrow. You need to be checked too.”

    Uminit ang pisngi ko. He talks like this is just the next project.

    “Well! Kung wala kang sakit ay wala rin ako.” You’re the only man who touched me. Ever!

    Nagulat siya sa sinabi ko. “Hindi ba ay nag hotel kayo ni Clyde pagkatapos mong magtrabaho noong… wait… you didn’t?”

    “You stalker!” Napatayo ako. “Hindi ba naireport sa iyo ng imbestigador mo na walang nangyari?” I said sarcastically.

    Umigting ang panga ni Logan. He looked so pissed and ready to back out. Why? I don’t know…

    “So… I am your first and only…”

  • Kabanata 6Open or Close

    Kabanata 6

    I’m In

    Maaga akong pinakawalan ng aming supervisor. Halos hindi ako nakapag paalam ng mabuti kina Jade at Tessa dahil sa kaba ko. They were both watching me curiously at wala akong maisagot sa mga tanong nila.

    I guess Logan’s right. We’re adults. I guess I am attracted to him. What is it? Lust? I don’t know. What with my life going down, ano pa ba ang pwedeng gawin, hindi ba? Kundi ang lumipad pataas. This is my escape. This is the joke. Sa kabila ng seryoso at mabigat kong buhay ay ito ang magpapagaan.

    “I brought my car,” sabi ko nang dire diretso ang lakad ni Logan sa valet.

    “Just leave it here,” aniya.

    Magsasalita pa sana ako ngunit tumunog ang cellphone ni Logan. The valet opened the door for me. Tumango ako at ngumiti bago pumasok. Bumaling ako kay Logan na pumasok na rin sa kanyang sasakyan.

    “I told you to cancel the meeting,” aniya sa kabilang linya.

    Sumulyap si Logan sa akin. Tumikhim ako at nag iwas ng tingin. I will pretend I didn’t hear anything?

    “What?” nagulat siya sa sinabi ng tao sa kabilang linya.

    Binuksan niya ang pinto ng sasakyan para makalabas at makausap ng mabuti iyon. Tumayo siya doon, nakatalikod sa akin.

    I opened the window of his Mustang for some air. Narinig ko tuloy ang boses niya habang kausap ang sino mang nasa kabilang linya.

    “It’s failing? I won’t withdraw my shares yet. I need to see the reports tomorrow. I’ll buy more shares if I need to.”

    Tiningnan ko ang sarili ko sa side mirror. Maayos na naka ponytail ang buhok ko at kitang kita ang high cheekbones dahil sa bronzer na nilagay ko kanina. I pouted my lips. I wish they were thicker.

    “Merge? I don’t want it. I don’t need the Trion Security Services.”

    Nagulat ako sa narinig kay Logan. Hindi ba ay business ng pamilya nila ang Trion Security Services? Hindi ba ay business nila iyon? Napalingon ako sa kanya.

    “Pagkatapos kong bilhin ang mga shares, I will make sure na nabawi ko ang capital kaya kailangan kong pataasin ang value, and then I’ll sell my shares so the whole of TSS will fail.”

    What? He wants their business to fail? I don’t get it!

    “Brandon, if you want that company, bilhin mo kay daddy! I don’t want it. I don’t need it,” aniya. “I don’t care if dad wants me in it. If he expects me to save it, makikita niya kung paano ko ito palulubugin.”

    Nanlaki ang mata ko. Alam kong masama siya pero hindi ko naisip na ganito siya kasama. Ang alam ko ay ang Trion Security Services ay business ng pamilya niya, particularly his daddy, the retired General. Bakit gusto niyang bumagsak ito ngayon? How could he do that to his dad? Hindi ko lubos maisip na may ganitong tao. Hindi ko lubos maisip na kaya niyang balewalain ang bagay na mahalaga sa kanyang ama.

    “Don’t call me again,” ani Logan at binaba ang cellphone.

    Agad siyang pumasok. Namataan niya ang pagbubukas ko ng bintana. Sinarado ko ito. Nagdilim ang mga mata niya sa nakita ngunit pinaandar niya parin ang sasakyan.

    Nahirapan akong lumunok. He’s a bastard from his relationship to his family and to other people. He’s selfish! Paano niya nagawa iyon sa kumpanya ng sarili niyang ama? To buy more shares and withdraw it para bumagsak ang pinaghirapan ng kanyang ama! Bakit hindi nalang maging masaya dahil may ama siya? Bakit hindi na lang pagbigyan? Kung ayaw niya pala sa negosyong iyon, can’t he just leave the damn business alone instead? Bakit kailangang wasakin.

    “Do you always… break your dad’s heart?” wala sa sarili kong tanong.

    Nakatingin ako sa kanya. Kitang kita ko kung paano namilipit ang muscles ng kanyang panga. He looked ready to be in a fight. Bumuntong hininga siya bago ako sinagot.

    “We need some rules in this arrangement…”

    Lumunok ako at tumingin sa daanan. I know. I know about hook up rules. Sa mundong ginagalawan ko, hindi na iyon bago. Jade likes hook ups and she’s provided me enough information.

    “Yes, I guess so…” tumango ako.

    Kailangan kong matutong huwag makealam lalo na sa kanya. Hindi ko lang napigilan ngayon dahil sa narinig ko ang pakikipag usap niya kanina.

    Nang nakarating kami sa isang enggrandeng restaurant ay agad namang kinuha ng valet ang sasakyan niya. Pakiramdam ko tuloy ay lagi siya rito… probably with his other hook ups.

    “Thank you,” aniya sa babaeng sumalubong para igiya kami sa isang parte ng restaurant na mas pribado.

    I’ve been here twice with my dad. We always sit beside the glass windows. Ngayon lang ako naigiya sa isang pribadong espasyo. May table for two sa pribadong room na iyon. May sariling waiter din na naghihintay. With the way people greeted Logan, I think he really is a regular customer here.

    Ang kulay tuyong rosas na wallpaper at carpet ay mas lalong nagpatingkad sa mga ilaw sa kandila. He removed his suit. Nilagay niya iyon sa isang rack. Nanatili akong nakatayo.

    I’m still in my black dress. Ito iyong sinuot ko kanina ng nagkaroon kami ng presentation. At least I still fit in here.

    Hinila niya ang upuan ko. Nagkatinginan kami ni Logan. Alam kong nakita ko na siyang hubo’t hubad ngunit ngayon ko lang nakita ng husto ang hubog ng katawan niya ng hindi ako hilo. Kahit na may suot na white longsleeve polo ay kita ko kung gaano ka pirmi at toned ang kanyang braso.

    Iniwas ko ang tingin sa kanyang braso at umupo na doon. Umikot siya at umupo na rin sa harapan ko.

    Binigay sa amin ng waiter ang menu. We ordered something french. Kumuha din siya ng isang wine na mas unang na serve bilang appetizer. Pinapanood ko ang waiter ngayon na nag sasalin ng wine sa aming mga wineglass.

    Ramdam ko ang titig ni Logan sa akin. Napatingin ako sa kanyang mga daliri na nakahawak sa wine glass. His nails were clean and well cut. His hands were big and… dammit! I really should stop this thing!

    “Shall we start?” aniya.

    Tumango ako at kinuha na rin ang wine glass. Ibinangga ko sa wine glass niya iyon. “Okay.” Ngumiti ako.

    Nagtaas siya ng kamay. His dark features became darker. Nilapag niya ang wine glass pagkatapos uminom. “First. Like what I said, I don’t want you fucking just about anyone… or even Clyde Prieto.”

    I don’t furck anyone or even Clyde Prieto. Hindi ko nga lang iyon ipagsisigawan. Para saan pa? “What about you? Are you allowed to fuck anyone else? I know you don’t want me to do it with other people para hindi ka magkasakit. What about me? Is this one-sided?”

    Tumalim ang tingin niya sa akin. Well, Torrealba… if you are wise, I am wiser. If you can play this game, then I can play it better.

    “Okay. I won’t do it with other woman.”

    Nag-iwas siya ng tingin. There! Hindi ko nga lang alam kung tutuparin niya iyon.

    “Another thing…” Pinagsalikop niya ang kanyang mga daliri sa aking harapan. His fingers were damn long. “No personal questions…”

    “No personal questions. I’m fine with that.” Kaya niya ito sinabi dahil sa tanong ko kanina sa sasakyan.

    “I don’t like clingy and jealous hook ups.”

    So… he does this all the time, huh? Oo nga naman. Isn’t it obvious to you, Portia? Hindi naman mukhang santo itong si Logan. Mukha nga lang greek god but definitely not a saint. Ilang hook ups na kaya ang napagdaanan niya and do they always end because the other party is too clingy or jealous?

    “Definitely… I don’t like clingy and jealous men either. Magkakasundo tayo diyan…” sabi ko.

    Nag-angat ng kilay si Logan. Hindi ko mabasa ang ekspresyon niya pero nagpatuloy ako.

    “Do we need to have a schedule or something? I’m a busy person. I wonder if this thing can fit my sched,” sabi ko.

    “Yes, we should. I’m a busy person too. Most weekends ay nagtatrabaho ako,” aniya at sumimsim sa wine glass.

    “You work for Trion Security Services? Probably manage it?” So much for no personal questions. I couldn’t help it!

    Nagdilim muli ang mga mata niya. Tinagilid niya ang ulo niya. I can sense the sarcasm in his evil smile.

    “What happened to no personal questions?”

    Crap! “I just want to see how busy you are. Syempre ay marami kang inaalagaang kompanya kaya ka busy. Ako ay nagtatrabaho bilang interior designer. Most days, when we have a project, mahihirapan ako kung may regular schedule tayo. Though sometimes I’m free pag nag close kami ng deal.”

    “We won’t have a regular schedule. We’ll meet to eat and talk about our schedules each month and we’ll plot kung kailan…” aniya, seryoso at mariin ang bawat bigkas ng salita.

    This is all business to him. Ganito pala talaga iyon. Then let’s do this like the business.

    “How many hours do you need?” nagtaas ako ng kilay.

    “Hours?” He laughed. “Are you kidding me, Portia?”

    “Well… a day then?”

    “I want a week,” aniya.

    Nagulat ako doon. “A week? My work is regular, Logan. Mahirap iyon. If may booty call ka aabsent ako ng isang linggo, ganoon?”

    Huminga siya ng malalim. “If you can leave then.. why not? I’m not asking you to leave for five days every month. Hindi ba ay nagkasundo tayo? We’ll plot the schedule. If we only have two free days then we’ll do that those days. If I want you for a week, and you can leave for a week, then what’s wrong right?”

    I shouldn’t freak out right!? I shouldn’t!

    Kinalma ko ang sarili ko bago tumango.

    “Fine. For now… shall we talk kung kailan so I can plot my schedule?”

    “Friday night then…” aniya.

    Kumatok ang waiter at dumating ang mga pagkain. Hindi ako nagsalita habang inaayos ng waiter ang mga inorder namin. Nang bumalik siya palabas ay umiling ako kay Logan.

    “That’s my grandma’s death anniversary. Bibisita ako sa sementeryo. I’ll be with Kier…” sabi ko ng wala sa sarili.

    “Who’s Kier?” tanong niya, nakakunot ang noo.

    Halos hindi ko narinig iyon. Hindi ko namalayan na bigla kong nasabi ang pangalan ng kapatid ko.

    “What happened to no personal questions?” ngisi ko.

    “Well, I’m asking because he’s probably a friend of yours who wants to also hook up with you? I want you clean, remember?”

    Kinuyom ko ang aking kamao. This man is a big ass! “Oh my gosh! Hindi rin ba iyon nasabi ng imbestigador mo?”

    “Forget it!” nag-iwas siya ng tingin.

    Binalingan ko ang pagkain. Hindi ako nagugutom. I should be hungry right now. It’s seven in the evening! Ganitong oras akong kumakain ngunit sa dami ng nangyayari ay nakalimutan ko na pati ang pagkagutom.

    “Saturday morning, then?” tanong niya.

    “I will try to clear up my sched first. Malalaman ko by tomorrow…” sabi ko habang sinusubo ang Tartiflette na inorder.

    “Are you on pill?”

    Halos masamid ako sa tanong na iyon. No… I’m not. Hindi ko nakita ang dahilan para uminom ako ng ganoon.

    “No…” umiling ako.

    “We should visit your OB.”

    “W-Wait!” natigilan ako. “We? We should visit my OB? No… I can do that. Bukas. Fine…”

    “Is your OB male or female?”

    Nanliit ang mata ko. What’s that supposed to mean? “She’s a female. Why?”

    Umiling siya at nag-iwas ng tingin. “You need to take the pill as soon as possible. We can’t do it yet then. I’m gonna wait till you’re on pill. I don’t want to pull out-“

    “Do you always do this? I mean… fuck girls like this? You don’t use condoms and all sorts?”

    Ngumisi ito sa akin. “I consider this a personal question.”

    I can’t believe it! Hindi na man lang ba ako makakapag tanong para sa aking kapakanan?

    “Fine. I’ll visit my OB tomorrow and I need your medical certificate. I want the most recent one. Probably a week ago…”

    Humagalpak siya ng tawa. What’s funny? “Don’t worry. My last fuck was you…”

    Halos nagtindigan ang mga balahibo ko. Nakatitig siya sa akin. His eyes were dark and intense as he gazed. Halos mabitiwan ko ang mga kubyertos ko. Natutuliro ako dahil sa kanyang titig.

    “And I will believe you? Bago tayo nagkita sa bar ay may kasayaw kang babae. Don’t tell me you didn’t actually do it with that girl days before, Logan. You two dance like you’ve done it twice or thrice, even…”

    Tumawa ulit siya. “I get bored easily. I don’t repeat girls so… just once.”

    Uminit ang pisngi ko. “So you really did it with that girl?”

    “A year ago, Portia. Hindi ba ay personal question din ito?” Ngumisi siya.

    I can’t help but shake my head. “You’re a bastard, Logan Torrealba.”

    “I’ve been called worse, Portia.”

    Tumuwid ako sa pagkakaupo. I can’t believe I’m really doing this?

    “Ilang linggo o buwan bago tayo matapos sa arrangement na ito?”

    “When one of us wants out,” sagot niya.

    “How will I know if you want out?”

    “I will tell you…” aniya. “Or when you’re clingy and jealous.”

    “And when you’re clingy and jealous?” tanong ko naman.

    Kitang kita ko ang hamon sa kanyang mga mata. The playful smile flashed on his lips. I couldn’t take my eyes away from it. His lips… His damn lips! “I don’t do clingy and jealous, Portia. I fuck and leave. That’s all.”

    Ngumisi ako. I’m in, then. I would rather fuck and leave too. Masyado nang mabigat ang buhay ko para sa mga koneksyon at kadramahan.

    Bumaling ako sa pagkain at nagpatuloy. “I like that. I’m in,” sabi ko.

  • Kabanata 7Open or Close

    Kabanata 7

    Portia’s Friend

    “Anong pinag-usapan ninyo ni Logan Torrealba?” tanong kaagad ni Jade nang nakarating ako sa opisina, Lunes ng umaga.

    Patuloy ang paglalakad ko patungo sa aking mesa. Halos tumatakbo na siya dahil sa tulin ng paglalakad ko at sa kagustuhan niyang malaman ang nangyari.

    “Business ang pinag-usapan namin, Jade,” sagot ko.

    “Sus! Alam ko na ‘yan!” Humalukipkip siya at dinungaw ako sa aking mesa.

    Binuhay ko ang computer bago ako bumaling sa kay Jade na nangingiti parin ngayon.

    “Alam mo na pala, bakit ka pa nagtatanong?”

    Hindi doon nagtatapos ang mga tanong niya sa akin. Kaya kahit si Tessa tuloy ay nakakapagtanong kung nag level up na ba kami ni Logan. I can’t believe my friends. Imbes na pagsabihan nila ako na mali ang ginagawa ko ay parang sinusuportahan pa nila ako.

    Palabas na ako sa clinic. Nagpacheck na ako sa OB tulad ng gustong mangyari ni Logan. Magsisimula na rin ako sa pill dahil may period ako sa araw na iyon. Hinahanap ko ang susi ng aking kotse nang tumunog ang cellphone ko sa isang tawag.

    Nagflash ang screen ko ng pangalan ni Logan. We’ve exchanged our numbers after that meeting. Bakit naman kaya ito tumatawag ngayon?

    “Logan…” sagot ko habang hinaharap ang sasakyan ko.

    Humilig ako sa aking sasakyan dahil naging preoccipied na sa tawag.

    “You done with your OB?” tanong niya.

    Napalinga linga ako. Is he stalking me o totoo talagang may imbestigador na nakasunod sa akin? Kahit hindi ko na siya tanungin kung bakit ako kilala, alam ko nang baka bago niya ako sinayaw sa gabing iyon, nakapagtanong na siya kung sino ako.

    “You’re freaking me out!”

    “I’m guessing. I’m not paying someone to stalk you. Get over that, Portia,” aniya.

    “Whatever. Yes, I’m done with my OB. Nag ti-take na ako ngayon. I’m on my period now.”

    “Great! Take it religiously if you don’t want to get pregnant.”

    Napalunok ako. Kinagat ko ang labi ko habang naiisip ang lahat ng nangyayari galing sa sinabi niya.

    “You there?” tanong niya nang di na ako nakapagsalita.

    “Y-Yup. Don’t worry.”

    “Who’s with you?” mariin niyang tanong.

    “I’m alone. Uuwi na ako pagkatapos dito.” I wonder if I’m allowed to ask what he’s doing? “Hmm.”

    “Hmm?”

    “Nothing…” ngumiwi ako.

    “Text or call me when you’re home. I’m in a meeting,” aniya.

    “Okay. Sige…”

    Binaba ko ang tawag at nagpatuloy sa paghahanap ng susi. Nang nahanap ko na iyon ay binuksan ko kaagad ang aking sasakyan.

    Mabilis akong nakarating sa condo. My daily routine is to just go home after work (kung walang gala), mag jogging sa labas, manood ng TV o di kaya ay mag paint, pagkatapos ay matulog. That’s how I always roll. So tonight, I’m gonna do that.

    Wearing my black leggings, black jacket, and black Roshe, tinakbo ko ang kahabaan ng high street. Habang nag jo-jog ay naiisip ko kung saan nakatira si Logan at anu-ano pa ang ginagawa niya tuwing normal na araw. When he called me kanina, it’s six in the evening. Nasa meeting parin siya ng ganoong oras? His schedule must be hectic then.

    Pagkauwi ko ay kumuha na ako ng mga pagkain sa fridge. I should shop. Kaonti na lang ang pagkain ko dito. I’m a healthy eater. Kung pu-pwedeng vegetables and fruits lang ang pagkain ko ay iyon na talaga ang kakainin ko. But of course I still eat meat… Ayaw ko lang talaga tuwing naiisip ko na may pinapatay na hayop tuwing kumakain ako ng karne.

    Naging abala ako sa mga sumunod na araw. With the Trion Corporation’s project, mas lalo lang na pressure si Architect Constantino. Mas lalo siyang naging bugnutin at mas mabilis siyang magalit.

    “I told you the client wants minimalistic designs! This is too much!” aniya kay Jade nang pinakitaan ni Jade ng kanyang project.

    “It’s classy. I think depende po iyon sa tumitingin. I think this is already minimal. You’re a man so mas minimal ang minimal mo sa mga babae,” sumagot pa siya.

    “I. Don’t. Like. That!” Architect’s jaw tightened. Kitang kita ko ang anggulo at gusto kong sigawan si Jade ng “abort mission!”

    “But sir… Dalawang linggo kong itinuon ang pansin ko dito. My supplier’s are in different places and they are all good! Philippine-made ang lahat-“

    “I said, I don’t like it! I hope you get it Miss Escalera.”

    “But Sir!”

    “I said I don’t like it!” sinigawan na si Jade ni Architect.

    Kitang kita ko ang panlalaki ng mga mata ko. Imbes na magpasa ako ng design ay kinalimutan ko iyon. Sinundan ko si Jade nang nag walk out siya. Tinapon niya ang kanyang design na agad kong kinuha para hindi masayang.

    “Jade!” sigaw ko ngunit nakapasok na siya sa elevator at nakaalis na.

    Nagkatinginan kami ng mga kasama ko. Walang ni isang umimik. Ang iba ay nagpatuloy na lang sa kanilang design. Sa malayo ay nakita ko si Tessa na palapit sa akin. Kinuha niya iyong design na ipinakita ni Jade.

    “It’s still minimal…” Nagkatinginan kaming dalawa.

    So I literally spent the whole week in the chaos of work. Nalaman ko rin na hindi nga ako magiging available sa Saturday dahil sa proyektong ito.

    “I am not available this Saturday,” sabi ko kay Logan nang tumawag siya Biyernes ng umaga.

    “I won’t be available either.”

    Ngumiwi ako. He’s busy, huh?

    “I’ll fetch you later. Anong oras kang aalis ng trabaho?”

    “I told you I have an appointment. It’s my grandma’s death anniversary,” sagot ko.

    “I’m going to drive you to that cemetery. Leave your car in that building.”

    Nagulat ako doon. Hindi ko naman alam na pu-pwede kaming magkita ng hindi magkakaroon ng “business”.

    “Why?” hindi ko maiwasan ang pagtatanong.

    “I’ll be out of the country tomorrow for our business. I’ll pack my bags later pagkatapos kitang ihatid sa condo mo. Are you out by four? We can’t do it pero hindi ibig sabihin that I can’t taste you…”

    Parang may kuryenteng gumapang sa akin. Ang maliit na boltahe ng kuryenteng naramdaman ko ay bumagsak at nag materialize bilang init. Crap!

    Napatingin ako sa mga taong abala sa kani kanilang computer. What the hell, Logan?

    “Fine!” hindi ko alam kung paano naging matapang ang boses ko.

    “See you later.”

    “See you…”

    Pinutol niya ang linya. Kahit wala na siya ay ramdam ko parin ang biglang pagkuryente kanina. Dammit!

    “Ayos na ba kayo ni Architect?” tanong ni Tessa kay Jade na mukhang wala sa mood nitong nakaraang mga araw.

    Umirap siya. “I don’t want to talk about it.”

    “Hindi mo ginagawa ang design mo ah? Baka lalo siyang magalit sa ginagawa mo…” sabi ko.

    “Tapos ko na ang design ko. Kung ayaw niyang tanggapin, edi huwag.”

    “Be professional. Hindi niya nagustuhan, make another one. Better yet, ask him what he wants or what he’s expecting. Tutulungan ka namin…” abiso ni Tessa.

    So the whole afternoon, nag brainstorm kami para kay Jade. Naging abala kami sa designs, tulad ng gagawin namin bukas. Nang pumatak ang alas tres ay nagsimula na akong mag ligpit ng mga gamit. Alas kuwatro darating si Logan kaya kailangan tapos na ako by that time.

    Tinext ko na rin si Kier na magkita kami ng mga 4:30 sa sementeryo. I wonder if he’s alone o kasama niya si Maja? Or maybe just like the old times, he’s alone.

    Tinext ko na rin si Logan na bababa ako five minutes to four para hindi niya na ako kailangang akyatin. I don’t want the employees to think we have some monkey business between us. Alam ng halos lahat na may boyfriend ako. Ngunit alam din yata ng halos lahat na si Clyde ay nagtataksil sa akin.

    Nang dumating ang kanyang Mustang ay bumaba rin ang bintana ng driver’s seat. He’s wearing a white longsleeves, rolled up to his elbow. Tumama ang mga mata niyang kulay abelyana kung matamaan ng ilaw. His eyes scanned me. Stopping at my chest. Nag-iwas agad siya ng tingin at umigting ang panga niya.

    “What are you waiting for?” malamig niyang sinabi.

    Hindi ko alam na gusto niya palang dumiretso ako sa front seat. Humugot ako ng malalim na hininga at umikot para sa front seat. Naka itim na bandage skirt ako at puting sleeveless shirt. Nilapag ko ang bag sa likod ng kanyang sasakyan. He waited till I fasten my seatbelts bago siya tumulak palabas ng parking.

    “Nandoon na ba ang kapatid mo?” tanong niya.

    There! Kung paano niya nalaman ang mga tungkol doon ay hindi ko na ipagtataka.

    “Wala pa si Kier doon ngayon. Papunta pa lang din siya,” I said.

    Tumango siya at nanatili ang kanyang mga mata sa kalsada.

    “Wala ka ba talagang hina-hire na imbestigador?” hindi ko na napigilan.

    “Your family is not very private. Kilala ko ng ilang kaibigan ko. I don’t think I need to hire someone to know things about you, Portia.”

    Hindi ako nakapagsalita. By now… he probably knows everything about my family.

    Si Kier Ignacio at Maja Ignacio ay kapatid ko sa ama. They are both younger than me. Si Katelyn Cayetano naman ay kapatid ko sa ina, mas bata rin iyon ng dalawang taon sa akin. So basically, I’m the child in between. Nabuo ako dahil sa isang pagkakamali. The usual one night stand. I’m a result of one drunken night. The result of carelessness, sin, and betrayal. Bago ikinasal ang mga magulang ako ay nagkaroon sila ng kasalanan at ako ang naging bunga.

    That’s also the reason why I’m not living with anyone. I’m living alone at lahat ng luho ko ay binibigay sa akin in exchange of not bugging them in their daily lives. Noong buhay pa ang aking lola ay sa kanya ako nakatira. My grandma died when I was sixteen. Sa edad ring iyon ako nagkaroon ng sarili kong condo. Ayaw ni daddy na tumira ako sa kanya. Ayaw rin ni mommy na ganoon. So I’m nobody’s girl. Naiintindihan ko naman. Bakit gugustuhin ni daddy kung magagalit ang kanyang asawa? Bakit din gugustuhin ni mommy kung magagalit din ang kanyang pamilya? I am the materialization of their sin… Everything about me will remind them of the past. So I understand. I understand and accept everything.

    Sa abot ng aking makakaya, I want my parents to be proud of me. I want them to realize that despite my being a “sin”, I am still a great child! Na pwede parin akong ipagmalaki. Na susunod parin ako sa kanila at mabuti parin akong anak. Na hindi ko ginawang dahilan ang pagiging ganito kaya ako mag rerebelde. I want to prove to them that my Grandmama loved me. She loved me with all her heart na nakaya niya akong palakihin ng walang galit sa mga magulang ko sa kabila ng kakulangan nila.

    Pinikit ko ang mga mata ko. Today, I am going to visit Grandma. Kung sana ay buhay siya.

    “Portia?” malambing na untag ni Logan.

    Hindi ako dumilat. Nagkunwari na lang akong natutulog. But then the long drive made me real sleepy. Kaya ang pagkukunwari ay nagka totoo. Nakatulog ako sa byahe at ginising na lamang ni Logan nang nakarating na kami.

    “We’re here…” aniya at marahan akong tinapik.

    Dumilat ako at napatingin sa paligid. Nagiging kulay kahel na ang langit, hudyat ng nalalapit na paglubog ng araw.

    “I’m sorry, nakatulog ako.”

    Agaran kong kinalas ang aking seatbelts. Luminga ako sa likod at sa harap ng sasakyan. Nakita ko ang sasakyan ng kapatid ko sa unahan.

    “Kier’s here…” sabi ko. “Oh damn!”

    Halos hampasin ko ang dashboard ng sasakyan ni Logan. Hindi ako nakabili ng mga bulaklak dahil nakatulog ako sa byahe!

    “Why?” tanong ni Logan sa isang seryosong tinig.

    “I forgot the flowers!”

    “I bought one while you’re asleep,” aniya at kinuha ang malaking bouquet sa likod ng kanyang sasakyan.

    Napatikom ang nakaawang kong bibig. Tinanggap ko ang bulaklak at agad na tiningnan ang maberdeng landscape na may nakatayong puting mga cross.

    “Thank you, Logan. I’m sorry, nakatulog ako sa byahe. Hindi ko talaga ito naalala…” sabi ko.

    “No problem. You might want to go now and check your brother. Susunod ako…” aniya.

    Natigilan ako. Susunod siya? What are our terms ulit? Hindi ba kami nag usap tungkol sa ibang tao? What if may makakita sa aming dalawa? Kung sa bagay ay ako lang naman ang may problema. Everyone thinks I’m with Clyde. He’s single and very available. Makita man siya na kasama ako, they’ll think I’m just one of his girls… wait… is he single?

    Pinilig ko ang ulo ko. Hindi ito ang panahon para magtanong ng ganoon. My brother is waiting.

    “Okay then…”

    Lumabas ako ng sasakyan niya. Naglakad na ako sa pamilyar na pathway patungo sa kung saan nilibing ang yumao kong lolo at lola. Palapit na ako nang nakikinita ko na si Kier. Nakatayo siya doon at nakapamulsa. He’s only a year younger than me pero mukha na siyang mas matanda sa akin kung maka kilos.

    “Kier!” sabi ko sabay yakap sa kapatid ko.

    Hinayaan niya akong yumakap sa kanya. Kahit nakakunot ang kanyang noo at medyo mukhang iritado ay alam kong hindi siya magagalit. Nilapag ko ang bouquet sa tabi ng lapida ni lola. Napansin ko ang ilang bouquet sa tabi doon.

    Nilingon ko si Kier at tila ba alam niya ang gusto kong itanong.

    “Nanggaling dito si daddy at Maja, kanina.”

    Tumango ako. That’s new. Hindi masyadong bumibisita si daddy tuwing death anniversary ni Grandmama. “Hindi ka sumama sa kanila?”

    Umiling si Kier. “He said… baka daw nandito ka ng maaga.”

    Bumagsak ang pag hinga ko. Hindi niya na lang ako tinawagan at nagbaka sakali siyang nandito ako? Well, my dad’s schedule is hectic.

    “May trabaho ako. How can I be here early in the morning?” tanong ko.

    Tumango siya. “He wants you to join the ExPa foundation, representing him this next week.”

    Nanlaki ang mata ko. I can’t believe he asked me that! Ang Expression through Painting o ExPa ay isang foundation na tumutulong sa mga abused children at maging ang mga indigenous children. Alam kong nagdodonate lang si daddy para bawas sa taxes pero naging masaya ako nang pinili niya ang foundation na iyon. I like painting and I would love to help children express their feelings through it.

    “May painting workshop ba o wala?” tanong ko.

    “Opening pa lang iyon. Probably biddings and all. You’ll represent the company. Wala ako, e. I’ll be in California next week. Dad will travel too kaya gusto niyang kayo ni Clyde ang pumunta.”

    Napawi ang ngiti ko. Of course isasama si Clyde! Of course! Umigting ang panga ni Kier. Kitang kita ko ang iritasyon sa kanyang mukha. His red lips pouted. Nag iwas ako ng tingin at napaisip. I can handle Clyde, right?

    “Kier, you know Clyde’s-“

    “I know what he’s doing. Ilang beses ko nang pinagsabihan si daddy tungkol diyan. I’m sorry, Porsh. If our company can’t stand alone yet, hindi mapapakawalan ni daddy ang mga Prieto…” Mas lalong nagdilim ang ekspresyon ni Kier.

    Ang mga mata niya ay lumipat sa likod ko. Kumunot ang noo ko at napatingin sa kung sino ang nasa likod ko.

    Ang akala ko ay hindi siya susunod! The business society is small. Hindi ako magugulat kung kilala ni Kier si Logan! At ano ang sasabihin ng kapatid ko tungkol sa kanya?

    “Kier… this is Logan…” sabi ko sabay tingin sa kapatid ko.

    “Logan Torrealba?” napatingin si Kier sa akin.

    Tumango ako. Mariing tumitig si Kier sa akin na para bang may kasalanan ako at dapat akong parusahan.

    “I’m sorry to interrupt. I’m Logan Torrealba…” ani Logan at naglahad agad ng kamay.

    Tumango si Kier at tinanggap ang kamay ni Logan. Ngunit pagkatapos ng kamayan ay bumaling ulit ang kapatid ko sa akin.

    “Dad will get mad at you, Porsh…”

    Crap! “Why?”

    Nanliit ang mata ni Kier. Alam ko ang ibig niyang sabihin. Umirap ako at nagsimula.

    “We’re just friends…”

    Uminit ang pisngi ko nang tumingin kay Logan na seryoso din. Naghihintay siya sa idudugtong ko.

    “And we don’t like… go to events together.”

    Tumagilid ang ulo ni Kier at humakbang palapit sa aming dalawa ni Logan. “I know…” bumaling siya kay Logan. “If you two are just friends, you definitely can’t go to events together.”

    Napatingin ako kay Logan na ngayon ay matalim ang titig sa kapatid ko. Crap! Baka mamaya ay mag-away ang dalawang ito!

    “Basta… you have to talk to Clyde about the event next Saturday. Dad will call, maybe tomorrow to give you the invites. I’m sorry for this, Portia.”

    Tumango ako. “I’m glad to help, Kier. Alam mo naman iyon. I like ExPa.”

    “No… I mean, I’m sorry you have to do this with Clyde…” sabi ni Kier.

    “I’ll be in that same event next week. Why don’t we go together?” singit ni Logan sabay tingin sa akin.

    Nanlaki ang mata ko. Nakita ko rin ang galit sa mga mata ni Kier.

    “She’s going with Clyde Prieto…” sabi ni Kier sa isang matigas na tinig.

    “Well, she can go with me instead, right?”

    Nanliit ang mata ni Kier. Napatingin ako sa dalawa. Pakiramdam ko ay isang pagkakamali na dinala ko si Logan dito. Parang hindi magkakasundo ang dalawa.

    “I thought you’re Portia’s friend? Hindi mo alam na may boyfriend siya?” matamang sinabi ni Kier.

    Umigting ang panga ni Logan. Bumaling si Kier sa akin at tinapik niya ang aking balikat.

    “I’ll go now…” aniya.

  • Kabanata 8Open or Close

    Kabanata 8

    Does It Matter

    Walang imik si Logan nang hinatid niya ako sa aking condo. Umuwi rin siya kaagad. He’s busy after all. So I did my daily routines again at home. Maaga nga lang akong natulog dahil kailangan naming pumasok kinaumagahan kahit na Sabado para sa proyekto.

    Tumunog ang cellphone ko sa tawag ni mommy habang abala kami sa pag de-design. Sinagot ko kaagad ito. Hindi ko alam kung bakit masaya ako at mabilis ang pintig ng puso ko.

    “Hello?”

    “Portia, kamusta?” ani mommy.

    “I’m fine, mom. Ikaw? Nasa opisina po ako ngayon.”

    “I’m fine too. May trabaho ka pa kahit Sabado?” tanong niya.

    “Opo. Busy po kami ngayon.” Binitiwan ko ang computer mouse at bumaling sa dingding.

    “Na send na kaya ni Logan iyong invites? I’m worried at wala pang nag co-confirm.”

    Humugot ako ng malalim na hininga at minasahe ang aking sentido. It’s about Katelyn’s exhibit. “Next month po, mom, ‘di ba? I’m gonna send it personally sa Trion, del Fierro, at kay Mr. Rockwell.”

    “No. No… ask him muna if naibigay niya na ba. Baka mamaya dodoble ang invites, nakakahiya naman. It will make Katelyn’s exhibit look desperate for big companies. Sige na. Ask him, hija…”

    Tumango ako. “Sige… I’m gonna call him now.”

    Tumayo na ako para gumawa ng kape habang tumatawag kay Logan. Alam kong nasa ibang bansa na siya ngayon. Mabuti na lang at may mga Application sa phone at agad rumihistro ang numero niya doon. If he’s online sa Viber, then I can call him.

    He answered my call on the first ring. Hindi ako agad sumagot, dininig ko muna ang kanyang background.

    “Hello…” he sounded formal.

    “I’m sorry I called. Tumawag kasi si mommy at gusto niyang malaman kung na send mo na ang invites. Don’t worry, kung hindi mo pa nase-send, I can send them naman…”

    “Naibigay ko na. All the companies agreed so don’t worry about it.”

    “Logan…” isang malambing na boses ng babae ang narinig ko sa kabilang linya.

    Natigilan ako sa pag hahalo ng kape. He’s with a woman. Is it Anya, his secretary? Sa aking utak ay nailarawan ko kaagad ang mahahabang binti ng kanyang secretary sa lamesa. Uminit ang pisngi ko at bumilis ang pintig ng puso ko.

    “The room you got-“

    Pinutol ni Logan ang babae sa background, “That’s fine, Marina.”

    “Uh… Okay. Salamat. I’ll tell my mom,” napaos ang tinig ko bago ko iyon pinutol.

    Tiningnan ko ang cellphone ko. Ilang sandali pa akong tumunganga bago ako sumimsim sa aking kape. Napaungol ako nang lumapat ang mainit na tubig sa aking labi. Nakakapaso! Muntik na akong magmura sa paglapag ko ng mug.

    So what, right? If Logan’s with a girl? Sa aming usapan ay walang dapat ibang babae. But then again… ako mismo ay hindi sumusunod doon. I have Clyde. Sabihin ko man na parang wala rin si Clyde sa akin ay hindi parin maiaalis na nandyan nga siya bilang boyfriend ko.

    Tinago ko ang aking cellphone at bumalik na sa aking mesa. Pinagpatuloy ko ang trabaho. Laging pumupunta si Architect sa aming mga mesa para icheck kung kamusta na ang mga gagawin. He’s wearing a dark green longsleeves right now. His jaw more defined as he walked near Jade. Hindi pa yata nagkakasundo ang dalawa. Milagro at pumunta pa ang kaibigan ko.

    “Huwag kang mag resign, ha?” ani Tessa nang napansin ang pagfi-Facebook lang ni Jade sa kanyang computer.

    Nagkibit ng balikat ang aking kaibigan. Siguro nga ay mas advantage sa akin ang pagiging ganito. I’ve been called worse, scolded badly, pero hindi parin ako natitinag. Hindi dahil wala lang sa akin ang mga iyon, kung hindi ay dahil na sanay na ako na ganyan noon sa mga magulang ko. I would even be happy if they’ll scold me for something dahil madalas ay wala lang ako sa kanila.

    Nag daan pa ang ilang araw. Logan texted me na sa Wednesday pa daw ang uwi niya dito sa Pilipinas. I didn’t reply. Ano ba ang sasabihin ko? He informed me and that’s all. Naisip ko tuloy ang babaeng kasama niya. Who could it be? Sa pagkakaalala ko, Anya ang pangalan ng kanyang sekretarya. Who is Marina?

    Naglalakad ako patungo sa kulay itim na Escape ni Clyde. Nakasandal siya sa pintuan nito at nakatingin sa akin. Nakataas ang isang kilay niya at ang pitch black na mga mata ay nakatitig sa akin. His wearing his usual coat and tie, nanggaling siguro sa trabaho pinag sososyohan ng pamilya nila at nina daddy.

    Hinawakan niya ang aking baywang nang nakalapit na ako. Agad kong hinawi ang kanyang kamay. I never thought I could dislike him this much. Iyong tipong kahit hawak niya ay nandidiri na ako.

    “Oh, Portia…” ngumiti siya.

    Hindi ako natatawa. I only agreed on meeting him because we will eventually meet para sa ExPa.

    He opened the car door. Inilahad niya ang looban sa akin. Tinapunan ko siya ng matalim na tingin bago ako pumasok doon.

    Umikot siya para pumasok na rin sa driver’s seat.

    “Sa bahay tayo o sa condo mo? I can cook your favorite Sinigang,” malambing niyang sinabi.

    “We’re eating in a restaurant. Hindi sa bahay niyo o sa condo ko,” sabi ko.

    Natahimik siya. Pareho kaming nakatingin na lang ngayon sa daanan. I don’t really feel anything for him anymore.

    “Look, Portia. I know nitong mga nakaraang araw ay hindi na maganda ang relasyon natin-“

    “Good thing you know, Clyde!”

    “Tss… Please, Portia. I know you’re only staying because of the business.”

    Nilingon ko na siya, hindi ko mapigilan. “Aren’t you staying for it too? Huh? Kasi kung pwede kang makawala sa akin, matagal mo na akong iniwan. You would rather be with the girls you are…” Hindi ko masabi.

    “Believe me, Portia. I love you. I love you, okay?”

    Ngumiwi ako. “You know what? I’m tired of hearing all your bulls. Can we just talk about the event instead? Hindi ako nakipagkita sayo para ayusin ang relasyong ito. As far as I know, we’re both in this relationship to maintain our company’s partnership.”

    “Naririnig mo ba ang sarili mo? Kailan ka pa naging ganito? You’re usually very… what happened to you?” Tunog disappointed si Clyde.

    Hindi na ako nagsalita dahil kumukulo na ang dugo ko sa galit. I don’t want to suddenly burst into madness and punch him in the face. Wala na akong emosyong nararamdaman sa kanya.

    Tahimik kaming pumasok sa isang Italian Restaurant. Naging mabilis ang order ko ng pasta at wine. Ganoon din siya. Tiningnan niya ako and I guess he wants this meeting to be slow and thorough. Malas niya lang at nandidiri ako kaya mas gugustuhin ko ang mabilisan.

    “Sunduin mo ako sa condo ng mga six PM this Saturday.”

    Tumango siya. “Your dress-“

    “I can find myself a dress and a pair of shoes so no thanks. You don’t have to worry about it.”

    “Portia, you sound so bitter. Seriously, what happened to you?” Umiling si Clyde.

    Nag-iwas ako ng tingin sa kanya.

    “Do you have someone else? Are you seeing someone else?”

    Nag-angat ako ng tingin sa kanya. How dare he sound like it’s offending him?

    “Ano ang akala mo sa akin, Clyde? You think I would put up with you? You’re a cheating fucker and you think I’ll be hoping you’ll be back in my arms? Clyde, matagal nang napigtas ang litid ko sa iyo kaya huwag ka nang umasa pang maibabalik natin sa dati ang lahat.”

    Kitang kita ko ang pagkawala ng pula sa mukha ni Clyde. Namumutla siya sa sinasabi ko at hindi ko matanggap na pagkatapos ng ilang taong pagtitiis ko sa pagtataksil niya, ngayon lang ako nagsalita ng ganito. For the first time, nagkaroon ako ng kumpyansang masabi ang lahat ng ito sa kanya.

    “Like what you said… nanatili tayong dalawa dito para sa negosyo-“

    “So you are seeing someone else, Portia?” tanong niya.

    “No! You are seeing someone else! Kaya huwag na tayong mag bolahan pa. Mahal mo ako pero may iba ka? May pangangailangan ka na hindi ko napupunan. No! If you really love me, you’ll wait!”

    Napalunok si Clyde. Kita ko parin ang pag po-protesta sa kanyang mukha ngunit hindi niya naisatinig ang kung ano mang bumabagabag sa kanyang utak.

    Dumating ang aming order at nanahimik na ako bilang respeto sa pagkain. Sa kalagitnaan ng pagkain ay nagsalita ako para sa purong business.

    “How much will Tito Leoncio donate?” tanong niya sa kalagitnaan ng usapan.

    “He’s donating five hundred thousand for ExPa. And I think Tito will donate half too so sa ating dalawa, one million,” sabi ko.

    Tumango siya at tiningnang mabuti ang sulat na galing sa Expa Foundation. Tiningnan niya ang listahan ng mga dadalo.

    Hindi ko alam kung bakit hindi ako naging kumportable habang tinitingnan niya ang mga pangalan. Logan’s name is written there.

    “These businessmen, they would donate two million of ExPa?” Natatawa si Clyde habang pinapasadahan ng tingin ang buong sulat.

    Matalim ko siyang tinitigan. “What’s your problem? They want to donate so?”

    “Hindi naman sila nag dodonate para sa ikakabuti ng mga bata. Nag dodonate sila para pabango sa pangalan nila at para na rin tulong sa taxes nila.”

    “Hindi ba ay iyan din ang ginawa ni daddy at ni tito?”

    I know all of these. I am not sure if Logan even cares for the children in that foundation. Ganoon naman halos lahat ng mga negosyante. Nag dodonate sila at may iba’t-ibang mga dahilan sila. Maganda kung may pagpapahalaga sila sa foundation, pero madalas ay iba ang dahilan ng pag dodonate nila. Noong una ay nakita ko ito bilang pagiging selfish, kalaunan ay hindi ko na iyon kinwestyun. Their end is to help other people. Do I need to question it? Ang mahalaga naman ay nakatulong sila.

    Nilapag ni Clyde ang invitation at bumaling na sa akin.

    “So we’ll see each other this coming Saturday. Anong oras bang matatapos? Do you want to go somewhere after the event?” He smiled.

    Hindi na iyon tumatalab sa akin. Kung noon ay kaya ko pang magpanggap na gusto ko nga siyang makasama siya kahit saglit. Ngayon ay nandidiri na ako.

    Umiling ako. “Uuwi ako pagkatapos. We have an upcoming project. I’m busy…”

    Sumimangot siya at tumuwid sa pagkakaupo.

    “Okay, then…”

    That ended our casual dinner with my so called “boyfriend”. Hindi na ako nagpahatid sa kanya sa condo. Ako na mismo ang nagtaxi pauwi.

    Pagkarating ko ng condo ay ginawa ko na ulit ang aking usual routine. Nagbihis ako para mag jogging. Pagkalabas ko ng condo ay nagsimula na ako sa gagawin. Naka earphones ako at naka shuffle na rin ang music nang biglang may tumawag.

    Tumigil ako sa pagtakbo at sinagot ang tawag. I’m panting and wishing for more air as I answered the call.

    “Portia…” Logan’s voice enveloped my ears.

    “Logan…” Bumuga ako ng hininga.

    “What are you doing? Where are you?” tanong niya.

    Natigilan ako sa tanong niya. “I’m jogging here in BGC. Why?”

    Huminga siya ng malalim at hindi kaagad nagsalita.

    “Logan? You there?”

    “No… I’m just checking on you.”

    Ngumuso ako at tumingin sa aking sapatos. Is this clingy? I don’t know…

    “Ikaw? What are you doing?” And where the hell is Marina? Hindi ko na dinagdag.

    “I’m packing. Uuwi na ako bukas. I can’t meet you when I’m home. May pupuntahan ako sa Cebu-“

    I cut him off. “That’s okay. I’m busy anyway.”

    Hindi ko maintindihan kung bakit unti unting umuusbong ang pagtatampo sa aking dibdib. No… I’m not going to lie. Nagtatampo ako at hindi ko alam kung bakit. I hate that he’s so far and I hate that we can’t see each other pagkauwi niya.

    Humalukipkip ako at umupo sa isang bench doon. Tiningnan ko ang mga taong dumadaan.

    “We’ll meet on Friday,” aniya.

    “I can’t. I’ll be out that night.”

    “At saan ka pupunta?” tanong niya.

    “Isasama ko ang mga kaibigan ko para maghanap ng gown sa kay Mindy Torres. Hindi ako nakapagpadesign kaya hahanap na lang ako ng tapos na.”

    “Friends? Tessa and… Jade?” tanong niya.

    “Wait… This is one of those personal questions you are talking about,” sabi ko.

    “It’s necessary. I’m asking you kung saan ka pupunta sa Friday kasi hindi ka papayag na magkita tayo.”

    Umiling ako. “Okay… now I can ask why are we not meeting this Wednesday. Anong gagawin mo sa Cebu?”

    “Well, Brandon, my cousin is there with his fiancee. Something about their upcoming wedding.”

    Kahit na may tamang rason siya ay hindi ko parin kayang hindi maging disappointed. Inalis ko ang mga emosyong ganoon sa akin. I don’t need those emotions with me. I don’t need to feel it. Pumasok ako sa gusto ni Logan para sa pisikal na kaligayahan at hindi para mapunan ang kawalan ko emotionally. He is a monster who can do it with anyone and I need to stop thinking that I could change him. Kung ano ang mayroon kami ngayon at kung ano ang maibibigay niya sa akin, iyon ang tatanggapin ko. It’s all lust and I would fucking enjoy every moment of it.

    “Brandon, the long haired one, right?” tanong ko.

    “Yup. You know him?” tanong niya.

    “He’s a model. And… hindi ganoon ka laki ang mundong ginagalawan natin, Logan,” sabi ko.

    Hindi siya kaagad nagsalita. “Well, may fiancee na siya.”

    “Yes. I heard you kanina. What about it?”

    “Nothing.” Malamig niyang sambit. “You’re jogging? Can you send me a picture of you in your jogging clothes?”

    Nagulat ako sa gusto niyang mangyari. Humalakhak ako.

    “I’m completely clothed. Ano ang titingnan mo dito? This won’t provoke any sexual thoughts to you,” sabi ko.

    Iniisip kong gusto niya lang ng pagpapantasyahan kaya gusto niyang makita ako ngayon. Dapat ay iyong hinihingi niya ay iyong naka underwear lang ako o di kaya ay bikini.

    “Just take a photo and send it to me, will you?” Masungit niyang sinabi.

    “Fine! What else now?” tanong ko.

    “So we’ll see each other in the ExPa?” tanong niya.

    “Yup. Wait. Magkano ang idodonate mo?” tanong ko.

    “I’m donating five million. Why?”

    “Why are you donating?” Sinipa sipa ko ang ilang pebbles sa ground habang kinakausap niya.

    “Does it matter?”

    I knew it! He’s one of those heartless businessmen. Hindi talaga nila alam kung bakit mag dodonate. Ilang milyon ang idodonate niya at para lang iyon sa kanyang sarili. But then again, ano man ang kanyang rason, ang mahalaga ay nakakatulong siya sa ibang tao. The end is still beautiful, anyway.

    “Anyway, I’ll be with Clyde tulad ng sinabi ni Kier. Sino ang isasama mo?” tanong ko.

    Though I wish he goes alone…

    “Magkita na lang tayo doon,” malamig niyang sinabi sa akin.

    “O-Okay…”

    Pagkatapos naming mag-usap ay nanlamig ako. Nilagay ko sa loob ng bulsa ng jacket ang aking isang kamay. Ang isa ay inangat ko para makapag picture ako sa aking sarili. He said he wants a picture of me so I’ll give it to him. Sinend ko sa kanya ang aking picture bago ko ni lock ang screen ng aking cellphone.

    I need to remind myself. I can’t be emotionally attached. Mag iisang buwan ko pa lang siyang kilala at nilinaw niya na kaagad sa akin kung ano ang gusto niya sa arrangement na ito. I will give it to him and I am going to receive what I want happily too. Hindi ako magkakamali. Huminga ako ng malalim at nagpatuloy sa pag jo-jogging.

  • Kabanata 9Open or Close

    Kabanata 9

    The Problem

    Pinili ko iyong kulay itim na backless long gown na isa sa mga disenyo ni Mindy Torres. This is a very formal event kaya kailangang pormal din ang aking susuutin.

    Binigay na rin ni daddy ang cheke sa akin bago siya nangibang bansa. I texted Clyde at sinabi niyang naghahanda na raw siya. Nag hintay ako sa aking condo kasama si Jade at Tessa. Kaaalis lang ni Chris, iyong make up artist ko. Bahagyang niretouch ni Jade ang aking blush on para maibalik ang kulay.

    Light make up lang ang gusto ko ngunit nang nalaman ni Chris na may media at maaaring mailathala ang event na ito sa mga newspaper o magazine ay kinapalan niya ang eye shadow ko.

    “Portia Cecilia Ignacio, wearing a Mindy Torres gown, HMUA Chris Guevarra!” aniya sabay tili.

    Though I must admit… nagustuhan ko parin ang ginawa niya kaya hindi na ako nagreklamo.

    Nang sinundo ako ni Clyde sa aking condo ay kitang kita ko ang reaksyon ng dalawa kong kaibigan. They loved Clyde way back in college. Pero simula nang nagtaksil siya sa akin, tulad ko ay wala na rin silang naramdaman kundi ang pagkamuhi.

    “Later, Porsh!” ani Jade sa akin, pinaparinig kay Clyde.

    Ang usapan ay pagkatapos ko sa event ay didiretso na ako sa bar kung nasaan sina Jade at Tessa. Medyo matagal na rin kasi kaming hindi nakakapag night out dahil sa pagiging abala sa mga ginagawa namin sa opisina.

    “You going out tonight?” tanong ni Clyde nang nakapasok na kami sa kanyang sasakyan.

    “Yes. With Tessa and Jade…” sagot ko.

    “Can I join you?” tanong niya.

    Nagtiim-bagang ako. “I don’t know Clyde. Wala ka bang ibang plano para sa gabing ito?”

    Perhaps a girl in your bed for tonight? Wala ba kaya he’s hoping I could feel that part right there?

    “Wala. Can I join then?”

    Hindi ako sumagot. I don’t want him around me. I don’t want to even go to this event with him. Kung baga, wala na talaga akong nararamdaman sa kanya. I don’t need emotions. Not with anyone else.

    “Portia?” tanong niya nang napansin ang katahimikan ko.

    “Let’s see, Clyde. I told you lakad namin ito…”

    Hinampas niya ang manibela ng kanyang sasakyan. “Kahit sama lang, hindi rin pwede?” galit niyang untag.

    Hindi ako sumagot. I don’t want to ruin this night. Sasali ako sa ExPa para ibigay ang pera na idodonate ni daddy at para na rin sa kagustuhan kong makatulong sa mga batang inabuso ng kanilang mga magulang. His anger won’t ruin this night.

    Kinuha ng valet ang kanyang sasakyan. Nilingon niya ako at agad na kinuha ang kamay ko. Inilagay niya iyon sa braso niya.

    “May media. If you want your dad and my dad to feel secure, let’s act,” aniya.

    “I know what to do Clyde. I’ve been doing this for a year now. You don’t have to tell me!” sabi ko.

    Hinigpitan ko ang kapit sa kanyang braso. True enough, pagkatapos ng ilang segundo ay sinugod na kami ng mga taga media.

    Nakakabulag ang bawat flash ng camera. Nakatutok din ang mga videographers sa amin. May nagtanong rin kung kaninong gown ang napili ko at sino ang gumawa sa hair at make up ko. I answered the questions like a pro.

    Kumapit pa ako kay Clyde na nakangiti rin sa camera ngayon. We posed in front of the black watermarked walls.

    Nang naglakad kami patungo sa loob ay nakita ko na ang mga paintings ng mga bata last year. Hindi ko mapigilan ang sarili kong tumigil sa bawat painting na makita ko.

    May isang painting doon ng isang malaking rosas. Sa painting na iyon, limang bata ang nagsilbing tinik at ang mga tao sa paligid ay nasusugatan dahil sa kanila. Natigil ako doon. Parang may kumikirot sa aking puso.

    “I want to buy that painting…” wala sa sarili kong sinabi kay Clyde.

    “Buy that later. The media is all over us, Porsh. Smile…” aniya.

    Napabaling ako sa mga sumasalubong sa amin. Maraming flash ulit sa camera nang nakalapit na kami sa pintuan. Ang double doors ay nakabukas para sa mga dumadating na mga negosyante at sikat na showbiz personalities.

    Engrande ang nasa loob. Marami akong kakilalang nakita. Be it from sons and daughters of famous businessmen down to some of dad’s relatives.

    “Where’s Leoncio? Singapore?” tanong ng kapatid ni daddy.

    “Yes po, tito.”

    “Bakit hindi si Kier ang nag represent?” tanong ni Tito bago tumawa ng mala Santa Claus. I don’t know what’s funny but I smiled.

    “Busy po si Kier… Pumunta ng California kaya ako ang nag represent.”

    “Oh well…” Tumango si tito at bumaling kay Clyde. “And you… Where’s your dad?”

    “Come on, tito. Ako na po ang mag rerepresent. Ako rin naman ang magmamana…”

    Habang nag uusap si Clyde at ang tito ko ay ginala ko ang mga mata ko. I saw some showbiz personality friends. Nakipag beso ako at kamustahan.

    I don’t know if anyone cares about the real reason of the foundation. Sa event na ito, ipinakita lamang ang kakayahan ng mga taong narito. Na kaya nilang mag donate ng limpak limpak na pera, mag sayang para sa mga damit, at mag aksaya ng pera sa buong party na ito.

    “Portia! Hmmm!” Bineso ako ng kapatid ni mommy na naroon.

    “Tita!” matamis akong ngumiti.

    “Hindi raw nag donate ang mommy mo?” Ngumiwi si tita sa akin.

    “She’s busy yata, tita. Nalalapit na rin kasi ang exhibit ni Katelyn kaya mas natoon ang pansin nila doon.”

    “Ganoon ba?” Inayos ni tita Mariz ang kanyang buhok at napatingin sa mga taong nagdadaan sa gilid namin. Bumaling siya sa akin. “You look stunning. Sino ang kasama mo?”

    “I’m with Clyde…” sabay turo ko kay Clyde na kasama parin ang tito ko.

    “Oh! Find your seats. The programme will start soon.”

    Tumango ako at bumeso ulit sa kay Tita Mariz na tulad ng dati ay isa sa mga nagtayo ng foundation na ito.

    Bumaling na ako kay Clyde para hilahin siya sa kung saan kami dapat umupo.

    “Clyde…” I called.

    Ngunit imbes na ako ang balingan niya ay sabay pa silang lumingon ni Tito sa kakarating. Nakita kong ilan sa mga pinakamayayamang businessman sa bansa ang dumating. Matatandang CEO ng pinakamalaking chain of malls, airplanes at marami pang iba. Sabay-sabay silang dumating kasama ang kanilang mga asawa.

    The media hovered over those big people. Mas bumilis ang click ng camera kaya pati ako ay napatingin na rin sa mga bagong dating.

    Then I saw Logan. His black tux overpowering all the coat and ties of the people around. Nakapamulsa siya habang seryosong tumingin sa camera. His jaw clenched nang tinanong siya ng mga reporter ng kung anu-anong mga tanong.

    Nakita ko ang maputing kamay sa kabilang braso niya. He’s not alone. Nanuyo ang lalamunan ko. Sino kaya ang kasama niya? Hindi nga talaga siya pupunta dito ng mag-isa, hindi ba?

    Isang kasing puti kong babae ang kanyang kasama. Her high cheekbones were defined as she smiled for the cameras. Unlike me, the girl had big and round boobs. Kitang kita iyon sa deep V-neck na suot niya.

    Tumigil si Logan dahil may nag interview sa kanya. Lumalim ang mga mata niya habang sinasagot ang mga tanong. The girl beside him hooked her arms in his. Nag-iwas ako ng tingin at hinila ang suit ni Clyde.

    “Let’s go find our seats,” sabi ko.

    “Yeah,” sabi ni Clyde at tinugon ang gusto ko.

    Nahanap namin ang assigned seats. Abala parin ang media sa pag iinterview ng mga kararating lang na mga businessman.

    Parang binuhusan ng asido ang aking tiyan nang nag sink in sa aking utak na nakita ko si Logan kanina. Hindi ko na malingon ang kinatatayuan niya kanina. May kung ano sa tiyan kong hindi ko maintindihan.

    “Mr. Torrealba…”

    I almost froze when I heard the usherette.

    “Dito po kayo…” sabay lahad sa mesa namin.

    Ang aming round table ay may apat pang upuan. Doon tinuro ng babae ang upuan kay Logan at sa kasama niya. Napalunok ako kahit tila kay hirap.

    Clyde’s in an animated conversation with an old businessman. Kahit hindi ako kasali ay pinilit ko ang sarili kong makisali.

    “Good that your company is donating a million. I would donate three million if my stocks were alright kaso kakabagsak lang ng isang kompanya ko,” sabi ng matandang direktor.

    “Why do you want to donate three million po?” I asked.

    Sa gilid ng mga mata ko ay kitang kita ko ang pag upo ni Logan at noong kanyang babaeng dala. Pinilit kong manatili ang titig sa matanda. I don’t want to look at him. Lalo na dahil binabati siya ng mga businessman din sa mesa namin.

    “Well, to help the children. My son died when he was still very young. May sakit siya sa puso. Wala na akong anak. I always like foundations for children so I donate tuwing may ganito.”

    Tumango ako. “That’s good. Most businessmen donate for pride and ego. Seldom na lang ang nag dodonate for the real cause…”

    “So you’re saying that you’re donating for the real cause then, Miss Ignacio?”

    Halos mabuwal ako sa kinauupuan ko nang kausapin ako ni Logan. Bumaling ang matandang direktor sa kanya. Ganoon din si Clyde na biglang umakbay sa aking upuan.

    “Well…” sumulyap ako sa babaeng kasama niya. Her nose is pretty and her eyebrows are on point. I give her that. “If I have the money, I would donate it for that cause and not for the media, pride or ego,” sabi ko at agad nag iwas ng tingin kay Logan.

    “And you’re saying that businessmen like me donate it for media, pride, and ego?” Nagtaas ng kilay si Logan sa akin.

    Ang kasama niyang babae ay ngumiti. Kitang kita ang labi niyang kasing pula ng dugo ang kulay. I suddenly wished Chris’s lipstick were red!

    “Well… I’m not generalizing. May iba nga diyan, walang pakealam sa business ng pamilya. How the hell would they care for other people?” sabi ko sabay tingin sa direktor.

    “I guess you’re right, Miss Ignacio. Sa negosyo at sa laro ng stock market, nakakalimutan na ng iba ang halaga ng relasyon. Money, greed, and ego would eat them up. Imbes na pangalagaan ang relasyon ay mas inalagaan nila ang negosyo… you have a point!” anang direktor.

    Bumaling ako kay Logan. I’m just suddenly proud that someone share the same thoughts with me.

    Hindi ko pa alam ang tunay na dahilan kung bakit gusto niyang bumagsak ang negosyo ng kanyang ama pero para sa akin, isa iyong manifestation na hindi niya inaalagaan ang nararamdaman ng sarili niyang ama. I feel sorry for his father. He only cares about his money. Na dapat mabawi niya ang capital bago ito bumagsak. It’s sad.

    “People do things for a reason. Some people can benefit because of that reason. Hindi ba iyon ang mahalaga? Na may makikinabang sa perang ibinigay ko para sa sarili kong mga rason?” He raised an eyebrow.

    Bastard… He’s a real asshole!

    “Well… That’s your view…” sabi ko.

    Naramdaman ko ang kamay ni Clyde sa aking braso. Bumaling ako sa katabi ko at bumulong siya sa akin.

    “Stop it… the programme’s starting.”

    Tumango ako at bumaling na sa nagsasalita sa harap.

    Nagpasikat ang lahat sa mga donation nila para sa ExPa foundation. Palakpakan ang ibinigay namin para sa mga nag donate ng malalaki. I can’t help but feel good for the children. Makakapag-aral sila sa magagandang paaralan at ang gastusin nila ay magiging libre dahil sa mga donation.

    As a child, maswerte na ako noon dahil parehong may kaya ang mga magulang ko. Kung tutuusin, maswerte parin talaga ang sitwasyon ko. To be abused by parents and to not have money for food and shelter is the worst.

    Hindi ko mapigilan ang pumalakpak at sumang-ayon sa sinabi ng president ng foundation. These kids need our support. They needed volunteers for the painting workshop na gaganapin at palagi akong volunteer doon. Ngayon ay mag rerenew ako at mag vo-volunteer ulit para maturuan ang mga batang mag paint.

    After the programme, niserve na ang mga pagkain. Bumaling ako sa aming mesa na nilalagyan ng mga pagkain.

    Kitang kita ko ang kamay ng babaeng kasama ni Logan. Nasa kanyang mga hita iyon. Hinahagod nito ang hita ni Logan habang nagtatawanan ang dalawa.

    Para akong nabuhusan ng malamig na tubig. Well… hindi pa naman niya binabale ang mga rules naming dalawa. Unless they strip and pound each other in front of me…

    Kinuha ko ang mga kubyertos at nagsimula na akong kumain. Clyde’s talking with another businessman again. Habang kumakain kami ay nakikinig na lang ako sa pinag uusapan nilang pag baba ng values sa ibang bansa na naging dahilan ng pagbagsak ng maraming kompanya dito sa Pilipinas.

    Nagkakatuwaan na ang ibang tao. Sa dancefloor ay may sumayaw ng mga matatanda sa tugtuging akma sa kanilang mga edad. Michael Buble’s song resounded throughout the hall. Nagtawanan ang lahat sa mga matatandang negosyanteng sumasayaw.

    Dinampian ko ng table napkin ang aking labi pagkatapos kong kumain. Bumaling ulit ako kay Logan na ngayon ay kausap parin ang katabi. They can’t seem to ran out of topic, huh?

    Naramdaman ko na ang kamay ni Clyde sa likod ko. Nilingon ko iyon kahit hindi ko naman makita. Backless ang suot ko kaya sa balat ko dumapo ang kamay niya. Hinahagod hagod niya ang likod ko habang kausap niya ang negosyante sa tabi namin.

    Napatingin ako kay Logan at nahuli kong nakatingin siya sa akin. He looked away. Ganoon din ang ginawa ko. I tried to concentrate on Clyde’s conversation with the businessman pero walang pumapasok sa utak ko.

    The songs changed into something slower. Ang paghagod ni Clyde sa likod ko ay mas naging mahina. He’s drawing slow lazy circles at my back. Tumingin si Clyde sa akin at ngumisi.

    “Want to dance?” tanong niya.

    Tumawa ang direktor sa tabi ko. “Young love is nostalgic. Naaalala ko pa noong mga kapanahunan ko.” Umiling siya.

    Kinagat ko ang labi ko. If I’ll say no… iisipin nilang may problema kami. Tumango ako at tumayo kasabay si Clyde.

    Hindi ko na tiningnan si Logan. Don’t tell me hindi niya isasayaw ang kasama niya? I’m pretty sure they’d dance. And for God’s sake, it’s just a dance!

    Nilagay ko ang aking kamay sa balikat ni Clyd. Ang isang kamay ko ay hawak hawak niya. Nakangiti si Clyde sa akin at ang buong atensyon niya ay sa akin lamang nakatuon.

    “You look so beautiful tonight…” aniya.

    Kung hindi lang siya taksil ay masaya sana ako sa sinabi niya. Umiling lamang ako at tumingin sa ibang banda.

    “Portia…” tawag niya.

    Ibinalik ko ang tingin sa kanya. “Let’s not fool ourselves, Clyde. Let’s just dance and enjoy…” sabi ko.

    Umigting ang panga niya at nilagay niya ang aking kamay sa kanyang balikat. Ang kamay niya naman ay mas lalo niyang idiniin sa aking baywang. Dumampi na ang dibdib ko sa kanyang dibdib. Nagtiim bagang ako at umiling.

    “Let’s dance and enjoy, then…” aniya.

    Sa malayo ay kitang kita ko ang paninitig ni Logan sa akin. Hindi pa sila tumatayo para mag sayaw. Nakatingin lamang siya sa amin habang ang babaeng kasama ay nakikipag usap sa kanya.

    Hindi ko naialis ang aking mga mata kay Logan. His eyes were filled with unknown emotions. Hindi ko mapangalanan ang mga iyon. Masyado din siyang malayo para maklaro ko kung galit ba siya o iritado. Nag kibit balikat lang ako kay Logan. I’m sure he understands my situation.

    Clyde buried his face in my throat. Nanlaki ang mata ko sa gulat. Ramdam ko ang mabibigat na hininga niya habang hinayaan niya ang kanyang mukha doon.

    Bahagya ko siyang tinulak. This is not fair!

    “Clyde, please…” sabi ko.

    “You said we’ll enjoy, right?” aniya.

    Sa paghinga at pagsasalita niya sa aking lalamunan ay uneasy ako. Then he planted a kiss in my neck. Halos tuluyan ko na siyang itulak palayo. Umangat ang tingin niya sa akin.

    “Anong problema mo?” tanong niya.

    Galit ko siyang tinitigan. “Please respect! You know we’re not in good terms. Huwag mo nang dagdagan!”

    Umiling siya at patuloy akong sinasayaw. “Fine! Let’s just dance then…”

    Humugot ako ng hangin at nagpatuloy ulit sa pagsasayaw sa kanya. Ramdam ko ang kamay niya sa aking baywang. He rested his lips on the side of my head.

    Tahimik kaming dalawa habang sinasayaw niya ako. Wala na akong emosyon. Hindi na ako nakangiti o ano man. My expression is just blank and hollow.

    Dinampian niya ng halik ang aking pisngi ng isang beses.

    “Clyde…” sabi ko bilang pagbabanta.

    Napatingin ako kay Logan na ngayon ay nakasimangot na. Nakatitig siya sa kanyang wineglass na para bang ito ang dahilan kung bakit siya naiirita. The girl beside him is talking pero hindi niya na ito napapansin dahil sa paninitig niya sa wineglass.

    Hinalikan ulit ako ni Clyde ng isang beses. Umangat ang tingin ni Logan sa akin at kitang kita ko ang pagtatalim ng kanyang tingin.

    Nanginig ang aking binti. Ang kulay abelyanang mga mata niya ay kasing dilim ng gabi ngayon. Kahit sa malayo ay kitang kita ko na walang ilaw na dumaan sa kanyang mga mata. It was as if he’s so pissed big time!

    “Clyde…” sabi ko nang mas lalong diniin ni Clyde ang aking baywang sa kanya.

    Logan’s eyes didn’t leave me. Bumilis ang pintig ng puso ko. Hindi ko alam kung bakit ganito lamang ako kabahan sa titig niya. Tinulak ko ng bahagya ang kasayaw ko para makawala.

    “What’s the problem?” tanong ni Clyde, nalilito ulit.

    “I need to go to the bathroom. Sa mesa ka na lang muna, please,” sabi ko nang di siya tinitingnan.

    Kumalas kaagad ako sa pagkakahawak ni Clyde para maka diretso sa kung nasaan ang bathroom.

  • Kabanata 10Open or Close

    Kabanata 10

    You’re Mine

    Kung hindi lang naghirap si Chris para sa make up ko ay kanina pa ako naghilamos sa loob ng bathroom. Tiningnan ko ang sarili ko sa salamin. Namumula ang aking leeg at kahit hindi ko kita ay nakasisiguro akong pati ang aking dibdib ay pulang pula. Mabilis din ang aking paghinga.

    Kinalma ko ang aking sarili. I don’t know what to freaking do. With Logan watching me like that, hindi na ako makahagilap ng tamang oxygen para lang makahinga ng tama.

    Nang sa wakas ay medyo maayos na ang paghinga ko ay lumabas ako ng bathroom. Hindi pa ako nakakahakbang ay natigilan na ako. Nakita ko si Logan na nakaigting ang panga habang naghihintay sa labas.

    “What are you doing here?” tanong ko sa kanya.

    “Let’s go somewhere else…” aniya.

    Nagulat ako sa biglaan niyang pagkalma. Hindi ko alam na kaya niyang kumalma. He looked so pissed kanina. Hindi ko inasahan na ganito ka kalmado ang magiging tungo niya.

    “Where? What about the event? Your date?” tanong ko.

    “Marina can go home by herself. Let’s go…” utos niya.

    So it was Marina, huh? Naglakad na siya palayo bago ako nagsimulang humakbang.

    “Logan!” tawag ko nang napagtantong iiwan ko nga rin pala si Clyde. Magpapaalam ako, kung ganoon.

    Nagpatuloy siya sa paglalakad palabas. Hinarang siya ng ibang mga reporters pero nagpatuloy lang siya sa paglalakad, suplado. Hindi ko alam kung babalik ba ako sa mesa para magpaalam kay Clyde o susunod kay Logan.

    Dumiretso na lang ako kay Logan nang naisip na baka magtanong pa si Clyde kung saan ang tungo ko. Mamaya ay sasama pa iyon at hindi ako tatantanan.

    Isang valet ang sumalubong sa amin para maibigay ang sasakyan. Binuksan niya ang pintuan at bumaling sa akin. His eyes were still pitch black. Nanginginig ang binti ko kaya hirap akong maglakad sa stilletos. I never thought I’ll be this nervous around him. So nervous that I think I’m trembling.

    “Saan tayo?” tanong ko pagkapasok sa Mustang.

    Hindi niya ako sinagot. Sinarado niya ang pintuan at umikot na siya para sa driver’s seat. Hindi ako nakaimik nang niliko niya ang sasakyan sa highway. Paalis na kami sa Convention Center kung saan ginanap ang event.

    “What about the event?” tanong ko.

    “The event’s done…” malamig niyang sagot at pinaharurot bigla ang sasakyan.

    Niliko niya ito sa isang malapit na hotel. The hotel was huge and almost golden. I’ve been here once to dine. Hindi ko nga lang alam kung ano ang gagawin namin dito. For sure, we won’t dine here. Napalunok ako nang kinalas ni Logan ang aking seatbelts.

    May pakiramdam na ako kung ano. Nanginig muli ang binti ko kaya hindi ako makapaglakad ng maayos.

    “One room,” aniya sa babae sa reception.

    Hindi na pinatagal ng babae. Naglakad na si Logan patungo sa elevator. Sumunod ako sa kanya. Ni hindi niya man lang ako hinihintay sa kanyang pagmamadali. Nang pareho na kaming nakapasok sa elevator ay nagmura siya. Napaigtad ako sa gulat.

    “What is your problem?” tanong ko.

    Tumingin siya sa akin at humakbang palapit.

    Halos umatras ako para lang makalayo sa init ng kanyang mga mata. Parang idinirekta sa akin ang araw sa sobrang init ng naramdaman ko.

    “Are you mad because I brought Clyde with me? Sinabi ko naman sa iyo ‘yon ah?”

    “What about your scene in the dancefloor? Nakaligtaan mong sabihin sa akin,” he said sarcastically.

    Natawa ako ng isang beses, hindi dahil nakakatawa kundi dahil mababaliw na ako. “Well, you didn’t tell me na kasama mo si Marina?”

    Lumabas siya ng elevator at sumunod ako sa kanya. Kahit paano ay naibsan ang kaba ko ngunit napalitan ito ng pagtahip ulit ng aking dibdib dahil sa iritasyon.

    “You told me na walang relationship with other people. You know kung ano kami ni Clyde-“

    “Yes! I know exactly kung ano kayo! You two are boyfriend and girlfriend. So?”

    Binuksan niya ang pintuan ng room. Umilaw ang lampshade at ang ilang ilaw doon. Kita ko ang lawak ng room at maging ang veranda na tanaw ang kalakhan ng center na pinanggalingan namin kanina.

    Sumunod ako sa kanya ngunit ikinagulat ko ang biglaan niyang pagtigil at pagbaling sa akin. Napasubsob ako sa kanyang dibdib. I can’t help but curse! Ni hindi ko maintindihan kung bakit sa gitna ng pagtatalo namin ay naramdaman ko parin ang boltahe ng kuryente sa aking sistema.

    “Well at least we don’t have any sexual relationship! Kayo ni Marina? Hindi ba ay kasama mo siya sa ibang bansa? Oh! Don’t tell me you didn’t pound on her those days!?” iritado kong sinabi.

    Bakit niya ako sinusumbatan kung pati naman siya ay may kasalanan?

    “Oh! You know what? Forget it! We shouldn’t make this a big deal… What’s wrong, right? We’re just fuck buddies so why the hell do you care if nagsayaw kami ni Clyde?”

    Tumango siya. Kitang kita ko ang iritasyon sa mukha niya. “Yeah… and why the hell would you care about Marina?”

    Hinawakan niya ang aking leeg. Halos mapaungol ako sa paghagod niya noon gamit ang kanyang daliri. He touched me right where Clyde kissed me.

    Kinagat ko ang labi ko. Gusto ko siyang sigawan pero dahil sa ginawa niya ay natigilan ako. His touch made me a little dizzy.

    “I got a new rule… No kissing,” aniya.

    Pilit kong inangat ang inaantok kong mata sa kanyang mga mata. His clenched jaw made my heart tremble. “No kissing for you too, then…”

    Tinitigan niya ako. His dark eyes bore into mine. It’s penetrating the guarded walls of my system. Hindi ko gusto iyon ngunit hindi ko rin naman maiwasan. Halos matunaw ako sa mga titig niya.

    Nanghina ang aking mga binti. Kanina pa nila gustong bumigay ngunit ngayon ko lang naramdaman ang matindig pagod galing sa kanila. Ginamit ko ang huling lakas ko para tumingkayad at abutin ang kanyang labi. His lips were pressed in a hard line. Para bang galit parin siya hanggang ngayon.

    I brushed my lips against his. I don’t care if he’s still mad. I want to taste… I hate to admit it but I miss him.

    Iniwas niya ang kanyang mukha sa akin. Gusto ko siyang murahin sa ginawa niya.

    “Are you just… lonely?” tanong niya.

    “Aren’t you lonely too?” tinagilid ko ang ulo ko.

    Hinawakan niya ang palapulsuhan ko. Para bang ayaw niyang tumingkayad ako at halikan siyang muli.

    “Come on, Logan…” hamon ko.

    Hindi parin niya ako tinitingnan. What is wrong with this man? Hindi ba kami ay napunta sa ganitong arrangement para ma enjoy naming dalawa? So what the hell happened to the enjoyment part? Gone with the wind?

    “You’re not going to function, then?” Tinagilid ko ang ulo ko.

    Bumaling siya sa akin. Maraming emosyon sa kanyang mga mata at wala na akong planong pangalanan pa ang mga iyon.

    I don’t need the emotions. Whatever he can give me now, that’s what I need.

    “Fine… Then I should probably go and find someone else who can do it with me!” sabi ko.

    Kung galit siya kanina ay mas lalo siyang nagalit ngayon. His eyes turned pitch black again. Hinawakan niya ako sa braso at inatake niya ang aking mga labi.

    His kisses were hot and very hungry. Halos maputol ang hininga ko sa atake niya. Pinalupot ko ang aking braso sa kanyang batok para mas lalo niya pang madiinan ang halik.

    “Fuck. Don’t say that again…” bulong niya habang kinakagat ang pang ibabang labi ko.

    Ngumisi ako at hinalikan siya pabalik. Ang isang kamay niya ay nakahawak na sa aking pang-upo. He forced me to wrap my legs around his waist. Pakiramdam ko ay masyadong mabigat ang gown na suot ko.

    In between my thighs, I could feel his hard on. Humakbang siya ng ilang beses bago ako binaba sa malambot na kama. Gumapang siya at nagpatuloy sa paghalik sa akin.

    Nakakalasing ang kanyang mga halik. He’s a fucking good kisser, I must say. Madalas niyang kinakagat ng marahan ang pang ibabang labi ko at inaangkin ang bawat sulok ng aking labi. When he left my mouth for my neck, napaungol na ako.

    “Logan…” Napapikit na ako habang nararamdaman ang pagbayo ng kanyang labi sa aking leeg.

    Ang isang kamay niya ay hinuhubog na ang aking dibdib. Wala akong bra ngunit ang gown ay may sariling padding. Tingin ko ay alam niya iyon. Nahanap niya kaagad ang tuktok ng aking dibdib at unti-unti niyang pinisil ito.

    “Logan…” Hindi ko na makilala ang sarili kong boses.

    “Are you going to find someone else to do this for you, then?” bulong niya habang pinaglalarian ang tuktok ng aking dibdib.

    Umiling ako.

    “I need your word. Answer me properly, Portia…”

    Umiling ako ng mabilis. “No!”

    His hand left my breast. Pinulupot niya iyon sa aking baywang at may kinalas siya doon. Sa isang iglap at panty na lang ang suot ko. Tinapon niya ang aking gown sa may paanan. His mouth attacked the peak of my breast. Ang isang kamay niya ay nasa kabila. Ang isang kamay niya naman ay nasa aking tiyan.

    Hindi ako nakokontento. Pakiramdam ko ay binibitin niya ako.

    “Logan!” sigaw ko nang hindi na ako makapaghintay.

    Hinawakan ko ang kanyang dibdib at napagtanto kong may damit pa siya. Nanginginig ang kamay ko nang unti unti kong kinalas ang mga butones ng kanyang damit. Kahit na ganoon ay nakaya ko paring tanggalin iyon lahat.

    “Clothes, please…” I pleaded.

    Tumigil siya sa ginagawa sa akin at agad hinubad ang kanyang damit. My eyes widened when I saw his pectorials down to his hard rock abs. Hindi ako makalunok dahil sa panunuyo ng lalamunan ko. His hair is slightly tangled dahil na rin sa panggugulo ko habang hinahalikan niya ako sa dibdib.

    Tinanggal niya ang kanyang sinturon at walang kahirap hirap na tinapon ulit sa paanan namin. Umupo ako sa kama para matulungan siyang matanggal din ang kanyang pants. When his pants went down, kitang kita ko na ang kabuuan ng pagkalalaki niya sa ilalim ng kanyang itim na boxers.

    Yumuko siya para mahalikan ako ulit. Ngayon ay pareho na kaming nakaupo. Hinihiga niya ako ngunit pinipigilan ko siya. I want us to stay like this while we are kissing.

    Dumapo ulit ang kamay niya sa aking dibdib. Ang isang kamay niya ay bumaba sa aking panty. The material suddenly felt so rough. The skin became so sensitive. Lalo na nang naramdaman ko na ang kanyang daliri sa gitna.

    “Logan, please…”

    “Shh…” aniya sabay tingin sa akin.

    He massaged the folds of my flesh. I want him to remove the offending cloth in between his fingers and my flesh pero hindi ganoon ang plano niya.

    Namungay ang mata ko habang dinadama ang ginagawa niya. I can feel the hot liquid in between my thighs. Uminit ang pisngi ko. Halos alisin ko ang kamay niya nang naramdaman ko iyon ngunit pinigilan niya ako at tinulak niya ako para makahiga.

    His mouth claimed my lips again. This time it felt so damn hot and wet. Naramdaman ko rin ang pag baba niya sa aking underwear exposing my bare skin. He massaged my folds again, feeling the liquid heat. He groaned.

    “You’re so wet,” bulong niya.

    Hindi ako makatingin ng diretso. Dammit! Pumikit ako at dinama ang bawat masahe niya doon hanggang sa unti unti niyang pinasok ang kanyang daliri.

    Napaungol ako. I can feel the slight sting of it. I never thought it could still hurt kahit na hindi naman ito ang first time ko.

    Inatake niyang muli ang aking labi dahilan kung bakit hindi ko na naramdaman ang sakit ng pag labas pasok ng kanyang daliri doon. All I could feel was pleasure. He is very addicting. All of him is addicting.

    Sa aking tiyan ay ramdam na ramdam ko ang kabuuan ng kanyang pagkalalaki. His proud maleness is telling me that he is ready. I reached for it and tried to stroke it bilang sukli sa ginagawa niya sa akin.

    “Oh, Portia!” He cursed and massaged me thoroughly.

    Natigil ako sa ginagawa nang naramdaman ko ang unti-unti kong pag abot sa isang bagay. Waves of electricity were sent on all of my nerve endings. Natigilan ako habang dinama ang unti unting pag gunaw ng aking mundo. All of its debris came gushing down in between my thighs.

    Hinabol ko ang hininga ko at unti unting dumilat. I saw Logan’s smile. He planted a kiss on my lips bago niya unti unting pinasok. Halos mapunit ko ang mga kumot sa paligid nang naramdaman ko siya.

    He pushed it slowly, filling me to the brim. Hindi siya agad gumalaw. It was like he’s making me feel comfortable first. And I must admit, it still hurts.

    “Okay?” he whispered.

    Tumango ako at unti-unti na siyang gumalaw.

    Mahapdi iyon. Pumikit ako ng mariin. I welcomed him each thrust kahit na medyo masakit. And when my body got used to it, dumilat na ako para tingnan siyang mabuti. His thrusts became harder and faster. At sa bawat pagpasok niya ay sinasalubong siya ng aking baywang. I couldn’t help it! I want to reach that again! I want to reach it with him!

    Sa bawat pagtanggap ko sa kanya ay nararamdaman ko ang sarap at hapdi. But when he swiped his fingers on my folds, halos napatalon ako. I am so close!

    “You can’t do this with anyone.” May awtoridad sa kanyang boses. “You can’t do this with anyone, Portia…”

    Tumango ako. Hindi na maayos ang paningin ko. I tightened around him as he thrusts inside me. He muttered curses as he pushed himself deeper and deeper. I lost all my senses. Ang tanging nararamdaman ko na lang ay ang pag pasok niya ng mas malalim pa. He slammed himself over and over again. He swiped, massaged, and played with my folds until I exploded.

    Tumigil din siya at ramdam ko ang init. His spasms were just in time for my heartbeats. Bumagsak ang katawan niya sa akin. His body covered mine. Hindi pa ako mapakali. The aftershocks were still intense. He kissed my forehead.

    “You’re mine,” aniya.

  • Kabanata 11Open or Close

    Kabanata 11

    Pasta

    Sobrang aga ko sa opisina nang nag Lunes. Muntik ko nang maunahan ang mga janitor at janitress sa sobrang aga ko doon. Nagtimpla kaagad ako ng kape.

    Hindi ko alam pero hindi ako makatulog kagabi. I can’t help but think about what happened the night before. Hindi matanggal sa isip ko kung paano ako pinawisan at napagod ng husto sa mga nangyari. Thinking about it sent shivers down my spine but I couldn’t help it…

    Sa sobrang pagod ko sa nangyari sa amin ni Logan ay nakatulog ako pagkatapos. I woke up with his body covering mine. Mga nag-aalalang text galing kay Clyde, sa mga kaibigan ko, at kahit galing kay Kier.

    In the end, I told them all na may inasikaso ako sa opisina. Pinagalitan pa ako ni Kier dahil umalis ako sa event nang hindi nagpapaalam kay Clyde. He was worried sick. Well, at least he’s worried sick. Clyde got pissed kaya hindi niya na ako nireplyan ulit.

    “Ang aga natin, ha?” puna ng kasama kong pangalawa lamang sa akin.

    Umiling ako at ngumiti. “May tatapusin lang kaya napaaga.”

    Images of what happened between me and Logan that night kept flashing on my mind. Pakiramdam ko ay kailangan kong i-bleach ang utak ko para luminis muli ito. This is the consequence. Tsk.

    Tiningnan ko ang aking schedule sa phone. Sa susunod na Sabado ang pag vo-volunteer ko para sa mga bata sa ExPa. I’ll be there to teach them how to paint. No… more like teach them how to express their feelings through paintings. Paano gumamit ng mga materyales at paano mag blend ng colors. I can’t wait for Saturday!

    Habang nag s-scroll ako sa aking cellphone ay tumunog ito sa isang text ni Logan sa akin sa Viber.

    Logan:

    Morning…

    Tinitigan ko ang kanyang text. Bahagya akong tumuwid sa pagkakaupo at nagtipa ng reply.

    Ako:

    Good morning… :)

    Logan:

    You at work?

    Napalinga ako sa paligid. Papasok na ang supervisor namin at ilang maaagang employees.

    Ako:

    Yup. You?

    “Portia Cecilia!”

    Halos napatalon ako sa sigaw ni Jade! Tinago ko kaagad ang cellphone ko at ngumisi sa kanya.

    “Saan ka noong Sabado at bakit hindi ka nagpakita? Ha?” Nangingiti niyang sinabi.

    Umirap ako. “I got busy-“

    “Got busy? Got busy with?” Umiling siya at nanliit ang mata sa akin.

    “Whatever. May tatapusin akong design…” sabay tingin ko sa aking computer.

    Humilig siya sa aking cubicle. Nakangising aso siya habang pinagmamasdan akong seryosong nakatingin sa proyektong hindi ko pa natatapos.

    “You’re with him again?”

    “Him? Who?” nagtaas ako ng kilay.

    “Ay nako! Huwag ka nang mag maang-maangan pa! Portia… ang tagal na nating magkaibigan, ngayon ka pa ba mag sesekreto? Why can’t you tell us what’s going on?”

    “Alam mo naman pala. Nagtatanong ka pa…”

    “So you were with him?”

    Napatalon siya at napatili. Kahit na hindi niya binabanggit ang pangalan ng tinutukoy ay alam kong si Logan na iyon. Sino pa ba ang makakapagpatili sa kanya ng ganito? Wala ng iba?

    Uminit ang pisngi ko at tinuro turo ako ni Jade. I seriously don’t get why she’s always dressed up like a doll kung ganito naman siya makitungo sa mga tao.

    “You’re blushing! Oh my God! You’re blushing!”

    Nangingiti na ako at umiiling nang biglang dumaan ang aming supervisor.

    “What are you giggling about?” masungit na sambit ni Architect.

    Kitang kita ko ang pagkawala ng dugo sa mukha ni Jade. Although his face was properly contoured, kita parin na namutla siya sa kasungitan ng aming boss.

    “Go back to your table…” anito bago nagpatuloy sa paglalakad.

    Matalim na tinitigan ni Jade ang likod nito. Nilingon ko rin si Architect. I know he’s just pretty pressured pero masyado naman yata siyang masungit nitong mga nakaraang araw.

    “Whatever. Let’s talk later!” aniya bago kumaway sa akin at nagmartsa na patungo sa kanyang cubicle.

    Tiningnan ko muna ang paglayo ni Jade at ang paglapit niya sa kanyang lamesa bago ako bumaling ulit sa aking cellphone. May mensahe na si Logan doon.

    Logan:

    At work too. May gagawin ka mamaya?

    Napalunok ako sa tanong niya. Nagtipa ulit ako ng sagot.

    Ako:

    You mean after work? Wala. The usual routine. Why?

    Logan:

    Let’s meet after work. I’ll pick you up by five.

    Kumunot ang noo ko at nanatili ang mata sa cellphone. Bakit at para saan? Well… hindi naman sa ayaw ko siyang makita.

    Ako:

    I have work tomorrow.

    Logan:

    I know. I said we’ll meet after work. Later. What’s wrong? It’s just dinner.

    Halos matawa ako sa sarili ko. Oo nga naman, Portia! And all this time ang iniisip ko ay niyaya niya ulit akong gawin iyon.

    Ako:

    Fuck buddies going out for dinner? That’s new.

    Hindi kaagad siya nakapag reply. Nakapag arrange pa ako ng gamit at nabati ko pa si Tessa na muntikan nang ma-late. Nang tumunog ang cellphone ko ay agaran ang lipad ng tingin ko doon.

    Logan:

    It’s just dinner. You’re too sentimental. That’s just nothing.

    Tumitig ako doon. Right! He’s right! It’s just dinner!

    Ako:

    Fine. Five then?

    Logan:

    Five. I’ll be there.

    Panay ang yugyog ni Tessa at Jade sa akin sa cafeteria habang kumakain kami. Hindi ako tatantanan ng dalawa kung hindi ko sasabihin ang nangyayari sa amin ni Logan. So I told them about what happened pero hindi ko naman sinabi sa kanila ng buo.

    “Oh my God! You think mauulit pa?” tanong ni Tessa.

    Hindi ko alam kung na eexcite ba siya o nag-aalala sa nangyayari. Jade’s just very excited. Malapad ang ngiti niya at hindi siya mapakali.

    “For a time, maybe?” sabi ko. “I give it a couple of months. Magsasawa din ‘yon.”

    Dinilaan ko ang kutsara. Kumakain ako ngayon ng yogurt. Nakatitig ang dalawa sa akin. Hindi ko alam kung bakit big deal para sa kanila ito. Gawain ito ni Jade at hindi na kagulat-gulat. Well maybe because they know na hindi ko pa ito nagagawa kahit kay Clyde.

    “Paano pag hindi siya magsawa, Portia?” tunog pag-aalala na ang tanong ni Tessa.

    Kinuha ko ang strawberry sa aking yogurt. “You really believe na hindi siya magsasawa? Sa inyo lang iyan ng boyfriend mo. People like him… always get tired of what he’s doing. Lalo na pag paulit-ulit na lang…”

    “You sound like a professional when it comes to these. This is your first time,” pag-aalala ni Tessa.

    Nagpalipat-lipat ang tingin ko sa dalawa. Malaki parin ang ngisi ni Jade. Ang mahaba at maitim niyang buhok ay nakapirmi. Ang kulay brown at kulot kulot namang buhok ni Tessa ay bahagyang sumasayaw sa bawat pagbigkas niya ng salita.

    “This maybe my first time but I’m not that innocent. And besides, saan pa ba ako matututo? I learned from the best right? I learned from my parents. Arrangements like these don’t last. Alam ko ang patutunguhan ng mga ito.”

    “Porsh’s right, Tessa. She can handle herself…”

    Alam kong nag-aalala na si Tessa. Sa aming tatlo ay siya lang naman ang devotee ng fairytales. Well, aaminin ko. Ako man ay nangangarap ng ganoon. Nangangarap ng taong magmamahal ng lubos sa akin. But then… that’s ideal. This world isn’t ideal. Kaya alam ko na hinding hindi magkakatotoo ang mga ganoong pangarap.

    Nang nag alas cinco na ay bumaba na ako ng building. Dumiretso ako sa basement kung saan madalas naghihintay si Logan sa akin.

    When I saw his Mustang, agad akong ginapangan ng kaba. Nakita ko rin siyang nakasandal doon sa pintuan. His white longsleeve was rolled up to his elbow. Nang nasinagan ng ilaw ang kanyang mata ay kitang kita ko ang pagiging kulay abelyana nito. This man was created to be the perfect example of perfection. Napalunok ako. Kumunot ang kanyang noo. Nagtaas naman ako ng kilay para maitago ang dagungdong ng puso ko.

    Binuksan niya ang pintuan ng Mustang. Pumasok ako sa loob in one swift motion. Umikot na rin siya para makapasok sa driver’s seat. Amoy na amoy ko ang pamilyar niyang bango. Ganito ba siya palagi? And what about his clients? Or his women business partners and even employees? Hindi ba sila nahuhulog sa kanya? Dammit!

    “Saan tayo?” tanong ko.

    “I’m hungry so let’s dine somewhere.”

    Tumango ako. Nag drive naman siya palabas ng basement. Nagkasundo na kami ng sarili ko na tumahimik na lang tuwing ganito pero hindi ko parin maiwasan.

    “Do you always dine to expensive restaurants tuwing dinner?” tanong ko.

    Nanatilig ang mga mata ni Logan sa kalsada. I’m not even sure if he’ll answer me. Kumibot ang kanyang labi.

    “Not always. I cook. Most of the time sa condo lang. Why?” sumulyap siya sa akin, kumunot kaagad ang noo.

    His thick eyebrows accentuated his strange-colored eyes. I can’t help but stare at him.

    “Gaano ka “not always”? You know people like you dine to places who sells food ten times the average cost of the food most Filipinos eat. Nagsasayang lamang ng pera. And to think na maraming gutom sa Pilipinas…” Kinagat ko ang labi ko. Why do I always fail to shut my mouth?

    “People like me?” Natawa siya. Rinig ko ang sarcasm doon. “Do you expect me to eat on fastfood chains? Para makasama ako sa average cost of food na tinutukoy mo?”

    “No. I hate fast food chains. Hindi healthy. What I’m saying is… bakit kaya nag-aaksaya ng ganoong pera para lamang sa pagkain?”

    Sumulyap siya sa akin nang natraffic kami. Nag-iwas ako ng tingin.

    “Hindi ba ay ikaw rin naman? Hindi ka ba kumakain sa mga mamahaling restaurants?”

    Hindi ako nakapagsalita.

    “We don’t only pay for the chef, for the ingredients, for the type of food, Portia. We also pay for the security, for the service, convenience, and many more…”

    Damn capitalists. He clearly did not get my point. Ang ibig niyang sabihin ay mayaman siya at kaya niyang bumili ng ganoong klaseng pagkain, na may mamahaling ingredients, at may magandang service.

    “I know. I’m just thinking about the people who don’t get enough food on their plates.”

    Tumawa si Logan. Napatingin ako sa kanya. Halos malademonyo ang tawa niya. “What do you want? I sell all my stocks to feed the poor? Nagtatrabaho ako ng maayos. I’m paying my taxes. It’s up to the government kung paano nila ihahandle ang pinapasok kong pera sa kaban para matulungan ang mga taong nangangailangan. I’m a businessman so I can pay for my own bills, live my life… I am here to raise the employment rates, pay my taxes, and in exchange of that I get to live the life I’ve always wanted. Come on… no hate on that.”

    Nanliit ang mga mata ko. He’s right but I still couldn’t help it. Wala talaga siyang pakealam sa mga nangyayari. Wala siyang puso. He lacks empathy for almost everything.

    “You’re a one hell of a businessman.”

    Umiling siya. “Portia, you haven’t seen the businessman in me yet…”

    “I’ve seen it, Logan,” sabi ko. “Like how you are such a monster for doing that to your father’s business.”

    Umigting ang kanyang panga. Crap! Dapat ay nanahimik na ako! Bakit kaya hindi ko talaga magawang manahimik kapag ganito?

    Tinigil niya ang sasakyan sa isang mamahaling restaurant. Binigay niya sa valet ang kanyang susi at pinagbuksan niya ako ng pintuan. Hindi na niya ako sinagot pagkatapos kong isali sa usapan ang kanyang ama.

    Hinawakan niya ang aking baywang ng papasok na kami sa restaurant. Hindi na rin ako nagsalita. Nahihiya ako dahil sa kadaldalan ko kanina.

    “For two, sir?” tanong ng babaeng sumalubong sa amin.

    “The private room, please…” sagot naman ni Logan.

    Iginiya kami ng babae sa isang kulay mahogany na pintuan. Bumukas iyon at tumambad ang two seater table na may kalakihan. May mga kandila doon ay may mga kubyertos nang nakalapag.

    Hinila ni Logan ang upuan para makaupo ako. I glanced at his face. Tiningnan ko kung ayos lang ba kami ngunit hindi siya tumingin pabalik. Umupo siya sa harap ko at kinuha ang menu.

    He ordered for the two of us. Hindi na ako umangal. I suddenly feel uneasy. Like I intruded the most private parts of him. Nginuya ko ang labi ko. I thought this is exciting. Ayan, Portia, ang daldal mo kasi!

    Nang umalis ang babae ay mas lalo lang akong nanlamig. I can’t wait for this to end. I wish it ends right now. O pwede ring kainin na lang ako ng lupa para mawala na lang bigla sa harap niya.

    “My father’s business is dangerous, Portia. Ayaw ko ng ganoon. Besides, it’s failing. The digits are down. His trained men are still good but the management is failing.”

    I wish I could give it up pero hindi ko nakayang hindi magtanong. “Why don’t you manage it, then?”

    “I’m busy with my on business. My dad is old at ako lang ang anak niya. Kung hindi ko iyon mamamanage, it will fail along with him.”

    Nagtiim-bagang ako. I have so many buts in my head but I chose not to say it aloud. Tiningnan ko na lang ang tubig sa baso.

    Tumikhim ako. I’m determined to change our topic. “By the way… pupunta ka ba personally sa exhibit ng kapatid ko?”

    Nagulat siya sa pagpapalit ko ng topic. “Hmm. Dadalo ako pagkatapos ng meeting. I have a meeting that day.”

    Tumango ako. “My mom would be thrilled. How about Brandon? Or… Mr. del Fierro.”

    Kitang kita ko ang pagtaas ng kilay niya nang nabanggit ko ang pangalan ng naunang pinsan niya. “Brandon is busy with his wedding. Rage will probably go. Naghahanap iyon ng panibagong paintings para sa kanyang bahay.”

    Tumango ulit ako. “That’s great! So… if Brandon’s not around. Who’s his representative?”

    Kitang kita ko ang pag-igting ng panga ni Logan. I didn’t purposely ask him that! Syempre ay kakasabi niya lang na wala iyong pinsan niya! Natural lang na magtatanong ako kung sino ang pupunta!

    “I am not sure yet. Siguro ay ang CEO, kung walang gagawin. Why do you always ask about Brandon?”

    Nanlaki ang mata ko. “I don’t always ask about him. Syempre ang sabi mo ay wala siya… Who’s going to the event then? That’s my point.”

    Umigting pa ulit ang panga niya at pinaglaruan ang bibig ng baso sa harap. Tumaas ang isang kilay niya.

    “Abala siya sa kasal. Most probably hindi siya makakadalo,” ulit niya.

    “Fine, then…”

    Nilapag ng waitress ang mga pagkaing inorder namin. Italian food ang napili niya kaya nagsimula ng umikot ng pasta sa aking tinidor.

    “Do you like pasta?” tanong niya.

    “Hmmm… Yup. You can say that,” sabi ko habang kumakain kaming dalawa.

    “What’s your favorite food?” tanong niya.

    “Hmmm. Sinigang na Baboy.” Walang pag aalnlangan kong sinabi.

    “What’s that?” tanong niya, nakatoon ang pansin sa akin.

    “Baboy na sinigang,” sabi ko nang hindi tuluyang mailarawan ang ulam na paborito ko.

    “Paano lutuin?”

    “I don’t know… Clyde can cook that. Siya ang nag introduce sa akin ng pagkaing iyon…” wala sa sarili kong sinabi.

    Hindi na siya nakasagot kaya nag-angat ako ng tingin sa kanya. Nakatingin lamang siya sa kanyang pagkain na parang hindi ito masarap. I suddenly wondered if he likes pasta. Kung ayaw niya pala, bakit pa siya nag order nito?

    “You don’t like pasta?” tanong ko.

    Nag-angat siya ng tingin sa akin. His eyes turned pitch black again. My heart literally skipped a beat. Kung hindi pa ako nakainom ng juice ay kanina pa ako nasamid dahil sa titig niya.

    “You don’t like pasta,” sabi ko.

    “No… I like it…” Narinig ko ang lamig sa kanyang boses nang sabihin ito. “I like girls who can cook pasta…”

    Ngumuso ako. Unti-unti akong nag-angat ng tingin sa kanya. His features were hard habang kumakain. Nag-angat din siya ng tingin at nagtagpo ang mga mata namin. Binagsak ko kaagad ang aking mga mata sa pagkain.

    I wonder if Tessa can teach me how to cook this one.

  • Kabanata 12Open or Close

    Kabanata 12

    Appointment

    Ilang beses pang naulit ang dinner sa linggong iyon. Hindi na ako tinatantanan nina Tessa at Jade dahil ilang beses na rin nilang nakitang pumapasyal si Logan sa building.

    Kaya naman kahit hindi ko ginusto ang mga pinaggagagawa nila noong breaktime namin, wala na rin akong nagawa.

    Kung anu-ano ang tinitingnan nila sa iPad ni Jade. Hinanap nila sa social networking sites si Logan. Nahanap nila ito sa Facebook at tiningnan ang wall nito.

    “What’s the name of the girl he brought noong event?” tanong ni Jade sa akin, nagtutunog imbestigador.

    “Marina…” sagot ko naman.

    Hindi pa nag iisang minuto ay nahanap nila kaagad ang account ng babaeng tinutukoy ko. Kumakain lang ako ng yogurt habang halos magka untugan na ang dalawa sa kaka tingin sa iPad.

    “You can also Google her pala…” ani Tessa.

    Nagkibit ako ng balikat. Seryoso, kahit na medyo nagulantang ako na dala ni Logan ang babaeng iyon sa event… kalaunan ay napagtanto kong wala na akong karapatang kumwestyon noon. Wala kaming relasyon. It’s all physical and nurturing feelings like that won’t get me anywhere.

    “She’s the daughter of a famous tycoon. Real Estate din ang linya ng ama ni Marina Fuentes. She’s the daughter of Senator Pancho Fuentes.” Nanliit ang mga mata ni Jade.

    Nagpatuloy parin ako sa pagkain. That explains it. Kung ano man ang mayroon sa kanilang dalawa, be it business or personal whatnots, labas na ako doon!

    “Hindi kaya pinagkasundo ang dalawang ito?”

    Pinunasan ko ang gilid ng bibig ko. Halos hampasin ni Tessa ang mesa kaya nginiwian ko siya.

    “You act like you don’t care, Portia!” ani Tessa.

    “What do you want me to do? Stalk her too?” Pinandilatan ko ang dalawa. “Hindi ako girlfriend ni Logan Torrealba kaya bakit ako makekealam sa kanyang buhay?”

    Napatingin silang dalawa sa akin. Para bang may mali akong nasabi ngunit nang binalikan ko naman ang nabitiwan kong salita ay wala naman akong mahanap. Ngumiwi ulit ako.

    “Jade!” tawag ko sa kaibigan kong di hamak mas open minded kesa kay Tessa.

    “Yeah, well… I just thought what if girlfriend niya pala itong si Marina? That will make you a mistress and that’s a different story…”

    Nagtiim-bagang ako. Ayaw ko mang aminin ay may punto si Jade doon sa sinabi niya.

    “Logan told me na wala siyang girlfriend.”

    “And you would believe that? Kung sinabi mong manipulative siya bilang isang businessman, paano na lang kaya sa relationships niya?” tanong ni Tessa.

    “Wait… that’s not my problem! Tutal kung girlfriend niya nga ang Marina Fuentes na iyan, dapat ay nakealam na siya sa amin.”

    “What if hindi siya nakealam kasi hindi niya naman alam?”

    “You people!” Umiling ako. “Masyado naman yata kayong nag o-overthink!”

    “Why don’t you ask him? Personally, ayos lang sa akin ang arrangement na ganyan pero ang maging mistress ka, ibang usapan na iyan.”

    Nagkunwari akong wala lang ngunit naisip ko rin naman iyon. Would he lie? Pag nagsinungaling iyon ay paniguradong aayaw na ako sa arrangement na ito. Jade’s right… being a mistress is another story.

    Nakatitig ako sa kakatapos ko lang na design. Inaprubahan na ito ni Architect kanina. Oras na lang ang hinihintay ko para makaalis na ngunit imbes na mag-ayos ay wala akong ginagawa.

    If I’ll ask Logan about this, hindi kaya lumalabag ako sa rules namin? That’s a personal question, right? To ask if he’s in a relationship? Or even kung sino man si Marina Fuentes?

    Tumunog ang cellphone ko. Tamad ko itong dinampot at nanlaki ang mga mata ko nang nakita ko ang mensahe ni Logan sa aking phone.

    Logan:

    Are you done?

    Is he going to ask me out tonight? Noong Monday at Tuesday ay lumabas kami. Thursday ay nagdinner din kami. Kahit ngayong Biyernes?

    Ako:

    Almost. I have to run some errands tonight.

    Logan:

    Like what? I can pick you up and help…

    Parang uminit ang pakiramdam ko. This is not gonna happen. Sinuklay ko ang aking buhok gamit ang aking mga daliri.

    Ako:

    Wala… Not really important but… Kaya ko na ako lang.

    Logan:

    What is it? I’m available.

    Ako:

    Are you bored?

    Tutok na tutok na ako sa aking cellphone. I can imagine him in his swivel chair, bored and unproductive.

    Logan:

    What do you mean?

    Ako:

    You always ask me out…

    Damn! Pakiramdam ko ay may himig na emosyon sa tanong na iyon. I need to stop sounding too hopeful.

    Logan:

    I just want to have dinner with you again. You’re starting to lose it again. Don’t be sentimental.

    Crap! Sinasabi ko na nga bang nahihimigan niya ang emosyon doon!

    Ako:

    I’m not. I’m just saying na may mga bibilhin ako. I’ll be very busy.

    Logan:

    Anu-ano ang mga bibilhin mo? Seems like very important things, huh

    Ako:

    Paints, brushes, and etc.

    Logan:

    Then let’s buy paints, brushes, and etc. then have dinner. Is that okay?

    Kinagat ko ang labi ko. Bakit ko nga ba siya iniiwasan? If what we’re doing is purely sport, bakit ako umiiwas? I shouldn’t, right? What’s happening to me?

    Ako:

    Fine. Be here by five.

    Logan:

    Alright.

    Nagsimula na ako sa ritwal ko sa aking mukha. I don’t put too much make up pero tuwing mag-isa akong umuwi, madalas ay hindi ko na inaayos ang aking sarili.

    “Hmmm. Logan Torrealba time?” ngisi ni Jade sa akin.

    “Oh, please! Tantanan niyo na ako!”

    Nagtawanan ang dalawa habang tinitingnan akong nag-aayos. Binilin nila sa akin na alamin ko ang tungkol kay Marina. Sinabi ko naman na hindi ko gagawin ang hinihingi nila. I would rather die than ask Logan about his relationship with that girl. Pakiramdam ko pag tinanong ko si Logan ay may naaapakan akong linya sa gitna naming dalawa.

    Nagsimula na akong mag self-reflect. Hindi ko pa ito kailanman nagagawa kahit na sino. Hindi kaya ako mahulog? Hindi kaya ako umasa? Paano kung sa kalagitnaan ng pagpapanggap ko ay hindi ko mamalayang nagkakatotoo na pala? How will I save myself from it?

    Pinilig ko ang ulo ko. No matter how much I loved fairytales, alam ko at napatunayan ko na hindi iyon nag eexist sa mundong ito. My mom and dad played with fire. Hindi sila nagkatuluyan dahil 99% sa mga taong nag eengage sa mga ganitong gawain ay hindi nag seseryoso. This is the line, Portia. Ako mismo ang guguhit nito. Hinding hindi ako mahuhulog. Hinding hindi ako iibig. I don’t need it. I don’t want it. I am not going to push myself to that infinite abyss.

    Iyon ang paulit ulit na bilin ko sa aking sarili.

    Nang namataan ko siyang nakikipag usap sa valet ay halos maputulan ako ng hininga. Sumulyap siya sa akin habang tumatango sa sinasabi ng lalaking kausap. He’s wearing an all black longsleeve rolled up to his elbows, a black slacks, and a most probably Armani Ex shoes. Everything about him is imposing. Iyong tipong malayo pa lang siya ay alam mong hindi mo siya mapapasunod ng basta basta. Nanatili ang tingin niya sa akin. His gaze made my cheeks flush. Gusto ko na lamang magmura. Tag hirap ng oxygen tuwing nagkikita kaming dalawa.

    “Good evening…” aniya at ngumisi.

    Nag-iwas ako ng tingin. Not because I don’t want to see his smile, but because my heart is racing so fast. Tingin ko ay kapag nagkakatitigan kaming dalawa, malalaman niya na ganito lamang ang pagkakatuliro ko kahit sa simpleng pagkikita namin.

    Iniwan kami ng valet. Gumapang ang kamay niya sa baywang ko at naramdaman ko kaagad ang elektrisidad na siya lamang ang nakakalikha. Tumuwid ako sa pagkakatayo habang iginigiya niya ako sa kanyang sasakyan.

    Nangangatog na naman ang tuhod ko. I should remind myself to wear flats around him. Ang hirap magsuot ng pumps o stilletos pagkasama siya ng ganito.

    “How’s your day?” tanong niya sa akin habang nagdadrive na siya.

    “Well… fine. Natapos na namin lahat ng designs at ready na siya lahat. Iyong boss na lang namin ang maghahatid sa opisina ninyo,” sabi ko.

    Tumango siya. “That’s great! You should design your own furniture too. I’m sure, marunong ka na noon.”

    Napatingin ako sa kanya. “Hindi pa masyado.”

    His brows furrowed. “Did you include your paintings in your designs?”

    Natigilan ako sa tanong niya. Naramdaman niya yata ang pagkagulat ko kaya nagawa niyang sumulyap sa akin ng isang beses.

    “Are you stalking me?” hindi ko alam kung pang ilang beses ko na itong naitanong.

    “Don’t be too dramatic. Rage de Fierro called para sa exhibit ng kapatid mo. May ipinakita siyang picture ng painting na nagustuhan ng asawa niya. Hindi ko alam saan niya iyon nakuha but when I searched for it, hindi iyon sa kapatid mo. It’s from a certain Portia Cecilia Ignacio. Was that yours?”

    Namutla ako. Hindi ko alam kung paano pa nahanap ni Rage del Fierro ang aking mga paintings. Matagal ko nang sinuko ang pagpi-paint. Hilig ko iyon kaya nga ako kumuha na rin ng related course. But then noong nalaman ni mommy na nahiligan iyon ni Katelyn, she asked me to stop painting. Ngayong mauungkat ulit iyon…

    “I don’t sell paintings anymore.”

    “But… you do paint?” napatingin siya sa akin.

    “Well… Yes. Kaya nga tuturuan ko bukas ang mga bata sa ExPa. But that’s just for fun. Unlike my sister, mas maganda iyong sa kanya dahil talagang ginawa niya for the exhibit.”

    “Hindi ba ay mas maganda iyong ginawa ng may malayang pag-iisip? Art is only good when it’s from the heart. Pag ginawa iyon para sa exhibit, ibig sabihin hindi niya iyon ginawa ng malaya.”

    Nagtiim-bagang ako. I don’t like this topic. Katelyn’s works are amazing!

    “Sabihin mo na lang kay Mr. del Fierro na subukan niya lang na pumunta sa exhibit. Katelyn’s works are the best. One time may bumiling mayamang pamilya na taga Indonesia sa kanya. Her works are superb!”

    “How would I know? I’m not good in art. I need to see yours and compare.”

    “I am not painting anymore, Logan.” Mariin kong sinabi at hindi na binalik sa kanya ang tingin.

    “Why?”

    “I’m busy with work. I’m not interested anymore…” sabi ko sa pag-asang titigilan niya na ako sa kanyang mga tanong.

    Paulit-ulit niya akong tinanong tungkol doon. Nang bumaba kami sa pagbibilhan ko ng pintura, panay ang sulyap niya sa akin. Hindi ako kailanman bumaling sa kanya. I busied myself with the washable paints. Naghanap din ako ng mga child friendly na mga gamit. Ngayong linggo ako nakapag volunteer. Sa susunod na linggo ay may ibang artist naman silang uupahan para magturo sa mga bata. Ganoon sa ExPa. At ang lahat ng artworks ng mga bata ay binibenta sa magandang halaga. The kids are earning because of their artworks.

    “How will you get to the venue tomorrow?” tanong ni Logan habang namimili ako ng mga pintura.

    “Car,” simple kong sagot.

    Napatingin ako sa paligid. Sa isang sikat na bookstore kami pumunta. Halos lahat ng mga naroon ay mga college student na bumibili ng kani kanilang mga gamit. Halos mabali ang mga leeg nila sa kakatingin sa kasama ko. He’s just so breathtaking and foreign. Hindi ko masisisi ang mga batang iyon.

    Umiling ako nang may nakita akong muntikan nang nabunggo ang isang buong shelves ng mga libro dahil sa kakatingin kay Logan. Bumaling ako kay Logan. Hindi niya man lang nakita kung paano kumislap ang mata ng babaeng iyon. His eyes were all on me.

    “You left your car…” nagtaas siya ng kilay.

    “Huh?” Bumaling ulit ako sa mga pintura.

    “You left your car… sa del Fierro building. Remember? Kinuha kita doon.”

    Umirap ako at bumaling sa kanya. “Kukunin ko iyon bukas ng umaga. Taxi.”

    “What time is the event?” tanong niya.

    “Hmmm. One PM. I have time in the morning,” nagkibit ako ng balikat.

    “I can pick you up by twelve,” sabi niya.

    “Wow! Nakakahiya naman, e. I know you’re busy and besides, I can ride a taxi and get my car back.”

    “I’m not busy. I work out the whole morning… I’ll pick you up by twelve then?”

    Tinapunan ko siya ng tingin. I can’t help but smile. He’s taking this seriously. Walang bahid ng pagbibiro sa kanyang mukha. Pakiramdam ko tuloy ay sobrang importante ng gagawin ko bukas. Importante para sa mga bata ngunit the foundation won’t mind if I’m late for a few minutes just because of my car.

    “Baka may meeting ka sa hapon, nakakahiya naman sa iyo,” sabi ko.

    “You still go shy on me?” Ngumisi siya.

    Nagtindigan ang mga balahibo ko. Napatingin ako sa kanyang labi. All I could think about was his taste. Kung gaano katamis ang kanyang labi tuwing naghahalikan kami. Bumilis ang paghinga ko. For notebook’s sake, Portia, we’re in a frigging bookstore!

    “Really, Logan. I’m fine tomorrow.”

    “No… I’m part of the foundation. Sasamahan kita.”

    Huminga ako ng malalim. I just want to forget about my thoughts of him.

    “You don’t have any other appointments tomorrow? Matatagalan ako dahil magtuturo ako kung paano mag paint.”

    “My Saturdays are reserved for you. You’re my appointment tomorrow…”

    Kinagat ko ang labi ko habang tinititigan ang pintura. Gusto ko siyang tingnan ngunit natatakot akong sa sobrang pagkahumaling ko sa kanya ngayon ay bigla ko na lang siyang mahalikan. This man is driving me nuts… He really is. I would gladly abandon all thoughts of committment, prince charmings, and fairytales in exchange of a night with him. Tutal ay matatapos din naman kami sa huli, might as well enjoy the journey with him.

    Tulad ng sabi niya, fuck and leave. Hindi pwedeng leave lang. We need to fuck.

    “Fine…” bumaling ako sa kanya.

    All the heat from within materialized in my system. I could feel it in between my thighs. Mabuti na lang at rational pa ako ngayon, kung hindi ay kanina ko pa siya hinalikan dito.

    “Deal then…” he whispered.

    Tumango ako ng marahan. Damn!

  • Kabanata 13Open or Close

    Kabanata 13

    Done

    Nakatayo ako sa harap ng aking canvas. Higit kumulang tatlumpong bata ang tuturuan ko ngayon. Ang pinakabata sa tuturuan ko ay nasa edad pito, ang pinakamatanda naman ay nasa sampu. Wala dito ang mga mas bata dahil iba naman ang activity nila ay ibang volunteer ang hahawak.

    Una kong pinaalala sa kanila ay ang paghahalo ng mga kulay. Ipinakita ko na pagpinaghalo ang yellow at blue, nagiging green ito; red at yellow, nagiging orange; blue at red, nagiging violet.

    May mga prutas sa harapan namin. Naroon ang manga, watermelon, grapes, at orange sa ibabaw ng mesa. Noong isang taon ay mga bulaklak ang pina-paint ko sa kanila, ngayon naman ay naisipan kong mga prutas ang magandang gawin.

    “Pwede kayong maglaro sa mga kulay lalo na sa background ng mga prutas,” sambit ko habang inaayos ang sarili kong painting.

    Covered din ito ng ilang media. Hindi nga lang kasing dami noong event pero mayroon paring nag do-document sa ginagawa ng mga bata.

    Umayos ako sa pagkakaupo ko. Tahimik ang mga bata at seryoso sa mga ginagawa. Alam kong halos lahat sa kanila ay magagaling na dahil ito ang palaging ginagawa sa mga workshop.

    Tumayo ako at tiningnan ang painting ng bawat isa. Isang nuwebe anyos ang nagpakitang gilas sa pagkopya ng mabuti sa mga prutas.

    “Ang galing mo!” ngiti ko sa batang nagulat sa sinabi ko.

    Tiningala niya ako at ngumiti siya.

    “Ate, ayos lang ba kung imbes na mesa ang pagtutungtungan ay lagyan ko ng basket?” tanong niya.

    “Of course! Syempre!”

    Bumaling ako sa mga batang nakikinig sa usapan namin.

    “Pu-pwede kayong lumikha ng kahit ano. Kahit anong gusto niyo para sa mga prutas. Kung tingin niyo ay mas maganda kung nakalagay sa ibang bagay ang mga prutas, pwede ninyong dagdagan ang mga detalye. It’s all up to you. Sa painting, walang tama o mali. Ang lahat ng ito ay ginagawa para mailarawan ang ating nararamdaman,” sabi ko.

    Nakita kong ang isang mas bata ay may ibang painting. He didn’t paint the fruits. He painted something strange… almost abstract. Naroon ang kulay ng mga prutas ngunit hindi hugis prutas ang mga iyon.

    “Ano ‘yang ginagawa mo?” tanong ko gamit ang banayad na boses.

    “Mga prutas po…” hindi niya ako nilingon.

    Ngumiti ako. “I like it.”

    Hindi ko maalis ang mga mata ko sa kanyang ginagawa. Para itong mga kulay na natapon lang sa kanyang papel, resembling the colors of the fruits on the table.

    Nagpatuloy siya sa kanyang ginagawa. Umikot ako sa lahat ng mga bata para matingnan kung kamusta ang ginagawa. Ang iba sa kanila ay may itim na background, ang iba naman ay masasayang kulay ang gamit.

    Napatingin ako sa hamba ng pintuan. Logan was standing right there watching all of us. Napalunok ako. Unlike his usual formal suits, ang suot niya ngayon ay dark blue na polo shirt at dark na maong pants. The material of his polo hugged every muscle of his upper body. Napagtanto kong hindi lang siya tuwing formal gwapo, kahit na casual lang ay nakakatameme parin siya.

    Lumunok ako nang papalapit na sa kanya. Kitang kita ko ang mga mata niyang pinapasadahan ng tingin ang mga batang nasa harap ko.

    “You okay? Want to go home?” tanong ko, nanunukso.

    I’m pretty sure he’s bored now. Sino ba naman kasi ang magbabalak na sumama sa ganitong event? Mahilig ako sa mga ganito kaya kung ako ang tatanungin, maaaliw ako. I don’t think Logan likes these things. Kung paano siya nakatagal ng mahigit isang oras ay hindi ko alam.

    “I didn’t know you can handle children very well…” sabi niya, binalewala ang tukso ko.

    Napatingin ako sa mga batang seryoso sa ginagawa. Halos walang nag uusap at nakatoon ang lahat sa kanilang gawa.

    “I’ve been doing this for the past three years. At… may mga nakababata akong kapatid. I’m familiar with kids…”

    “You should paint more, tapusin mo iyong ginagawa mo sa canvas.”

    Nilingon ko siya. “And I’ll leave you here? if you have an appointment, it’s fine Logan. I’m sure may mas importante ka pang magagawa sa araw na ito bukod sa panonood sa mga bata.”

    Bago ko pa marinig ang isasagot niya ay nakarinig na ako ng pag-iyak ng isang bata. Bumaling agad ako sa bandang kanan kung saan ko narinig ang pag-iyak.

    Walang pag-aalinlangan kong nilapitan ang isa sa mga pinakabatang naroon.

    “O, anong nangyari?” tanong ko habang inaayos ang buhok ng batang babae. Sumasabog na ito sa kanyang mukha dahil sa luha at pawis.

    Umiyak lamang siya. Wala siyang sinabi ni isang salita.

    Tiningnan ko ang mga gamit niya. Nakita kong natapon ang mga pintura sa kanyang gawa. Naisip ko kaagad na iyon ang pinoproblema niya.

    “O, huwag ka nang umiyak. Papalitan natin itong papel mo,” sabi ko.

    Umiyak lamang siya. Walang sinasabi sa akin. Humihikbi ang bata kaya habang kumukuha ako ng papel ay hinahagod ko ang kanyang likod.

    “O, eto, papalitan ko na… para maayos na…” sabi ko, tinatahan ang bata.

    “Uulit na naman ako!” Umalingawngaw ulit ang kanyang pag-iyak.

    Napatingin na ang mga bata sa amin. May isang batang lumapit para aluin ang umiiyak ngunit tinulak niya lamang ito.

    “Shh… Baby, tutulungan ka ni Ate. Ako ang bahala,” sabi ko sabay senyas sa lumapit na bata na ayos lang ito.

    “Mahuhuli na ako! Mahuhuli na ako!” Umiyak pa siya lalo.

    “Hindi ka mahuhuli. Hihintayin ka naman ng lahat. Tutulungan naman kita para hindi ka mahirapan…” banayad kong sinabi sabay ayos sa buhok ng batang babae. Ang kulot kulot niyang buhok ay dumidikit na sa kanyang pisngi.

    Humikbi siya ngunit hindi na nagsalita. Pinunasan ko ang luha niya gamit ang aking mga daliri. Nginitian ko siya. Ang tanging nagawa niya ay ang tumitig sa akin.

    Isang kalabog ang narinig ko at may isa pang umiiyak na bata. This time, it’s a boy. Nilingon ko kung saan banda ang batang umiiyak.

    Kitang-kita ko na natapon ang mga pintura sa sahig. Tumayo ang batang katabi nito at nilipat ang papel malayo roon para hindi matapunan ng pintura.

    Nakita kong may lumapit na taga foundation sa batang umiiyak ngunit mas lalo lamang itong sumigaw.

    “Naubos na ang pintura ko!” sigaw ng batang lalaki sa pinturang nasa sahig.

    Tatayo na sana ako para pagtuonan iyon ng pansin habang ang taga foundation ay nililinis ang pintura, ngunit ang batang babae ay nakahawak na sa aking damit.

    “Ate, turuan mo ako…” sabi niya, naiiyak parin.

    Kinagat ko ang labi ko at binigay sa kanyang ang aking atensyon.

    “Sige, kunin mo iyong brush mo.”

    Umalingawngaw ang iyak ng batang lalaki. Bumaling ulit ako sa kinaroroonan niya. Gusto ko sana siyang daluhan ngunit paano kung iiyak naman ang batang babae sa tabi ko? Hinampas hampas niya ang babaeng taga foundation. Ayaw niya itong lumapit sa kanya.

    “Paano, ate?” tanong ng batang babae sa akin.

    Kitang-kita ko ang paglapit ni Logan sa taga foundation.

    “Naku, sir, pasensya na. Ganito po talaga ito kapag nagtatantrums…” anang taga foundation kay Logan.

    Umiyak ang bata at napatingin kay Logan. His air is still the same… authoritative and absolute. Tinitigan niya ang bata. May nakita akong kakaibang emosyon sa kanyang mga mata ngunit sa isang iglap ay nawala din ang mga ito.

    “Marami pa akong pintura. Gusto mo pa?” tanong ni Logan.

    “Natapon na iyong akin! Natapon na iyong akin!” paulit ulit na sigaw ng bata.

    “Ryan! Tama na!” anang taga foundation nang nagsisisigaw na ang bata.

    “I have this… I have more of it. Gusto mo ba?” tanong ni Logan sa bata sabay pakita sa mga acrylic paints na binili namin kahapon.

    “Hindi iyan akin! Hindi yan!” sigaw noong bati.

    Napangiwi ako. I think this is too much for Logan. Tatayo na sana ako at pursigido ng pansamantalang iwan ang katabi kong bata nang nakita kong tumabi siya sa bata.

    “Sa’yo na ‘to. Ibibigay ko ‘yan sayo.” Mariin ang pagkakasabi niya.

    Napatingin ang bata sa mga binigay ni Logan sa kanya. Ngumuso ako habang tinitingnan siyang kinukuha ang brush ng batang lalaki.

    “Tuturuan kita. Gamitin natin ang mga pinturang ito…” aniya sabay bigay sa bata ang brush.

    Hinawakan ni Logan ang kamay ng bata at dinampi ang brush sa panibagong set ng mga pintura. Napangiti ako. Parang may kumukurot sa aking puso. Parang may humahawak sa parteng kahit ako ay hindi ko mahawakan. Hindi ko maalis ang tingin ko sa kanilang dalawa.

    Dinampi ni Logan ang brush sa papel at natahimik na ang batang lalaki. Naaliw ito sa pagturo ni Logan kung paano ilagay ang pintura.

    Bumaling ako sa gawa ng batang babae. Ngumiti ako sa nag-aabang na mga mata sa akin at isinantabi ang emosyong ayaw ko sanang maramdaman.

    “Subukan na natin?” tanong ko sa batang babae sa tabi ko.

    Tumango siya. May kaonting luha pa sa gilid ng mga mata niya. Ngumiti ako at inalis ang kaonting butil ng luha.

    The workshop ended well. Inayos ko na ang mga gawa nila sa venue. Inaayos ko ang bawat stand para maganda tingnan. Mamaya ay titingnan ito ng mga taga foundation at maaaring ipoproseso para maging kuwadro bago ilagay muli sa mga exhibit o ibenta.

    Tumulong din ako sa paglilinis sa venue. Logan helped with the stands too.

    “Dito lang po… Dyan…” sabay turo ng taga foundation sa paglalapagan ni Logan ng stand.

    Ngumiti ang matandang babae. Nakakulay pink na polo shirt siya. Marami silang tagapangalaga ngunit hindi ko pa nakikilala ang lahat. Isa lang ang naipakilala sa akin at ang alam ko ay siya ang sumama sa mga bata para makakain pagkatapos ng workshop.

    “Pasensya na po kanina, sir…” naabutan kong sinasabi ng matandang babae kay Logan. “Matampuhin talaga iyong si Ryan. Grabe iyon kung magalit.”

    “Walang problema. Nagustuhan ko naman ang pagtulong,” ani Logan.

    Ngumuso ulit ako. Namataan ni Logan ang pagtingin ko sa kanya. May puso pala siya. Didn’t know mosters were capable of caring…

    “Nananakit talaga iyon. Siguro ay dala na rin na nakita niya sa mga magulang niya ang pang aabuso. ‘Tsaka isa iyon sa mga bago lang. Kamamatay lang ng ina no’n. Tatlong buwan pa lang siya sa foundation.”

    Lumapit ako sa dalawa. Kitang kita ko ang pag-iiba ng ekspresyon ni Logan. I can even see anger in his eyes. Ngunit saglit lamang iyon. Isang kurap niya ay nawala ang lahat ng emosyon at napalitan ng pagiging blanko.

    “Anong nangyari sa mga magulang ni Ryan, nay?” tanong ko.

    “Laging nag-aaway ang mga magulang noon. Nagkakasakitan kaya pati siya nasasama sa ayaw at nasasaktan din. Tatlong buwan na ang lumipas nang pinatay ng ama ni Ryan ang kanyang ina. Noong unang buwan niya dito, sinasaktan niya ang ibang bata.” Umiling ang tagapangalaga. “Mabuti na lang ngayon at iniiyak niya na lang ang lahat.”

    “Nananakit parin siya?” tanong ko.

    Napatingin ako kay Logan na seryosong nakikinig. His jaw was tensed and I couldn’t help but stare at him.

    “Minsan. Kanina. Tuwing takot siya o nagagalit. Pero kapag maayos ang pakiramdam, hindi na masyado…”

    Tumango ako. “Naku! Maraming salamat sa pagiging pasensyosa ninyo sa mga bata.”

    Nagulat ang tagapangalaga sa sinabi ko. Tumawa siya. “Trabaho ko ‘to. ‘Tsaka… mababait parin naman ang mga batang ito. Nakakaawa at masakit ang dinanas nila sa murang edad.”

    “Kaya nga po. Nakakamangha na hindi niyo sila sinusukuan… kahit gaano pa sila kahirap i-handle ay nariyan parin kayo.” Napangiti ako. “Maraming salamat!”

    “Ano ba ‘yan! Kami ang dapat na magpasalamat sa inyo…” palipat lipat ang tingin niya sa amin ni Logan. “Salamat Miss Portia at Sir Logan! Sa uulitin sana…” ngiti niya.

    “Ay, anong pangalan ninyo ‘nay?” tanong ko.

    “Tawagin niyo na lang akong Nanay Lira.”

    Ngumiti ako kay Nanay Lira. “Sige, ‘nay… Halika, tulungan na kita sa paglilinis.”

    “Naku! Maraming salamat! May mga janitor naman kaso nakakahiyang iwan na lang ng basta ang mga kalat ng mga bata…”

    Habang nagsasalita si Nanay ay nagwawalis na siya. Nakangiti lang ako habang tumutulong na rin. Bumaling ako kay Logan na ngayon ay seryoso parin ang ekspresyon. Nang nakita niyang nakatingin ako sa kanya ay bahagyang umaliwalas ang kanyang mukha.

    “How can I help?” tanong niya.

    Nakita kong may kaonting pintura sa kanyang damit. His white polo got stained. Tumuwid ako sa pagkakatayo. Nakita ko rin na may pulang pintura sa wrist.

    Nagulat siya nang nagmartsa ako palapit sa kanya. Muntik na siyang umatras kaya natawa ako.

    “What?” mukha siyang takot.

    “You got something on your wrist. At mayroon din sa iyong polo. Do you have an extra t shirt?” tanong ko.

    “I have one in my car,” aniya.

    Kinuha ko ang kamay niya. Bumunot ako ng wet wipes sa gilid ng mesa at nagsimulang tanggalin ang pintura sa kanyang palapulsuhan.

    His hands are big. His fingers are long. Hindi makinis o malambot ang kanyang mga palad. Matigas iyon kaya naisip ko kung anu-ano kaya ang mga ginagawa niya? Probably gym? Weightlifting? Basketball? O trabaho?

    “You got paint on your face too…” aniya.

    “Ha? Hindi mo agad sinabi?” Tumingala ako sa kanya.

    Bumunot din siya ng wet wipes at dinampian niya ang gilid ng aking ilong.

    “Tatanggalin ko,” aniya.

    Nagkatitigan kami. Marahan ang pagkakatanggal niya sa pintura sa aking pisngi. Seryoso din ang mga mata niya habang tinatanggal ito. Ninamnam ko naman ang malayang paninitig sa kanya dahil sa ginagawa.

    “Akala ko ba tatanggalin mo iyong pintura sa kamay ko?” tanong niya nang namalayan ang pagtitig ko.

    “You’re still using your hands. How can I remove the paint?”

    Bumaba ang tingin niya sa aking labi. Hindi ko namalayan na nahihirapan pala ako sa paghinga lalo na dahil ganito kami kalapit. Kinailangan kog ibuka ng bahagya ang aking bibig para makahinga ng maayos.

    Damn, he’s taking my breath away!

    Nilagay niya ang kanyang daliri sa aking baba at inangat niya iyon. Yumuko siya ng bahagya para makalapit sa akin. Pumikit ako nang nakitang pumikit din siya para sa halik.

    Iba-ibang emosyon na ang naramdaman ko simula nang natuto akong humalik, ngunit sa kauna-unahang pagkakataon, ngayon lang ako nakaramdam ng ibang klaseng pananabik. Pakiramdam ko ay kinukurot ang puso ko sa sobrang saya. I never thought that it’s possible to feel this way.

    “Done…” aniya nang bumitiw siya sa halik.

    Ngumiti siya. I’m not even sure if it’s a playful and lustful smile or something that’s very foreign to me.

    “Ikaw naman sa kamay ko,” aniya at pinakita ang kamay niyang may pintura.

    Tumango ako at bumaling sa kanyang palapulsuhan. My heart raced. Kahit ako ay hindi ko ito mahabol. Napag iiwanan na ako ng sarili kong puso.

  • Kabanata 14Open or Close

    Kabanata 14
    I Should

    I got preoccupied. Habang tinitingnan ko si Logan na abala sa pagtulong sa paglilinis ay napapaisip ako. Pinilig ko na lang kaagad ang ulo ko. I should stop overthinking. Kung anong mayroong namamagitan sa amin ngayon, iyon na iyong pinag-usapan namin. Walang labis at walang kulang.

    Gabi nang nang nag wrap up kami sa venue. Nalaman ko rin na nasa isang dinner party ang mga bata sa loob ng mall. Pagkatapos noon ay uuwi na sila sa headquarters ng foundation.

    “Let’s go!” anyaya ni Logan sa akin pagkatapos ng lahat.
    Tumango ako at naramdaman ang pagkalam ng sikmura.

    Sa sobrang abala namin sa trabaho ay nakaligtaan na namin ang pagkain.

    “Are you hungry?” tanong niya.
    Tumango kaagad ako. “We should eat. I’m sure you’re hungry too.”
    “Are you very hungry? I can cook for us if you want,” ngumisi siya.

    Hindi ko mabasa ang kanyang ekspresyon. Nagbibiro ba siya o may iba siyang balak? Tumango parin ako kahit na ganoon.

    “I can wait. If you really want to cook.”
    “Ang sabi mo ay ayaw mong kumakain tayo sa mga mamahaling restaurants so let’s dine in my condo, then…”

    His condo. Ito ang kauna-unahang pagkakataong dadalhin niya ako sa condo niya, kung sakali. It’s not against the rules but I really thought this arrangement would mean hanggang hotel lamang ako.

    “Okay. Sabi mo, e!” tumawa ako at naglakad na palabas.

    Sumunod siya sa akin. Marunong pala talaga siyang magluto. Ano naman kaya ang lulutuin niya? He likes pasta, hula ko ay pasta din ang gagawin niya.

    Nang nasa sasakyan ay tinanong ko na siya kung anu-ano ang mga kaya niyang lutuin.

    “Mexican, italian…” nagkibit ng balikat si Logan.
    “You don’t have a cook?” tanong ko.
    “We have in our home, Portia. Noong lumipat ako ay ako na lang ang nagluluto ng sarili kong pagkain.”
    “Kailan ka lumipat?” tanong ko, nagtataka.
    “Four years ago,” aniya nakatitig parin sa kalsada.
    “So you’ve been living alone for four years, huh?” napatingin din ako sa kalsada.

    Kahit na hindi pa kami umabot ng taong magkakilala, may ideya na ako sa ugali ni Logan. Kapag ayaw niyang pag-usapan, nag-iiwas siya ng tingin. I am actually surprised na hindi niya sinabi sa akin kung gaano ka off-limit iyong tanong ko. That’s kind of a personal question.

    Hindi ko na siya tinanong ulit. Instead, I turned on his stereo. Napatingin siya sa iTouch niyang nasa harap.

    “May I?” tanong ko.

    Kinuha niya iyon at tinype ng madalian ang password bago binigay sa akin. Ngumisi ako at naghanap ng mga kanta. Napagtanto kong mahilig siya sa mga Alternative Rock base sa kanyang playlist.

    Pinindot ko ang isang kantang paborito ko sa lahat ng kanta ng Switchfoot.

    “I believe you now. I’ve come too far. No I can’t go back… Back to how it was…” kumanta ako at tahimik naman siyang nagdadrive.

    Nilingon ko siya nang kinanta ko ang chorus. Sumulyap siya sa akin, ngumiti, at umiling.

    “Yeah this is home!” Tumawa ako nang nakita ko ang matatayog na building sa BGC. “Bakit tayo nandito? I thought we’re going to your condo?”
    “I live here too, Porsh. Hindi lang ikaw ang may condo dito.”

    Sa gulat ko ay napatitig ako sa kanya. Hindi ko alam iyon! Ang buong akala ko ay malayo kami sa isa’t-isa!

    Lumabas ako ng kanyang sasakyan pagkapasok sa basement. Nilingon niya ako pagkatapos patunugin ang car alarm.

    “Sobrang lapit lang natin sa isa’t-isa,” I told him.
    Tumango siya at lumapit sa akin. “Yup… Let’s go.”

    Hinawakan niya ang aking kamay. Napatingin ako sa pagkakasalikop ng aming daliri. Nag-angat ako ng tingin sa kanya. Nag-iwas lamang siya ng tingin sa akin.

    “Let’s see if I can cook your favorite…”

    Hindi ko alam kung alin ang uunahin ko sa pag-aalala, iyong mga kamay namin o ang lulutuin niya.

    “No!” sabi ko, natatawa.
    Umangat ang gilid ng labi niya pagkapasok namin ng elevator. “Why?”
    “Hindi ka marunong noon!” giit ko, natatawa. That’s filipino food. Hindi ko lubos maisip na kaya niya iyong lutuin gayong puro foreign food ang niluluto niya. He’s not even familiar with it!
    “I am gonna try. Hindi naman ikaw ang magluluto. You should just be grateful!” His smile was devilish.
    Hinampas ko ang kanyang braso. “I am grateful! I just can’t imagine you cooking Sinigang!”

    Code at susi ang pinang bukas niya sa pintuan ng kanyang condo. Pagkapasok ay agad na umilaw lahat ng mga ilaw doon. Pinasadahan ko ng tingin ang kulay puting walls, accentuated with dark brown furniture.

    Hinawakan ko ang materyal ng sofa niyang kulay dark brown. Ang carpet ay kulay puti at ang marble floor ay kulay darkbrown. Ang lahat sa kanyang condo ay nagsusumigaw ng yaman at disiplina. All the doors, frames, cabinets were dark brown. Walang ibang kulay kundi puti at dark brown.

    Binuksan niya ang flatscreen. Pagkatapos ay nilapag niya ang remote sa coffee table.

    “I’ll just change and then I’ll cook.” Bumaling siya sa akin at kinuha niya ang aking bag.

    Nilagay niya ang aking bag sa coffee table. Bumaba ang tingin niya sa aking heels.

    “Feel at home.”
    Tumango ako at ngumiti. “Okay. Thanks!”

    Pumasok na siya sa isang kwartong tingin ko ay kanya. Pinasadahan ko ulit ng tingin ang kabuuan ng condo. It’s huge. Mas malaki pa iyon sa condo ko. Siguro mga tatlong beses ang laki nito kesa doon. Well, binigay lang din naman iyon ni daddy at mommy para may sarili akong bahay while Logan’s condo is the fruit of his businesses.

    Naka puting vneck t shirt na siya at khaki shorts nang pumunta sa kusina. Although I want to see him cook Sinigang, sinunod ko ang payo niyang manatili sa sofa. Napagod din ako sa ginawa ko kanina kaya nagawa kong ihiga ang ulo ko doon habang nanonood ng movie.

    Ilang minuto ang lumipas ay naamoy ko na ang maasim na amoy ng sinigang. Mas lalo lang kumalam ang sikmura ko. Tumayo ako at dumiretso sa kusina.

    Napangisi ako nang nakita kong nakapamaywang siya habang tinitingnan ang sabaw ng paborito ko. Nakapaa na ako kaya mabilis ang lakad ko patungo sa dining table.

    Tumagilid ang ulo ni Logan nang nakitang nakapaa ako. Hinubad niya ang kanyang kulay dark blue na tsinelas at nilapag sa tabi ng pinag upuan ko.

    “Mukhang masarap!” sabi ko.
    “Wear my slippers,” aniya.

    Napatingin ako doon sa tsinelas. I pouted. Madalas nga akong nagpa-paa sa aking condo, dito pa kaya?

    “Wala kabang spare slippers?” Probably for your girls na pumumpunta dito?
    Umiling siya. “I can walk barefoot. Just wear my slippers,” aniya.
    “Hindi. Ayos lang ako,” sabi ko. I curled my feet on the chair’s legs.

    Bumuntong hininga siya. Tinitigan ko ang proma niya. Even when he’s just wearing a t shirt and a khaki shorts, he’s still breathtakingly handsome. Damn, this man could even seduce a plate. Hinila niya ang upuan at umupo siya sa harap ko. Nagtaas siya ng kilay. Halos natuyo ang lalamunan ko.

    “Try it,” aniya.

    Kinuha niya ang maliit na bowl at nilagyan ng sabaw at karne. Kinagat ko ang aking labi. Crap! I’m hungry and at the same time amazed by him!

    “Sige nga! Susubukan ko…”

    Nilapag niya iyon sa harap ko at pagkatapos ay naglagay din ng sakanya.

    Kinuha ko ang kutsara at sinubukan ang sabaw. Pumikit ako ng mariin sa tamang asim nito.

    “Not bad!” tawa ko.

    It’s true. Napaisip ko tuloy kung first time niya ba itong niluto.

    “Try the meat. Malambot siya.”

    Kinuha ni Logan ang isang piraso ng karne at nilagay sa aking pinggan. Isang pasada lang ng kutsilyo at tinidor ay nahiwa kaagad ito. Kinagat ko ang labi ko. Mas lalo lang akong nagutom.

    “That’s good!” sabi ko at naglagay ng kanin sa aking pinggan.

    Sa pagkain namin ay puro Sinigang ang pinag-usapan. Nalaman kong sinubukan niya na itong lutuin noong isang araw. He got curious so he tried and now he’s making me eat my favorite food.

    Gusto ko tuloy matuto nito. Nakakahiya sa kanya at ang bilis niyang matuto samantalang ako noon ay naghihintay lang sa dadalhin ni Clyde sa akin.

    “Ikaw lang ba ang naglilinis dito?” tanong ko.
    Umiling siya. “I have a cleaner. Isa sa mga kasambahay namin sa bahay ang pinapapunta ko dito para maglinis from time to time.”
    Tumango ako. Kaya pala malinis parin ang condo kahit na siya lang mag-isa ang nakatira.

    Uminom ako ng wine na nakalapag sa harap. Tinitigan ko siyang kumakain pa ng sinigang. Mukhang nagustuhan niya iyon, tulad ko.

    “Do you usually bring girls here?” tanong ko.

    Ilang babae na kaya ang napagluto niya. Nag-angat siya ng tingin sa akin. His jaw tensed. Nakapunta na kaya si Marina dito? I don’t need to ask that! Syempre!

    “Hindi ako nagdadala ng mga babae sa condo ko.”

    Nagkibit ako ng balikat. Hindi ako naniniwala. Ilang beses niya na kaya iyong nasabi sa iba’t-ibang babae na nagpunta dito? Hindi ko isinatinig iyon. That’s a very emotional remark and I don’t need it.

    Nag-angat ako ng tingin sa kanya. His jaw was clenched and his eyes deep and hard.

    Tumango ako at napatingin sa labi niya. Sumimsim siya ng wine bago nagsalita muli.

    “So saan mo dinadala ang mga babae mo noon?” tanong ko.
    “To hotels.”
    Like me, huh? Pero bakit ako dinala dito? “You mean, you don’t bring them here? Kahit na pagkain lang tulad nito?”
    Umiling ulit si Logan, nakatitig sa akin.
    “How about Marina? Do you bring her here?” Oops!
    Bumuntong hininga siya. Nakita ko ang dumaang pait sa kanyang mga mata. Ayaw niyang pag-usapan ito at alam kong nagkamali ako pagkabanggit pa lang noon. “Portia, Marina is a personal question. I told you to refrain from asking me personal-“

    Hindi ko na siya pinatapos. Kinukurot ang puso ko habang sinasabi niya iyon kaya imbes na dinggin ang lahat ng sasabihin ay tumayo na ako at kumandong sa kanya. Sinimulan ko ang paghalik sa kanyang labi.

    “What are you… doing?” tanong niya nang binanatan ko na siya ng halik.

    Hinawakan ko ang batok niya at diniin pa lalo ang aking sarili sa kanya. Hinarap ko siya at isang malakas na mura ang pinakawalan niya.

    Umupo ako sa kanyang hita at nagsimula ulit sa paghalik. In between my thighs, I could feel him slowly starting to stand. Dahan dahan akong nagtaas baba, brushing me against his almost hard on!

    “Portia, we’re here to eat! Hindi kita dinala dito para-“

    Hindi ko ulit siya pinagsalita. I bit his lower lip and slowly sucked it. He moaned.

    Ito ang tanging paraan ko para makalimutan niya ang tanong kong masyadong personal. i’m sorry, I got carried away. Hindi na mauulit. This is all body and I shouldn’t care about other things than what we have physically.

    “Fucking shit, Portia!” sigaw niya nang binilisan ko ang pagtaas baba.

    His hard on was in full blast now. Tumayo siya at hinawakan ang aking mga hita bilang suporta. Pinalupot ko ang aking braso sa kanyang leeg.

    “Posrh, please I didn’t bring you…”

    Ramdam ko ang init ng kanyang dibdib habang niyayakap ko siya at hinakalikan. The peaks of my breasts were already hard too.

    Binuksan niya ang pintuan ng kanyang kwarto at nang nakapasok kami ay nilapag niya ako sa kama. Hinawakan ko ang dulo ng kanyang tshirt. I want him to remove it! Dinungaw niya ako, kitang kita ko ang pamumungay ng kanyang mga mata.

    Nang tatanggalin ko na sana ay malakas na tumunog ang aking cellphone sa sala. Binalewala ko iyon at tinaas ang dulo ng kanyang tshirt.

    “Someone’s calling,” ani Logan at hinawakan niya ang aking kamay para tanggalin sa kanyang t shirt.
    “Wag mo nang…”

    Bago pa ako makatapos ay lumabas na siya para kunin ang cellphone ko. Umupo ako ng tuwid sa kanyang kama at hinintay ko ang pagbabalik niya. Nang bumalik siya ay dala niya na ang maingay kong cellphone.

    “It’s your mom.” Sabay pakita niya sa aking cellphone.

    How I want to just ignore the call. Humugot ako ng malalim na hininga. I can feel the raw liquid heat in between my thighs. I want him now!

    Kinuha ko ang cellphone ko at pinikit ang mga mata nang sagutin ito.

    “Mom…” salubong ko.
    “Portia! How are you, darling?” malambing na boses ni mommy ang narinig ko.
    “I-I’m fine, mom.”

    Umupo si Logan sa tabi ko. Nakatingin siya sa akin habang hinihilamos ang palad sa mukha.

    “Are you somewhere? Nagpunta kaba doon sa ExPa?”
    “Yes, mom. Kakatapos lang noon,” sabi ko.
    “Good at tapos na. Well, as you can see, Katelyn’s exhibit is this coming Monday. Kakatapos lang namin sa preparations. Would you like to see it para naman marinig ko ang opinyon mo sa venue at sa mga pagkain na rin na ise-serve.”
    “Where and when, mom?” tanong ko.
    “Ngayong gabi sana. I called Clyde to pick you up so kayong dalawa na rin ang tumingin.”
    Nanlaki ang mata ko. Para akong binuhusan ng malamig na tubig. “Wala po ako sa condo.”
    “What? I thought nasa condo ka na kaya sa condo ko siya pinapunta…”

    Halos magmura ako. Bakit pa kailangang isama si Clyde?

    “I can go there alone-“
    “But darling, nakakahiya kay Clyde. I interrupted his meeting to rush to your condo for this. Please?” malambing na sinabi ni mommy.
    “Fine…” Bumuntong hininga ako. “I’ll be in my condo. Paki sabi sa kanya na antayin ako sa hall.”
    “Thank you, darling. Your sister will be glad!”

    Pinatay ko ang tawag ni mommy. Pumikit ako ng mariin at halos itapon ang cellphone ko sa dingding. I’m not even sure if I should tell Logan about it…

    “Is it about the exhibit?” tanong niya.
    Tumango ako. “Ipapacheck sa akin ang venue.”
    “Hmm… Now?”
    Tumango ulit ako. Hindi ako makatingin sa kanya. Bakit nga ba ayaw kong malaman niya? There’s nothing about it. Logan’s just here for the arrangement, right? I’m so frigging stupid!
    “I can bring you there. Saan ba?”
    Umiling ako at tumingin sa kanya. “Papunta na si Clyde sa condo ko. Kaming dalawa ang pinapapunta ni mommy…”

    He stared at me blankly, unable to speak. I’m not even sure if that’s normal.

    “You should go now, then,” aniya.
    I swallowed the bile in my throat. “Yes. I should.”

  • Kabanata 15Open or Close

    Kabanata 15
    Lamb Girl

    Nang nagkita na kami ni Clyde ay mukhang badtrip siya. Hindi siya gaanong nagsasalita, not his usual playful aura. Hindi na rin ako gaanong nagsalita.

    Malamig. Ang turingan naming dalawa ay kasing lamig ng yelo. Hindi ako nagrereklamo. It just sucks that we can’t just break up. I know he’s not happy with me and I am definitely unhappy with him.

    “Do you want to go somewhere after this?” tanong niya nang tiningnan na naming dalawa ang venue.

    Napatingin ako kay Clyde. For a moment, I saw the boy I loved a long time ago. Nawala din kaagad ito. Umiling ako sa kanya.

    “I’m tired. Uuwi na ako,” sabi ko.
    “Bakit nga pala wala sa parking lot ang sasakyan mo?” Kumunot ang kanyang noo.

    Agaran ang pag-iwas ko ng tingin. I don’t want to suddenly feel guilty. Gusto kong ipunin lahat ng kasalanan niya at gawin iyong dahilan para sa mga ginagawa ko ngayon ngunit hindi ko parin maalis sa aking sistema ang kaalamang hindi ito mabuti.

    “Left it at work…” Iyon lang ang tanging nasabi ko.
    “Why?” Nahimigan ko ang mas malalang pagtataka.
    “Ipapatingin ko pa iyon sa service center. There’s something wrong with the engine.” Binalik ko ang tingin ko sa kanya.

    Kunot parin ang noo niya. It’s like he’s not buying what I just told him. Mariin ko siyang tinitigan. I’m not expert on lies but I wish through looking at him straight in the eyes, he’ll believe.

    “Gusto mo ipacheck ko iyon?”
    “Nah… Ipapacheck ko din iyon bukas. Don’t worry.” Nag-iwas ulit ako ng tingin.
    “Okay…”

    Hinatid niya ako sa condo. Nagpasalamat lang ako sa kanya at dumiretso na sa pag-akyat.

    “How’s your sister’s exhibit?” Bored ang tono ni Jade nang tinanong niya iyon sa akin.

    Lunes nang babad ako sa aking cellphone. Mommy kept on bugging me about the three big companies. Hindi ko naman maiwan kaya kahit sa trabaho ay panay ang reply ko sa kanyang mga texts.

    Alas onse nang nagsimula ang exhibit at hindi parin dumadating ang inaasahang mga panauhin. Iniisip kong sana ay nag leave ako para matuonan ng pansin ang exhibit pero ayaw ni mommy.

    “I think it’s doing great. Wala pa nga lang iyong mga inimbitahang bigating panauhin,” sagot ko habang kumakain ng yogurt.
    “Panauhin like Mr. del Fierro?”
    Tumango ako. “I want to go there right now, actually. Ayaw kumalma ni mommy pero ayaw niya namang mag leave ako.”
    Umismid si Tessa sa narinig. My mom is not exactly their favorite topic. “Ang sabihin mo, ayaw niyang naroon ka kasi nag-aalala siya kay Katelyn.”

    I’m not sure if I should believe Tessa o nasabi niya lang iyon dahil hindi niya gaanong gusto si mommy.

    “Pero pupunta ka naman mamaya?” pahabol ni Tessa.
    “Yup. Of course. Pagkatapos dito. Probably mamayang gabi…”
    “Will he pick you up then?”

    Napatingin ako sa dalawa. Alam kong hindi na nila kailangan ng sagot ko pero parang uhaw sila sa sasabihin ko. Tumango lamang ako at sabay silang bumuntong hininga.

    “By the way, we’re not partying anymore these past few weekdays. Bakit hindi na?”

    Weekdays? Those are days for Logan. Napaawang ang bibig ko para umapila.

    “Friday, Valkyrie… My social life is going down because of you two!” tinapunan ni Jade ng tingin si Tessa.
    “Oy! I’m always in, basta may party. You know Lloyd’s always understanding.”
    “Isasama mo naman.” Umirap si Tessa.
    “Susubukan ko lang, ha…” sabi ko.
    Napatingin silang dalawa sa akin. I raised my hands defensively. “May usapan kami ni Logan.”
    Nanliit ang mata ni Jade. “Oh come on! Si Logan ay isa lamang fuck buddy…”
    “Shh!” Pagalit akong tumingin sa paligid.
    “Why do you have to be always available when he needs you? Let him be with his other girls and let’s have some fun this coming Friday!”

    Hirap akong lumunok. Hindi ganoon ang usapan namin ni Logan pero alam kong may punto si Jade. Ito ang unang beses na pumasok ako sa ganitong arrangement pero hindi ako ganoon ka inosente. Alam kong kung one night stand lang din naman, labas na ang both parties sa iba pang gawain. It’s probably different for everyone, then.

    “Sorry…” nagmamadali ako pababa at hinihingal pa dahil sa ginawa.

    May isang proyekto kaming nafinalize sa araw na iyon kaya ginabi ako. Ang malas at ngayon pa talagang may event si Katelyn.

    “That’s okay…” Logan sounded calm but I noticed his clenched jaw.

    Kinagat ko ang pang-ibabang labi ko at pumasok na sa loob ng kanyang Mustang. He’s still wearing his suit. Galing pa kaya siyang meeting? Ginapangan ako ng hiya nang napagtantong sinundo niya ako dito sa opisina para pumunta sa exhibit ng aking kapatid. This businessman has time for such, huh?

    Pinaandar niya ang kanyang sasakyan. Tahimik ako dahil sa paghahabol parin ng hininga habang ang kanyang atensyon naman ay nasa daanan. Palabas na kami ng basement ngayon. Nilingon ko siya. Naalala ko na ang huling pagkikita namin ay umalis ako para kay Clyde. He texted me that same night, noong nakauwi na ako, at sinabi niyang magkikita kaming dalawa sa exhibit. So here we are…

    Wala namang kung anong pagbabago sa kanyang tungo. Bakit nga naman magbabago? I’m being very silly. Pinilig ko ang ulo ko upang maputol ang linya ng pag-iisip ng ganoon.

    “Oh my God!” May naalala ako kaya nilingon ko siya. “May media nga pala. They’re covering Katelyn’s works. We can’t be seen together!”

    Hindi man lang kumibot ang kanyang labi. Nanatili ang mga mata niya sa kalsada.

    “I mean… pwede naman tayong sabay na dumating pero hindi siguro tayo pwedeng masyadong magkasama. People see you as one of the most priced bachelors in the country. You being seen with me is gonna be a big deal.”
    “Yeah, like you being seen with me when you have a boyfriend. That’s okay. Nandoon ang pinsan ko. I can go with Rage and Sunny.”
    “Sunny?”
    “His wife. Naghahanap sila ng painting para sa kanilang bahay.”

    Tumango ako at kinuha na ang compact powder sa aking bag. Nilagyan ko ng kaonti ang aking ilong. Chineck ko ang aking kilay at ang kaonting make up sa aking mata. When I got satisfied, binaba ko na iyon at nilagay sa loob ng bag. Napatingin ako sa kay Logan na nakatitig din sa akin dahil sa traffic.

    “Sorry. I need a retouch. Nakakahiya sa media. Kagagaling ko pa lang sa trabaho.”

    Napansin ko kaagad ang kanyang aura parang palaging camera ready. His eyes were deep lalo na nang idinirekta niya ang kanyang tingin sa kalsada. He’s got perfect teeth, lips, and nose. I then wonder how it would be if his slightly brown hair is mixed with my pitch black locks. Or his deep eyes blend with mine…

    “Is this the venue?” Naputol niya ang pag-iisip ko.
    “Uh, yup!”

    Tinanggal ko ang aking seatbelts. Inayos ko ng isang beses ang buhok ko bago binuksan ang pintuan.

    Kitang kita ko na sa bukana pa lamang ay marami ng mga camera. Mom did a great job. Marami siguro siyang inimbita na taga media. That’s a great investment, afterall. Para na ring inaadvertise ng media ang mga paintings ni Katelyn. Given that my mother’s active in ExPa, pwedeng gawing headlines iyon.

    “You want to go first?” tanong ni Logan.

    Tumango ako nang napagtantong hindi nga pala kami pwedeng magsabay sa pagpasok. Dumiretso ako sa loob, hindi na siya hinintay.

    Nang nakaapak ako sa red carpet ay marami na ang nakatuon sa aking camera. Ngumiti lamang ako sa mga iyon.

    “Portia!” bati ng isang high school classmate ko na ngayon ay reporter na sa isang kilalang station.

    Nagbeso kaming dalawa. Malaki ang ngiti ni Roderick. Ang kanyang glasses ay nahuhulog na sa kanyang ilong. Dinungaw ko siya. I am a few inches taller than him.

    “Katelyn’s your sister, right?” tanong niya at pinasa sa akin ang mikropono.

    I want to ask him if he’s shooting but then I don’t want to look dumb. Tumango ako.

    “Her works are great! It’s all cool! I love it! Totally the celebrities favorite. What can you say?”

    Ilang camera na ang nakatutok sa akin. Pinagpapawisan na tuloy ako ngunit nanatili akong nakatuyo doon at nakangiti.

    “I am very proud of my sister. Ang galing niya! I always knew she had this potential-“
    May isang nag rerecord ang nagtanong sa akin. “Hindi ba ay artist ka rin? Bakit hindi ka nag eexhibit?”
    Ngumiti ako. “I left painting a long time ago. I have other passions…”
    “I personally like your paintings. I think you deserve an exhibit too. Actually, two businessmen inside were expecting for your works to be here. Wala, e. Where are your works? I bet it would sell…”
    Ngumiti ulit ako. Nakita ko na si mommy sa malayo na nakatingin sa akin. Katelyn’s busy talking to an old businesswoman. Nakilala ko siya bilang CEO sa isang malaking condominium sa Taguig. “I’m not selling them anymore. I paint for ExPa, hindi para ibenta…”
    “But you have so many works, right? Where are they? We would love to see it!” Makulit na sinabi ulit nong nagtanong.
    “I’ll probably donate it to the children in ExPa o para sa foundation mismo. Iyong iba ay nasa condo ko. I’m not anymore interested with painting…” Mariin kong sinabi.
    “You will donate? Wow! That’s a big word! Wait! I would bid for your works, Porsh!” tawa ni Roderick, iyong kaibigan ko.

    Tumawa na lang din ako at nagpaalam na kung pwede ba akong makapasok na. Nang nakawala sa mga reporters ay dumiretso kaagad ako kay mommy at nagbeso sa kanya.

    “Mr. del Fierro’s here. He’s with his wife. Nakausap sila ni Katelyn kanina. Ngayon ay kasama ni Katelyn si Mrs. Gotiangco.” Ngumiti si mommy sa mga bisita.

    Nilingon ko si Katelyn. Ang kulot niyang buhok ay nakatali. She’s wearing a black slacks, white cropped sleeveless top, and a vintage necklace. Si mommy naman ay naka itim na dress. Panay ang ngiti niya sa bawat bisita. Nagbibeso din siya sa mga dumadaang kilala.

    “Portia!” anang isa sa mga naging propesor ko noon sa unibersidad.
    “Prof!” Ngumiti ako sa kanya.

    She’s a known designer and entrepreneur. Hinawakan niya ang kamay ko habang nangungumusta.

    “How are you? Naku!”
    “I’m fine! This is my mom…” sabay tingin ko sa mommy ko. “Mom, this is Professor Matsura. Prof ko noong college.”
    “Hi! Nice meeting you!” bati ni mommy.
    “Oh! So ibig sabihin ay magkapatid kayo ni Katelyn Cayetano, Portia? Where’s your works, then? You should put them here!”

    Hindi pa ako nakakasagot ay may isa pang lumapit sa akin. Hindi ko na alam kung saan ko ibabaling ang aking atensyon…

    “Portia Cecilia Ignacio?” anang lumapit.
    Nanliit ang mga mata ko sa babaeng may katandaan na. Nang unti unti kong napagtanto kung sino siya ay nagtawanan kaming dalawa. “Mrs. Revamonte!”
    “Hija! I’m here to search for some paintings again. The last two pieces I bought was from you! Asan na iyong sayo at nang sa ganoon ay makapili ulit ako!”
    “Madame,” bigo kong sinabi. “I’m sorry but I stopped painting na po…”
    “Ha? Bakit?” sabay pa sila ng professor ko sa pagtatanong.
    “I’m into interior designing na po.”
    “Hindi ba ay into interior designing ka rin noong ginawa mo ang painting namin sa bahay? You should’ve continue painting it, hija! Sayang ka! You’re a very good artist!”

    Nilingon ko si mommy na unti unting umalis doon. Nakita kong nilapitan niya si Katelyn na nakatingin sa akin. Kinawayan ko ang aking kapatid ngunit wala siyang naging sukli. Bumaling ulit ako sa kausap.

    “Salamat po. I’m just so busy with work kaya hindi ko na napagtutuonan ng pansin.”

    Nahagip ng tingin ko si Logan, Rage, at ang siguro’y wife ni Rage. Nakatingin sila sa isang painting na puro dagat. That’s a very nice painting. Sumulyap si Logan sa akin habang nag-uusap sila ni Rage. Nagtaas siya ng kilay. Mananatili pa sana ang mga mata ko kung hindi lang ako kinausap ulit ng mga kasama.

    “You should! Where are your previous works? Hindi ba ay sinabi ko sa iyo na kukunin ko iyong Lamb Girl painting mo? The one with a girl carrying a lamb? I like that so much! Only that my son loved the Enigmatic!”
    Kinagat ko ang labi ko. “It’s in my condo po… Kung gusto mo, ibibigay ko po sa inyo.” Ngumiti ako.
    Kitang kita ko ang gulat sa mukha ni Mrs. Revamonte. Umiling siya. “No! You need to get what you deserve and that’s not going to be free! Definitely not!”
    Humalakhak ako. “Ma’am, that’s alright po. You’ve been my client for the past years, you deserve something from me too. And besides, hindi ko na po talaga sila ibibenta so I would rather give it to you for free…”

    Nagngitian kami ni Mrs. Revamonte. My Prof started talking and praising me for being humble. Hiyang hiya tuloy ako sa mga sinabi niya.

    “Portia…” malamig na tawag ni mommy sa akin.

    Hinawakan niya ang aking braso bago bumaling sa dalawang kausap.

    “May I excuse my daughter?” tanong niya sa dalawa.
    “Sure!” maligayang sagot ni Professor kay mommy.
    Tumango si mommy at bumaling sa akin. “Thanks for getting me out of there, mom. Gusto ko talagang gumala para tingnan ang mga gawa ni Katelyn. Where’s she?”

    Luminga ako para hanapin ang kapatid ko ngunit wala siya doon.

    “Let’s talk…”

  • Kabanata 16Open or Close

    Kabanata 16
    So Cold

    Pumasok kami sa isang pribadong opisina. Parte parin iyon ng venue pero wala nang nakakapasok doon.

    Nakangiti pa ako galing sa labas nang hinarap ako ni mommy. Hindi maganda ang timpla ng kanyang mukha. Magkahalong pagkabigo, awa, at kaonting galit ang naaninag ko mula sa kanyang mga mata.

    “The press are looking at you too much. Hindi na nagugustuhan ni Katelyn ang nangyayari.”

    Napawi ang ngiti ko. Humalikipkip si mommy at sumandal sa malaking lamesa ng opisinang iyon. Isang beses akong humakbang para malapitan siya pero hindi ko tuluyang sinarado ang espasyo sa aming gitna.

    “It’s my friend Roderick, mom. At iyong kasama niya ay mukhang nakiusyoso lamang. That’s nothing compared to the eyes of the people looking at her works. Ang pinunta ng mga tao dito ay ang exhibit.” Hindi ko alam kung tama ba ang sinabi ko.
    “I know, Porsh…” Nanatili ang pagkabigo sa mga mata ni mommy.

    Pait na lamang ang naramdaman ko sa aking sistema. I know where this is going. This is not the first time.

    “Your sister is not happy. I just want Katelyn to be happy,” banayad niyang sinabi.

    Parang kinukurot ang puso ko sa sinabi ni mommy. I want Katelyn to be happy too. Ano pa ba ang kailangan kong gawin para masiyahan ang kapatid ko?

    “I want her to be happy too, mom. I tried everything I could. I came here to check if the people I invited are here…” giit ko.
    “You can check it through text. Magrereply naman ako sa’yo, Portia…” nahimigan ko ang paninisi sa kanyang boses.

    Natigilan ako sa sinabi ni mommy. Sana ay manhid na lang ako para hindi ko makuha kung ano ang ibig niyang sabihin.

    “Mom, I tried everything I could. I thought my moral support would be a little help!” sabi ko.

    Bumukas ang pintuan ng opisina at napalingon ako sa likod. Nakatayo na si Katelyn doon at nakatingin sa akin.

    “Help?” She started.

    Kitang kita ko ang galit sa kanyang mga mata. Her fair skin turned red and her eyes were pitch black. Napaatras ako.

    “You are not helping me! You love the spotlight so much na pumunta ka pa dito para makuha iyon!” sigaw niya sa akin.

    Kumalabog ang puso ko sa kaba at sa unti unting pagbangon ng iritasyon. Noong mga bata pa lang kami, I know she’s a little bit spoiled. Alam ko rin na hindi kami kailanman magiging pareho dahil binibigay sa kanya ang lahat ng kailangan niya. May mommy at daddy siyang laging nariyan para sa kanya. Lahat ng kapritso ay nakukuha niya. I took it all in. I accepted it all. Na magkaiba kaming dalawa dahil buo ang kanyang pamilya.

    “It’s not that, Katelyn! I checked if the businessmen we invited-“
    “This isn’t your exhibit, Portia! Hindi ka naman kailangan dito!” sigaw ni Katelyn sa akin.

    Tumabi kaagad si mommy sa kanya. Hinawakan ni mommy ang kanyang braso para pakalmahin ngunit mas lalo lang yatang nagliyab ang kapatid ko.

    “Katelyn, don’t shout at your sister…” ani mommy.
    “No, mom! She likes the spotlight so much! She wants the attention! Alam niyang may media kaya siya pumunta dito! Gusto niyang ipamukha sa akin na mas magaling siyang artist! Sinong matinong kapatid ang gagawin iyan?”

    Uminit ang pisngi ko sa sinabi niya. I couldn’t believe it! Alam kong may mga pagkukulang ang mga magulang ko sa akin. I craved for their attention, alright. But I never craved for it to this point! Hindi ko iyon magagawa! Ganito ka lawak ang imahinasyon ni Katelyn para maisip na ginagamit ko ng ganito ang exhibit niya.

    I can shout at her and leave pero hindi ko iyon ginawa. Sa lahat ng pagkakataong maaari kong sabihin ang nararamdaman ko sa kanila, ngayon lang talaga ako nagkaroon ng lakas ng loob.

    “I came here to check on the event, Katelyn!” sigaw ko pabalik sa kapatid ko. “I tried everything para lang maging successful ito and yet you give me that remark!? I’m here for your exhibit! Not for the stupid spotlight you’re telling me! Can’t you see-“
    “So you’re saying na may utang na loob pa ako sa’yo ngayon? Dahil ikaw ang nag imbita ng mga bigating kompanya, ha? You really love the damn spotlight, no, Portia?” Umiling siya.
    “I don’t need the damn spotlight, Katelyn! Hindi ko alam kung saan mo napupulot ang ideyang iyan!”
    “You’re the one who’s thirsty for attention! Hindi maibigay ni mommy iyon sa’yo kaya naniningil ka sa ibang tao! If you want the damn attention, pumunta ka sa ibang lugar at huwag dito sa exhibit ko!”

    Nag-init ang gilid ng mga mata ko. Not because I’m emotional but because I am very angry. I have been very patient. Sa lahat ng dinanas ko at sa mga kakulangan ng mga magulang ko, hindi ako kailanman nanumbat o nagreklamo.

    “Katelyn, tama na…” tahan ni mommy sa kapatid kong nanggagalaiti sa akin.

    Nanliit ang mga mata ko. Ang luha sa gilid ng aking mga mata ay pinigilan ko sa pagbuhos. I want to see how my mother will defend me somehow.

    “Portia…” nilingon ako ni mommy, bigo parin ang kanyang ekspresyon. “Can you please leave? I’ll call you soon. I don’t want to ruin Katelyn’s exhibit just because of this. Please?”

    Ang kakarampot kong pasensya ay naubos na sa sinabi ni mommy. I can’t believe it! Tiningnan ko ang paghagod niya sa braso ni Katelyn. Pinagmasdan ko kung paano niya tinatahan ang kapatid ko. Pinagmasdan kong mabuti kung paano niya tiningnan si Katelyn gamit ang mahabagin at mapagmahal na mga mata. I’ve never seen that expression directed at me. Kahit kailan. Kahit isang beses. Kahit sa tuwing nagkakasakit ako noong bata pa ako. Kahit sa noong tinatawag ko ang pangalan niya dahil sobrang sama na ng pakiramdam ko. Never.

    Tumulo ang maiinit kong luha. Tinuro ako ni Katelyn. All the hate in her eyes were like daggers thrown at me.

    “And you’re crying? You’re trying to catch the attention of other people!? Pag-alis mo dito, makikita nilang umiiyak ka! You’re going to make it to the headlines of those stupid newspapers because of your tears!”
    “How dare you say that!” sigaw ko at humakbang ng isang beses.

    Kitang kita ko ang pagbabanta sa mga mata ni Katelyn. Kahit kailan ay hindi ko naramdaman ang ganito ka lakas na kagustuhang masabi ang lahat ng nasa isip.

    “I came here to see if your exhibit’s alright! Kung gusto ko pala ng atensyon, I should’ve organized my own exhibit, Katelyn! I am not going to steal something from you! Alam kong maraming kulang sa buhay ko pero kahit kailan, hindi ko naisipang manghingi o mang-agaw dahil doon! Iniintindi ko ang lahat lahat! Iniintindi ko!” sigaw ko habang bumubuhos ang mga luha.

    Pinalis ko ang bawat pagpatak ng mga luha sa aking pisngi. Ayaw kong umiyak ngunit sa inis ko ay hindi ko mapigilan. Alam kong wala na akong magagawa sa opinyon niya kaya naiinis ako. Naiinis ako kaya ako umiiyak ngayon. I can’t believe that’s her opinion of me.

    “Portia! Just leave!” ani mommy nang napagtantong hindi pa ako tapos sa lahat ng sinabi ko.

    Nilipat ko ang tingin ko sa kanya. Hindi ko kailanman naisumbat sa kanya ang sasabihin ko ngayon. All my life, I have been very patient and content. Palagi akong kontento sa kung ano lang ang maibibigay ni mommy at daddy sa akin. But this time… I can’t stop myself from speaking out!

    “And you, mom! Pagkatapos mong humingi ng tulong ko, ganito na lang? Ayaw kong manumbat pero ang sakit sakit na! Gusto kong makita niyo na lang sana lahat ng mga nagawa ko sa inyo, pero hindi niyo iyon nakikita kaya heto ako at sasabihin ko! Baka sakaling marealize niyo!”

    Hinabol ko ang hininga ko. Kung pwede lang sana isantabi ang emosyon ay kanina ko pa ginawa at umalis na lang ako dito…

    “I tried everything! I did everything! At kahit kailan hindi ako nanghingi sa inyo ng kahit ano para lang makita ang mga nagawa ko! All I wanted was the damn respect! I am your daughter, mom! Anak mo po ako!” paalala ko sa kanya.

    Nakatikom ang bibig niya at nag-iwas ng tingin sa akin. Hinahagod parin ng kamay niya ang braso ni Katelyn. Ayaw ko mang aminin pero naiinggit ako. She’s giving all her love to Katelyn at kahit tira-tira ay wala siyang maibigay sa akin!

    “I went here to check if it’s all okay! Kasi tumutulong ako sa inyo! Then now, you’re asking me to leave for stupid reasons? Mga rason na kahit ako ay hindi ko naisip? Yes! I will leave!”
    “Then why don’t you leave now?” humalukipkip si Katelyn at pinagtaasan ako ng kilay.

    Nagtiim bagang ako. Portia, she’s just spoiled. Sanay siyang nakukuha niya ang lahat. Pero sapat na rason ba iyon para saktan niya ako ng ganito?

    “And you, Katelyn! I am doing my best for all of these. I am trying to understand you. Please, don’t think ill of what I’m doing. I don’t have any hidden agenda. This is purely for you-“
    “Kung para sa akin ito, Portia, bakit kinailangan mo pang kausapin ang mga reporters? Why are you being nice to them? Ang sabihin mo, unconsciously you are craving for their attention!”

    Pumikit ako ng mariin. Nanginginig ang kamay ko. Gustong gusto kong isigaw ang lahat ng frustrations ko ngunit hindi ko magawa.

    “I am trying to be nice! Those were my friends, Katelyn! Can’t you see? Can’t you see, Katelyn? Kung gusto ko ng atensyon, bakit hindi ako gumawa ng sariling exhibit!”

    Pinutol niya ako ngunit nagpatuloy ako.

    “I gave up painting because you love it! I gave it up because mommy wants you to excel! Passion ko iyon, Kate, ginive up ko para sa’yo. Hindi mo parin makita?” Nanghina na ako.
    Umirap siya at tinalikuran ako. Humakbang si mommy ng isang beses ngunit tinaas ko ang isang kamay ko para pigilan siya sa paglapit pa sa akin.
    “You don’t have to ask me again. I will leave!”

    Tinalikuran ko silang dalawa. Habang palabas ay pinapalis ko ang aking mga luha. I don’t care how I look right now, I just want to be out of here. Sana ay walang makakita.

    Mabilis ang lakad ko nang tinahak ko ang daanan kung saan nakalagay ang mga paintings. Wala akong nilingon kahit na may narinig akong tumatawag sa akin. I don’t want the media to notice my eyes.

    Mabilis ang lakad ko. Nang malapit na ako sa pintuan ay naalala ko kaagad na hindi ko nga pala dala ang sasakyan ko. I should’ve brought my car! Sana pala ay hindi na lang ako sumakay kay Logan.

    Sinalubong ako ng valet. Nasa harap na ang Mustang ni Logan. Umiling ako. Iniisip niya sigurong aalis na si Logan kaya siya nandito.

    “I’m gonna go find a cab. Mr. Torrealba’s still inside the venue…”
    “Where are you going?” Logan’s hoarse voice reached my ears.

    Halos mapamura ako. Hindi ko siya nilingon dahil ayaw kong makita niya ang mga mata ko. What we have is purely physical. Labas ang emosyon at personal na buhay dito.

    “I’m going home,” sagot ko nang di siya nililingon.
    “Ba’t di mo sinabi sa akin?” Malapit na ang boses niya.

    Kumalabog ang puso ko. I don’t know what’s the problem but it sure is beating so fast.

    Hinawakan niya ang braso ko at pilit na hinarap. Inilag ko kaagad ang aking mukha. Hindi ko siya tiningnan.

    “You cried?” mariin niyang tanong.

    Nag-angat ako ng tingin sa kanya. Wala na akong kawala.

    “It’s nothing. Just a family thing.”
    “Aalis ka na sa exhibit ng kapatid mo?” tanong niya, seryoso ang mga mata.
    “Kung gusto mo dito ka na muna. I need to go. I need to go home.”

    Hindi siya nagsalita. Napatingin ako sa kanya. Nakapagtataka ang kanyang katahimikan. Nakatitig lamang siya sa akin. It’s like he’s weighing and guessing my thoughts. Ngumiti ako para maipakitang ayos lang ako.

    “I’ll drive you home…”
    Maagap akong umiling. “Hindi na. Your cousin is there, right? And besides, what about the exhibit?”
    “I’m gonna buy one of your sister’s paintings, if that’s what you’re talking about.”
    Lumunok ako. “Alin don?”
    “I don’t know. I’ll buy anything. If you want to go home, we will go home.”

    Nag-init ang puso ko. Taliwas sa lamig ng simoy ng hangin sa labas ng venue. Taliwas sa lamig na naramdaman ko sa trato ng aking ina sa akin.

    “Logan, matutulog lang ako sa condo. Pagod ako. It’s a Monday. It’s not the weekends. Kagagaling ko lang sa trabaho at bukas ay may trabaho-“
    “Then you sleep in your condo. Hindi ko sinabi sa iyong may gagawin tayong iba. Stop thinking too much, Portia.”

    Huminga ako ng malalim at unti unting tumango. He’s right. I should stop overthinking. I should just be glad that he offered me a ride.

    Binuksan niya ang pintuan ng kanyang sasakyan. Pumasok ako doon at inayos ang seatbelts. Umikot siya para sa driver’s seat.

    Kinuha ko ang aking cellphone sa aking bag. Pinaandar niya ang kanyang sasakyan at ako ay abala sa pag tatype ng mensahe para sa aking mommy.

    Ako:
    Mom, I’m sorry for what happened. Sorry din sa nasabi ko. I’m sorry.

    Nagbara ang aking lalamunan. Nahirapan akong lumunok. I opened Katelyn’s number and send her a text message.

    Ako:
    Katelyn, I’m sorry. Hope we’ll talk again soon.

    Kinagat ko ang labi ko. Family is all I got. Wala ng iba. At kung mawawala pa sila, asan na ako?

    “You okay?” tanong ni Logan.
    Tumango lang ako.
    “Nag-away kayo ng mommy mo?” His voice was so cold.
    “Nagkasagutan lang.”

    Nilingon ko siya. Hindi na siy ulit nagsalita. I’m not sure if it’s good or bad. Pakiramdam ko ay kung magtatanong man siya sa kung ano ang nangyari, natatakot akong sasabihin ko sa kanya ang buong detalye. That’s not good for our rules. Napagtanto kong alam niya iyon kaya kahit noong dumating na kami sa condo ko ay hindi na siya nagtanong pang muli.

    Hinatid niya ako sa aking unit. Pinapasok ko siya. I am too tired to shoo him just because we’re just in this arrangement.

    Binagsak ko ang aking bag sa sala at hinubad ko ang aking sapatos doon bago pumasok sa aking kwarto. Bumalot sa akin ang lamig ng aircon.

    “I’ll take a hot shower. If you want to go, just please lock the door,” sabi ko sa kanya.
    Umiling siya at nakapamulsa. His suit is still on and I can’t believe I can still think about how hot he is right now. “No. I’ll wait till you’re done with your shower. I’ll tuck you in bed.”

    Saglit akong napatitig sa kanya. Kung kaya ko pang makipagtalo ay ginawa ko na kanina. Pagod na akong makipagtalo. Nagkibit na lang ako ng balikat at pumasok sa loob ng bathroom.

    Mas lalo lang akong inantok ng mainit na tubig. Nakahanap ako ng kaginhawaan sa mainit na tubig. Pagod ang bawat muscles ng aking katawan. Nahuhulog na rin ang aking mga mata. Pagkatapos kong magbihis ay lumabas na ako sa bathroom.

    Nakita kong nakatalikod si Logan at nakatingin sa mga kuwadro sa aking dingding. Sa puting dingding ng aking kwarto ay may siyam na kuwadro. Lahat ng picture ay sa amin ng pamilya ko. Ako kasama si daddy, Kier, at Maja. Si Mommy, Katelyn, at ako. Marami pang iba. By now, alam niya na siguro kung bakit marami akong pamilya.

    Nakahalukipkip siya at nasa kanyang braso ang coat na suot kanina. Nilingon niya ako.

    “You’re done…” deklara niya.

    Tumango ako at umupo na sa kama. Lumapit siya sa akin. Halos magulat ako nang nakita kong kinuha niya ang aking comforter.

    “You should sleep now…” aniya sa malamig paring tono.
    Tumango ako at humiga. Hinawakan ko ang kabilang dulo ng comforter.

    Nang naihiga ko na ang aking ulo sa unan ay inayos niya ang comforter sa aking katawan.

    “Lights out?” tanong niya.
    “Yes, please… Ang lamp lang ang bukas pagnatutulog ako.”

    Tumango siya at lumapit sa switch ng aking ilaw. He turned it off. Tanging ang lamp lang sa di kalayuan ang bukas.

    Binuksan niya ang pintuan ng aking kwarto. Nakatingin lang ako sa kanya. He’s going to leave now.

    Nakatingin lang din siya sa akin habang palabas siya sa aking kwarto. Hinawakan ko ang aking pang ibabang labi. Pinisil pisil ko iyon. I’m trying to hurt myself so I could ignore that little hurt I’m feeling in my heart.

    Pinakawalan niya ang isang buntong hininga at binuksan muli ang aking pintuan. Kumalabog ang puso ko.

    Umupo siya sa aking kama at naghubad ng sapatos. Nilapag niya rin ang kanyang coat sa aking cabinet. Kinalas niya ang mga butones ng kanyang longsleeve at hinubad ang kanyang kurbata.

    “What are you doing?” tanong ko sa pagkakabigla.
    “I’m gonna sleep here. You look so lonely when you’re alone.”
    Hindi ako nakapagsalita. Naghubad siya ng sinturon at naka boxers lamang siya nang humiga sa aking tabi.

    Nanlaki ang mata ko sa ginawa niya. He held out his arms. Hinigit niya rin ako palapit sa kanyang katawan.

    “And you’re so cold…”

    Hiniga ko ang aking ulo sa kanyang balikat at pumikit ako. Ang tuktok ng aking ilong ay humahaplos na sa kanyang dibdib.

    This is the first time I felt so comfortable in my own bed.

  • Kabanata 17Open or Close

    Kabanata 17
    Out of the Country

    Tinanghali ako ng gising kinabukasan. Mabuti na lang at nauna sa paggising si Logan, nakabili agad siya ng breakfast.

    Kumain ako ng breakfast pagkatapos kong maligo at magbihis. Hinatid na rin ako ni Logan sa del Fierro building. Bumaling ako sa kanya para magpaalam at doon ko pa lamang napagtanto na natulog siya sa aking condo. He comforted me when I needed it. He felt my loneliness…

    Pinilig ko ang ulo ko. I should stop overthinking. I know what we are and I don’t need to put other ideas into it.

    Tumunog ang cellphone ko sa kalagitnaan ng trabaho. Si mommy ang tumatawag kaya sinagot ko kaagad ito. Halos uhaw ako sa opinyon niya sa nangyari kagabi.

    “Hello?” sagot ko.
    “Portia, I’m sorry for what happened last night. Sorry rin kay Katelyn.”

    Pumikit ako ng mariin. Kahit ito ay malaking bagay na para sa akin. I’m glad that my mom apologized.

    “Okay lang po. I just hope you realize that I care about you two.”
    “Thanks, Portia. I’m really sorry, darling. Let’s talk again soon. Inaayos namin ang mga paintings ni Katelyn ngayon. Are you at work?”
    “Yes, mom… Okay. Take care po.”
    “Take care too.”

    Binaba ko na ang aking cellphone. Bahagya akong natulala. Naisip ko ulit ang mga nangyari ngunit ang tanging nanatili sa utak ko ay ang init na dala ni Logan. Crap! I should just go back to work.

    Hindi pa nag lilimang minuto sa pagbabalik ko sa computer ay tumunog ulit ang cellphone ko. Sa takot kong mahuli ni Architect ay diretso ko itong sinagot.

    “Hello?”
    “Portia…” It’s dad!

    Kumalabog kaagad ang puso ko. Natatakot ako sa kung anong balita niya sa akin. He doesn’t usually call me for nothing.

    “May meeting ako mamaya with a client. Pupunta si Clyde at ang tito mo. Kier will be there too. You need to come with us too.”

    Kinagat ko ang labi ko. Later tonight?

    “Kailangan po ba? I’m not involved with your business-“
    “Clyde will be there. Just come with us!” utos ni daddy.
    Humugot ako ng malalim na hininga. “Is this a private company or it’s the AFP?”
    “It’s a private company. Seven PM later, okay? Resort’s World. Clyde will pick you up.”

    Bago pa ako makaapila ay binaba na ni daddy ang cellphone. Halos mapamura ako. Well, it won’t hurt right? Besides, hindi naman kami nagkasundo ni Logan na magkikita mamaya kaya ayos lang siguro iyon.

    Hindi rin siya nagparamdam habang nagtatrabaho ako. He’s probably busy and I should really stop thinking about this. It’s toxic. Hindi ito maganda para sa arrangement namin.

    “You did not bring your car… again?” salubong ni Clyde sa akin nang nagkita na kami sa parking lot.

    I could just lie at him and tell him na hindi ko pinark sa usual parking lot ko kaya hindi niya nakita. But what if he’s checked the whole basement for my car? Then I’m screwed?

    “Hindi. Iniwan ko sa condo.”

    Nanliit ang mata niya. I looked away. Sa tagal naming magkakilala ni Clyde, natatakot akong kilala niya ako masyado. Alam niya kung kailan ako nagsisinungaling.

    Nagulat ako nang bumuntong hininga lang siya at pumasok na sa kanyang sasakyan. Pumasok na rin ako at nagsuot ng seatbelts. He threw me another glance. Hindi ko siya nilingon. Unti unting gumapang ang aking kaba. Crap!

    “Lagi mo na lang iniiwan sa condo ang sasakyan mo? Do you commute everytime?” tanong niya sa isang malamig na tono.

    Crap! Nanatili ang aking poker face. I don’t want him to see that I’m already panicking.

    “Sometimes.”
    “Bakit? Nasiraan ba ang sasakyan mo? Why don’t you have it checked, Portia?” Puno parin ng pagdududa ang kanyang boses.
    “Maayos ito. I’m just really tired of using it every morning-“
    “Paano ka nakakauwi kung ganoon?” matigas na tanong ni Clyde.
    Naiirita na ako but then I have to remind myself to answer him properly. “Sumasabay kina Tessa,” kalmante kong sinabi.

    Hindi na siya nagsalita. Kahit na ganoon ay panay ang tingin niya sa akin tuwing natatraffic kami. Ni minsan ay hindi ko na siya sinulyapan.

    Nang palapit na kami sa pupuntahan ay naisip kong gawing magaan ang mood sa pamamagitan ng pagtatanong.

    “Sino ang kameeting ni daddy at tito?” tanong ko.
    “Some private agency…” ani Clyde habang nakatingin parin sa daanan.
    “Private agency? For what?” tanong ko.
    “They want our firearms to supply them,” aniya.

    My father’s business is all about firearms. Pareho sila ng business ng daddy ni Clyde and they plan on merging the two companies later. Kaya kami pinipilit ni Clyde sa isa’t-isa ay dahil doon.

    “Anong agency ito?” tanong ko.
    “It’s the Trion,” nilingon niya ako.

    Nanlaki ang mata ko at hindi ako nakapagsalita. Nanuyo ang lalamunan ko. We’re meeting with Logan’s father?

    “Ayaw ni dad na makipag deal sa kanila but we need bigger deals.”
    “Bakit ayaw ni tito?” Nagawa kong itanong kahit na nanunuyo na ang lalamunan ko.

    Hindi niya ako sinagot. He parked the car on the basement. Sa ngayon ay para nang binuhusan ng asido ang aking sikmura. Logan’s father! Sila ang ka business meeting ni daddy.

    “Clyde, hindi ba pwedeng hindi na lang ako kasama? You can do it better without me,” sabi ko.

    Gusto ko nang bumalik sa opisina. Gusto ko nang umuwi. Paano kung kasama si Logan?

    “Iyon ang gusto ng daddy mo. And besides, Portia, we’re here. Ano ang problema mo?” Kunot noo niyang tanong. “Is this because of us again?”
    Umiling kaagad ako. Muntikan kong nakalimutan na boyfriend ko nga pala si Clyde sa paningin ng ibang tao.

    “Good!” aniya at hinawakan ang kamay ko.

    Nilagay niya ang kamay ko sa kanyang braso. I stiffened. Binalewala niya ang paninigas ko at nagpatuloy siya sa paglalakad. Sanay na siya na ayaw kong mahawakan niya ako simula noong nagkalabuan na kami.

    “Clyde, we shouldn’t-” sabi ko.
    “What’s your problem, Portia?” nilingon niya ako. Galit na siya.
    “Bakit ako ang tinatanong mo niyan? I am tired of our relationship! If only my dad would allow me, matagal na tayong break!” iritado kong sinabi. I don’t want him to think that this is all okay with me.
    “Fine! Then you’re doing this for your dad! At least do it properly! Kung gusto mong makita ng daddy mo na tayo parin, show it!”

    Nagtiim-bagang ako. Kailan ako makakawala sa kagustuhan ni daddy? When will i be free from it? I wonder.

    “You’re taking advantage!” giit ko.
    “I’m not! We were always like this before, Portia! Bakit ngayon ka lang nagrereklamo?” Tumigil siya sa paglalakad at hinarap ako.
    “Obviously, I got fed up with your thirst issues! I’m not up with you anymore!” Tinutop ko kaagad ang aking labi. Crap!
    Nanliit ang mga mata ni Clyde. “Why? Are you with someone else?”
    “No! I’m not with someone else! Hindi ba pwedeng gusto ko ng kumalas?”

    Humakbang siya ng isang beses patungo sa akin. Punong puno ng pagdududa ang kanyang mga mata. Gustong gusto ko siyang sampalin. Wala siyang karapatang magalit kung mayroon man akong iba!

    Hinigit niya ang aking kamay at binalik sa kanyang braso. Walang imik niya akong hinila patungo sa loob ng hotel.

    Nang nakapasok kami sa hotel ay agad may gumiya sa aming babae patungo sa restaurant. Pumasok kami sa double doors ng restaurant kung nasaan ang mga businessmen na madalas mag casino.

    “Dito po…” sabay lahad ng kamay noong babae patungo sa isang private room.

    Binuksan ng babae ang pulang pintuan patungo sa isang pribadong room na may mahabang dining table.

    Sa mahabang dining table ay nakita ko si Kier, Maja, daddy, tito, dalawa pang hindi kilalang tao, at si Logan. Halos mapamura ako.

    Naka suit ang lahat ng ginoo na naroon sa room. Ginalaw ni Logan ang kanyang necktie at nag-iwas ng tingin sa akin.

    “Clyde…” ani daddy sabay tingin sa aming dalawa ng kasama ko. “Portia…”
    “Gen. Torrealba, this is my daughter and Mr. Prieto’s son. Portia and Clyde…” sabi ni daddy sa isang mas nakakatandang lalaki.

    Tumayo ang ama ni Logan at naglahad ng kamay sa kay Clyde. Ang matandang Torrealba ay puti na ang buhok at may eyeglasses na suot. Matangkad din ito at matipuno parin ang katawan despite his old age.

    “This is General Torrealba, and here is his son Mr. Logan Torrealba, at isa sa kanilang stock holder si Mr. Ramos.”

    Kinamayan ko rin ang dalawang nakakatanda. Huling tumayo si Logan kaya huli na rin nang nagkamayan sila ni Clyde. Nagtama ang tingin naming dalawa. Hindi ko alam kung kakamayan ko ba siya.

    “Logan…” aniya sabay lahad sa akin ng kanyang kamay.
    Tumango ako at tinanggap ang kamay niya.

    “Let’s take a seat?” ani daddy.

    Hinawakan ni Clyde ang baywang ko dahilan kung bakit bumitiw ako sa kamay ni Logan. Iginiya ako ni Clyde sa upuang para sa amin at nagsimula na si daddy sa pakikipag-usap sa mga Torrealba.

    “We can provide your agency the most advanced firearms…” ani daddy. “We have the newest hand guns and long guns in the Philippines. Ano nga iyong mga bagong dating natin, Kier?”
    “We both have the Polymer 1911 and Caracal 1911 both in their newest versions.”
    “We have Polymer 1911. How about long guns?” tanong ni Logan sa kapatid ko.
    “We have new rifles and pocket snipers…” ani Clyde.
    Napatingin si Logan sa kanya. Nagtaas ito ng kilay.

    Kumalabog ang dibdib ko. Crap! Bakit kailangan pang magkaganito?

    “What kind of rifles do you have?” Hindi ko alam kung bakit sarkastiko ang tono ni Logan nang tinanong niya ito.

    Ramdam ko ang tensyong namumuo kay Clyde. Tumikhim siya at humilig sa backrest ng mahogany chair. Umakbay siya sa akin. Alam kong para lamang iyon kumalma siya. Kitang kita ko ang paglipat ng tingin ni Logan sa kamay ni Clyde na nakapalupot sa aking balikat.

    “We have the newest Mossberg. I’m sure wala pa iyon sa inyo,” kumpyansang sinabi ni Clyde.
    “That’s not what we want. Do you have the Diamondback?” ani Logan sa mas sarkastikong boses.

    Nagkatinginan si Kier at Clyde. Tumawa si daddy at tumingin kay Logan.

    “Hijo, we can order what you want. Sabihin lang ninyo kung anu-anong mga baril ang kailangan para sa mga tauhan ninyo. If we close the deal, we assure you that we’ll provide whatever you need,” ani daddy.
    “We don’t want to waste our time, Mr. Ignacio. Our company has big time clients. Madalas ay may malalaking kaso kaya kailangan ng mas maigting na siguridad. If we settle for a company with a low caliber firearms, we’re screwed.”
    “We can talk about how fast we can provide you with what you need when we close the deal, Mr. Torrealba,” anang daddy ni Clyde.
    Lumipat ang mata ni Logan sa matandang Prieto. “We’re here to talk about that. Why are we going to schedule another meeting for it? Hindi ba ay may meeting tayo ngayon para doon-“
    “Logan, that’s enough…” anang nakatatandang Torrealba.
    Nagtiim-bagang si Logan at nanatili ang tingin sa tatay ni Clyde.
    “My son is right. We need you to provide us as soon as possible. It’s not about our company. This is about the safety of our clients. The more advance our tools are, the more we can execute our operations better. I know the Ignacios are the best when it comes to this, kaya sana you can meet our expectations, Mr. Ignacio?” anang nakatatandang Torrealba.

    Hinawakan ni Clyde ang aking kamay at bumaling siya sa akin. Napatingin ako sa kanya. Nilapit niya ang mukha niya sa aking tainga, umambang may ibubulong.

    “I hate that young Torrealba,” bulong niya.

    Kitang kita ko ang pag-igting ng panga ni Logan. He looked so damn frustrated and I know it’s because of the deal. Wala akong alam sa mga transaksyon ngunit kitang kita ko na importante ito sa kanya.

    “If you want, Mr. Torrealba. I can give you the list of the latest guns we have along with their description tomorrow so as early as next week, we can order the firearms you need,” ani Kier kay Logan.
    “I’ll be gone for business tomorrow. You can give the list to my dad,” matigas na sinabi ni Logan.
    “Sa makalawa, kung ganoon?” anang ama ni Logan.
    “I’ll be out the next three days, dad. I’ll be out of the country.”
    “On the weekends?” tanong ng daddy ni Logan.
    “I’ll be in Cebu… that time.”

    Napatingin si Logan sa akin. He’ll be gone for a week? Bakit hindi niya sinabi sa akin?

    Para akong nabilaukan sa naisip ko. Bakit nga naman niya sasabihin sa akin? What for, right?

    “Then hand it to me tomorrow, Mr. Ignacio. Ako na ang titingin,” anang matandang Torrealba.

    Inakbayan ako ni Clyde. Ramdam ko ang kanyang mga daliri sa aking braso. He pulled me closer to him and I hate how it felt.

    Napatingin ulit si Logan sa aming dalawa ni Clyde. Kitang kita ko ang paninigas ng kanyang ekspresyon.

    Nilagay na sa aming mga pinggan ang mga pagkain. Nagpaalam ako sa kanila para pumunta sa bathroom. I couldn’t stand it.

    Nang nakalapit sa bathroom ay kaagad akong nagtipa sa cellphone ko.

    Ako:
    Why didn’t you tell me you’re out of the country tomorrow?

    Crap! Hindi ko napigilan! Pumasok ako sa bathroom at nag-ayos ng mukha. Kahit pagkalabas ko ay hindi pa siya nagrereply. His phone is probably out of his reach dahil may meeting.

    Lumabas ako ng CR at bumalik na sa hapag. Kitang kita ko nakalalapag lamang niya sa kanyang cellphone. Nagpatuloy siya sa pagkain. Tiningnan kong muli ang cellphone ko at nakitang wala paring mensahe doon.

    Nanlamig ang aking tiyan. Dahan dahan akong bumalik sa upuan. May pagkain na sa aking pinggan. Nilingon ko si Maja na abala sa pakikipag-usap kay Kier. Nang namataan niya ako ay tumango lamang ang kapatid ko. Ngumiti ako at nagsimulang kumain.

    “Take care of Marina when you two are out of the country, Logan…” anang katabi ng daddy ni Logan.

    Napainom ako ng tubig sa aking narinig. So Marina’s always with Logan when he’s out of the country then?

    “You don’t have to remind me, tito…” matigas na sagot ni Logan sa kay Mr. Ramos.

    The deal was closed pagkatapos naming kumain. Tumayo na kaagad si Logan at inayos niya ang kanyang suit. Tumingala ako sa kanya. Nakipagkamay si daddy sa kanya at nauna na siyang lumabas kesa sa kanyang ama at sa isa pang kasama nila. Lumabas ang mga nagtatagong body guards para igiya ang nakatatandang Torrealba palabas.

    I checked my phone again pero walang mensaheng galing sa kanya akong nakita.

    “Sinong tinitext mo?” tanong ni Clyde nang namataan ang madalas kong pagcheck sa phone.
    Umiling ako. “I’m just checking the time…”

    Nakatingin na ako ngayon sa pintuan kung saan lumabas si Logan. Dammit! Fine! Ayaw niya akong sagutin! That’s probably because he’s going to be with Marina tomorrow and maybe for the rest of the week! Wala muna ako! Wala muna ako sa kanya! Sa tabi muna ako! Nanikip ang aking dibdib. Crap!

  • Kabanata 18Open or Close

    Kabanata 18
    I’m Home

    He only texted me nang nakauwi na ako sa bahay. Tumawag rin siya pagkatapos ng mensahe niya. Tiningnan ko ang kabuuan ng Bonifacio Global City habang nasa kabilang linya siya.

    “I’m sorry for not telling you about my trip. Kanina ko lang din iyon nalaman kay Marina,” he told me.
    “That’s okay. I’m just really shocked,” sabi ko.
    “Hinatid ka ba ni Clyde sa condo mo?” matigas niyang tanong.
    “Yup. Inimbitahan lang din ako ni daddy sa dinner na iyon because Clyde’s there. I’m not usually involved with our business.”
    Narinig ko ang buntong-hininga niya. “Yeah… I know…” mahinahon niyang sinabi.
    “Hmmm… So you and Marina will go to…”
    “Hong Kong for another convention. Actually she’s already there with her crew. Susunod lamang ako,” ani Logan.

    She’s with her crew? Ibig sabihin ay marami sila, kung ganoon? Bakit ko ba iniisip ito?

    Hinayaan ko iyon. If there’s one thing good about Logan, iyon ay ang pagiging tunay niya sa kanyang mga salita. He may not be the most righteous person I know but I know he’ll stay true to our deal.

    “Natapos mo?” tanong ni Architect Constantino.
    Tumango ako. “I’ll send the files to you later po. Can I have the blue print of our other projects?”
    Tumango rin si Architect.

    Biyernes na nang natapos ko lahat ng kailangang trabaho. Pagod na pagod kaming lahat pero ako ang naging pinakaproductive.

    “Inspired?” Halakhak ni Tessa nang pinuntahan ako sa aking mesa.

    Hindi ba pwedeng inaayos lang ang trabaho? Humikab ako kaya ngumiwi si Jade.

    “Your promise? Valkyrie, Friday? Remember? O baka sunduin ka na naman ni Logan?”

    Bumuntong hininga ako. Hindi ako susunduin ni Logan dahil wala siya dito sa Pilipinas.

    “Basta. I’m going home to change and let’s have dinner somewhere?” sabi ko.
    “Sabi mo, ha! Mamaya, indianin mo kami ni Tessa!” ani Jade.
    “Yes, I promise,” sagot ko at nagligpit na ng gamit.

    Umuwi na ako sa bahay para makaligo at makapagbihis. Gutom na ako kaya pinaharurot ko ang sasakyan papunta sa restaurant sa malapit. Doon kami magkikita nina Jade, Tessa, at Lloyd. Tumingala ako. Tiningnan kong mabuti ang towers kung saan nakatira si Logan. Pinilig ko ang aking ulo at pumasok na sa kakainan namin.

    “Hi!” sabay beso ni Jade sa akin.

    Napatalon ako. Naglalaro ako sa aking wine habang naghihintay sa kanila. Magkaholding-hands si Tessa at Lloyd sa likod ni Jade. We’re all wearing something black.

    “Hi!” sabi ko sabay tuwid sa pagkakaupo.
    “Tulala ka diyan?” Humagalpak si Jade.
    “Where’s Logan?” tanong ni Tessa sa akin nang naupo na sa aking tabi.
    “He’s out of the country…” sabi ko.
    “Oh! Since when?” tanong ni Jade. “Is that why Clyde picked you up last Monday?”
    “May business si daddy noong Monday kaya magkasama kami ni Clyde. Tuesday pa umalis si Logan.”
    “So you missed him that’s why you look so lonely?”
    Umismid ako. “I’m not lonely. Come on, let’s order! I’m starving!”

    Nagtawag kami ng waiter. Sinabi namin ang aming mga order at nagpadagdag pa ng wine.

    “Mabuti ka pa, Portia. Natapos mo ang lahat ng gagawin mo bukas. Pati ikaw, Tess. Pupunta pa ako bukas sa building para tapusin ang mga di pa natatapos.”
    Ngumisi si Tessa. “So kayo ni Architect lang ang nasa building bukas?”
    Kitang-kita ko ang pagpula ng pisngi ni Jade. Nanliit ang mga mata ko. “Hindi no! I’m sure marami pang employees ang hindi pa nakakatapos ng kanilang projects!”

    Nagpatuloy kami sa kwentuhan hanggang sa nag alas diez na ng gabi. Nagdesisyon na kaming pumunta sa Valkyrie pagkatapos noon.

    The familiar scent of alcohol mixed with smoke filled my nose. Ang ingay din ng music galing sa stereo at ang tinig ng mga taong naroon ay umatake sa aking tainga.

    Mixture ng vodka, whiskey, and juice ang nasa aking baso. Si Jade ay nasa dancefloor na, her usual spot. Tessa and Lloyd were baby talking beside me. Tiningnan ko ang dancefloor. Tama si Jade. Ilang linggo na rin kaming hindi nakakapag bar kaya heto at kailangan kong ienjoy ito!

    Ininom ko ang nasa aking baso bago ako tumayo para pumunta sa dancefloor. Kitang kita ko ang iilan sa mga kaibigan namin. Kita ko rin si Jade na kasayaw ang kaibigang foreigner ng isa sa mga schoolmates namin noong college.

    Pinikit ko ang mga mata ko at nakihalo sa mga nagsasayaw. The electronic music is like alcohol. Pagnakapasok sa tainga ay unti-unti kang nalalasing – nawawala sa sarili.

    Ilang sandali ang nakalipas, may naramdaman akong malalaking kamay sa aking baywang. Ang init nito ay nagpatindig sa aking balahibo. Dumilat ako at tiningnan ang kamay na nakahawak sa magkabilang baywang ko.

    Ang mukha ng lalaki ay nasa aking leeg na at ang kanyang ilong ay tumatama sa aking tainga.

    “I’m home…” bulong ng pamilyar na boses.

    Sa sobrang gulat ko ay lumayo ako sa lalaki at hinarap ko siya. Logan’s dark features blasted my eyes. Halos hindi ako nakahinga nang nakita ko ang pagiging seryoso niya. For a moment, I want to jump at him and hug him so tight! Pinigilan ko ang sarili ko.

    “Logan!” sabi ko.
    Ngumisi siya at hinigit ako palapit sa kanya. He started dancing with me again. Nilagay niya ang kanyang noo sa akin. Sumayaw din ako sa kanya. God, I missed him!

    “Hindi ko alam na ngayon ang balik mo? I thought didiretso ka na sa Cebu!” bulong ko.
    “Bukas pa ang lipad natin sa Cebu…” aniya.

    Sa gulat ko ay natigil ako sa pagsasayaw. Tinutop ko ang aking bibig. Isasama niya ako sa Cebu?

    “You’re kidding, right?” sabi ko.
    Umiling siya at kitang kita ko ang pagdila niya sa pang-ibabang labi. All my insides felt fussy. Hindi ko alam kung bakit.

    Hinawakan niya ang aking kamay at nilagay niya iyon sa kanyang balikat. He pulled me closer to him. My chest was against him. Ramdam na ramdam ko ang init ng kanyang katawan.

    Nilagay niya ulit ang kanyang kamay sa aking baywang. Ang isa ay pumalupot sa aking likod.

    “This is mine…” bulong niya sa aking tainga.

    Kung nalasing ako kanina sa musika dito sa loob ng bar, mas lasing ako sa bulong ni Logan.

    Hinalikan niya ang aking tainga. Halos iiwas ko sa kanya ang aking mukha dahil sa pagkakakiliti.

    “Don’t move. I wanna kiss what’s mine…” bulong niya habang hinahalikan ang aking pisngi pababa.

    Niyakap niya na ako habang pababa ang kanyang mga halik sa aking leeg. Ibinaon niya ang kanyang mukha sa aking leeg at mas lalo kong hinigpitan ang yakap ko sa kanya. Ramdam ko ang pag bukas at sara ng kanyang labi habang hinahalikan ako sa leeg.

    Sa aking puson ay ramdam ko ang umbok sa kanyang pantalon. Napangiti ako. I like how I can affect him. Idiniin ko ang sarili ko sa kanya. Nagsimula akong sumayaw sa pamilyar na ritmo.

    He groaned. “Portia, we need to go home and pack our things first.”
    Kinagat ko ang aking labi. “Ilang araw ba tayo sa Cebu?”
    “Their wedding is on Sunday. Three days? Don’t file your leave yet. We’ll extend if we have too,” bulong niya.
    We have too! “Saan sa Cebu?”
    “Moalboal…” nagpatuloy siya sa pagsiil ng halik sa akin.

    I swear my lips are swollen. Pakiramdam ko ay tinadtad iyon ni Logan ng halik.

    “Damn, I miss you so much…” His tongue slid inside my mouth.

    Tinanggap ko ito pero narinig ko ang pag-ungol niya.

    “Porsh, it’s been four days.” Tumigil siya sa paghalik. “The last time we saw each other, I was not in the mood and you still can’t open your mouth properly? Don’t go shy on me now… Open your mouth…”
    Uminit ang pisngi ko at bahagyang binuka pa ang aking bibig. He kissed me intensely this time. Ramdam na ramdam ko ang pananabik niya. Hindi rin ako nagpatalo. I kissed him hungrily, desperately.

    Kinalas niya ang kamay ko sa kanyang leeg at binaba. Tumigil din siya sa paghalik at tinitigan ako.

    “Where’s your table?”

    Wala pa ako sa aking wisyo nang tinanong niya noon. Mabuti na lang at naituro ko naman ng maayos ang aming lamesa.

    Doon ay naroon parin si Tessa kasama si Lloyd. They were also joined by Jade with his probably new hook up, the foreigner.

    Parehong halos mabali ang leeg nila nang nakita nila kaming dalawa ni Logan na palapit. Bumagsak pareho ang kanilang mga mata sa aming mga daliri na magkasalikop.

    “Hey!” may panunuyang tono sa boses ni Jade.
    “Hey! This is Logan…” bumaling ako kay Logan. “Si Jade and Tessa. Ito naman si Lloyd, ang boyfriend ni Tessa.”

    Kinamayan ni Logan ang aking mga kaibigan. Pinakilala din ni Jade ang Canadian na kasama niya. Pagkatapos ay umupo na kami. If Jade wasn’t preoccupied, kanina niya pa ako binaril ng mga tanong. Si Tessa ay tahimik lamang na nakangiti habang tinitingnan kaming dalawa ni Logan.

    “6 AM ang flight natin tomorrow. Are you not worried about the things you should bring?” tanong ni Logan.
    “Why? Do you want us to go home now?” tanong ko.
    “Did you bring your car?” tanong niya naman.
    Tumango ako.
    “I’ll ask one of my bodyguards to drive it to your home para sa Mustang ka na sumakay.”
    Tumango ulit ako. He’s always ready and organized, huh? “Hindi ba sasama sina Rage?”
    “Naroon na sila kasama ang kanyang wife at anak.”
    “So tayong dalawa lang bukas?”
    “Yup.” Hinawakan niya ang aking kamay at hinaplos ito ng bahagya.
    “I don’t have a dress yet! Ano ang susuotin?”
    “I bought you a dress when I was in Hongkong!”
    Ngumiwi ako. “Do you know my size?”
    Umangat ang gilid ng kanyang labi. “Yup.”
    “Oh, right! I forgot! You have my file!” Tumawa ako. “Shall we go, then? Aayusin ko pa ang mga dadalhin ko.”
    “We should. I also need to rest early. I will pick you up tomorrow around 5AM, okay?”
    Tumango ako at tumayo na. Tumayo na rin si Logan.
    “Where are you going?” marahas na tanong ni Jade nang napansin ang pagtayo namin.
    “We need to go home, Jade. I’m sorry.”

    Kitang kita ko sa mukha ni Jade ang disappointment. Kung hindi lang siya tinanong ng kung ano noong kasama niya ay hindi niya na kami nilubayan. Paglingon ko kay Tessa ay nanatili parin ang ngiti niya.

    “Take care!” aniya sa malambing na boses.
    “Thanks, Tess. Ikaw na ang bahala kay Jade.” Nilipat ko ang tingin ko kay Lloyd na tumango sa akin.

    Hinintay ako ni Logan. Hinawakan niya ang aking siko bago kami umalis doon. Every weight I felt these past few days got lifted.

    Nang nasa parking lot na kami ay binigay ko na kay Logan ang aking susi. Isang malaking tao ang tumanggap ng susi galing sa kanya.

    “Sundan mo lang kami. It’s just near the Fort,” anito sa lalaki.
    Tumango ang lalaki at pinatunog na ang aking sasakyan.

    Binuksan ni Logan ang kanyang Mustang. Agad na akong pumasok doon at nagsuot ng seatbelts. Lumipad na ang utak ko sa mga dadalhin sa Cebu.

    “Should I bring a bikini? Beach or pool?” tanong ko.
    “It’s a beach wedding so most probably there’s beach.”

    Kinagat ko ang pang-ibabang labi ko. Hindi na ako makapaghintay!

    Hindi kalayuan ang condo kaya agad rin kaming nakarating. Like the usual, inakyat niya ako sa aking floor.

    “I will call when I’m in my condo. Pack up, okay?”
    Tumango ako. Hinalikan niya ako sa aking noo bago siya nagpaalam para umalis.

    Bahagya pa akong natulala. Hindi makapaniwala na isasama niya nga ako sa kasal ng isa sa kanyang mga pinsan! Nagsimula na akong mangalkal ng gamit sa aking walk-in closet. Hindi pa nakakapagbihis ay kinuha ko na ang aking maleta para malagyan ng mga kakailanganin.

    Tumunog ang cellphone ko. Hindi ko na ito tiningnan nang sinagot ko iyon. I was almost positive that it will be Logan but…

    “Portia…” boses ni Clyde ang narinig ko sa kabilang linya.
    “Sino ang kasayaw mo sa Valkyrie?” diretsahang tanong niya.

    Hindi ako nakapagsalita sa sobrang gulat. Pagkatapos ng excitement ko ay napalitan ng lamig ang aking sikmura. Tinuwid ko ang sarili ko. I made sure my voice didn’t reflect my nervousness.

    “Valkyrie? Nasa condo lang ako.”
    “You were here kanina. I know. I’m in Valkyrie right now. One of our batchmates told me you were dancing intensely with someone.”
    Agad akong nakaramdam ng pagkakairita. “I’m in a bar so I danced with someone. So what? And besides, don’t act as if you’re wounded. Para sa akin ay wala na tayo, Clyde. Alam mo iyan! The only thing that’s keeping us together is our fathers, the business. If not because of them, matagal na tayong wala!”
    “Sino ang kasayaw mo?” matigas niyang tanong na parang hindi ako naririnig.
    “Why the hell are you asking me that?”
    “Why can’t you answer?” tumaas ang boses ni Clyde.

    Inilayo ko ang cellphone sa aking tainga. I want to throw it against the wall!

    “I don’t know! What the fuck, Clyde? Will you leave me alone!? Hindi na kita pinapakealaman sa iyong buhay at ngayon ako ang papakealaman mo? Can we chill so our friendship will not be ruined! Wala na tayo bilang magboyfriend, sana huwag mong walain pati ang pagkakaibigan natin!”
    “Wow! So there really is someone else? Kaya ganito? I will know who you’re with Portia… Malalaman ko rin kung sino ang lalaki mo!”

    Bago ko pa siya masigawan ay binaba niya na ang tawag. Pumikit ako ng mariin. Clyde ruined my fucking mood!

    Tumunog ulit ang aking cellphone. Nakita kong si Logan na iyon. Marahan kong ni-slide para masagot siya.

    “I’m in my condo. Are you packing?”
    Humugot ako ng malalim na hininga. “Yup, I am. You’ll pack too?”
    “Yes. Put the phone to loudspeaker while you pack para hindi ka mahirapan.”
    Napangiti ako. “Okay…”

  • Kabanata 19Open or Close

    Kabanata 19
    You’ll Regret This

    Sa isang private jet kami sumakay patungong Cebu. Hindi ko alam na ganito palang airplane ang sasakyan namin. Lima lamang kaming nandoon, dalawa ay kaibigan di umano ni Avon. Ang isa naman ay isang matandang babae.

    Nang pumasok kami dito kanina ay ikinagulat ko ang pagmamano ni Logan sa matanda. Ang chinita nitong mga mata ay napapalibutan ng mga kulubot.

    “Kamusta ka na, Logan? Kamusta si Armando?” tanong nito.
    “He’s okay, Manang.”
    “Hindi ba siya sasama sa kasal?” tanong ng matanda sabay sulyap sa akin.
    “Hindi. Abala siya sa negosyo.”
    Umiling ang matanda. “Si Armando talaga… Alam kong pareho kayong may iniiwasan. Mabuti at pupunta ka,” anito.

    Hindi umimik si Logan. Simula noon ay hindi na rin siya umimik kahit sa akin. Inabala ko na lang ang sarili ko sa tanawin sa babae. Wala masyadong ulap kaya kitang kita ang mga isla at mga dagat.

    “According to Google Maps, malayo pa ang Moalboal sa Cebu City. Are we going to ride a bus or car?” tanong ko habang tinitingnan ang niscreen cap na Google Map kanina.
    “Chopper,” sagot ni Logan.

    Dahan-dahan akong tumango. Fine! I thought we’re gonna travel by land!

    True enough, pagkalapag ng eroplano ay agad kaming nag transfer sa isang chopper. Nagulat ako nang naroon na rin ang mga bodyguards ni Logan.

    Hindi ito ang unang beses na nilipad ako ng chopper. Madalas ay sumasakay si daddy dito papuntang Visayas. Still, I enjoyed the ride. Besides, iba-iba ang experience. This time, I’m with Logan.

    Nauna ang matandang babae sa amin. May sumalubong sa kanyang iilang mga tauhan. Nasa resort na kaagad kami kung saan gaganapin ang kasal ni Avon at Brandon.

    “Sino iyong si Manang, Logan?” tanong ko.
    “She’s our old house maid. Sa aking lolo at lola na ancestral house.”

    Tumango ako at hindi na nagtanong. So the old woman knows his two other cousins. Kaya siya narito sa kasal ng kanyang pinsan.

    Nang nakapasok na kami sa hotel kung saan kami pansamantalang titira, nakita ko kaagad ang mga pamilyar na mukha ng mga businessmen na naroon. It looks like the whole place is exclusive for the wedding.

    “Logan!” isang businesswoman ang lumapit sa akin.

    I know her! I designed something for the Carlzon Rockwell Group of Hotels last year. How could I forget! Siya ang mama ni Brandon, ang ikakasal ngayon.

    “Tita…” ani Logan.

    Ngumisi si Madame Rockwell sa akin. Bumaling si Logan sa akin at ipinakilala ako.

    “This is Portia Cecilia Ignacio, Porsh, this is Tita Diana Rockwell, Brandon’s mom.”
    Naglahad agad ako ng kamay sa kay Madame. “It’s nice to see you again, Madame!”
    “Ignacio?” Kumunot ang noo niya at napatingin kay Logan. “We’ve met before? I’m sorry, I’m old. Memory loss!” Tumawa si Madame.

    She’s not at all old. Ang tantya ko ay nasa Mid-40s or 50s lamang ang kanyang edad.

    “Yes. I’m an interior designer. A year ago we’ve meet for a proposal sa design ng mga bago ninyong rooms sa isang hotel.”
    Tumango siya. “You work for the del Fierros?”
    Tumango rin ako.
    “Oh, yes! I remember now! Halika! Mag enjoy kayo dito sa resort. It’s nice! I’ve been here for two days now,” ani Madame sabay ngiti kay Logan.
    “Where’s Rage and Brandon?” tanong ni Logan.
    “Brandon’s with Avon. I don’t know, checking the last minute things with their organizers? ‘Tsaka may schedule iyong aerial shoot mamaya. Rage, Sunny, and Roscoe are on the beach.”
    Tumango si Logan at hinawakan ang kamay ko.

    Bumaba ang tingin ni Madame sa aming mga kamay ngunit agad ding nag-angat. “Armando, Logan?”
    Nagkibit ng balikat si Logan. “He’s busy…”
    “Oh, well… the old man’s always busy ever since, huh? Mabuti na lang at nakapunta ka. By the way, I’m gonna call the roomboy. Para makapagpahinga na kayo sa kwarto.”

    Iginiya kami ng taga resort sa aming kwarto. Naiiwan ang mga mata ko sa puting buhangin sa malayo at sa kanilang kulay asul na pool. Kahit sa malayo din ay kitang kita ko ang linaw ng dagat. You can even see the corals and reefs sa sobrang linaw.

    “Are we swimming?” tanong ko nang inaayos ang kurtina para mas maging maliwanag ang buong room.

    The room is wooden. May touch parin ng modern iyon dahil sa mga muwebles. The huge white bed is very inviting. The headboard is cushioned wood. Ang bintana ng room ay malaki at may mapuputing kurtina.

    “Maybe? Just wear your swimwear under a dress or something to cover you up,” ani Logan sabay upo sa kama.

    Tiningnan ko ang cellphone ko. Wala akong sinabihan sa kay mommy o daddy kung nasaan ako. But I think I still need to tell them my whereabouts.

    “Who are you texting?” tanong ni Logan.
    “Just my mom and dad. I’ll tell them na nasa Cebu ako.”
    Huminga ng malalim si Logan. “If they ask kung anong ginagawa mo sa Cebu?”

    Natigil ako sa pagtitext at binaba ko ang aking cellphone. Not because I’m scared they’ll find out about us but because I know they won’t care kung nasaan man ako. They won’t ask why I’m here.

    “Well… I’ll tell them may kasal akong pinuntahan… but well, they won’t ask anyway. Naisip ko lang naman na itext sila, in case.”

    Nilingon ko ulit ang dagat sa labas. Sa dalampasigan ay nakita kong may isang batang siguro ay nasa dalawang taon na na tumatakbo sa buhangin. Mr. Rage del Fierro’s wearing an all black diver’s suit. Siguro ay nag dive ito sa dagat kanina. May kasama siyang isa pang lalaking ganoon din ang suot. Ang isang babae naman ay nakabikini, samantalang ang asawa ni Rage ay naka maxi dress.

    “It’s Rage! Nasa labas sila kasama iyong asawa at anak niya!”
    “Let’s change so we can join them…” ani Logan.

    Hindi na ako nagpaliguy-ligoy. Nagbihis na ako ng bikini at sinunod ang gusto ni Logan. Nagsuot ako ng isang bohemian white dress.

    “Is that a dress or a top?” bayolente niyang reaksyon pagkalabas ko ng banyo.
    “What? This is a dress!” giit ko.

    Itinaas niya ang dulo ng aking dress at agad kong pinigilan ang kanyang kamay.

    “What the hell are you doing, Torrealba?” sigaw ko.
    “Isang ihip lang ng hangin ay makikita na ang kaluluwa mo! And for Pete’s sake why are you wearing a white bikini, Portia?” Mabilis ang hininga niya. Ramdam na ramdam ko ang galit niya.
    “Okay! Okay! Calm down! Wala akong ibang dala! The other one’s also white. I bought this because it’s nice! The other one has a starfish in the middle of the bandeau.”
    “I don’t care about the starfish! Why are you…” hindi niya masabi kaya umungol na lang siya.
    Umirap ako. “Please, Logan. Don’t be conservative now. I know you like it when women show some skin. Don’t tell me you haven’t drool over girls because of what they’re wearing?”
    “So you’re telling me that you’re wearing that because you want people to drool?” Para niyang dinura ang mga salita.
    “For God’s sake, that’s not my point! Ang punto ko ay bakit ngayon ka pa nagagalit? It’s the beach, I can’t wear something with too much cloth in it!”
    “Porsh, please-“
    “Oh God! Don’t make me change!” sigaw ko sabay martsa ko palabas ng silid.

    Bahala siya. I am not going to change my outfit. Iniwan ko siya doon sa loob kasama ang frustrated niyang sarili. Sa labas naman ay marami akong nakasalubong na mga kilalang tao. The fact that they’re here the day before the wedding means something. Kung sabagay, Sabado naman at walang trabaho. Libre na sila sa bakasyon, hindi ba?

    Malayo ang dalampasigan sa labasan ng hotel kaya kinailangan ko pang mag lakad. Logan will find me anyway, he’s good at that!

    Isang sun lounger katabi ng asawa ni Rage ang nakita kong bakante. Si Rage at ang kasamahan ay parehong nasa dagat at mukhang nagda-diving nga.

    Umupo ako sa sun lounger at tiningnan ang bata sa tabi ni Sunny, iyong asawa ni Rage. Maputi ang bata, halatang mana sa ina. Ang pisngi nito ay pulang-pula. Hanggang balikat ang kulot-kulot nitong buhok.

    “Hi!” bati ni Sunny nang napansin ako.
    “Hello! Ang cute naman ng baby mo! Anong pangalan?”
    “Roscoe!” Ginalaw ni Sunny ang kamay ni Roscoe. “Say ‘hi’ to tita? Kaibigan ka ni Brandon?” Bumaling siya sa akin.
    “Uhmmm.” Umiling ako. “I’m Portia…”

    Tinanggap ni Sunny ang nakalahad kong kamay. Nanliit ang mga mata niya. Para bang narinig niya na ang pangalan ko o nakilala niya na ako kung saan. I saw here noong exhibit but I never really had a formal conversation with her.

    “Kung ganoon ay kaibigan ka ni Avon?” tanong niya.
    Umiling din ako. “I’m with Rage’s cousin. Si Logan Torrealba…” sabi ko, unsure if I should say that.
    “Oh!” Tumango siya at ngumisi. “He’s here?”

    Ngumisi ulit ako at tumingin sa batang may mapupulang labi. Manang mana ito kay Rage, ang namana nito kay Sunny ay ang puting balat at kulot-kulot na buhok. He’s so adorable!

    “Hi Roscoe!” bati ko.
    Tumingin ang bata sa akin at winagayway niya ang laruang pala. Para akong uod na binuhusan ng asin sa sobrang kilig.
    “That’s Tita! Say ‘hi!’ Tita Portia!” ani Sunny, tinuturuan ang batang del Fierro.
    “Hi!” Mabilis na sinabi ni Roscoe.
    “Very good, baby!” sabay halik ni Sunny sa bata.

    Napakagat ako sa aking labi. How adorable children are! Napawi ang ngiti ko nang naisip kung ganyan din kaya ako ka cute noong bata ako? Or I was probably the worst child, the worst kid. I probably look like a monster, o baka hindi ako ngumingiti? My pictures tell me otherwise. Palangiti naman akong bata. Pero bakit ayaw ni mommy at daddy sa akin?

    “Hard-headed!” muttering behind us was Logan.

    Agad naputol ang linya ng aking isipan dahil sa sinabi niya. Nilingon ko siya at kitang kita ko ang pagsusuplado niya. Naka puting vneck t shirt siya at kulay darkblue na shorts. Even when he’s wearing something for the beach, he’s still so hot!

    “This is okay!” sabi ko sabay tingin kay Sunny.
    “Hi Logan!” ani Sunny.
    “Hi Sunny… How’s Roscoe?” tumabi si Logan sa akin sabay lagay sa kanyang palad sa aking hita.

    Damn, this man! Don’t tell me his hands will be all over me the whole time we’re here?

    “Hi!” ani Roscoe sa kay Logan.
    “Hello, big boy!” ani Logan sabay kurot sa malapad na pisngi ng bata.
    “There’s Tito Logan!” ani Sunny sabay pakaway ulit kay Roscoe.
    “By the way, this is Portia, Sunny…”
    “Ah! Oo, nagkakilala na kami dito, Logan,” ani Sunny sabay ngiti sa akin. Napatingin siya sa kamay ni Logan sa aking hita.

    Holy crap!

    Inayos ni Sunny ang kanyang kulot na buhok bago muling nagsalita.

    “Kadadating niyo lang?”
    Tumango si Logan. “Bukas ang dating nina tito at tita, hindi ba?”
    Nagkibit ng balikat si Sunny. “Hindi sinasabi ni Rage sa akin pero iyon ang sinabi ni Brandon.”

    Hindi ko alam ang pinag-uusapan nila kaya inabala ko ang sarili ko sa pagtingin kay Roscoe na naglalaro sa kanyang pala.

    “Still haven’t talked after all those years?” tanong ni Logan.
    “Yes. Hindi parin napapatawad si Rage.” Napatingin siya sa dagat kung nasaan ang asawa. “Time heals all wounds, sana nga ay ngayon maayos na.”

    Hindi umimik si Logan pero napatingin siya sa akin. Ilang sandali ang nakalipas ay narinig na namin ang tawanan galing sa papalapit na malaking speedboat. Tapos nang mag diving sina Rage at ang dalawa pa nilang kasama.

    Malayo pa lang ay sumigaw na ang isang lalaki sa kay Logan. Umiling at tumawa lamang si Logan.

    “Hello, Logan! I see you’re finally with someone?”

    Kinagat ko ang labi ko. Ano kaya ang naiisip nila? They think we’re together when the truth is we’re just f buddies.

    “Portia, this is Kid and his girlfriend, si Mia,” sabay lahad ng kamay noong babaeng naka orange na bikini.
    “Nice meeting you,” tinanggap ko ang mga kamay nila.
    “And I’m sure you know Rage…” sabi ni Logan sa akin.
    Tumango ako. Tumingin din si Rage sa akin. His gaze made me realize how del Fierro Logan is. “Portia Ignacio…” ani Rage.
    Ngumiti ako sa kanya. Tumango siya at tumingin kay Logan. “Which dog are you, Logan?”

    Kumunot ang noo ko sa pinag uusapan ng dalawa.

    “Shut up, Rage!” tawa ni Logan.
    “I do hope it’s a dog with higher IQs. Hindi ko matatanggap kung hindi mo kayang mag fetch man lang ng maayos.”

    Pabirong nagsuntukan ang dalawa. Logan threw punches straight on Rage’s face. Mabilis ding mag duck si Rage at tuwing bumabawi ito ng suntok kay Logan ay nakakailag din si Logan.

    “Boys! Please, hindi iyan good example kay Roscoe baby…” ani Mia sabay karga kay Roscoe.

    Tumigil ang magpinsan at parehong biglang pumormal.

    “The sea’s nice. Napagod kami. Why don’t you try diving?” ani Rage sabay tingin sa akin.
    “Maybe later…” sabi ni Logan para sa akin.

    Sumipol si Rage at naglaro ulit ang ngiti sa labi nito. Uminit ang pisngi ko at hindi ko alam kung bakit.

    “Shall we leave you then? Babalik din kami. Magpapahinga lang…” ani Rage.

    Pareho silang nakangisi ni Logan. Hindi ko nga lang maintindihan kung bakit.

    “Kami rin,” ani Kid sabay hapit sa baywang ni Mia.

    Binalik ni Mia ang batang del Fierro kay Sunny. Kinarga ni Sunny ang bata at bumaling sa amin.

    “Mag enjoy kayong dalawa! See you later!” ani Sunny.
    “See you…” sabi ko sabay kaway sa kanila nang palayo na.

    Kaming dalawa na lang ang naiwan ni Logan sa beach. I took out my beach towel and my sunblock. Matalim akong binalingan ni Logan.

    “What? I’m going to put some sunblock on. Ayaw kong masunog ang balat ko.”

    Pinasadahan niya ng tingin ang buong resort. Dahil closed ito sa ngayon para sa kasal bukas, kaonti lamang ang tao. Ang iilan pa sa kanila ay ang mga matatandang sinamantala ang kasal para magbakasyon.

    Inayos ko ang beach towel sa buhangin. Mas gusto kong doon kesa sa sun lounger. Nang umupo na ako ay umupo na rin si Logan sa aking tabi. Nagawa niya pang magtawag ng waiter na napadaan lang. Umorder siya ng mga shake para sa aming dalawa.

    Nang nakaalis na ang waiter ay kinalabit ko si Logan…

    “Can you please put some sun screen on my back?” nangingiti kong tanong sabay diretsong hubad sa aking damit.

    Narinig ko ang bayolenteng paghugot ng hininga ni Logan. Kinuha niya ang aking sunblock at naglagay ng tamang dami sa kanyang palad. Kinalat niya iyon ng maayos sa aking likod in circles.

    Napapikit ako habang nararamdaman ang init ng kanyang kamay sa aking mga balikat. It sent shivers down my spine and I couldn’t hide it. Napaungol na ako nang naramdaman ko ang kamay niya sa aking likod.

    “Portia, for goodness sake!” bulong niya. “Put your dress on!”
    “What about my other shoulder, Logan?” sabi ko sabay tingin sa kanya. I’m already heady. I can’t believe it!

    Halos magmura si Logan habang naglalagay ulit ng sunblock sa kabilang balikat ko. I groaned again. Narinig ko ang mura niya at tumigil siya.

    Ngumisi ako at kinuha ang bote ng sunblock sa kanyang kamay.

    “Halika, ikaw naman?” sabi ko.

    Nanliit ang mga mata niya sa akin pero naghubad siya ng t-shirt para malagyan ang likod niya. Good boy!

    Naglagay ako ng tamang dami sa aking palad at inilapat ito sa kanyang likod. Kinalat ko iyon sa malapad niyang likod. Kinuha ko ang kanyang braso at nilagyan din iyon. Nakatitig lamang siya sa akin habang ginagawa ko iyon sa magkabilang braso niya.

    “Let me put some on my legs… Give me the bottle,” ani Logan.

    Sinunod ko ang sinabi niya. Binigay ko sa kanya ang bote ngunit hindi ako tumigil sa likod niya. I even put some on his chest. Napatingin siya sa akin, naka-igting ang panga.

    “Are you seducing me in broad daylight, Portia?” tanong niya.

    Bumaba ang tingin ko sa kanyang boardshorts at kitang kita na ang umbok doon. Libo-libong boltahe ng kuryente ang naramdaman ko sa aking nakita.

    “Come here!” utos niya.

    Lumayo ako, natatawa ngunit nahawakan niya ang aking palapulsuhan. Hinila niya ako sa gitna ng kanyang mga hita. His arousal brushed my back. Tumawa ako ngunit pinalupot niya ang kanyang kamay sa aking katawan.

    “This is your fault! Thanks for being so naughty… Now you stay here until it’s asleep!”
    Tumawa ako at nagpumiglas. Nilagay niya ang kanyang mukha sa aking leeg at hinalikan ako doon.
    “Paano iyan matutulog when you keep on kissing me?” Tawa ko.
    “Stay still. You’ll really regret this, Portia…” may pagbabanta sa kanyang tinig.
    Tumawa lang ako at hinawakan ang kamay niyang nakapalupot sa akin. His arousal is now very proud. Ramdam na ramdam ko iyon sa aking likuran.

  • Kabanata 20Open or Close

    Kabanata 20
    Speechless

    Papalubog na ang araw nang bumalik kami sa kwarto ni Logan para magbihis. He seriously can’t get his hands off me the whole time we’re at the beach. Nagboating kami, nag snorkeling at kung anu-ano pang activities.

    Logan’s bombarded with calls from his office kaya hinayaan ko na lang siyang magtrabaho habang nasa kwarto. Naligo ako at nagpalit. Ganoon din siya.

    Just in time for dinner, lumabas kami sa aming kwato. Ang lahat ng mga panauhin ay nasa restaurant ng resort. Sa iba’t-ibang table ay alam mong magkakilala ang halos lahat ng tao roon.

    Kahit ako man ay may iilang kakilala sa mga panauhin. Ngumingiti lang ako tuwing may nakikita.

    Hinila ako ni Logan sa table kung nasaan si Rage at Sunny. Kitang kita ko ang ngitian ni Rage at Sunny nang mahagilap kami sa kakapalan ng mga tao.

    “Brandon!” narinig kong tawag ng isang bisita sa likod namin.

    Mas lalong umingay ang mga tao dahil sa pagdating ng ikakasal. Magka holding hands si Avon at Brandon sa pagbati sa mga taong naroon. Hindi sila makadiretso dahil sa bawat lamesa ay napapatigil sila para batiin ang mga tao.

    Hinawakan ni Logan ang aking baywang at inilahad sa akin ang upuang nasa harap ni Sunny. Umupo ako at nilingon si Logan na nakaismid sa akin.

    “Hi!” ngiti ko kay Sunny na ang malalaki at makahulugang mga mata ay sa akin nakatingin.

    Lumipat ang tingin ko kay baby Roscoe na abala sa pagkain ng kung ano sa kanyang upuan. He’s really so adorable.

    “Did you enjoy the beach?” tanong ni Sunny.
    Tumango ako. “Yup… Ang ganda ng dagat dito. Sobrang linaw. I’ve been to Boracay but I think I’m loving the waters here more.”
    Ngumiti si Sunny. “Nakapunta ka na ng Palawan?”
    Tumango ulit ako. “I’ve been to El Nido.”
    “Ang ganda doon, hindi ba?”
    I agreed with her. Nagpatuloy kami sa pag-uusap hanggang sa umingay na ang lamesa sa likod namin. Nilingon ko at nakitang naroon na sina Brandon at Avon. It looks like they’re planning to eat with us.

    “Brandon!” tawa ni Kid sabay tayo at fist bump sa kay Brandon.

    Rage didn’t move though. Nakangiti lamang siya sa pinsan. By the looks of his eyes, alam kong may ipinapahiwatig siya rito. Gumala ang tingin ni Brandon sa buong mesa at tumigil sa akin.

    “Oh Damn!” sabay tawa ni Brandon at nakipagkamayan o highfive kay Logan. Hindi ko masundan dahil masyado iyong mabilis.
    “Congrats!” ani Logan sa pinsan.
    “Ako yata dapat ang magsabi niyan?” Tumawa si Brandon.

    Uminit ang pisngi ko. I’m afraid they’re all wrong. O baka naman alam nilang lahat kung ano talaga kami ni Logan.

    “Portia Ignacio…” ani Brandon sabay lahad ng kamay sa akin.

    Napawi ang ngiti ni Logan at tinampal ang kamay ni Brandon bago ko pa iyon matanggap.

    Sabay na tumawa si Sunny at Avon. Mas lalo lamang nag-init ang pisngi ko. I don’t really get it!

    “Back off!” Logan said with no humor.
    “I’m getting married tomorrow! What the hell?” tawa ni Brandon.

    Pumikit ako ng mariin at bumaling sa aking kinakain.

    “Brandon, stop it!” natatawa pang sinabi ni Avon. “Nahihiya na si Portia…”
    “Oh I’m sorry…” marahang sinabi ni Brandon.

    Nag-angat ulit ako ng tingin sa kanya. He bowed a little. Tumawa si Avon dahilan kung bakit mas lalo lang nag-init ang pisngi ko. Crap! Brandon looked like a prince charming straight from the fairy tales! Parang iyong mga prinsipeng nangangabayo at may buhok na hanggang balikat. Nakatali ito ngayon but still he looked so surreal!

    Nagtatawanan pa si Rage at Brandon pagkaupo. Si Logan naman ay panay ang mura sa kanila. Binabarahan niya lahat ng tukso nila.

    “Boys…” umiling si Sunny sa akin sabay ngiti.

    Napawi ang ngiti niya nang may kung sino siyang nakita sa aking likod. Sinundan ko ang kanyang tingin at nakita kong ang mag-asawang del Fierro ang dumating.

    “Oh!” ani Sunny at pareho kaming napatayo dahil natapon ang tubig na ininuman niya.

    Tumayo si Rage sa kanyang tabi at hinawakan ang kanyang braso. Nagpunas naman ako sa kaonting tubig na nasa aking siko.

    “Sorry!” ani Sunny.

    Tumayo si Logan at hinawakan ang braso ko. Sabay kaming nasa aming mesa na bumaling sa pumasok.

    “Rage…” narinig kong sinabi ni Avon.

    Nang bumaling ako sa kanila ay nakita kong may kumuha na kay baby Roscoe. Magkahawak kamay naman si Rage at Sunny na nag-uusap. I don’t know what’s happening but it smells like trouble.

    Pinunasan ng waiter ang aming mesa at nilinis ang natapong tubig. Ilang sandali ang nakalipas ay umupo na kami ulit. Umupo rin si Sunny at Rage but the tension didn’t leave them.

    “Is this the first time, Sunny?” tanong ni Avon.
    Tumango si Sunny at napatingin kay Rage. “Hindi pa ulit kami nagkikita simula noong umalis ako sa Maynila.”
    “That’s… it’s almost three years!” ani Avon sa matigas ngunit maliit na boses.

    Hindi na kumibo si Sunny. Bumaling ako kay Logan para maghanap ng kasagutan. Hinawakan niya ang aking braso at pabalik-balik na hinaplos.

    “Hindi parin magkasundo si Rage at ang kanyang parents. Ayaw nila kay Sunny,” Logan whispered.
    Tumango ako at napatingin sa kay Sunny na tahimik na ngayon. Kung hindi lang kami nilapitan ng isang waitress na may dalang malaking gift ay nanatili siguro ang tensyon.

    “For you, ma’am…” anang waiter sa kay Avon.
    “Kanino galing?” tanong ni Avon sabay kuha sa malaking kahon na may kulay itim na ribbon.

    Binasa ni Brandon ang papel sa gilid ng ribbon. Pinasadahan ko naman ng tingin ang buong restaurant para hanapin ang mommy at daddy ni Rage. Nahanap ko silang naroon sa lamesa kasama si Madame Diana Rockwell.

    “What the hell is this?” ani Brandon sa mas malakas na tono.

    Binalik ko ang tingin sa kanila. Kita kong sila naman ngayon ang tensyonado. Tinatawag ni Brandon ang waitress at pinapakuha pabalik ang weird looking gift. The ribbon is black and the box is grey. It looks cool. I actually find it artsy. Ngunit napakamorbid naman na kulay iyan para maging regalo? Kung ako ay hindi ko iyan gagamiting kulay.

    “It’s from Arielle?” ani Mia.
    “I thought ya’ll fixed your issues?” ani Kid sa nag-aalalang boses.
    “Yeah, Brandon? Ayos lang ito…” ani Avon.
    “Who would send something like this?”
    “Let’s open it!”

    Nagkatinginan si Avon at Brandon. Kitang kita ko ang galit sa mga mata ni Brandon pero alam ko rin na magpapatalo siya sa kagustuhan ni Avon.

    I don’t really understand anything but I got a glimpse of their relationship just because of this situation. Brandon is in love with Avon. Wala nang mas ebidensya pa sa pagtitig niya sa mga mata nito.

    A bitersweet thought passed by my mind. Agad ko itong pinutol. Fairy tales are true in their own world. And the world I’m living in isn’t make-believe.

    Tumawa si Avon nang binuksan ang kahon. Lumabas doon ang dalawang teddy bear na mag puso sa gitna. May nakalagay na Congratulations sa kulay pulang puso. Niyakap ni Brandon si Avon, seryoso parin at hindi man lang natawa kahit mukhang nakakatawa iyon para kay Avon.

    Ilang sandali ang nakalipas ay bumalik na sa dati ang lahat. Tinawag si Logan ng daddy ni Rage kaya nagpaalam muna siya sa akin na pumunta doon sa lamesa nila.

    “Who would send it in a black box with a black ribbon?” umiling si Brandon. Mas naririnig ko na siya ngayon dahil sa pag-alis ni Logan. We’re only one seat apart.
    “I think it’s nice. I mean… maganda ang black. It’s classy. Pero nga lang, hindi siya ideal para sa mga regalo. That’s a very weird gift.”
    “That’s from Avon’s stepsister. Evil stepsister… Anak sa labas ng daddy ni Avon kaya medyo kulang sa pansin,” Mia said bluntly.

    Nanuyo ang lalamunan ko. Parang may kung anong asido ang bumuhos sa aking sikmura. Bumagsak ang mga mata ko sa aking pinggan at tinusok ang natitirang manok doon. Wala akong planong kainin iyon pero naghanap ako ng mapagkakaabalahan.

    “Mia, hindi naman lahat ng anak sa labas ay ganoon. Some are even kind and understanding,” ani Brandon.

    Napatingin ako sa kay Brandon. Ngumiti siya sa akin. Hindi ako makahinga ng maayos. Alam kong may stereotype na sa mga katulad ko.

    “It’s just that Arielle had a rough childhood. She’s not loved by her parents. She’s paranoid and almost always scared. Para bang may aagaw sa lahat ng taong mahal niya kaya possessive siya…” ani Brandon.

    Naisip ko ang mga karanasan ko. Am I paranoid? Almost always scared? Possessive? I don’t want to be that kind of monster! Nanikip ang dibdib ko.

    “Mahirap na maging anak sa labas, mas mahirap pa na hindi ka gusto ng kumupkop sa’yo. That’s why I admire the girls who can handle the situation well. Iyong mga anak sa labas na understanding, mabait, at mapagbigay…” Ngumiti si Brandon sa akin.

    Huminga ako ng malalim. I am loved by my grandmama. I am so loved by her that I did not resent my parents. Pero magsisinungaling ako kung sasabihin kong hindi ko naisip na bakit hindi na lang ako pinalaglag ni mommy noon? I know I would never do that! If I ever get pregnant by accident and with the most unlikeable person, I will still love the child so much. Pero bakit sila, hindi nagawa? Ngunit sa huli, lagi kong iniisip na hindi nagawa ng mga magulang ko pero nagawa ng lola ko. That’s enough for me. I will not ask for anything. I am fine with it.

    “Right, Portia?” ani Brandon.
    Tumango ako at ngumiti sa kanya. Nanatili ang mga mata ko kay Brandon hanggang sa tumikhim si Logan at tinawag ako. “Portia!”

    Nilingon ko kaagad siya. His eyes were dark, almost pitch black. Ito iyong mga mata niya tuwing galit siya.

    “Logan!” umusog ako para makaupo siya ngunit tumagilid ang ulo niya. “Let’s go…”
    “Oh? Saan kayo pupunta?” tanong ni Brandon.

    Umigting ang panga ni Logan at hindi pinansin ang pinsan. Kumunot ang noo ko at tumayo para sundin ang utos ni Logan. Tumalikod lamang siya sa lamesa. Humagalpak na si Brandon.

    “Selos na ‘yan!” sigaw ni Brandon sabay tawa.

    Selos? Hindi lumingon si Logan. Mabilis ang lakad niya palabas ng restaurant. Sumunod ako sa kanya. Sinong nagseselos? Si Logan? That can’t be possible, right? He dislikes clingy and jealous hook ups, right?

    “Logan!” tawag ko nang nakitang pabalik ng aming kwarto ang tinatahak niya. “Logan, what’s your problem?”

    Nakapasok na kaming dalawa sa aming kwarto nang bigla siyang tumigil sa paglalakad at humarap sa akin. Sa sobrang bilis ng aking paglalakad at sa biglaang pagtigil ay sumubsob ako sa kanyang dibdib.

    “Logan,” tawag ko bago niya ako siniil ng malalim at mapupusok na halik.

    Bago ako napapikit ay nakita ko ang nalilito niyang mga mata. He looked so confused. Para bang may hindi siya makuha sa lahat ng nangyari. Para bang may hindi siya mapangalanan.

    Naglakad siya pabalik sa saradong pintuan. Napaatras ako dahil sa rahas ng kanyang halik.

    Lumagapak ang pinto dahil sa lakas ng pagkakahilig ko doon. Napamura siya at tumigil sa paghalik. Dumilat ako, hindi pa maayos ang paningin dahil sa pagkakalasing.

    “Are you hurt?” tanong niya.
    Umiling ako at agad bumaba ang tingin ko sa kanyang labi. His hot breath heated my lips. Dinilaan ko ang pang-ibabang labi ko bago ko siya hinalikan muli.

    Diniin niya muli ako sa pintuan. Hinawakan niya ang aking palapulsuhan at tinaas ang kamay ko. Ang isang kamay ko naman ay naglakbay sa kanyang katawan pababa. Bago ito tuluyang makababa ay hinawakan din ito ng isa pang kamay niya at inakyat ulit sa taas ng aking ulo.

    “No…” aniya.

    Bumaba ang kamay ko nang bitiwan niya ang mga ito. Hindi napuputol ang halikan namin, halos hindi na ako makahinga. Ramdam ko na ang init at kirot sa gitna ng aking mga hita.

    Napaungol ako nang inangat ako ni Logan. His maleness was evident. It stayed still in between my thighs. Naglakad siya patungo kung saan. I actually don’t care kung saan niya ako dadalhin, what matters most is we’re kissing!

    I thrusted my tongue on his mouth. Napaungol siya sa ginawa ko at tumigil sa paghalik.

    Binaba niya ako sa kama. Unti unti siyang gumapang sa ibabaw ko. He started kissing me desperately again.

    “I don’t like the way you looked at Brandon…” he hissed.

    What? Kinagat ko ang labi ko. Magtatanong na sana ako kung ano ang ibig niyang sabihin ngunit bumaba ang halik niya sa aking leeg. I like neck kisses so much that I don’t want to spoil it because of my question. Hinayaan ko siyang maglakbay sa aking leeg. I gave him more access to it.

    Hinawakan ko ang kanyang dibdib. I want him to remove his shirt right now! The liquid heat bursting in me couldn’t wait for it!

    “No!” aniya sabay hawak ulit sa aking mga kamay. Inilayo niya ito sa kanyang dibdib.
    “Why?” hindi ko na makilala ang sarili kong boses.

    Hindi siya sumagot. Binaba niya ang spaghetti strap ko. Ni hindi ko namalayan na nakalas niya na ang aking bra. His big hand covered my breast. Imbes na maghintay sa kanyang sagot ay napadaing ako.

    His hot mouth covered my other breast. Every flick of his tongue made me want for more.

    “Logan!” I cried his name.

    Halos sabunutan ko na siya. His body is moving to a familiar rhythm. I moved with him too. I made sure that with my every move, I get to touch his maleness. Gusto ko itong maramdaman sa gitna ng aking hita.

    “Stay still!” mariin niyang utos habang hinahawakan na ang aking baywang para matigil ako sa paggalaw.
    “Please!” I begged. Halos maiyak na ako. I want him so much!

    Inangat ko ang kanyang t shirt para mahubad na niya ngunit hinawakan niya ang aking palapulsuhan. Bumaling ulit ang kanyang labi sa aking labi. Tinaas niya ang dalawang kamay ko habang naghahalikan kami.

    I feel so lost with his kisses. Nakalimutan ko kung nasaan ako at kung anong oras na. The only thing that matters to me is his kisses and the way he made me feel.

    Sa isang iglap lang ay hinatak niya ang aking rompers pababa. The only thing that’s covering me now is my panty. Nasa ibabaw ko ulit siya, fully clothed. I want to remove his t shirt and his pants pero nang ginalaw ko ang aking kamay ay laking gulat ko nang nakatali pala ito.

    “Logan!” I moaned.

    Hindi ko alam kung bakit libu-libong boltahe ng kuryente ang dumaloy sa bawat himaymay ng aking sistema. Nakatali ang aking palapulsuhan sa headboard gamit ang isang tela. Ni hindi ko namalayan na itinali niya ako.

    Bumaba ang halik niya sa aking tiyan. I moved to the rhythm he taught me but he ordered me to stay still again. Hinawakan niya ang aking baywang at binaba.

    Nang hawakan ni Logan ang gitna ng aking hita ay napadaing na ako. Ilang mura yata ang nasabi ko dahil sa ginawa niya. Bumaba ang tingin ko at nakita kong nakatingin din siya sa akin habang binababa ang aking underwear.

    He kissed the sides of my wet folds. Kinagat ko ang pang ibaba kong labi.

    “Please…” I begged him. I can’t wait anymore. I want him. Over and over again. I missed him! I missed him so much and that’s the truth!

    When his tongue reached my folds, napapikit na ako. He kissed me thoroughly. I can feel his hot breath on my flesh. I can feel his wet cold tongue parting the folds very slowly. I am so close. I am very close. Then suddenly he stopped.

    “Logan!” sigaw ko.

    Nakita kong naghubad siya ng pantalon. He freed his proud glory. And I’m in bed, so frustrated!

    He teased my entrance. Unti-unti ang pagpasok niya at gusto kong magmura. Seryoso ang kanyang mga mata habang tinitingnan akong halos magmakaawa para sa kanya.

    “I am going to be the only man in your life, Portia. Do you understand?”
    Tumango ako ng mabilis. In the heat of lust, yes, I want him to be the only one in my life. Kumalabog ang puso ko.

    He entered me. He filled me to the brim. The liquid heat came gushing out me as the bolts of electricity made my whole world tremble. Sa bawat pagpintig ay mabilis din ang kanyang ritmo. Hinalikan niya ako habang dinaramdam ko pa ang hindi natatapos na pagkakayanig ng aking mundo.

    His rhythm got faster. Napadaing ako habang nararamdaman ang muling pag-akyat ng lahat ng elektrisidad. I feel like my world’s going to tremble once again! He pounded harder and faster. My body slid up and down the mattress each time he enters and leave. Sinalubong ko siya habang pumapasok.

    It wasn’t long before he released and our heartbeats became one. Niyakap niya ako at ramdam ko ang pagsasabay naming dalawa. Mabilis ang hininga ko. He slowly stopped pounding. Hinalikan niya ako sa noo. Nawalan ako ng lakas.

    Alam kong magaling talaga siya sa kama. Wala akong mapagkumparahan dahil siya ang una ko ngunit sa unang beses pa lang namin, napagtanto ko na iyon. Kung hindi siya magaling ay hindi ako magiging ganito ka baliw tuwing ganito. But right now, I am very speechless. Very speechless.

  • Kabanata 21Open or Close

    Kabanata 21
    Tell Me

    Ayaw kong bumangon. Iyon ang unang naisip ko nang nagising ako. Hindi ko pa nadidilat ang aking mga mata ay ramdam ko na ang sakit sa aking katawan. I’m sore all over. Logan took me over and over again last night.

    Nalalanghap ko ang bango ng kanyang balat. Pinaghalo itong perfume at mint. Nakapalapupot ang kanyang braso sa akin at ang pisngi ko ay nasa kanyang dibdib. Can we just stay like this forever?

    Ang call time ay ala-una ng hapon para sa mga may part. Si Logan ay isa sa mga groom’s men. I know he should be awake by now but I’m too tired to wake him up.

    Unti-unti akong dumilat at nag-angat ng tingin sa kanya. Sa kaonting galaw ko ay naramdaman ko rin ang pag galaw niya. Hinalikan niya ang noo ko at mas lalong hinigpitan ang yakap sa akin.

    “Logan…” tawag ko.
    “Hmmm…” He’s awake!

    Kinalas ko ang mabigat niyang braso na nakapalupot sa akin. Nahirapan pa ako sa pag-angat nito at sa paglagay nito sa kanyang tagiliran. Bumangon ako. Kinusot ko ang nanlalabong mga mata. Sinuklay ko ang aking buhok gamit ang aking mga daliri pagkatapos ay bumaling kay Logan.

    “Wake up!” tawag ko.

    Nahuli niya ang palapulsuhan ko at hinila niya ako sa kanyang dibdib. Napasubsob ako sa kanyang dibdib. Tinampal ko siya ngunit hindi siya naapektuhan.

    Isang oras ko pa siyang hinila. He wants to stay in bed and just show up when it’s five minutes before the wedding!

    “Ano ka ba? May shoot pa yata kayo! This is Brandon’s wedding! Your cousin’s wedding!” giit ko.

    Dumilat siya. Ang mapupungay niyang mga mata ay kaagad naglahad ng iritasyon. Ngumuso ako.

    “Just get up!” sabi ko.
    “Let’s shower together…” napapaos niyang sambit.

    Umiling ako at umirap. Tingin ko ay wala na talagang makakapagpabangon sa kanya kaya sinunod ko ang lahat ng gusto niya. As a result, I looked so flushed! Dammit! Parang may mga paru-paro sa aking tiyan tuwing naiisip ko ang mga reaksyon ng mga taong makakakita sa akin pagkalabas. Pakiramdam ko ay malalaman nila kung anong ginawa namin dito sa loob.

    Maganda ang dress na binili niya para sa akin. It’s designer. Ang kulay beige na damit ay nakayakap sa akin ng mabuti. Tamang tama lamang ang sukat sa akin. Magaling siyang mamili. Well, I’m not sure kung siya nga ang namili. Isinantabi ko ang naisip kong iyon. I shouldn’t make that a big deal.

    Nang lumabas kami sa kwarto ay pumunta na kaagad kami sa restaurant. Panay ang kulit sa kanyang ng babaeng organizer ng kasal at iyong stylist ni Brandon. Siya na lang kasi ang kulang sa mga groom’s men.

    “Yes, I’ll be there…” paulit-ulit na sinabi ni Logan.

    Bumaling siya sa akin nang natapos na kaming kumain. Ilang beses ko na rin siyang pinagsabihan na huwag paghintay ang crew dahil baka mastress ang ikakasal pag nalamang nagmamatigas siya.

    “And you’ll stay here and wait, then?” ani Logan.
    “Yes. I’ll stay here and wait,” sabi ko at uminom sa mango shake na nakahain sa akin.

    Ilang oras pa bago ang kasal. Sunset ang habol nila dito. Iyon ang dahilan kung bakit sa beach ang wedding. Pumangalumbaba ako habang tinitingnan si Logan na sumasama sa bading na stylist. His broad shoulders are on my sight. I couldn’t help but remember how many times I dug my nails to them last night. Uminit ang pisngi ko.

    “Excuse me, miss?” matipid na ngiti ang sinalubong sa akin ng waitress.

    Inangat ko ang tingin sa kanya. HIndi niya na ako hinintay na magtanong para sabihin ang hinaing.

    “Wala ka bang ibang kasama?”

    Napatingin ako sa aking mesa. It’s a table for two at wala na si Logan sa harap ko. He won’t be back soon. Pinasadahan ko ng tingin ang buong restaurant at nakita kong maraming tao doon. Dumoble o tumriple yata ang dami ng tao ngayon kumpara kahapon. Of course, it’s the wedding day after all!

    “Umalis…” sabi ko.
    “Kasi si Lola walang maupuan. Pwede ba siyang dito?”
    “Sure! Sure!” agaran kong sinabi. Inalis ko pa ang aking mango shake sa gitna ng mesa para mabigyan ng espasyo ang kung anong dala ng tatabi sa akin.
    “Maraming salamat!” ngumiti ang matandang nakilala ko bilang kasambahay nina Logan sa ancestral house nila.

    Ngumiti ako pabalik. Naka simpleng damit pa lang siya at tingin ko ay magbibihis pa lang ito mamaya. Hindi tulad ko na nakasuot na ng dress at handa na.

    “Walang anuman po,” sagot ko sa matanda.

    Tinitigan niya ako ng mabuti bago binalingan ang kanyang pagkain. May kabagalan na ang kilos niya, dulot na rin siguro ng katandaan. I wonder what it’s like to see the del Fierro boys in their prime years? Surely, ang matandang ito ay saksi sa lahat ng mga napagdaanan nila.

    “Ikaw ba iyong kasama ni Logan?” tanong niya pagkatapos akong tinitigan ng ilang saglit.
    Tumango ako. Nagulat ako at naalala niya pa.

    Nagpatuloy siya sa pagkain. Sa utak ko ay maraming mga crickets na nagsisitunugan pero mas pinili kong hayaan ang katahimikan. Naalala ko tuloy ang aking lola. Though my grandmama isn’t as old as this woman in front of me, naisip ko parin siya.

    “Pinakilala ka na ba niya sa kanyang ama?” tanong bigla ng matanda.
    Hindi ko alam kung tatango ba ako o hihindi. “We’ve met during the business meeting.”

    Siguro ay iniisip ng matanda na ako nga ay legal na girlfriend ni Logan kaya siya nagtatanong. She’s wrong but I don’t blame her. Dinala ako ni Logan sa event na ito. People will think we’re seious with our relationship.

    Uminom ng tubig ang matanda. “Hindi niya ba isinama si Marina dito? O wala pa si Marina?” gumala ang mata ng matanda.

    Hindi ko maitago ang pait sa mukha ko. Kung sino man si Marina, dapat wala na akong pakealam. Malinaw sa kilos ni Logan na ang babaeng iyon ay isa sa mga bagay na hindi ko dapat pinagtatanong.

    “Hindi ko po alam, e. Hindi po sinasabi ni Logan sa akin,” sabi ko.

    Tumango ang matanda at nagpatuloy sa pagkain. Nanahimik na lang ako. Nawala bigla ang magandang mood ko kanina.

    “Akala ko lang pinasama ni Armando…” dugtong niya pagkatapos kainin ang huling piraso ng manok na ulam. “Kamusta ang negosyo ni Armando? Tinutulungan ba siya ni Logan?”

    This old woman really thinks I know everything about Logan. Ang hindi niya alam ay pinagbawalan akong makisali sa kanyang buhay. We’re here for the physical benefits. Hindi ko namang pwedeng sabihin sa kanya iyon. I can only imagine her face kapag nalaman niyang ganoon lamang ang nagdala sa akin dito.

    “I think so,” iyon lamang ang nasagot ko.
    Tumawa siya ng bahagya. Nanatili ang titig ko sa kanya. “Ang akala ko ba’y pababagsakin niya na iyon? Hindi parin makalimutan ng batang iyon ang nangyari…” Umiling siya. “Kawawa naman si Armando kung ang anak niya mismo ang magpapabagsak doon. Hindi ko naman masisisi si Logan, namatay ang kanyang ina dahil sa kompanyang iyan.”

    Tumigil ako sa paglalaro sa straw ng aking shake. Laking gulat ko sa lahat ng sinabi ng matanda. Is this considered as breaking the rules? I guess not. Ayaw ni logan na tanungin ko siya tungkol sa kanyang personal na buhay pero wala siyang sinabing hindi ako pwedeng magtanong sa ibang tao.

    “Namatay po ang ina ni Logan?” tanong ko.
    Tumango ang matanda. “Hindi mo ba alam? Namatay si Thalia dahil sa isang ambush. May kairingan si Armando dahil sa negosyo niya. Alam mo naman siguro kung ano ang negosyo niya, hindi ba? Nag-iimbestiga sila, nagbibigay ng seguridad sa pribadong tao, at marami pang iba. Hindi maiiwasan na walang iringan. Lalong hindi maiiwasan dahil malalaking tao ang kanilang mga kliyente.” Bumuntong hininga ang matanda. “Mapanganib iyon. Kahit si Thalia ay may ayaw rito pero dahil gusto iyon ni Armando, wala ring nagawa.”
    “Sino po ang pumatay sa mommy ni Logan?” hindi ko na napigilan ang sarili ko.
    “Ang alam ko lamang ay kairingan nga ni Armando. Kaya gustong gusto na ni Logan na ibagsak ang negosyo. Ayaw niya sigurong maalala ang pagkamatay ng kanyang ina tuwing naiisip ang negosyo ng kanyang ama. Kaya nilang protektahan ang ibang tao pero mismong si Thalia ay hindi nila naprotektahan.”

    Natahimik ako. Uminom ng tubig ang matanda. Inisip ko lahat ng mga sinabi niya.

    Is this the reason why Logan disliked the company? Kung ganoon ay bakit pa siya nakipagmeet sa kay daddy? Bakit pa sila oorder ng mga armas kung pabagsak na rin pala ang kompanya nila?

    “Ilang taon na po ba ang lumipas simula noong namatay ang mommy niya?”
    “Tatlong taon. Hindi mo ba ito alam, hija? Ano ba ang relasyon mo kay Logan?”

    Halos mabilaukan ako sa tanong na iyon. I don’t know how to describe my relationship with him. Nanatili ang tingin ng matanda sa akin. Kuryoso dahil hindi ako makasagot agad sa simpleng tanong niya.

    “Kaibigan lang po.” Nanuyo ang lalamunan ko.

    Hindi na nagsalita ang matanda. Nagpatuloy siya sa pag inom ng tubig habang ako ay nagkukunwari namang abala sa aking shake.

    Logan loved his parents. Mahal na mahal niya ang kanyang ina kaya galit na galit siya sa kompanyang tinayo ng kanyang ama. And all the while I thought he’s the monster capitalist who wants the business to fail for his own good! He cared for his parents. He cared for his mother so much that he wants their business to bleed to death. Sinisisi niya iyon dahil sa pagkawala ng kanyang ina!

    “Sa tingin mo po, pupunta si Marina?” tanong ko. Hoping to somehow get a little bit of information about the girl.
    “Hindi. Kung hindi sila magkasama ni Logan, hindi na iyon pupunta dito,” anang matanda ng wala sa sarili.
    “Ganoon po ba? Pinsan niya rin po si Marina?”
    Umiling siya at napatingin sa akin. “Anak iyon ni Senator Fuentes. Kliyente iyon ng kanyang ama. Kasabay na namatay ang ina ni Logan at Marina sa parehong ambush.”

    Tumango ako. So that explains their closeness? Magkasabay palang nawalan ng ina ang dalawa. Nanuyo ang lalamunan ko. He can relate to Marina’s feelings. Alam din ni Marina ang pakiramdam ni Logan.

    Tumayo ang matanda pagkatapos kumain. Tumuwid ako sa pagkakaupo at binigyan siya ng ngiti. Ngumiti rin siya pabalik sa akin.

    “Magbibihis na muna ako. Mamaya ay ako pa ang mahuli sa kasal ni Brandon,” aniya.
    “Sige po!” I tried to sound jolly.

    Tuluyan din siyang umalis. Tinitigan ko ang halos wala ng lamang mango shake. Ilang sandali pa akong nanatiling nakaupo doon. Hindi ko alam kung ano ang susunod kong gagawin. Hindi ko rin alam kung bakit nawala ako sa mood ko kaninang masaya. Nagiging bipolar na yata ako.

    Kung ano man itong nararamdaman ko, kailangan ko na itong isantabi ngayon pa lang. I know what kind of relationship this is and clearly understand it. Tumayo ako at nagpasyang pumunta sa kung saan nag sho-shoot ang mga groom’s men. Mag eenjoy ako habang nandito pa ako. After all, nothing lasts forever. It’s true to everything.

    Umupo ako sa isang bench sa ilalim ng puno ng niyog. Naroon ang mga groom’s men sa buhangin at nakangisi sa isa’t-isa. Maraming photographers ang kumukuha ng pictures. Napapangiti ako tuwing napapangiti ang mga kinukuhanan.

    Ang mga groom’s men ay puro puti ang damit. All white coat and tie na medyo loose at komportable tingnan ang kanilang suot. Meanwhile, Brandon’s sporting a black tux. Lahat ng naroon ay mukhang kinuha galing sa GQ magazine at pinasali sa kasal na ito.

    Nagtawanan si Logan at Brandon. I couldn’t help but smile a little to myself. His laugh is contagious. Kahit na sabihing intense siyang makatingin at mas maaakit ka sa kanyang mukha, nangingiti parin ako tuwing tumatawa siya. Damn the man is hot and adorable at the same time!

    Nang nag alas tres na ay natigil na ang shoot para sa paghahanda. Sa malayo pa lang ay kitang kita ko na na nakatingin si Logan sa akin. At nang nabuwag na siya sa grupo ay dumiretso nga ito sa kinaroroonan ko.

    Matipid ang isinalubong kong ngiti sa kanya. He’s still thrilled because of the shoot. I bet he enjoyed it more than he expected!

    “Pumunta na tayo sa mga upuan. The wedding will start probably a quarter before four.”

    I agreed at him. Tahimik akong sumama sa kanya. Hindi matanggal ang tingin niya sa akin.

    “Did you like the dress I bought you?” tanong niya, pinapasadahan ng tingin ang buong dress.
    “Of course! Magaling kang mamili. It seems like you’re used to this thing?”
    Tumawa siya. “Hindi ako namimili ng dress para sa mga babae.”
    Ngumiwi ako. He’s bluffing! “Don’t tell me wala ka pang ibang binibigyan ng dress na ka “arrangement” mo?”
    “Well, yeah, I buy some gifts but not dresses. I don’t really bring girls to events.”

    Tumigil siya sa paglalakad. Nasa harap na namin ang nakahilerang mga upuan para sa wedding nina Brandon at Avon. It’s in a cliff. Mamaya ay paniguradong kitang kita ang sunset dito.

    “Why did you bring me to this event, then?”

    Sinubukan kong magtanong ng ibang tanong ngunit doon parin ako dinala ng dila ko. Crap!

    Tumitig siya sa akin. I am not sure if he’s debating on telling me his real reason or sugarcoat it para hindi masira ang mga nangyayari sa amin.

    “Because I missed you… so much like hell, Portia.”

    Kumalabog ang puso ko. His husky voice sent shivers to my spine. Hindi ko alam kung bakit ko naiisip na totoo ang mga sinasabi niya.

    “Talaga? You acted so cold before you left for Hongkong,” I tried to sound normal. Nagtagumpay naman ako. Kita ko sa mukha niyang nahihirapan siya dahil sa tono kong mukhang nagbibiro.
    “Why? Hindi ka ba mapapagalitan kapag nalaman ng daddy mo ang tungkol sa atin?”

    Hindi ako nagsalita. Ang kumakalabog kong puso kanina ay mas malakas na ngayon! Daig ko pa ang nag 100 meter dash sa sobrang lakas ng pintig nito.

    “Tell me… Do you want us to go public?” tanong niya.
    Nanliit ang mata ko. “Are you serious? We can’t go public! We’re fuck buddies!” I pointed out.

    Humugot siya ng malalim na hininga. “Akala ko iyon ang ibig mong sabihin. I’m sorry, yes, I was cold that night. I don’t know how to act sane when the girl I’m making love to is in the arms of another man.”

    Pakiramdam ko ay kinitilan ako ng hininga. Sa sobrang pagkamangha ko ay hindi ako nakapagsalita. Hindi niya rin ako hinayaang magsalita pa. Hinigit niya na ako papunta sa mga upuan at nagsimulang mag iba ng topic.

    And all I hear about is my insane heartbeats!

  • Kabanata 22Open or Close

    Kabanata 22
    Not Allowed

    The wedding was pretty amazing. Napakagandang tanawin ang binigay ng papalubog na araw at kalmadong dagat. It was magical! I’m so happy for Brandon and Avon. Nakakapag-init ng puso na makitang may mga pangarap pala talagang nagkakatotoo. Something in that day made me want to paint again. Gusto kong ipinta ang alon ng dagat, ang kahel na mga langit, at ang sayang naramdaman ko para sa kay Brandon at Avon.

    Sa shore ang kainan. Bumaba kami sa cliff, para maupo sa mga nakahandang bilugang mesa para sa mga guests. May maliit na programme na naganap. Nagkaroon ng tsansang magsalita si Madame Diana Rockwell sa harap para sabihin kung gaano siya kasaya sa nangyayari sa dalawa.

    Avon’s Mom and Dad also made their speeches. Napaiyak pa nga si Guillermo Pascual, isang sikat na abogado. Hindi siya makapaniwalang kinasal na nga ang kanyang anak.

    After the speeches was the usual rituals of a wedding. Nagsimula na ring ilagay sa aming mga mesa ang mga pagkain. Nasa tabi ko si Logan. Sa harap namin ay si Sunny, Rage, Mia, at Kid.

    Naka akbay si Logan sa akin habang natatawa sa dalawang nasa harap. Pagkatapos ng lahat ng ritwal ay pormal nang sinimulan ang kainan. May ilang guest din na nagsasayawan na sa dancefloor na ginawa doon.

    Umiinom na ako ng wine nang nakitang nagsayaw na rin si Kid at Mia sa harap. Sa aking likod ay ramdam ko na ang kamay ni Logan. Paikot-ikot ang haplos ng kanyang daliri sa aking likod. It sent shivers down my spine. Ayaw ko man ay binibigay niya na naman sa akin ang pamilyar na pakiramdam na iyon.

    Bumaling ako sa kanya. Nakatingin siya sa akin at ngumiti.

    “Wanna dance?”
    Tumango ako at ngumiti pabalik.

    Hinila niya ako patungo sa dancefloor. Naroon ang ibang mga pares, mapabata man o matanda, nag eenjoy sa sayawan. Nilagay ko ang aking kamay sa kanyang batok. Ang kanyang mga kamay naman ay nasa aking baywang.

    “This is very different,” sabay ngiti ko.
    Sumilay din ang ngiti sa kanyang labi.
    “We always dance in a bar. Iba ang music doon. Loud and wild…” sabi ko.

    Ang musikang sinasayawan namin ay malumanay at galing sa gitara. Malumanay din ang tinig ng kumakanta.

    Inikot niya ako. Sumunod ako sa galaw ng kanyang kamay at mabilis na hinawakan ulit ang aking baywang.

    “Do you like this dance better, then?” he asked.

    Tumango ako. Inikot niyang muli ako at sinalo muli sa baywang. Tumawa ako sa ginawa niya. Then he kissed me once on my cheek. Uminit ang aking pisngi sa ginawa niya.

    Nagpatuloy kami sa pagsasayaw. Inubos yata namin lahat ng slow dance. ‘Tsaka lang kami nagdesisyon na bumalik sa upuan nang unti unti nang naging rock ang tunog. Nakangiti sina Sunny at Rage sa amin pagkaupo.

    Enjoy ang kabuuan ng wedding. Entertained si Logan dahil nag-usap silang dalawa ni Rage sa business. Naisip ko tuloy iyong tungkol sa negosyo ng kanyang ama. Talaga bang pababagsakin niya iyon?

    Dalawang araw akong nag absent sa trabaho. Kung hindi siguro dahil sa trabaho ni Logan ay hindi na muna kami umuwi. Jade and Tessa were already worried. Akala pa nga nila, kami ni Logan ang sekretong nagpakasal.

    “We aren’t in love like what you two are thinking…” sabay iling ko.

    Nanliit ang mga mata ni Tessa sa akin. Sa tingin ko ay hinuhusgahan niya na ako sa aking mga sagot at kilos.

    “Portia, you look so freaking blooming. Unusual na mapupula ang pisngi mo at mas maganda ang bawat tikwas ng buhok mo simula nang nakilala mo si Logan. At mas lalo na ngayon. When a woman is inspired, she usually gives off that kind of feel.”
    Ngumiwi ako. “I have a new cheek tint. Mas madalas din ako sa salon, kaya don’t fret.”
    “Anyway Tessa, bakit ka mangangamba? The way I look at it, Logan’s unusually sweet for a fuck buddy too.” Tumawa si Jade.

    Patuloy nilang kinikwestyun ang tunay na estado namin ni Logan. Sa aking utak at sigurado akong maging kay Logan, nasa loob parin kami ng aming arrangement. Nothing more.

    “What if he’s just like that to every fuck buddy he ever had? Edi kawawa si Portia!” iritadong sambit ni Tessa.

    Hinayaan ko silang mag-usap tungkol doon. Wala rin itong patutunguhan. In the end, Tessa insisted to track down Logan’s past affairs. Marami siyang galamay na pinagtanungan. She’s obsessing about it. Si Jade naman ay iniilingan lamang ang aming kaibigan.

    Nagpatuloy kami sa pagtatrabaho. Jade’s abnormally energatic for work. Hinayaan ko na lang iyon, at least mas productive siya.

    “We actually have a college friend na nagkaroon ng short affair with Logan…” ani Tessa nang dumaan siya sa aking mesa.

    I don’t want to shut her off so I listened.

    “Sino?” tanong ko.
    “Si Toni Abrenica. Pero ang sinabi niya…” humilig si Tessa sa aking mesa at tiningnan ang kanyang cellphone. “It’s just a night. Hindi na siya kinontak ulit ni Logan after that. Iyong bestfriend din niya na si Zafiyah, isang gabi lang daw. According to them, ganoon daw si Logan. He’s known for being like that.”
    Tumango ako. Kumalabog ang puso ko. Alam kong may kaonting init akong nararamdaman doon. Init na dapat ay kalimutan ko na lang. “What do you want me to think, Tessa? Na seryoso si Logan sa akin? That’s so hard.”
    “I’m not saying na seryoso siya sa’yo. I’m just saying na iyon ang mga narinig ko galing sa mga kilala natin so far. We’ll see if I can get more opinion.”

    Bago ko pa siya mapigilan ay iniwan niya na ako sa aking mesa. Hinilot ko ang aking sentido. I should stop overthinking! My friends should stop too. Ngunit alam kong hindi ko mapipigilan si Tessa, concerned lamang siya sa akin.

    Tumunog ang cellphone ko sa tawag ni mommy. Mabilis ko itong sinagot. Kagabi ay tinext ko na sila ni daddy na nasa Manila na ulit ako. Hindi nagreply si daddy at ngayon ay tumatawag na si mommy. Siguro ay tulog na sila nang nagtext ako kagabi!

    “Portia…” ani mommy.
    “Mommy… You called!” sabi ko.
    “Yes, darling. Nasa Manila ka na, hindi ba?” tanong niya.
    “Yup… I’m at work.”
    “Okay. Actually, Katelyn’s so glad na maraming bumili sa kanyang works. Kaya nagpapasalamat ako ng marami sa iyo.”
    “No problem, mom…” humina ang boses ko sa narinig. I don’t know why I’m expecting to hear something else.
    “By the way, naalala mo ba iyong unang painting na nabili sa’yo?”

    I recalled that huge painting of the orange sky. Papalubog ang araw sa painting na iyon at may tatlong puno ng niyog. Sa likod ng puno ng niyog ay isang napakalaking moon. Fifteen ako nang pininta ko iyon at nabili din kaagad iyon. Simula nang nag college ako, gusto ko ulit makuha ulit iyon. Bibilhin ko sana ngunit masyado iyong mahal. Pag-aari na iyon ng isang pamilya ng dating presidente ng Pilipinas. I wonder if mom will buy it for me for my birthday? Alam niyang gustong gusto ko ang painting na iyon!

    “Yup! Bakit, mom?” tanong ko.
    “Ano nga ulit ang itsura noon?”

    A part of me was disappointed that she forgot about it, ngunit may parte paring excited dahil nagtatanong siya tungkol doon!

    “It’s… the sunset at may malaking moon.” I sounded so hopeful.
    “What’s the name of that painting again?”
    “Satellite.”
    Awkward na tumawa si mommy… “Eh kasi, darling… Since we can’t locate that painting anymore-“
    “Nasa pamilya po ng mga-“
    “Katelyn’s painting something like that. Is it okay if we name it Satellite too? Gusto niya kasi iyon. May concept siyang naiisip na ganoon and the only thing that’s keeping her from painting it is your painting. Since hindi ka naman rin nagpipinta na, siguro naman ay ayos lang sa iyo.”

    Hindi ako makapagsalita sa narinig ko. Nakaawang ang bibig ko at gustong gustong tumulo ng mga luha ko. Hindi kapani paniwala ang biglaang pagbabago ng mood ko sa ilang minuto lamang. Kanina ay masaya at excited ako, ngayon ay para akong binagsakan ng maraming bato.

    Nanuyo ang lalamunan ko.

    “Porsh? Are you there? Are you busy?” tanong ni mommy.

    Humugot ako ng malalim na hininga.

    “You’re busy? I can call later if you want.”
    Tumikhim ako at pumikit ng mariin. Inisip kong kung ano iyong painting ko, akin parin naman iyon. Whoever will steal the concept or the name of it, hindi parin niya nakokopya ang pakiramdam ko noong ginawa ko iyon. That’s the thing about artists, you can’t really completely call yourself original. “Can I see the painting?”
    Narinig ko ang pagkakagulat ni mommy sa tanong ko. “Uh… It’s not yet done but, of course, darling! We’ll let you see it!”

    Binaba kaagad ni mommy ang tawag. Pinasadahan ko ang aking buhok ng aking mga daliri.

    Ang kagustuhan kong magpinta ulit ay mas lalong lumakas. I want to paint again. I want to give my feelings a chance again… to be heard by the canvas, or the paints, or the colors.

    “Are you done?” Isang malamig na tinig ang narinig ko sa likod.

    Napatalon ako sa gulat. Nilingon ko kaagad ang pamilyar na lalaki sa aking likod. Madilim ang ekspresyon ni Clyde sa aking likod. May kaonting gusot sa kanyang puting longsleeve. Medyo magulo din ang kanyang buhok. Nagulat ako sa pagbisita niya sa aking trabaho.

    Halos mapamura pa nga ako! Hindi ko dinala ang aking sasakyan dahil sinundo ako ni Logan kanina sa condo. Malapit lang kasi ang condo ko sa kanya. Parehong nasa BGC lang kami. And he told me that he’s going to cook for me later sa condo ko! Susunduin niya ako ngayon pag-uwi!

    “C-Clyde! You’re here?” sabi ko.
    “Yes, I’m here. Narito din ako noong Lunes at kahapon. Wala ka dito? Ang sabi ng daddy mo ay nasa Cebu ka raw.” Umikot siya para maharap ako.

    Unti unti akong nagligpit ng gamit. I want to text Logan right away. Mamaya ay umakyat pa iyon dito at magpang abot pa sila ni Clyde.

    “Bakit ka naman nandito kahapon? Anong hangin ang nagdala sa iyo dito?”
    Mas lalong nagdilim ang ekspresyon ni Clyde. “I’m here to check on you sana.”
    “Kahapon ng gabi lang ako nakarating galing Cebu-“
    “Sino ang kinasal sa Cebu at bakit ilang araw kang nawala? Four days, Portia? For a wedding? That wedding must’ve been grand!”
    Tumikhim ako. “Yes, it is grand. Sinamantala ko na lang ang panahong iyon para magbakasyon. It’s the wedding day of Avon at Brandon.”
    “Brandon Rockwell? Bakit naman kayo magkaibigan?”

    Crap! Nangapa ako ng kasagutan. Nag-iwas ako ng tingin kay Clyde. Pakiramdam ko ay may kakaiba na siyang nararamdaman sa akin.

    “Kilala ko si Avon. Si Brandon naman ay pinsan ni Mr. del Fierro. Kilala ko si Madame Diana Rockwell. I designed the interior sa isang project nila.”
    Tumango si Clyde. Mukha namang tinanggap niya ang aking paliwanag. Kumunot ang noo ko. “Why are you asking? I’m busy, Clyde.”
    “Patapos ka na hindi ba? ‘Tsaka, bakit wala na naman ang sasakyan mo sa usual parking nito? You didn’t bring your car again, huh?”
    Umirap ako. “Sasabay ako kay Tessa at Lloyd. Mag di-dinner sana kami.” Kailan pa ako naging major in lies?

    Narinig kong tumunog ang aking cellphone. That was Logan, for sure!

    “And why are you here again? Do you have a fling na ka officemate ko?” Luminga linga ako.
    Sumimangot siya at nagtaas ng kilay sa akin. “Stop doing that. If you’re done then we can have dinner. Ako na rin mismo ang maghahatid sa’yo…” ani Clyde.
    “Wow! I told you I have dinner with Tessa and Lloyd. Pwede ba? Kung gusto mong makipagdinner sa akin, at least give me a beep. Hindi iyong bigla ka na lang susulpot?”
    “Bakit? Anong problema sa biglaang pagsulpot? Unless you’re hiding something, Porsh.”
    Tinapunan ko siya ng masamang tingin. “My schedule will be ruined, Clyde. Kaya pwedeng umuwi ka na ngayon and just stay away from me…”

    Kumalabog ang mesa ko nang hinampas niya iyon gamit ang kanyang palad. Napatingin sa amin halos lahat ng kasama ko. Namataan ko pa ngang napatayo si Tessa dahil doon.

    “I have a tiny hint, Porsh. I know what you are hiding. Konting ebidensya na lang. And I do hope I’m really wrong about this…”
    Uminit ang pisngi ko. Gusto ko siyang sampalin pero pinigilan ko ang sarili ko. I don’t want my colleagues to see my sudden outburst! “And when you’re right, huh, Clyde? You have no right to tell me that! Ilang beses kitang nahuling nangaliwa noon at dininig mo ba ang aking reklamo, hindi ba hindi?”
    Nanliit ang mata niya. “If you wanna play, Portia, sana ay ikaw iyong naglalaro, hindi iyong ikaw ang ginagawang laruan.”
    “What do you mean by that?” mariin kong sambit.

    “Excuse me, Ms. Ignacio…” anang lalaking sekretarya ni Mr. del Fierro.
    “Yes?” bumaling ako sa sekretarya. Matigas parin ang boses ko dahil sa nangyari sa aming sagutan ni Clyde.
    “Pinapatawag ka ni Mr. del Fierro. Urgent project daw. Nasa 40th floor siya, naghihintay kasama ang mga ka meeting.”

    Bumaling ako kay Clyde. Gusto kong ipakita sa kanya kung gaano ako ka busy. If I leave now, kahit magtanong pa siya kay Tessa at Jade, paniguradong pagtatakpan ako ng dalawa. So I’m confident… At mabuking niya man ako, wala na rin siya doon. Sino siya para diktahan ako?

    “Go home, Clyde. O di kaya ay tulungan mo si tito sa trabaho. Hindi iyong nagsusuot ka kung saan. Maybe to find another girl to hook up with. I’m busy, can’t you see. Now, if you don’t mind…” sabi ko sabay lakad palayo sa kanya.

    Nahuli niya ang aking braso. Hinigit niya ako at napaharap ako sa kanya.

    “When I told you I want to fix us, I was serious, Portia. I mean it!”
    Nagkatitigan kaming dalawa. I have never seen him so desperate. Ngunit hindi ako nagpatalo. “So I should be happy? Finally, Clyde’s faithful with me? Too late, Clyde! Nagising na ako sa pagpapakatanga!” angil ko.

    Mas lalong humigpit ang hawak niya sa aking braso. Nasasaktan na ako!

    “Are you falling for the man you’re playing with, Portia?” mariin niyang tanong.
    Nanlaki ang mata ko. Bakit ko siya sasagutin? Sino siya para sagutin ko? “Bitiwan mo ako, Clyde!” may pagbabanta sa aking boses.
    “Portia, ginagamit ka lang niya. If I’m right about this,” umiling siya. “you’re going to be-“
    “Ang sabi ko, bitiwan mo ako!” I spat.

    Pumikit siya ng marahan at unti unti akong pinakawalan. Mabilis pa ang pintig ng puso ko nang nagpatuloy ako sa paglalakad. Hindi ko mahabol ang hininga ko kahit noong nasa elevator na ako.

    Alam na ba ni Clyde ang lahat? Ginagamit? Ginagamit ako ni Logan sa kanyang pagnanasa. We’re two consenting adults here. I did agree with him on this. Bakit ako magpapaapekto sa mga sinasabi ni Clyde? Ganito rin naman ang gawain niya. Kahit noong mahal na mahal ko pa siya! And now he’s telling me that we should fix our relationship? For what? I’m done with him.

    Humugot ako ng malalim na hininga at pumikit ng mariin. I know Logan’s not serious with me either. Lahat ng tao sa aking paligid ay gusto lamang ako dahil may kailangan sila sa akin.

    Tumunog ang lift hudyat na nasa tamang floor na ako. Ni hindi ko naisip kung bakit ako pinatawag ni Rage.

    Pagkalabas ko sa lift ay nakita ko kaagad ang kanyang opisina. Sa mesa ay si Rage na nakapangalumbaba at sa harap ay si Logan na nakatingin na sa akin.

    Halos hindi ako makahinga. Pinatawag ako ni Rage o ni Logan?

    Pumasok ako sa loob ng opisina ni Rage. Sinalubong ako ni Logan. Mabilis ang lakad niya patungo sa akin at inangat niya ako para mahalikan agad ng malalim. Mabilis ang takbo ng aking puso at pinalupot ko ang aking braso sa kanyang batok.

    “P-Pinatawag mo ako?” tanong ko nang tumigil siya sa halik.
    Hinalikan niya ang tungki ng aking ilong. “Uh-huh… You’re not allowed to be with your ex… No…” Marahan niyang sinabi.

    Para akong unti unting nahihilo at natutunaw sa kanyang boses at sa kanyang sinabi. Dammit!

  • Kabanata 23Open or Close

    Kabanata 23
    Desperate Loser

    Hindi ko alam kung ano ang mga ginawa ni Logan. Pinaupo niya lamang ako sa sofa doon sa opisina ni Rage at may inutusan siyang mga bodyguards. Nakapangalumbaba lamang si Rage habang pinagmamasdan kaming dalawa. Palipat lipat ang kanyang tingin sa akin at kay Logan.

    “So you’ll just wait till that Prieto goes home?” ani Rage sabay hilig sa kanyang swivel chair.
    Umiling si Logan.
    “Nasa baba parin si Clyde?” tanong ko, isang oras na ang lumipas simula nang umalis ako sa opisina.
    “We’ll go now,” ani Logan sabay lahad ng kamay sa akin.

    Tinanggap ko ang kamay niya. Hindi ko maiwasang mag-alala. I know I shouldn’t be worried though. Wala nang karapatan si Clyde sa akin. Ang tanging ikinatatakot ko lamang ay ang malaman ni dad.

    “Paano si Clyde?” tanong ko. “Baka makita niya tayo?”
    Tumagilid ang ulo ni Logan. “Hindi. Ang bodyguards na ang bahala.”

    True enough, nang nakapasok na kami sa sasakyan ni Logan ay hindi ko nakita si Clyde kahit saan. Halos wala nga kaming taong nakasalamuha. Sa ibang lugar din kinuha ni Logan ang Mustang galing sa valet. ‘Tsaka lang ako nakahinga ng malalim nang nakalabas na kami sa building.

    Mabilis kong tinext sina Jade at Tessa para magpaalam. Although I’m sure nakaalis na ang dalawa. I just don’t want to be rude.

    Patungo na kami sa condo ni Logan. Kanina sa opisina ni Rage ay nagdesisyon kaming sa kanyang condo na lang kami kakain dahil baka nandoon na rin si Clyde sa condo ko.

    “You okay?” tanong niya nang narinig ang bayolente kong buntong hininga.
    “Yup,” ngumiti ako. Ngumuso ako at tinitigan siya habang nagmamaneho. “What are you going to cook for me now?”
    “Hmm… Something Mexican?”
    Lumapad ang ngisi ko. Ang dami niyang kayang lutuin. Samantalang pasta, fried foods, at salad lang ang alam ko.

    Pagkarating namin sa condo niya, naamoy ko kaagad ang pamilyar na bango ni Logan. Tingin ko ay natapon ang pabango niya sa buong kwarto. I can’t get enough of the smell.

    “I have something for you, by the way…” aniya at hinarap ako.

    Nasa tanggapan pa lang kami kaya nilapag ko ang aking bag sa kanyang sofa. I wonder what he’s talking about?

    “Ano ‘yon?” Kumunot ang noo ko.

    Kinuha niya ang aking mga kamay. Hinawakan niya iyon ng mahigpit at inangat patungo sa kanyang labi.

    “Ibibigay ko sana ito sa’yo sa birthday mo but then you’re here and I can’t wait,”
    “Ano?” Kumalabog ang puso ko.
    “I know you have these but…”

    Binuksan ni Logan ang kanyang kwarto at ipinakita sa akin ang iba’t ibang pintura, water color, acrylic, at kung anu-ano pa. May iba’t-ibang hugis din ng brush at may iilang canvas! Nalaglag ang panga ko.

    Umikot siya para mayakap ako galing sa likod. Ang tanging umiilaw sa mga bagay na iyon ay ang kanyang lampshade sa tabi ng kama.

    “Why?” nanginig ang boses ko.
    “I want you to paint again…” bulong niya sabay salikop sa aming daliri.
    “But…” hindi ko masabi ang dapat na dugtong.
    “It’s you’re choice, Portia. Hindi ito desisyon ng kung sino. This is for yourself. This is for you. Stop thinking about other people. I want you to think about yourself…”

    Hindi ko pa matikom ang aking bibig nang hinarap ko siya. Tiningnan kong mabuti ang kanyang mga mata. Mabilis ang pintig ng aking puso at tila gusto nitong kumawala sa mga butong nagsisilbing kulungan nito. I want answers in his eyes. I wish for it. Right now! Right now!

    Why is he doing this to me?

    Why is he making me…

    Kinagat ko ang labi ko. Walang takot niyang tinitigan pabalik ang aking mga mata. Para bang inilalahad niya ang kanyang sarili sa akin. Ng walang pagpapanggap, walang labis at walang kulang.

    But… we’re in this arrangement. Paano kung na mi-misinterpret ko lang ito?

    Bago pa ako makaapila sa binigay niya ay siniil niya na ako ng halik. Hindi ako nakapikit sa sobrang gulat ngunit kitang kita ko ang pagkunot ng kanyang noo at ang pagpikit niya para sa halik na iyon.

    “Come on…” humalakhak siya. “Magluluto pa ako. I know you’re starving.”
    Humugot ako ng malalim na hininga at tumango. “Thank you for this, Logan.”

    Kaya’t habang abala siya sa kusina, nasa kwarto niya lamang ako at chinicheck ang mga mamahaling materyales na kanyang iniregalo. I can’t believe he would give me this. And how the hell did he know about my upcoming birthday?

    Umiling ako at ngumisi. I guess I should just enjoy it while it’s here, huh?

    Ang iniisip ko noon, ang mga katulad niyang nandito sa arrangement na ito ay magbibigay lamang ng mga bagay tulad ng damit, bag, sapatos, o kahit anong parang ganoon. Hindi ko kailanman naisip na kayang magbigay ng ganito ka… sentimental.

    Pagkatapos kong tingnan lahat ng gamit ay umupo lamang ako sa kanyang kama at nag-isip. I will never regret giving my virginity to him. Kahit na hindi maganda ang naging arrangement namin. Kahit na masyadong kumplikado ang lahat ng ito. Hindi ko makakalimutan na minsan sa aking buhay ay may isang taong naaalala ang mga maliliit na bagay sa akin.

    Pagkatapos kong magmuni muni ay dumiretso na ako sa kanyang kusina. He’s still in his white longsleeves right now. Iyon nga lang ay bukas na ang unang apat na butones nito, ang sleeves ay naka tupi narin hanggang siko.

    Ngumisi siya nang nakita akong umupo sa counter.

    “Did you like it?” tanong niya habang abala sa paglalagay ng cream sauce.
    “Hmmm. Of course! Pero… paano mo nalaman na malapit na ang birthday ko?” And will that really matter for a fuck buddy? I guess not! Ni hindi ko nga naisip man lang na tanungin siya tungkol sa kanyang birthday.
    “It’s on your Facebook,” aniya.
    “Oh!” Ngumisi ako.

    Nilapag niya sa aking harapan ang kanyang ginawa. Taco at Enchiladas ang kanyang ginawa. Sa amoy pa lang ay tingin ko masarap na ito. Ginutom tuloy ako.

    Pinagmasdan ko siyang nilalapag ang mga kubyertos sa aking harap. Napansin ko ang pagiging bihasa niya sa gawaing ganito. He’s husband material when it comes to the kitchen.

    “Do you like Mexican food?” tanong niya habang naglalagay ng juice sa aking baso.
    “Yup. Hindi ko nga lang palaging nakakakain. I only know pasta and some fried breakfast.”

    Umupo siya sa highchair sa tabi ko. Tumuwid ako sa kinauupuan ko.

    “I hope you’ll like this though…” humalakhak siya.

    Nilagyan niya ang pinggan ko ng Enchiladas at Taco. Pakiramdam ko ay ipapakain niya sa akin ang lahat kaya sinaway ko siya at tinawanan.

    “Don’t… tell me if you don’t like it!” banta niya sa akin.

    Nanlaki ang mata ko. Hindi ko na napigilan ang aking tawa. Sa kauna unahang pagkakataon ay nakita ko siyang mababa ang confidence level. I couldn’t believe it!

    Ngumisi siya at pumikit. “Try it!”

    Tumawa ulit ako at kinuha ang tinidor para masubukan ang Enchilladas na ginawa niya. Sinubo ko ito at pinagmasdan niya ako. Pinakiramdaman niya sa aking ekspresyon kung nasarapan ba ako o hindi.

    Unang nguya ko pa lang nasarapan na kaagad ako. This man loses confidence over this? I can’t believe him! Pakiramdam ko ay wala siyang tsansang bumagsak. Wala siyang tsansang pumalpak sa kahit anong gawin niya. He would never fail in anything.

    “And?” Ngumuso siya.
    “It’s delicious!” sabi ko pagkatapos kong lunukin. Totoong masarap ito. Kung ganito pala kasarap ang Mexican food, I would want to learn how to cook it too!
    “Okay. That’s it. I’m fine with that,” aniya at pinatigil na ako sa pagsasalita.

    I can’t help but really laugh at him. Ngumisi lamang siya at tinikman na rin ang sariling luto.

    “You almost lost your cool because of this? I’m not sure if nagmamayabang ka through being humble or what?”
    “How is that even possible?” Tumawa siya sa sinabi ko.
    “Ewan ko sa’yo!”

    Dammit! There’s really nothing he can’t do!

    Pagkatapos naming kumain ay tinulungan ko siyang mag ligpit ng gamit. Hindi ko nga lang maiwasan ang pagpuna sa pagiging sobrang minimal ng disenyo ng condo unit niya. He’s a man, after all. Busy rin siya kaya wala na siyang panahon para pagtuonan pa ng pansin ang mga bagay na tulad ng interior design ng kanyang bahay.

    “No frames, paintings, and whatnot…” I commented.
    “Hmm. Why don’t you paint something for me then? Para mailagay ko dito sa aking condo.”

    Siya ang nagbigay ng ideyang iyon kaya inubos ko ang nalalabing oras ng gabi sa pagpipinta. Pinaghalo ko ang lahat ng shades of red sa isang abstract painting. Nakatingin lamang siya sa akin sa loob ng isa at kalahating oras na pagpipinta ko noon. Nahihiya na nga ako. I know painting is boring and dragging for audiences.

    “Ipapaframe ko muna ito,” sabi ko sabay tingin sa kanya.

    Natapos ko iyon sa loob ng isa at kalahating oras. Hindi naman kasi kalakihan iyong canvas na napili ko. Ilalagay niya raw iyon sa kanyang living room. He’s minimalist so I want it simple too.

    “What do you call that painting then?” aniya.

    Nakatayo na ako at pinapahiran na ang mga kamay. May kaonting pintura sa aking mga daliri. Hindi ko pa nakikita ang sarili ko sa salamin pero paniguradong mayroon ding pintura sa aking mukha.

    Humakbang si Logan palapit sa aking likod at niyakap niya ako galing doon. Humilig ako ng kaonti sa mainit niyang katawan. Pareho naming pinagmamasdan ang weird kong painting.

    “I don’t know… it’s all red… maybe… blood?” Humagikhik ako.

    Hinalikan niya ako sa tainga.

    “But what did you paint?”
    Napawi ang ngiti ko. Pinalitan iyon ng kirot sa aking puso. “It’s a rose.”
    “Rose?”
    “Yup… a blooming rose,” nilingon ko siya.

    Tumitig siya sa akin. Seryoso at malalim ang kanyang mga mata habang tinitingnan ako. Nag-iwas ako ng tingin. The intensity of his eyes were unbearable. Sa sobrang bigat ng kanyang mga mata, pakiramdam ko babagsak ako kung patuloy ko siyang titingnan.

    “Rose, then?” aniya.
    Tumango ako at bumaling sa aking painting. Mas lalong humigpit ang yakap niya galing sa aking likuran.

    Malamig dahil sa aircon ngunit dahil sa kanyang yakap ay nakaramdam ako ng init. Naging kumportable ako dahilan kung bakit doon na rin ako inantok.

    “Galit na galit si Clyde kagabi noong nalaman niyang umalis ka na… We actually waited para lang hindi talaga siya makaalis,” ani Tessa sa sumunod na araw.

    Kina Logan ako natulog sa gabing iyon. Hinatid niya lang ako sa condo ko ng maaga para doon na ako makapagbihis at nang makapasok na rin ako.

    “Salamat talaga ha? I don’t know what to do without you. I’m just so tired of Clyde. I find him very toxic,” sabi ko.

    Nasa cafeteria kami, kumakain. Hindi ko pa nasusubo ang panghuli ko sanang kanin nang bigla kong nakita si Clyde sa pintuan ng cafeteria.

    “Speaking of…” ani Jade nang namataan na rin si Clyde.

    Kumulo ang dugo ko nang nagtama ang mga mata namin ni Clyde. Gusto ko siyang sigawan kung bakit nandito na naman siya? Kung nandito siya para lang manggulo, sana umalis na siya.

    “Mag-usap tayo…” malamig ang tono ni Clyde nang sinabi iyon sa akin.
    “For what?” Tumaas ang kilay ko.
    “Clyde, we are working…” ani Jade na nakatingin lamang sa kanyang baso.
    “Portia, please!”

    Nagulat ako sa desperasyon sa kanyang boses. Nilingon ko ang dalawa kong kaibigan na parehong umiiling. Alam kong dapat ay hindi na ako nakikipag usap kay Clyde. Nasisira lamang ang araw ko dahil sa kanya pero kahit para na lang sa nalalabing friendship na gusto ko sanang ibigay sa kanya kaya ako sumunod.

    Sabay na nagbuntong hininga ang mga kaibigan ko. Nadisappoint sila sa ginawa kong pagsama.

    Naglakad si Clyde patungo sa isang mesang walang tao. Malapit iyon sa malaking glass window na tanaw ang syudad. Umupo ako sa tabi ng kanyang inupuan. Humalukipkip siya at lumingon sa akin.

    “What is it, Clyde? I do hope you’re not wasting my time-“
    “Are you playing with Logan Torrealba, Portia?”

    Natigilan ako. Hindi ko inakalang didiretsuhin niya ako sa tanong na iyon.

    “Tell me! Are you dating him?”
    “What is this all about, Clyde?” iritado kong sinabi. “Ano? Maninira ka? Magagalit ka? Para saan pa?”
    “So you are dating that man?” Halos puno ng histerya ang boses niya.

    Luminga ako para matingnan kung may nakatingin ba sa aming dalawa. Tinapunan ko siya ng tingin nang nakitang wala namang nakikinig o nakatingin.

    “I don’t get you, Clyde! Ang sabi ko, wala na tayo! Hindi ba iyon ang gusto mo? Iyong wala na tayo para makaporma ka ng malaya sa ibang babae?”
    “Portia!” mariin ngunit mahina ang pagkakasabi niya noon.

    Hinawakan niya ang aking braso, para bang kinukumbinsi ako na pumanig sa kung ano mang sasabihin niya.

    “Portia, you’re dating a very dangerous man! Dangerous for you! Dangerous for the business! Dangerous for your father.”

    Hinawi ko ang kamay ni Clyde. He just wants me back. Gusto niya lang makuha ulit ako. Nasaktan lang siguro ang ego niya kaya siya naninira ngayon!

    “Dangerous? Baka ikaw ang dangerous, Clyde-“
    “Portia!” Umiling siya at pumikit. Para bang hirap na hirap siyang sabihin ang lahat. “That man is probably just using you to get to your business!”
    Umirap lamang ako. “Using me? How? Hindi ako ang tagapagmana ng negosyo kundi si Kier. At isa pa, Clyde, please stop this! You are being very desperate!” giit ko.

    Tumayo ako. Ang buong akala ko may katuturan ang sasabihin ni Clyde pero nagkamali ako. He’ll just manipulate me into this. Ano man ang plano niya, alam kong para lang iyon sa kanyang sarili!

    “Portia! That man will try to kill your father if you don’t stop this!” sabi niya.

    Iilang taong naroon ang napatingin sa aming dalawa. Unti unti ko siyang nilingon. Nanlalaki ang mga mata ko.

    “What did you say?” tanong ko.

    Humugot siya ng malalim na hininga. Hinilot niya ang kanyang sentido, para bang nahihirapan ulit siyang sabihin ang lahat.

    “Logan is a monster in the business world, Clyde. But he’s not that kind of monster you’re thinking about! If you’re trying to manipulate me para lang mabalik ako sa’yo, hindi na tatalab iyan-“
    “So you are fucking dating him, Portia? Really?” Tumayo si Clyde.

    He towered over me. Ngunit kahit katiting ay wala akong naramdamang takot. Hindi ako natatakot sa kanya.

    “Habang tayo ay kayo? Anong ginawa niya sayo, ha? Paano ka niya napaniwala, ha?” Kinain ng mga hakbang niya ang distansya namin.

    Hindi ako nagpatinag. Hindi ako umatras. Sa halip ay hinintay kong tuluyan siyang makalapit para mahampas ko ang dibdib niya.

    “Kung makapagsalita ka ay parang wala kang ginawang masama sa ating dalawa! But let’s forget about that! I am not doing this because I want to hurt you, Clyde. Alam kong hinding hindi ka masasaktan… Your conscience is calloused, anyway! I’m doing my thing here. You do yours! It’s none of my fucking business so let this be none of your fucking business as well!” sabi ko.
    “Portia, that man will ruin your business, will kill your father, or probably even you-“
    “How dare you accuse him-“
    “Sige nga! Sabihin mo sa akin ngayon… Sabihin mo… paano kayo nagkakilala? Paano ka niya nakilala? Kilala ka na ba niya kaagad? Bakit? Tinanong mo ba?”

    Nanlaki ang mga mata ko. I can’t believe he knows a lot of things about me and Logan. Bakit siya nagtatanong noon? Alam niya ba ang tungkol sa pagkakakilala naming dalawa?

    Umiling ako. “You’re a pathetic, desperate loser, Clyde. Please get out of this building or I’ll make him throw you out of here!”

    Tinalikuran ko siya at dire diretsong bumalik sa kung saan ko iniwan si Tessa at Jade.

  • Kabanata 24Open or Close

    Kabanata 24
    Revenge

    Ano man ang sabihin ni Clyde sa akin, kumbinsido akong para lang iyon mabalik ulit ako sa kanya.

    Sa sumunod na mga araw ay sinusundo niya na ako halos gabi-gabi. May mga inasikasong trabaho si Logan kaya dalawang araw kaming hindi nagkita. Ang alam ko ay pumunta siyang Tagaytay para sa isang conference sa Highlands at bumyahe patungong Aklan para sa isang proyekto.

    “What are you doing here, Clyde?” tanong ko nang nakitang nakaabang siya sa aking kotse.

    Biyernes na at dalawang gabi na siyang ganito ang ginagawa. I promised Logan to not see Clyde habang wala siya kaya dapat ay hindi kami nagkikita.

    “I’m picking you up!” giit ni Clyde sabay lapit sa akin.
    “Picking me up? Tulad kahapon?”
    “Don’t tell me pupunta ka ulit kina Tessa. You’re finding ways to reject my offer, Portia,” aniya.
    “Can’t you see? I have my car. I don’t need you to pick me up. Might want to pick other girls, I would be more happy. Excuse me…” Pinatunog ko ang aking kotse ngunit hinarangan niya lamang ako.

    Humalukipkip ako at tumingin sa kanya. Madilim ang kanyang mga mata… seryoso. Nag-iwas ako ng tingin.

    “Look, Clyde… I have more important things to do. Please…” mahinahon at pormal kong sinabi.
    “Then can I go with you?” seryoso niyang sinabi.

    Halos hindi ako makasagot. I am torn. I am torn of keeping my friendship with him or rejecting him.

    “Clyde, sa condo lang ako. I’m not going anywhere,” sabi ko.
    “Then I’m going to your condo too. I wan cook your favorite and we’ll have dinner. After that, I can go home…”

    Lumapit siya sa akin at hinawakan niya ang aking braso. Tiningnan ko ang kamay niyang nakahawak rito. Halos hindi ako makapaniwala na sobrang gaan ng pagkakahaplos niya roon.

    “Clyde, I…” Umiling ako. I can’t let him go to my condo. “I’m sorry…”

    Kitang kita ko ang pag igting ng kanyang panga. Bumaba ang kanyang kamay sa gilid at huminga siya ng malalim.

    “Then at least payagan mo akong ihatid ka na lang. Hindi na kita kukulitin na paakyatin pa ako sa condo mo.”
    “But my car…” giit ko sabay tingin sa aking sasakyan.
    “Just leave it here or I can send James para kunin iyan.”

    Ilang sandali pa bago ako nagsalitang muli. I want to look at his eyes… I want to see his real intentions.

    “Sige…”

    Sa byahe ay tahimik lamang ako. Si Clyde ang panay ang tanong para lamang hindi maging tahimik ang buong byahe.

    “You’ll work tomorrow?”
    “Yup…” sagot ko sabay tingin sa labas.
    “Uh, I can pick you up after. Buong araw ka rin ba?”
    Umiling ako. “Hindi ako buong araw and… huwag mo nang ipakuha kay James iyong kotse ko. Ako na lang bukas. Don’t pick me up. I’m fine.”

    Bayolente siyang humugot ng malalim na hininga.

    “You know… I’m trying…” marahan niyang sinabi.
    Nilingon ko siya. Nakita ko ang pag iling niya kahit na ang mga mata ay nasa kalsada. “Trying?”
    “Nevermind…” Kumunot ang kanyang noo.

    Nanatili ang tingin ko kay Clyde. I have an idea but I don’t want a confirmation from him. Hinayaan kong lumutang sa ere ang huli naming pinag-usapan. There’s no point in that.

    “Salamat, Clyde…” sabi ko nang kinalas na ang aking seatbelts.

    Nakarating na kami sa basement ng condo ko ngunit pakiramdam ko ay marami pang sasabihin si Clyde. Nang tingnan ko siya ay dumilim ulit ang kanyang mga mata.

    “I know you think sinisiraan ko si Logan Torrealba, Portia. Pero hindi…”

    Halos umirap ako. I am also trying to at least preserve our friendship. Bakit kailangan niya pang sirain ang lahat ng ito?

    “Clyde, huwag na natin itong pag-usapan…”
    Nakaawang ang bibig ni Clyde. Halatang marami pa siyang gustong sabihin pero ramdam niya ang pagod ko.
    “You have to see Maja…” aniya.
    Kumunot ang noo ko dahil sa biglaang pag-iiba ng topic. “Why?”
    “She will tell you…”

    Umiling ako. Naguguluhan sa sinasabi ni Clyde. Pinagpatuloy ko ang pag-alis sa kanyang kotse at pag akyat na sa aking unit.

    Kahit na hindi naman talaga ako naniniwala sa mga sinabi ni Clyde, hindi ko mapigilan ang pag-iisip ng tungkol doon. Why do I have to see Maja?

    Inubos ko ang oras ko sa pagpipinta sa aking condo. Nakatulugan ko pa nga ang isang malaking painting. Dalawang araw ko na itong ginagawa. Simula nang umalis si Logan ay pinuno ko ang schedule ko ng ibang bagay. I went to Tessa’s para makapag paturo ulit sa pagluluto ng ibang putahe naman ng pasta at pagkauwi ay nagpinta.

    Sa Sabado ay naroon ulit si Clyde. I am so damn annoyed with him. Ang gusto niya lamang gawin ay ang ihatid ako sa bahay kahit paulit ulit ko siyang tinatanggihan dahil may kotse ako.

    In the end, niyaya ko si Tessa at Jade na mag dinner kung saan para lang makawala kay Clyde. Sa isang chinese restaurant sa BGC kami kumain.

    “Oh, kailan ang dating ni Logan?” tanong ni Jade habang kumakain kami.
    “Bukas…” sabay ngisi ko.
    “Kaya excited ka?” nagtaas ng kilay si Jade sa akin.
    Ngumiwi ako. “Excited? Hindi ba ikaw ang excited para sa weekend? Who’s your new boyfriend, Jade? Bakit hindi ka nag kukwento?”
    “Boyfriend? Uso ba noon? Kay Tessa lang uso iyon!” sabay tawa ni Jade ngunit hindi naman makatingin sa amin.

    Nagkatinginan kami ni Tessa. These past few days masyado siyang masikreto. Ang akala ko ay ako lang ang may tinatago dito pero mukhang siya rin pala.

    “Hmmm… Are you dating…”

    Natigil ako sa pagtatanong nang may biglang pumasok sa restaurant. Nagkatinginan agad kami ng tingin noong babae. She’s wearing a very classy all black dress. Ang kanyang buhok ay nakalugay at nasa left side lahat. Kumikinang ang kanyang gold chain necklace sa leeg.

    Hindi ko naipagpatuloy ang sinasabi ko. Masyado akong nagulat nang nagkatinginan kami ni Marina.

    May isang babaeng lumapit sa kanya. Sinundo siya sa kinatatayuan niya at tinuro noon ang isang di kalayuang mesa.

    “Hindi ba ay si Marina Fuentes iyon?” ani Jade.
    “Yeah…” sabi ko ngunit hindi na ako mapakali. I don’t know why.

    Natahimik kami. Pinagmamasdan ako ni Tessa samantalang tuliro ako sa kinauupuan ko. Ginagalaw ko ang pagkain sa aking pinggan pero hindi na kinain.

    Nilingon ko ang lamesa nina Marina. Naabutan kong nakatingin na siya sa akin. Nakakunot ang kanyang noo. Mabilis akong bumaling kay Tessa.

    “Tapos na kayong kumain?” tanong ni Tessa.

    Binaba ko ang aking mga kubyertos. I want to go now.

    “Tapos na ako…” sabi ko.

    Tumawag si Jade ng waiter para makapagbayad na sa aming kinain. Pagkatapos niyang lagyan ng cash ang bill ay sabay-sabay na kaming tumayo.

    Nahagip ulit ng aking mga mata ang lamesa nina Marina at nagulat ako nang nakitang palapit siya sa amin.

    “Portia…” tawag ni Tessa.
    Nilingon ko si Tessa pero tinitigan niya lamang ako. Para bang may gusto siyang sabihin ngunit dahil palapit na ang pag uusapan ay hindi niya nasabi.
    “Portia Ignacio, right?” Mahinhin ang boses ni Marina nang binanggit ang pangalan ko.

    I turned to her. Ngumiti ako. “Yes?”
    “Can I talk to you for a moment?” Nilingon niya ang mga kaibigan ko.
    “Portia, we’ll wait outside?” ani Tessa.
    “But…” Gustong manatili ni Jade kaso hinihila na siya ni Tessa.

    Tumango ako kay Tessa. Nang ibinigay ko ang aking atensyon kay Marina ay ngumiti siya sa akin. Ngumiti rin ako pabalik sa kanya. Bigla akong kinabahan.

    “Have you seen Logan?” tanong ni Marina.

    Hindi ko alam kung paano ko siya sasagutin. Alam ba niya ang tungkol sa amin ni Logan? Obviously, Portia… she’s asking you!

    “Hindi. Bukas pa ang dating niya, hindi ba?”
    Tumango si Marina.

    There’s something in the way she looks at me. Tila ba may halong panghihinayang, hinagpis, at awa ang kanyang mga mata.

    “I know what’s going on between you and Logan…” humugot siya ng malalim na hininga. “I tried to stop him. I want him to leave you alone but he just wouldn’t. Noong una ay gusto ko iyong ginagawa niya…”

    I am losing my cool. Hindi ko makuha ang pinagsasabi niya. Taas noo parin akong nakinig kahit na hindi ko na alam kung ano ang mga sinasabi niya.

    “I mean I want justice for our parents, Portia. But that was years ago. Natanggap ko na ang lahat makalipas ang tatlong taon. And besides, the justice system will only conclude when there’s enough evidence. Wala kaming sapat na ebidensya kaya wala kaming magawa.”

    I want to stop her from what she’s talking about. Hindi ko iyon makuha but my pride got angry. Ayaw kong magmukhang tanga sa harap niya. Whatever she’s talking about, I’m gonna pretend I know what it is.

    “But Logan wants justice. Hindi siya tumitigil hanggang ngayon. He wants justice for our parents’ death. And you… you’re just going to be his instrument. I am sorry but I think you should end the relationship you have with him.”

    Tumikhim ako. Unti unti kong nakukuha ngunit may ilang bagay paring hindi malinaw. Bakit ako ang magiging instrumento at paano ako nagkaroon ng kinalaman sa pagkamatay ng ina ni Logan?

    Bumilis pa lalo ang takbo ng puso ko. Parang may malamig na tubig ang bumuhos sa aking tiyan. Unti-unti kong napagtatagpi ang mga ideya sa aking utak. Si Clyde. Si Daddy.

    “Ako ang hindi papatulugin ng konsensya ko. This thing about revenge will only add ripples and waves of more revenge. Pinagsabihan ako ni Logan na huwag nang makealam sa iyo but then… as a woman, I want to be fair to you. I give you this information and the choice is all yours…”

    Natulala ako sa harap ni Marina. I was caught off guard of all the ideas. About revenge. About Logan. About everything we shared.

    “Thanks for listening, Portia,” kitang kita ko ulit ang awa sa kanyang mukha.
    Umiling ako. Binalik ko ang kontrol sa aking sarili. “We’re not serious about this, Marina. You don’t have to worry about me but thanks for your concern…”

    Ngumiti ako at tinalikuran ko siya. Napawi ang ngiti ko nang hinarap ko na ang pintuan palabas. Pakiramdam ko ay sa sobrang panginginig ng aking tuhod ay babagsak ako.

    “What is it?” salubong ni Jade sa akin.

    Nanuyo ang lalamunan ko. Hindi ko masabi kung ano iyon. All I think about is Clyde and his points…

    Kinuha ko ang aking cellphone at pinindot ang numero ni Maja. Sa pangatlong ring ay sinagot niya ang aking tawag.

    “Portia…” pormal niyang salubong.
    “Maja… can we talk? May mga tanong ako…”
    Humugot ng malalim na hininga ang aking kapatid. It was as if she expected this call. “Is this about Logan Torrealba?”

    Hindi ko alam na may mas ilalamig pa pala ang naramdaman ko kanina. Kahit malamig ang aking sistema ay naramdaman ko ang init sa gilid ng aking mga mata. Crap! Crap! Why the hell am I crying? I’m not even sure of anything yet!

    Nasa isang bar lang si Maja sa BGC. Pinili niyang makipagkita doon kaya wala akong nagawa. She’s with her friends and I know she’s usually in the VIP section like us.

    Sumama si Tessa at Jade sa akin. Nasabi ko sa dalawa ang sinabi ni Marina. Wala silang nasabi. Syempre tulad ko ay wala rin silang alam sa lahat. But I am so scared of the ideas that’s running on my head.

    Naka all black na terno top and skirt si Maja. Hanggang balikat ang kulot ng kanyang buhok at kaswal ang trato niya sa akin at sa aking mga kaibigan. Ang kanyang mga kaibigan naman ay may sariling buhay sa loob ng bar. May dalawang nag uusap ng masinsinan sa gilid at ang karamihan ay nasa dancefloor, nagtatawanan, at nagsasayawan.

    Nilapag ni Maja ang kanyang sigarilyo sa ash tray at binuga ang usok sa gilid bago humarap sa akin.

    “What do you know about it?” tanong ko.
    “Hindi ba sinabi ni Clyde sa’yo?” pabalik niyang tanong sa akin.

    Hindi ako sumagot kaya dinugtungan niya pa.

    “By the way… kung wala lang talagang history, I would be very amazed! Porsh, I know you’re beautiful. We’re sisters. But then I don’t think Logan Torrealba would last two… or more months with a girl,” ngumisi siya sa akin. “He’s a known playboy billionaire.”
    “What is it, Maja?” Hindi na ako mapakali. Kumakalabog na ang aking puso dahil sa mga sinasabi niya.
    “The Trion, their company, thinks that daddy and tito are planning to create a new business. Iyong tulad sa kanila…”

    Napalunok ako. Parang alam ko na talaga kung saan ang tungo nito. But… no… If Logan did really want me for something else, he wouldn’t give me those kind of gifts.

    “Marina Fuentes, do you know her?” ani Maja, nanliliit ang mga mata.
    “She’s… we’ve met.” Hindi ko alam kung alin ang una kong sasabihin.
    “We’re friends years ago. Actually, we’re in the same circle. We were very close, Porsh. But after the ambush incident, inaway niya ako. Pinagbintangan niya si daddy na pumatay sa kanyang mommy at sa mommy rin ni Logan. She wanted me down my social circle. Siniraan niya ako sa lahat ng aking mga kaibigan. She even threatened me na mag hihiganti siya sa kahit anong paraan.”
    “So are you saying that Logan… has this relationship with me for revenge, Maja? Kung ganoon, bakit ako? Bakit hindi ikaw? You’re the more legal daughter!”
    “I am not the one tied with a Prieto, Portia. Why would he target me. But then if he would, I would be pleased…” she smiled.

    Umiling ako. Hindi makapaniwala sa lahat ng impormasyong ito.

    “I don’t believe this,” sabi ko na para bang pati ang sarili ko ay kinukumbinsi ko.

    Nilingon ko si Jade at Tessa na nakikinig lamang sa amin. Nagpatuloy naman si Maja.

    “Why? Ano na ba ang level ng relationship niyo? Do you know Clyde’s very angry? He smashed a table at Prive because of this?” Nagtaas ng kilay si Maja sa akin. “I’m surprised na hindi ka pa niya sinusumbong kay daddy.”

    Hindi pa rumirehistro sa aking utak lahat ng panibagong sinabi ni Maja. Nanatili ang isipan ko sa impormasyong ginagamit lamang ako ni Logan.

    “Clyde’s guess that Logan Torrealba’s using you to get to the company. He will never stop until he-“
    “I don’t think so…” giit ko sa nanginginig na boses.

    Ngumuso at ngumisi si Maja. I think she’s a little tipsy. Tinitigan ko siya ngunit humalakhak lamang siya.

    “Why? He showered you with so many sentimental gifts? He showed you affection? His hot, beautiful and manly features killed all your brain cells? Remember, Portia, the devil never reveals his real identity unless he’s winning. He will never let you see the ugly side. It’s always the attractive side. Always.”

    Nagtiim-bagang ako. Hindi ito totoo. Sana ay hindi nayanig ang paniniwala ko.

  • Kabanata 25Open or Close

    Kabanata 25
    Kill Them

    Hindi ako makatulog sa gabing iyon. Ayaw kong maniwala. Why would Logan do that? He hated my father? He hated Clyde? If he wanted revenge, why did he offer me the arrangement? Why not a real relationship?

    Maraming mga tanong ang nasa aking utak. And I am determined to look for their answers.

    Bago kami nagkita sa isang restaurant ay nangalap ako ng mga impormasyon sa internet with the help of Tessa and Jade.

    “Logan is the youngest among the del Fierro cousins. He’s twenty three when the ambush happened. He’s 26 right now. Alam mo na kung ano ang business niya.”
    “Wala ba siyang ibang affiliates aside from the del Fierros and the Trion?” tanong ko.

    I should’ve done this a long time ago…

    “That’s all. His father is a retired General so probably the government? AFP, Porsh? You think may kinalaman ang AFP dito? I mean the ambush three years ago?” ani Tessa.

    Napalunok ako. Hindi ko alam ang mga sagot sa katanungan ni Tessa. Ayaw ko ring tanungin si Logan tungkol dito. I don’t want him to find out na alam ko na ang mga nangyayari. I want to end this one his way.

    “Good evening…” his gorgeous smile made me forget my ideas for a moment.

    Hinalikan niya ako sa aking pisngi. Pinili kong sa isang restaurant kami magkita imbes na sa mga condo namin. May isang paper bag siyang dala at nilagay niya sa ibabaw ng mesa.

    “Kanina ka pa?” Tiningnan niya ang kanyang relo.
    Umiling ako kahit na totoong kanina pa ako. He’s not late. In fact, he’s five minutes early. Iyon nga lang, mas maaga akong dumating doon ng labing limang minuto.
    “Shall we order?” tanong niya, naka kunot na ang noo.
    Tumango ako at tinanggap ang menu galing sa waiter.

    Alam kong nakatitig parin siya sa akin. Kumakalabog ang puso ko sa kanyang titig pero nanatili akong nakatingin sa menu.

    “I’ll have White Truffle Risotto,” sabay bigay ko ulit ng menu sa waiter.

    Nang binalingan ko si Logan ay nakatingin na siya sa akin. Sinabi niya sa waiter ang karagdagang order bago binalik ang titig sa akin. Nang umalis na ang waiter para sa order namin ay buong atensyon niya na ang nasa akin.

    “Are you okay?” tanong niya.
    Ngumiti ako. “I’m fine… How’s your trip?” Nag iwas ako ng tingin.
    “Well, it’s fine. Abala ako sa upcoming project. We’ll build three towers of condominium around Taguig. Pinagpaplanuhan pa lang but this project is going to be big. How about you? You went to Valkyrie last night? You didn’t reply after my last text.”
    “Yup. Umuwi rin ako at natulog. I got tired so…” Hindi parin ako makatingin ng diretso.
    “Are you okay, Portia? Did something happen while I’m away na hindi mo sinabi sa akin?” marahan ang boses niya, humahaplos sa bawat sulok ng aking puso.

    I hated that I trusted him. Pero mas galit ako sa sarili ko kasi alam ko kung ano ang gusto niya sa akin ngunit nagawa ko paring magtiwala.

    “I’m just hungry…” sabi ko. “Walang ibang nangyari. Just the usual…”
    “Okay… We’ll eat when the food is served. I missed you…” aniya sa mas malambing na boses.
    Huminga ako ng malalim at ngumiti sa kanya. “I missed you too.” Dammit!
    Ngumiti siya. His smile is genuine. Magaling siyang umarte.
    “Your birthday’s next week? What’s your plan?” tanong niya.
    “The usual…”
    “The usual? What do you usually do on your birthday?”
    “Hmm… Bar with Tessa and Jade with some of our friends? Iyon lang.”
    “Family dinner, no?” Nagtaas siya ng kilay.
    Napatingin ako sa kanya. Pakiramdam ko, lahat ng tanong niya tungkol sa aking pamilya ay kaduda duda. “No. I don’t do that.”

    Although I want a dinner with my dad and mom alam ko namang hindi nila ako pauunlakan sa gusto ko.

    Humugot ng malalim na hininga si Logan. Napatingin ako sa kanya. I am not sure of his expression. Madilim ang kanyang mga mata.

    “Can I go with you on your birthday?” tanong niya. “Susunod ako…”

    Sasagot na sana ako ngunit dumating ang pagkain. Nilapag ng waiter ang pagkain sa aming harapan. Nakatingin pa si Logan sa akin para sa sagot ko ngunit hindi ko siya pinagbigyan.

    “Let’s eat?” sabi ko.
    Tumango siya at tumingin sa pagkain.

    Kumain kaming dalawa sa mga nakahanda. Tahimik habang kumakain. Hindi ako sanay. We usually have a topic everytime. Alam kong ramdam niya rin iyon dahil napapansin ko ang madalas na pagsulyap niya sa akin.

    Nagpunas ako ng labi nang natapos ako sa pagkain. Ganoon din ang ginawa niya.

    “Are you okay?” tanong niya sa akin.
    “Yup.” I lied again.
    “Portia, you’re not okay.”

    Naiinis ako dahil alam niya talaga kung kailan ako maayos at hindi. Naiinis ako dahil kilala niya na ako. Naiinis ako dahil sa maiksing panahon na nagkasama kami, pakiramdam ko ay alam niya na ang mga galaw ko kumpara sa mga magulang kong ilang taon ko nang kasama pero kahit kaonting detalye sa akin ay hindi alam. I bet they don’t even remember my fucking birthday!

    “Logan, I want out of this arrangement.”

    Hindi siya agad nagsalita. Sumimsim siya sa kanyang wine at pagkalapag nito ay ‘tsaka lamang siya tumingin sa akin.

    “For what reason?” kalmado niyang sinabi.
    Kinabahan ako. No. Sumasakit ang aking puso. Para itong dinudurog at hindi ko maintindihan kung bakit.
    “I am tired of it,” pormal kong sinabi.
    “You are tired of it? We didn’t meet for four days and now you’re tired?” Dinig ko ang magkahalong sakit at gulat sa kanyang boses.
    “Hindi ba pwedeng ganoon? Hindi ba sa simula ng arrangement na ito, malinaw na nagkasundo tayo na kapag ayaw na ay kakalas na tayo?”
    “I want a better excuse from you. Why do you want to be out of this arrangement, Portia?”
    Nagtiim bagang ako. “Why are you asking a personal question anyway? Kung sinabi kong ayaw ko na, ayaw ko na! Isn’t that the rule in each hook up? Kung ayaw ng isa, huwag nang ipilit. Besides, you can choose other girls, why me?”

    Kitang kita ko ang gulat sa kanyang mga mata.

    “We both decide on this. Ayaw ko! Ayaw ko kaya hindi tayo kakalas dito!” Tumaas ang tono ng boses niya.
    “Aren’t you tired of me, Logan? Ilang buwan na tayong nasa arrangement na ito ah? You are known for being a man who don’t recycle woman! You should be tired of me now! Pero bakit hindi ka pa tapos hanggang ngayon?” Tumaas na rin ang tono ng boses ko.
    “Portia, please don’t drag my past here…” marahan niyang sinabi.

    Naiinis ako dahil kayang kaya niyang haplusin ang aking puso sa pamamagitan lamang ng kanyang boses.

    “Drag your past? I am not! I’m just stating a fact! Anyway, please respect my decision Logan. Ayaw ko na. I want out. Let me go…” mahinahon kong sinabi.

    Hindi ko alam kung bakit nanginginig ang aking kalamnan. Gusto kong umiyak. Ramdam na ramdam ko ang unti unting pagkakadurog ng aking puso. Fuck! Am I falling for him? No! No! No, Portia!

    “I guess you’re right… We should end this arrangement,” ani Logan sa kalmadong boses.

    Nagulat ako sa sinabi niya. Akala ko mahihirapan akong makawala. Matalim ang tingin niya sa akin nang sabihin iyon.

    “We should stop this,” aniya.

    Hindi ako makapagsalita. Hindi rin ako makahinga. Nanatiling normal ang aking ekspresyon. I will never let him see what I’m feeling.

    “We should stop this arrangement, this stupid hook up, Portia…” Pumungay ang mga mata niya. “Let’s not kid ourselves. You and I both know what we really are. Sa simula pa lang nito, alam mong wala na ito sa arrangement.”

    Nanginig ang aking labi. Alam ko kung saan patungo ito at natatakot ako.

    “Don’t ask personal questions my ass but you’ve asked me a lot of that. Ganoon din ako sa’yo… sa simula pa lang, walang hook up na naganap,” aniya.

    Umiling ako. Alam ko ang ibig niyang sabihin at natatakot ako dahil gusto ko iyon. Gusto ko iyon pero alam ko ring hindi ko papayagang mangyari iyon. He’s just using me! He’s only using me! Alam niya ang kahinaan ko! Alam niyang pumayag akong pumasok siya sa aking buhay. He made himself an important part of me. At ngayon ay takot akong isa siya sa mga taong pinagbibigyan lamang ako dahil sa pakinabang ko. He’s one of those people I love dearly… na ang tanging gusto lamang sa akin ay ang magagawa ko para sa kanila.

    “Portia, you’re right, we should end our stupid arrangement. I want a real relationship with you. I want to be the one who’ll pick you up every after work. I want to be there on your birthday. I want you to spend your weekends with me. I want a vacation with you. I want your paintings on my condo. I want your scent on my sheets. I want you on me, Portia.”

    Nag init ang gilid ng aking mga mata. I can’t believe what he just said! But that’s all a lie right? Just to get to me! Or to get to my father! Or to get to whatever he wants, right?

    Umiling ako. “I don’t want that. I want out. I want out of this. I want out of you…”

    Nalaglag ang panga ni Logan. Sumimsim siya sa wine sa kanyang wine glass. Hindi siya nagsalita ng ilang sandali.

    Pinagmamasdan ko siya. Hindi na siya makatingin sa akin ngayon. Uminom ako ng tubig, bakasakaling umatras ang nagbabanta kong luha.

    “I… I am not happy with this. I want out of this relationship, Logan.”

    Tumango siya at huminga ng malalim bago tumama ang paningin sa akin. His stare was as cold as ice. Hindi ko iyon inurungan. Baka sakaling maging yelo din ang luha kong nagbabadya.

    “I understand,” aniya. “Do you want to go home? I’ll send you home.”
    “No. I can go home alone. Dala ko ang kotse ko.”
    Kinagat niya ang pang ibabang labi niya. “Are you with Clyde? Are you back with him?”

    Hindi ako sumagot. Kinuha ko ang aking bag at nilagay sa aking balikat. Hindi siya tumingin sa akin ng tumayo ako.

    “Goodbye, Logan.”

    Mabilis akong naglakad paalis ng restaurant. I left him sitting alone on our table. Nang nakalabas ako ay ‘tsaka pa lang bumuhos ang maiinit na luha ko. Fuck, i do love him! Ang akala ko talaga totoo siya! Ang akala ko talaga…

    Pinaandar ko ang sasakyan ko. Hindi ko na halos makita ang dadaanan ko dahil sa mga luhang barado sa aking mga mata.

    Tumunog ang aking cellphone. Tumigil ako nang na traffic. Pinindot ko ang loudspeaker para sagutin ang tawag. It’s from daddy!

    “Dad…” salubong ko.

    Nanginginig ang aking boses ngunit alam kong di rin naman niya iyon mapapansin.

    “Where are you?” tanong niya.
    “I’m driving. Nasa Edsa-“
    “Pumunta ka dito sa bahay nina Clyde. We’re here-“
    “Dad, I can’t. I need to go home. i’m tired-“
    “I need you to come here right now!” Mariin ang boses ni daddy at alam kong ang utos niyang iyon ay hindi mababali.
    “Dad, I am sick and I just want to go home…” Paiyak kong sinabi.
    “Are you sick or are you with Torrealba?” Malamig niyang tanong. “Portia, masunurin kang anak, alam ko iyan… So please come here and we’ll talk!”

    Pinutol niya ang linya. Nanlaki ang mata ko at hinampas ang aking manibela. Sinabi ni Clyde ang tungkol sa amin ni Logan? Mas sasaya pa ba ang araw na ito?

    Ayaw kong sundin si daddy. For once I want to do things my way but I have to see him to. I need to see him. I want answers! At siya lamang ang makakasagot sa mga tanong ko!

    Dumiretso ako sa bahay nina Clyde sa Quezon City. Sa labas pa lang ay kitang kita ko na siya sa hagdanan, nakapamulsa at naghihintay sa akin. Hininto ko lang ang sasakyan sa tapat ng kanilang hagdanan at hindi na pinark ng maayos.

    “How dare you tell dad!” sabi ko.
    “Kahit hindi ko na sabihin sa kanya ay malalaman na rin naman nila! You two have lost your minds! You’re going public, Portia!”

    Nilagpasan ko si Clyde at dumiretso ako sa loob ng kanilang bahay. Sa sala ay naroon si Kier at Maja na nag-uusap. Nagulat sila sa pagdating ko kaya sabay silang napatayo.

    “Portia!” tawag ni Kier sa akin ngunit hindi ko siya pinansin.

    Dumiretso ako sa dining area nina Clyde at nakita ko doong kumpleto silang lahat. Ang mommy at daddy ni Clyde, ang isang tito niyang kasosyo nila, si daddy, si Tita Irene, ang mommy ni Maja at Kier… naroon silang lahat at nakatingin na sa akin.

    “Portia, sit down, hija…” salubong ng mommy ni Clyde sa akin.

    Hindi ako makagalaw sa kinatatayuan ko. Hinila ako ni Clyde patungo sa isang upuan pero ayaw kong maupo. Tiningnan ko silang lahat. Galit na galit ko at kitang kita ko ang gulat sa kanilang mga mata.

    “What is it, Dad?” tanong ko nang sipatin ko si daddy.
    Umigting ang panga ni daddy habang tinititigan ako. “Is it true? You’re dating Logan Torrealba? Hindi ba ay kayo dapat ni Clyde?”
    Tumawa si tita Irene. “Leoncio, matigas ang ulo ng batang iyan, alam mo na iyon noon pa.”

    Umigting ang bagang ko. Pinigilan ko ang sarili kong magsalita ng masama dahil lamang sa galit ko. I want answers to my questions and I need it now!

    “I am disappointed, Portia. I really thought you and Clyde are perfect for each other,” anang mommy ni Clyde.

    I want to laugh. Perfect for each other? How can we be perfect? He’s a cheat and a liar! But then maybe I am a cheat and a liar too? Kaya tamang perfect lang kaming dalawa!

    “Sit down, Portia!” Utos ni daddy.

    Hindi ko parin siya sinunod. Ito ang unang pagkakataong hindi ko siya sinunod. Maliit na utos lamang iyon pero malaking bagay na iyon sa akin.

    “So what if I’m dating Logan Torrealba?”
    “Have you lost your mind? Why are you dating our enemy?” Hinampas ni daddy ang lamesa.

    Katahimikan ang bumalot sa mga taong naroon. Pumikit lamang ang mommy ni Clyde at si tito naman ay umiling.

    “Enemy? Paano mo siya naging kaaway, sige nga? Hindi ba nakipag deal sila? Hindi ba may deal kayo sa mga armas?” tanong ko.
    “Portia, we closed that deal because we need the numbers they offered. Pabagsak na ang Trion and they made that deal to find an evidence to a crime three years ago,” ani Kier na ngayon ay nakahalukipkip sa gilid ni daddy.
    “A crime three years ago? Of course! That… That crime! Iyong ambush ng asawa ni Senator Fuentes with Mrs. Thalia Torrealba in that van too right? Iyong kinamatay ng dalawa? They want evidence because of that crime! Why is your company involved?” Sigaw ko.

    Nanahimik silang lahat. I can’t believe it! I can’t believe this! Is this true?

    “Dad…” Umiyak ako habang tinitingnan ang aking ama. I have a very high respect for him. I wanted his approval and I craved for his attention. “May kinalaman ba kayo sa pagkamatay nila?”

    Hindi sila sumagot. Nakatitig si daddy sa akin. Para bang gusto niya lamang tingnan kung paano ako madurog ng ganito.

    “Did you kill them?” Diretsahan kong tanong.

    Hindi sila sumagot. Humugot ng malalim na hininga si daddy.

    “DID YOU KILL THEM?” Sigaw ko na umalingawngaw sa buong bahay.

    Fuck! They can’t answer me!

    “Portia… please…”
    “Did you kill them, dad? Please answer me…” Humagulhol ako.

  • Kabanata 26Open or Close

    Kabanata 26
    Resign

    “Did you kill them?”

    Hindi ko na mabilang kung pang ilang ulit ko na iyon tinanong. Walang ni isang sumagot sa akin. Lumapit si Maja sa akin para hawakan ako sa balikat pero hinawi ko ang kamay niya. I want my dad to answer me directly! I want the answers with no sugarcoating. I need it!

    “The target was Senator Fuentes… It was an accident, Portia. Dapat ay hindi papatay.” ani daddy.

    Gusto kong magmura ng napakalakas. He did! They did!

    “Three years ago, the business was failing. Wala kaming choice but to accept smuggled firearms para makabawi. Nalaman iyon ni Senator Fuentes. We all know he has connections sa AFP. Alam na rin naming maaari na kaming bumagsak pa lalo. Umatras kami sa smuggling. We don’t want to go to jail,” ani daddy at bumuntong hininga.
    “But Fuentes won’t stop. He holds personal grudges, hija. We want to give him a warning so hinarangan ng mga tauhan ang isang van para makausap siya. Turns out, he wasn’t there. Nauna ring nagpaputok ang mga bodyguards ng mga Fuentes.” dagdag ni tito. “You know what happened next…”
    “You did kill them!” I accused them.
    “Hija-“
    “Portia, calm down…”
    “You killed them, dad? You’re criminals!” sigaw ko.
    “Portia, watch your mouth!” sigaw ni Kier.

    Napatingin ako sa aking kapatid na nakatayo parin sa gilid ni daddy. I can’t believe Kier will also accept dad’s ways! Dahil lang ayaw niyang makulong si daddy, tingin niya ayos lang na nakapatay ito. I don’t want dad to go to jail too but killing does not justify that!

    “You are being used by a Torrealba! They want evidence! And that was an accident. Sen. Fuentes knows that!”
    “Accident? Accident lang na napatay mo ang mommy ni Logan?” hindi ko na makilala ang sarili kong boses.
    “Yes, Portia! For God’s sake we’re not that kind of people!” Galit na sigaw ni daddy sa akin.

    Umismid ako. Not that kind of people? Then what kind of people are they?

    Pinunasan ko ang aking luha. Ngayong maliwanag na na may kinalaman nga ang aking pamilya sa nangyari, hindi ko na magawang sisihin si Logan sa kanyang mga ginawa.

    “Now, that Torrealba is using you to get to us. Stay away from him, Portia. Bago ka pa niya masaktan. He will use you for revenge! We are protecting you from him!”
    “Protecting me? Are you really? Or are you protecting yourself? Kasi natatakot kang maghiganti si Logan sa inyo?”
    “Portia!” sigaw ni Kier sa akin. “Stop it! I don’t want you to be with that man too! Not because of what happened but because of his intentions. I know how fragile you are at pinagsasamantalahan niya iyon.”

    Hindi ako makapagsalita. Nailipat ko ang aking tingin kay Kier na ngayon ay galit na rin. Nagpapakita ang ugat sa kanyang noo at sa kanyang leeg dahil sa pagpapangaral sa akin.

    “You think he did not research about you? Alam niya ang buong pagkatao mo. Alam niya na kayo ni Clyde. Alam niya ang lahat ng tungkol sa’yo and he will use it against you.”

    Umiling ako. I got his point. I got everyone’s point. I just can’t believe that my family was capable of doing that to anyone. Ang pumatay ng tao ay napakalaking kasalanan.

    “Leave him, Portia. I don’t know what’s in between you two but please, leave… Leave before this even complicates,” ani Kier.

    I already left, Kier. Hindi niyo na kailangang sabihin sa akin iyan. Hindi ko na kailangan ng payo galing sa kanila. I know what to do.

    “Portia,” mahinahong tawag ni Clyde sa akin.

    Tumingin ako kay daddy bago sila tinalikuran. Narinig ko ulit ang tawag ni Clyde sa akin ngunit di ko siya pinansin. Sinundan niya ako ngunit tinakbo ko ang pababa ng hagdanan.

    Marahas kong binuksan ang pintuan ng aking sasakyan at nang nakapasok ay pinaandar kaagad ito. Pinaharurot ko ito paliko bago diniretso palabas ng bahay nila.

    Mag-isa. Iyon lamang ang panahon na nakakaramdam ako ng kapayapaan sa aking sarili. I felt it too when I was with Logan in my cold room. But that won’t happen anymore.

    Tinitigan ko ang aking puting kama. Ang tanging ingay na naririnig ko ay galing lamang sa aircon. Binagsak ko ang bag ko sa tabi at tinanggal ang aking heels. Gumapang ako sa kama at agad naramdaman ang napakalamig na comforter at unan. Hot tears spilled on my cheeks.

    That’s enough. I’m done playing. At ngayon ako pa itong umiiyak. Crap!

    I know where Logan is coming from. I hate that I couldn’t blame him. Kahit ako siguro, kung may mangyaring masama sa aking mga magulang ay kakamuhian ko ang mga taong gumawa noon.

    Nakatulog ako pagkatapos ng ilang sandaling pag-iyak. Ang tanging humele sa akin ay ang mga luha at ang tunog ng aking hikbi.

    Pumasok parin ako sa trabaho nang nag Lunes. Si Jade at Tessa ay parehong tahimik at nakikiramdam lamang sa akin. May alam na sila sa sitwasyon.

    “Lunch?” anyaya ko sa kanila nang nagtanghali na.

    Nagkatinginan ang dalawa. Tumango si Tessa ngunit tahimik parin.

    Nang nakarating na kami sa cafeteria at nakakuha na ng mga pagkain ay umupo na kami sa lamesang madalas naming inuupuan. Tahimik parin ang dalawa. I want to break the ice. Alam kong tingin nila ay hindi parin ako maayos dahil sa nangyari. True. But I am not going to let it ruin my everyday.

    “Kamusta ang project? Natapos ba ninyo?”

    Nagkatinginan ulit sila. Nag aalinlangang magsalita si Tessa kaya si Jade ang sumagot.

    “Hindi pa ako natatapos. Ikaw, Porsh?”
    “Malapit na. Ikaw Tessa?”

    Pinanood lamang ako ni Tessa na para bang may dumi sa aking mukha. Hindi siya nagsalita. Humugot ako ng malalim na hininga at ganoon din ang ginawa niya.

    “Are you okay?” tanong niya.
    “I’m fine.” Ngumiti ako.
    “How about Logan?” concerned niyang tanong.
    “We’re over.”
    “You told him why?” tanong ni Tessa.
    “I didn’t. I’d rather not. Nagsimula kami sa arrangement na iyon, matatapos kami sa arrangement na iyon. That’s it,” sabi ko at tinuon ang pansin sa aking pagkain.
    “And he let you go that easily?” tanong ni Jade.

    Hindi ako sumagot. Nagpatuloy ako sa pagkain.

    “If he really did have some plans, dapat ay hindi ka niya hinayaang umalis na lang ng ganoon, hindi ba? He should’ve persuade you to stay. He could even beg for you to stay!” ani Jade.

    Mas lalo lamang pumait ang aking naramdaman. He did persuade me. Was that because he’s not done with me yet? Hindi pa niya ako nagagamit ng husto? Sumikip ang dibdib ko. Masaya akong tinapos ko iyon bago pa lang niya ako nagamit. What are his plans with dad? Is he going to make dad pay for what happened?

    Pagkatapos ko sa trabaho ay bumaba na ako sa basement parking para makauwi na. Hindi na ako nagulat nang nakita ko si Clyde na nakahilig sa pintuan ng aking sasakyan. Bumuga ako ng hininga nang nagkatinginan kaming dalawa.

    “What are you doing here?” tanong ko.

    Bumaba ang kamay niya galing sa pagkakahalukipkip. Nakapamulsa na siya ngayon.

    “You need to resign,” aniya.

    Umigting ang bagang ko. Realization dawned on me. Tama nga pala. I’m working for Rage del Fierro, Logan Torrealba’s cousin.

    “You can work at ExPa. You can help the kids everyday. You can teach there.”
    “What is this? Is this dad’s plan so I can get away with Logan?” tanong ko.
    Umiling si Clyde. “This is my plan. I don’t want you anywhere near that Torrealba, Porsh. And this is not because I want to keep you. I want to protect you and our families.”
    “In the first place, dapat ay hindi na nila iyon ginawa. This is all their damn fault!”
    Pumikit ng mariin si Clyde at nang dumilat ay tumingin ulit sa akin. “We can’t do anything about it. It’s done, Portia. Let’s just deal with the situation right now.”

    Tumabi siya nang humakbang ako para sa aking sasakyan. He did not offer to drive me home. Alam niyang hindi parin ako papayag hanggang ngayon.

    “Do you want me to write your resignation letter and send it right away para hindi mo na kailangang pumasok bukas?” tanong niya.
    Umiling ako. “No, Clyde. Ako na ang gagawa. Pupunta pa ako dito bukas. I’ll finish all my on going projects before I leave. I can even train an intern first.”
    “You need to get out of here, Portia. If that Torrealba’s persistent, baka dito ka niya hanapin.”
    “You don’t have to protect me from that. I can protect myself. Hindi mo na rin ako kailangan pang bantayan. Although I despised what dad did to those people, I am still going to try to protect my family.”

    Pumasok ako sa loob ng aking sasakyan at pinaandar ito. Nilagpasan ko si Clyde. Magkahalong pait at sakit ang naramdaman ko sa aking sistema. I’ve been feeling this two days now. Naguguluhan ako kung dahil ba iyon sa mga nalaman ko tungkol kay daddy o dahil sa nangyari sa amin ni Logan.

    I did the usual things. Tinakbo ko ang kahabaan ng high street. Ginawa ko iyong oras para makapag muni-muni sa lahat ng nangyari. I ended my day curled up on my cold bed.

    Kinabukasan ay dumiretso ako kay Architect para ipaalam sa kanya ang pagreresign ko. I gave him my resignation letter but then he told me to go directly to our big boss.

    Wala akong nagawa kundi ang pumunta sa 40th floor kung nasaan si Rage del Fierro. Abot-abot ang tahip ng aking dibdib habang mag-isa ako sa elevator. Hindi ko alam kung bakit ganito lamang katindi ang pakiramdam ko.

    Come on, Portia! It’s going to be just Rage del Fierro there. Hindi dito ang opisina ni Logan Torrealba. Bakit ako nag-iisip ng imposible?

    Guminhawa ang pakiramdam ko nang nakitang mag-isa si Rage sa loob ng kanyang opisina. Nakatitig siya sa kanyang laptop at lumingon lamang nang tumunog ang pintuan dahil sa pagpasok ko.

    Tumuwid siya sa pagkakaupo at sinundan ako ng tingin. Nilapag ko sa kanyang mesa ang aking resignation letter.

    Kinuha niya iyon at isang tingin niya pa lang ay nilapag niya ulit.

    “Why are you resigning?” tanong niya.
    “It’s in my letter. I want a new experience… with… probably other companies,” sabi ko.
    “Is that really the real reason?” tanong niya, nakataas ang kilay.
    “Rage, please don’t make this hard for me. I did my job well. Tatapusin ko lahat ng proyekto bago ako aalis. I could even train an intern para may pamalit ako. I can stay for at least two weeks-“
    “You dumped my cousin, Portia?” diretsahang tanong ni Rage.

    Nanuyo ang lalamunan ko. Hindi ko inasahan ang tanong na iyon. Huminga ng malalim si Rage at tumuwid ulit sa pagkakaupo.

    “You dumped him so now you’re resigning to cut the cords?”
    “Whatever you think this means, I just really want to resign,” sabi ko.
    “Okay, then… I guess I have no choice…” ani Rage at humilig na sa kanyang swivel chair.
    “Thank you, Rage!”
    “This is effective by Friday. Finish everything before that,” hinilot niya ang kanyang sentido.
    “Sure. Thank you, Rage…”

    Aalis na sana ako nang may biglaang pumasok sa kanyang opisina. Napalingon ako sa babaeng nakatayo sa pintuan. Kitang kita ko ang gulat sa mga mata ni Marina nang nakita ako doon. Nag tiim bagang ako. I’m not sure what I feel for her.

    “Marina,” ani Rage. “I sent you the designs you want. Naroon na rin ang breakdown. What brings you here?”

    Umatras ako ng kaonti. I should be out of here. Hindi ako makakuha ng tamang tyempo para makapag paalam kay Rage.

    “I’m here to get some blue prints. My secretary’s busy.” Bumaling si Marina sa akin. “Portia…”
    Tumikhim ako. “Excuse me, Rage. Lalabas na ako,” sabi ko.

    Tumango si Rage at kinuha ang telepono. Tinalikuran ko ang dalawa at dumiretso na palabas. Nang nakalabas na ako sa opisina ni Rage ay tinawag ako ni Marina.

    “Portia… wait!” aniya at lumabas na rin sa opisina ni Rage.

    Nanghihina akong bumaling sa kanya. Hinawakan niya ang aking braso.

    “I’m glad you did the right thing. I’m sorry for all the trouble Logan has caused you.”
    Pagod akong ngumiti. “Thanks for telling me too.”
    Ngumiti rin siya. “You’re resigning?”
    Tumango ako.
    “I can make some recommendations sa ibang kumpanya. Although I know you don’t need to work,” aniya.
    “No, thanks. I’m going to volunteer sa ExPa.”
    Nanlaki ang mata niya. “So you’re going to be there next week? Sa opening ng kanilang bagong Home?”
    “Most probably…”
    Tumango siya.
    “I need to go, Marina. I have things to do,” sabi ko.
    “O-Okay… Sure!” binitiwan niya ang aking braso at tinalikuran ko na siya.

  • Kabanata 27Open or Close

    Kabanata 27
    I Beg

    Umaga ng Biyernes ay nakatunganga ako sa aking mesa. Tapos na ang lahat ng aking gagawin. Hindi na rin ako pinagtrain ng intern ni Architect. Siya na daw mismo ang hahanap ng kapalit ko. This is my last day and my birthday too.

    Tumunog ang cellphone ko. Katabi ay ang dalawang chocolate bars na binigay ni Jade at Tessa sa akin para sa aking birthday. I saw mom’s number flashed on my screen. She’s calling!

    “Hello, Portia…” aniya.
    “Mom!” kahit paano ay nakaramdam ako ng ligaya sa pagtawag niya sa mismong kaarawan ko.
    “I heard from Leoncio, nag resign ka daw sa del Fierro?”
    And I thought it’s a greeting. “Yup.”
    “Bakit? What happened? You know they’re our clients! Sayang naman! What if Katelyn’s going to have her own exhibit again? Lalo na at patapos na iyong satellite!” ani mommy.
    “Hindi ba sinabi ni daddy sa iyo ang dahilan, mom?”
    “Why? Something happened? But I’m sure you can still invite them kahit wala ka na diyan, hindi ba? Where are you going to work next? I’m hoping it’s a big company?”
    I sighed. “Sa ExPa lang muna ako mag vovolunteer, mom.”
    “Oh! That’s nice! But… you can still send some invites to your boss right? They bought two works of Katelyn, Portia. Ibig sabihin nagustuhan nila iyong mga gawa ng kapatid mo.”
    “Yup. I’m glad, mom…”
    “Okay… I’m just checking on you. I’m a bit worried dahil nag resign ka. But anyway, I have to go… I have an appoinment to my dentist.”

    Hindi ako nakapagsalita. She forgot my birthday again! Hindi ito ang unang pagkakataon na nakalimutan niya iyon. May mga pagkakataon namang naaalala niya but I’m sad that it’s one of those years…

    “Okay mom. Take care…”
    “Take care din, darling. I love you…”
    “I love you too…”

    Binaba ko ang tawag. At least she said I love you, right? Tumunog ulit ang cellphone ko sa tawag naman ni daddy ngayon.

    “Portia…” baritonong boses ni daddy ang umalingawngaw sa aking tainga.
    “Dad!” pagod kong tawag.
    “Happy birthday, hija!” Nagulat ako sa bati niya. “What are your plans today? Clyde sent you some gifts and flowers sa condo mo…”
    “Oh! Uhm… I’ll be with Tessa and Jade, later dad. Just the usual.”
    “Why don’t you invite Clyde, hija? Seems like you’re always rejecting him.”
    Hindi ako sumagot.
    “Anyway, I sent you some digits. Tingnan mo na lang sa account mo. That’s my gift. I have to go… Take care, Portia.”
    “Take care, dad.”

    Binaba ni daddy ang tawag. That was it. Ganoon palagi. Hindi naman naaalala madalas ni daddy ang kaarawan ko. Tingin ko ay naalala niya ngayon dahil kay Clyde. He’s also concerned about me and Logan so he’s checking me.

    Ilang kaibigan ang nakakaalala sa birthday ko. Ilang beso ang tinanggap ko sa mga nakita namin sa isang bar. Nakaupo lang kami sa sofa at ang mga inumin ay nasa aming mesa.

    “So… ano ang regalo ni Clyde sa iyo?” tanong ni Jade.

    Umuwi ako ng condo kanina at naroon nga ang mga regalo ni Clyde. May mga bulaklak at isang mamahaling bag doon. Iniwan ko ang lahat ng iyon sa aking condo.

    “A Louis Vuitton bag and some flowers…” wala sa sarili kong sinabi.
    “Logan still didn’t contact you?” tanong ni Tessa.

    Ilang araw na naming hindi napag uusapan si Logan. Hindi na ulit nagparamdam si Logan sa akin simula nang iniwan ko siya. Hindi ko alam kung masaya ba ako o hindi. Masaya dahil hindi niya ipinilit ang plano niya o malungkot dahil hindi na kami nagkikita.

    These past few days I feel so empty. Ni hindi ko na maalala ang buhay ko bago ko siya nakilala. It’s dull, just like how dull my day right now is.

    “Let’s not talk about it! Come on, Porsh! It’s your birthday! Let’s dance!” ani Jade at hinila ulit ako sa dancefloor.

    Pilit akong ngumiti at nagpahila na lang. Jade is right. Birthday ko ngayon at dapat lamang magsaya ako.

    Madilim at maingay na sa Prive. Loud music boomed all over the place. Alas onse na ng gabi at marami ng tao. Nakisayaw kami sa mga kakilala namin.

    “Portia! Happy birthday, dear!” anang isa sa mga kaibigan ko at hinalikan ako sa pisngi.

    Ngumisi ako. I enjoyed their warm greetings. At least other people greeted me on this day. It’s not so bad right? Kailangan kong maging masaya sa mga bagay na natatanggap ko. I should stop wishing for more. I’m lucky some people can still remember my birthday.

    “Happy birthday! How old are you now?” tanong ng isang kaibigan naming Australyano.
    “I’m twenty-two, John! Thanks!” sabay ngiti ko at sayaw.
    “Oh! You’re still young though…” Hinawakan niya ang aking baywang.

    Mas lalong umingay ang electronic music kaya hindi ko na siya gaanong narinig. Nagpatuloy ako sa pagsasayaw. Just for today, I want to forget. I want to forget everything. Lahat ng mga sama ng loob ko at lahat ng mga bagay na nakapagpasakit sa akin.

    It’s my birthday! I have the right to be happy! Even just for today!

    “Hi, Portia!” tawag ng isang kaibigan kong namukhaan ako habang nagsasayaw kami.
    “Hi!” Ngiti ko at nagpatuloy sa pagsasayaw sa kay John.

    Napawi ang ngiti ng kaibigan ko nang lumagpas ang tingin niya sa akin. Natanggal ang kamay ni John sa aking baywang at pinalitan ito ng yakap galing sa likod ko.

    Natigil ako sa pagsasayaw. Abot-abot ang tahip ng aking dibdib. May parte sa aking naisip na si Logan iyon. Ganoon siya. Ganoon siya sa akin tuwing nagsasayaw. Memories of our meetings inside a bar flashed through my mind.

    “Happy birthday…” boses ni Logan ang narinig ko sa aking tainga.

    Huminga ako ng malalim. Hindi ko alam kung bakit guminhawa ako. Ang tila mundo na nakadagan sa aking dibdib nitong mga nakaraang araw ay nawala sa isang iglap. Logan is here!

    Nagpatuloy ako sa pagsasayaw. Hindi ako makapaniwala sa kanyang epekto sa akin. Ayaw kong ipakita sa kanya iyon kaya inignora ko siya. Ang kasayaw kong si John ay nagulat sa yumakap sa akin galing sa likuran. Umalis siya ng naguguluhan. I did not mind, though. Nainis na lang ako sa sarili ko dahil wala talaga akong pakealam sa ibang tao pag nandyan na si Logan.

    “Why are you here?” tanong ko, nasa likod ko parin siya.
    “It’s been five days, come on, Porsh…”

    Pumikit ako ng mariin. Paano kung ito na nga ang sinasabi nilang pipilitin ni Logan ang sarili niya sa akin? Just to fulfil his plans?

    “I’ve been in a total shit for the last five days…” bulong niya sa akin.

    Patuloy ako sa pagsasayaw. Hinagod ng kanyang kamay ang aking baywang. Tumindig ang aking balahibo. Damn, he really can wake my senses up!

    “And you’ve been really stunning for the past five days. You’re happy I’m out, huh?”

    Kinagat ko ang labi ko. Sinikop niya ang aking buhok gamit ang kanyang kamay habang nagsasayaw kami. Nilingon ko siya. Nagkatinginan kaming dalawa. Nilagay niya ang buhok ko sa aking balikat at hinalikan niya ang kabila kong balikat.

    “Please,” Nanginig ang boses niya.

    Parang may humahawak at humahaplos sa puso ko. Bakit gustong gusto ko siyang pagbigyan kahit alam kong hindi pwede?

    “No…” I breathed.

    Sumayaw siya sa aking likod. Muli ay hinagod niya ang aking baywang. Ang kanyang isang kamay ay nasa aking tiyan, pataas.

    “I beg…” he whispered.
    Umiling ako.

    Nagpatuloy siya sa pagsasayaw sa akin. Hinalikan niya ang aking batok. Napapikit ako sa kiliti. Crap! Unti unti kong naramdaman ang umbok niya sa aking likod.

    Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Dammit! Nilingon ko siya at naabutan ko siyang mapupungay ang mga mata. It’s like he’s giving up everything to me. Like he’s showing his most vulnerable side to me.

    Lumayo ako ng kaonti para maharap siya. Kitang kita ko ang panic sa kanyang mga mata nang lumayo ako. Agad niyang hinagilap ang aking baywang at hinigit niya patungo sa kanyang katawan.

    “I want another chance…” nanginginig ang kanyang boses.

    Nangilid ang luha sa aking mga mata. It’s my birthday, anyway. Ayos lang ba kung sarili ko na lang muna ang isipin ko sa ngayon? Ayos lang kung ‘tsaka ko na lang muna iisipin ang pamilya ko at ang maaring masira kung pagbibigyan ko ito ngayon?

    Pinalupot ko ang aking braso sa kanyang batok at hinila ang kanyang mukha para mahalikan siya. Pumikit ng mariin si Logan at tinanggap ang gusto kong mangyari. His kisses were hungry and desperate. Inaangkin niya ang bawat sulok ng aking bibig. Halos hindi ako makahinga pagkatapos.

    Hinalikan niya rin ang aking pisngi, pababa. Napatingin ako sa ilang kaibigan namin sa dancefloor. May ilang natigil sa pagsasayaw at napatingin sa aming dalawa.

    “Logan…” tawag ko. “Let’s go somewhere…”

    Hindi siya tumitigil sa paghalik at pagsamba sa aking balikat. Napapikit ako.

    “Let them see us. I don’t care…” aniya.

    Kinagat ko ang labi ko at bahagya siyang tinulak. Hinawakan ko ang kamay niya at nilagpasan ang ilang nakakakilala sa amin doon.

    Sa malayo pa lang ay kitang kita ko na ang panlalaki ng mga mata ni Tessa at Lloyd. Diretso parin ang punta ko sa aming mesa.

    “Portia!” tawag ni Jade na ngayon ay umalis na rin sa dancefloor.
    “Portia…” ani Tessa, ramdam kong pipigilan ako ng dalawa.

    Kinuha ko ang aking purse na nasa aming mesa. Binitiwan ko ang kamay ni Logan at hinarap ang dalawa kong kaibigan.

    “I need to go…” sabi ko ng wala sa sarili. Lasing parin sa halik ni Logan.
    “But…” may dinugtong pa si Tessa na hindi ko na narinig dahil umalis na ako.

    Sumunod si Logan sa akin. Nang nakalabas kami ay hinigit niya ako patungo sa kung saan pinark ng valet ang kanyang Mustang.

    Pinagbuksan niya ako ng pintuan. Agad niyang sinarado iyon nang nakapasok na ako. Umikot siya at pumasok na rin doon. Nakaigting ang kanyang panga habang pinapaandar ang Mustang.

    Panaharurot niya ito patungo sa kanyang condo. Hindi ko alam kung tama ba ang pagsama ko sa kanya. I’m literally losing my mind!

    He parked his car at the basement. Pagkatigil ay hinila niya kaagad ang kamay ko at hinalikan ng malalalim na halik.

    “I missed you so bad. I missed you, Portia…” aniya.
    Nagpaubaya ako sa kanyang mga halik. Sinuklian ko ito ng ilang beses. I am equally as hungry and as desperate as him.

    Ayaw kong tumigil. Ikinagulat ko nang tumigil siya at kinalas ang aking seatbelt. Lumabas siya ng sasakyan at umikot para pagbuksan ako. Hinigit niya ako patungo sa elevator at nang nakapasok kaming dalawa ay kinulong niya ang aking mga kamay sa ibabaw ng aking ulo. He kissed me once again. He slid his tongue in my mouth and wrapped it with mine. I gently moaned. Tila napigtas na ang kaonting lubid ng pagpipigil sa akin.

    Tumunog ang elevator. Mabilis niyang tinapos ang halik at hinigit ulit ako patungo sa pintuan ng kanyang condo.

    Binuksan niya iyon. Pumasok kaming dalawa at hinalikan niya kaagad ako. Halos mahulog ang isang lampshade sa coffee table niya dahil sa marahas niyang pag atake sa akin.

    Namumungay na ang mga mata ko sa kanyang halik ngunit hindi nakatakas ang malaking kuwadro sa itaas ng kanyang sofa. The rectangular painting I treasured a long time ago is in his living room! Tinulak ko siya sa sobrang gulat. Unti unting sumikip ang puso ko.

    “Is that…”
    “Satellite… yes…” He whispered and kissed me on my cheek. “That’s my birthday gift for you…” Hinilig niya ang kanyang noo sa gilid ng aking ulo.

    Nalaglag ang panga ko. Tiningnan ko ang bawat sulok ng aking painting. Ito nga iyon! Paano niya nabili ang painting na ito?

    “How did you-“
    “I bought it thrice the price they want…”
    “Logan, bakit mo ginagawa ito?”
    “Shh… please let me kiss you.” Hinalikan niya ulit ako.

    Pumikit ako ng mariin at ikinawit ang braso ko sa leeg niya. Hindi ko na maintindihan ang dapat kong maramdaman ngayon. Kaya ang tanging inisip ko na lang ay ang kanyang mga halik na bumubuhos sa akin. Patuloy ko itong sinuklian.

    He lifted my ass and I was forced to wrap my legs around his waist. I felt the familiar burning throb in between my legs. His manhood brushed against my throb at halos napadaing ako. His rock hard bulge is directly against my sensitive folds.

    Hindi niya nilubayan ang aking labi. Naglakad siya patungo sa kanyang kwarto. Hinagilap ng isang kamay niya ang door handle at binuksan agad iyon. Pinaupo niya ako sa kanyang kama at patuloy na hinalikan. Ang isang kamay niya ay unti unti nang gumapang sa aking dibdib.

    My nails dug into his back. I cried out in his mouth. Dammit! Tila hinahanap ko iyong kanina lang ay humahaplos sa akin. I want him directly at me right now!

    Tumigil siya sa paghalik. Umungol ako bilang protesta. My lips felt swollen. My burning throb wants more!

    Nakatayo siya sa harap ko at nagtanggal ng long sleeve. Lumapit ako sa kanya at kinalas na rin ang butones ng kanyang pants. Binaba ko kanyang pants at hinaplos ang umbok na kanina ko pa nararamdaman.

    Yumuko siya para mahalikan ako. Habang naghahalikan kami ay binaba ko ang kanyang boxer shorts. Tumigil siya sa paghalik. Bumaba ang tingin ko sa kanya. He was completely naked in front of me. My lips parted as my hand reached for him. Tumingala ako at kitang kita ko ang pagpikit niya. He cursed when I moved my hand.

    “Porsh…”

    Hindi ko alam kung anong pumasok sa isip ko. Ang tanging alam ko ay gusto kong tawagin niya ako ng ganoon sa ganoong tono. I moved my hand up and down once more and he moaned.

    Lumapit ako ng kaonti. I took him in my mouth. Marahas siyang nagmura. Sa gulat ko sa kanya at tumingala muli ako. Mali ba ito?

    “What’s wrong?” tanong ko.

    Nagliliyab ang mata ni Logan habang tinitingnan ako doon. Pumungay ang mga mata niya at biglang mariing pumikit. Para bang nag aaway ang buong sistema niya sa nangyayari.

    “Porsh… you’re driving me fucking crazy…” ani Logan.

    Binaba ko ang tingin ko sa kanya. Again, I took him in my mouth. I heard him curse again so I stopped!

    Kagat labi niya akong tiningnan at lumuhod siya sa akin. Hinawakan niya ang aking pisngi…

    “Portia Cecilia, you are making me so fucking horny when I want to make love to you slowly…” aniya sabay halik sa aking pisngi.

    Kinagat ko ang labi ko at hinayaan siyang halikan ako sa aking leeg. Unti unti niya akong ihiniga sa kanyang kama. His big hand covered my breast. The soft material of my clothes suddenly felt violent to my skin.

    Dahil sa kanyang malalalim na mga halik ay hindi ko na namalayan kung paano niya tinanggal ang aking damit. The next thing I knew, I was completely naked in front of him. Pinaglaruan niya ang aking dibdib. The burning throb in between my thighs escalated into and unbearable need! I grind against him. Hinawakan niya ang aking baywang para matigil ako.

    Hinalikan niya ang aking leeg pababa sa aking dibdib. His wet tongue brushed my hardened skin. Napadaing ako. Sinabunutan ko ang buhok niya. I want him so bad!

    Hinagod ng kanyang kamay ang gilid ng aking mga hita. Sa sobrang frustration ay iginiya ko ang kamay niya sa kung saan ako hustong nangangailangan. Pinagbigyan niya ako. His fingers gently massaged my folds. Sa sobrang lakas ng sigaw ko ay naisip ko kung maririnig ba ako sa labas.

    “Stay still…” marahan niyang sinabi.

    Ginawa ko ang gusto niya kahit sobrang hirap. Tiningnan ko siya na ngayon ay gumapang pa pababa. He kissed my wet folds that automatically sent me to a new world. Tila lumindol ang buong mundo ko sa isang halik niya lang sa akin. He kissed me hungrily while my whole world turned white. Wala akong marinig o maisip. All I think about was the pleasure he’s giving me.

    Nang tumigil ako ay tumigil din siya. And in one move, I felt him in between me. He forced himself inside me. I met him halfway his first thrust. I wanted more. I wanted it faster. I wanted him so bad. So… so bad!

    Napamura siya ng malakas sa ginawa ko. His first thrust were slow and gentle. But I want him to do it fasted so I could reach it!

    He reached for my lips and kissed me gently. I kissed him back, still meeting him halfway everytime he pushes himself inside.

    Nang hinalikan niya ako ng marahas ay doon ko napagtantong napigtas na rin ang pagpipigil niya. His move suddenly went harder and faster. Napadaing ako sa hapdi at sarap na pinaghalo. Halos mapasigaw na ako at mapugto ang hininga sa bilis at sa lalim ng bawat pasok niya. The pleasure was amazing and electrifying. With each thrust he made me feel lost. Sa bawat labas niya ay para akong nangungulila at sa pagpasok ay parang napagbibigyan.

    With each stroke and each touch, he brought me to the peak. My nails dugged to his back as jolts of violent pleasure exploded inside of me. Mas lalong bumilis ang kanyang ritmo nang nanghina ako. And then I felt him explode inside of me. His hot and wet essense filled me. He stayed still and called out my name.

  • Kabanata 28Open or Close

    Kabanata 28
    Donuts

    Umupo ako sa kaharap na sofa ng aking malaking painting. Tinitigan ko iyon simula noong nagising ako. Nag aagaw ang dilim at liwanag sa painting ko. Ang araw ay papalubog na kaya kulay kahel ang dagat at ang langit. Ang malaking buwan ay nasa likod ng tatlong niyog. It’s larger than the usual moon. It’s actually surreal-looking.

    Tahimik ang buong condo ni Logan. I can leave him, you know. Just like the first time. But… no. I’m not leaving. Pagbibigyan ko ang sarili ko kahit ngayon lang.

    Lumipat ang tingin ko nang pabagsak na bumukas ang pintuan ni Logan sa kanyang kwarto. Lumabas siya habang nagsusuot ng puting t shirt. Tinakbo niya ang distansya doon patungo sa kitchen at narinig ko ang mga dabog niya roon.

    “Shit!” sigaw niya at may mga nabasag akong narinig. “Portia?”

    Tumayo ako para tingnan siya ngunit lumabas din siya agad. Nagkatinginan kami at agad siyang tumakbo sa akin.

    Niyakap niya ako ng sobrang higpit. Laking gulat ko sa reaksyon niya.

    “What’s wrong?” tanong ko.

    Hindi siya sumagot. Nanatili siyang nakayakap ng mahigpit sa akin. Hindi ko alam kung bakit kinukurot ang puso ko.

    “Don’t do that again!” aniya, pagalit.

    Kumunot ang noo ko. Iniisip ko kung ano ang nagawa ko at bakit ganito siya kagalit.

    “Do what?” tanong ko.
    “Leave without telling me,” aniya.

    Sumilay ang ngiti sa aking labi. Parang may humahawak sa puso ko.

    “I’m just here sitting…” tumawa ako.

    Kinalas niya ang kanyang pagkakayakap sa akin. Umigting ang kanyang panga at hinarap ako.

    “Is that why you panicked?” tanong ko.

    Nanatili ang matalim niyang tingin sa akin. Ngumisi ako at mas lalong hinigpitan ang pagkakayakap ng kumot sa akin.

    “Yeah. I thought you’re gone…” aniya sa mababang boses.

    Nanuyo ang lalamunan ko. Napawi din ang ngiti ko. Hinawakan niya ang kamay ko at dinala niya iyon sa kanyang labi para mahalikan.

    “Why are you up so early?” tanong niya.
    “Tiningnan ko lang ‘yong painting ko…”

    Nilingon niya ang aking painting sa harap. Pareho naming tiningnan ito.

    “It’s stunning. Do you like my gift?” tanong niya.
    Tumango ako at ngumiti.
    “Good.” Hinalikan niya ang tungki ng aking ilong.

    Niyaya niya ako sa kusina. Alas singko y media pa lang ng umaga ngunit mukhang hindi na siya makakabalik ng tulog kaya naisipan niyang magluto ng breakfast.

    Umupo ako sa high chair ng counter. Kitang kita ko na medyo magulo pa ang buhok niya at mapupungay pa ang mga mata niya habang nilalagay ang cooking pan. Kumuha siya ng bacon at mga itlog sa fridge. Pumangalumbaba ako habang tinitingnan siya.

    “Umalis ka sa del Fierro?” tanong niya.
    “Yup…” sagot ko.
    “Are you going to find a new job or just… work on painting?” Nilingon niya ako.

    He turned the electric stove on. Ngumuso ako.

    “I’ll work on ExPa…” I’m not sure why I’m telling him these when I don’t need to.
    “Anong gagawin mo sa ExPa? Volunteer?”
    “Yup. Painting rin,”

    Nilingon niya ako at tumango siya. Mas nadedepina ang kulay ng kanyang mga mata tuwing umaga. It’s rich hazelnut color sent shivers down my spine. Kung titigan niya ako ay parang hindi lang utak ko ang nakikita niya kundi pati ang kaluluwa.

    “You… met Marina yesterday?” tanong ni Logan sa akin, may bahid na panunuri ang kanyang boses.

    Natigilan ako. Bakit niya tinatanong iyan? May kung ano ba kay Marina?

    “Yes.” Kumunot ang noo ko.
    “May sinabi ba siya sa’yo?” Bumaling siya sa kanyang niluluto. Para bang iniiwas niyang magkatinginan muna kami habang nagtatanong siya.
    “Hmmm. Nothing. Just about the opening of the new ExPa Home.”
    “When is it?” tanong niya, natigilan at tumingin na rin sa akin.
    “It’s on Monday. Pupunta ako doon.”

    Natahimik si Logan. Para siyang may malalim na iniisip. Ginugol niya ang mga sandaling iyon sa pagluluto ng bacon. I can’t help but ask.

    “Why? What’s wrong?”
    Umiling siya. “Nothing. Hindi ka ba pinagtrain ni Rage ng intern o papalit sayo?”
    “Hindi.”
    “Saan ba gaganapin iyong opening ng ExPa Home?” hindi niya ako nilingon.
    “Sa Bulacan. Hindi ka ba kasali? Hindi ba ay malaki rin ang binigay mo para diyan?”
    “I will probably be there…” simple niyang sinabi.

    That day, he asked me to stay in his condo but I refused. Pinagbigyan ko lamang ang sarili ko sa araw na iyon ngunit hanggang doon lang iyon. I am not sure how to even tell him that. I gave him what he wanted that night. I also got what I wanted. It’s a give and take situation. Pero hindi ko na dapat iyon ulitin pa. Ako ang dehado dahil minamahal ko na siya.

    I wonder what kind of revenge he’s planning? Revenge by making me fall for him? Or revenge by giving my father what he deserves?

    “Portia…” mababa ang boses ni daddy.

    Nasa aking condo siya nang bumalik ako. Halos mapatalon ako sa gulat. Lumabas si Kier sa aking kwarto, nakapamulsa.

    “Dad, Kier…” sabi ko.

    Umupo si daddy sa sofa at tinagilid ang ulo.

    “Sit down.” Iminuwestra niya ang upuan sa harap niya.

    Umupo ako doon. Nakatayo si Kier sa tabi ko at kinabahan kaagad ako. Hindi sila basta-bastang pumupunta sa condo ko. My dad has the key. Pero sa loob ng ilang taong may condo ako, isang beses lamang siyang bumisita. Pangalawang beses pa lamang ang bisita niyang ito ngayon.

    “Nakarating sa akin na sumama ka na naman kagabi kay Logan Torrealba,” ani daddy.
    Umirap ako at suminghap. “That was it. That’s the end of it. I ended it already, dad.”
    Umiling siya. “Hindi ka titigilan ng lalaking iyon hanggat hindi niya makuha ang gusto niyang makuha sa’yo. You should be far away. You need to be out of the country. Beyond his reach…”

    Nalaglag ang panga ko sa sinabi ni daddy. Is it this serious?

    “No, dad!” Tumayo ako bilang protesta. “I am not moving out of the country. My life is here!”
    Pumungay ang mga mata ni daddy. “Portia, that is the only way for you to be protected. Ang umalis ka. Pupunteryahin ka ng Torrealba’ng ‘yan habang nandito ka. I don’t want you to be involved here, Portia.”
    “He’s not going to use me because I won’t let him, dad-“
    “You won’t let him? Kung ganoon ay bakit ka pa sumasama sa kanya? You think he’s not using you? Portia… you are one fragile child. I know you have your issues and I know you’re vulnerable. It’s easy for him to manipulate you…”

    Hindi ako makahinga sa mga sinasabi ni daddy. Hindi pa ba sapat na umalis ako sa del Fierro? Kailangan ba talagang umalis din ako ng bansa para maiwasan si Logan?

    “He can’t use me, dad. I won’t let him.”
    Kumunot ang noo ni daddy at humugot ng hangin. “Paano ako maniniwala, Portia, kung isang sayaw lang ay sumama ka kaagad sa kanya?”

    Natigilan ako. I am not sure where he got the info but that’s my fault. I’ve been reckless. Hinayaan kong marami ang makakita sa amin ni Logan.

    “Dad, trust me. I won’t let him use me…”
    Umiling si daddy. “I am going to process some papers. If this continues, Portia, I’ll send you to the US.”

    Tumayo si daddy at inayos ang kwelyo ng long sleeve. Tinapik ni Kier ang aking balikat. Nanatili akong nakaupo, pagod sa lahat ng nangyayari sa aking buhay.

    Bumaling si daddy sa akin bago siya makalabas sa pintuan.

    “By the way, don’t bring your car to Bulacan this Monday. Clyde will pick you up. I will be there with your tito.”
    Tumango ako. “Okay…”

    Tinalikuran na ako ni daddy at umalis na. Tumigil si Kier sa harap ko. Kumunot ang noo niya.

    “Alam ba ni Logan na may opening na ExPa home sa Bulacan?”
    Tumango ako. “He’s part of the foundation. Malaki ang binigay niya sa ExPa kaya dapat alam niya.”
    Umiling si Kier. “You told him you’re coming? Or dad’s coming?”
    Nagkasalubong na ang mga kilay ko sa mga weird niyang tanong. “He knows we are coming, Kier.”
    “Did you tell him, Portia?” tumaas ang boses niya.

    Kinabahan ako dahil sa tono na ginamit niya sa akin. Humugot ng malalim na hininga ang kapatid ko at hinilot ang sentido. Sinuklay niya ang kanyang buhok gamit ang mga daliri bago muling nagsalita.

    “I’m sorry… be with Clyde that day, okay?”
    Tumango ako ng marahan.

    Nagpatuloy na siya sa paghakbang palabas ng aking condo. Pumikit ako at napaupo sa sofa. Somehow, all this dramas are making me so tired.

    Natulog ako buong araw ng Sabado. Dala na rin siguro iyon ng sobrang pagod at sobrang dami ng problema. Nang nag Linggo ay ginugol ko ang mga oras ko sa pagpipinta. Bawat stroke ng brush ay naaalala ko si Logan. Pinikit ko ng mariin ang aking mga mata. Tumunog ang aking cellphone at nakitang may isang mensahe galing kay Logan.

    Logan:
    What are you doing?

    Ako:
    Painting.

    Hinahayaan ko parin siyang makipag communicate sa akin. Maybe dad’s right. Hindi ako lulubayan ni Logan. At dahil masyado akong mahina, pagbibigyan ko siya. Maybe he’s right all along. That I should be out of the country? That I should stay away from Logan?

    Logan:
    Can we see each other on Tuesday?

    Napatunganga ako sa kanyang text. I don’t know what to say to him.

    Ako:
    I will try.

    Logan:
    Please give me my chance.

    Halos itapon ko ang cellphone ko. Hinilamos ko ang aking palad at inignora na lang iyon. Inabala ko ang aking sarili sa pagpipinta.

    Ilang oras ang lumipas ay may kumatok sa aking pintuan. Tumayo ako at naglaro na sa aking isipan kung sino man ang naroon. Pagkabukas ko ay nagulat ako nang si Logan ang naroon, in his white v neck t shirt and faded jeans… It’s a freaking Sunday! May dala siyang isang box.

    “You… didn’t reply,” paliwanag niya sa kanyang presensya.

    Hindi ko magawang ngumiti. Pinagbuksan ko siya at alam kong nabasa niya ang reaksyon ko.

    “Don’t worry. I’m just here to give you some donuts, that’s all. Hindi na ako papasok.”

    Nagkatinginan kami. I heard him curse a bit.

    “I’ll just put this on your coffee table and I’m going…”

    Hinayaan ko siyang ilagay iyong isang box ng donut sa aking mesa. Hinayaan ko rin siyang tumalikod para umalis.

    “Thank you, though…” nag iwas ako ng tingin sa kanya.
    Tumango siya at nag aalinlangan pang magsalita. “You’re welcome.”

    I’m in this fucking emotional turmoil. Hindi ko natapos ang pagpipinta dahil inubos ko na lang ang oras ko sa panonood ng isang love story at sa pagkain ng mga donut na binigay niya. Dammit! I am a wreck and I don’t know what to do with myself! I don’t know what I’m doing with Logan! Ang tanging alam ko lang ay kung ang porma niyang iyan ay parte ng panggagamit niya, then I won’t let him…

    Hindi ako nakakain ng tamang pagkain. Donut lang yata ang kinain ko buong araw. Nakatulog ako ng may donut sa aking kamay at nagising lamang dahil sa tawag ni Clyde sa akin.

    “I’ll be there in twenty minutes…” ani Clyde nang nagising ako.

    Umaga na pala ng Lunes at kailangan ko nang maghanda para sa opening ng ExPa Home. Dumiretso na kaagad ako sa banyo para maligo. Kumakalam ang sikmura ko. Donut lang kasi ang nakain ko buong araw kahapon.

    Pagkatapos kong maligo ay nagbihis na ako. I wore a white pencil cut skirt and midriff top. Nilagyan ko ng kaonting make up ang aking mukha. My favorite lipstick shade is nude. Tama lamang ito sa nilalagay kong bronzer sa aking mukha at sa mas makapal na make up pagdating sa mga mata.

    Tumawag ulit si Clyde. He’s probably in the basement.

    “Hello…” sagot ko.
    “Portia, are you done? I’m outside your condo unit.”

    Tumigil ako sa pagsusuklay ng buhok at lumabas na ako ng kwarto. Pinagbuksan ko si Clyde at nanlaki ang mga mata niya nang nakita niya ako. Kumunot ang noo ko pero binalewala rin iyon. Nakita ko ang box ng donut sa coffee table ko. May kaonti paring natitira kaya kumuha ako ng isa para kumain. Gutom na ako at wala akong hinandang breakfast.

    “Is that your breakfast?” he asked.
    “I don’t have time,” sabi ko.
    “Pwede tayong tumigil muna sa isang restaurant outside bago tayo tumulak patungong Bulacan…”
    “No… No… I’m fine, Clyde. Let’s go,” sabi ko sabay kagad sa matamis na donut.
    “But, Portia…” ani Clyde.

    Dalawang oras na lang at magsisimula na ang opening sa ExPa. I can’t afford to be late just because I’m hungry and it’s traffic.

    “Sige na…” sabi ko at pumasok na ako sa elevator.

    Sumunod siya sa akin. Kinakagat ko parin iyong donut kahit nasa elevator kami. Nakahalukipkip si Clyde habang tinitingnan ako doon.

    “Are you sure you’re fine with that?” tanong ni Clyde.
    “Yup, I am,” sagot ko.

    Nang bumukas ang elevator ay lumabas na kaming dalawa. Dumiretso ako sa kanyang sasakyan na nakapark sa di kalayuan. Pinatunog niya iyon bago pa ako nakahawak sa door handle. Binuksan ko ito at pumasok na. Pumasok rin siya at tumulak na kami patungong Bulacan.

    Inantok ako at nauhaw sa byahe. Mabuti na lang at may mineral water si Clyde na dala kaya doon na rin ako iminum.

    Nang nakarating na kami ay namangha ako sa ganda ng magiging Home ng mga bata sa ExPa. Maraming puno doon at may playground din. Ang mga sasakyan ng mga businessman na parte sa ExPa ay nakapark sa grounds nila. May nakita rin akong iilang media na naroon para i cover ang mga pangyayari.

    Sabay kaming lumabas ni Clyde sa sasakyan. Nakatingin ako sa magandang Home sa harap. Isang malapad na hagdanan at may isang malaking double doors papasok sa loob. Nakaharang sa double door ay ang isang malaking ribbon na gugupitin mamaya bilang hudyat na bukas na ang Home.

    Nakaupo na ang ilang businessman sa mga upuang nakaharap doon sa pintuan.

    “Let’s go find dad and tito,” ani Clyde.

    Tumango ako at sumunod sa kanya.

    Sa hindi kalayuan ay nakita namin si daddy at Tito. Pinapaligiran sila ng mga body guard. Naroon din si Kier na ako ang unang hinanap. Kunot ang noo ng kapatid ko sa akin.

    “Let’s find our seats…” ani daddy.

    Pinagitnaan namin ni Kier si daddy. Katabi ko si Clyde na ang katabi naman ay si tito. Ang mga bodyguard ay hindi pinaupo kaya sa paligid lamang sila nanatili.

    May iilang mga taga media ang pumunta kay daddy para mainterview siya tungkol sa buong pangyayari. Tahimik lamang ako habang pinapanood ang pagdating ng malalaking tao. May iilang politiko, artista, senador na dumalo doon.

    And then I saw Logan. He’s alone. Nilapitan agad siya ng dalawang reporters. Nahuli ni Kier ang aking mga mata. Matalim niya akong tiningnan. Binaling ko ang aking tingin sa pintuan. Dammit!

  • Kabanata 29Open or Close

    Kabanata 29
    She Covered Me

    Nagsalita na ang ilang businessman na may malaking parte sa ExPa. Naroon na rin ang mga politiko, ang President ng foundation at iilan pang mga taga ExPa sa harap para sa pag gupit ng ribbon.

    Panay ang click ng mga camera dahil sa mga nangyayari. Nahagilap ng aking mga mata si Logan kanina sa di kalayuan. He’s alone. Hindi niya kasama si Marina. Even Marina’s father, Senator Fuentes isn’t there.

    “Dad…” Narinig kong tawag ni Kier. May binulong ang kapatid ko kay daddy.

    Nanatili kaming nakaupo habang nagsasalita ang Mayor. Nagpapasalamat siya sa malalaking businessmen na nagbigay ng fund para magkatotoo ang proyektong ito.

    Tinawag isa-isa ang mga panauhing naroon. Tinawag rin si Tito. Tumayo ang daddy ni Clyde at ngumisi sa ilan pang businessmen na naroon.

    “Leoncio Ignacio…” Tumayo rin si daddy.

    Ilan pa ang negosyanteng tinawag. Nanatili akong nakaupo doon. May isang reporter pang lumapit sa akin para tanungin ako kung bakit hindi sumama si Carina Cayetano gayong isa siya sa mga founder ng ExPa.

    “My mom’s busy with my sister’s career. I can also represent for her. Anyway, nandito naman ang aking tita,” ngumiti ako sa reporter.
    “Maraming salamat sa pagpayag mo sa pag interview…” aniya.

    Tinanggap ko ang nilahad niyang kamay. Umalis din siya pagkatapos. Ilang sandali ang nakalipas ay gugupitin na ang ribbon. Tumayo kami para sa ritwal na iyon.

    Pumalakpak kami nang nagupit ng Mayor at ng aking tita ang ribbon. Umakyat na si daddy sa hagdanan para kamayan ang aking tita at ang Mayor. Sumama kaming lahat, nasa gilid lamang ako ni daddy.

    Punong puno ng “congratulations!” at kamustahan ang lugar. Nginitian ko na lang ang bawat bumabati sa akin at nangangamusta kay Tita Irene o sa mommy ko. I’m used to these kind of events. Palagi akong dinadala ni daddy rito.

    Natigil ako nang nakita ko si Logan na hindi mapakali. Nakatayo siya at may kausap sa cellphone. May dalawang bodyguard ang umaligid sa kanya dahilan kung bakit hindi makalapit ang ilang reporters na umambang lalapit na sa kanya.

    “Portia…” tawag ni Clyde sabay hawak sa siko ko.

    Humakbang ako para hindi kami maiwan ni daddy ngunit natigil si daddy dahil may nag interview ulit sa kanya.

    Bumaling ulit ako kay Logan na kaagad may tinuro kung saan. Ang dalawang body guards niya ay tumakbo patungo kung saan. Isang putok ang narinig naming lahat at sa lakas noon ay halatang mataas na kalibre iyon ng baril.

    Yumuko halos lahat ng tao. Niyuko ako ni Clyde at agad nang nagpanic ang mga tao. Tili at sigaw ang narinig ko nang may sunod sunod na putok akong narinig.

    “Dad!” sigaw ni Kier.

    Nilingon ko kaagad si Daddy na nasa aking tabi. Nakayuko siya kasama ang iilan pang businessmen.

    “Kier ang mga bodyguards!” sigaw ko sa kapatid ko.

    Nanlamig ang aking kamay. Naisip ko si Logan na may tinuro kanina sa kanyang bodyguards. Is this…

    “Edward!” sigaw ng kapatid ko sa head ng security ni daddy.

    “Portia!” sigaw ni Clyde at niyuko ako dahil nagputukan ulit. Nakita kong nakapasok na ang Mayor sa home na iginiya ng kanyang mga bodyguard. Why can’t we do that?

    “Clyde where are your bodyguards! Evacuate daddy!” sigaw ko.

    Nilingon ko si Clyde na ngayon ay sinusubukang igapang ang daddy niya papasok sa home.

    “Nakikipagputukan ang mga bodyguards namin, Portia!” ani Clyde.
    “Kier!” I cried.
    “Wait! Portia!” sigaw ni Kier sa akin.

    Napatingin ako sa kapatid kong bahagyang tumayo. Kitang kita ko ang biglaan niyang pagyuko sa akto lang ng pagputok at pagtama ng bala sa concrete wall ng home.

    “Shit!” sigaw ni Kier sa gulat.
    “Kier! Stay down!” sigaw ni Clyde.

    Ganoon din ang ginawa ko. Mabilis ang pintig ng puso ko habang hinahawakan ang braso ni daddy sa gilid ko. Hinanap ko si Logan sa kung saan siya nakatayo kanina ngunit wala siya doon. Ang mga taong nasa paligid namin ay nanatiling naka yuko o nagtatago samantalang ang iba ay nagsitakbuhan.

    May narinig akong sigaw at iyak. Mukhang may natamaan na kung saan.

    “Kier, we need to go inside the home…” sabi ko sa kapatid ko.

    Sunod sunod na putok ulit ang tumama sa concrete wall malapit sa amin. Parehong nagmura si Clyde at Kier.

    “Mr. Ignacio, pumasok na kayo sa loob!” sigaw ng bodyguard naming si Edward. May tama siya sa braso.

    Nanlaki ang mga mata ko.

    “Who are these people, Edward?” sigaw ni daddy sa galit.
    “This is not the time to ask that, dad!” Singhal ni Kier.
    “Bilis na po! Habang nandito pa ako!” ani Edward at nakipagputukan pa ulit.

    Bahagya kong tiningnan kung sino ang kaputukan niya. May isang lalaki akong nakita sa di kalayuan sa playground na pasulpot sulpot. May isa namang nagtatago sa mga halaman. Ang mga body guards sa paligid ay nagtatago at nakikipagputukan na rin sa kanila.

    “Marami sila!” ani Edward.

    Narinig ko ang sunod sunod na putok. This is no ordinary gun! Tiningnan ko si dad na nahihirapan na sa kanyang posisyon.

    “Fuck! How many are they, Edward? Nasaan sina Lito?” tanong ni Kier.

    May palapit na bodyguard sa amin. Bodyguard iyon nina Clyde. Itinuro niya ang loob ng Home.

    “Pumasok kayo sa loob. Kayo ang puntirya nila. Harris…”
    “Harris? Isn’t that one of the agents of Trion?”

    Nanlaki ang mga mata ko. Naalala ko ulit kanina na may tinuro si Logan sa mga bodyguards niya. He’s even uneasy!

    Bumaling si Kier sa akin. May hinagis sa kanyang baril.

    “Kier!” saway ko sa kapatid ko.
    “Escort dad inside, I will cover you!” ani Kier.

    Ayaw kong gawin niya iyon pero masyado nang delikado kung magtatalo pa kami. Tumango ako at naghintay ng senyas.

    “In three, two…”

    Nakita kong kumuha rin ng baril si Clyde at may sumalubong sa kanyang daddy na isa pang bodyguard.

    “Portia, sumama kayo kina Dom!”

    “Portia! One!” sigaw ng kapatid ko.

    Tumayo kaagad ako at tinulungan ko na rin si daddy na tumayo. Tumayo rin si Tito at iyong bodyguard na sumalubong sa kanya.

    Mabilis ang putukan pagkatayo namin. Sa sobrang takot ko para sa kapatid ko at para sa amin ay nagawa ko pang lumingon.

    “Harris!” sigaw ng isang pamilyar na boses kung saan.

    Kitang kita ko ang paglagay ng scope noong lalaking nasa playground. Nakatutok ito sa amin. Hindi ko alam kung gaano siya kaasintado pero walang pag aalinlangan kong tinakpan si daddy. Mabilis kaming tumakbo sa loob ng home habang nagpuputukan. Nang nasa loob na kami ay tsaka lamang ako nakahinga ng husto.

    “Portia!” sigaw ni Kier sa akin. Nilingon ko siya at naramdaman ko kaagad ang sakit sa aking likod.

    Umikot ang paningin ko at bago ako bumagsak ay sinalo ako ng nanginginig na kamay ni daddy. Lumuhod sa aking harapan si Kier. Hindi ko alam kung bakit ang sakit. Ang sakit sa puntong nakakamanhid.

    “Dad, may tama si Portia sa likod…” Nanginginig na boses ni Kier.

    Nalaglag ang panga ni daddy habang tinitingnan akong nasa kanyang kandungan. Tinaas niya ang kanyang kamay at kitang kita ko ang dugo roon. That was what I saw until I passed out.

    Putol putol ang mga memorya ko. Putol putol ang mga naaalala ko.

    Ang sunod kong nakita ay ang nakakasilaw na mga ilaw sa taas. Nakahiga ako at maraming tumutulak sa aking hinihigaan. Sa gilid ay si Clyde at si Kier na parehong mukhang pagod, galit, at may pag aalala sa mukha.

    Kumunot ang noo ko sa sunod na pagkagising ko. Naramdaman ko ang pag bunot ng kung ano sa aking dibdib. Nahihilo ako kaya nagpaubaya ako sa aking sarili. Hindi na ako nanlaban pa para magising. Hinayaan ko ang sarili kong mapagod at matulog.

    Ang sunod na naalala ko ay nagbalik kaming lahat doon sa hagdanan ng home. Nagsimula ang putukan at nang tumayo ako para pumasok sa loob ay nakita ko si Logan. May dala siyang mahabang baril, it’s like a rifle or something. Nagkatinginan kaming dalawa bago niya iyon pinaputok. Tumama ang bala sa aking dibdib dahilan kung bakit sumakit iyon at bumagsak ako.

    Ngumiwi ako sa sakit na naramdaman ko sa aking likod at dibdib. Nangilid ang luha sa aking mga mata. Halos humikbi ako hanggang sa nagising ako sa amoy ng ospital at sa tunog ng mga makina.

    “We will file a case against them…” narinig ko ang mariing boses ni daddy.
    “File a case, Leoncio? Nagpapakamatay ka ba? Kung kakasuhan mo sila, kayo ang makukulong. Mauungkat ang nangyari tatlong taon na ang nakalipas,” dinig ko ang boses ni Tita Irene.
    “Kung makukulong kami, makukulong din sila!” ani daddy sa galit na boses.

    Gusto kong dumilat ngunit sa sobrang pagod ko ay hindi ko kayang gawin iyon. Ginalaw ko ang aking mga daliri at napahinga ako ng malalim nang naramdaman iyon.

    “Irene, tone down your voice. Baka magising ang anak ko,” malamig na boses ni mommy ang narinig ko.
    “Sige nga, Carina. Ikaw ang maghanap ng solusyon, tutal ay anak mo naman iyan,” padabog na sumarado ang pintuan.

    Naging tahimik ang buong kwarto. Nanatiling nakapikit ang aking mga mata.

    “Who did this, Leoncio?” pormal na tanong ni mommy.
    “Carina…”
    “Pinaubaya ko siya sa iyo para-“
    “Huwag kang magmalinis dito! Hindi ba ay hindi mo rin naman siya kukunin kahit na ibigay ko siya sa iyo?”

    Sumikip ang dibdib ko. Ang luhang nagbabadya kanina ay muling namuo. Pinilit kong huwag humikbi pero hinayaan kong dumaloy ang aking luha. Nakakapanghina. Sa pagpipigil ko sa aking luha ay sumakit ang aking dibdib at likod. Siguro ay malaking sugat ang mayroon ako galing sa bala.

    “Kung hindi mo siya sinasama sa mga negosyo mo, sana ay hindi nangyari ito! Why don’t you stop involving her to your business? Iyang pagrereto mo sa kanya sa kay Clyde? Why don’t you stop it!”
    “It’s not because of that, Carina! May kalaban kami sa negosyo kaya ganito! This has nothing to do with Clyde and her!”
    “Negosyo? Pareho lang iyon! Sino ba kasi ang gumawa nito at bakit ang bagal ninyong mag imbestiga!”
    “We don’t need to investigate. Naroon pa lang kami ay alam na namin kung sino! It’s the Trion.”

    Katahimikan ang bumalot sa loob ng silid. Huminga ako ng malalim at napagtantong tama nga… Logan did use me. Ito ang kabayaran ng katigasan ng aking ulo.

    “Hindi ba ay may alitan kayo niyan? Leoncio, this isn’t about what happened three years ago, right?”
    Suminghap si daddy at umuga ang kama ko. “I’m afraid it is. This might be… revenge…”
    “Revenge? Sino ang pinunterya? Bakit natamaan si Portia?” ani mommy.

    Pinipilit kong huwag umiyak dahilan kung bakit sumasakit ang sugat sa aking dibdib. Hindi ako makahinga.

    “Ako siguro. She covered me…”

    Natahimik muli ang buong silid. Pinilit kong kumalma. Tumayo si daddy at naramdaman ko ang haplos niya sa aking kamay.

    “Carina, she’s bleeding again,” ani daddy.
    “I’ll call the nurse…” sagot ni mommy.

    Nakatulog ulit ako pagkatapos ng pangyayaring iyon. Hindi ko alam kung ilang oras akong natulog basta pagkagising ko ay pagod parin ako.

    Wala na si mommy at daddy sa aking silid. Nagawa ko nang buksan ang aking mga mata. May nasal cannula sa aking ilong. Nakita ko si Kier at Maja sa aking paanan na nag-uusap.

    “Mga kaibigan niya ito, Kier…” ani Maja.
    “The doctor strictly told us na dapat ay kapamilya lang ang narito. Besides, it’s not safe yet, Maja!”
    “It’s…” nilingon ako ni Maja at nanlaki ang mga mata niya.

    Mabilis siyang dumalo sa aking gilid. Nakangiti siya at hinaplos kaagad ang aking buhok. Nang nakita ni Kier na gising na ako ay pumunta kaagad siya sa intercomm para magtawag ng nurse.

    “Hi, Portia! Kamusta?” hinaplos ni Maja ang aking buhok.

    Tiningnan ko ang aking dibdib. Naka puting bestida na ako. Hindi ko makita kung malaki ba ang sugat ko o ano.

    “Huwag ka masyadong gumalaw…” ani Maja at pinigilan ako sa pag bangon.
    “Papapasukin ko na sina Tessa at Jade,” ani Kier.
    “I told you…” ani Maja.

    Sumakit ang ulo ko. Napahawak ako doon. Nakita ko rin ang tube na nasa kamay ko.

    “Ilang oras na akong tulog?” tanong ko kay Maja.
    “36 hours…” ani Maja.

    Kaya pala masakit ang ulo ko.

    “Don’t move…” ani Maja at pinigilan ulit ako.

    Pumasok si Tessa at Jade na parehong namamaga ang mga mata. May dala silang prutas na kaagad nilapag sa gilid ng aking mesa. Dumalo kaagad sila sa gilid ng aking kama.

    “Jade, don’t…” saway ni Kier. “She’s still bleeding.”
    Tumango si Jade at umupo sa isang upuan sa gilid ng aking kama. Ngumiti ako sa kanilang dalawa ngunit bumuhos na ang luha ni Tessa.

    “Maja, I’m gonna call dad. You should call tita Carina…” utos ni Kier.
    “Okay…” ani Maja at sumunod na kay Kier sa labas.

    Kaming tatlo na lang ang naiwan doon. Pilit ulit akong bumangon. Ang sakit sakit ng aking dibdib. Tumili si Tessa at nagmura bago ako inalalayan. Inayos niya ang unan sa aking likod.

    “Huwag kang masyadong gumalaw, Portia!” iritado niyang sinabi.
    “What happened?” tanong ni Jade sa nanginginig na boses.

    Huminga ako ng malalim at tumingin sa kanila. Paano ko sasabihin na ang Trion ang may pakana ng lahat ng ito? Nangilid ulit ang luha ko. Wala akong nasabi o nagawa kundi ang umiyak. Sumakit lalo ang dibdib ko ngunit hindi ko na iyon mapigilan.

  • Kabanata 30Open or Close

    Kabanata 30
    Love and Care

    “Logan was there?” ani Jade.
    “Ang sinabi ni Kier ay ang Trion daw ang bumaril. Does this mean…”

    Pagod akong tumango. I feel like I’ve been shot by Logan directly. Umasa ako kahit paano na hindi niya magagawa iyon.

    Tumango ako. “I don’t know who it is but it’s from Logan’s side.”
    “Bakit ka binaril?” tanong ni Jade.
    “Hindi ako ang dapat na binaril. Their target was dad or tito. I covered dad noong pumasok na kami sa Home ng ExPa. That’s when I got the hit.”

    Nahilo ulit ako. Masakit parin talaga ang sugat ko. Tiningnan ko sa loob ng bestida ang mga bandage. Walang sugat sa aking dibdib taliwas sa madalas kong naging panaginip. Ngunit doon malapit ang masakit. Marahil ay muntik nang tumagos ang bala dito.

    Ngumiwi si Tessa at lumapit sa akin.

    “You should be lying down…” ani Tessa.
    “No, No, I’m fine,” giit ko.
    “So you saved Tito Leoncio from that bullet? Sino pa ang mga nabaril?” tanong ni Jade.
    “I don’t know but from what I remembered, sugatan na rin ang ibang bodyguards namin bago kami nakapasok sa Home. I don’t know how it ended o ilan ang casualties…”
    “Jade!” ani Tessa. “You shouldn’t ask her those questions!”
    “It’s okay, Tessa,” sabi ko.

    Sabay silang lumingon nang bumukas ang pintuan. Napatingin din ako roon. Aligaga ang kapatid ko nang sumungaw ang ulo.

    “She’s awake…” ani Kier na papasok na ngayon sa aking kwarto.

    May kasama na siyang isang doktor at nurse. Pumasok na rin si Maja kasama si daddy.

    “Are you okay?” agad na tumabi si daddy sa aking kama. Kitang kita ko ang pagkakailang niya sa akin.
    “I’m fine…” pagod kong sinabi.
    “Excuse me, Mr. Ignacio…” anang lalaking doktor.

    Tumayo si daddy at tumabi para makalapit ang doktor sa akin. Tiningnan ng doktor ang aking sugat. Pinaupo niya ako ng maayos. Inalalayan ako ng nurse na kasama niya.

    Chineck niya rin ang dextrose na nakakabit at may kinuha siyang mga notes galing sa nurse. May binulong siya sa nurse na hindi ko makuha.

    “She’s okay for now. Kailangan niyang magpahinga. She needs to heal the wounds. We also need to stop the bleeding,” anang doktor.
    “Thank God at walang natamaang internal organs!” ani Kier sabay tingin kay daddy.
    “She needs to rest. What’s important right now is that she’s safe with her baby. Kailangan mong magpagaling at alagaan ang sarili mo…”

    Marami pang dinugtong ang doktor pero tila nabingi ako dahil sa narinig ko. What is it? There must be something wrong!

    Narinig ko ang pagsinghap ni Tessa. Mas lalong nag sink in sa akin nang napagtanto kong hindi lang ako ang nakarinig noon.

    “Baby?” ani Tessa sabay tingin kay Jade.
    “Wait, what is it again, doc?” tanong ni daddy sa doktor.

    Nalaglag ang panga ko. Tila lumabas lahat ng hangin sa aking sistema dahil sa paghinga ko. Kasabay noon ay ang pagbuhos ng aking luha.

    “The baby…” Luminga linga ang doktor sa akin at sa kay daddy. “Oh! Hindi ba ninyo alam? She’s five weeks pregnant. Congratulations!” Ngumiti ang doktor, para bang sa wakas ay nalaman na ang lunas sa cancer.

    Wala ni isang ngumiti sa ibang naroon. Ni ako ay hindi nagawang ngumiti. I didn’t even believe him. He’s got to be kidding! Ngunit ang mga luha ko ay ayaw nang magpaawat!

    Suminghap si Maja at panay ang bulungan ni Tessa at Jade. Humakbang palapit si Kier sa akin at hinawakan niya ang aking kamay.

    “Please tell me it’s Clyde’s…” Marahan niyang sinabi, para bang nagpipigil.

    Bumuhos na ang luha ko. How can it be? I took pills! I did everything Logan wants! I did everything to avoid this! Ayaw ni Logan na magkaganito at hindi rin ako handa para rito! Paano nangyari iyon?

    “Pero doc, baka nagkakamali kayo? I’m on pills…” nanginig ang aking boses.
    Kumunot ang noo ng doktor. “Nope. We checked you bago ka namin binigyan ng mga gamot. We have to be careful. We found out that you’re pregnant. You must’ve missed a day or so when you took the pill. Excuse me, we’ll be back for more tests.”

    Tumalikod ang doktor at umalis na kasama ang nurse.

    Kinagat ko ang labi ko. I missed twice. Pumikit ako ng mariin. I am pregnant with Logan’s child? Pagkatapos ng lahat? Hindi pumapasok sa utak ko iyon. Para bang inuulit ko lamang ang sinabi ng doktor ngunit hindi ito matanim sa aking utak.

    “Portia, please tell me this is Clyde’s child!” mariing sinabi ni Kier, may halo ng galit.

    Umiling ako. Tumayo siya at hinampas ang dingding ng ospital. Nagmura si Kier na agad namang tinahan ni Maja.

    “Dad!” sigaw ni Kier.
    “I have filed a Restraining Order, Kier! Hindi makakalapit ang mga iyon dito! And besides, I’m going to file a case!” giit ni daddy.
    “Who’s the father, Portia? Sino?” Naguguluhang tanong ni Maja.
    “We’ll be keeping this a secret!” Nilamon ng boses ni daddy ang tanong ni Maja.
    “What shall we do, Dad?” Frustrated na tanong ni Kier.
    “Contact our lawyers again, Kier. Papuntahin mo rin si Clyde dito,” ani daddy. “Hindi natin sasabihin sa media ang lahat ng ito. Portia, you’re going out of the country… away from this mess. You are not going to tell that Torrealba that you’re pregnant. That child will bear my name,” mariing sinabi ni daddy.

    Hindi na ako nagprotesta. That was it. I am not going to let Logan touch my child. I am not going to even let him know that we have this.

    Sinuntok ni Kier ang dingding. Pilit siyang tinatanong ni Maja kung sino ang ama. Lumabas si daddy doon at tinawag niya si Kier. Sumunod si Kier sa kanya at ganoon na rin si Maja kay Kier.

    Parang talon kung makabuhos ng luha ang aking mga mata. Bakit ganito pa? Am I really pregnant with his child? Bakit sa ganitong panahon pa?

    Hinawakan ko ang aking tiyan. Parang naulit lamang iyong nangyari kina mommy at daddy noon. That one night stand, that physical arrangement… nauwi sa ganito!

    He used me. He used me for his revenge. Lahat ng ibinigay niya sa akin, pinadama niya sa akin, ay purong peke. Para lamang iyon makuha niya ang loob ko. Nagtagumpay siya. Nasaktan niya ako. Hindi niya man nagalaw si dad ay tuluyan talaga siyang nagtagumpay sa paghihiganti niya. Mas masakit ito, sobra. Kasi kung namatay na lang ako, isang sakit lang ang kailangan kong isipin. Pero ngayong buhay ako at sobra sobra akong nasaktan, para akong ilang beses na nabaril at hindi mamatay matay.

    Niyakap ako ni Tessa. Lumabas si daddy na sinundan naman kaagad ni Kier.

    “Oh my God, you’re pregnant!” ani Tessa.

    Tumango ako habang umiiyak. Hinawakan ko ang tiyan ko. Wala pa akong maramdaman na kahit ano.

    Now I wonder if mom got so mad when she found out she’s pregnant with my dad’s child? I’m not mad right now. I’m just sad. I’m sad for my child. Dahil alam kong tulad ko, hindi niya mararanasan ang saya ng kumpletong pamilya.

    Noong bata pa lang ako, pinangarap ko na sana kung magkaanak ako, hindi siya matutulad sa akin. Na sana ay kumpleto ang pamilya niya. He or she won’t need to endure the pain I had. I don’t want my child to experience that. But then… hindi ko na iyon maibibigay sa kanya. Ang tanging maibibigay ko na lang sa kanya ay ang pagmamahal. Purong puro. Siya lang ang tanging iisipin ko. Siya lang ang tanging mamahalin ko. Ibibigay ko sa kanya ang buong atensyon ko ng walang kulang.

    “Stop crying!” ani Tessa, nanginginig ang mga labi. Pinunasan niya ang aking mga luha.
    “I can’t help it…” nabasag ang boses ko.
    “Nakakasama iyan sa baby…” dagdag ni Jade.
    Umiling ako. “Ngayon lang ito… I just really want to cry.”
    “Why? Are you sad or happy?” tanong ni Tessa.

    Nag iiyakan na kami sa silid. Panay ang punas nila sa mga luha ko.

    “Both…”
    “Please don’t think about aborting the baby, Portia!” May pagbabanta sa boses ni Tessa.
    Agad akong umiling. “I am not going to do that, Tessa! No way!” Halos maiyak ako.

    Hinaplos ko ulit ang aking tiyan. Ano kaya talaga ang naramdaman ni mommy noong pinagbubuntis niya ako? I don’t know. All I know is that right now, I am happy and sad at the same time. Happy because I won’t be alone anymore. I’ve been alone for how many years pero dahil nandito na siya, hinding hindi na ulit ako mag iisa. Sad… sad because I can’t give him or her the life he or she deserves. I can’t give a complete family.

    Pumikit ako ng mariin. My love, you will not be abandoned. I will love you with all of me. With all of my heart. I will not keep people who won’t love you. I will never let anyone hurt you. That is my promise to you.

    Logan did not want a child, in the first place. Siya mismo ang may gustong mag pills ako. Ayaw niya dahil gusto niya lamang akong gamitin. In every way. Physically, mostly. And he needed me for the information.

    Hindi ko na siya kailangang isipin. It will only give me a slight hope when I shouldn’t hope at all.

    “Whatever happens, I am not going to do that to my baby…” Umiling ako.

    Sa pagod ko sa pag-iyak ay nakatulog rin ako doon. Hindi ko na naisip na naroon pa si Tessa at Jade.

    Mas lalong dumalas ang mga panaginip ko ng pagkakabaril ni Logan. It’s his hazelnut eyes that I always see before I fall and bleed in my dreams. Paulit-ulit iyon. I feel like I’m hallucinating or something.

    Nagising ako sa mahihinahong boses na nagtatalo sa loob ng aking silid. Nanghihina pa ako habang unti unting dinidilat ang aking mga mata. I heard Kier’s voice.

    “Let’s not do that to Portia. I’m sure she won’t agree…” anang kapatid ko.
    “But if Clyde’s willing, I know she’ll be grateful for it!” mariing boses ni daddy.

    Nagtatalo na naman silang dalawa. May narinig akong mas mahinahong boses. It was Clyde…

    “I’m willing, Kier…”
    “Clyde, I know. But we shouldn’t just decide without Portia’s approval. Besides, isn’t it unfair to you?”
    “I’ve been really unfair to Portia for the past years. Susuklian ko lang ang pasensya at pagmamahal na ibinigay niya noong nagloloko pa ako,” ani Clyde sa mahinahong boses.
    “We still need to hear Portia’s side,” giit ni Kier.
    “She will be grateful! Mabubuo ang pamilya ng kanyang magiging anak. Kung ikasal sila ni Clyde sa lalong madaling panahon, hindi na siya guguluhin pa ng Torrealba na iyon. Mabubulok sila sa kulungan!” ani Daddy.

    Kinusot ko ang aking mga mata. Agad nakita ni Clyde ang aking galaw kaya mabilis siyang lumapit sa akin. Sa isang iglap ay nasa gilid na siya ng aking kama. Lumapit rin si daddy at Kier doon.

    “Portia…” ani Clyde.
    “Ilang oras akong tulog?” tanong ko sabay tingin kay Kier.
    Tiningnan ni Kier ang kanyang relo. “14 hours, Portia…”

    Tumingin ako kay daddy at kay Clyde na parang naghihintay lang ng sunod kong sasabihin.

    “Ginugutom ako,” I said.

    Nag panic si daddy at Clyde nang sabihin ko iyon. Si Dad ay dumiretso sa intercom para magtawag ng nurse samantalang si Clyde ay agad na nasa cellphone niya. Tumalikod siya para kausapin ang kung sino man sa kanyang cellphone.

    Umiling si Kier at umupo naman ngayon sa aking tabi.

    “Hindi pa ba ako aalis dito sa ospital?” tanong ko.

    I know my wound isn’t healed yet but I’m feeling better. Gusto ko nang umuwi at sa condo na lang magpagaling.

    “Portia, dito ka na lang muna until may approval for you to travel.”

    Nanlamig ako sa narinig ko kay Kier. Alam kong aalis ako. I have accepted that fact. Iyon na lang din ang tanging paraan na naiisip ko. Besides, I want a peaceful life for my child. I don’t want this mess.

    “Where… am I going?” Hindi ko alam na ako pa mismo ang magtatanong niyan.
    “You have the choice,” ani daddy. “You can stay with your tita Mariz in Switzerland, uuwi siya with her family. Pwede rin sa bahay natin sa Los Angeles, Portia… Anywhere you want. You know your tito can check on you while you’re in L.A.”
    “I can go with you, Portia…” ani Clyde.

    Nagpalipat lipat ang tingin ko sa tatlong lalaking naroon. I’ve heard them talk about my decision. Imbes na magsalita para doon ay inisip kong mabuti kung alin ang mas makakabuti sa akin.

    “Dad, Logan… can find me in those places.” Hindi ko alam kung bakit ko iyon nasabi.

    Umigting ang panga ni Clyde nang marinig ang pangalan ng lalaki. Umiling si daddy na para bang sigurado siyang hindi.

    “Hindi siya makakalabas ng bansa. As long as there’s a case. Besides, your tito will be there to make sure you’re fine,” ani daddy.
    “I can come with you, Portia…” ulit ni Clyde.

    Huminga ako ng malalim. Mas maginhawa na ang paghinga ko ngayon, hindi na gaanong masakit ang sugat.

    “I’m going to be fine…”
    “Hija,” malambing na panimula ni daddy. “Clyde can stay with you. He actually…” tumawa pa si daddy. “Even wants to marry you.”
    Napatingin ako ng matalim kay daddy. “I am not going to marry anyone…”
    Suminghap si Clyde at umupo sa aking kama. Kumunot ang noo ko habang tinitingnan siya. They’re not going to convince me to do anything stupid!
    “Pero, Porsh, mas maigi iyon para may ama ang batang dinadala mo. The child will be safer. You won’t need to be bothered by questions from the media or from your friends. Hija, isipin mo ang nakakabuti sa bata.”
    Umiling ako. That is not the answer for this. I can love my child genuinely kahit na mag-isa lang ako.
    “Of all people, ikaw dapat ang mas nakakaalam na mas nakakabuti sa bata ang kumpleto ang pamilya.”
    “I didn’t need a complete family, dad. I only want love from the people I loved the most. I only want to feel it. Kahit hindi na kumpleto. Kahit na patigi tigi na lang basta may maramdaman lang ako…” nanginig ang boses ko. Damn, stupid tears! “Iyon lang naman ang gusto ko noon.”

    Kitang kita ko ang pamumula ng mga mata ni daddy. Humalukipkip si Clyde at si Kier naman ay tumabi ulit sa akin.

    “So… you sure you’ll be fine?” ani Kier.
    Tumango ako at pinunasan ang takas na luha sa aking mga mata. Hinaplos ni Kier ang aking pisngi para saluhin ang luha.
    “Hija, I just don’t want you to regret…” nanginig ang boses ni daddy nang sabihin iyon sa akin.
    “Regret what? Regret not giving my child a complete family?”

    Hindi siya nagsalita. I figured that’s what he meant by that.

    “Why, dad? Nagsisi ka ba na hindi niyo binigay sa akin ang kumpletong pamilya?”

    Hindi nakasagot si daddy. Bumaling si Kier sa kanya at tahimik lamang si Clyde sa gilid.

    “Hindi ko kailangan ng kumpletong pamilya. Besides, if you did give me the complete family you’re talking about, wala si Maja at Kier dito. I don’t need a complete family. What I waned was your love, your care, that’s all… You didn’t marry mom for an important reason. Dahil hindi kayo magkasundo ‘di ba? Kaya mas mabuti na rin na hindi naging kayo. Kasi hindi rin naman tayo magiging masaya kung hindi kayo magkasundo. What I want was just a very natural thing, dad… Love and care… that is all. That is all…” Humagulhol na ako sa pag-iyak.

    Kitang kita ko ang mga luhang pumatak galing sa mga mata ni daddy. Humagulhol na rin siya. Tumayo si Kier at tinapik ang balikat ni daddy. Hinagod ni Kier ang likod ng aming ama. Lumapit naman si Clyde sa akin at pinunasan ang luha ko.

    “I’m sorry, Portia…” basag ang boses ni daddy nang sabihin niya iyon.

    Magkahalong galit at pagtatampo ang naramdaman ko pero nang narinig ko ang panghihina at pagkakawasak ng boses niya ay para akong natauhan. I will forgive him for hurting me. I will forgive him for anything.

    Lumapit si daddy sa akin at hinawakan niya ng mahigpit ang aking kamay. Nanginginig ang aking labi habang tinitingnan siya.

    “Sino man ang gumawa nito, I’m gonna make them pay…” mariin at nanginginig na sinabi ni daddy.

  • Kabanata 31Open or Close

    Kabanata 31
    I Promise You

    Hindi na ako binalitaan ni daddy at Kier sa mga nangyayari. Siguro ay para na rin maiwasan ang pagkakastress ko. Ganunpaman ay lagi ko silang naaabutan na nag uusap sa aking kwarto tungkol sa kaso na isinampa sa Trion at maging kay Logan.

    “Wala akong pakealam sa mga ebidensyang sinasabi ni Fuentes,” mababa ngunit mariin ang boses ni daddy.
    Suminghap si Kier. “Baka mapahamak kayo ni Tito. And how about Portia?”
    “She’ll be out of the country by then. Hindi niya na kailangang mamroblema sa lahat ng ito. I just want justice…”

    Bumulong pa lalo si Kier. Hindi ko na marinig kaya dumilat ako. Namataan niya iyon kaya tumigil siya sa pagsasalita.

    “Portia…”

    Kinusot ko ang mga mata ko. I’ve been here for almost two weeks now. Hindi na gaanong masakit ang aking sugat at gusto ko na sanang umuwi ngunit hindi pa ako pinapauwi sa condo ko. Nasabi rin ni daddy na sa kanila muna ako titira pansamantala para masiguro ang aking seguridad.

    Bumangon ako para makaupo. Inalalayan ako ni Kier kahit na hindi na naman kailangan. Lumapit din si daddy sa akin. Sinuklay ko ang buhok ko gamit ang aking mga daliri bago nagsalita.

    “Kailan ako uuwi?” tanong ko.
    “Tomorrow, Portia. As planned, sa bahay ka muna ng isang linggo bago ka aalis patungong Estados Unidos,” ani daddy.
    “Paano si Tita Irene?” tanong ko.

    Hindi pa ulit nakabisita si mommy. Ang alam ko ay naging abala siya sa kanilang business. Ang alam ko rin ay hindi pa siya nasasabihan ni daddy na buntis ako. Dad wants to avoid talking about it even.

    “Nagpaalam na ako sa kanya. You’re going to the US with Clyde…” ani daddy.
    Hindi pa nga ako nakakaprotesta ay pinutol niya na ako.
    “He’s not going to stay with you, Portia. Ihahatid ka lang niya. I cannot go with you because I have a pending case filed by Senator Fuentes. Si Kier naman ang mangangalaga ng negosyo…”

    Kinagat ko ang aking labi. Clyde has been an ass at the end of our relationship but as a person he’s nice. Hindi na ako nagprotesta.

    “Paano si mommy?” tanong ko.
    “Papunta na rito si Carina kasama si Christopher. Your sister will be here too.”

    Itinanong ko iyon dahil ang alam ko ay ayaw ni Tita Irene na pumunta si mommy sa bahay nina daddy. Kung aalis na ako ng ospital bukas at uuwi na sa bahay nina daddy, hindi na makakabisita pa si mommy sa akin.

    “Did you tell her?”
    “No, I didn’t tell her. Your mom, Portia, is very active in social gatherings. As much as possible, I want to keep this a secret but if you want to tell her. You may…” sabi ni daddy sa malumanay na boses.

    Inisip ko iyong mabuti. I can’t leave na hindi alam ni mommy ang tunay na kalagayan ko. But then again she would ask kung sino ang ama ng dinadala ko. Bago pa ako tuluyang nakapag isip ay may kumatok na sa aking kwarto.

    Si Kier ang tumayo at nagbukas kay Mommy at Tito Christopher. Nagkatinginan kaagad si daddy at Tito Christopher. Tumindig ang balahibo ko. They don’t usually meet. Actually, hindi ko maalala ang mga events kung saan nagkakasalamuha ang dalawa.

    “Portia, I’m sorry I’ve been very busy…” ani mommy.

    May mga prutas siyang dala na agad niyang nilapag sa isang mesa. Dinama niya ang aking noo na para bang nilagnat ako o ano.

    “Christopher…” ani daddy kay Tito Christopher. “Iiwan ko muna kayo para makapag usap ng maayos.”
    “Leoncio…” pigil ni mommy. “Is it true? You’re taking her to the U.S.?” Nahimigan ko ang galit sa boses ni mommy.
    “It’s her choice.”
    “Bakit hindi sa Switzerland, darling! Naroon ang tita Mariz mo! Magsasabay kayo! Then she’s going to the US alone?” Bumaling ulit si mommy kay daddy.
    “Ipapasama ko si Clyde pero hindi magtatagal iyon. Uuwi din dito pagkatapos. Carina, naroon si Arthur. Mababantayan si Portia doon.”
    “Mom, I’m fine. I’ll be okay. Doon na po ako kay Tito Arthur,” sabi ko para matigil si mommy sa paghihisterya niya.

    Tuluyan ng lumabas si daddy. Nakaupo lang si Kier sa gilid. Si Tito Christopher ay nakatayo at nakapamulsa. Nakatingin siya sa amin ni mommy, tila nagbabantay.

    “Kamusta ka na? Are you feeling better? Naghilom na ba ang sugat mo?” Umiling siya. “Is that going to cause a scar?”
    “Mom, I’m feeling better. I don’t know about the scar part. Maybe? Pero matatanggal din naman iyon.”
    “Tama nga naman. You know Katelyn’s been worried about you too. I’m so sad na kalaban ni Leoncio iyong mga naging kliyente niya. May exhibit siya ngayon sa Makati. Pangatlong araw na. We sent the Trion, del Fierro, and Carlzon Rockwell some invites pero ni isa walang dumating.”
    “Tita, don’t waste your time. Alam mo namang may nangyaring ganito…” nahimigan ko ang iritasyon sa tinig ni Kier.
    “Alam ko. I just thought they would separate those kind of issues for arts sake! And besides, it’s the Ignacios, not the Cayetanos…”

    Tumikhim si Kier. Alam kong nagpipigil na ang kapatid ko kaya ako na mismo ang sumaway kay mommy.

    “Mom, please… I hope you understand. I mean kahit na malayo kayo sa amin, I cannot assure you they would come for your invites. This is a very sensitive issue. Problemado si daddy…”
    “I know, I’m sorry. It’s all over the news last week. Some of your dad’s bodyguards got shot too.”
    “Maybe Leoncio should stop his illegal works para naman hindi ka na mapahamak, Portia…” malamig na sinabi ni Tito Christopher.
    “Walang illegal sa trabaho ni daddy,” giit ni Kier.
    “Ngayon. Pero noon, marami. At malay natin kung baka sa susunod ay magkakaroon ulit.” Tumawa si Tito Christopher.

    Bumaling si mommy kay Kier. Alam kong kitang kita niya na ang galit ng kapatid ko kaya tumayo na siya.

    “I’m going to try to visit you in your home. I believe isasama ka ni Leoncio sa kanila. Pero pag hindi papayag si Irene ay sa airport na lang pagkaalis mo…”

    Hindi na nagtagal si mommy. Akala ko pa naman makakapag usap kami ng masinsinan. Hindi ako makapaniwalang giginhawa pa ako pagkaalis niya. Kinakabahan ako tuwing nagsasalita siya at nagagalit si Kier. Baka mamaya sa harap ko pa mismo sila mag-away.

    Nakalabas na ako ng ospital. Malapit ng maghilom ang sugat at ang sabi ni Maja ay kung magkakapeklat daw ito, pwede akong magpa treatment para mag lighten. Nasa likod ko ang sugat. Ang tanging importante lang sa akin ngayon ay mabuti na ang kalagayan ko.

    Maigting ang seguridad sa bahay ni daddy. Bente kwatro oras ang mga bodyguards na nagbabantay. May CCTV kung saan-saan at trained din si Maja at Kier sa self defense at paano humawak ng baril. I want to learn too but because of my condition, I avoided it.

    Madalas bumisita si Clyde sa bahay para makipag usap kay Kier at para na rin sa akin. I can’t believe I’ll be grateful for that. I am so bored and Maja is always away with her friends. Kung wala si Clyde ay talagang nakatunganga na ako sa bahay.

    Nagsisimula na rin akong mag impake. Malapit na ang alis namin ni Clyde patungong US.

    “How’s the first trimester? Hindi ka ba nasusuka or something?” tanong ni Jade nang nakabisita sila sa aming bahay.

    Nasa sala kami at kumakain ng pizza. Isang kagat lang ang kinain ko at tapos na. Nahihiya pa ako dahil ako mismo ang nagrequest sa cook namin ng isang napakalaking pizza na may apat na flavors pero sa huli ay isang kagat lang ang ginawa ko.

    “Hindi naman…” sabi ko. “I get headaches sometimes but that’s all.”
    “Baka wala pa…” ani Tessa. “Hindi naman iyan diretsong nagpapakita ‘di ba?”
    Tumango ako at tiningnan ang pizza.
    “By the way, tuloy ka na ba ngayong Sabado?” pabulong na tanong ni Tessa.
    “Yup. I’m going with Clyde…”
    “You know Mr. del Fierro asked us about you and if you’re going out of the country…”

    Halos masamid ako sa iniinom kong tubig. Kumunot ang noo ko. Why would Rage ask them that? Tinanong ba siya ni Logan? At para saan?

    “May TRO si Logan sa’yo, hindi ba? Hindi rin naman siya makalapit dahil natamaan din siya noong nasa Bulacan kayo…”

    Hindi ako huminga saglit. Napansin ko ang pagsiko ni Jade kay Tessa. It’s okay… I need to move on. Logan’s not important anymore. Ang tanging iisipin ko lang ngayon ay ang aking anak.

    “Siguro ay sumali siya sa barilan o baka naman ay natamaan ng ligaw na bala…” wala sa sarili kong sinabi.

    Hindi nagsalita ang dalawa. Sinikap nI Jade na ibahin ang topic at nagtagumpay siya. Umalingawngaw na ang tawa namin nang nag-usap kami tungkol sa madalas na pangyayari sa opisina. I trust my friends. Alam kong alam nila na ginagawa kong sikreto ang pagbubuntis ko. I trust that they won’t tell anyone about it. Not even my child’s father… Lalo na siya, syempre.

    Hinatid kami ni mommy at daddy sa airport. Mommy was crying ngunit hindi man lang ako nakaramdam ng sakit. Hindi ko alam kung bakit hindi ako naging emosyonal sa pag alis. Siguro dahil nakakasiguro akong magbabalik ako kahit na sinabi ni daddy sa akin na mas mabuting huwag na.

    Nang nasa eroplano na kami ni Clyde ay doon pa lang ako nakaramdam ng homesickness. Sa loob ng mahigit kumulang apat na buwan ay nabago ang buhay ko. My usual routines like work, jog, and party turned into this. Hindi ako makapaniwala.

    And then it hit me… I am pregnant! Hanggang ngayon ay hindi parin ako makapaniwala.

    Will it be a boy or a girl? And… magiging… kamukha ba niya si Logan? Will he or she copy his eyes? Nanikip ang dibdib ko. Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko kung pagtingin ko sa mga mata ng aking anak ay mata ni Logan ang nakatingin sa akin pabalik. It’s going to be devastatingly beautiful.

    Pinunasan ko ang luhang lumandas sa aking pisngi. Dammit!

    “Portia, are you okay?” bulong ni Clyde sabay kuha ng tissue.
    Tumango ako at pinunasan ulit ang aking luha. Nakatingin lamang siya sa akin. Ilang sandali akong nanatiling nakatingin sa labas bago ko siya binalingan. Kitang kita ko ang pag aalala sa kanyang mga mata.
    “I’m sorry…” nabasag ang boses ni Clyde.

    Imbes na maiyak ako ay nagulat ako. Huminto ang aking luha dahil nakita ko siyang namumula ang mga mata.

    “I’m really sorry for everything…” Iling niya sabay kusot sa mga mata.

    Suminghot siya at dumilat. May mga luha sa pulang mata niya.

    “Kung hindi lang sana ako nagloko. Kung hindi lang sana ako naging makasarili, sana hindi nangyari ang lahat ng ito. I am so… so sorry. I didn’t want to lose you. Kung pwede ko lang maibalik ang lahat… Ang lahat lahat. Simula noong umpisa… If only I could turn back time, I wouldn’t let anything ruin us…”

    Kinagat ko ang labi ko. It’s over and done. I loved Clyde. He will always be my first love.

    “I can be a good father to your child if you want. But then I won’t force you. It’s going to be your choice, Porsh. I’m so… so sorry for what happened between us. I love you, Porsh. I really do. I’ve been tricked by lust.” Nanginig ang boses ni Clyde.

    Hinawakan ko ang kamay niya. Pinagsalikop niya ang aming mga daliri.

    “I know this sounds an excuse to you but I’m really sorry. Hindi ko alam kung paano mo ako mapapatawad sa lahat… lahat… If you can’t give me the love you’ve given me for the past years, then I do hope you can still be my friend.”

    Tumango ako. Iyon lamang ang maibibigay ko sa kanya ngayon.

    “I will be there always when you need me. This time, Portia, I promise. I promise you… You don’t deserve what I did to you. I’m sorry…”
    Ngumiti ako kahit na may luha pa sa aking mga mata. “It’s okay, Clyde. I forgive you.”
    “I owe you the love you’ve given me before. I owe you the forgiveness you’ve given me now…”
    Umiling ako. “I give love because I love, Clyde. I don’t give love to be loved so you don’t owe me anything.”

    Ilang oras kaming nanatiling ganoon. Tahimik kami at pakiramdam ko ay sinusubukan niyang huminahon.

    Ngumisi ako nang nakahinga na ng maluwang si Clyde.

    “You’ll find a woman who can love you more than I loved you before, Clyde… Malay mo sa U.S. mo siya ma meet.” Humalakhak ako kahit na mahapdi pa ang mga mata.
    Tumango siya at ngumisi. “I’m going to wait for your next appointment sa doctor bago ako uuwi-“
    “Clyde…” Kumunot ang noo ko.
    “Just let me, Portia. As a friend, okay? Hindi ka pwedeng mag isa sa mga bagay na ito. And I’ll be back after a month…”
    Tumawa ako. Is he serious? “Hindi ka na magkakalove life niyan…”
    Ngumisi lang siya at tumingin sa akin.

  • Kabanata 32Open or Close

    Kabanata 32
    Priorities

    Nasa Los Angeles na ako nang nag second appointment sa doctor. Hindi parin ako makapaniwala na may buhay ang laman ng tiyan ko. Hindi ako nagsusuka. Namimili ng pagkain at nahihilo lamang ang sintomas ko.

    Sinamahan ako ni Clyde sa doktor. The nurse even asked him if he’s the father of my baby. Hiyang hiya tuloy ako sa kanya.

    “I’m sorry for the hassle, Clyde,” sabi ko papauwi kami sa bahay namin sa Los Angeles.
    “It’s really nothing, Portia. You know you can always count on me,” ngumisi siya at tumingin sa kalsada.
    “Thank you so much.”

    Uuwi si Clyde limang araw mula ngayon. Palagi niya pa nga akong tinatanong kung magiging maayos nga ba ako dito ng mag-isa.

    “I’m not totally alone, Clyde…” Panunuya ko sa kanya.
    “You are not totally alone always. Pero madalas, oo…”

    Ginala niya ang kanyang mga mata sa bahay namin. Hindi lang ako ang nakatira dito. Nandito rin ang Tito at Tita ko pero madalas silang bumabyahe patungo sa ibang state para sa trabaho. Ang mga anak naman nila ay bumukod at nasa kani kanilang mga apartment na.

    “I’ll be fine. Besides, ang sabi ni tito may kasama ako tuwing aalis sila…”

    Kahit na kaya ko naman talagang mag isa, ayaw kong nag-aalala silang lahat. Tinanggap ko ang gusto ni tito na magkaroon ng kahit tagapangalaga o kasambahay tuwing wala sila. Para na rin pag lumaki na ang tiyan ko, may kaaakibat ako sa mga gawain dito. Hindi na ako nag protesta.

    “Call me always, okay?” Bakas ang sinseridad sa kanyang tono at kanyang mga mata.

    Tumango ako kahit hindi ko gagawin. I don’t want to bother anyone. Hindi ibig sabihin na willing si Clyde ay pagsasamantalahan ko na iyon. I will continue being independent. Mismong pinanggagastos ko sa lahat ay sarili kong pera galing sa pagtatrabaho at pagpipinta.

    “You should avoid social media, though…” ani Clyde.

    Alam ko na iyon at wala rin naman akong balak. Hindi na ako hahanapin ni Logan. Tapos na ang hinihingi niyang paghihiganti. Tapos niya na akong gamitin pero umiiwas parin ako sa mga bagay na maaaring maging dahilan para magkaroon ulit ng koneksyon. As much as possible I want to live peacefully.

    Nang umalis na si Clyde ay inabala ko ang sarili ko sa pagpipinta. That is my only outlet. Bukod na rin sa madalas na pakikipag tsikahan ko kay Tessa at Jade na nasa Pilipinas, wala na rin akong ibang ginagawa.

    When I finished some of my paintings, kahit na di sadya ay may naibenta ako. Pagkauwi kasi nina Tito at Tita galing sa trabaho ay may dala silang mga Canadian na bisita. Ang isa sa mga iyon ay nagustuhan ang dalawa sa naipinta ko. Ginawa ko kasing dekorasyon sa kusina at sala kaya nila nakita. Gusto kong ibigay na lang iyon but they won’t accept it. Gusto nilang bilhin ang painting ko so I took that opportunity to earn. Ngayong wala na akong trabaho, makakatulong ang di inaasahang pera sa akin.

    “Hindi mo sinabi sa akin, Portia! Bakit hindi mo sinabi? Nalaman ko lang iyon kay Clyde!” Naghihisteryang utas ni mommy.

    Nakakunot ang noo niya sa screen habang binabalik balik iyon. Malaki na ang tiyan ko at ngayon niya pa lang nalaman ang aking pagbubuntis.

    “I was shocked that Leoncio knew about this! Ang akala ko ay itinago ninyo ni Clyde ang lahat ng ito to surprise us-“
    “Bakit naman namin itatago mom?” Ngumiti ako.
    “Because I didn’t know kaya ko iyon naisip! Nang nalaman kong alam na ni Leoncio, I felt stupid! How could I be so blind! My own daughter is pregnant! Ilang buwan ka ng buntis, hija?”
    “I’m seven months pregnant po,” sabi ko sabay hagod sa tiyan ko.
    “And… is it a boy or a girl?”

    Bumuntong hininga ako. Naalala ko iyong unang beses na nalaman ko ang kasarian ng aking magiging anak.

    “It’s a boy, mom…” sabi ko.
    “Oh! That’s great, hija! When are you due?”

    Marami pa siyang tinanong sa akin tungkol sa aking baby. I told her the details and that was it.

    Nang nag walong buwan na ako ay pumunta na si Maja dito. Ang sinabi niya ay magbabakasyon lang siya at kakamustahin ang ibang kaibigan pero ang alam ko, pinlano niya na ito kahit noong maliit pa lang ang tiyan ko. Hindi ako pumayag sa pagpunta niya dahil ayaw kong ma abala siya kaya gumawa siya ng ibang rason.

    “Is it heavy?” tanong niya at umaambang tutulungan ako sa pagbubuhat ng aking tiyan.

    Tumawa ako at umiling. It is kind of heavy but I don’t want her to worry about it.

    Palagi na akong naglalakad lakad para makapag exercise. Hindi na rin ako mapakali sa sobrang excitement sa paglabas ng aking magiging anak. Pakiramdam ko, bawat sakit sa aking tiyan, kahit kaonting galaw lang ay manganganak na ako.

    “You know what? Nanganak na si Avon Rockwell, iyong asawa ni Brandon?” patiling sinabi ni Jade.
    “Talaga?” Ni hindi ko alam na buntis si Avon.
    “Yup! It’s a girl! They named her Schuyler… May ka edad ang anak mo, Portia!” Humagikhik pa siya.

    Ngumiti lamang ako. I’m not sure how I should react. Hindi ko ipapakilala ang anak ko bilang anak ni Logan. I’m actually making this a secret. I want a peaceful life so I will leave that part behind.

    Si daddy, tita Irene, Kier, at Clyde ay nasa Los Angeles nang nanganak na ako. Isang linggo lamang si daddy at Tita dahil sa trabaho. Nagtagal si Kier at Clyde pagkapanganak ko. I’m glad they’re here. Hindi sapat ang kaalaman ko sa pag-aalaga ng bata pero ginagawa ko ang lahat. Tinutulungan nila ako kahit na pare pareho kaming mga walang alam.

    “We should hire a nanny…” ani Clyde.
    Paismid akong nagsalita. “I can do it. Wala naman akong trabaho.”
    “What if you need to go somewhere? You can’t just leave the baby… For emergency purposes, we should hire a nanny…”
    “Clyde’s right, Portia. I’m gonna find you a nanny as soon as possible…” Dinagdagan pa ni Kier.

    Natutuwa ako tuwing nakikita ko silang nagpapalit ng diaper. It’s amusing. Lalo na pag nag aaway si Kier at Maja dahil lang sa pagkarga.

    “I’ll give him to Portia, Kier…” ani Maja sabay dahan dahang paglalagay ng baby sa aking braso.
    Ngumiti ako nang nakita ang nakataas niyang maliliit ng kamay. “Hello, Beau…”

    Noong unang buwan ni Beau, sobrang liit niya. Natatakot kaming lahat na kargahin siya. Kahit ako. But now, he’s bigger. And her eyes are wider too. Hindi ako nagkamali sa naisip ko noong pinagbubuntis ko siya. His eyes resembled his father’s. I love it… but then… it makes my chest hurt a little bit.

    “I heard from Jade na nag design ka daw ng interior sa isang hotel sa Cebu, is that true?”

    Karga karga ko si Beau nang nagtanong si Kier noon. Nakikinig si Maja at Clyde sa amin. Kinukuha ko ang gatas at inalog ito. Nilingon ko si Kier para sumagot.

    “Yup. It’s not bad to do freelance work. Makakatulong sa amin ni Beau ang pera,” I said defensively.
    “Why don’t you work here in L.A. instead? Mas stable kayo pag may trabaho ka dito. You don’t need to go back to the Philippines. You can even forget,” ani Kier.
    “Kier’s right, Portia… We can visit you anytime you want…”
    Ngumisi ako at umiling. “Kayo talaga. The case was stopped and everything went back to normal pero ang mga naiisip ninyo ay parang ganoon parin. I am not going back to the Philippines yet. I am enjoying Beau with me here. Don’t think too much.”
    “The case was stopped because there isn’t enough evidences both sides pero alam mo kung ano talaga ang nangyari.”
    Pinainom ko ng gatas si Beau. Ngumiti pa ako para lang aliwin siya. “Yeah, chill, Kier. And so what if I come back to the Philippines? Hindi naman ako lalapit kay Logan. I’ve learned my lesson. Ngayon pa ba ako lalapit na may anak na ako? Mas mahalaga sa akin si Beau, Kier. I want to go back to the Philippines of course because naroon ang buhay ko. My mom’s there. Hindi pa siya nakakabisita dito. How about my abandoned condo? I haven’t seen grandma’s grave in a while now… And it would be better if naroon kami ni Beau para tuwing birthday niya ay makakadalo kayo with no excuses, right?”
    “Oh! I like that…” Halakhak ni Maja. “Can I stay in your condo? I’ll be his nanny!”

    Nilapitan ako ni Maja at ginalaw galaw niya ang mga kamay ni Beau. Nagtawanan kami. She’s very fond of Beau. Mas lalo na siyempre si Kier.

    “We’ll be here on his birthdays, Portia. You don’t have to worry about that…” ani Clyde.

    Kinagat ko ang labi ko. Palaging pumupunta si Clyde dito. Ginagawa niya na yatang kusina ang Los Angeles kung makaluwas siya. Nag aaksaya siya ng pera. Kung gusto niyang bumisita, mas mabuti kung nasa Pilipinas kami ni Beau para mas madali at hindi nakakabutas ng bulsa.

    “We’re worried about you, Portia…” pagod na sinabi ni Kier.
    Ngumiti ako. “I know… Kier, nagbago ang buhay ko nang ipinanganak ko si Beau. Natutunan kong may mga mas importanteng bagay pa sa mundong ito. Mas importante kesa kahit ano. Iyon ay ang mabuhay ng may dahilan. My life is going to be all about Beau from now on. Nothing more. I want Beau to know my family, my home, the culture I’m used to. I want Beau to experience. Iyon lang ang priority ko sa ngayon. So you don’t have to worry about me. Nothing can affect me. Mas matatag na ako ngayon kumpara noon-“
    “What if Logan will show up to you?” Humalukipkip si Kier.
    “So? I’m gonna be civil. Besides, hindi naman talaga naging malalim, Kier. Apat na buwan lang kaming magkakilala. Hindi malalim.” Ulit ko.
    “Hindi malalim pero nagbunga?”
    Tumikhim si Clyde at pumagitna sa aming dalawa. “Kier, I think Portia’s right. We should think about Beau. Logan can’t touch him. Besides, wala siyang alam na may anak si Portia. As long as it’s a secret, walang problema.”
    “Hindi mo maitatago ang bata. We won’t keep him a secret, Clyde,” ani Kier.
    “Well, Logan can’t just see Portia and ask her kung may anak ba sila, hindi ba? Wala siyang alam hanggang ngayon. He even probably resumed on dating anyone so he’s pretty occupied…”

    Bumaba ang tingin ko kay Beau na ngayon ay nakapikit niya.

    “Bahala kayo, Clyde! Kayo ni Portia naman ang magkasundo. Basta ako, I have a bad feeling about this.”
    “I said chill, Kier. I am not leaving L.A. yet. ‘Tsaka na pag gusto ko nang umuwi. I’m still enjoying it here so don’t fret…”

    Kaya nanatili kami ni Beau doon. Ganoon parin ang ginagawa nila. Bumabalik ng L.A. pagkatapos ng mga dalawang buwan sa Pilipinas. Papalit palit lamang sila. Madalas ay si Kier at Clyde, minsan si Maja at daddy. I’m content with that.

    Bumalik din ako sa pagpipinta. Kahit na may nanny ay ayaw kong magtrabaho ng regular. Iniisip kong magpipinta ako at gagawa ng online gallery para sa aking mga paintings. Doon ko ipagbibili ang mga iyon. That way, hindi ko na kailangang pumasok ng opisina at mas mababantayan ko na si Beau.

    Aliw na aliw si daddy tuwing kinakarga niya si Beau. Tuwing tinitingnan ko silang dalawa ay naiisip ko kung ganito ba siya sa akin noong sanggol pa lang ako. Nangingilid ang luha ko habang tinatanaw kong sinasayaw niya si Beau.

    “My grandchild deserves a better birthday celebration, Portia!” sabay tingin ni daddy sa akin.
    Umismid ako. “This is grand! You’re all here!” Except for mom who’s in Switzerland right now.

    Tiningnan ko ang kulay blue na mga balloons sa aming bakuran. May mga batang invited, kapitbahay o di kaya’y anak ng mga kaibigan nina Tito.

    “And why the hell would you make him wear a superman costume?” angil ni Kier.
    “It’s cute!” Tumawa si Clyde habang nilalaro ang kamay ni Beau.
    “Ang ki-KJ talaga ninyo!” Iritadong puna ni Maja. “By the way, Portia, nag ri-ring ang cellphone mo. Nasa lamesa…”

    Napatalon ako at hinanap agad ang aking cellphone. Bumaling muna ako kay daddy na nilalaro parin si Beau bago ako dumiretso sa aking cellphone.

    I thought it’s a client but I’m glad Tessa called!

    “Hi!” Kumaway ako sa kanila ni Jade at ipinakita ang party. Kahit na tapos na ito ay naroon parin ang mga decorations at ang ibang guest.
    “Patingin kay Beau!” singit ni Jade.

    Nilapit ko ang cellphone kay Beau. Nagtilian ang dalawa. Ngumisi ako habang pinupuna nila ang pulang pulang labi ng aking anak. His cheeks are red too. His semi mohawk hair is now messy because of dad.

    “Ang cute! Ang gwapo!”

    Hinarap ko sa akin ang cellphone at lumayo na ako doon.

    “Syempre, kanino magmamana edi sa akin?”
    “Ah!” Tumawa sila. “Syempre nga naman ‘di ba? Kanino magmamana?”
    Pinalampas ko iyong mga panunuya nila. “I wish you were here…” sabi ko sa kanilang dalawa.
    “We wish you are here, Portia. Alam mo ba? May natanggap kami?” Nag drum rolls pa si Jade at ipinakita sa akin ang isang itim na envelop.
    “Ano ‘yan?” lito kong tanong.
    “This is an invitation from one of your recent client. Para mag exhibit ng tatlo hanggang limang painting mo sa Art Gallery with some of international artists. It’s an event na dadaluhan ng mga artists like you and some interior designers!”

    Hindi ako makaimik sa sinabi ni Tessa.

    “Why don’t you post a portfolio of your interior designs? Baka mamaya masali pa iyon!”
    “Is that legit? I can’t believe it…” Wala parin akong naging reaksyon. Hindi kaya ginogoyo lang ako ng mga ito para lang makauwi ng Pilipinas?
    “This is! Kasali nga si Architect dahil sa mga interior. Tingnan mo sa internet! Dapat ay binigay ko ito sa kay Maja para ipadala diyan kaso nakaalis na pala sila. Ang sabi, they sent you an email… Hindi ka ba nag chi-check ng emails?”

    Kinagat ko ang labi ko. Damn! Magandang opportunity ito!

  • Kabanata 33Open or Close

    Kabanata 33
    Resemblance

    “How about the Crimson, Porsh? It’s Madame Revamonte’s personal favorite. Aniya ay gusto rin daw ito ng kaibigan niya,” ani Tessa nang ipakita ko sa kanya ang aking gallery.

    Hindi ko sinasadyang mas marami akong napipinta ngayon. I’m just very inspired everyday. Minsan ay nagigising na lang ako, pagkatapos ay didiretso kay Beau at marami na akong naiisip.

    “It’s already sold. Hindi ko na iyon madadala sa Pinas. Binili ng isang business associate ni Tito na taga New York.”
    “Hey… Why don’t you just go home and paint para hindi ka na mahirapan sa pagshi-ship ng mga gawa mo?” ani Tessa na ka Facetime ko ngayon.
    “Yeah. Iyan din ang naiisip ko.”
    “So kailan ang dating mo? Don’t tell me maghihintay na naman tayo ng sunod na birthday ni Beau? Gusto ko na siyang hagkan, Portia!”
    “Hindi na. Hindi ba malapit na ang exhibit? Sasali ako kaya siguro before the dates.”
    “Sure?” Lumiwanag ang kanyang mukha, para bang binigyan ko siya ng isang napakagandang regalo.
    Umirap ako.
    “Ang akala ko ay hahayaan mo na iyong design mo kasama sa mga interior ni Architect!” ani Tessa.
    “Teka lang, hindi ba sasali si Jade?”
    “Oo, sasali siya sa furniture… Basta ha, pupunta ka?”
    “Oo na! Tinawagan din ako ni Architect kanina, ang sabi niya siya na daw bahala sa interior ko. Baka nga ipasok niya daw ako sa project niyang bago kaso nag aalangan ako.”
    “Ba’t naman?” Ngumuso si Tessa.
    “I’m not sure if I can do regular work. I’m still worried about Beau.”

    Nilingon ko ang anak kong naglalaro sa pintura. Nilapitan ko siya at kinuha ang kanyang kamay. May kulay dark green na doon. Nasa harap naming dalawa ang ginagawa kong bagong painting. It’s the color of his eyes. Kulay brown na malapit na sa green.

    “Hi Beau!” tili ni Tessa nang siguro ay namataan ang anak ko.
    “I’m sorry, malikot na e.” Ngumiti ako at bumaling ulit sa cellphone.
    “Ganyan talaga. I can’t wait to see him, really. And about regular work, maiintindihan ka naman siguro ni Architect kung gusto mo ng freelance.”
    “Hindi iyon tumatanggap ng freelance, hindi ba?”
    “Tumatanggap! Freelance kaya iyong project niya under Ayala. Hindi naman nagalit si Rage dahil doon.”
    “Talaga?” Napaisip ako doon.

    Lagi talaga akong naeengganyo sa freelance work. Hindi ko na makita ang sarili kong nagtatrabaho regularly dahil na rin kay Beau. Gusto ko ay ako mismo ang nag aalaga sa kanya.

    Kinarga ko si Beau. Mabigat na siya at sumasakit na ang braso ko tuwing kinakarga ko siya.

    “I am truly amazed…” ani Tessa.

    Huminga ako ng malalim at umupo sa sofa. Nasa kandungan ko na si Beau at tumitingin na sa cellphone ko.

    “Your body stayed the same after everything…”
    Tumawa ako. “I still work out, Tess. Hey… pag iisipan ko iyong sinasabi mo. I need to wash Beau first. I need to go…”
    “Sure thing! Inaantok na rin ako. Basta ha? I’ll call again next week.”

    Ngumiti lamang ako at binaba na ang tawag. Binaling ko ang buong atensyon ko kay Beau na ngayon ay may pintura ang mga kamay.

    “Let’s wash up now, Beau Beau…” sabay halik ko sa kanyang leeg.

    Humalakhak siya. I really like the sound of his laugh.

    “Mmma…” aniya.

    Kinagat ko ang labi ko at hinalikan ang tungki ng kanyang ilong. Pumalakpak siya at ngumiti ulit.

    Tumayo ako at binuhat siya para maligo ngunit nahagip ng aking mga mata ang painting na ginagawa ko. May kulay darkblue na sa gilid. Iyong handprint niya ay naroon na!

    “Oh, Beau!” sabi ko at suminghap.

    Hindi ko namalayan na nalagyan niya ng handprint iyong painting na ginagawa ko. Tinitigan ko ito saglit at napagtantong ayos lang din naman sigurong naroon iyong kamay niya.

    “I think you’re genius, though…” sabi ko at hinalikan ulit siya.

    Pinag isipan kong mabuti ang sinabi ni Tessa sa akin. Gusto kong umuwi ng Pilipinas dahil naroon ang pamilya ko. Dad even offered me to stay with them. Nahihiya nga lang ako kay Tita Irene kaya hindi ko tinanggap iyon. I would rather stay in my condo with Beau. Ngayon pa lang ay naiisip ko na kung ano ang gagawin ko sa kabilang maliit na kwarto para magmukha itong kwarto ng baby boy.

    “Malapit nang matapos. Okay na ang wallpaper, iyong flooring na lang ang inaayos at ang interior…” ani Maja nang tinanong ko siya kung kamusta ang ginagawang renovation sa kwarto para kay Beau.
    “Thank you so much, Maja.”
    “There’s a room in our house for Beau too. Pinagawan ni Kier.”
    “Pumayag si Tita Irene?” bakas ang gulat sa aking tono.
    “Well, wala naman ding laman ang kwartong iyon kaya bakit di papayag si mommy.”
    “Wow! Thank you so much, Maja!”

    Hindi ako makapaniwala sa lahat ng nangyayari. Simula nang dumating si Beau, mas lalo kong naramdaman ang pag aalala at pagmamahal ng aking pamilya. Beau is my biggest blessing.

    “Darling, I can’t wait. I can’t wait to see my apo!” Tumawa si mommy at ngumiti.
    “Malapit na po, mommy,” ngumiti ako.
    “Sa condo ba kayo maninirahan o sa daddy mo?”
    “Of course, mom, sa condo…”

    Sandaling nanahimik si mommy. Nasa isang resort siya ngayon sa Hongkong. May business trip daw si Tito Christopher kaya sumama siya.

    “How’s your paintings? Balita ko kay Katelyn magaganda daw ang paintings mo.”

    Ikinagulat ko iyon. Hindi kami nagkakausap ng kapatid ko. Hindi ko alam na binibigyan niya pala ng pansin ang mga paintings ko.

    “She’s going to be in this exhibit. She’s going to present the Satellite in that event.”
    “What exhibit?” Kinabahan ako sa di malamang dahilan.
    “Iyong sa Art Gallery. It’s an exhibit with international artists. Binigyan siya ng isang slot so she chose the Satellite. Is that okay with you?” Kitang kita ko ang guilt sa mukha ni mommy.

    Pinilig ko ang ulo ko dahil bahagya akong nawala sa pag iisip.

    “That’s okay, of course. Matagal ng wala sa akin ang Satellite, mom.”
    “Okay! I’m sure sasaya siya.”
    “I’m gonna be in that same event.”
    Kitang kita ko ang pagkakalaglag ng kanyang panga. “Oh? So you’ll be home before that event?”
    “Probably…” sagot ko.

    Ang akala ko ay maayos na ako sa pamilya pero tila di yata nakokontento ang sistema ko. Mapait parin ang aking nararamdaman tuwing naiisip ko iyong painting ni Katelyn na kagaya sa akin. It means so much to me. Ang malamang may kagaya nito na hindi ako ang may gawa ay parang nagpapawala sa aking mood.

    Nag iimpake na ako. Isang linggo na lang at uuwi na ako ng Pilipinas. Humilig si Clyde sa hamba ng aking pinto. Nalingunan ko siya kaya bahagya akong tumigil sa paglalagay ng damit sa maleta.

    “Are you sure you’re going back?” tanong niya.

    Nasa kama si Beau at nanggugulo ng mga damit. Hinayaan ko na siya doon para makita ko habang ako ay abala sa pag iimpake.

    Pumasok si Clyde at dumiretso sa aking kama. Kinarga niya si Beau at tinaas. Tawang tawa si Beau. Gustong gusto niya tuwing nililipad siya sa ere.

    “Yup. Di ba obvious?” tumawa ako.
    “Portia,” Nilapag ni Clyde si Beau sa aking kama. “Your son is…” Tinitigan niyang mabuti si Beau.
    “I know…” Huminga ako ng malalim.

    My son is a spitting image of his father. Mag dadalawang taong gulang pa lang siya ngunit alam ko na kung ano ang magiging mukha niya pag lumaki pa siya ng kaonti. Wala siyang nakuha sa akin kundi ang kanyang kutis. Everything from his eyes, nose, and lips resembled Logan!

    “Isang tingin lang ni Logan dito, malalaman niya kaagad.”
    “I am not going to let Logan touch Beau. And I am not going to let myself be involved with him again, Clyde. Don’t worry…”
    “You can’t keep this. What about pictures? What about friends? Makikita nila si Beau, Portia.”
    “I’m going to keep a low profile. And he’s just a child, hindi siya pwedeng maging subject ng mga issues.”
    “Hindi siya pwede sayo pero paano sa ibang tao?” tanong niya.

    I hate to admit it pero may punto siya doon. Pero hindi ko hahayaang magkaganoon si Beau. He’s just a child, for God’s sake!

    Nanatili si Clyde sa L.A. at ipinangako niyang sasabay siya sa amin pag-uwi. Hindi ko rin naman siya matanggihan dahil malaking tulong iyon. We can’t bring the nanny in the Philippines kaya naghanap ng bago si Maja. At sa airport ay si Clyde na ang bahala sa maleta dahil karga karga ko si Beau. He’s a big help.

    “It’s his first plane ride…” sabi ko habang nag boboarding kami sa airplane.

    Panay ang picture ko kay Beau. Binigyan pa siya ni Clyde ng laruang airplane.

    “Plane!” ani Beau habang tumitingin sa labas ng bintana ng airplane.

    I sent the pictures to daddy with the caption “his first plane ride…”

    Mas excited pa yata ako kay Beau sa buong byahe. Nakatulog siya ngunit ako ay hindi. Maybe because after almost 3 years, makakauwi na rin ako.

    Pagkatapos ng mahigit kumulang labing apat na oras ay naaaninag ko na ang buong Manila sa himpapawid. Kumalabog ang dibdib ko. Gising na si Beau at tulad ko ay nag eenjoy na siya sa view sa baba.

    “Manila…” bulong ko sa kanya.

    Namamangha lamang siyang nakatingin sa ibaba. Si Kier ang susundo sa amin at didiretso kami sa bahay nina daddy. Naroon na si mommy, Tito Christopher, Katelyn, Tita Irene, at Maja sa bahay nila. It’s an intimate brunch. Wala nga ang daddy ni Clyde dahil may inaasikaso ito but he’s going to be there of course.

    “Beau!” ani Kier at nilipat ko kaagad sa kanya ang pagkakakarga.
    “Ang sakit ng braso ko,” sabi ko. “He’s heavy…”

    Tinitigan ni Kier ang mukha ni Beau. Bumaling siya sa akin. I know what he’s going to say. Paulit ulit ko iyong naririnig kay Tessa at kay Jade. Not again, please.

    Kinuha ng mga bodyguards ang aming mga maleta. Pinagbuksan ako ni Clyde ng pintuan.

    “Salamat…” sabi ko sabay pasok sa loob.

    Pumasok rin si Clyde kasunod sa akin. Si Beau ay nanatiling kasama ni Kier at nasa pinakalikod na bahagi ng SUV.

    “Ayos lang ba si mommy sa bahay ninyo?” tanong ko.
    Tumango naman si Kier. “Ang sabi niya, pagkatapos ng brunch ay aalis din sila. Hindi parin sila in good terms ni mommy pero…” nagkibit siya ng balikat.
    “I’m sorry, Kier…”
    “Alam ko na ‘yan. No problem with that, Porsh. Don’t worry about it.”
    “Salamat talaga…” Para na akong sirang plaka sa paulit ulit na pagpapasalamat sa mga taong nakapaligid sa akin.
    “By the way, you have your new Chevy-“
    “What? No! No way!” sigaw ko.
    Kumunot ang noo ni Kier. “Hindi ka na nga pumapayag na tumulong kami sa gastusin sa inyo ni Beau, ayaw mo pa ng ibibigay na sasakyan?”
    “Kier, I can buy some low cost car. Nakakahiya na kay daddy.”
    “Come on, Portia. Sige na. It’s just a car…”
    Umirap ako. Simula nang namuhay ako kasama si Beau, hindi ko na kayang mag waldas ng pera basta basta. I want to live on my own. iyan din ang isa sa dahilan kung bakit gusto kong bumalik ng Pilipinas. Sa L.A. kasi nasa bahay ako nina Tito. Kung bubukod naman ako ay hindi naman papayag si daddy. At least dito, may sariling condo na ako at ang tanging poproblemahin ko na lang ay gastusin araw araw.

    Tinuro ni Kier ang bago at itim na compact car na naka park di kalayuan sa pinagbabaan namin sa bahay nila. Umiling ako ngunit di na nagprotesta dahil sa kaba.

    Hindi ko alam kung bakit ako kinakabahan gayong sila lang naman rin ang narito. Dumiretso na kami sa loob ng bahay. Sumunod si Clyde sa akin at si Kier ay buhat buhat parin si Beau.

    Nang pumasok kami sa dining room ay nakita ko silang lahat. Kahit na alam kong nandito sila ay ikinagulat ko parin ang nangyari.

    “Portia, hija!” ani mommy sabay yakap sa akin.

    Pinagkaguluhan na ni Maja at Kier si Beau.

    “Mom, I missed you,” sabi ko.
    “Portia…” si Katelyn na nakalugay ang kulot kulot na buhok ay yumakap sa akin.
    Ngumiti ako at hinagod ang kanyang likod. “Kate…”

    Bumitiw kami at tumingin ako kay tito. Tumango ako, ganoon din ang ginawa niya sa akin.

    “Is that my grandson?” ani mommy sabay laki ng ngisi.

    Dumiretso siya kay Beau at hinagkan niya ito ng ilang beses. Nahiya pa nga ako nang medyo ngumiwi si Beau. Siguro ay napansin niyang hindi niya kilala si mommy.

    “Oh he’s so handsome, Portia!” ani mommy.
    Ngumiti ako. “Thank you…”
    “Pakarga nga ako, Maja…” ani mommy at inabala na ang sarili sa kanyang apo.

    Bumaling ako kay Tita Irene na ngayon ay umiinom lamang ng wine at pinagmamasdan kami. Lumapit ako sa kanya at kay daddy.

    “Dad…” bati ko sabay halik sa pisngi ni daddy. “Tita. I’m sorry for all the trouble.”
    “Walang anuman iyon. Let’s start the brunch. The sooner we start, the faster it will end…” aniya.

    Tumango ako at naghanap na ng upuan. Nasa kandungan ni Maja si Beau habang kumakain kami. Nagsimula ang usapang business hanggang sa bumalik sa akin ang topic.

    “Are you going to stay here for good, darling?” tanong ni mommy.
    “Hindi siguro, mom. Babalik pa kami ng Los Angeles,” sabay inom ko ng tubig.
    “Oh! Will Clyde be with you pagbalik?”
    Tumigil si Clyde sa pagkain para sagutin si mommy. “Kung gusto ni Portia, tita, bakit hindi…” Ngumisi siya.
    “Oh well! But I do hope magtagal kayo dito sa Pilipinas dahil gusto ko pang makasama ang aking apo…” Tumingin si mommy kay Beau at ngumiti.

    Pinasa ni Maja kay daddy si Beau. Kumakain si Beau ng hinandang baby food doon. Kinuha ni daddy ang kutsara at dahan dahang sinubo kay Beau ang kaonting baby food.

    “Ipasyal mo siya sa bahay, Portia. Please…” hinawakan ni mommy ang aking kamay.

    Napatingin ako sa kanyang kamay na nakapatong sa akin. Tumango ako. I assured her I will.

    The next topics were about what happened in L.A. at kung bakit nga ba hindi maka bisita si mommy. Hindi ko naman siya tinatanong noon. I’m just glad that at least some of my loved ones are with me while I’m away. Kahit paano ay hindi naging malupit ang tadhana sa akin.

    “Do you want us to drop you off sa condo mo ngayon, Portia?” tanong ni mommy, nagpaparamdam na ng pag alis.
    “Hindi siya uuwi ngayon, Carina. Portia and Beau will stay in my house.”
    “Oh!” Napatingin si mommy kay Tita Irene. “Well…” Nagkibit siya ng balikat at tumayo.

  • Kabanata 34Open or Close

    Kabanata 34
    For Peace

    Sa bahay kami nina daddy tumira ng pansamantala. Ang sinabi niya ay sana kahit unang dalawang araw ko lang sa Pilipinas kaya lang ay nagtagal kami doon. Nagsimula kasi ako ng isang painting at gusto kong tapusin ito nang nasa bahay lang nila.

    Mabuti na lang at hindi naman umalma si Tita Irene. Wala siyang sinabi sa pagtagal ko ngunit hindi ko iyon sasamantalahin para magtagal pa doon.

    “Oh my God!” Patiling sinabi ni Tessa nang nakita na sa wakas si Beau.

    Kakagising lang ng aking anak. Umaga ng Sabado bumisita si Tessa at Jade sa bahay. Hindi na sila nagpaawat dahil gustong gusto na nila akong makita at pati na rin syempre si Beau.

    “Oh my God! Ang bigat niya na!” ani Tessa nang kinarga ang anak ko.

    He extended his arms for me. Ngumisi lamang ako. Ayaw niya pang makihalubilo.

    “Hi Beau! Manang mana ka sa daddy mo!” ani Jade sabay hawak sa kamay ni Beau.

    Matalim ko siyang tiningnan. Ngumiti lamang si Jade at nilaro ang kamay ng anak ko. Umupo ako at nagsalin ng juice sa kani kanilang mga baso. Nasa poolside kami ng bahay at tanging ang malaking payong lang ang nagsisilong sa umagang init.

    “I know what you’ll say… let’s not talk about him,” inunahan ako ni Jade.
    “Come on, it’s been years, Jade. I don’t mind. Ayaw ko lang sa harap ni Beau.”
    Umismid si Tessa at pinaupo ang anak ko sa kanyang kandungan. “Hindi mo sasabihin sa bata kung sino ang tunay niyang ama?”
    “I can raise him alone. My love would be enough. I love him so much. More than anything, Tessa.”

    Kitang kita ko ang pag alma sa mukha ni Tessa. Uminom ako ng juice para maibsan ang tensyong namumuo sa akin ngunit ipinagpatuloy ng kaibigan ko ang kanyang sinasabi.

    “Kahit huwag na nating isipin si Logan, you are being unfair to Beau. He deserves to know. And besides, kahit malaman niya lang. One day, he will ask. Magtatanong siya kung nasan ang kanyang daddy o kung sino? At sino ang isasagot mo? Si Clyde?”

    Nilapag ko ang juice sa mesa. Naisip ko na iyan. Ngunit hindi ko natapos ang desisyon. Gusto ko na lang munang mamuhay sa kung anong mayroon ngayon. While he’s young and innocent.

    “Logan didn’t want a child. I don’t want him to feel like he’s unwanted.” Umiling ako.

    Natahimik silang dalawa. Nginitian lamang ni Tessa si Beau dahil nagsimula itong ngumiti din sa kanya.

    “Paano mo nalamang ayaw niya?” tanong ni Jade.
    “Siya mismo ang may gustong mag pills ako. And come on, men like him?” hindi ko na tinapos dahil iniisip kong alam na nila ang dugtong.
    “Still, we can’t judge him just because of that.”

    Hindi na ako nagsalita. Hindi ko alam. Ayaw ko munang harapin ang problemang iyan. I just want to simply enjoy what Beau and I have now. Nilaro nila si Beau at Tessa habang nag-uusap kami tungkol sa mangyayari ngayong Biyernes.

    “Your designs are under Philip Constantino’s designs. At iyong paintings mo naman, ay naroon na rin sa mismong venue. Aayusin pa lang iyon next week,” ani Jade.
    “Okay lang kay Architect?” tanong ko, pang ilang beses na yata ito.
    Pinandilatan niya ako. “Of course, Portia. Bakit nga pala tatlo lang ang isasali mo sa exhibit?”
    “Tatlo lang ang gusto ko,” iyon lang ang sinabi kong rason.
    “Tranquil, Los Angeles, and Moment, ang title ng mga nilagay mo, hindi ba?” ani Tessa.
    Tumango ako.
    “Do you know Katelyn will put her own version of Satellite?” ani Jade pagkatapos ay ngumiwi. “Own version ba talaga iyon? Parang kopyang kopya ang pagkasurreal noong sa’yo. I would get it if she copied the title or coincidence lang pero iyong laman mismo ang kinopya?”
    “Hindi maiiwasan sa art na ganoon-“
    “Ano? Ano ‘yan, nagkataon lang na pareho kayo ng naisip at title na rin? The three coconuts, the big surreal moon, and the setting sun?” angil niya.
    “The painting is not with me anymore kaya hindi ko na rin pinuna…”
    “Where is that painting, by the way? Hindi ba ay nasa bahay iyon ng former president?”
    “Maybe… I don’t know…” iniwasan ko ang topic ngunit nagpatuloy si Jade sa pagsasalita tungkol sa kapatid ko.
    “Halos buwan buwan nag eexhibit iyang si Katelyn. I’m not sure if it’s because she’s prolific or wala talagang bumibenta sa kanya?”
    “Stop it, Jade. Hayaan mo na. She’s good at this so probably she’s prolific.”
    “I’m sorry, Porsh. I just really don’t like her.” Nag kibit ng balikat si Jade.

    Pinakuha ko si Beau sa napiling kasambahay. Inutusan kong paglaruin muna siya sa loob kasama si Maja dahil naroon naman sa bahay ang kapatid ko. Nagpatuloy kami sa usapang trabaho. Sinabi nila sa akin ang lahat ng gagawin doon at ang posibleng mangyari sa mga designs lalo na iyong sa interior.

    “Kung magustuhan ay pwede kang pumirma ng kontrata para iprovide iyong mga disenyong kakailanganin-“
    “But I can’t work full time-“
    “Chill! You are not going to work full time. Iyong disenyo lang mismo ang kukunin. May ibibigay lang na project so you won’t have Architect as the boss. Ikaw lang mag isa pag napili ka.”

    Inintindi ko lahat. May lista din si Jade sa mga dadalong executives bilang guests at sa mga mag s-scout ng mga para sa mga real estate. I’m not surprised that the del Fierro’s will be there. Nasa guestlist din si Logan at si Brandon.

    Napalunok ako. Alam kong pinagmamasdan nila ako habang binabasa ang mahabang listahan. I tried to act cool.

    “Asan iyong sa mga mag s-scout?”
    “There…” tinuro ni Jade ang malalaking kompanya.

    Napahinga ako ng malalim. Hindi na sasama ang Carlzon Rockwell dahil ang del Fierro na mismo ang sasalo sa mga designs na gusto nila para sa kanilang real estates o hotels. Thank God!

    “Oh! Para kang nabunutan ng tinik?” Nagtaas ng kilay si Tessa.
    “Wala…” sabi ko.
    “Pero we can’t assure you that Logan’s not there. Nasa guestlist siya. Kung gugustuhin niya ay magpupunta siya doon. Lalo na at naroon si Katelyn.” Napatutop kaagad si Tessa sa kanyang labi.
    Hindi ako agad nakapagsalita. Hindi ko alam kung dapat ko bang kwestyunin ang kanyang reaksyon o hindi. Pero bago ko pa mapigilan ang sarili ko ay natalo na ako ng kuryusidad. “Bakit si Katelyn?”

    Nagkatinginan muna sila ni Jade bago nagpatuloy si Tessa. Inabala ni Jade ang kanyang sarili sa pag inom ng juice at pag kain sa lasagna na hinanda ko para sa kanila.

    “Lagi kasing iniimbita ni Katelyn si Logan sa mga exhibits niya. Siguro ay gusto rin ni Tita Carina kaya ang alam ko, lagi siyang nasa exhibit ng kapatid mo.”
    Bumagsak ang tingin ko sa lasagna at nagkibit ng balikat. “Well, good for Katelyn. Logan probably liked her works, that’s why…”

    Alam kong worried sila sa magiging reaksyon ko pero ipinakita ko sa kanilang ayos lang. Ayos lang naman talaga. I mean, it’s been years. Kumpara noon ay ibang iba na ako ngayon. May purpose na ang lahat ng gagawin ko. This is all for Beau. Nothing can stop me from this.

    Nang nag Lunes ay lumipat na kami sa condo. Kasama ko si Mary, iyong kasambahay at nagbabantay kay Beau kung abala ako, at si Maja. Ayaw ni daddy na doon si Maja tumira sa condo ko kaya minsan lang siya pwedeng matulog dito. I didn’t encourage her too.

    “Will you two be okay here?” tanong ni Clyde habang hinihiga ko si Beau sa kulay blue niyang kama.

    Nakahilig si Clyde sa hamba ng pintuan. Naka lukot ang sleeves niya patungong siko. His hair is slightly messy too. Ngumiti ako sa kanya.

    “We will be.”
    “I am going to visit you the whole week, every night…”
    Ngumiwi ako. “Come on, Clyde… Paano iyong girlfriend mo?” Panunya ko.
    “I don’t have a girlfriend, Portia…” mariin niyang sinabi.
    “Okay… Whatever.” Tumawa ako at nakita siyang tumingin sa kanyang relo.

    Hindi ko alam kung nasobrahan ako sa kape o ano pero nitong mga nakaraang buwan ay nakikita kong busy siya tungkol sa kung ano. Narinig ko rin siyang may kausap na babae isang beses sa Los Angeles. Ayaw niyang umamin pero nararamdaman ko na may girlfriend siya. It’s not new to me but it’s been years since I saw him with another girl so…

    He’s true to his word. Gabi gabi niya kaming binibisita ni Beau. Gabi gabi rin niyang naabutan na nagpipinta ako at si Beau ay naglalaro sa gilid. I can’t thank him enough for being always there. Syempre, kahit nandito si Mary para mag alaga ay mas mabuti na rin na may kaakibat pa kami sa mga simpleng gawain.

    “So… Beau likes pasta? Sinanay mo ba siya?” tanong ni Clyde habang sinusubuan si Beau ng Ziti.

    Umupo ako sa highchair ng counter. May sariling high chair si Beau at naroon ang isang maliit na bowl ng Ziti. Sa tapat ko ay si Clyde na pinagmamasdan si Beau na kumakain.

    “More!” ani Beau, sinasalubong niya ang kutsara kay Clyde.
    “Nagkataon lang. Nag bake ako ng Ziti at Risotto, of course I let him try it and he liked it. He likes pasta…” Kinuha ko ang isang tinidor para tikman ang luto ko.
    “Though he shouldn’t eat too much of this.”
    Tumango ko. “Yup. He eats vegetables only when it’s cooked like pasta or pasta. Kaya pinapakain ko.”

    Clyde would even wait till we go to bed bago siya aalis. Hinayaan ko na rin ang ginagawa niya. I’m glad that we’re okay after everything.

    Nang nag Biyernes ay kabado na ako. Hindi naman ako madalas an kabado tuwing may exhibit kahit sa Los Angeles. Siguro ay dahil nasa Pilipinas na ako. The media would be covering it and it’s my first time to come out after years of being abroad.

    Pupunta si Kier bilang representative ni daddy. Walang kinalaman sa aming business ito ngunit dahil sa ExPa ay magkakaroon parin ng appearance ang aking kapatid.

    Sa loob pa lang ng sasakyan ay panay na ang retouch ko. Naka all black terno ako at ang nakalugay kong buhok ay nakaparte sa left side ng aking balikat. Pinasadahan ko ng tingin ang aking top at inayos ito ng isang beses. It’s revealing my cleavage and some skin on my stomach. Hindi pa ako naging ganito ka conscious sa aking suot. Crap!

    Lumabas ako sa aking sasakyan at pinatunog ito. Pumunta ako sa elevator at may nakasabay pang ibang kakilala.

    “Kamusta, Portia!? Nakauwi ka na pala!” anang isang kaklase ko sa college.
    “Yup,” ngumiti ako.
    “We thought you’d stay abroad for good because of what happened?” concerned na tanong ng kaklase ko.

    Ito ang iniiwasan ko. Bumukas ang elevator at nakita ko kaagad ang red carpet patungo sa venue. Mabilis ang click at mga flash ng camera at naglipana ang mga artists, business tycoons, modelo, celebrity, politician, at kung sinu sino pa.

    May mga reporters sa bawat sulok ang naroon. Even the clothes of the famous people were made an issue.

    Pagkatapak ko sa red carpet ay sinalubong kaagad ako ni Jade at Tessa na parehong pormal ang mga damit. Napangiti ako at napagala ang mga mata ko sa kanilang dalawa. It’s been a while since I saw them this dressy!

    “Is that Portia Cecilia Ignacio?” boses ng bading na reporter ang narinig ko.

    Crap! It was Roderick! Nasa magkabilang gilid agad si Tessa at Jade para huwag ako masyadong makakuha ng atensyon ngunit nang lumapit na si Roderick sa amin ay wala na silang nagawa.

    “Portia! It’s been a while…” nagbeso si Roderick sa akin.
    “Rod, you’re still with that same magazine?” tanong ko.
    “Yup but I’m also working as a news anchor tuwing Sabado. I’m with a TV station…”
    Tumango ako at bumaling kay Jade at Tessa nakikinig sa amin.
    “You’re displaying your works here? Years ago you told me you stopped painting!” ani Roderick at agad kong napansin ang kanyang cellphone. Nirerecord niya na ang sinasabi ko at may camera man na rin sa likod.

    Crap!

    “I stopped for a while. I guess old habits just die hard…” Ngumiti ako sabay tingin sa camera.
    “And my… you look so stunning than ever, Portia!” Pinasadahan niya ako ng tingin. “Mind telling me about your dress?”
    “Ah! I just bought this under Marc Jacobs. Hindi ako nagpadisenyo para sa event na ito.”
    “Still classy! And hindi ba umalis ka ng bansa right after the Bulacan shoot out? What happened with the case?”

    Crap! Really!

    “Rod, I think we should go. Baka mahuli na kami…” singit ni Tessa.

    Hinawakan ko ang kamay ni Tessa. Haharapin ko ang tanong na ito. Alam kong sa gabing ito ay hindi lamang si Roderick ang magtatanong tungkol diyan. Marami pang reporter ang magtatanong. Mapalad ako at kaibigan ko mismo ang nagtanong.

    “Yes. I was shot and for my security lumabas ako ng bansa. That’s my dad’s orders too and my personal decision…”
    “You’re in some sort of family feud with the Torrealbas, right? Pero that was years ago. Right now your family’s in good terms with them. Iyan ba ang dahilan kung bakit malaya ka nang nakabalik ngayon?”

    Crap! I didn’t know that part. Or he’s just over reacting?

    “Yup. I believe that at some point, people will stop fighting for a better cause… For peace…” tumango ako.
    “Pero still in feud with the Fuentes’, though. Hindi ka ba natatakot? The case wasn’t solved because of the lack of evidences in both sides. Do you still believe na sila ang may kagagawan ng lahat ng iyon?”
    “Honestly, Roderick, I just hope people would stop the feud. I hope for the best.” Tumango ulit ako. “I don’t want to give life to that issue. It’s done. It’s over. Years ago…” sabi ko.
    “You were seen with Logan Torrealba at Brandon and Avon Rockwell’s wedding years ago. What does this event suggest? Are you two still friends?”

    Halos mapasinghap ako. Lahat ng tanong ay nasa utak ko kanina pero hindi ko inasahan ang isang ito.

    “Roderick, please… We need to go…” Nahimigan ko na sa boses ni Tessa ang pagkakairita.
    “Oh!” Tumaas ang kilay ni Roderick na para bang may nahimigan siyang malaking sekreto.

    Crap! I am going to put an end to this issue.

    “Nagkataon lang iyon, Roderick. We’re friends years ago before the Bulacan event-“
    “So you’re saying na hindi na kayo magkaibigan ngayon?”

    Ramdam ko ang paglisan ng dugo sa aking mukha. Thank God for make up!

    “Hindi kami nagkakausap na. Of course because of the issues but I’m not saying that we’re not friends anymore-“
    “So kung magkikita kayo, you’ll be civil?”
    “Roderick, why are you making this a big deal?” iritadong sinabi ni Tessa.
    Hindi nakinig si Roderick sa kanya. “Of course, I would. Bakit hindi?” Tumawa ako at bumaling kay Tessa. “We need to go. I need to check my works…”
    “Thank you for the time, Portia and good luck!” ngumiti si Roderick at pinakawalan na kami.

    Parang nawala ang nakadagan sa aking dibdib. Ngayon lang ako nakahinga ng maayos. Marami pang nagtatangkang lumapit sa akin dahil sa ginawa ni Roderick pero dahil hindi kami tumitigil sa pagpasok ay hindi sila natutuloy.

    Nasa bukana na kami ng venue at kitang kita ko na ang iba’t ibang paintings. Dumiretso kami sa kung nasaan iyong akin. I even encouraged Tessa and Jade to go to their booth pero hindi nila ako nilubayan.

    Nilingon ko ulit ang malaking double doors at nakita ko ang mabilis na click ng mga camera dahil sa pagdating ng isang lalaki kasama ang ilang mga business tycoon. Nanlaki ang mga mata ko nang napagtantong si Logan iyong dumating. Naka itim na tuxedo siya at may kulay gray na necktie.

    Tumigil ang paghinga ko. He’s still the same. Hinarap niya ang reporter na sumalubong. Gusto kong magtago sa likod ng mga paintings. No… he’s not the same. He’s better. He’s more… intense. Dammit!

    He towered over the reporters. He ran his fingers in his hair. Kitang kita ko ang paglingon ng mga babaeng naroon. They’re all drawn because of him. I’m sure of it. He’s beautiful and intense. His chiseled jaw, straight nose, broad shoulders and long powerful legs would shame all the gods of Mount Olympus! Tanging ang dimples at ang pagngiti lamang niya ang nagbigay ng liwanag sa madilim niyang mukha.

    Inayos ko ang buhok ko at bumaling sa aking mga painting. Holy crap! My knees are trembling… kahit anong kalma ko ay hindi ko magawa.

    “Asan ang kay Architect? Shall we go there?” tanong ko sa dalawa.

    Dammit!

  • Kabanata 35Open or Close

    Kabanata 35
    Tranquil

    Pumunta kami sa booth ni Architect Philip Constantino. Sinamahan ako ng dalawa at naabutan naming abala na siya sa pakikipag usap sa dalawang may edad na businessmen. Nahagip kami ng tingin niya at natigilan.

    Ngumiti ako. Lumapit si Jade at Tessa sa kanya. Sumunod naman ako, nginingitian na rin ang dalawang matandang lalaking kausap.

    “Portia, long time no see!” ani Architect.
    “Yes, Architect. Thanks for this opportunity…” sabay ngiti ko at tingin ulit sa mga businessmen.

    Wala kaming panahon para magkamustahan dahil mukhang malalim ang pinag uusapan nila ng matatandang naroon.

    “By the way, Mr. Hernandez and Mr. Thomas, this is Portia Cecilia Ignacio, the one who designed some of your favorites.”

    Nakipagkamayan ako sa mga businessmen. It’s a good way to divert my attention. May isang malaking kumpanyang magtatayo ng tatlong towers na condominium sa Taguig at gusto nila akong kunin.

    “I like your works. Can we discuss some of the terms right now?”

    Nanlaki ang mga mata ko. Hindi ako makapaniwala na may balak sila sa mga gawa ko. Nilingon ko muna si Architect at ngumisi lamang siya sa akin. Is this okay?

    Naubos ang tatlumpong minuto sa pakikipag negotiate nila sa akin tungkol sa terms at sa mga deadlines. Hindi ako makapaniwala na ang nakuha ko kaagad sa exhibit na ito ay isang malaking project.

    “We’re rushing this. It’s been three years since we planned this,” anila at pinaintindi sa akin na agaran ang gusto nila.
    “I can handle it.” I’m sure I would. Marami nang tumatakbo sa utak ko para doon.

    Ilang minuto pa ang lumipas nang naging abala na rin si Jade at Tessa sa sarili nilang career. Natapos ang usapan namin ng mga businessmen ng pirmahan ng kontrata on the spot.

    “Thank you so much, Architect. I owe this to you…” nahihiya kong sinabi kay Architect Constantino.
    “No problem, Portia. You have the talent. Kamusta nga pala ang paintings mo? Did you check them?”
    “Oh!” Nilingon ko ang mga kaibigan kong parehong abala sa kani kanilang gawain. “Iche-check ko pa lang…” sabi ko.

    Wala sa sarili akong tumulak sa kung nasaan ang mga painting exhibit. Malawak ang venue kaya pinilig ko na lang ang ulo ko. I should stop worrying.

    Nang nasa linya na ako ng mga paintings kung nasaan iyong akin ay dumiretso na ako doon. May iilang mga nakatingin sa paintings ko pero hula ko ay sinusuri lamang nila ang lahat ng naroon.

    Tumayo ako sa tabi ng mga paintings ko. Nginingitian ko ang bawat dumadaan.

    “Portia, hija! You’re back?” anang isang kakilala ni mommy.
    “Yes, tita…” Nagbeso pa kami bilang pagbati. Nanatili ang mga mata niya sa aking gawa.
    “You really have such nice paintings…”
    “Thank you, Tita…” Ngumiti ako.

    Nanatili siyang nakatitig sa painting kong Tranquil, iyong kulay abelyanang mata na may handprint na hindi masyadong kita.

    “Hindi ba ay nandito rin ang kapatid mo? Is your mom here?” tanong ni Tita.
    “I’m not sure po. But Katelyn’s here… Hindi pa nga lang kami nagkikita.”
    “Ganoon ba? Hinahanap ko nga iyong kapatid mo, e,” ani Tita at napalingon sa kanang bahagi ng linya namin.

    Nilingon ko rin iyong tinatanaw niya. Pitong businessmen ang papalapit. Halos lahat ay nasa mid-thirties at ang nasa gitna sa kanila ay si Logan. Nanginig ang tuhod ko. Bumaling ulit ako kay tita, ngayon nanlalaki na ang mga mata.

    “Armando…” ani Tita sa palapit.

    Kulang na lang ay tumalikod ako at magwalk out pero hindi ko gagawin iyon. Over my dead body, hindi ko ipapakitang naaapektuhan ako.

    “Minerva…” bati ng daddy ni Logan sa aking tita.

    Nagtiim bagang ako. Ang mga alaala noon ay bumalik sa akin. Ang palitan ng bala. Ang sakit na naramdaman ko sa aking likod. Naghilom ang sugat at hindi na kita ang peklat pero sa utak ko ay sariwa pa ang mga ito.

    Ginapangan ako ng kaba. Are they going to kill me here? Tumikhim ako at hindi pinahalata ang pagpapanic dahil doon. Napatingin ako kay Logan na ngayon ay ilang metro na lamang ang lapit sa akin. Nakita kong nakatingin na siya sa akin.

    Kinontrol ko ang buong sistema ko. Ilang beses ko na itong ni rehearse sa utak ko ngunit ibang iba parin talaga kapag nangyayari na!

    “And you’re here for?” Bakas sa tinig ng kaibigan ni mommy ang pagdududa.
    “I’m here for a Carlzon Rockwell project and a painting for our house, Minerva. Hindi para sa aking negosyo…”

    Bumaling si retired General Armando Torrealba sa akin. Ganunpaman ay nanatili akong nakatayo lamang doon. I know Logan’s eyes are still watching me. Dammit! Hindi na ako gagalaw. Pakiramdam ko ay nag ugat na ang aking mga paa sa sahig na ito.

    “This is a nice painting, Tranquil…” ani retired General Torrealba.

    Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko. In front of me is the man who tried to kill my dad… And beside him is his son who… probably did also try to kill my dad but missed! Kung mamatay man ako sa kinatatayuan ko dito ngayon ay hindi na ako magugulat. These are the people who wished our family dead…

    “Thank you…” Nagawa kong sabihin kahit halos nanuyo na ang aking lalamunan.

    Lumipat ang tingin ko kay Logan. Nag iwas siya ng tingin at nakapamulsa na ngayon. He looked so intense and serious. My presence didn’t affect him at all. Pero iyon na rin naman din ang inaasahan ko.

    “Gusto ko ito. You’re Portia Cecilia Ignacio?” tanong ni retired Gen. Torrealba.

    Gumapang ulit ang kaba sa akin. Not… Not Tranquil! It’s my son’s first painting with me! Pero bakit ko nga ba naisipang isali ito sa exhibit?

    “Yes…” Nanginig ang boses ko.
    Tumitig si Retired General Torrealba sa akin. “You’re the one who got shot, three years ago right?”

    Hindi ako nakapagsalita. Ramdam ko parin ang matatalim na titig ni Logan sa akin. Tumuwid ako sa pagkakatayo.

    “I bet your father told you about what happened? We’re sorry, hija.”

    Hindi ko alam kung anong pinagsasabi niya ngunit hindi ito ang panahon para magpakitang wala akong alam. My dad thinks it’s safer for me to forget and move on. I think it’s the best for me too. I was pregnant and I didn’t need anymore stress.

    “I’m not exactly informed of what happened but I trust the justice system of the Philippines. Innocent until proven guilty,” mariin kong sinabi.
    Pumungay ang mga mata ni Ret. Gen. Torrealba at tumawa ng bahagya. “Clever girl, you are. My men got involved because of treachery from the higher ranks. Senator Fuentes had that plan and we were too blind that time. I’m sorry again, hija. Leoncio and I talked about this a few years ago bago niya inurong ang kaso laban kay Logan.”

    Pinamulahan ako ng mukha. Crap! My dad filed a case against Logan? Oh my God! Of course he did! Sinabi niyang magfa-file siya ng case but I didn’t know it’s for Logan!

    Napatingin ako kay Logan na nag-iwas ulit ng tingin sa akin ngayon. Tiningnan niya ang aking painting na Tranquil bago bumaling sa katabing businessman.

    “Logan, is your decision final? One painting kahit marami namang magagandang paintings sa exhibit na ito?” tanong ni Ret. Gen. Torrealba.

    Parang kinukurot ang puso ko at hindi ko alam kung bakit.

    Tumango si Logan bago nagpasyang umalis sa kinatatayuan.

    “I’m done for today. I’m getting Katelyn Cayetano’s Satellite…”

    Nalaglag ang panga ko. Sumunod kay Logan ang mga businessman na kasama. Naiwan si Ret. Gen. Torrealba sa aking gilid. Hindi ako makahinga habang tinitingnan silang palayo.

    “I like your works, hija. I might drop by here later. Titingnan ko kung ano ang babagay sa bahay.” Ngumiti ang matanda sa akin. His eyes twinkled behind his eye glasses.

    Tumango ako at ngumiti pabalik kahit na naninikip na ng husto ang aking dibdib. Can I just get all my three paintings and return them at home? Parang ayaw ko nang sumali sa exhibit.

    “Thank you…” Nabasag ang boses ko.

    Tumulak na si Ret. Gen. Torrealba kasama ang aking Tita. Nag usap sila tungkol sa business at nanatili akong nakatayo doon, tulala.

    Nilingon ko ang mga paintings na ginawa ko. Nag ingit ang gilid ng aking mga mata. I want to remove all of them and pack them up right now…

    “Portia…” Isang pamilyar na boses ang narinig ko.

    Nilingon ko ang kapatid kong naka nude skin tight long dress. Pilit kong inurong ang mga luha sa aking mga mata at hinarap siya ng nakangiti.

    “How’s your exhibit?” tanong ni Katelyn at humalukipkip.

    Magkasing puti kami, parehong nagmana kay mommy. Only that her body’s fuller than mine. Her lips are full and red. Her hair curled naturally on her shoulders.

    “Fine. Yours?” Crap! Dapat di ko na iyon tinanong.
    “Very good!” Pumalakpak siya. She’s in good mood. Of course! “Alam mo ba? Binili ang tanging nilagay ko sa exhibit na ito? If I brought more pieces, everything will probably sell! Ikaw? Alin ang nabili dito?” Tiningnan niya ang tatlong paintings ko.
    Umiling ako. “Wala pa…”
    “Wanna see mine?” she asked with intense eager.
    “Sure… Asan?” tanong ko.
    “Let’s go!”

    She even held my hand. Binaybay namin ang linya ko at pagkalabas ay tatlong hakbang pa kanan bago ang linya niya. Sa malayo pa lang ay kita ko na. Kasing laki ito ng gawa kong Satellite.

    My jaw dropped when I saw what she did. It’s… amazing! It’s more detailed than mine! It’s more surreal and more colorful. Para bang lahat ng hindi ko naisip noon ay nagawa niya sa kanyang bersyon ng Satellite.

    “Ang ganda!” puri ko pero sumikip lang lalo ang dibdib ko.

    Hindi ko alam kung bakit ganito ang nararamdaman ko. I felt betrayed. Parang may parte sa aking gumuguho at wala akong magagawa kasi tama ang lahat. Mas maganda ito kumpara sa akin. Parang walang wala ako. Parang ang amateur ng gawa ko kumpara sa ginawa niya sa Satellite.

    “Thanks!” ani Katelyn.

    The big moon, the three coconut trees, the setting sun, the orange sea, the dark blue night sky, and some stars… Everything’s perfect!

    “Hindi ko naman ginaya ang sayo. Kung ginaya ko, sana ay pareho lang tayo ng gawa, hindi ba?” Humalukipkip si Katelyn.
    “Of course…” matamlay kong sinabi.

    Ngumuso si Katelyn ngunit bakas parin ang kanyang ngiti. Hindi ko alam kung ano pang idudugtong kaya laking pasasalamat ko nang narinig ko ang boses ni Tessa at Jade.

    “There you are, Portia!” ani Tessa sa isang maligayang boses.

    Umismid si Katelyn at bumaling sa nagtatanong na celebrity sa gilid.

    “I’m sorry but it’s already sold. If you want, you can check my sister’s works. Portia Cecilia Ignacio’s works! Porsh…”

    Nilingon ko si Katelyn. Nilahad niya ang kamay sa akin para ituro ako sa dalawang celebrity na naghahanap ng painting.

    “Natipuhan nila iyong akin but you know it’s sold. Want to help you out so…” Nagkibit siya ng balikat.
    Ngumiti ako sa dalawang artistang naroon. “You might want to see my paintings. They’re not as big as Satellite but they’re still… good…” Naiilang kong sinabi.
    “Sure… Tara?” Kumapit ang babaeng artista sa kanyang boyfriend.

    Sumunod ako sa kanila. Sinenyasan ko lamang si Katelyn sa pag alis ko. Sumunod si Tessa at Jade sa akin.

    Wala na ako sa sarili habang papalapit kami sa aming linya. Mabilis akong naglakad para maabutan ang dalawa at makausap sila.

    “These are my pieces. This one is Los Angeles. I used oil. Dito naman sa Tranquil, I used acrylic and pastels. Here in Moments, I airbrushed the acrylics.”

    Tumango lamang ang dalawa sa gawa ko.

    “I like the Los Angeles…” anang lalaki sabay ngiti sa akin.

    I felt relieved. Dapat ay hindi ko sinama ang Tranquil dito. Hinding hindi ko na uulitin ito. Ilang sandali ko pa silang kinausap tungkol sa inspirasyon ko sa gawa kong iyon. Tinanong pa nila ako kung saan ako gumraduate noong college at ang mga work experience ko sa Los Angeles. In the end, they bought my painting. Marami pang tumitingin doon pero ayaw ko nang manatili.

    “I’m done for today…” sabi ko kay Tessa pagkatapos kong iwan ang magkasintahang artista.
    “What? You are?”

    Naglakad ako palabas ng aming linya. Sumunod ang dalawa sa akin. Ayaw ko nang magpaliwanag sa desisyon ko. Hindi ko alam saan ako magsisimula. Natigil ako sa paglalakad nang nakita ko si Logan sa may hall. Surrounding him were a bunch of businessmen. His father was talking with another man. Kausap ni Logan ang ilan pang kasing edad niyang businessmen.

    Natigilan si Logan at biglang sumilay ang ngiti sa kanyang labi. Sinundan ko kung saan siya nakatingin at nakita kong ang dulo nito ay si mommy at Katelyn na papalapit sa kanya.

    Bumagsak ang mga mata ko sa sahig. My mom’s here… Kinagat ko ang aking labi at pumikit ng mariin. That’s okay… I should focus on my priorities.

    Nilingon ko si Tessa. Kitang kita ko ang kaba sa kanyang mga mata. Jade’s chatting with a client already.

    “Yup. And can I take down Tranquil? Aalisin ko lang doon, sasabihin ko sa organizer.”
    “I guess you may…” ani Tessa. “Why?”

    Nagtiim bagang ako. I just don’t want it there. Nagkamali ako sa pagpili noon.

    “Let’s talk to the organizers then… But you can always tell the clients it’s already sold. Para hindi na mabili…”
    “I want it down,” simple kong sinabi.
    Ngumuso si Tessa at tumango. “Let’s ask the organizers to take it down then…”

    Tumango ako. Inaya ako ni Tessa patungo sa mga booth para makausap ang mga organizers. Hindi na muli ako lumingon kay Logan, o kay Katelyn, o kay mommy. That’s okay… It doesn’t matter, anyway.

  • Kabanata 36Open or Close

    Kabanata 36
    Better Father

    Kinausap namin ni Tessa ang organizers. Pumayag sila na kunin na ang paintings ko. Nahiya tuloy ako dahil isang malaking opportunity ang mapabilang dito pero parang hindi ko pa naappreciate.

    “Sayang, Portia…” ani Tessa.
    “That’s okay. I’m fine with what I have now. May offer ako doon sa three towers at nabili rin ang Los Angeles,” nagpatuloy ako sa paglalakad.

    Kahit na patungo kami kung nasaan sina Logan kanina, mas kampante na ako ngayon. Aalis na ako. Uuwi sa condo at magpapahinga. I would be more comfortable with Beau.

    Papalapit kami sa kung saan sina mommy, Katelyn, Logan, at iba pang mga businessman. Kinakabahan ako ngunit hindi na tulad sa kabang naramdaman ko noong una.

    Nahagip ako ng paningin ni mommy. Dalawang beses niya akong tiningnan bago napagtantong ako iyon.

    “Portia!”

    Nabulabog ang munting pagtitipon nila dahil sa pagtawag ni mommy sa akin. Silang lahat ay napatingin sa akin ngunit nanatili ang mga mata ko kay mommy. Nilahad ni mommy ang kanyang kamay para salubungin ako.

    “Porsh…” nagbabantang tawag ni Tessa sa akin.

    Hindi ko na siya nilingon. Dumiretso ako sa kamay ni mommy at sinalubong siya ng besa. Hinagod ni mommy ang likod ko at tumingin siya kay Logan.

    “Have you seen Portia’s works now?” ani mommy kay Logan.
    “Nadaanan namin kanina, Tita,” mariing sinabi ni Logan.

    I know until now, wala pang alam si mommy tungkol sa amin ni Logan. Wala siyang alam kung sino ang ama ni Beau. Hindi ko nga lang alam kung sadya bang ginawang sikreto iyon ni daddy o talagang hindi na nakealam si mommy sa kung sino ang ama ni Beau.

    Alam niya rin ang tungkol sa shoot out. Yes, I introduced Logan to her. Sinabi kong kaibigan ko si Logan at alam niyang ang mga primary suspect sa Bulacan shoot out ay ang mga tauhan sa kompanya ni Logan. I expect her to at least be cold or just casual at him but I was wrong. I guess time heals… Everyone does move on. Ako lang yata ang naninibago sa lahat ng ito.

    “Hindi niyo natipuhan?” Bumaling si mommy sa akin ng nakangiti.

    It’s like she’s expecting us to still communicate like how we were before. Tumikhim ako at ngumiti pabalik kay mommy.

    “Nabili na po lahat, mom, so it doesn’t matter,”
    “Oh! Portia…” napatutop si mommy sa kanyang bibig. “I thought…”
    “Ang akala ko wala pang nakakabili, Portia?” Katelyn said.
    “Nabili na,” sabi ko. “Thanks Kate…”
    “Good for you, Portia…” Malambing na tono ni Katelyn.
    Ngumiti ako at nilingon ulit si mommy. “I have to go.”
    “What? Bakit? Kakasimula lang, ah? Excuse us… You two chat…” utos ni mommy kay Logan at Katelyn.

    Napatingin ako sa dalawa. Nakatingin si Logan sa akin, hindi mabasa ang kanyang mga mata. It’s almost pitch black. Tulad nang dati tuwing galit siya…

    Hinigit ako ni mommy palayo sa kanila. Nagpatianod ako sa kanyang paghila. Sa gilid ng aking mga mata ay namataan ko na si Tessa at Jade na parehong nag-uusap na at naghihintay sa akin.

    “Portia, you know that your friend Logan isn’t the mastermind of the Bulacan shoot out case, right?” marahang sinabi ni mommy.

    Hindi ko alam kung bakit ni mommy sinasabi ito. Hindi ako agad nakapagsalita dahil pinag iisipan ko pa ang sadya niya.

    “You act like you two were not good friends years ago… You introduced us to him,” nahimigan ko ang disappointment kay mommy. Para bang isang malaking pagkakamali ang nagawa ko.
    “We were good friends, mom. Years ago, like what you said-“
    “So you still believe that he’s the mastermind of the incident? Portia, alam na ng daddy mo na si Sen. Fuentes ang mastermind. Hindi nga lang nahatulan dahil sa kakulangan sa ebidensya. The Torrealbas are out of it…” Nakakunot noong sinabi ni mommy.
    “I know, mom-“
    “Kung ganoon bakit ganoon ka makitungo sa dati mong kaibigan? Oh well, I can’t judge you then. Are you sure you’re going? This is a good exhibit since matagal ka nang hindi nagkakaroon ng solo exhibit, hindi ba?”

    Pagod akong bumuga ng hininga. Inayos ko lamang ang buhok ko nang makabawi ng ng emosyon. Tumuwid ako sa pagkakatayo.

    “Yes and I’m happy. Marami akong naging offer. I have other things to do, mom.”
    “Well then, I won’t stop you.”

    Tumango ako at pagod na nilapat ang pisngi sa pisngi ni mommy.

    “Katelyn, Portia’s going!” tawag ni mommy kahit na wala na akong balak na magpaalam sa kapatid ko.
    “Porsh, aalis ka na talaga?”

    Lumapit si Katelyn sa akin at nagbeso na rin. I was shocked at the gesture. Her smile looked genuine and warm. Pagod akong ngumiti pabalik.

    “Yeah, I have to go now…”
    Tumango si Katelyn at kumaway sa akin.

    Walang pag aalinlangan akong tumalikod sa kanila. Ni hindi ko na sinulyapan si Logan. Dire diretso ang lakad ko palabas kasama si Tessa at Jade. May iilang reporters kaming nadatnan sa labas. Naghihintay sila ng maiinterview at hindi na ako nagulat sa mga tanong tungkol sa muling pagkikita namin ni Logan.

    Pagkatapos kong sagutin ang mga iyon ng pormal at ditiyak ay dumiretso na ako sa parking lot. Panay ang pagtatalo namin habang tinatanggap ko sa valet ang aking sasakyan.

    “You two should stay. Isa pa, nandoon pa si Architect. Hindi ibig sabihin na umuwi ako, uuwi din kayo…” sabi ko dahil nagyayaya nang umuwi si Tessa.

    Alam kong ayaw pa ni Jade na umalis. Lalo na ngayong nakakuha siya ng isang malaking offer. Si Tessa naman ay nagpasundo na kay Lloyd kaya nagyayaya ng umalis at sumama pa sa akin.

    “It’s still early, my God! It’s not even dark yet!” sabi ko.

    Nagsimula kasi ang event ng mga ala una ng hapon. Saktong alas dos ang dating ko kanina at ngayon, papalubog na ang araw.

    “Oo nga naman, Tessa. Sus! Excited ka lang makapiling si Lloyd kahit na araw-araw naman kayong magkasama.” Pumalakpak si Jade.

    Ngumiti naman ako. I’m happy that my friends enjoyed this opportunity. Masaya na rin ako sa mga natanggap ko. Malaking tulong ito sa amin ni Beau.

    “Jade… Hanggang alas otso lang tayo, ha?” Iritadong sinabi ni Tessa.

    Sumakay ako sa aking sasakyan at binaba ang salamin para marinig ang pinag uusapan nilang dalawa.

    “I can’t believe I’ll be part of that team, Tess! Laking tuwa ko!” ani Jade.
    “Oh! Manlibre ka sa amin, ha? Ikaw yata ang may pinakamagandang offer ngayon satin.”

    Isang international project ang gagawin ni Jade kasama si Architect. Freelance iyon at hindi proyekto ng del Fierro kaya excited siyang makaranas ng wala sa kanyang nakasanayan.

    “Sige ba! Bukas? Drinks on me…” ani Jade.
    Umiling ako at tumawa. “I can’t go out and party. Beau…” sabi ko na parang sapat na dahilan ang pangalan ng aking anak.
    “Oh, come on! It’s just a few drinks, Portia. Papatulugin muna natin si Beau bago tayo aalis,” malambing na sinabi ni Jade.
    Magpoprotesta na sana ako ngunit pinutol niya ako.
    “Ilang taon ka sa America, Portia, at alam kong wala kang buhay don. No night life, no anything… so this is just one night. Isang gabi lang to make up for all those years…”
    Tumango pa si Tessa na parang gustong gusto niya ang ideya ni Jade.
    “I am not going to do that,” sabi ko. “Jade, I always bump into Logan when we’re in a club at BGC.”
    “That was before, Portia. Ilang taon na ang lumipas. And you bump on him on the dancefloor. Hindi na tayo sasayaw. Pure catch up and that’s all…”

    Natauhan ako sa sinabi niya. Right! That was before. Bakit ko iisipin na kakausapin ako ni Logan sa isang bar tulad noon? That’s stupid! He didn’t even directly talk to me in this event. Doon pa kaya?

    “Dinner and drinks on me. Patulugin mo muna si Beau bago umalis,” sabi ni Jade.
    “Hindi na ako umiinom. I’m not even sure if I can handle hard drinks…” palusot ko pa.
    “Then we’ll drink wine, senyora. Just… loosen up! Nasa Manila ka na! You have friends here. You’re in the top of the social pinnacle here. Live it!”
    Umirap ako at sumuko na sa kanyang pagyayaya. “Okay. Tomorrow, then. I need to go now…”
    “Thank you!” ani Jade at lumapad ang ngisi.

    Iniwan ko silang dalawa doon. Dumiretso din ako sa condo. Binura ko lahat ng bagay na bumabagabag sa akin. Si Beau na lang ang tanging inisip ko.

    “Maja, kumain na si Beau?” tanong ko sa kapatid kong nadatnan kong nagbabasa ng magazine.
    “Oh? Ang aga mo, Porsh. Yup, kumain na ng hapunan si Beau.”

    Tumango ako at kinarga ang anak kong naglalaro ng mga leggo sa tabi ni Maja. Hinayaan kong mawala ang sarili ko sa kanyang mga matang kulay abelyana. Madilim ito ngayon. Ganito ito tuwing gabi.

    “Mamm…” Ngumiti siya. Ang mapupulang labi ay mas lalong nadedepina.
    “Beau…” malambing kong sinabi.

    Umupo ako sa sofa. Nahagip ko ang mapanuring tingin ni Maja sa akin.

    “Bakit ang aga mong umuwi? I thought you’re going to be late tonight?”
    Huminga ako ng malalim. “May nakuha na akong offer, ‘tsaka nagbago ang isip ko. Ayaw kong ipagbili ang isa kong painting.”
    “Logan’s there?” diretsahan niyang tanong.

    Isang titig ko lang sa kapatid ko ay nakuha niya kaagad ang sagot.

    “Naku! Anong nangyari? I bet it’s bad? How about the media?” tanong ni Maja.
    “I know how to answer the media. Hindi ko nga lang alam na magkaibigan na si daddy at si Retired General Torrealba. Nag usap kami kanina,” sabi ko.
    “Of course, Porsh… They were serious with their transactions with us. Totoong nangailangan sila ng baril at hindi iyon dahil lang gusto nilang kumalap ng ebidensya.”

    Kumawala si Beau sa akin at kinuha niya ang mga leggo. Hinaplos ko ang buhok niya habang naglalaro siya. Nagulat ako nang bumaba siya sa sofa at nagsimulang tumakbo patungong kitchen.

    “So… Trion is still alive?”

    Tumayo ako para hagilapin ang aking anak. Narinig kong sumigaw si Mary na siguro’y nagliligpit ng gamit doon. Kinuha ko si Beau na pilit na hinihila ang apron ni Mary.

    “Sorry, Mare…” sabi ko at bumalik ulit sa sala para kausapin si Maja.

    “Yes, Trion’s still alive. Si Ret. Gen. Torrealba parin ang namamahala noon.”
    Tumango ako. “Dad filed a case against Logan 3 years ago?”
    “Dad was frustrated. Hindi niya alam kung sino ang sisisihin. I bet he’s also guilty. That bullet was for him.”
    “Bakit si Logan ang kinasuhan niya? What made him think that Logan shot me?” napatanong ako.
    “Nagpaputok din ng baril si Logan noon. And yes, most of the men were from Trion. Logan is part of Trion… At naroon siya. Sino pa ba ang pwedeng ituro? And he’s not only part of Trion, he’s head of Trion, Porsh… Kahit ako, inisip kong kasalanan niya. Kahit si Kier, Porsh. And I know you also believed that…”

    Kumawala ulit si Beau sa akin. Nagiging malikot na siya. Kaya madalas ay hindi ko siya magawang iwan.

    “Nalaman din namin that same week na hindi siya ang nakabaril sayo. Pero dad wants justice to be served. Inisip naming isa siya sa mastermind ng lahat ng iyon…” Nagkibit ng balikat si Maja.
    “At paano naging maayos ang lahat?” napatanong ako.
    “Nang nag usap si daddy at si Ret. Gen. Torrealba, humingi ng tawad si daddy sa nangyari. Humingi rin ng tawad si Ret. Gen. Torrealba kay daddy. Napagtanto kong napakabait ng daddy ni Logan. Hindi ko magawang isipin na kaya niyang patawarin si daddy sa lahat ng iyon. I mean… it’s cost him his wife, you know. They’re civil with each other now… dad and him.”

    Huminga ako ng malalim. Kahit paano ay naliwanagan ako sa mga nangyari. Tiningnan ko si Beau na ngayon ay nakaupo na sa carpet at tumitingin sa magazine ng mga sasakyan.

    “Good for dad. Hindi ko alam ang lahat ng ito. Actually, ayaw ko nang alamin pa,” sabi ko.
    Tumango lamang si Maja. Maybe she understood what I meant by that. There’s no point in anything kapag nakapag desisyon ka na sa isang bagay.

    Ilang sandali ang nakalipas, ilang beses ko nang naikarga si Beau at ilang beses na rin siyang kumawala.

    “Maja, aalis ka ba bukas?”
    “Sa umaga hanggang tanghali. Bakit? May gagawin ka?”
    “Yup… Jade demands a night out. Pagbibigyan ko dahil simula sa Lunes, magiging abala ako sa project na nakuha ko.”
    “Ayos lang. Uuwi naman ako bago gumabi kaya ako na ang bahala kay Beau kapag wala ka.”

    Hindi ko alam kung paano pasalamatan si Maja. Alam kong maaasahan din si Clyde pero ayaw kong guluhin ang kanyang schedule. Alam kong abala siya sa negosyo at sa iba pang mga bagay.

    Nang sa wakas ay napagod na si Beau sa kanyang paglilibot sa condo ay dinalaw na siya ng antok. It’s almost ten when I saw his sleepy eyes. Kinarga ko ulit siya ng marahan para ideretso sa kanyang kama.

    Nanonood ng TV si Maja at mukhang nagmamarathon ng isang series. Hinayaan niya akong alagaan si Beau ngayon pagkat alam niyang wala ako bukas.

    Hiniga ko si Beau sa kanyang kama at nilagyan ng kumot. Hinawakan ko ang maliit niyang kamay. Hindi ako makapaniwala na ang anak ko ang magpapabago sa mga pananaw ko. Siya ang nagpapatunaw sa galit at pighati ko noon. Humiga ako sa kanyang tabi, nag iinit ang gilid ng aking mga mata.

    Kaya naming ‘tong dalawa. I’ll be okay basta nandiyan lang siya. Ayos lang sa akin ang lahat basta magkasama kaming dalawa.

    Dahan dahang bumukas ang pintuan. Tipid ang ngiti ni Maja nang sumungaw siya doon. Ngumiti ako pabalik.

    “Porsh…” marahan niyang sinabi. “What happened in Art Gallery?”
    “Bakit?” napabangon ako. Sinuklay ko ang aking buhok.
    “Umuwi ka ba ng maaga dahil kay Katelyn at Logan?” napapaos ang kanyang boses nang sinabi iyon sa akin.

    Ipinakita niya sa akin ang kanyang cellphone. May pictures doon na magkasama si Katelyn at Logan. My sister’s watching Logan’s expression habang si Logan ay natatawa sa isang eksena o taong wala sa larawang iyon. The caption says: Real Estate Tycoon and bachelor Logan Torrealba is dating an artist?

    Binalik ko kaagad ang cellphone ni Maja sa kanya.

    “She’s your sister. He’s dating her?” marahan niyang tanong. “She’s dating him?”
    “Hindi alam ni Katelyn ang tungkol sa amin ni Logan,” simple kong sinabi.

    Bumangon ako para iwan na ang tulog na si Beau. Naisipan kong doon na matulog pero dahil sa usapan namin ni Maja ay kinailangan naming lumabas.

    “But he… he knows you two are sisters… Really? What an ass!” Tumaas ang boses ni Maja. Mabuti na lang at nasa sala na kami. “Alam kong mukhang hindi naman sigurado ang balitang ito pero… for Pete’s sake! I can’t believe it… I can’t believe he’s the father of my nephew! He’s an asshole, Portia!”

    Sumikip ang dibdib ko. I don’t know what to say to her.

    “I know he’s an asshole. Noon pa man,” iyon lang ang tangi kong nasabi.
    “My nephew deserves a better father…” umiling si Maja at padabog na umupong muli sa sofa.

  • Kabanata 37Open or Close

    Kabanata 37
    Malaya

    Umaga ng Sabado ay abala ako sa pakikipaglaro kay Beau. Bumisita si Clyde at Kier nang nagtanghali kaya mas dumami ang kalaro niya.

    “Can I bring him to a children’s party, Porsh?” tanong ni Kier.

    Ngumiti ako at tumango. Hindi ko nga lang alam kung kakayanin ba ni Kier ang kalikutan ni Beau.

    Hinintay nilang dalawa na makabalik si Maja bago nagpaalam para umalis. Parehong may mga importanteng dadaluhang dinner. I didn’t ask for details. Lalo na kay Clyde na kung makapag explain ay parang nagtatanong ako.

    “It’s a business meeting with some clients. Na postpone kasi kagabi kaya ngayon gaganapin. Pagod na ako pero kailangan ko paring pumunta,” ani Clyde.

    Tumango ako. Well, if it’s a business meeting with a girl I hope he knows that I won’t mind. Hindi niya na kailangang sabihin sa akin ang buong detalye tulad ng madalas niyang ginagawa.

    “Maja…” tawag ko habang pinagmamasdan ang tulog na si Beau.

    Dahan dahan kong kinarga ang anak ko. Tumayo si Maja at sumama sa akin sa kwarto ni Beau.

    Napagod ang anak ko sa maghapong pakikipaglaro ni Clyde at Kier sa kanya. Nalungkot nga ako dahil napagtanto kong wala siyang kalarong ibang bata. Tanging si Clyde at Kier lamang ang kanyang kalaro.

    “Maraming salamat talaga, Maja.”
    “That’s okay. I can’t bear mom’s continuous naggings every day kaya mas gusto kong dito. And you know I can’t get enough of Beau.”

    Nilapag ko si Beau sa kama. Mahimbing na ang tulog niya kahit alas otso pa lang ng gabi. Naisip kong baka magising siya ng madaling araw. Nakauwi na siguro ako pagkagising niya kaya ayos lang din.

    “Napagod ata si baby. Panay ang takbo nila ni Clyde kanina,” humagikhik si Maja.
    “Oo nga, e. I wonder how he’ll react pag may ibang bata. Sa U.S. hindi rin siya madalas nahahalo sa mga bata…” humalukipkip ako at tiningnan ang anak kong tulog na tulog.
    “Why don’t you introduce him to his cousins. Dalawa ang ka age niya, hindi ba? Lalaki pa ang isa…” Nag ngising aso si Maja. “Kidding. One look and I’m sure Logan’s cousins can tell…”

    Humalukipkip si Maja at pinagmasdan na rin ang anak ko.

    Hindi ko na siya kailangang pagsabihan sa mga gagawin. Besides, hindi ko naman siya iniwang mag isa. Naroon naman si Mary na kaakibat niya sa pag aalaga habang wala ako.

    Tumunog ang aking cellphone habang nagdadrive ako. Natagalan ako dahil inisip ko pa kung magpapasundo ako kina Tessa o gagamit ako ng sariling sasakyan. Hindi kalayuan ang pupuntahan namin kaya dapat ay hindi na ako nagdala.

    “Nasan ka na? Kumakain na kami,” deklara ni Jade.
    “Malapit na ako. Paparking na…” sabi ko.

    Sa isang chinese restaurant kami kumain sa BGC. Doon pa lang ay tila nagbaga na ang mga pinag usapan namin simula sa mga dating kaklase hanggang sa mga bagong business ventures na naiisip.

    “So you’re still active in ExPa?” mapanuring tanong ni Tessa sa akin.
    “Si daddy ay active parin. After that incident, hindi na nga lang siya pumupunta. Nandyan naman si Kier para mag represent. Kanina niyaya ako ni Kier na magvolunteer ulit.”
    “Hindi ka ba pinagbawalan ng daddy mo na magvolunteer doon?”
    “Walang sinabi si daddy. Anyway, hindi naman kasalanan ng ExPa ang nangyari. It’s just bad memories. Siguro mas mabuti na ring maging active muli ako doon para matabunan ang mga alaalang ganoon.”

    Tulad ng ipinangako ni Jade, dinala niya kami sa isang bar na hindi kasing wild ng madadalas naming pinuntahan. Pula ang sofa at ang mga lights sa bar na iyon. Pula kahit ang paningin ko. Ang kulay black na tube dress ko ay nagmumukhang maroon dahil sa lights.

    Isang malaking sofa ang kinuha niya at agad na nag order ng mga mamahaling wine. She was serious. Natawa ako.

    “Here is what you want…” ani Jade.

    Nagsalin ang waiter sa aming mga wineglass. Ganoon pa man ay hindi niya nakayang hindi umorder ng hard liquor. Isang bote ng Henessy ang nakatayo sa gilid ng wine.

    “Cheers to my newest gig!” ani Jade at tinaas ang kanyang wineglass.
    “And to Architect Philip Constantino!” humagalpak si Tessa.
    Lumapad ang ngisi ko at binangga ang kanilang mga kopita.
    “Tessa, you’re ruining my toast!” ani Jade pero ininom parin ang wine galing doon.

    Uminom din ako sa wine. Nangalahati ako bago ko iyon nilapag.

    “Hindi ba may girlfriend si Architect?” tanong ko.
    Nilingon ako ni Jade at nagkibit siya ng balikat.
    “Wala na, Jade?” tanong ni Tessa.

    Napag usapan namin ang buhay ng dati naming boss. Limang taon ang tanda noon sa amin at bachelor parin hanggang ngayon.

    Tumuwid ng upo si Jade, diretso ang kanyang mga mata sa pintuan ng Scarlet. Napansin namin ang reaksyon niya kaya sinundan namin ang linya ng kanyang mga mata.

    Halos mahilo ako nang nakita ko doon si Logan. Am I dreaming? Namamalikmata ba ako? Mag isa siyang pumasok at ginala ang mga mata sa loob.

    Mabilis kong ginala ang mga mata ko para hanapin ang posible niyang mga kasama. Hindi ako nagkamali. Isang table lang ang layo sa amin nina Rage kasama si Sunny, Brandon kasama si Avon… They’re here!

    “Holy… sh…” Napapikit ako ng mariin.
    “They’re here? Hindi ko napansin iyon ah?” ani Jade.

    Dumiretso si Logan sa sofa nilang apat. May lumapit kaagad na waiter sa kanila. May inutos si Logan kaya umalis na ang waiter.

    Tahimik ang sofa namin. Siguro ay nagpoproseso din kay Tessa at Jade ang presensya ng barkadahang iyon.

    “Should we?” baling ni Tessa sa akin.

    Napainom ako sa aking wine at umiling.

    “I’m fine…”
    “Oh! Hayaan na. I didn’t know they’ll be here. Hindi naman ito ang madalas nilang tambayan. Prive or 71 Gramercy naman, ‘di ba?” ani Jade.
    “Siguro ay hindi na rin sila pumupunta sa mga hard core bars, Jade. May anak na ang magpipinsang iyan.” Nilipat ni Tessa ang tingin niya sa akin.

    Iniba ko na lang ang usapan. Mas gusto kong pag usapan ang tungkol sa trabahong tinanggap ko galing doon sa Art Gallery. Hindi ko nga lang maiwasan ang tumingin sa banda ng kanilang sofa. Diretso lang kasi iyon sa paningin ko.

    Lagi kong naaabutan na nagtatawanan sila. Masaya si Logan at wala siyang alam na nasa paligid lamang ako. Not that I want him to notice my presence.

    Nagsalin ulit kami ng wine. May iilang nagsidatingan ng kakilala. Lumapit sila sa table namin at nakipag kwentuhan ng saglit. Panandalian akong nawala sa pagsasagot ng mga tanong nila. Pagkatapos ay bumaling muli ako sa sofa nina Logan at naabutan ko ulit siyang nakangisi habang nakikinig kay Brandon.

    “Oh my…” napatutop si Tessa sa kanyang bibig.

    Tumuwid ako sa pagkakaupo at hinanap ang tingitingnan niya.

    “Your bitch of a sister is here,” bulong ni Jade.

    Inayos ni Katelyn ang kanyang shoulder bag at ginala kaagad ang mga mata sa buong bar. May dalawa pa siyang kasamang babae. Tumigil lamang ang kanyang mga mata nang napatingin siya sa bandang lamesa nina Logan.

    Nilingon niya ang kanyang mga kasama at may sinabi sa kanila. Mas lalong umingay ang electronic at trance music sa loob ng bar. May iilang sumasayaw na, hindi nga lang kasing dami sa mga bar na madalas naming pinupuntahan.

    “Pupunta siya dito?” tanong ni Tessa sa kalmadong boses.
    Umiling ako dahil may napagtanto ako. Hindi siya pupunta dito. Ni hindi nga niya ako nakita.

    Palapit na siya ng papalapit. Halos hindi na ako humihinga habang tinatanaw siyang naglalakad lagpas sa amin.

    Kinuha ko ang kopita at pinangalahatian muli ang wine na naroon habang tinatanaw ang kapatid kong palapit na sa kung saan sina Logan. Luminga siya sa malayo at tumigil sa paglalakad. Tumigil din ang dalawang babaeng nakabuntot sa kanya, parehong tinitingnan ang kabilang mesa na walang tao.

    Nilipat ko ang paningin ko kina Logan. Tinuro ni Brandon ang kapatid ko, dahilan kung bakit natoon ang pansin ni Logan sa kanila.

    Bumaling si Katelyn sa lamesa nina Logan at kitang kita ko ang gulat na reaksyon niya nang nakitang sina Logan ang naroon.

    “Tsss… That’s staged! Disgusting!” ani Jade.

    Hindi ako nagsalita. Pinagmasdan ko kung paano lumapit si Katelyn sa lamesa nina Logan. Para bang hindi pinlano na nagkita sila doon pero. Umupo si Katelyn sa gilid ni Logan. Nagtawag sila ng waiter at nag order naman ang mga kasama ni Katelyn.

    Nagkatinginan kaming tatlo. Umismid si Jade. Kitang kita ko ang pag aayaw niya sa aking kapatid. Ngumiwi siya habang tinitingnan ang kabilang mesa. Ultimong kaonting galaw ni Katelyn ay ayaw niya.

    “Nakita niya na sina Logan pero nagkunwari siyang hindi. Thanks to Brandon kaya sila napansin. I can’t believe your sister, Porsh!” giit ni Jade.
    Nagkibit na lang ako ng balikat. Ayaw ko nang makealam. I just want to live a peaceful life. I don’t need to mess this up. Kahit para na lang kay Beau…

    Pilit naming iniba ang usapan. Iniwas ko rin ang madalas na pagtingin sa kabilang mesa. Ngunit tuwing napapadpad naman ang mga mata ko doon ay naaabutan ko ang tawanan ni Logan at Katelyn.

    “Baka sila na…” hindi ko naiwasang sabihin nang natahimik ulit kami.
    “Tsss… Sasabihin ko kay Logan na may anak na kayo,” ani Jade sa seryosong boses.
    “Jade!” halos napasigaw ako.
    “Don’t!” ani Tessa.
    “That bitch would only ruin this. Kung may feelings pa si Logan sa’yo-“
    “We were fuck buddies. Paano siya magkakafeelings sa akin?” pabulong kong sinabi.
    “Damn! I know fuck buddies. I’ve been in that kind of relationship, Porsh. Hindi ganyan. Always detach. Fuck and leave. You don’t fuck and leave…” umiling si Jade.
    “We do. Well, iyon ang usapan namin kaya ayaw ko-“
    “Usapan ninyo pero bakit parang hindi nangyari? Ewan ko, Portia. Dinala ka pa niya sa Cebu noon,” pailing iling si Jade.
    “Please don’t tell him about Beau-“
    Umirap siya. “Come on! May anak siya pero ganyan?”
    “Hindi niya alam at wala akong balak ipaalam. Kung mayroon man ay ‘tsaka na pag maayos na kami,” sabi ko.
    “Jade, it’s not your story to tell. Besides, kung babalikan ni Logan si Portia dahil lang may anak sila, hindi ba unfair iyon? I mean, yes it’s good for Beau pero hindi ba pwedeng mag man up muna siya?”
    “Sa bagay… Basta! Naiinis ako…” Nilingon ni Jade ang kabilang table at nasamid siya sa kanyang iniinom.
    “Jade!” ani Tessa.

    Napalingon ako sa kabilang mesa at nakita kong sobrang lapit na ni Katelyn kay Logan. Hindi ko lubos makita pero natatanaw ko na ang kamay ni Katelyn ay hinahagod na ang hita ni Logan.

    Agad kong binalik ang tingin ko sa aking wineglass. Malalim ang hugot ng hininga ko at sa pagbuga ay may naramdaman akong kirot sa aking puso. Hindi ko lubos malirip kung bakit ako nasasaktan gayong kinundisyon ko na ang sarili ko.

    “I need to go to the bathroom…” sabi ko at kinuha kaagad ang purse ko.

    I want to freshen up. Masyado akong na sstress doon sa kinauupuan namin. Tiningnan ko ang aking relo at nakita kong quarter to twelve midnight na. Nagpowder ako ng ilong at naglagay muli ng lipstick. Inayos ko ang aking buhok at tiningnan ang sarili sa salamin. It’s okay! Bumuga ako ng hininga at lumabas na ng bathroom para bumalik na sa aming mesa.

    Bago ako makalayo ay nakita ko si Logan at Katelyn na palabas ng bar. Kamuntik pang natalisod si Katelyn kaya hinawakan siya ni Logan sa baywang. Muling ginapangan ng kirot ang aking puso. Dammit!

    Nag iwas ako ng tingin. I tried to close my eyes before I continued. Ngunit kahit sa pagpikit ay naaalala ko ang malalaking daliri ni Logan na nakapirmi sa baywang ng aking kapatid. Hindi ko na maramdaman ang tuhod ko. I don’t know if I’m tipsy or I’m not feeling well.

    Palapit ako sa lamesa nang nakita kong naroon parin sina Brandon, Avon, Rage, at Sunny sa kabilang table. Nakita nila ako. Kumaway si Sunny sa akin ng nakangiti. Agad niyang binulungan si Rage, siguro para sabihin na narito ako. Kumaway ako sa kanilang apat na agad akong nilingon.

    Ngunit hindi ko pinatagal ang tinginan. Binalik ko kaagad ang tingin ko sa kay Jade at Tessa, pagkatapos ay umupo.

    Kinuha ko ang wineglass ko at inubos ang kalahating naroon.

    “Umalis na si Logan at Katelyn…” malamyang sinabi ni Jade.
    “Yeah. I saw them…” Nagulat ako sa diin ng aking boses.

    Naaalala ko noon. Ganoong oras din kami madalas umaalis ni Logan sa bar. Ganoong ganoon ang pakiramdam. Nanlamig ako. Hindi ko alam kung malakas ba ang aircon o masama na talaga ang pakiramdam ko.

    “We should finish the wine, Jade. Uwi na tayo…” wika ni Tessa.

    Nagsalin ako sa aking kopita. Panghuli na iyon. Naubos namin ang wine. Pumayag naman si Jade sa gusto ni Tessa. Halatang nabadtrip sa nangyayari.

    “I guess we should,” ani Jade.

    Isang beses kong nilagok ang punong kopita ko. Pumikit ako ng mariin at inayos ang sarili ko. Sana pala hard drinks ang ininom namin. I want to be so numb. I want to forget this night. Kung sana ay nahaluan ng matinding depressant ang dugo ko ay baka hindi ko pa nakita at naisip ang lahat ng nakita at naisip ko kanina.

    “Kukunin ako ni Lloyd,”
    “May hihintayin ako dito,” wika naman ni Jade.
    “So we should separate ways then?” tanong ko.
    “Are you still fit to drive?” nag aalalang tanong ni Jade.
    “Come on, this is just BGC. I’m not yet tipsy…” I assured them.

    Kinuha ko ang purse ko. Mas lalong umingay ang buong lounge. Si Jade ay mananatili sa lamesa namin. May umupo doong kaibigan namin noong college at nakipag kamustahan sa kanya kaya hindi na kami nag alinlangang umalis.

    “Porsh, sigurado ka bang mag dadrive ka?” tanong ni Tessa nang palabas na kami ng bar.
    “Yes, Tess.”
    “Naghihintay na si Lloyd sa labas. Kung gusto mo ihatid ka namin tapos ipapakuha namin ang sasakyan mo dito?”
    “Huwag na. I’m fine, Tessa.”

    Kaya nang lumabas kami sa Scarlet ay naka park na ang sasakyan ni Lloyd doon. Pumasok na si Tessa. Ngumiti ako at kinawayan siya. I alerted the valet. Umalis sina Tessa at Lloyd kaya mag isa lang akong nakatayo habang naghihintay sa aking sasakyan.

    Ang itim na Mustang ay nag park sa tapat ko. Na estatwa ako sa kinatatayuan ko. Pakiramdam ko ay tumigil rin ako sa paghinga. This can’t be Logan, right?

    Pero bago ko pa makumbinsi ang sarili ko ay lumabas na si Logan sa driver’s seat. May pumalit sa kanyang valet. Nagkatinginan kaming dalawa. Inaayos niya ang kanyang white longsleeve na nakatupi hanggang siko.

    Dinirekta ko ang tingin ko sa kanyang sasakyan upang mapawi ang mabilis na pintig ng puso ko. This is worse than what I felt with him way back. My heart is shattering my internal organs because of it’s hard and fast beats!

    Asan si Katelyn? Bakit mag isa siya? Bakit siya bumalik? I thought… some… hotel in BGC tonight with her? Kahit sa utak ko ay hindi ko na makumpleto ang naiisip ko.

    “You’re out early, huh?” pormal ang tono niya ngunit hindi nakatakas ang kaonting sarcasm sa aking pandinig.
    “You… were out early,” wala sa sarili kong sinabi.

    Umangat ang gilid ng kanyang labi. His eyes were unreadable. Pitch black. It made me tremble. Crap!

    Luminga linga siya bago ako binalingan. Nagtaas siya ng kilay.

    “Naghihintay ka ng susundo sa’yo? I can drive you home too, if you want.” Ngumisi siya.

    Hindi ko alam pero nahimigan ko ang pananadya sa kanyang boses. Matalim ko siyang tinitigan. Hinatid niya si Katelyn sa bahay. Ihahatid niya rin ako? Ganoon ba iyon?”

    “No thanks…” sabi ko sa matigas na boses. “I can do it myself…”

    Saktong nagpark ang aking sasakyan sa harap. Tumingin siya roon bago bumaling ulit sa akin.

    “Oh!?” aniya. “You’re driving? Hindi pala mahigpit ang asawa mo, kung ganoon. Malaya kang…” pinagapang niya ang kanyang mga mata sa suot ko. “Nakakalabas ng gabi, ng ganyan… Tss…” Bahagya siyang tumawa.

    Nagtiim bagang ako. Nagsusumigaw ang kanyang tono ng pangungutya. I hated it! Tinanggap ko kaagad ang susi ng aking sasakyan at pumasok na sa loob. Hindi ko na pinatulan si Logan. Pero nang lumayo ako ay parang nilulukot ang puso ko.

    Hinampas ko ang manibela ng aking sasakyan.

    “Dammit!”

  • Kabanata 38Open or Close

    Kabanata 38
    Fire Me

    Hindi maalis sa utak ko iyong sinabi ni Logan sa pagkikita naming dalawa. Pagkauwi ko ay napatawag kaagad ako kay Tessa. I know she’s already home. Hindi ko pa alam kung nasaan si Jade gayong naiwan siya sa Scarlet.

    “He told me na hindi ba daw mahigpit ang asawa ko,” napasapo ako sa aking noo.
    “He thinks you’re married…” Hindi iyon tanong.

    Huminga ng malalim si Tessa sa kabilang linya. Para bang hindi na siya nagulat sa sinabi ni Logan.

    “Everyone will think you are. Noong nangibang bansa ka, kasama mo si Clyde, hindi ba? Ilang beses din akong natanong ng mga kaibigan natin kung nagpakasal na ba kayo ni Clyde. And why is this affecting you so? Kung iisipin iyon ni Logan, edi hayaan mo siya, hindi ba?”
    Napapikit ako. “Right! Hayaan ko siya!”
    “Unless you want him to think you are single?”

    Halos sabunutan ko ang sarili ko sa inis. Bakit nga ba iyo big deal sa akin? I was just shocked that he got it wrong. Noon pa lang ay tama lahat ng mga impormasyon sa akin pero ngayon, pumalya siya.

    Tama si Tessa. I should leave it like that. Wala akong pakealam kung isipin ni Logan na may asawa na ako. It doesn’t matter.

    Hinanda ko lahat ng mga sample boards para sa mga room ng tatlong toreng condo para sa Taguig. Patapos na ang tatlong tore at kulang na lang ng mga detalye. Kakailanganin kong makipag kita sa iilang mga pagkukuhanan ko ng furniture na nasa sample boards.

    “Mary,” sambit ko habang nilalapag si Beau sa kanyang mat.
    “Po?”
    “May aasikasuhin ako. Baka mamayang hapon pa ang balik ko. Ikaw na ang bahala kay Beau…” utos ko.
    “Sige po…”

    Kailangan kong pumunta sa isang opisina para ilahad ang sample boards ko at kung saan makukuha ang mga materials. Kailangan ko ring puntahan ang mga pagkukuhanan ko ng mga materyales pagkatapos para masiguro ang tagumpay ng designs ko.

    Maaga akong dumating sa conference room ng realty’ng napasukan ko. Inayos ko ang damit kong hinanda ko para sa meeting na ito. Beige ang kulay ng pang itaas ko, kulay brown naman ang skirt. Tinali ko ang buhok ko para dumagdag sa pagiging pormal ko ngayon.

    “Darating na po sina Mr. Hernandez kasama ang board after fifteen minutes,” anang sekretarya sa akin.
    Tumango ako at ngumiti. “Salamat.”

    Inayos ko ang mga hinanda kong clearbook na naglalaman ng mga ilalahad ko ngayon. Ang alam ko ay lima silang pupunta ngayon. Inayos ko iyon sa mga posibleng upuan ng mga businessmen.

    Paglipas ng sampung minuto ay bumukas ang pintuan ng conference. Binuksan iyon ng babaeng sekretaryang nag entertain sa akin kanina. Nakangiti niyang nilahad sa mga businessmen sa loob ng conference room. May dumating ding mga nakilala ko ng architect at ilang interior designers. Nakipag kamay ako sa isang architect at dalawa pang interior designers.

    Nagulat ako sa huling pumasok. Logan Torrealba graced the room with his black suit. Nagtama ang tingin namin at hindi ko magawang lumapit sa kanya para makamayan siya. Umigting ang kanyang panga nang nagkatinginan kami.

    Tumikhim ako at bumalik na sa kinauupuan ako.

    “Nice to see you again, Portia…” ani Mr. Hernandez.

    Ang matanda ay palatawa at mabait. Siya ang dahilan kung bakit hindi ako masyadong kabado pero nang nakita ko si Logan ay nag uumalpas ang kaba ko.

    “Nice to see you again, Mr. Hernandez,” bati ko.
    “Have a seat,” anang matanda at ngumiti ulit.

    Sabay sabay kaming umupo. Nakausap ko pa saglit ang architect na gagawa sa designs ng mga rooftop ng towers at ang dalawa pang designer na gagawa sa office at ground floors.

    “Gentlemen,” ani Mr. Hernandez sa limang lalaking board members. Ngumiti si Mr. Thomas sa akin, iyong kasama ni Mr. Hernandez sa Art Gallery.

    Paano napabilang si Logan sa mga board nito? Muntik ko nang matutop ang bibig ko nang may napagtanto. Three years ago sinabi niya sa aking may proyekto siya sa Taguig. It’s a three-towered condo. Ito ba iyong condo na tinutukoy niya? Na sa wakas ay tapos na at detalye na lang ang kulang? Dammit! I didn’t see that one!

    “This is Portia Cecilia Ignacio, our head spatial designer for the exclusive residential homes,” paunang sinabi ni Mr. Hernandez.

    Binuklat na ni Logan ang clearbook na nilagay ko sa mga mesa. Nagtaas siya ng kilay. Mas lalo lamang akong kinabahan. Dammit! Hindi pa siya nagsasalita ay naiintimidate na ako.

    “Portia, these are the gentlemen behind the project. Mr. Aiden Thomas, one of Carlzon group’s executive, Mr. Lukas Watanabe of the Watanabe International, Mr. Jason Valderama of the Valderama Industries, and Mr. Logan Torrealba of the Torrealba Properties, I’m guessing you know him.”

    Halos napalunok ako. Bakit hindi ko alam na kasama siya sa team na ito? Pumirma na ako sa kontrata kaya wala na akong takas. I need to finish this project. Anyway design lang naman at furniture ang kailangan kong ilahad. After this, it’s over.

    Tumawa si Logan. “Mr. Hernandez. Did you get her as the head of Spatial designs just because she knows me? Dapat ay tiningnan mo ang abilidad.” Binagsak ni Logan ang aking clearbook.

    Nagtiim bagang ako. Are you going to be difficult, Logan?

    “Logan…” anang matanda. “Portia is a great designer. Besides, her credentials abroad and in the Philippines are outstanding!”
    “I’m sure hindi naman siguro pipili si Mr. Hernandez dahil lang kilala ako. So what if we know each other? Business is business. If I cannot perform, your business will fail. Hindi sasayangin ni Mr. Hernandez ang ilang bilyon dahil lang kilala ako,” diretso kong sinabi.

    Tumitig at nagtaas lamang ng kilay si Logan sa akin. Kung makatingin siya ay parang may malaki akong atraso sa kanya. Wala siyang karapatang maliitin ako o ang mga gawa ko dahil lang sa nangyari tatlong taon na ang nakalipas.

    Tumawa si Mr. Hernandez, “Tama si Portia. I’m sorry my introduction went wrong… Well, let’s see the designs?”

    Nagtanguan ang tatlo pang businessmen at sabay sabay nang binuklat ang aking hinanda. Ipinakita ko rin sa screen ang kung anong nasa clearbook.

    “Some of these designs were picked by Mr. Hernandez. It’s depending on the room size,” sabay click ko sa mga pictures para maipakita ang mga susunod.

    Pinagsalikop ni Logan ang kanyang mga daliri at matalim akong tinitigan. Ayaw ko siyang tingnan ngunit hindi mapigilan ng mga mata ko. Hindi ang designs ko ang tinitingnan niya, ako mismo ang tinititigan niya.

    “Your target customers are bachelors, businessmen, and celebrities so the designs were made for them. The last floors of tower one, two and three were designed according to what you all told me. It’s a big loft-like spacious room for bachelors. I included this on the reports para kay Alfredo Sanchez. I will set up a meeting with him soon and we’ll talk about his unit.”
    “Very good! I will give you his contact number. Or do you already have his?” tanong ni Mr. Hernandez na tinutukoy iyong sikat na international rockstar na isa sa kliyente nila.
    “Yes, I have his number.”
    “Do we get her designs for the three towers? Hindi ba ay redundant iyon?” tanong ni Logan.

    Bumilis ulit ang takbo ng aking puso. Kinikwestyun niya ba ang abilidad ko? Three years ago he’s inspired me to paint again. This time he wants my confidence to shatter once again. Nanginig ang kalamnan ko. This is not the time to feel this emotion.

    “I-I have prepared more designs. Depende rin naman kasi iyon sa kliyente-” Nanginig ang boses ko.
    “How many designs did you prepare?”
    “I have twenty designs,” sabi ko.
    “Do you know how many units we have for each tower?” Nagtaas siya ng kilay.

    Hindi ako nakasagot. Ginawa ko lang ang hinihingi ni Mr. Hernandez. He told me to prepare twenty sample boards. Hindi ko alam na kailangang mas marami.

    “Nasubukan mo na bang mag design ng condo noon? Or is this your biggest project since?” Humilig si Logan sa upuan.

    Tumikhim ako. Natutunaw ang aking binti. Tinitingnan lamang ako ng kanyang mga kasama. Ang dalawang interior designers sa gilid ay hindi na makatingin sa akin. Para bang sila ang nahihiya para sa akin.

    “You can’t expect all the clients to like all the sample designs. They will want someone else to design their unit so it would be useless,” sabi ko.
    “Our clients are businessmen, celebrities, Portia… Do you think they have the time to contact their own personal designer to design their unit? I bet for businessmen, ang condo na kukunin nila ay pang ilang unit na nila. They won’t care and they would settle for the company’s designs.”

    Hindi ulit ako nakapagsalita. Nanuyo ang lalamunan ko. He doesn’t want me in this project. Nilingon ko si Mr. Hernandez na nakatingin lamang kay Logan.

    “I want you to design more. Give me more sample boards. Magiging redundant ang mga ito kung uubusin natin ito sa tatlong towers. Do you agree with me Mr. Valderama?” tanong niya sa isang mid-40s na lalaki.
    “I agree with Logan, Portia. We need more designs than this. The towers are nearing its launching. We need the designs fast too…” ani Mr. Valderama.

    Hindi na ako makahinga. Ilang beses na akong napagalitan ng mga boss noon pero ngayon lang ako napahiya ng ganito ka tindi.

    “We need 50 more designs for the next two weeks. Stick to whant Mr. Hernandez wants…”
    Nalaglag ang panga ko sa dami ng hinihingi. Ako lang ang gagawa ng 50 designs? Wala akong team dahil kinuha lamang ako ni Mr. Hernandez para sa gusto niyang disenyo. Hindi ko inakalang ganito ang mangyayari. “I-Is that even possible?” Hindi ko mapigilan ang sarili ko.
    “Mababa pa nga iyong 50. It should be more but kaonti na lang ang oras kaya 50 na lang,” ani Logan.

    Gusto ko siyang murahin.

    “Logan, ang dami naman niyan? Can we reduce it to thirty instead?” tanong ni Mr. Hernandez.
    “We have almost 600 units all in all, Mr. Hernandez. I think we deserve that number. Even more of that actually…”

    Bayolente na ang paghinga ko. Matalim parin ang titig ni Logan sa akin. Para bang bawat salita niya ay binabato ako hanggang sa masaktan ako ng husto. Paulit ulit kong inisip na trabaho lamang ito. Ganito talaga ka tindi ang mga businessmen. Lalo na siya. I know he’s a monster when it comes to business. Yes, that’s it. I shouldn’t take it personally! I should stop thinking that he want my confidence down.

    “Kung kaya mo ng mas marami, you can give more. But it should be at least 50 more, Portia,” ani Logan.
    “Okay, I will.” Hindi ko alam kung ano ang ginagawa ko. Mamamatay ako sa pagdidisenyo ng mag ito sa loob lamang ng dalawang linggo. “Can you please give me the specific dates of the launching so I can set a deadline?” mahinahon kong tanong.
    “We need an earlier deadline. What if I don’t approve of the designs? Iyong ikatlong sample board mo ay pang teenager. We’re not expecting our clients to be high school girls or college girls,”
    “But you can’t say you won’t have clients like them? What if these businessmen bought a unit for their high school girl child, hindi ba iyon-“
    “Pwede na ang isa, huwag mo nang dagdagan pa. Focus on the clients… These furniture, did you contact the companies involved? You have Architect Philipp Constantino’s sofas. Did you tell him?”
    Tumango ako. “Alam niya na.”
    “She’s recommended by Architect Philip Constantino, Logan. Doon namin siya nakita sa Art Gallery…” paliwanag ni Mr. Hernandez.
    “How about the other furniture?” walang patawad na tanong ni Logan.
    “It’s all confirmed. Iyong 50 designs na gusto mo, ‘tsaka ko na tatawagan ang mga kompanya kung iaapprove mo na. I don’t want them to expect and then get disappointed if you don’t like their furnitures,” sabi ko.
    “You should. Thanks for that initiative,” ani Logan at binuklat ulit ang clearbook.

    Mabilis natapos ang meeting dahil sa limampu pang disenyo na gagawin ko. Ngayon dapat ma fafinalize ang lahat ngunit dahil sa iba pang designs ay hindi nangyari. Gusto kong maiyak habang nagliligpit ng mga gamit. Paalis na ang ibang mga businessmen.

    Hinagilap ko ang mga clearbook at dahil sa panginginig ng kamay ay nabitiwan ko ang mga iyon. Nagkalat iyon sa sahig. Napamura ako at yumuko para kunin. Dammit!

    Nag init ang gilid ng aking mga mata. Walang pasubaling pumatak ang luha ko na agad kong pinalis. Wala akong panahon para umiyak.

    “Why did you get the project?” tanong ni Logan na nasa likod ko pala.

    Napatalon ako. Bahagya akong natigil ngunit nagpatuloy din sa pagliligpit. Bakit siya nandito? Ang akala ko ay nakaalis na siya kasama ang ibang businessmen.

    “In the first place, why did Mr. Hernandez offered me that…” sabi ko.
    “You lack experience. Kita sa gawa mo,” may pangungutya sa kanyang boses.

    Tinigil ko ang pagliligpit ko at hinarap ko siya. Wala akong pakealam kung makita niya man na naiiyak na ako. Wala akong pakealam kung makita niyang naaapektuhan ako sa mga sinasabi niya! I don’t fucking care at all!

    “Nakapirma ako sa kontrata kaya wala akong magagawa. Kung ayaw mo pala sa akin, sana ay ikaw na mismo ang naghanap ng designer mo! And if you want me out of this, then fire me! Hindi na ako makawala dahil nakakontrata ako kahit gustong gusto ko nang kumawala kanina!” Fuck! “You have that choice, you’re one of the board members. Fire me then!” hamon ko.

    Kitang kita ko ang gulat sa kanyang mga mata. Parang may humawak sa aking puso. I’m staring at my son’s eyes. Nangilid ang luha sa aking mga mata at hindi ko na halos makita ng maayos si Logan dahil sa luhang namuo.

    Tinalikuran ko siya at kinuha ang mga gamit ko. Nilagpasan ko siya at umalis na sa conference room nang umiiyak at wasak. Ngunit gaano man ka wasak ang puso ko, bayolente paring tumitibok ang mga piraso nito.

  • Kabanata 39Open or Close

    Kabanata 39
    Never Liked A Man

    Hapon ng araw na iyon ay inisa isa ko ang mga kompanya ng pagkukuhanan ko ng furniture. First project ko pa ito kaya wala pa akong contact sa ibang supplier. Mabuti na nga lang at tinutulungan ako ni Architect kahit paano.

    Bagsak ako pagbalik ng bahay. Ilang kompanya ang pinuntahan ko para lang ma kumpirma sila sa gagawing designs. Nanghingi na rin ako ng karagdagang designs para sa limampu pang gagawin ko.

    “Kumain na po kayo, Miss Portia?” tanong ni Mary nang nadatnan akong nakahilata sa sofa pagkauwi ko.
    “Hindi pa, Mare. Pwede ba kitang utusang bumili ng pagkain. Hindi ako nakapaghanda. Ako na ang magpapaligo kay Beau. Pupunta kasi si Clyde ngayon…”
    “Sige po. Anong gusto ninyo?”

    Kahit na pagod na ako ay gusto ko paring maging hands on kay Beau. Kinuha ko ang anak ko nang lumabas na si Mary para bumili ng pagkain.

    Nakangiti ang anak ko sa akin habang pinapaliguan ko siya. Hindi pa ako nakakapagbihis at basa na ang damit ko. I don’t care. I’m just to tired to change my clothes.

    “Beau your father is giving me a hard time at work…” malambing kong kinausap ang aking anak.
    “Mamm!” aniya at tumawa.

    Tinuro niya ang rubber duck at parang nagulat siya dahil doon. Napangiti ako. Matatapos din ang proyektong ito. Besides, I’ll be making digits because of those designs. Kapag natapos ko ito, kaya nitong bayaran lahat ng gastusin ko sa loob ng limang taon kahit hindi na ako magtrabaho. Ganoon kalaki ang offer kaya ayos lang. Magtitiis ako. Not that I won’t work after this. I just really need money for the future of my son.

    Pagkatapos ko siyang bihisan ay dinala ko siya sa aking kwarto para ako naman ang makapagbihis. Nakarating na si Mary nang dumating din si Clyde sa aking condo.

    Nilingon ko si Beau na nasa kama ko at naglalaro ng mga robot. Pagkatapos kong magbihis ay binaba ko na si Beau sa kama para makalabas na kami. Mabilis ang takbo niya patungo kay Clyde.

    “Beau!” ani Clyde at kinarga kaagad si Beau.
    “Pap!” ani Beau.

    Napatutop ako sa aking bibig. Kitang kita ko rin ang gulat sa mukha ni Clyde sa sinabi ni Beau. Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o maaawa. Parang kinukurot ang puso ko sa nangyari.

    “Soon, he’ll be able to say it properly…” ani Clyde habang nasa hapag kami.
    “Si Kier yata ang nagtuturo sa kanya. He wants Beau to call him and dad papa. Sorry, Clyde,” sabi ko.

    Nakahanda na ang pagkain sa aming harap. Si Beau ay nasa kanyang high chair at kumakain ng ice cream na dala ni Clyde para sa kanya.

    “I’m sorry? Bakit? Portia, it would be lovely if he calls me papa.”
    Umiling ako. “Come on, you’re single and handsome. You will not find someone kung iisipin nilang may anak ka na!” Tinawanan ko na lang kahit na naaasiwa ako.
    “You know I don’t mind if it’s Beau.” Suminghap siya at nagseryoso. “Portia, nagkasalubong kami kanina ni Logan. Nasa Beretta ako at tinanong niya ako kung bakit hindi mo dala ang apelyido ko.”

    Nabitiwan ko ang mga kubyertos.

    “You’re working for him? Ang akala ko ba’y iiwasan mo siya?” Umismid si Clyde.
    “Hindi ko alam na parte siya noong proyekto ko. Pumirma kaagad ako sa kontrata dahil mabait si Mr. Hernandez at maganda ang offer. What did you say to him?”
    “I told him to back off. Na wala siyang pakealam sa atin. If not for my body guards he probably would have punched me.”

    Hindi ko alam kung tama ba ang ginawa ni Clyde. I don’t care what Logan thinks but I also don’t want to add more lies to this.

    “I didn’t know he’s one of the board members, Clyde. I’m sorry for this.”

    Hinawakan ni Clyde ang kamay ko at pinisil niya itong mabuti. I can see his utmost sincerity. Halos mabasag ang puso ko sa tingin niya sa akin. Talagang nag mature siya ng mabuti. Hindi na siya iyong Clyde na kilala ko noon. We both grew up together. Literally.

    “Portia, you don’t have to say sorry. If you would let me marry you, I would. I would take Beau as my own. I will be a good father to him. I will be a good husband to you. Alam mo iyan. Kung papayag ka lang.”
    “Clyde-“
    “Pero alam kong hindi. Kahit hindi mo sabihin sa akin ngayon, alam kong mahal mo parin si Logan.”
    Kinagat ko ang labi ko at binawi ko ang kamay ko kay Clyde. “Ang importante sa akin ngayon ay si Beau, Clyde.”
    Huminga ng malalim si Clyde at nilingon ang anak ko. “I will take care of you two, Portia, I promised you that when we left the Philippines.”

    Halos gabi gabi ngang bumisita si Clyde, minsan kasama si Maja at Kier. Nagpapasalamat ako dahil sobrang busy ko sa mga sample boards na gagawin. Limampu ang kailangan kong gawin at tumawag na si Mr. Hernandez para sa isa pang meeting.

    Sampung araw lang ang binigay sa akin para makagawa ng singkwentang designs. Halos wala na akong tulog sa paggawa ng mga iyon. Umiiksi ang oras ko para kay Beau at hindi na rin ako nakakapagpinta. I swear I won’t do this again. I won’t do this kind of project for the next six months.

    “Pumapayat ka…” ani Maja nang naabutan akong nakatingin parin sa laptop ko.
    “May tinatapos ako,” sagot ko.
    “Ang toxic naman ng project na iyan.”
    “Oo nga, e. Pagkatapos nito, hindi muna ako gagawa ng proyekto. Hindi ko na nababantayan ng maigi si Beau.”

    Tumunog bigla ang cellphone ko. Tinanggap ko ang tawag ng wala sa sarili at narinig ko si mommy sa kabilang linya.

    “Portia, darling… Kamusta?”
    “I’m fine, mom. You?” nakatanaw parin ako sa aking ginagawa sa laptop.
    “Iniimbitahan ko kayo ni Beau at Clyde sa bahay ngayong gabi. Birthday kasi ng Tito Christopher mo, kaonting salu salo lang naman.”

    Natigilan ako sa ginagawa ko. I don’t know what’s with Katelyn and Logan but if it’s an event, Logan’s probably invited.

    “Sino po ang magpupunta sa inyo?”
    “Tayu-tayo lang naman, hija. Bakit? Actually, yout tito’s birthday will be tomorrow. Ngunit ngayon kami magfafamily dinner kaya kita iniimbita ngayon. Please don’t say no, I miss Beau…” halos mag makaawa si mommy.
    “I’m not sure with Clyde, mom. Busy siya ngayon-“
    “Asus! Si Clyde pa ba? Just ask him right now and you three should be here, 7 sharp!”
    Huminga ako ng malalim at hinilot ko ang aking sentido. Ngayon pa talagang may ginagawa ako? “Okay…”

    Nilingon ko si Maja na nagbibihis na para makaalis.

    “Mommy mo?”
    Tumango ako. “Aalis kami mamaya ni Clyde. Tatawagan ko pa, baka nga lang busy…”
    Tinikom niya ang bibig niya ‘tsaka tumango. “I don’t think he’s busy… You should call him.”

    Hinilamos ko ng aking palad ang aking mukha. Sumasakit ang ulo ko at nahihilo ako. Pakiramdam ko ay magkakasakit yata ako.

    Mabuti na lang at tama si Maja. Wala ngang lakad si Clyde sa gabing iyon kaya makakasama siya sa family dinner na gaganapin sa bahay nina mommy at Tito Christopher. Dumiretso kaming tatlo doon pagkarating ni Clyde sa condo.

    Tahimik si Clyde at mukhang pagod sa trabaho kaya pabalik balik ang paghingi ko ng tawag. Dapat ay diniretso ko na kay mommy na talagang hindi makakasama si Clyde dahil busy siya sa trabaho. Nakakahiya tuloy ngayon.

    “Portia! Clyde! you came! And with Beau!” ani mommy at naglahad ng braso para sa aming dalawa ni Clyde.

    Niyakap at hinalikan ko si mommy. Nilingon ko si Tito at binati siya ng magandang gabi at maligayang kaarawan. Ganoon din ang ginawa ni Clyde.

    Nilahad ni mommy ang kanyang braso para kay Beau kaya binigay ko sa kanya ang anak ko.

    “Have a seat…” ani mommy sabay lahad sa mga upuang nakahanda.

    Anim ang upuang naroon. Para kay mommy, Tito, Katelyn, Clyde, at sa akin. Kinabahan tuloy ako kung sino ang isa pang panauhin. I have a slight idea but I hope not.

    “We need a high chair for your son. ‘Tsaka ang bigat niya na, Portia!” ani mommy sabay tawa.

    Nagtawag si Tito Christopher ng kasambahay para kumuha ng maaaring upuan ni Beau. Mabuti na lang at may high chair silang pambata. Tingin ko ay pinaghandaan ito ni mommy.

    Sa labas kami nag di-dinner kaya maluwang at malamig ang simoy ng hangin. Nanginig ako. Uminom ako ng tubig para maibsan ang nararamdaman.

    “Hija, wala pa ba?” Nakatayo si Katelyn malapit sa swimming pool. May kausap siya sa cellphone.

    Ngumiti si mommy sa akin, tila ba humihingi ng paumanhin sa biglaang pagsigaw.

    “Iniimbitahan niya kasi si Logan, Porsh… Hindi daw makakapunta pero baka naman mapipilit.” Tumawa si mommy.

    Nagkatinginan kaming dalawa ni Clyde. Umiling si Clyde at tumingin kay Katelyn.

    “What a clever name. Kaninong ideya nga pala na pangalanan ang bata ng ganiyan? I bet it’s Clyde’s idea?” tanong ni Tito Christopher.
    “It’s Portia’s idea, tito.”

    Hindi ko maibaling ang atensyon ko kay tito dahil pinagmamasdan ko si Katelyn na nakatalikod sa amin at may kausap parin sa cellphone.

    “Beaumont Adams… You named him after a gun, Portia? Well, given the nature of your father’s business.”
    Bumaling ako kay mommy. “I want a unique name for my son,”

    Panay ang salita ni Beau ng hindi malaman habang nasa hapag. Nililingon siya ni Clyde para libangin samantalang si mommy ay inaabangan parin si Katelyn.

    “Hija, tama na iyan! Kung ayaw ay huwag mo nang pilitin, besides if he wants to he won’t need you to pursue him that way…” ani mommy at tumawa ulit.

    Para akong nabuhusan ng malamig na tubig. Bumaling ulit si mommy na mukhang humihingi ulit ng paumanhin sa inasal.

    “Katelyn likes Logan. Are you still in contact with him?” tanong ni mommy bago sumimsim sa kopita na puno ng wine.
    Halos mabilaukan ako sa tubig na iniinom ko. “I… I’m doing a project under his… uhm, company.”
    “Oh? Really? What kind of project?” Natuon ang buong atensyon ni mommy sa akin.
    “It’s a condo with three towers, in Taguig.”
    “Oh! Katelyn’s starting to learn spatial designing. Alam mo namang painting lang talaga ang hilig ng kapatid mo pero ngayon nahihiligan niya na rin iyan.”

    Tumango ako. Gusto ni Katelyn si Logan. Hindi na ako nagtaka. Ngunit sila ba? Paano sila nagkakilala ng husto? Paano sila nagkalapit? Is she… Logan’s fuck buddy too? Dinadala rin ba siya ni Logan sa hotel at ginawan ng mga rule tulad ng ginawa niya sa akin? Dammit!

    Pabalik na si Katelyn kaya tumigil kami sa pag uusap ni mommy. Bagsak ang balikat ni Katelyn nang ibalita niya sa amin na hindi makakarating si Logan.

    “His in a business meeting…” anang kapatid ko sabay upo sa harap ko.
    “Kate, don’t try too hard. Baka ma turn off iyon sa’yo. He’s busy and you’re bugging him,” nag aalalang sinabi ni mommy.
    “The man is busy, Katelyn. Carina, huwag mo nang iencourage ang anak mo na kulitin si Logan,” ani Tito Christopher.
    “Mabuti pa itong si Portia, nagkikita sila sa trabaho.”

    Namilog ang mata ni Katelyn sa akin. Gusto kong umiling ngunit hindi ko ginawa.

    “Really, Portia? You work with him?” tumaas bahagya ang tono ni Katelyn.
    “I don’t work with him. He’s just one of the board doon sa condo na ginagawan ko ng disenyo…” sabi ko.
    “Mabuti ka pa! I want to invite him to this annual exhibit at the SMX Convention Center, iyong sa ExPa? I will be attending this year… Can you please tell him to go with me?”

    Napalunok ako sa hinihingi niya. Nakatinging pareho si mommy at Tito Christopher sa akin na tila ba’y sa akin nakasalalay kung tuloy ba ang pasko sa taong ito.

    “Kate, I don’t think I have the right to…”
    “Porsh, please? I’ve never liked a man this much. Ever. Hindi pa ako nagkaboyfriend ever, alam mo iyan, ngayon lang talaga ako nagkagusto ng ganito.”

    Binalingan ko si Beau. Parang kinukurot ang puso ko.

    Tumawa si Clyde para ibsan ang tensyong nararamdaman. “I think Logan Torrealba would agree if you ask him, Katelyn. Hindi naman siguro iyon tatanggi.”
    “I know but we won’t see each other the next few days because of work. Portia will see him at work. Kaya mas mabuting sa personal siya tatanungin ‘di ba?” palusot ni Katelyn.
    “But it would be better if you would ask him, Kate. Kayong dalawa naman ang pupunta. It won’t matter if you ask him in person or just through the phone…”
    “Porsh… will you please just help your sister? It’s a simple thing…” ani mommy na parang naiiirita sa kabagalan ng pag sang ayon ko.

    Labas sa ilong ang pagkakasabi ko ng… “Ok…” Ilang hinga ang ginawa ko bago ako kumalma.

    Pumalakpak si Katelyn at kumuha ng pagkain sa hapag. “I will text him too pagkatapos mong sabihin sa kanya…”

    Hindi na ulit ako napatingin kay Katelyn sa buong course ng dinner.

    I will tell him. I will ask him. Iyon lang naman. Simple. Fuck.

  • Kabanata 40Open or Close

    Kabanata 40
    Months

    Natapos ko ang limampung disenyo na pinapagawa sa akin ni Logan. Pagod at puyat ang inabot ko dahil sa mga ginawa ko. Nilagnat tuloy ako sa araw ng pagpi-prisenta ko nito.

    “Mare, ikaw na lang muna ang magpakain kay Beau, inuubo kasi ako. Baka mahawa siya…” sambit ko habang kumakain ng arroz caldo sa lamesa.

    Masakit ang ulo ko. Bago ako nagbihis ay umidlip muna ako dahil sa pagkakahilo. Nagbabakasakali akong pag nakaidlip ng kaonti ay magiging maayos na ang pakiramdam ko ngunit nang gumising ako ay mas lalo lamang sumakit ang ulo ko.

    Hindi ko alam kung sino ang tatawagan ko. Maja is busy. Clyde is at work. Kier is at work.

    “Hello, Tess,” naka loud speaker ang aking cellphone habang nagbibihis ako.
    “Porsh, oh, napatawag ka?”
    “Tess, free ka ba mamaya?”
    “Oo naman. Bakit? Anong nangyari?”
    “Pagkatapos ng presentation ay pupunta ako sa mga companies. Baka lang kasi pupunta ako sa ospital mamayang hapon. Can you please drop by here and visit Beau?”
    “Bakit ka pupunta ng ospital? Syempre naman! Isasama ko si Jade. Anong nangyari?”
    “Dalawang araw na kasi akong nilalagnat. Try kong magpacheck up later.”
    “Oh! Sige! Naku, mag pacheck up ka na! Isama mo si Clyde… Sana kinancel mo na lang iyang presentation mo, Porsh. Naku!” pahisteryang sinabi ni Tessa.
    “Ayos lang ako. Kaya ko pa naman. Salamat, Tess. Sorry sa abala…” sabi ko.
    “Walang anuman. Sige, mag ingat ka. Text mo ako pag may kailangan. Kung gusto mo, sasamahan kita sa ospital ta’s si Jade na lang ipapunta natin sa inyo…”
    “Hindi na… kaya ko mag isa… Salamat, Tess…”
    “No problem. Call when you need, okay?”

    Binaba ko na ang cellphone. Resulta ng sakit ng ulo ko ay ang pagkakalate ko sa presentation. Natraffic ako dahil natagalan ako sa paglabas sa condo. Halos masira ang pumps ko sa bilis ng lakad ko patungong conference room.

    “Kanina po po sila naghihintay sa’yo…” anang sekretarya na sumalubong sa akin.
    “Sorry, I’m late,” agaran kong sinabi.

    Pinagbuksan ako ng pintuan noong sekretarya at nagulat ako dahil mas marami sila ngayon kumpara noong huli. There were at least thirteen of them. Iyong isang architect, dalawang interior designers, tatlong kliyente at pitong board.

    “Thanks for wasting our time, Portia,” bungad ni Logan sa akin.
    “I-I’m sorry, I’m late… Natraffic ako…” tanging namutawi sa aking bibig.

    Pakiramdam ko ay lumamig ang aking pisngi. Iniwan yata ng dugo ang aking mukha.

    “Here are the sample boards,” diretso kong sinabi sabay bigay ko sa mga clear book.

    Inayos ko ang laptop ko at binuksan iyon. Binuklat nila isa isa ang clearbook para tingnan ang mga disenyo ko.

    “I’m fine with the designs. This is amazing, Portia, nagawa mo kahit limited ang oras,” ani Mr. Hernandez sa akin.
    “Thank you, sir,” nahihiya kong sinabi.

    Binuksan ko kaagad ang presentation ko. Nahihilo na naman ako kaya umupo muna ako saglit. Napatingin ako sa kliyente ng loft na gagawin sa last floor ng tower one.

    “I like your designs. I want some tweaks for my unit. Can I hire you as my designer too?” tanong ni Alfredo Sanchez.”

    Napatingin si Logan sa sikat na rockstar. Alfredo’s muscles tightened when he crossed his arms.

    “Sure! I… actually set up a meeting so we can talk about your unit. It’s set with your personal assistant. You can ask him,” ngumiti ako at bumaling ulit sa hinanda kong presentation.
    “Did you contact the companies of the furniture you used in your designs?” tanong ni Logan.
    “Yes… Hmmm. I’m also waiting for your approval bago ko sila kokontakin muli para ma finalize ang lahat.”
    “Design number sixteen is for teenagers. It’s too pink. Hindi ba ay nag usap na tayo tungkol rito noon?” Nagtaas ng kilay si Logan.

    Napupuno na ako sa kanya. Pagkarating ko pa lang dito ay binabara niya na ako. Bakit pa niya kailangang gawin ito sa akin?

    “Some girls like that. I would personally think about that when I choose the design of my home. It’s just one of the seventy designs you want. Two girly and childish designs won’t hurt all the units. At kapag nalaunch na iyan, pwede namang humabol ng designs, hindi ba? I just did all the fifty for the launching,” sabi ko.

    Umikot ang mundo ko kaya pumikit ako ng mariin ng ilang sandali.

    “Our clients are classy and most of the time older than you, Portia. We need to think about our clients.”
    Dumilat ako. “I am thinking about your clients. I am thinking about the possibilities of having a girly teenager, daughter of some tycoon, and she will need to deal with the only design I have for her. Kaya ginawa kong dalawa to at least give her some options…”

    Nanlamig ang kamay ko. Umiikot na naman ang mundo ko. Hindi ko na mapirmi ang mga mata ko. Dammit, not here and not now! I have some work to do!

    “Fine,” ani Logan. “Magpatuloy ka…”

    Nakaupo lamang ako nang ni run through ang singkwentang bagong disenyo na ginawa ko. Sinabi ko sino ang mga manufacturer ng furniture, saan ako kukuha ng materyales at bakit iyon ang napili kong disenyo sa iba’t ibang laki ng mga unit.

    Ubos ang enerhiya ko pagkatapos kong iexplain ang lahat ng iyon sa loob ng tatlong oras. Maya’t maya ang tanong ni Logan at lagi siyang nambabara sa akin. Kagulat gulat na nagagawa ko pa siyang sagutin kahit na sobra akong nahihilo.

    Nang pinalakpakan na ako ay tumayo ako. Sinarado lamang ni Logan ang clearbook, hindi siya tumingin sa akin.

    Nakipagkamayan ako sa maligayang mga kliyente at businessmen na naroon. At dahil last meeting na ito, mag pipresent din ang dalawa pang designer at iyong architect mismo. Tumayo ang architect para pumalit sa akin.

    Pinagpapawisan na ako ng malamig at inaapoy na ako ng lagnat. Nagligpit ako ng gamit at umupo na sa likod nang umikot ang paningin ko at tuluyan nang bumagsak.

    Unti unti lamang akong dumilat sa isang pamilyar na lugar. Maputi ang kisame at may amoy na pamilyar sa akin. I stayed in a hospital for weeks because I got shot. I stayed in a hospital for a week nang pinanganak ko si Beau. Hindi ko na kailangang igala ang mga mata ko para malamang nasa ospital ako.

    “Don’t move too much…” baritonong boses ni Logan ang narinig ko.

    Shit! Ang huling naaalala ko ay nahihilo ako. Siya ba ang nagdala sa akin sa ospital na ito?

    Hinanap ko siya at nakita kong nakatayo siya sa aking paanan. Puting longsleeve na naka tupi hanggang siko na lang ang suot niya. Hindi tulad noong nasa conference room kami na black suit.

    Bumangon ako kahit na sobrang sakit parin ng ulo ko.

    “I said, don’t move. Napaka tigas talaga ng ulo mo…” aniya.
    Nagtiim bagang ako sa kanyang sinabi. “Ilang oras na ako dito? I have to go to some companies to confirm the furniture.” Sinapo ng aking palad ang aking ulo.

    Humakbang si Logan palapit sa akin. Nasindak naman ako sa kanyang paglapit. Abot abot ang tahip ng traydor kong puso. Hindi ako tumingin sa kanya.

    “Can’t you do that tomorrow?” tanong niya sa marahan ngunit mariin na boses.
    “I have limited time. I have four days till your launching. I still have thirty companies to visit. I can’t waste my time… right?” Nagtaas ako ng kilay sa kanya.
    Ngumisi siya. “Give me the list of the companies you have to visit. I will call them,” mariin niyang sinabi.
    “That’s my work. I will do it.”
    “Give me the damn list, Portia…” aniya sa mariin ngunit pabulyaw na tono.

    Mas lalo lamang nag init ang ulo ko. Marami akong tanong sa kanya at hindi ko alam kung bakit niya ako pinipilit sa bagay na ito.

    “Bakit? Para saan? Hindi ko kailangan ng utang na loob galing sa’yo! Hindi ko kailangan ng kahit ano! Bakit ikaw ang nagdala sa akin dito? Bakit hindi mo na lang pinautos? I know you don’t like me… you don’t like me in this project that’s why you’re giving me a hard time, Logan. Pero bakit at para saan pa itong ginagawa mo sa akin? Can’t we be cool and move on?” Marahas kong sinigaw sa kanya.

    Kitang kita ko ang pagkakagulat niya sa biglaan kong pagsasalita ng ganoon. Unti unti rin siyang kumalma nang hindi nagsasalita. Hindi ko alam kung ano ang nasa isip niya. Maybe he’s cool. Maybe I’m imagining things. Maybe I’m the one who can’t move on.

    Hindi niya ako pinapahirapan, parte iyon ng trabaho niya. Kailangan niyang busisiin ng mabuti ang mga disenyo ko para hindi malugi ang bilyon bilyong proyekto nila. Dinala niya ako dito dahil nahimatay ako. Hindi ko na kailangang dagdagan pa iyon ng maraming tanong.

    Tumayo ako ngunit agarang nahilo kaya kinailangan kong umupo muli. Lumapit siya sa intercom at nagtawag ng nurse sa aming kwarto. Nakatiim bagang akong tumitig sa kanya.

    “Sino ang tatawagan ko? Kapatid mo o iyong asawa mo?” tanong niya sa isang malamig na tono.

    He really believes that Clyde is my husband.

    “Ako na ang tatawag kay Clyde…” sabi ko.

    May kumatok sa pintuan. Tumango si Logan sa akin bago tumalikod. Hindi ko alam kung saan siya pupunta ngunit pagkapasok ng babaeng nurse ay lumabas naman siya sa room.

    “Sir, ano pong nangyari?” tanong ng nurse.
    “She’s awake and still a little light headed. Check on her. Call your doctor. Her family will be here within an hour.”
    “Oh! Sige po, Sir…” anang nurse sabay tingin sa akin.

    Umalis na si Logan at hindi ko alam kung saan siya patungo. Hindi ko rin alam kung mapapanatag ba ako o hindi.

    “Ma’am, relax lang po ha? Kukunin ko po ang blood pressure mo…” anang nurse sabay tingin ulit sa akin.

    Tumango ako at humigang muli. Hinayaan ko siyang ipalupot sa aking braso ang aparato habang kinakalma ang sarili ko.

    “Ma’am, hindi po ba si Logan Torrealba iyon?” tanong ng nurse sa akin.

    Hinagilap ko ang cellphone ko ngunit dahil sa tanong niya ay hindi ko kaagad natawagan si Clyde.

    “Yup.” Ang sikat talaga ng lalaking iyon. Of course, when you’re a blayboy billionaire, everyone will know you.
    “Nawala na po pala ang kanyang Restraining Order sa’yo?” tanong niya habang inaayos ang aparato.

    Tumango ulit ako at nag relax dahil sa ginagawa ng nurse. Pagkatapos niyang kunin ang blood pressure ko ay bumaling siya sa intercom para magtawag ng doctor. Kumuha siya ng swab at karayom. Tingin ko ay kukuhanan niya ako ng blood sample.

    “Miss, I think it’s just a flu,” sabi ko.
    “Mr. Torrealba wants you checked thoroughly. I will also need your stool sample and urine, ma’am.”

    Kinagat ko ang labi ko. Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko sa ginagawa ni Logan.

    “Akala ko po talaga may RO parin si Mr. Torrealba sa’yo. My sister is one of the head nurses na nag alaga sa’yo noong nabaril ka. She told me Mr. Torrealba got shot too, ngunit mas matindi nga lang ang tinamo mo. While in the hospital, he got arrested because you or your family filed multiple frustrated murder, right?”

    Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko. Hindi ko gusto na maraming nakakaalam sa nangyayari sa buhay ko ngunit alam kong ang parteng iyon ay hindi maiiwasan. Alam kong nakasuhan si Logan ngunit hindi ko alam kung anong kaso iyon.

    “Paano mo nalaman?” tanong kong nakakunot noo.
    “It’s all over the news that week. Sinabi rin iyon ng kapatid ko. He got jailed, right? Akala ko talaga hindi na siya makakalabas ng kulungan dahil umano sa lakas ng ebidensya. Totoo rin naman kasing mga tauhan nila ang nakipagbarilan. ‘Tsaka sumama pa siya sa barilan…”

    Nalaglag ang panga ko. Nakulong siya? Mabilis na bumuhos sa akin ang mga alaala tatlong taon na ang nakalipas. Kahit kailan ay hindi ko naisipan iyon.

    “That’s impossible! He would’ve bailed himself out if he got arrested!” giit ko.
    Nagulat ang nurse sa sinabi ko. Siguro ay hindi niya inakalang hindi ko alam ang buong istorya. “Hindi ko alam pero malakas kasi ang ebidensya. Gamit ng mga tauhan nila iyong pangalan ng kompanya nila… Hindi po ako maalam sa mga iyan.” Umiling iling ang nurse.
    “Ilang araw siyang nakulong?” tanong ko.
    Umiling ulit siya. Pakiramdam ko ay sobrang guilty niya sa kanyang pinagsasabi sa akin. “Sorry po, ma’am, di ko alam.”

    Nagligpit siya ng gamit. Habang pinagmamasdan ko ang nurse ay nangingilid ang aking luha. Kinagat ko ang aking labi.

    “Miss, please tell me, ilang araw siyang nakulong?” Nanginig ang boses ko.
    Umiling ulit siya. “Hindi ko po talaga alam, ma’am, e. Pupunta po dito si Doctor Castro para tingnan kayo. Excuse me po…” aniya at tinalikuran ako.

    Tulala ako at hindi makahinga nang naiwan akong mag isa. Inisip ko ang lahat ng nangyari kasabay sa mga napag alaman kong nangyari kay Logan. Habang nag papagaling ako ay nasa kulungan siya at may tama rin. Did he try to find me? He probably did? Hindi ko alam. Trion was a wreck that time, paano niya ako mahahanap? He couldn’t bail his way out because the evidences were strong or what? Hindi ko alam.

    Hindi ako makapagsalita habang chinicheck ng doctor. Binigyan niya lang ako ng pansamantalang gamot. May pupunta daw’ng isa pang nurse para icheck ang lahat ng hindi nagawa ng nurse kanina.

    Gusto ko nang bumangon at bumalik sa bahay ngunit hindi magawa ng katawan ko.

    Hindi parin ako makapaniwala sa lahat ng sinabi ng nurse kanina. Kailangan kong magtanong kay Clyde, kay Tessa at Jade, kay daddy, kay Kier at Maja… Nakatulog ako dahil sa pagod ng pag iisip.

    Nagising ako nang narinig ko ang munting pagtatalo.

    “If she’ll stay here tonight, I will check on Beau…” dinig ko ang boses ni Maja.
    “You stay with your sister, I will check on Beau,” si Clyde naman.

    Dumilat ako at pinagmasdan ang dalawang nag tatalo sa bagay na iyon.

    “Kailangan ka ng kapatid ko ngayon. Wala siyang ibang masandalan kundi ikaw kaya ikaw ang dapat na narito para sa kanya,” giit ni Maja.

    Natigil siya nang napansin na gising na ako. Galing sa kunot noo ay bigla siyang ngumiti at dumalo kaagad sa akin.

    “Are you okay, Porsh?” tanong niya kaagad. “Hinimatay ka raw?”
    “Logan called me to check on you. Siya ba ang nagdala sa’yo dito?” singit ni Clyde at humakbang na rin palapit sa akin.

    Pagod na pagod ako habang tinitingnan silang dalawa. Gusto ko nang umuwi. Gusto ko nang yakapin ang anak ko. Gusto ko nang yakapin si Beau. Iyong kaming dalawa na lang muna.

    “Ilang araw nakulong si Logan three years ago?” tanong ko.

    Kitang kita ko ang pagkakagulat sa kanilang mga mata dahil sa tanong ko. Nag init ang gilid ng aking mga mata. Tuwing naiiisip ko iyong panahong iyon, I think he deserved that. I would understand dad, Maja, Kier, or Clyde for doing that… for the case… for blaming him. Dahil ako mismo, sa panahong iyon, inakusahan ko rin siya.

    I just really want to know. I just really want to know this part.

    “He got out when the… court allowed him to bail.”
    “So… he wasn’t allowed to bail?” nanginig ang boses ko. “Ilang araw?”
    “I don’t know,” ani Clyde. “I can’t remember…”
    Nilipat ko ang tingin ko kay Maja. Umiling siya sa akin. “Hindi ko matandaan, Portia… Pero… hindi iyon araw. Those are months…”

    Nalaglag ang panga ko sa narinig. Ang sakit na naramdaman ko ay mas matindi pa noong nabaril ako. Bumuhos ang luha ko. Pakiramdam ko ay dudugo ang labi ko sa kakakagat nito.

  • Kabanata 41Open or Close

    Kabanata 41
    Focus

    Pumunta sina daddy, Kier, at Clyde sa bahay nang umuwi ako alas nuwebe ng gabi sa araw na iyon. Hindi naman malala ang lagnat ko kaya pinili kong umuwi. Nilaro laro pa ni Clyde si Beau bago ako naging handa sa usapang ito.

    “We really didn’t know it’s necessary, Portia,” panimula ni daddy. “Three years ago, tanging nasa utak ko lang ay ang protektahan ka at ang anak mo and at the same time the criminals are gonna pay for what happened.”

    Hindi ako nagtanong kay daddy ngunit mukhang si Maja mismo ang nagsabi kay daddy na kailangan ko ng paliwanag. Half of my mind is telling me that it doesn’t matter. The other half wants to know everything.

    “Did you have enough evidence to file that case?” napatanong ako.

    Pinasok ni Clyde si Beau sa loob ng kwarto. Inaantok na ang anak ko. Nahuhulog na ang kanyang mga mata. Gusto ko siyang kargahin kanina ngunit natatakot akong mahawa siya sa ubo ko.

    Humalukipkip ako. Nakaupo ako sa sofa samantalang si daddy ay nakapamaywang at nakadungaw sa akin.

    “He’s the head of Trion, that’s enough evidence,” marahang sinabi ni daddy.

    Natahimik kaming lahat. Nakatitig at kunot noo si Kier habang pinagmamasdan ako. Pinipisil pisil niya ang kanyang stress ball.

    “By the way, you’re working for him, Portia? Ang akala ko ba ay iniiwasan mo siya?” tanong ni daddy.
    “I didn’t know that he’s one of the board members, dad,” sagot ko.
    “Hindi mo na kailangang magtrabaho. I put some shares in your account annually and that should be enough for you and Beau for the next three years. You don’t have to overstress.”
    “Ang tigas lang talaga ng ulo,” sabi ni Kier.

    Napatingin ako sa kapatid ko. Minsan ay pakiramdam niya mas matanda siya sa akin. Well, he’s even more responsible and mature than me even before… but that’s not enough reason. Mas bata parin siya sa akin ng isang taon.

    “I am trying to be independent for the past three years. Kaya ko… Masyado lang akong napuyat,” paliwanag ko at tumayo na.

    Ilang beses akong pinagsabihan ni daddy tungkol sa pagtatrabaho. He didn’t dwell much on Logan being my client.

    Sinundan pa ako ni Kier at daddy sa aking kwarto. Sinabi ni Kier sa akin ay ‘tsaka na siya aalis pag tulog na si Beau kaya matulog at magpahinga na raw ako.

    Imbes na magpahinga ang aking utak ay nanatili itong nakalutang sa bagong impormasyong nalaman kanina. Logan got jailed for months. Hindi ba siya nanlaban nang inaresto siya? Of course, sugatan siya noon. Hindi ba nakagawa ng paraan ang relatives niya? Not that I think they can manipulate the law.

    “Portia,” ani dad. Umuga ang kama ko nang umupo siya sa aking tabi. “The real mastermind of what happened three years ago is Senator Fuentes. Hindi ko alam iyon noong mga panahong iyon. Si Logan Torrealba ang tanging maituro namin dahil naroon siya sa scene at siya ang head ng Trion.”
    Tumango ako. “Naiintindihan ko, dad…”

    Naiiintindihan ko kung bakit galit si Logan sa akin. Naiintindihan ko kung bakit ganoon lamang siya makitungo.

    “Inurong ninyo ang kaso noong nagkaroon kayo ng ebidensya na ang mga Fuentes ang may pakana?” tanong ko.
    “Yes,” tumango si daddy. “Kung alam lang namin na hindi siya iyon, hindi ko siya kakasuhan. He’s my grandchild’s father after all…”

    Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko. Nakuha ko ang gustong sabihin ni daddy.

    Kung wala kang alam at ang tanging ebidensya lamang ay ang mga iyon, si Logan ang ituturo. Dad only wanted to protect me and Beau.

    Sa sumunod na araw ay inisa isa ko ang mga kumpanyang pinuntahan ko dapat kahapon. Mabuti na lang at medyo maayos na ang pakiramdam ko kaya maaga akong gumising para masimulan na rin ng maaga iyon.

    “Miss, is this Mr. Chavez’s office?” tanong ko sa sekretarya.
    “Yes, ma’am. Sino po sila? Nagpa appointment na po ba kayo kay Mr. Chavez?”
    “Magpapaappointment pa sana ako. I’m Portia Cecilia Ignacio. I called him last week about some furniture for a design…”

    Tumitig ang sekretarya sa akin. Para bang may iniisip siya bago suminghap at nagsalitang muli.

    “Is this for the Tristan Towers in Taguig, Miss?”

    Nagulat ako dahil natumpak niya ang proyekto. Unti unting sumibol sa aking utak ang isang bagay. Don’t tell me…

    “Mr. Logan Torrealba informed Mr. Chavez about this, Miss. Pinapasabi niya po na pag may pupunta dito para doon, sasabihin ko na lang daw na nakausap niya na si Mr. Chavez para doon.”

    Nanuyo ang lalamunan ko. Don’t tell me he did all the work?

    “Sige, salamat…”

    Hindi ako nakuntento. Hindi ako naniniwala dahil hindi ko naman siya binigyan ng listahan ng kompanyang pagkukuhanan ko ng furniture. Although it’s in the clearbook I gave them, hindi naman siguro niya inubos ang trentang kompanya na dapat ko pang puntahan.

    “Hello, Miss. Is Mr. Tan inside? Can I set an appointment?” tanong ko sa sekretarya ng isa ulit sa pagkukuhanan ko ng mga sofa beds.
    “What company po, ma’am?”
    “I’m Portia Cecilia Ignacio, spatial designer of Tristan Towers…”

    Tumigil sa pagsusulat ang sekretarya at parang mag kinrash out siya sa kanyang papel. Tinapunan niya ako ng tamad na tingin.

    “Ay, ma’am… Is this about the sofa beds you’ll order? Tumawag na po ang isa sa head ng Tristan Towers at nagpa appointment na po kay Mr. Tan. Bilin po sa amin na huwag nang tanggapin ang sunod na appointment dahil tapos na daw…”

    Mabilis akong bumalik ng aking sasakyan at pinaharurot ulit iyon sa lima pang kompanya. Logan really did it! Pumikit ako ng mariin at hinilot ko ang aking sentido. Alam ko. Logan is true to his word. Noon pa man ay alam ko na iyon. I just thought this time it’s going to be different.

    Gabi na nang umuwi ako sa condo. Pagod ako at walang nagawa kundi magpalipat lipat ng kumpanya para lang sa wala.

    Tumunog ang cellphone ko. Katelyn’s number flashed on my screen. Tamad kong pinindot ang car alarm at naglakad na patungong lift ng condo ko.

    “Hello…” bungad ko.

    Tili ni Katelyn ang sumalubong sa aking tainga. Hindi ko alam kung para saan iyon ngunit sa sobrang lakas ng tili niya ay nilayo ko ang aking cellphone.

    “Portia!” narinig ko kahit malayo na ang aking cellphone.
    “Kate…” nagtatanong kong sinabi.

    Hindi ko alam kung bakit sobrang saya niya na napapatili siya sa akin. She’s not normally like that. I can’t even remember a scene when she called me for something happy. It’s always about business or when she needs me.

    “Thank you!” sabi niya.
    “Thank you for what?”

    Bumukas ang lift at nasa aming palapag na ako. Nagpatuloy ako sa pakikipag usap kay Katelyn.

    “Thank you… Hindi ba sinabi ko sa’yo ‘yong tungkol sa kay Logan? Sinabi mo sa kanya, hindi ba?” she sounded so positive. Para bang ako ang dahilan na nanalo siya sa lotto.
    “B-Bakit?”

    Hindi pa ako nakakapasok ng unit ay natigil na ako. ‘Tsaka ko pa lang naalala iyong gusto niyang mangyari. She asked me to tell Logan about the ExPa event. Hindi ko naman nasabi kay Logan dahil sa mga nangyari nitong nakaraan.

    “Nang tinanong ko siya tungkol doon, pumayag siya kaagad! Sasama siya sa akin sa ExPa! He’ll be with me on the event, Portia! Thank you very much! Thank you!” paulit ulit niyang sinabi sa akin bago pinutol ang linya.

    Natulala ako nang binaba ko ang cellphone. Hindi ko tinanong si Logan tungkol doon. Logan’s willing to be with Katelyn. Nanikip ang dibdib ko. Hindi niya na kailangang sabihan o pakiusapan. Ang akala ni Katelyn ay mahihirapan siyang isama si Logan doon ngunit hindi naman pala.

    Binuksan ko ang pintuan ng unit at bumungad kaagad sa akin si Beau sa mat. Tumayo siya at agad tumakbo patungo sa akin.

    “Mommy!” aniya sabay yakap sa aking binti.

    Pagod na pagod ako. Ang dami dami kong iniisip. Ngunit isang tingin lang sa kanya ay nawawala lahat ng iyon. Lahat ng gulong dinudulot ng ibang tao sa akin. Lahat ng pagod na naramdaman ko kanina.

    Yumuko ako at kinarga ko siya. Niyakap niya ako at hinalikan sa labi. Tumawa siya sa ginawa.

    “Kiss!” aniya sabay amba ulit ng halik sa akin ngunit hindi niya tinuloy. Tumawa siya pagkatapos.

    Ngumiti ako at dinala na siya sa kitchen.

    “Baby, are you hungry?” tanong ko, naghahanap ng pagkain sa ref. Sumunod si Mary pagkapasok ko ng kitchen.

    “Ma’am, magluluto na po ba ako? Anong gusto ninyo?” Lumapit siya sa cabinet para tingnan ang mga pwedeng lutuin.
    “Mary, I’ll cook the dinner. I want pasta. Ikaw na ang bahalang maghanda sa mga gagamitin ko. Magbibihis lang ako.”

    Dadalhin ko na sana si Beau patungo sa kwarto nang biglang nagsalita si Mary.

    “Ma’am, may tumawag nga pala dito kanina.”
    “Hmm. Sino?”
    “Taga Tristan Towers daw po ‘yon ma’am…”

    Halos bumaliktad ang sikmura ko sa sinabi ni Mary sa akin. Bakit dito sa bahay? Bakit tumawag? At sino iyon?

    “Sino? Anong pangalan?” sunod sunod kong tanong.
    “Miss Alvaro daw po. Gusto daw pong magpa appointment noong isang kliyente sa inyo kaso wala daw pong contact number sa files. Ito lang daw pong sa bahay.”

    Huminga ako ng malalim. Abot abot na lamang ang kaba ko nang banggitin ni Mary ang pangalan ng kompanya nina Logan. Crap! What if he calls? He wouldn’t, right? He thinks I’m with Clyde!

    “Okay. Salamat, Mary…”
    “Sige po…” sabay baling niya sa mga rekados na ihahanda.
    “By the way, Mare… Pag may tumawag at magtanong ng mga detalye dito sa bahay, huwag mong sabihin ha? Just get their number and tell them I’ll call them back same day, okay?”
    “Okay po…”

    Dahil sa ginawa ni Logan, nagkaroon ako ng oras para makapagpahinga at para makapag handa sa launching ng kanilang kompanya. Imbitado ako bilang guest sa engrandeng event na iyon.

    I’ve seen the guestlist. Naroon halos lahat ng malalaking real estate companies. Naroon lahat ang mga suppliers at ang mga contractors. Ayaw ko na sanang magpunta ngunit magiging opportunity iyon sa akin para makilala ang ibang supplier. I need more affiliates and connections. Lalo na dahil freelance ang gusto kong pasukin.

    “Naku ha? Baka naman isama pa ni Logan si Katelyn sa event na ‘yan?” ani Tessa nang bumisita sila sa amin isang araw bago ang event.

    Pareho silang nag aalala ni Jade dahil sa nangyari noong isang araw. Ngayon lang sila nagkaroon ng oras na bumisita dahil sa trabaho.

    “I don’t know. I just want to meet suppliers, anyway…” sabay pakita ko sa isa sa mga binabalak kong susuotin.

    The event is formal. Puro long gowns ang pinagpipilian ko. Nalilito ako kung iyong medyo nude ba o iyong dark blue na long gown ang susuotin ko. I bought two because I both loved them.

    “Hindi kaya naaalala ka ni Logan kay Katelyn?” ani Jade.
    Napatingin ako sa aking kaibigan na ngayon ay nakaharap na sa aking anak.
    “And because he thinks you’re married, ibig sabihin wala na talaga siyang pag asa sayo. So he would settle for someone who… looks like you? Nah! Hindi naman kayo magkamukha ni Katelyn.”
    Binatukan ni Tessa si Jade.
    “Aray!”
    “Tess!” saway ko dahil nagulat si Beau sa ginawa ng aking kaibigan.
    “Close your eyes, baby. Tita is bad!” ani Jade.
    “That’s not it, Jade…” Nilingon ako ni Tessa. “Porsh, I don’t really know much about what happened three years ago. Pero ang alam ko, Ret. Gen. Torrealba did everything para lang ma allow si Logan mag bail sa court but the judge didn’t allow him.”
    Tumango ako. “I know that. Dad told me. Inurong ang kaso kaya siya nakalabas.”
    Tumango rin si Tessa. “Ang tanging nagawa lamang ni Gen. Torrealba at ng mga pinsan ni Logan ay ang mailipat siya ng kulungan. Somewhere safer. You know… but…” Ngumiwi siya. “I think the one who really made the case bailable was your mom and your tito Christopher.”
    Kumunot ang noo ko. “The case was bailable?”
    “I’m not sure. This is what I heard so far. From our friends, well… actually, nagtanong ako dahil kami mismo ni Tessa, walang alam sa nangyari. They bailed… weeks before inurong ng daddy mo ang kaso.”
    “Anong kinalaman ni mommy at Tito Christopher dito?”

    Nilapag ko ang mga gown sa kama. Nasabi ko iyong tanong pero nakuha ko kaagad ang sagot sa aking utak. Dalawa sa mga kapatid ni Tito Christopher ay judge!

    “Your mom and Tito represented ExPa. At ang ExPa mismo ang nag petition at naniniwalang hindi guilty si Logan. Nagpatulong ang mommy mo sa kay Judge Cayetano. That’s what I know. Maybe you should ask your father about this…”

    Unti unti kong napagtagpi tagpi ang lahat. Is this the reason why Logan is close to Katelyn? Siguro sa ilang buwang pagtulong ni mommy sa kanya ay nagkalapit sila ni Katelyn? Si Katelyn ang nariyan habang naghihirap siya sa kulungan. Ang kapatid ko ang nariyan para sa kanya noong mga panahong inakusahan namin siyang lahat.

    “No… That’s okay. It doesn’t change anything. I know now that he’s not guilty. Na naghirap din siya. Na nakita kong marami din siyang pinagdaanan. Tama na iyon. Wala nang silbi kung babalikan ko pa ang nakaraan. I need to focus on Beau now,” sabi ko.
    “You still don’t think he has the right to know his son?” Diretsong tanong ni Tessa.

    Napatigin ako kay Beau. Beau will know him. Pag nagkaisip na siya ng husto. Pag unti unti niya nang maiintindihan kung ano ang sitwasyon. I don’t want him to expect a complete family when it’s not. Masasaktan lamang siya. I can give him love. More of me. I can give him everything. I can protect him from anything. At pag napaliwanag ko na sa kanya ang sitwasyon, at kapag naintindihan niya na, ‘tsaka ako magiging handa para ipakilala siya sa kanyang ama.

  • Kabanata 42Open or Close

    Kabanata 42
    Cheating

    Ginanap ang launching ng Tristan Towers sa building ng mga del Fierro, kung saan ako nagtatrabaho noon bago ako umalis patungong America.

    Sinuot ko ang dark blue na long gown at pormal ang make up at ang aking buhok. I came here to meet some suppliers. Lalo na sa isang offer sa akin na idisenyo ang unit ng isang rockstar na si Alfredo Sanchez. Nagdagsaan din ang emails patungkol sa aking mga design. Dumadami ang aking trabaho. Ipinangako ko pa namang magpapahinga ako pagkatapos ng lahat ng ito.

    “This is Mrs. Quisumbing.”

    Naglahad ako ng kamay sa may-ari ng pinaka malaking kompanya ng mga sofa beds sa buong Pilipinas. Mabuti na lang at ang mga professor ko noong college ay aktibo parin sa mundo ng pagdidisenyo.

    “Mrs. Quisumbing, this is Portia Cecilia Ignacio. Siya ang designer ng units sa buong Tristan Towers…”

    Pumormal ang nasa mga late-40s na si Mrs. Quisumbing. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa bago kinongratulate sa trabaho.

    “I heard you’re a great designer. Daddy mo ba si Leoncio Ignacio?” tanong ni Mrs. Quisumbing sa akin.
    “Yes, he’s my father. You’ve met him po?”

    Habang nakikipag usap ako sa mga suppliers at guests na naroon ay nakita kong pumasok si Logan sa hall. Mag isa siya, unlike what I expected. Ang tanging kasama niya ay ang iilang body guards at ang ibang board.

    Ang akala ko ay magdadala siya ng date o ano. Nag patuloy ako sa pakikipag usap sa mga suppliers. Lumaki nang lumaki ang aming grupo at hindi ako nagsisi na nagpunta ako dito.

    “If you’ll get my beds, I will give you some discounts, kahit hindi maramihan,” anang isa pang prestihiyoso ring supplier.
    “Thank you! I will always consider your designs. It depends now on the nature of the client.”

    Kaliwa’t kanan ang nakakausap ko. Dagdagan pa ng iilang reporters na mukhang imbitado rin pala sa event na ito.

    “Miss Ignacio, I am from Home Designs magazine…” Ipinakita ng babaeng lumapit sa akin ng kanyang I.D. “Can I schedule an interview? We would like to do a life story cover for you. We will also feauture your designs and-“
    Hindi ko na siya pinatapos. “I’m sorry, I don’t think I can do that. I would love to, but I’d rather maintain-“
    “Oh! I understand your privacy, Miss. Sayang talaga, kung ganoon. But even just your works then? I won’t include the lifestory…” Ngumiti ang babae. Tila ba alam niyang hindi ako makakapayag sa gusto niya kanina pero sinubukan niya parin.
    “Very well. If it’s just my designs.”
    Ngumiti ang babae at nanghingi na sa akin ng schedule. She apologized for approaching me on this event. Dapat daw ay sa sekretarya ko siya nagtanong. But then, I don’t have any secretary. I don’t feel the need to have one. I’m still starting.

    “Good evening, Tita!” isang pamilyar na boses ang narinig ko sa likod.

    Nilingon ko kung sino iyon at nakita kong si Avon iyong bumati. Binati niya si Mrs. Quisumbing na kausap ko kanina.

    “Oh! Kayong dalawa lang? Where’s my apo?” tanong ni Mrs. Quisumbing sa nag aalalang tono.

    Nanuyo ang lalamunan ko. Nakita ko si Brandon sa gilid ni Avon. Pareho nilang kaharap si Mrs. Quisumbing. Of course the Carlzon Group will be here!

    “She’s with mommy. We can’t bring her here, she’ll get bored. Besides, doon din dinala ni Rage at Sunny sina Roscoe at ang kapatid nito sa condo. Para naman may kalaro si Sky…” sabi ni Avon.
    “Oh! Ang dami palang bata sa condo ninyo ngayon?”
    “Opo! Gustong gusto ni mommy ng ganoon. She even want us to make another baby again. Nga naman, I’m an only child. Ayaw ko ng ganoon para kay Schuyler. She’ll need siblings but not as early as now…” Tumawa si Avon.
    “Ang swerte nga naman talaga! Oh… Brandon…” ani Mrs. Quisumbing. “How is the house you built in Cebu? Nasimulan na ba?”
    “Magsisimula pa. Naghahanap nga po ako ng Interior Designer. We have designers in the Group but Avon wants a new designer.”
    “Yes, I want something refreshing for our second house. ‘Tsaka, tita, our house in Cebu will just serve as a rest house. Nasa Malapascua po ito at sea side kaya gusto ko perpekto!”
    “Oh! I know a good designer! Wait…”

    Halos maestatwa ako sa kinatatayuan ko. Saktong pagkakuha ng taga Home Designs ng numero ko ay tinawag ako ni Mrs. Quisumbing. And the moment she called me, I heard Brandon say something too!

    “Portia?” tawag ni Mrs. Quisumbing.
    “Congrats, Logan!” tawa ni Brandon.

    Nilingon ko si Mrs. Quisumbing at nagtama ang tingin namin ni Logan. Pumagitna siya kay Brandon at Avon at panay ang bati ng dalawa sa kanya.

    “Portia, halika dito! Ipapakilala kita sa aking pamangkin…”

    Napilitan akong lumapit muli kay Mrs. Quisumbing. Sa bawat hakbang ko ay mas lalo kong naramdaman ang pagkakayanig ng aking mga tuhod. I am fucking nervous!

    “Portia?” bumaling si Avon sa akin. “Hi! Kamusta?”

    Niyakap niya ako at nagbeso siya sa akin. I did the same. I was at their wedding years ago. At kahit sa maiksing panahong nagkita at nagkakilala kami, hindi ko inakalang makikilala niya parin ako ngayon.

    “I’m fine,” ngumiti ako.
    “Oh! Magkakilala pala kayo ng designer na tinutukoy ko? She designed the whole units here in Tristan Towers… Hindi ba Mr. Torrealba?” Nagtaas ng kilay si Mrs. Quisumbing kay Logan. “Ang galing niya. If you want a designer, I recommend her.”
    “Hindi ka ba kuntento sa designer ng Carlzon, Avon?” tanong ni Logan sa isang malamig na tono.
    “The designers there are busy working for the company. This is something persona. Not even business related. Kaya gusto ko sana ng ibang designer, Logan…”
    Ngumisi si Brandon. “Well then, Portia? Are you going to be available?”

    Bumaling silang apat sa akin. Hindi ako maka hindi. Ang hirap tanggihan kahit na alam kong hindi ito magiging maganda.

    “Well, if my schedule clears…” Nahihiya kong sinabi.
    “Your hands are full? Not surprising! Magaling talaga siya…” singit ni Mrs. Quisumbing.
    “We hope your schedule will clear para kami naman!” tumawa si Avon. “Ikaw, Logan? Kamusta ang bahay na pinapagawa mo? May designer ka na ba? Sa bagay, you don’t run out of designers…”

    Nagbara ang lalamunan ko. This feels awkward. Tumawa si Brandon. Nakatingin siya sa akin na para bang nag aabang ng reaksyon.

    “Why don’t you get Portia too? Magaling na designer. If she designs our house in Cebu, she can design your new house,” ani Brandon sa patuyang tono.

    Hindi maalis ang isip ko sa posibilidad na galit sila sa akin dahil sa pagkakakulong ni Logan noon. But their action says otherwise… hindi ko alam.

    “I have many designers. Doon na lang ako pipili,” may pait sa tono ni Logan.
    “Oh come on! Mas mabuting malapit sa atin ang mag dedesign para mas makuha ang talagang gusto mo…” panunukso ulit ni Brandon.

    Nagkatinginan kami ni Logan. I am not even sure if that’s a good idea. Malaki din ang kita pag nag dedesign ng bahay pero ipinangako kong magpapahinga muna ako pagkatapos ng lahat ng ito.

    “Mag babakasyon ako ng ilang buwan. I am not sure if-“
    “Right! She’s married, Brandon. We can’t expect her to be always available. Tss…” Nag iwas ng tingin si Logan.
    “Ohh… I’m surprised you even got this project. Hindi ba nagalit ang asawa mo na kinuha mo ito?” tanong ni Brandon. “I’m sure hindi naman kayo naghihirap para mangailangan pa ng karagdagang pera.”

    Kabado na ako sa mga tanong na ganito. Para bang kung may mali akong isagot ay malalaman na ng lahat na nagsisinungaling ako. Dammit!

    “Libangan ko lamang ito. There’s no harm in that…” sabi ko.
    Tumango si Avon at Brandon. Hindi na ulit ako tiningnan ni Logan. Hindi ko maalis ang mga mata ko sa kanya. He looked serious and scary at the same time. His eyes were pitch black, tulad na lang ng ipinapakita niya tuwing galit siya.

    “May we request the board to please settle to our presidential table…” anang speaker.

    Nagsimula na ang launching. Para akong nabunutan ng tinik nang iniwan ako ni Avon at Brandon para sumama kay Rage at Sunny. Gusto nilang sumama ako sa kanila ngunit tumanggi ako. Naintindihan nila iyon kaya hindi na nila ako pinilit.

    Ilang suppliers pa ang nakilala ko sa buong launching. Mukhang mas iiksi yata ang bakasyon ko dahil marami ang nag ooffer ng mas malaking discount pag sa kanila ako kumuha ng mga produkto.

    Ilang speeches ang ginawa ni Mr. Hernandez para sa Tristan Towers. Ilang beses din akong pumalakpak at napapatingin sa kung saan nakaupo si Logan. Naroon lamang siya, nakatingin sa nagsasalita at nakahalukipkip. Hindi man lang siya ngumingiti o ano.

    Alas nuwebe natapos ang buong programme. Sa oras na iyon ay mas dumami pa ang kilala kong suppliers. Mabuti na lang talaga at tinanggap ko ang trabaho sa Tristan Towers. Although, it’s not yet done, I’m overwhelmed. Ang dami kong magiging kliyente dahil sa pagtatrabaho sa kanila.

    “Some clients are content of your designs, some wants it personalized. I expect you to be always available when we need you, Portia…” ani Mr. Hernandez.

    Ipinangako ko sa kanya na tutupad ako sa trabaho. Besides, utang ko sa kanila ang dami ng kliyenteng gustong kunin ako ngayon.

    “Hi, Portia! We’re planning to chill in Scarlet, are you free?” nilapitan ako ni Avon para yayain ako ng ganoon.
    Umiling kaagad ako. Nakakahiyang tumanggi ngunit kailangan. I’ve been too busy to put Beau to sleep for the past two weeks. Ngayong pwede na ay hindi ko palalampasin iyon. “I’m sorry, I’m kind of busy.”
    Ngumuso si Avon at hinawi ang kanyang buhok. “Ganoon ba? Sayang naman.” Ngumiti siya. “Next time then?”
    “Sure… Next time…” sabi ko at sinundan ng tingin ang kanyang pag alis.

    Bumaling si Rage at Brandon sa akin nang nakarating na si Avon sa kanila. Siguro’y sinabi na ni Avon na hindi ako makakasama. Tinawag nila si Logan na ngayon ay abala pa sa pakikipagkamayan sa mga kilalang tao. Habang ganoon ay mabilis na akong naglakad paalis ng venue. I don’t want to give myself some time to change my mind.

    Pagkapasok ko sa aking sasakyan ay pinaandar ko kaagad ito pabalik ng BGC. Sa byahe ay marami akong naisip.

    I wonder if Logan’s still living near my condo? Tinanaw ko ang matayog na condominuim na tinutuluyan niya ilang taon na ang nakalipas. Ang sabi ay may bahay siyang pinapagawa, he disliked his big condo already?

    Iniwan ko ang stilletos ko malapit sa pintuan at naka long gown pa ako nang kinarga si Beau. Hindi pa siya natutulog. Naglalaro pa siya sa mat at dilat na dilat pa ang mga mata.

    “Mommy!” maligaya niyang sinabi.
    “Hi Beau! Why aren’t you asleep?” tanong ko.
    “Kiss! I want kiss!” aniya kaya pinagbigyan ko siya.
    “Ma’am, ayaw niya pang matulog. Hihintayin daw po niya kayo bago siya matulog. Pinilit ko kanina kaso umiiyak kaya hinintay ko na lang kayo…”
    Ngumisi ako at tumango. Dinala ko si Beau sa kanyang kwarto ngunit umiyak siya nang umiyak. Ikinagulat ko iyon.

    “I want mommy!” aniya nang paulit ulit.

    Tumindig ang balahibo ko at parang may humawak sa aking puso. Inisip kong kahit ngayong gabi lang ay itatabi ko siya sa aking pagtulog.

    Ibinalik ko siya sa mat. Yumuko ako para makausap ko siya.

    “Mommy will just change. Beau, will you please return your toys first? Clean up and I’ll take you in my room, okay?”
    “Okay…” aniya at nagsimula na siyang humagilap ng mga laruan.

    Mabilis akong naligo at nagbihis ng pambahay. Nang lumabas ako sa kwarto ay may iilan paring laruan sa kanyang mat. Hindi siya naglinis. Naglalaro parin siya ngunit nang nakita niya ako ay agaran niyang binalik sa mga basket ang laruan.

    Tumawa ako at umiling.

    “Ewan ko kung kanino ka nagmana!” Kinarga ko siya at tinulungang maglinis ng laruan. “Mary, ikaw na ang bahala sa mat. I’ll put Beau to sleep. Sa kwarto ko siya ngayon…” sabi ko.
    “Okay, ma’am,” tumayo si Mary at inayos ang mat.

    Pumasok na ako sa kwarto at nilapag si Beau sa aking kama. Dilat na dilat parin siya. Nahuhulog na ang mga mata ko sa antok.

    “Play!” aniya sabay gapang sa aking kama.

    Kumuha ako ng isang story book sa aking cabinet. Gusto niya ng mga stories at nagbabakasakali akong antukin siya habang mag sstory ako.

    “Mommy will read a story. Come here!” sabi ko sabay tapik sa aking tagiliran.

    Hindi matatawaran ng kahit anong gimik ang gabing ito kasama si Beau. Hindi ko inakalang kahit tapos na ang story ay hindi parin siya inaantok. Marami pa siyang tanong.

    “Duck!” aniya sabay turo sa malaking story book. “Wa happen? Mommy? Duck?”

    Tila wala siyang kapaguran. Hindi niya tinitigilan ang story book kahit panay ang sagot ko sa mga tanong niya.

    Mag aalas onse na ngunit dilat parin siya. Nang nakita kong humikab siya ay ‘tsaka ko siya hiniga ng maayos sa kama. Nahuhulog na ang kanyang mga mata kaya tinapik ko ang kanyang tagiliran para tuluyan na siyang makatulog.

    Tumunog bigla ang cellphone ko. Halos mapamura ako nang dumilat si Beau dahil sa tunog. Nakita kong si Clyde ang tumatawag. Hindi ko maiwan si Beau dahil natatakot akong mahulog siya sa kama kaya nanatili ako sa kwarto.

    “Clyde…” marahan kong sinabi.
    “We need to talk. Are you in your condo?” tanong niya ng mariin.
    “Yup. Why?” Maliit ang boses ko habang sinusulyapan ko si Beau.
    “I went to Scarlet with someone…” ani Clyde.
    Nanlaki ang mga mata ko. Scarlet? Naroon sina Logan ah?
    “Logan and his cousins were there. Hindi ko iyon namalayan. Sa dancefloor pinagsusuntok ako ng tanginang Logan na ‘yan!” sigaw niya.
    Kumalabog ang puso ko. “Why would he do that?”
    “He… He thinks I’m cheating on you. I was dancing with someone, Porsh,”
    Nalaglag ang panga ko. “Oh my God!”

  • Kabanata 43Open or Close

    Kabanata 43
    Three Million

    Gising pa si Beau nang dumating si Clyde. Dinala ko siya sa sala para mabantayan ko ng maigi habang ginagamot ang pasa at sugat sa gilid ng labi ni Clyde.

    “Ouch!” pumikit siya ng mariin.
    “I’m sorry, Clyde,” bigo kong sinabi.

    Umiling siya na para bang maling mali na nag so-sorry ako sa kanya. Hindi ko siya kailanman pinagbawalan na magkaroon ng ibang date sa loob ng tatlong taon niyang pagsama sa akin. I want him to meet other girls. He doesn’t need to be guilty about what happened three years ago.

    “It’s not your fault, Porsh. I will protect you. Nagkamali lang talaga ako ngayong gabi. Ako dapat ang humingi ng paumanhin.” Ginulo niya ang kanyang buhok.
    Dinampian ko muli ng mainit na tuwalya ang kanyang pasa. “Hindi. Ako ang nagkamali. This idea will limit your chances to start anew. Dapat ay hindi na kita dinamay dito-“
    “Hindi mo ako dinamay. I am willing to help you on this. Hinding hindi ka ulit masasaktan ni Logan habang nandito ako, Portia.”

    Natigil ako sa pagdampi sa kanyang pasa. Binaba ko ang kamay ko. He looked so stressed. Magulo ang kanyang buhok at gusot ang kanyang puting long sleeves. May kaonting dugo pa doon.

    “Clyde, dito ka na matulog. Gabi na at pagod ka na.”
    Nag-angat siya ng tingin sa akin. Kitang kita ko ang pagsisisi sa kanyang mga mata na agad ring naglaho. Hindi ko alam kung bakit siya nagsisisi at kung ano ang pinagsisisihan niya. “Okay, Porsh…”

    Bumaling siya kay Beau bago pumikit ng mariin at tumayo. He stayed for the night. Para na rin mas mapanatag ang loob ko.

    The following weeks, ginawa ko lamang ang paminsan minsang trabaho sa Tristan Towers. Nakakapag pinta na rin muli ako at mas marami na akong oras para kay Beau. Madalas paring pumupunta si Clyde sa condo, in fact mas madalas kumpara noong nakaraang mga linggo.

    Nilapag ko si Beau sa high chair na hinanda ni daddy sa kanilang bahay. Pagkalipas ng dalawang linggo ay bumisita na ulit ako kina daddy. Hindi na ako gaanong busy at patapos na rin ang mga proyekto ko sa Tristan Towers.

    “Ikaw na ang dumalo para sa akin sa ExPa. Your mom called and she’s furious na wala pa akong plano para doon. Aalis kaming pareho ni Kier sa susunod na linggo kaya wala sa amin ang makakadalo. And Maja is out of town.” Uminom ng kape si daddy.
    “Out of town po pala si Maja? Kaya pala hindi na siya nakakapuntang condo. When is the event, dad?” tanong ko kahit na ayaw ko sanang dumalo.

    Ito iyong event kung nasaan si Katelyn at Logan ay magkasama. Hindi ko alam kung papayag ba ako o hindi.

    “This Friday sa SMX. Are you free?” tanong ni daddy.
    Tumango ako at binalingan si Beau.
    “You can bring Clyde since kailangan din niyang pumunta doon.”

    Habang kumakain kami ay tumunog ang cellphone ko. Kinuha ko ito at tiningnan kung anong mayroon. May nag email sa aking hindi ko kilala. Binuksan ko ito.

    From: Macy.Espi@gmail.com

    Good day, Ma’am!

    Greetings!
    We would like to schedule an appointment with you in your most convenient time. We are impressed with your work and we would like to hire you as our Interior Designer. This is for a house at Forbes Park, Makati.

    We hope for your fast response.

    You can contact us through email and through text. Thank you!

    Sa baba ay nakalagay ang number nila at ang mga detalye sa bahay na gagawan ng design. Hindi lang iyon bahay, mansyon iyon.

    “Portia?” ani daddy.
    “Dad…” napatalon ako.
    “Who texted? I said kung isasama mo ba si Beau sa SMX?” tanong ni daddy.
    Umiling kaagad ako. “Hindi po maaari iyon. Uh… I have a new client.”
    Huminga ng malalim si daddy at bumaling sa aking cellphone. “How many times do I have to tell you that you should stop working. Tingnan mo noong nakaraan, nagkasakit ka na. I’m fine with you painting, huwag ka na lang magtrabaho.”
    “Yup. I won’t take companies anymore. Iyong mga maliliit na projects na lang tulad ng mga bahay at mansyon, dad. It’s an extra income din.”
    Umiling si daddy, hindi parin sang ayon sa gusto kong mangyari.

    Pinindot ko ang reply sa aking email. This looks like a good project. Malaki ang bahay at nakatayo sa isang maganda at high end na real estate. Kung papalarin ay malaki din ang makukuha ko dito.

    Good day, Miss!

    Sure. I would like to take this project. I will be available next week, Saturday at around 6PM. If possible, I would like the meeting to be just around Bonifacio Global City because it’s accessible to me.

    Portia Cecilia Ignacio

    Agaran din ang reply ng kabila.

    From: Macy.Espi@gmail.com

    Thank you for that fast reply. Saturday, August 29, 6 PM at Va Bene Pasta.

    Huminga ako ng malalim. Mabuti naman at pumayag. I’m gonna get this project done and then probably tatanggapin ko ang rest house nina Avon at Brandon na nasa Cebu. That would be easy…

    Sa loob ng aking pagpapahinga ay dalawang pieces ang natapos ko at puro abstract ang mga iyon. Masaya ako at mas marami na kaming oras ni Beau. Madalas din akong bumibisita kina daddy at kina mommy.

    “Will you be in the ExPa activity at SMX, Portia?” tanong ni mommy habang nilalaro ang anak ko.
    “Yes, mom. Magkasama kami ni Clyde.”
    “Si Katelyn ay pupunta rin. With Logan, imagine that darling? Mukhang magkakamabutihan na ang dalawa.”

    Tinikom ko ang bibig ko. I don’t know what to say.

    “By the way, saan nga ba kayo nagpakasal ni Clyde? Did you have a church wedding or wala? I haven’t seen your pictures. Not because you both got married in L.A. doesn’t mean hindi ko na pwedeng makita ang mga pictures ninyo…” ani mommy sa isang nakikiusyusong tono.

    Nanlaki ang mga mata ko. Kumalabog ang puso ko. There is no reason to lie. At ngayong naging kuryoso na si mommy tungkol doon ay wala na akong magagawa.

    Pinunasan ko ang kamay ni Beau na punong puno ng chocolate cake. Nasa pool side kami kumakain ni mommy at Beau. Wala roon si Tito Christopher at Katelyn. Kaming dalawa lamang ang naroon.

    “Hindi po kami kasal ni Clyde, mom…” sagot ko.

    Ilang sandali siyang natigilan. Para bang hindi niya ako narinig. Tinitigan ko siya.

    “W-What? But… What? Portia, you two… Why?” Hindi siya magkandaugaga sa itatanong. I won’t blame her, though. All this time, iyon ang pinaniwalaan niya. Hindi ko naman sinabi sa kanya na kasal kami ni Clyde. Everyone just assumed that we’re married.
    “He’s my ex, mom. Tapos na po kami ni Clyde nang lumabas kami ng bansa…”
    “But what about Beau? Hindi na ba kayo magkakabalikan para man lang kay Beau? Sa bagay, hindi mapipilit, pero Portia? This is your chance to give Beau a complete family. I don’t understand! All this time inakala kong mag asawa kayo ni Clyde. Why didn’t you tell me?”

    Hindi na makalma si mommy. Sunod sunod pa ang kanyang salita. Umiiling siya at hindi makapaniwala sa sinabi ko. Hindi ko nga lang alam kung tama bang sabihin ko sa kanya kung sino ang tunay na ama ni Beau. I don’t want them to think that I suddenly exposed the truth right after Katelyn and Logan’s relationship improved. I’m fine with Logan not around me or Beau. Wala akong magagawa doon. At ayaw ko ring piliin niya lamang kami dahil may anak kaming dalawa. I don’t need anyone by my side as long as Beau’s with me.

    “You assumed. Clyde’s just my friend… Wala kaming balak na magpakasal, mom.”

    Tumunganga si mommy. Hindi makapaniwala.

    “Well, that’s the choice I did years ago with you, Portia…” ani mommy.

    Bumagsak ang tingin ko sa aking baso. Like mother like daughter, huh? But unlike her, I won’t leave my child for anything. I am content with him. Hindi ko na kailangan pang maghanap ng pagmamahal kung saan. Mamahalin ako ni Beau at tama na iyon sa akin. I am happy with him.

    “I can’t believe hindi mo agad sinabi sa akin na hindi pala kayo kasado ni Clyde. All this time…” umiling siya at nag isip.

    Kinarga ko si Beau at pinagsuot ko ng salbabida. Nagpaalam ako kay mommy na sasamahan ko si Beau sa swimming pool. Pumayag naman siya at pinangalahatian ang dala kong wine kanina.

    Hinubad ko ang aking cover up para makalangoy na rin sa pool kasama si Beau. Ngayong alam na ni mommy ang totoong namamagitan sa amin ni Clyde, para akong nabunutan ng tinik.

    Kinwento ko ang lahat ng iyon kay Clyde. Humalukipkip si Clyde habang pinapanood ang pag aayos ko at habang idinidetalye ko sa kanya ang pag uusap namin ni mommy.

    “If your mom knows that we’re not married, maaaring sinabi niya iyon sa tito Christopher mo at kay Katelyn. And Katelyn would tell Logan about it…” ani Clyde.
    “Hindi ko alam, Clyde. We’ll know today,” sabay tingin ko sa kanya.
    Suminghap siya at umiling. Disappointed sa nagawa ko.

    Tiningnan kong muli ang mukha ko sa salamin. I don’t want to lie to my mom.

    “Tanginang Logan na iyon.” Hinawakan ni Clyde ang gilid ng kanyang labi. Parang kahit wala na roon ang pasa ay ramdam niya parin ang sakit. “If he tries to mess this event up, I’ll break his jaw!”
    “Clyde, the last time we went to an ExPa event, nagkagulo. Huwag na nating dagdagan pa ang gulong iyon,” saway ko.

    Sabay kaming pumunta sa venue. Si Clyde lamang ang nagdala ng sasakyan. Sa malayo pa lang ay kitang kita ko na ang mabilis na click ng mga camera sa bukana ng convention. May mga malalaking painting na nakalagay sa dingding. Ang red carpet ay punong puno ng malalaking tao.

    “Maraming mag aabang sa’yo ngayon. Lalo na dahil ito ang unang event mong dinaluhan simula noong nangyari sa Bulacan.”
    “The issues cleared up, I’m sure…” sabay tingin ko sa kanya.
    “Tinanong na ng media ang daddy mo, ako, si Kier, at si Maja noon tungkol doon. But still, iba pag sayo mismo nanggaling ang mga sagot sa katanungan nila.”

    True enough, pagkalabas namin ni Clyde sa sasakyan ay dinumog kaagad kami ng reporters. Some of them were my friends way back in college kaya mas naging kumportable akong sagutin ang mga tanong.

    “Hindi ka ba natatakot na dumalo sa mga events ng ExPa ngayon sukat sa nangyari ilang taon na ang nakalipas?”

    Nakahawak ako sa braso ni Clyde. Dinudumog kami ng reporters at nagmistula siyang taga protekta ko laban sa kanila. Hinawakan ko ang palda ng long gown kong bagsak hanggang sahig.

    “Hindi naman. Ilang taon na ang nakalipas at nalaman na namin kung sino ang tunay na may pakana so…”
    “Nalaman ninyo? How? At bakit hindi nakulong? Hindi ba ay nakulong noon si Mr. Torrealba dahil sa nangyari. Hindi ka ba natatakot na nandito kayong dalawa ngayon.”

    Natuyo ang lalamunan ko. Hindi alam ng buong media kung sino talaga ang tunay na mastermind. My dad settled it privately. Ang bitiwan ang mga katagang iyon ay mali.

    “Hindi napatunayan ang mga akusasyon sa kanya. Naniniwala rin akong hindi siya ang may sala,” hindi ko na dinagdagan.
    “Kung ganoon sino? Ang sinabi mo kanina ay nalaman ninyo kung sino. Bakit hindi nakulong?”
    “Excuse me, that’s private. Can we stop the interview?” singit ni Clyde nang naramdaman ang takot ko.

    Ngumiti ako sa reporter at taas noo paring humarap sa kanya kahit na kabado ako.

    “Huli na lang, Mr. Prieto. Hindi ka ba natatakot…” bumaling ang taga media sa akin. “Na baka maghiganti si Mr. Torrealba?”

    Sigurado akong personal na tanong iyon. Hindi iyon lalabas sa kung saan mang magazine o newspaper ito mapupunta.

    “That’s a personal question! Excuse me, we need to go…” ani Clyde.

    Hinigit ako ni Clyde palayo sa reporter na iyon. Kumakalabog parin ang puso ko habang ginugulo ng tanong na iyon ang aking isipan.

    Pumasok kami doon at nagsisimula na ang programme. Iginiya kami ng usherette sa lamesang hinanda para sa amin. Hindi pa kami nakakarating sa assigned table ay nahanap na ng mga mata ko si Logan.

    Naka dekwatrong pag upo si Logan at nakakapit si Katelyn sa kanyang braso. Sobrang lapit ng dalawa at nagbubulungan habang tumitingin sa stage.

    May pinapabid na mga paintings ng mga bata. Maraming nag bi-bid na mga businessmen doon. Bumaling ulit ako kay Logan at Katelyn. Kahit madilim ay kitang kita ko ang hagikhikan ng dalawa kahit wala namang nakakatawa.

    Kinagat ko ang labi ko at pinirmi ang mga mata sa stage. I can’t lose my cool now.

    “Which painting do you want, Porsh. Let’s join the bidding…” ani Clyde.
    “I like the flower, Clyde,” sabi ko.

    Clyde raised the board at nakisali sa bidding. One hundred thousand ang una niyang bid. Napalingon ako kina Logan at Katelyn. Si Katelyn ay nakatingin kay Logan, samantalang si Logan naman ay nahanap na ang mga mata ko.

    Uminit ang pisngi ko. Halos tawagin ko lahat ng mga santo para magpasalamat dahil madilim ang buong venue para sa bidding.

    Logan raised his board too.

    “Two hundred thousand pesos,” ani Logan sa malamig na tono.

    Hinampas siya ni Katelyn sa braso. Kinagat kong muli ang labi ko. They seem to be very close. Nga naman, si Katelyn siguro ang naroon para kay Logan sa mga panahong nakulong siya.

    “Damn that Torrealba…” bulong ni Clyde at tinaas pa ang kanyang bid. “Three hundred thousand…”
    Tinaas muli ni Logan ang kanyang board. “Five hundred thousand pesos.”

    Nagulat na ang crowd. Kahit na mayayaman ang mga naroon ay hindi umaabot ng ganoon ang bidding. Sa donations bumabawi ang mga tycoon, hindi sa bidding ng mga paintings.

    “Clyde, stop it…” bulong ko ngunit hindi ko siya napigilan.
    “Six hundred thousand!”
    Tamad na nagpataas si Logan. “Eight hundred thousand…”

    Nabibingi na ako sa bulong bulungan ng crowd. Bumaling si Katelyn sa akin at napawi ang ngiti niya nang nakita ako.

    “Clyde, stop it. You’re making the crowd look at us. Ayaw kong magkaroon ng issue,” mabilis kong sinabi.
    “Dammit! One million pesos!”
    “Clyde! That’s too much… We’re donating two million-“
    “One point five…” tamad na sinabi ni Logan.

    Mabilis ang hininga ni Clyde nang umupo siya sa kanyang upuan. Bumaling siya sa akin at kumalma.

    “He’s challenging me, Porsh… Because of what happened. And I don’t want to back down. Ayaw kong magpatalo sa kanya… ulit. Ayaw ko na,” umiling siya bago nagpataas ng kamay. “Two million…”

    Hinaplos ko ang braso ni Clyde. He needs to stop. Umiling ako.

    “Tama na. Please…”
    “Three million,” sabi ni Logan sa kabilang mesa.

    Tumitig si Clyde sa akin. Umigting ang kanyang panga bago pinakawalan ang malalim na hininga. Tumango siya at hinawakan ang aking kamay.

  • Kabanata 44Open or Close

    Kabanata 44
    She Lied

    Hindi na tumawad pa si Clyde. I stopped him. Logan got the piece for three million. Lumapit pa ang security ng ExPa o ng SMX mismo para tanungin kami kung maayos pa ba daw kami.

    “We’re fine, thanks for asking…” marahan kong sagot.

    The security here is tighter than what I remembered years ago. Siguro ay dahil na rin sa nangyari noon at dahil narin narito ang mga taong involved noon.

    Pagkatapos ng bidding ay nag deklara na ang mga tycoon ng ibibigay na pera para sa foundation. Nagkaroon din ng four course dinner.

    Tahimik lamang ako habang kumakain. Hindi ko na ulit nilingon ang lamesa nina Logan. Kung may kakaiba lang pala akong mararamdaman kapag tinitingnan ko si Logan at ang kapatid ko, then I’d rather stick my eyes somewhere else.

    “Do you want to dance?” tanong ni Clyde sa nag aalalang tono.

    Iiling na sana ako ngunit tumunog ang kanyang cellphone. Hinagilap niya iyon sa kanyang bulsa. Tumango ako para ipaalam sa kanyang mas gusto kong sagutin niya na lang ang tumatawag.

    “I have to get this. I’m sorry…” wika ni Clyde.
    Tumango ako. “No problem.”

    Hinayaan ko siyang umalis sa aming mesa. Tiningnan ko na lang ang natitirang dessert. Busog na ako kaya inuunti unti ko na lang ito.

    “Your father’s busy, I guess?” tanong ng kaharap kong si Tita Mariz.

    Nakabalik na siya galing Switzerland para sa event na ito. Kanina pa namin siya nakakausap ni Clyde ngunit dahil abala rin siya sa buong programa ay ngayon pa lang siya nakabalik ulit ng aming mesa.

    “Yup, he’s out of the country with Kier right now, Tita.”
    “And your mom? Hay, si Carina! Hindi na siya dumadalo sa event na ito. She’d always send Katelyn…”
    “I don’t know about mom. Siguro ay pinagbabawalan siya ni Tito sa pag iisip na magkikita sila ni daddy dito,” sabi ko.
    “For goodness sake, ang tatanda na nila para mag selos!” Umirap si Tita Mariz at may nginitian pang kilala.

    Binaling niya ang buong atensyon sa kakilala niya at ilang sandali ay tumayo na siya para makisabay sa sayawan doon.

    Ginalaw ko ulit ang aking dessert nang bigla akong may nakitang nakatayo sa gilid ng aking mga mata. Noong una, akala ko si Clyde iyon. Pero nang nalingunan ko na ay laking gulat ko nang si Logan ang nasa gilid ko.

    Tumuwid ako sa pagkakaupo dahil sa gulat. Luminga kaagad ako para hanapin si Katelyn. Where’s my sister? His supposed date? At ano ang ginagawa niya dito sa harap ko?

    Tumikhim ako at napainom ng wine. Napansin na kami ng iilang kakilala namin. Tingin ko ay maging sila ay nagtataka.

    “May I have this dance…” Yumuko siya ng mabuti.

    Halos tumigil ako sa paghinga. Nakalahad ang kamay niya sa akin sa paghihintay niyang tanggapin ko ito.

    “I don’t think it’s a good idea to dance-“

    Ang nakapahinga kong palad ay kanyang kinuha. Hinigit niya ako patungong gitna ng dancefloor. Malayo sa mga mapanuring mga mata at sa mga nakikitsismis.

    Kumalabog ang puso ko. Hindi ko alam kung saan ako kabado, sa pagsasayaw namin o dahil kay Katelyn. My sister likes him so much.

    “Logan, I still don’t think it’s a good idea to dance…” sambit ko, hindi makatingin sa kanya.

    Hinapit niya ang aking baywang at ang isang kamay ko ay hawak niya naman. Kahit hindi ko siya hinahawakan ay nagagawan niya ng paraan para magsayaw kaming dalawa.

    “What’s your good idea, then?” sarkastiko niyang tanong.

    Tinapunan ko siya ng tingin. Ano ang ibig niyang sabihin doon? If he’s dating Katelyn, then obviously the good idea is to dance with her.

    “Where’s Katelyn?” banayad ngunit mariin kong tanong.
    “She’s in the powder room.”
    “So…” Pinigilan ko ang sarili ko ngunit huli na ang lahat. “You’re dancing with me because she’s out. The good idea is to dance with her, Logan. She’s your date. This is cheating…”
    Tumawa siya ng bahagya. “Cheating is what your husband is doing.”

    Hindi ako nakapagsalita. Ayaw kong dugtungan iyon. Hindi ako magsisinungaling. Hindi ko magagawa iyon kay Clyde. He deserves to be free from this kind of responsibility.

    Iniwas ko ang mga mata ko sa kanya ngunit pilit niya itong hinuli. His lips pursed.

    “You’re still as blind as before, Portia.”
    “‘Wag kang manghimasok sa buhay ko…” matapang kong sinabi.
    “Right. I have no right except that you were once mine…” Mas lalong humigpit ang kanyang hawak sa aking kamay.

    Gusto ko ng makawala. It’s suffocating. Kinagat ko ang labi ko at pilit na binabawi ang kamay. Nilapit niya ang kanyang mukha sa aking tainga.

    “Ako… ang nakauna sa’yo… You were the innocent Portia… The sexy innocent Portia of Logan Torrealba, years ago. Right now? You lost your innocence…” Marahan niyang bulong.

    Halos dumugo ang labi ko sa kakakagat. Hindi ko alam kung bakit hindi ako makawala. Nakakapanghina ang bawat bulong niya.

    “Still damn sexy but you lost the innocence, Porsh… You gave up everything to a man unworthy of you, huh? At magkukunwari ka na lang ulit na ayos lang? Tulad noon? Tulad noong hindi mo pa ako nakikilala? Babalik ka sa buhay na iyon? Huh?”
    “Bitiwan mo ako, Logan…” pagbabanta ko.
    “No… I want to know…”

    Magkadikit na ang aming katawan. Ang init na ibinubuga ng kanyang balat ay ramdam na ramdam ko na. Kahit sa gitna ng napakaraming materyal ay ramdam ko iyon. Halos mapapikit ako. Ilang taon ko nang hindi naramdaman ito. Nangatog ang aking tuhod. Kailangan kong kumawala sa kanya.

    “Stay still…” Bulong niya.

    Halos mapaungol ako. Nahihilo ako at parang lalagnatin na ako sa sobrang init na nararamdaman ko.

    “I want to know… Papayag ka na may ibang babae ang asawa mo? Ayos lang iyon sa’yo? You’d… settle for that? Huh?”

    Hindi parin ako umimik. Hindi ko na dala ang mga paa ko. Siya lang ang tanging sumasayaw para sa aming dalawa. Pakiramdam ko ay nakalutang na ako.

    “Hindi ba ay sa ibang bansa kayo nagpakasal? File a divorce…” pagbabanta niya.

    Para akong nabuhusan ng malamig na tubig sa sinabi ni Logan. Kabado ako hindi lang dahil hindi totoo ang akala niya, kundi hindi ko rin alam kung ano ang isasagot ko roon.

    “Logan, I need to go. Katelyn will see us. Babalik si Clyde.”
    “He’s cheating on you and you can’t dance with me? You are one hell of a martyr, Portia…”
    “Logan, please…”
    “File a divorce…” utos niya.

    Nag angat ako ng tingin sa kanya. Nag aalab ang kanyang mga mata na para bang hindi siya aatras sa hamon. Hindi niya ako papakawalan hangga’t hindi niya makukuha ang gusto niyang sagot.

    “File a divorce,” ulit niya.
    “Wala kang karapatang magsalita ng ganyan…” sabi ko.
    “Bakit?” His eyes were pitch black.

    He’s like a predator hunting his prey. Ganunpaman ay hindi ko pinakita ang aking takot. Hindi niya makukuha ang gusto niyang sagot.

    “This isn’t your relationship, Logan-“
    “Wala ba iyon sa mga pinagpipilian mo? Divorce isn’t an option to you, huh?” nagtaas siya ng kilay at binaba niya ang kamay niyang nasa aking likod.

    Tumindig ang balahibo ko nang naramdaman ko ito sa ibabang parte ng baywang ko.

    “Is it because you believe in marriage too much, Portia? That when you’re married, you’ll stay that way. You’re willing to forgive… Ganoon ba iyon?”

    May naglarong ngiti sa kanyang labi. Hindi iyon dahil masaya siya. Kitang kita ang panunuya sa ngiting iyon. Hindi ko gusto iyon. Abot-abot ang tahip ng dibdib ko sa ngiting iyon.

    “Or…”

    Nanlaki ang mga mata ko at sinubukan ko ulit na bawiin ang aking kamay ngunit pinagsalikop niya ang aming mga daliri at binaba iyon. Tumigil kaming dalawa sa pagsasayaw.

    “Because you’re not really married…”

    Mabilis kong binawi ang kamay ko ngunit sobrang lakas ng pagkakahawak niya. Para bang hindi niya na ako bibitiwang muli. Sa sobrang higpit ay nasasaktan na ako.

    “Bitiwan mo ako, Logan!”
    “You’re not married…” Hindi iyon tanong.
    “Bitiwan mo ako…” marahan kong sinabi para hindi kami mapagtuonan ng pansin.
    “Why would you fucking make me believe you are?” Pagalit niyang sinabi.
    “Wala akong sinabing may asawa na ako. You… You believed! But it doesn’t matter!” Mabilis ang pintig ng puso ko.
    “Is it that stupid lapdog’s idea? Na palabasing mag asawa kayo?”

    May nakakapansin na sa pagtatalo naming dalawa. Imbes na kumalma ay mas lalo lang akong nag init sa kaba.

    “This isn’t Clyde’s idea-“
    “Well then, it’s yours? And you… you let him go to your house every fucking night?”

    “Logan? Portia?” Tinig ni Katelyn ang narinig ko kaya natigil kaming dalawa.

    Matalim parin ang tingin ni Logan sa akin. Tumuwid na ako sa pagkakatayo at lumayo ng bahagya kay Logan. Sa kalagitnaan ng pagtatalo naming dalawa ay nakawala ako.

    “Kate…” Nagawa kong ngumisi. “Catch up lang. I need to-“
    “Hinahanap ka ni Clyde…” Kumunot ang noo ni Katelyn sa akin.
    “Okay,” sabi ko at mabilis na umalis para iwan silang dalawa sa gitna ng dancefloor.

    Pagkalabas ko sa maraming tao ay sinalubong kaagad ako ni Clyde. Doon lamang nabuhos sa akin ang katotohanang alam ni Logan ang totoo!

    “Clyde, we need to… to go…” sabi ko.
    “Why? What’s wrong?”
    “Si Logan… alam niya na na hindi tayo mag asawa…”

    Tumingin si Logan sa kamay ko. Suot ko parin ang isang singsing na binili ko noon pa. Inisip niya sigurong tinanggal ko iyon kaya kami nabuking pero hindi iyon. Hindi ko alam kung paano tuluyang nalaman ni Logan.

    “Paano niya? What?” Gulong gulo din si Clyde habang hinahagilap ang purse ko.

    Marami ang bumuhos sa isipan ko. Paano kung pinapasundan niya ako? Paano kung malaman na may anak ako? O may anak kami? I’m not ready to include Beau in this mess! He’s not the answer of all these! I am protecting him!

    “Hindi ko alam. Hindi ko alam kung paano-“
    “Maybe it’s because of Tita Carina? You told her, right? Paano kung sinabi niya kay Katelyn at sinabi naman ni Katelyn iyon sa kay Logan? That’s possible!”
    Nagkibit ako ng balikat.

    Bumaba kami ni Clyde sa basement at nagpatawag kaagad siya ng valet para makuha ang kanyang sasakyan. Ilang sandali kaming naghintay nang biglang tumunog ang lift. Nakita namin ang sasakyan ni Clyde na papalapit kaya imbes na maghintay ay sinalubong namin iyon.

    Ngunit bago iyon pumarada sa aming harapan ay narinig ko si Katelyn.

    “Huwag ka nang maghiganti sa kanya! Kung tulad ng sinabi mong wala ka nang nararamdaman, hayaan mo na siya!” sigaw ni Katelyn.

    Hindi ko alam kung sino ang kausap. I am too horrified to know who it is!

    “She lied to me, Kate! I am not going to stop until we’re even…” Tinig iyon ni Logan.

    Naestatwa ako sa aking kinatatayuan. May malamig na kamay ang humawak sa aking tiyan. Hinila ako ni Clyde papasok sa kanyang sasakyan.

    Nahihilo ako sa lahat ng mga nalaman ko. Hindi ko alam kung maiiyak ba ako o tuluyan ng mawala sa sarili.

    Pinaharurot ni Clyde ang sasakyan paalis sa parking lot. Nang nakalayo doon ay tahimik na lumabas ang aking mga luha. Tuloy tuloy ang kanilang mga daloy sa aking pisngi.

    Hindi ko alam kung alin doon ang sobrang nagpasakit sa akin. Marami. The way he called Kate. The way he accused me. And the thought that he wants his revenge. Humagulhol ako. I’ve never cried this much for three years. Hindi pa nakakalayo doon ay ramdam ko na ang hapdi sa aking mga mata.

    Hinampas ni Clyde ang kanyang manibela nang natigil kami sa traffic.

    “You should’ve told him na tayo! Na nagpakasal tayo at may anak na tayo!” Iritadong sinabi ni Clyde.
    Umiling ako. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko.

    I’m so, so sorry Beau. Logan wants to hurt me back. He wants me too bleed because maybe he’s bled too much years ago. Baby, patawarin mo ako pero hindi ko kayang pakisamahan ang daddy mo. Nasaktan na ako noon. Oo, maaaring mas nasaktan ko siya. Ngunit pagod na pagod na ako.

    “Portia, come on! Iniisip niyang nagsinungaling ka? Edi tuluyan ka nang magsinungaling!”
    Umiling ulit ako at pinalis ang mga panibagong luha na tumulo. “Hindi ko na alam kung paano niya ako gustong pagbayarin. I get that he got hurt. And if he wants to hurt me back, oo, sobrang nasaktan niya na ako! Sobra sobra… At kung gusto niya paring saktan ako! Then… I’ll let him. I’ll let him until he’s done with me! I’ll let him till I’m so broken! I’ll let him hurt me until I stop all these regrets every night! I’ll let him hurt me until I stop thinking that what if hindi ko siya iniwan? Dahil pagod na ako! Pagod na pagod na ako! Gusto ko nang tumigil sa pagmamahal sa kanya! Gustong gusto ko nang tumigil!” Napaos ako.

    Natahimik si Clyde. Niyakap niya ako ng mahigpit at umiyak ako ng husto sa kanyang balikat.

    “Gusto ko ng tumigil. Pagnasaktan niya ako ng husto, siguro naman titigil na ako. I will never look back again. I will never regret I left him. Never again!”

  • Kabanata 45Open or Close

    Kabanata 45
    Business

    Hindi ko na inintindi ang lahat ng iyon. If Logan isn’t tired of revenge, wala na akong magagawa. It’s not a choice I can make. Kaya sa mga sumunod na araw ay inabala ko ang sarili ko sa pagpipinta.

    Tinititigan ko ang huling natapos ko habang nagkakape. Madalas ay dark colors ang gamit ko nitong nakaraang araw. At ang huling pininta ko ay ang tanawin sa langit kapag gabi.

    “Mommy, Beau play!” ani Beau habang ipinapakita sa akin ang isang laruang sasakyan.

    Nilapag ko sa coffee table ang aking kape at kinarga ang anak ko.

    “Okay, baby, we’ll play.”

    I spent the whole day playing with him. Madalas ang tawag ni Clyde. Siguro’y naka tatlong tawag siya sa araw na ito para lang magcheck kung ayos lang kami. Pagkatapos ng ExPa ay mas lalo lang niya kaming ginawang responsibilidad.

    “Clyde, please calm down. We’re fine. I’m fine…” I assured him.
    “I know… I just…” Huminga siya ng malalim.
    Ngumiti ako. Alam kong naging harsh na rin ako sa kanya. I told him to stop calling me. Halos araw-araw ko siyang pinagsasabihan at hindi ko na naparamdam sa kanya na masaya akong nag aalala siya para sa amin. “I appreciate your effort, Clyde. But…”
    “What if something’s going to happen?” Rinig ko ang takot sa boses niya.

    Natigil ako. Saglit kong nahinuha sa boses niya ang iniisip niyang mangyari. Isang bayolente at madugong pangyayari tulad na lang nang nangyari taon na ang lumipas. Logan was in prison for months. Nadungisan namin ang pangalan niya. Nasaktan namin siya, physically, emotionally, and mentally. I pray that he won’t take his revenge to that extent.

    “Nothing’s going to happen,” sabi ko na parang alam kong totoo iyon.
    “We should tell your dad. We should hire some body guards. Paigtingin natin ang seguridad ninyo…”
    “Ayaw kong lumaki pa ang gulo.”
    “Portia, this is for you and for Beau…” singhap ni Clyde.

    Nilapag ko si Beau sa sofa at kinuha ang isa pang laruang sasakyan. Gusto niya ang mga iyon. Kier is also spoiling him. Pagkabalik niya galing abroad ay pinasalubungan niya si Beau ng maraming laruang sasakyan.

    “Thank you so much, Clyde. Pag iisipan ko.”

    I spent the whole day playing with Beau. Iyon nga lang, mas mabilis akong mapagod. Naisip ko tuloy na dalhin siya sa ibang mga lugar. Mag dadalawang buwan na rin kami dito sa Pilipinas at hindi pa siya nakakapasyal. Si Maja at Kier lang ang nagdadala sa kanya sa ibang lugar.

    “Maybe after his 2nd birthday…” sabi ko at humikab.

    Pagkatapos kong magpahinga ay naligo at nagbihis na ako para sa lakad ko papuntang Va Bene. Hindi iyon kalayuan dito kaya hindi ko na kailangang mag madali.

    Isang simple black dress ang sinuot ko. Itim rin ang aking stilletos at purse. Nagdala ako ng jacket dahil medyo maulan.

    Nang nakarating ako sa restaurant ay medyo matao. Luminga linga pa ako. Natatakot at nahihiya na baka late ako at maagang nagpunta rito ang kliyente.

    “Table for two, ma’am?” tanong ng waiter.
    “Uhm. I’m with Miss Macy Espinosa…”
    “Ah! Dito po…”

    Nilahad ng waiter ang kamay niya sa isang mas eksklusibong parte ng restaurant. Enclosed ito ng french walls at mas komportable ang dating ng looban. Dalawang mesa lang ang may tao at malalayo pa ang mga mesa sa isa’t isa.

    “Ito po ang pinareserve ni Miss Espinosa…” anang waiter.
    “Salamat,” ngumiti ako at umupo.

    Nilapag ko ang gamit ko sa kabilang upuan. Mabilis na sinerve ng waiter ang appetizer. Huminga ako ng malalim at nakiramdam muna sa buong restaurant.

    Siguro ay medyo bata si Miss Macy Espinosa. Maybe she’s a daughter of a tycoon or what?

    Uminom ako ng wine na sinalin ng waiter sa aking kopita. I’m thirsty.

    “Thanks…” Ngumiti ako.

    Pagkalapag ko ng kopita ay may lumapit na sa aking babae. Maiksi ang kanyang buhok at ang mga edad ay siguro nasa late thirties. Ngumiti siya sa akin at naramdaman ko kaagad na accommodating at approachable ang kliyenteng ito.

    “Hi! I’m Macy Espinosa…” ngiti niya.
    “Hi! Portia Cecilia Ignacio…” Tumayo ako at naglahad ng kamay.
    “Pinaghintay ba kita?” Sabay kaming umupo.
    “Kakarating ko lang naman. Ayos lang.”

    Nagulat ako nang may dala siyang mga papel. Nilahad niya ang lahat ng iyon sa aking harap at nagtawag ng waiter.

    “I’ll just have some wine…” Ngiti niya sa waiter.
    “Yes po, ma’am.”

    Tinuon niya ulit ang atensyon niya sa akin. Para siyang busy at nagmamadali. Para bang puno ang schedule niya kaya kailangang matapos namin ito agad.

    “So… the project is the house in Forbes Park. I haven’t seen the design of the house yet.”
    “Yes. Dala ko ngayon ang blue print. Actually, it’s almost done. Hindi nga lang nakapag decide pa sa idedesign sa loob but I assume you have your designs? Your previous work?” tanong ni Miss Macy.
    “Yes. Dala ko sila.”

    Nilapag ko rin ang aking portfolio. Alam kong malabong pipili lamang siya doon pero gusto kong makita kung ano ang type niya.

    “Before we get to that, let’s talk about the terms first since I know you’re professional,” tumawa siya ng bahagya.

    Kahit na alam kong accommodating at approachable siya, ramdam ko parin ang pagiging propesyunal at stiff niya pagdating sa mga bagay na ganito.

    “Yes! Sure…”
    “Here are my terms. Enclosed are the agreed offers. Tax free.” Binigay niya sa akin ang isang kontrata na may pirma niya.

    I skimmed through the contract and I was shocked. The payment was too much.

    “Wait a minute… This isn’t the standard royalty-“
    “We want it done properly so we’ll give you an extra.” Ngumiti siya. “Ayaw ko ring magmadali ka kaya I’ll give you six months to design everything in the house.”

    Binasa ko ulit ang detalye sa bahay. Inisip ko kung may nakaligtaan ba ako. Lahat ang didisenyuhan ko. Tiningnan ko rin ang blueprint at paunang design ng architect noong bahay. It is a very modern type of house. Salamin ang pintuan at dingding ng iilang parte sa first floor hanggang second floor. Malawak ang garahe nito at may garden pa! Dalawa ang swimming pool sa baba. Mayroong pinakamalaki sa harap at sa gilid noon ay may maliit. They used teak wood flooring near the pools. Hindi ba magastos ito? But then it’s not my mansion…

    “Is this going to be used as a home? For rent? For sale? Uh…”
    “Home…” Nalilitong sinabi ni Miss Macy Espinosa.
    “Okay.” Tumango ako. Malaking trabaho ito dahil malawak ang bahay pero mahaba ang oras na ibinigay kaya walang problema.
    “Do you also need to see the house personally?”

    Pumirma ako sa kontrata at tumango.

    “That would be great. Though, I can deal with the details you told me. Pero sige… Since malawak ito at hindi pa ako sigurado sa mga room nito sa loob… Is this… This house has eight rooms?”
    “Yes. Including the maid quarters.”
    “Okay…”

    Sinarado ko ang kontrata at binalingan ang blueprint para mapag aralan. Alam kong kailangan ko itong pag isipan ng maigi.

    “Who’s living with you, Miss, if you don’t mind? I have no idea what the rooms will look like.”
    “Hmmm. Let me see.” Ngumiti siya. “Ang mabuti pa, kayo na lang ang mag usap ng titira. Para malaman mo.”

    Kumunot ang noo ko. Hindi ko alam na hindi pala siya ang titira doon. Well, ganyan talaga madalas ang mga kliyente. Probably the client’s a busy tycoon. Walang oras pwedeng ipagpaliban ang trabaho kaya iba ang pinapadala.

    “Papunta na iyon dito. Pinauna niya lang ako. By the way, I’m his lawyer…” Ngumiti siya. “I am also an engineer kaya tinulungan ko siya dito.”
    “Oh wow! I really thought you’re the owner, Ma’am, I mean… attorney…”
    Tumawa siya. “No, I’m not. Wait…”

    Hinagilap ng Attorney Macy Espinosa ang kanyang cellphone. May pinindot siya doon ngunit bago pa iyon mailagay sa tainga ay nanlaki na ang kanyang mata.

    “Oh here he is…” Nakatingin siya sa malayong likod ko.

    Sinundan ko ang kanyang mga mata at laking gulat ko nang nakita ko si Logan. What the hell? Hindi ko alam kung ano na ang itsura ko nang napagtantong siya ang magiging kliyente ko. Bumagsak ang balikat ko. This is not happening! Why is he here? Did he plan this all?

    Naka kulay grey na v neck t shirt lamang siya. Normal na suot, hindi tulad ng suot niya tuwing nasa trabaho o nasa mga events. Hindi siya nagulat nang nakita ako doon.

    Tumayo si Attorney kaya tumayo na rin ako para iwelcome ang kliyente.

    “This is Mr. Logan Griffin Torrealba, CEO of Trion Realty. He’s the owner of the mansion.”

    Naglahad si Logan ng kamay sa akin. Are you kidding me? Hindi ko iyon tinanggap. I find it ridiculous to make other people believe that we don’t know each other in this situation!

    Napanis ang ngiti ni Attorney nang nakitang hindi ko tinanggap ang kamay ni Logan. Nagkibit ng balikat si Logan. His dimple showed. Nakatiim bagang ako at parang wala lang sa kanya ang nangyayari. He did plan for this! He did!

    “Shall we… Uh… sit?” anyaya ni Attorney.

    Umupo silang pareho. Medyo natagalan pa bago ko nahagilap ang sarili ko. Nang umupo ako ay kitang kita ko ang pagkakaramdam ni Attorney ng tensyon.

    “So… Logan, shall I… leave you two? So you can deal with the details of the design?” ani Attorney Macy Espinosa.

    Nagkatitigan kami ni Logan. His eyes twinkled and I’m sure mine didn’t. Matigas ang titig ko sa kanya. Mapang akusa.

    “Sure, attorney. Thanks for the time,” ani Logan.
    “No problem, Logan. Anytime.” Tumayo si Attorney Macy Espinosa.

    Nabalik ako sa aking sarili. She’s gonna leave us alone! Bumaling ako kay Attorney.

    “I’m gonna leave you two, Portia.” Ngumiti siya.

    Humugot ako ng malalim na hininga bago tinanggap ang nakalahad niyang kamay. Let’s get this over with!

    Pagkaalis ni Attorney ay nagtawag si Logan ng waiter. Hindi matagal ang usapan. Inutusan niya lang na iserve ang main course na inorder na yata bago pa lang ako napadpad dito.

    I really can’t believe it. Is this part of his plan for revenge? Binuklat niya ang blueprint sa harap ko at may itinuro.

    “Shall we talk about the master’s bedroom first before anything else?” Naka business tone na siya ngayon.

    Hindi ko alam kung pepersonalin ko ba siya o sasakyan ang pagkukunwari na wala lang ito. Nagpatalo ako sa kanya at nagdesisyong sasakyan ko. Tutal ay gagawin ko ang trabahong ito, might as well know the details about it.

    “What design do you want…”
    “It’s on the second floor. The second floor has carpet flooring. Ang first floor, hard wood. So all the bedrooms, na nasa second floor lahat except for the maid’s quarter ay carpeted. The master’s bedroom will take the design of the whole house. White and dark brown. The furniture should be like that. Sa ibang silid gusto ko pula ang dingding. The furniture may vary. I don’t know. You decide. Wala namang titira sa mga room na iyon.”

    Napalunok ako nang may naisip. Mabilis kong hinawi ang mga naiisip para hindi na maguluhan sa nangyayari.

    “How about the furniture on the first floor?”
    “Let me see your design. I have no idea.” Ngumisi siya.

    Natigil ako nang dumating ang waiter na may dalang cart para sa aming mga pagkain. Nang buksan niya iyon ay halos mahimatay ako sa spices at bangong nahagip ng ilong ko. Dammit! This place has good stuff!

    “I’m not hungry so…” sabi ko sabay tulak bahagya sa pastang nilapag ng waiter sa akin.
    “The client wants you to eat. That’s called being polite,” ani Logan.

    Yumuko ng bahagya ang waiter bago siya umalis ng walang imik. Nagkatinginan ulit kami ni Logan. Hindi ako nakatagal sa kanyang mga mata. Kung magtatagal ay baka hindi na ako makabawi ng emosyon.

    “Let’s eat,” utos ni Logan.

    Nagtiim bagang ako. I want to talk about the details of the project. Hindi ako narito para kumain ng hapunan kasama siya. Kinuha ko ang tinidor at nagsimulang galawin ang aking pagkain. Kahit nakadungaw ako roon ay ramdam ko ang titig niya sa akin.

    “I will also let you choose the brand of hot tub I want in my bathroom. Wala akong ideya sa mga iyan,” aniya.

    Binitiwan ko ang tinidor at inangat ko ang tingin ko sa kanya. Matalim ang aking mga mata. Kasing talim ng nararamdaman ko para sa kanya ngayon.

    “Why don’t you ask your designers? I trust you have your own. That’s the nature of your work. The del Fierro’s have that too. Why find someone else to design it?” mariin kong tanong.
    “Why are you asking me that? This is what I want, may problema ba doon?” Umangat ang gilid ng kanyang labi.

    Natatawa siya? Natatawa siya sa pangyayaring ito?

    “Let’s get this over with. Lahat ng gusto mong gawin sa bahay mo, sabihin mo na sa akin ngayon para magawan ko na ng disenyo lahat.” Para hindi na kami magkita pang muli.
    “My house is big, Portia. Hindi mo ba iyon namalayan? Do you honestly think we can discuss this matter in just one sitting? This meeting won’t be enough.”

    Mas lalo lang akong nairita. This is part of his plan. Ano kaya ang gagawin niya sa akin sa proyektong ito? Is he going to insult all my designs just to get under my skin?

    “I thought you don’t like my designs. Hindi ba ay ayaw mo noong ginawan ko ang Tristan Towers. Why get me now?”
    “Look, Portia-“
    “If you want to get me just to insult me, Logan, then insult me right now! Para matapos ka! That’s your plan of revenge, right?” Hindi ko na napigilan ang sarili ko.

    Natigilan siya sa sinabi ko. Ang kaninang magaang awra ay naging mabigat na ngayon. Siguro ay dahil nasapul ko ang pinaplano niya.

    Nagtaas siya ng kilay at suminghap bago nagsalita. “You don’t know my plan of revenge.”

    Nanliit ang mga mata ko. Simula noon hanggang ngayon, that’s all that mattered to him. Revenge. Revenge for the death of his mother. Revenge for what happened in Bulacan. Revenge. Revenge when hurt. Ako? I’ve been hurt so many times by so many people. Halos lahat pa ng mga taong iyon ay minahal ko ng husto pero kahit kailan hindi ako nagtangkang maghiganti! Because I know that hate will only create ripples of hatred.

    “What is your plan of revenge then?” hamon ko.
    “I want your hand… in marraige…” Walang emosyon niyang sinabi.

    Nanlaki ang mga mata ko. Abot-abot ang tahip ng traydor kong puso. Gusto kong sigawan at kalmahin ang sarili pero sa gulat ko ay hindi ko nagawa. Hindi ko alam kung nagbibiro ba siya o gusto niya lamang saktan ako ng husto.

    “Have you lost your mind?” Halos pabulong kong sinabi.

    Kinagat ni Logan ang kanyang labi at nag angat ng tingin sa akin.

    “Give me your designs for the master’s bedroom and the rooms next week. We’ll meet again after this. For now, eat… Ayokong matamlay ang mag didisenyo ng bahay ko,” aniya.

    Tinapunan ko lamang siya ng tingin. He thinks I can eat in front of him? At sa lahat ng sinabi niya?

    Nakita niyang hindi ako gumagalaw. Pumungay ang kanyang mga mata at kinuha ang aking tinidor. Ginalaw niya ang aking pagkain. Napakurap ako. May mainit na kamay ang humawak sa aking puso. Hindi ko alam kung bakit daan daang alaala ang bumuhos sa akin. I can’t help but feel like it’s Logan of three years ago once again.

    Inikot niya ang fetuccini sa tinidor at inangat patungo sa aking mukha.

    “I should’ve let you choose your food. You don’t like pasta…” aniya at nilapag ang tinidor.

    Parang kinukurot ang dibdib ko. Hindi ko alam kung bakit.

    “Don’t fool me, Logan. I’m not sick of your bulls. I’m here for the business…” matapang kong sinabi.
    “Yes, I am also here for business, Portia.” Mataman niya akong tinitigan.

    Dammit!

  • Kabanata 46Open or Close

    Kabanata 46
    Looks Familiar

    The meeting ended peacefully. Nagpasalamat ako at wala siyang ginawa o sinabing mas makakapagpasama pa sa gabi ko.

    Hindi ko na sinabi kay Clyde o kay daddy ang tungkol sa nangyari dahil ayaw kong mag-alala sila.

    Naging abala ulit ako sa disenyo. Hindi nga lang tulad noong proyekto ko sa Tristan Towers. Just enough to keep me busy in my condo.

    “No, Beau…” ginalaw ni Beau ang mga pintura kaya nagkalat iyon sa sahig.

    Nakapagbihis na ako para sa isang meeting ngunit nagawa ko pang ayusin ang mga kalat ni Beau.

    Aalis ako ngayon para sa isang meeting kasama si Mr. Alfredo Sanchez. Tapos ko na ang disenyo ng kanyang unit sa Tristan Towers at ready na rin lahat. Kailangan ko na lang ng approval niya para masimulan ang gagawin sa unit.

    “Mary, baka gabihin ako ngayon. Pupunta dito si Maja, ‘wag mong kalimutan ang dinner niya.”
    “Opo. Anong oras po ang dating niya?”

    Inanyayahan ako ni Tessa at Jade sa isang night out ngayon. Birthday ni Tessa at gaganapin iyon sa isang bar dito sa BGC. Hindi ko matanggihan dahil kaarawan niya iyon at mismong si Lloyd ang nakiusap sa akin na tumulong. He’ll propose. Kaya mas lalo akong walang kawala.

    Nagmamadali ako patungo sa sasakyan. Bahagyang na late sa tamang oras dahil sa pagliligpit ng kalat ni Beau. Hapon ang pinagkasunduang oras namin ni Alfredo Sanchez dahil marami siyang shows na ginagawa sa umaga.

    Nagmamadali ako ngayon papasok sa del Fierro building. It’s nostalgic. Naaalala ko noong dito pa ako nagtatrabaho. Dito parin sina Jade at Tessa, na promote na ang dalawa kaya mas hectic ang schedule nila.

    Hinanap ko ang conference room sa unang palapag. Medyo nag iba kasi ang mga room kaya hindi ko na natandaan kung asan iyon noon.

    Humugot ako ng malalim na hininga at pinihit ang door handle nang natagpuan ang hinahanap.

    Nagulat ako ng may tatlong tao na sa room. Isa si Alfredo Sanchez, ang kanyang personal assistant at si Logan Torrealba na nakikipag usap sa kanya. Anong ginagawa ng lalaking ito dito?

    “I-I’m sorry I’m late…”

    Kitang kita ko kung paano ngumiwi si Logan sa sinabi ko. Kumunot ang noo ko at nilapag ang gamit sa harap ng lamesa.

    Kailangan bang nandito siya? Tumayo si Alfredo Sanchez at nilahad sa akin ang upuan kahit hindi na kailangan. I can find my own seat.

    “No problem. We just arrived,” ngumiti si Alfredo.
    “Shall we start?” tanong ko nang medyo nakabawi sa hininga.
    “Huwag muna. You should rest first. Mukhang sobrang nagmadali ka kanina.”

    Humalukipkip si Alfredo at hindi nakatakas sa mga mata ko ang malaki niyang braso. Puno ito ng tattoos.

    Tumikhim si Logan kaya naagaw niya ang aking tingin.

    “You’re lucky Mr. Sanchez is a nice guy…” Malamlam ang ngiti ni Logan.
    Tumawa ng bahagya si Alfredo. “I like my designer so…” Nagkibit siya ng balikat.

    Bahagyang uminit ang pisngi ko. Hindi ko alam kung bakit. Pinagmamasdan ako ni Alfredo na parang isa akong malaking puzzle na kailangan niyang espelingin.

    “Thanks! Shall we start? I’m fine now…”
    “Yeah, yeah…” Humilig si Alfredo sa pumagitna sa aming lamesa.

    Tumayo naman si Logan at lumapit sa amin. I really don’t know what he’s doing here. Nagtaas ako ng kilay at bumaling sa kanya. Ang black tux niya ay nagsusumigaw ng awtoridad.

    “Is it necessary that you are here?” napatanong ako.
    “It’s my towers after all. I want to see your designs…” Umigting ang panga ni Logan.

    Kinuha ko ang hinanda kong designs at binigay kay Alfredo Sanchez. Nang binuksan niya iyon ay hindi siya roon nakatingin. Sa akin siya nakatingin bawat pakli niya ng pahina.

    “Uh, this is your living room… Kinuha ko iyong gusto mong wallpaper. Ang mga furniture naman ay binagay ko lang sa napili mong kulay…”

    Habang nagsasalita ako ay nakatingin lamang si Alfredo Sanchez sa akin. Sumulyap ako kay Logan na matamang nakatingin naman sa kay Alfredo.

    “Binago ko ang disenyo ng kwarto base sa napili mong furniture at kama-“
    “The room is too dark, Alfredo,” singit ni Logan kaya bumaba ang tingin ng kliyente sa designs. “But that’s okay. It’s the way you like it, I believe.”
    “Yeah! Yeah!” ani Alfredo at bumaling ulit sa akin.
    “Binase ko rin sa kitchen set na napili mo iyong disenyo ng buong kitchen. We also have here your requested library…”
    “I like books so…” singit ni Alfredo. “Do you like to read?”

    Natigilan ako sa personal niyang tanong. Nang nakabawi ay tsaka lang ako nakasagot.

    “Hmmm. Ayos lang. I don’t always read. I’m into painting…” sabi ko.
    “Oh! Painting! You have paintings?” Pinagsalikop niya ang kanyang mga daliri. He’s suddenly interested.
    “Yeah, I have…”
    “Halos lahat nabili na,” singit ni Logan.
    Tumikhim ako para ibsan ang tensyon. “I have new ones…”
    “May I see? Do you have an exhibit?”
    Umiling naman ako.
    “You should! Do you want me to fund your exhibit? I can! I like art, in general…” tumango si Alfredo.
    “She can afford an exhibit. Hindi niya kailangan ng funds. Thanks…” iritado na ang tono ni Logan ngayon.

    Napatingin si Alfredo sa kanya. Parang umakyat ang init sa aking leeg patungo sa aking mukha.

    “Are you… her boss or her friend?” tanong ni Alfredo kay Logan.
    Ngumisi si Logan sa kay Alfredo pero bago pa niya iyon masagot ay nagsalita na ako.
    “He’s my client too. Uh… Shall we continue?”
    “Oh! We’re on the same boat then, Mr. Torrealba?”

    Kitang kita ko ang iritasyon ni Logan kay Alfredo Sanchez. Nagtitimpi lamang siya. Dapat lang. This man is his client too!

    “Let’s get back to your paintings. May I see your portfolio? I want some paintings in my walls too. Can you suggest a piece?” aniya.
    Kinagat ko ang labi ko. I can’t believe he’s asking me that now. “Titingnan ko pa. I didn’t bring my portfolio.”
    “May I see your paintings? When can we meet again so I can see some of your works?”
    “Why don’t you just email him your portfolio, Portia. That way, you two can save time, money, and effort,” Logan suggested.

    Tinikom ni Alfredo Sanchez ang kanyang bibig at bumaling ulit kay Logan.

    “Well, it’s different in person, right?”
    “If you buy the painting, then you can see it in person,” seryosong sinabi ni Logan.
    “Mamimili pa lang ako kaya mas magandang sa personal…” Humalukipkip si Alfredo Sanchez.
    “Mas maganda pag hindi mo na pahirapan pa ang designer-“
    “Excuse me…” pigil ko sa nagbabadyang mas umaatikabong tensyon.

    Umatras si Logan at kitang kita ko ang pagkukuyom ng kanyang kamao. Kumalabog ang puso ko. He’s losing it. I know… I know this is going to be a disaster.

    “Let’s continue with the library…”
    Bumaling si Alfredo Sanchez sa akin at tumango.

    Tumunog ang cellphone ng kanyang personal assistant kaya bahagya kaming na distract. Nagpaalam itong umalis na muna para sagutin ang tawag kaya nagpatuloy kami.

    “Logan, you should leave us,” sabi ko.

    Sa gulat ni Logan sa sinabi ko ay nalaglag ang kanyang panga. Para bang hindi siya makapaniwalang nagawa ko iyong sabihin.

    “Really?” Natatawa niyang sinabi.
    “Yes. Patapos na rin naman kami.”

    Napatingin si Logan kay Alfredo Sanchez. Umigting ang kanyang panga at dahan dahang naglakad palabas ng pintuan.

    Humugot ako ng malalim na hininga at hinayaan siyang umalis bago nagsimula ulit.

    “Ito iyong library. I hope you like it…”
    “Yeah… I like all your designs. Even the bathroom and the dining area.” Sinarado niya ang clear book at binigay ang buong atensyon sa akin.

    Ngumiti ako sa kanya. This on is an easy client. But I know why he’s easy…

    “So… when can I see your paintings?” tanong niya.
    “I will invite you pag may exhibit ako o sasali ako sa isang exhibit.”
    “Aw! I thought you’re gonna bring me where your paintings are all stored?” Tumawa siya.
    Ngumisi rin ako. “Nakakahiya. Sa exhibit na lang.”
    “No, No… Don’t be shy… Syempre gusto ko kaya huwag ka nang mahiya.”
    Mataman ko siyang tiningnan. “Pag may exhibit, I’ll send you an invitation.”

    Bumukas ang pintuan. Sabay kaming napatinging dalawa sa pumasok. Ang akala ko ay si Logan na iyon pero iyong personal assistant niya pala.

    Lumapit ito kay Alfredo at may binulong. Sumimangot ang artist at may kinuha sa kanyang wallet.

    “I’ll give you my calling card. Send me your invites there. O kung magbago man ang isip mo, just text or call.”

    Tinanggap ko ang calling card at ngumiti ako sa kanya. I know he’s hitting on me. Ito ang dahilan kung bakit madali lang ito.

    “Sure. No problem.”
    Umiling siya at sumimangot ulit sa akin.
    “What’s wrong?” concerned kong tanong.
    “I have a rehearsal. We’ll see each other again, right?”
    “Yeah, sure!” I flashed another smile.

    Tumayo siya. Tumayo na rin ako at naglahad ng kamay sa kanya. Tinanggap niya iyon, bahagyang pinatagal at hindi na ako umalma.

    “Thank you so much for choosing and trusting me, Mr. Alfredo Sanchez.”
    “Just call me Alfredo. You’re being formal.” Natawa siya.

    ‘Tsaka niya pa lang binitiwan ang kamay ko. Tumawa rin ako.

    “Alfredo, then…” sabi ko.

    Sabay kaming lumabas ng conference room. Si Logan ay nasa labas at may kausap ng isang bigating tao sa kumpanya ng mga del Fierro. Nang nakitang lumabas kami ay iniwan niya ang kausap para salubungin kami. He’s not in the mood. I know. His eyes were pitch black and it looks like he’s ready to punch someone.

    “Thanks for the time, Portia. Hope you’ll call me soon.” Ngumiti si Alfredo.
    Tumawa ako. “Thank you, Alfredo…”

    Tiningnan ko siyang paalis doon. Sinalubong siya ng isa pang assistant at mukhang isang body guard. Nanatili ang mga mata ko sa paalis na si Alfredo habang nararamdaman ko ang init ng katawan ni Logan sa likod ko.

    “First name terms, huh?” marahan ngunit mariin niyang sinabi.
    Umirap ako at bumaling sa kanya. “Stop being nosy. You’re the CEO for God’s sake…”

    Naglakad ako patungo sa elevator. Pupunta ako sa floor kung nasaan sina Tessa at Jade. Hindi pa oras ng uwian nila pero doon na ako maghihintay sa lounge. Sumunod si Logan sa akin.

    “The man is hitting on you, in case you didn’t notice, Portia. Don’t be naive!” aniya.
    “God! He’s just being friendly!” sabi ko sabay pindot sa elevator na nasa 40th floor pa.
    “Friendly? Huh? He wants to fund your exhibit? You call that friendly?”
    Matalim ko siyang tiningnan. Mas matalim ang mga mata niya.
    “I wanted to fund your exhibit years ago too and that… certainly wasn’t friendly! I want to fund your exhibit so I can get you!”

    Parang kinurot at hinaplos ang puso ko. Hindi ko maintindihan ang nararamdaman ko. Agad kong winala iyon at mas lalo lang siyang sinimangutan.

    “Hindi lahat ng tao gaya mo! Gusto niya lang makipag kaibigan! Ganoon!” sabi ko.
    “Excuses! I wanted to be your friend too! That’s a step!”

    Bumukas ang lift. Hinintay kong makalabas lahat ng naroon bago ako pumasok. Nagmartsa din sa loob si Logan doon at nagpatuloy sa kanyang mga hinaing.

    “At pinaalis mo pa ako doon?”
    “Why are you there in the first place? Wala ka bang trabaho ngayon? And… why are you here with me?” Nagtataka kong tanong.
    “I was there because I know this man is gonna hit on you. And I was right-” Hindi siya matigil sa kanyang mga paratang.
    “That’s normal in this industry. Para kang baguhan kung makapagsalita!”

    Nalaglag ang panga niya. Para akong may maling nasabi. Inisip kong muli ang mga huling salita ko.

    “What? See? You know it’s like that and you let him. You flirted back! Hindi ko alam na kaakibat ng trabaho mo bilang designer iyan!” angil niya.
    “So what if I flirt back? Jesus! You’re not my boyfriend!” sigaw ko sa pagkakairita. “And again, why are you even here? Go back and work!”

    Tumunog ang lift, hudyat na nasa tamang palapag na kami. Mabilis akong lumabas at nagmartsa papasok ng department nina Tessa. Bumuntot si Logan sa akin.

    Lahat ng nagtatrabaho ay bumaling sa akin nang pumasok ako. Nakita ko ang iilang pamilyar na mga mukha at may iilan ding bago. Sumipol ang isang ka officemate ko noon.

    “Why are you here too? Hindi ba dapat ay pauwi ka na? Kakatapos lang ng meeting mo ah?” Sumunod parin si Logan sa akin.

    “This… looks familiar…” Narinig ko ang tawa ni Jade kung saan.

    Luminga linga ako at natagpuan ng mga mata ko si Jade at Tessa na pinapanood ang pagbuntot ni Logan sa akin. Nakanganga sa gulat si Tessa habang si Jade ay naka ngising aso lamang.

    “Pinupuntahan niya kami dito, Mr. Torrealba. May lakad kami pagkatapos ng trabaho.”

    Nagmartsa kaagad ako patungo sa mga kaibigan ko. Ang iilang ka officemate ko ay binati pa ako at sumalubong din sa akin. Isa isa ko silang nginitian, tumigil kay Tessa para bumati ng maligayang kaarawan.

    “Is that so? Where?” malamig ang tono ni Logan nang sinabi niya iyon.

    Mahigpit ang hawak ni Tessa sa aking kamay at niyakap niya ako para magpasalamat sa pagbati.

    “What’s happening? Why is he here? He’s being territorial, big time. At hindi niya pa alam na may anak kayo?”

    Kumalas ako sa yakap ni Tessa at umiling ako.

    “Oh God… at pag nalaman niya?” nanliit ang mga mata ni Tessa. “Hell will rise…”

    Nagtiim bagang ako. I don’t know. I don’t want to think about it. This is all making me confused. He’ll probably hurt me. This is probably revenge.

    Bumaling ako kay Logan at kausap niya na si Jade ngayon ngunit ang mga matatalim niyang mga mata ay nakadirekta sa akin.

    “Dammit, Jade…” bulong ko dahil mukhang sinabi na ng kaibigan ko ang detalye ng magiging party ni Tessa.

  • Kabanata 47Open or Close

    Kabanata 47
    Home… Again

    Nanahimik na lang ako. Ayaw kong magsalita ng masama lalo na’t birthday ng kaibigan ko. Naiwan si Logan sa building dahil may inasikaso pa siya sa 40th floor. Sumama si Jade sa akin samantalang si Tessa naman ay kay Lloyd.

    “He looks miserable,” panunuya ni Jade.
    “Stop it, Jade, you’re making this worst for me.”
    “He should be, though. May anak siya, at hindi niya alam. I wonder what would happen if he finds out?”

    Hindi na ako kumibo. Nanatili ang konsentrasyon ko sa daanan.

    “Anyway, about Lloyd’s proposal. Dadalhin natin si Tessa sa dancefloor.”
    Tumango ako. Sinabi na ni Lloyd sa akin iyon pero minabuti kong makinig kay Jade para matigil siya sa pangungulit niya tungkol kay Logan.
    “Tapos dadalhin ko iyong cake para sa surprise ni Tessa. Pagkatapos niyang mag blow ng candle, in the middle of the dancefloor luluhod na si Lloyd para sa proposal. So We all have to be in the dancefloor.”
    Tumango ako. Nagpatuloy kami sa pag uusap tungkol sa mga plano ni Lloyd. Kung saan sila pagkatapos at saan naman ang tungo ni Jade pagkatapos ng party. She refused to talk about it, though. Ang sabi niya ay magtatagal daw siya sa bar.

    Tinigil ko ang sasakyan sa parking lot ng pupuntahan naming bar. Nakita ko ang iilang pamilyar na sasakyan. Maraming inimbita si Tessa. Pati rin yata si Lloyd.

    Pumasok kami sa loob ng bar. May iilan kaming kakilalang nakasalubong. They told us Tessa and Lloyd isn’t there yet.

    Pumunta kami sa sofa kung saan naghihintay ang iilang kaibigan namin. Marami kami at nagkamustahan habang naghihintay kay Tessa at Lloyd.

    “Kamusta ka na, Portia? Saan ka na nagtatrabaho ngayon?” tanong ng isang college friend.
    “Ah! Freelance na lang muna. Ayaw ko ng regular work.”

    Habang nag uusap kami ay siniko ako ni Jade. Nagulat ako nang lumipat siya sa ibang sofa at nag ngising aso.

    Sinundan ko ang tingin niya at nagulat ako nang nakita si Logan na patungo sa aming sofa. Sumalubong sa kanya ang isa sa mga kaibigan naming may ari ng bar. Nag usap sila ng kaonti kaya binalingan ko si Jade at tinapunan ng matalim na tingin. She told him about this!

    “Boyfriend mo si Logan Torrealba, Porsh?” usisa noong kaibigan ko.
    “Ah! Hindi…” Umiling kaagad ako at ngumiti.

    “Portia…” panunuya ni Anjo, iyong may ari ng bar na ito, kung saan din kami unang nagkakilala ni Logan. “It’s been what? Three or four years?” Sabay turo niya ng bahagya kay Logan.

    Bumaling si Logan sa akin at matapang na umupo sa tabi ko. Umusog ako ng kaonti palayo. Why is he here?

    “What is it, Anjo?”
    “I said… It’s been three or four years simula noong nagtanong siya sa akin kung ano ang pangalan mo.”

    Hindi ako agarang kumibo. Inisip ko pang mabuti ang sinabi ni Anjo. Nanlaki ang mga mata ni Jade, mukhang may naaalala.

    “We were here when you two first met!” ani Jade.
    “Yeah! He asked me kung sino iyong sumasayaw.” Nag kibit ng balikat si Anjo.

    Bumaling ako kay Logan. All this time, akala ko nag research siya tungkol sa akin bago ako nilapitan. Na kilala niya ako bilang anak ni Leoncio Ignacio, kaya niya ako nilapitan.

    “Hey! Guys! Tessa and Lloyd’s here!” anang isa pa naming kaibigan.

    Nagkatinginan lamang kami ni Logan. Hindi ko alam kung ano ang nararamdaman ko. Isa lamang ang sigurado ko, it’s complicated. The walls I tried so hard to build cracked. Ayaw kong aminin pero totoo.

    Tumayo kami para batiin si Tessa. Nanatili si Logan sa gilid ko. Umingay pa lalo ang aming grupo sa pagbati kay Tessa. May champagne na binuksan at binuhos sa nagkapatong patong na mga wine glass. Tumili ako nang natalsikan ng kaonting champagne. Kinuha namin ang mga kopita.

    “Cheers! Happy birthday, Tessa!” bati ni Jade at nagbanggaan na ang mga kopita.

    Nakisama si Logan sa amin. Kilala siya ng halos lahat. Hindi na nakakapagtaka iyon. Kahit noon ay marami naman talagang nakakakilala sa kanya.

    Mas lalong umingay ang musika. Hudyat na iyon na kailangan na naming isagawa ang plano ni Lloyd. Umupo si Tessa at Lloyd sa sofa at ilang sandali pa kaming nag usap bago unti unting nagsipuntahan sa dancefloor ang lahat.

    Tumayo ako at iniwan si Logan sa sofa. Hinigit namin ni Jade si Tessa patungong dancefloor.

    “Ano ba? Ayoko pa!” ani Tessa at nagmatigas pa.
    “Come on! It’s your birthday, Tessa!” Mas lalo siyang hinigit ni Jade.

    Unti unti kaming pumasok at naki gulo sa dancefloor. We formed a circle, kasama ang iilan pang kaibigan ni Tessa. Marami ang yumakap sa kanya at nag congratulate na kahit na wala pa. Hindi maintindihan ni Tessa ang mga sinasabi nila pero nagpasalamat parin. Maybe she thought it’s because it’s her birthday.

    We danced. Nagtawanan kami. Ilang minuto siguro kaming nagsayawan bago ipinakita ni Jade ang cake. Kumanta at pumalakpak kaming naroon sa gilid ni Tessa. Mas lalong umingay ang electronic music pero pinagpatuloy namin ang pagcecelebrate.

    Natigil ang hiyawan namin nang nakaluhod na si Lloyd sa harap ni Tessa. Binigyan ng ispasyo ng mga nag cu-clubbing ang dalawa. All phones and cameras were out for that moment. Kinuha ko rin ang cellphone ko at naiiyak habang vinivideo ang pangyayari. Nakatakip ang mga palad ni Tessa sa kanyang bibig habang ipinapakita ni Lloyd ang engagement ring.

    Habang nag vivideo ako ay may kamay na humagod sa aking baywang.

    Unti unti kong binaba ang aking cellphone. Naramdaman ko ang hininga ni Logan sa gilid ng aking pisngi at ang kanyang baba ay nilagay niya sa aking balikat.

    Hinawakan niya ang aking kamay na may hawak sa cellphone at binalik niya ito para mavideohan ko ng maayos si Tessa at si Lloyd.

    “What are you doing?” tanong ko.
    “Trying to make you do it properly?” sabay turo niya sa video.

    Nanatiling ganoon ang kamay ko. Kahit vinivideohan ko ang yakapan ni Tessa at Lloyd ay hindi ko na nasundan ang nangyari dahil sa pagyakap ni Logan sa akin galing likuran.

    Nag iyakan ang iilang kaibigan namin at nagpatuloy sa pagsasayaw. Ang iba naman ay niyakap ang dalawang nagkasundo nang magpakasal. Nanatili akong nakatayo doon, naestatwa sa yakap ni Logan.

    His embrace is nostalgic. Para akong ibinabalik ng yakap niya sa nangyari ilang taon na ang lumipas.

    “I’m home… finally…” bulong niyang hindi ko maintindihan.

    Hinaplos ko ang malaking kamay niyang nasa aking tiyan. Everything about him was very familiar. Sa puntong sumisikip ang dibdib ko sa sobrang pangungulila at takot. Pangungulila sa kanya at takot na baka bitag na naman ito.

    “Logan, please stop this. If you want to hurt me because of what happened years ago, then… you’ve succeeded. Nasaktan mo na ako. Ng ilang beses. Kahit noon.”

    Kahit sa ingay doon ay alam kong narinig niya ang sinabi ko. Hinarap niya ako. Nagkatinginan kami. His eyes were pitch black. Hindi ko alam kung dahil ba iyon madilim dito o dahil talagang galit siya.

    “Stop this? Bakit ako titigil?” tanong niya.

    Gusto kong magalit. Gusto ko siyang sigawan. Gusto kong sabihin sa kanya ang lahat sa pagalit na paraan pero hindi ko magawa. Sumusuko ang aking kalamnan. Dahil alam ko sa sarili ko, kahit gaano ko gustong pagmalupitan siya dahil sa takot ko, mahal ko parin siya. I would still be gentle to him. I would still take the pain silently… I hate myself for it! Dahil ganito ako magmahal. Hindi lang sa kanya ngunit pati na rin sa aking mga magulang. How I want to stand up for myself angrily but ending up to crying silently dahil lamang sa pagmamahal ko sa kanila.

    “Tumigil ka na kasi pagod na ako. Gusto mo akong saktan dahil sa nangyari noon, nasaktan mo na ako. You’ve succeeded. We’re even,” mahina kong sinabi.
    “No… we’re not. You left me years ago. Without a word. Only a statement telling the public na binilog kita. That I fooled you…

    Kinulong niya ang pisngi ko sa kanyang mga palad. Yumuko siya at nilagay ang kanyang noo sa aking noo. Kinagat ko ang labi ko. This distance makes my knees melt.

    “Wala akong magagawa. That’s what I thought!”
    “What was your evidence that I fooled you? Bakit hindi iyon nakasulat doon sa statement mo?” His tone was full of blame.

    Nawala na kami sa mga tao. Nagsayawan na ang lahat at kaming dalawa na lang ang natitira sa gitna na hindi sumasayaw. Kumalabog ang puso ko.

    “Wala iyon sa papel. You should’ve written it too.”
    “I didn’t need the evidence. I know you fooled me. At least that time. Logan, nabaril ako. Nabaril kami ng pamilya ko at mga tauhan mo ang naroon. Now, I know you’re not the suspect but that time, yes, I admit it, I blamed you. I thought you were the one who did it.”

    Tumango siya at hindi nagsalita. Parang hinahayaan akong magsalita sa lahat ng nasa isip ko.

    “And we weren’t anything but fuck buddies. You clearly told me that we’re not in for something deeper. Kaya anong maiisip ko? You don’t care for me. Kaya paano ko iisiping hindi nga ikaw ang dahilan ng nangyari…”
    Tumango siya at tumitig sa akin. Bahagya niyang nilayo ang kanyang mukha para mas matitigan ako ng maayos. “I don’t care for you? Really?”

    Hindi ako makatingin sa kanya. Halos hindi ko marinig ang marahan niyang boses dahil sa ingay.

    “You never said you cared. You didn’t love me. All you care about was our physical relationship. Kaya bakit ko iisiping hindi mo magagawa iyon sa akin.”

    Bumaba ang mga kamay niya sa magkabila kong braso. Hinawakan niya iyon ng mahigpit. Sa sobrang higpit ay alam kong di na ako makakawala.

    “Why? Would you leave if I told you I love you, years ago? Would you see me if I told you I cared for you?”

    Hindi ako nakapagsalita. Bahagya niya akong hinila, pinipilit na tumingin sa kanyang mga mata ngunit hindi ko ginawa.

    “Tell me… You’d still leave right? Kahit na alam mong masasaktan ako ng husto? Kahit na alam mong mahal kita, iiwan mo parin ako!”

    Nangilid ang luha ko. Hindi makatakas sa aking tainga ang akusasyon sa kanyang tinig. Tinaas niya ang baba ko ngunit nanatili ang mga mata ko sa ibaba. I don’t want to look at him right now.

    “You’d still leave kahit na sinabi ko pa saiyo noon kung gaano kita ka mahal. Ikaw ang walang pakealam sa akin. You don’t care about me. You would still leave! Even if it means you’ll break me beyond repair! You would still leave without a word! Right? You would still leave…”
    “Logan…” Kinagat ko ang labi ko. I left because I want to protect myself and my son. “Tama na…”
    “Now, Portia…” Hinanap niya ang aking mga mata. Ayaw ko siyang tingnan ngunit masyadong ma awtoridad ang kanyang titig. “Is that all it takes?”

    Binaba ko ulit ang mga mata ko. His eyes were full of emotions I couldn’t fathom. Walang salitang maaaring makapagpaliwanag sa kanyang emosyon. Halo halo ito. May nakikita akong galit, poot, sakit, at marami pang iba. I just couldn’t look at him. It’s scary! I can’t take the intensity of his eyes.

    “Portia, listen to me! I want you to look at me! Look at me right now!” sigaw niya.

    Humikbi na ako. Bumuhos isa-isa ang luha ko. Marahan niyang tinaas muli ang baba ko at pilit na inangkin ang aking tingin.

    “Look at me, Portia Cecilia. After all those years, after all those things, after everything that’s happened…”

    Pumungay ang mga mata niya. His lips were bright red and his eyes were blood shot.

    “I am still motherfucking in love with you. Do you hear me?” Huminahon ng husto ang kanyang boses. Halos hindi ko marinig.

    Nanginig ang labi ko. Nangatog ang binti ko. Abot abot ang tahip ng puso ko at hindi ko na malaman kung nasa tamang pag iisip pa ba ako.

    “Do you hear me, Porsh?” Malambing na ang boses niya.

    Hinaplos niya ang aking pisngi. Brushing off the tears I shed. Parang kinukurot ang puso ko. Is this true? I don’t know.

    “I am in love with, until now… After everything…” pabulong niyang sinabi.

    Natapos ang isang Dj at huminahon ang mga tao. Ilang pictures ang kinuha at tumigil sa pagsasayaw ang tao. Naririnig ko ang aking paghikbi dahil sa biglaang pagtigil ng dumadagungdong na musika.

    “Please…” Kinagat ni Logan ang labi niya at mariing pinikit ang mga mata.

    Matapang ko siyang tiningnan. Ang kirot sa puso ko ay hindi mahinahon.

    “Please, take me back. Take me back, Porsh… I want you to take me back,” he breathed.

    Dumagungdong ulit ang panibago at mas maingay na music. Dumilat siya at kitang kita ko ang kislap ng kanyang nagbabadyang luha.

    Is this true? Is this really happening? Sinabi niya ba talagang mahal niya ako?

    Hinawakan niya ang kamay ko at binaba ang mga ito. Humugot siya ng malalim na hininga at alam kong hindi siya naghihintay ng agarang sagot.

    “Let’s go back to your friends…” aniya sa isang pagod na boses.

    Hindi niya na hinintay ang sasabihin ko. Marahan niya akong hinila paalis doon sa dancefloor. Nagpatianod ako sa kanya. Nanginginig ang aking binti at sumasakit ang aking puso.

  • Kabanata 48Open or Close

    Kabanata 48
    Beau’s Father

    Nanatili lamang siyang tahimik sa aking tabi. Nakikipag usap sa ilang kakilala ko tuwing tinatanong. Hindi na rin ako nagtangka pang sumayaw. Nanatili ako sa sofa at nakipag usap na lang sa mga kaibigan ko tungkol sa trabaho.

    Logan stayed beside me for an hour. I wonder if he’s bored. Hindi niya gaanong kakilala ang mga narito. Uuwi na ako, pagkatapos ng tatlumpong minuto pa.

    “So you two…” sinipat ng isang kaibigan namin si Logan.

    I know what she meant. Kahit na hindi niya na tapusin pa ang pangungusap kaya maagap akong umiling.

    “No… No…” sabi ko sabay kuha sa cocktail drink at umiling.
    “Oh! Naguguluhan kasi ako…”

    Bumaling ako kay Logan na tumayo at may sinalubong. Hindi siya nakikinig sa aming usapan dahil abala din naman siya sa pakikipag usap sa kay Anjo at sa kay Architect Philipp na kakarating lang.

    “Ang akala ko, sila ng kapatid mong si Katelyn Cayetano?”
    Nagkibit lamang ako ng balikat. I don’t know what’s the real score between Logan and Katelyn. Katelyn likes Logan, iyon lamang ang alam ko.

    Naagaw ni Architect ang tingin ko. Imbes na ipagpatuloy namin ng kausap ko ang pinag uusapan ay mas pinili kong bumaling sa nag uusap na si Logan at Architect Philipp.

    “Hi, Portia!” bati ni Architect sa akin.
    “Hello, Architect!” Gusto ko sanang magtanong kung bakit siya narito ngunit nawala ang atensyon niya sa akin nang nag usap sila ni Logan.

    Pinasadahan ko ng tingin ang aking mga kaibigan, looking for Tessa and Jade. I have an idea but I want my friends to confirm it. Abala si Tessa sa pagpapakita sa engagement ring na ibinigay ni Lloyd sa kanya samantalang si Jade naman ay hindi ko mahanap kahit saan.

    “Porsh, want some beer?” tanong ni Anjo habang nilalapag ng mga waiter doon ang iilang bote ng beer sa aming mesa.
    “Hindi na, Anjo. I’ll drive and… aalis na rin ako ngayon, it’s late.”
    “Oh! Ang aga mo yatang umalis…”

    Sasabihin ko sanang dahil sa anak ko ngunit hindi ko tinuloy. Logan’s around. I am not sure if I am ready to tell him or he is ready to hear it yet.

    “Pagod kasi ako. Galing pa akong trabaho kanina,” paliwanag ko.

    Ilang sandali pa ang lumipas bago ko nahanap si Jade sa dancefloor. She’s dancing wildly with some guys. Hindi ko na napigilan ang sarili ko at dumiretso na ako kay Tessa. I know I shouldn’t ruin this day but I can’t help it.

    “Tess, look at Jade… I think she’s drunk,” sambit ko.

    Bumaling si Tessa sa aming kaibigan. Umiling siya at tumayo ngunit bago siya tuluyang magpasyang pumunta sa dancefloor ay hinigit na ni Architect si Jade pabalik sa aming mesa.

    Nagkatinginan kami ni Tessa. I have a feeling na may kung anong namamagitan sa dalawa, hindi ko nga lang ma pin point iyon. Nag ngising aso si Tessa nang ibalik ko sa kanya ang tingin.

    “Hayaan mo na,” aniya.

    Ngumisi rin ako at tumango. Ilang sandali kong tiningnan si Jade at Architect na mukhang nagtatalo bago ako nag desisyon.

    “Tess, I need to go. You know…” I trust that I don’t need to explain that one too much.
    “O sige…” Nilingon niya ang likod ko.

    Sinundan ko rin ng tingin ang kanyang tiningnan. Nagtama ang mga mata namin ni Logan. Nakatingin siya sa akin at mukhang alam niyang aalis na ako. Tumayo siya.

    “Take… uhm… care then. Ihahatid ka niya? How about your car?” tanong ni Tessa
    Umiling ako. “I can drive. Hindi ako magpapahatid.”
    “Okay then…” Sumulyap muli si Tessa sa likod ko.

    Naramdaman ko na na nakatayo si Logan doon. I don’t really know what to say to him. I have yet to find out. Hindi ito madaling desisyon.

    “Take care, Porsh…” ani Tessa.
    Tumango ako at nag beso sa kanya. “Happy birthday and congratulations again.”

    Pagkatapos kong magpaalam sa iilang kaibigang naroon ay tumulak na ako. Nagpaalam din si Logan sa kanila, nakabuntot sa akin.

    Nang nakalabas na kami sa bar ay hindi na ako nag atubili pang pumunta sa aking sasakyan. Palapit pa lang ay pinatunog ko na ang car alarm nito. I remember it clearly years ago. Na tuwing may dala akong sasakyan ay pinipilit niya akong iwan ito kung saan nakapark para lang maihatid niya ako.

    Binuksan ko ang pintuan ng aking sasakyan. Hindi muna ako pumasok. Bumaling ako sa kanya na nakatayo parin sa aking gilid, ang mga kamay ay nasa bulsa.

    “Aalis na ako. If you want to enjoy the party, you may. You don’t have to go too,” sabi ko.
    “Aalis na rin ako. I’ll watch you go and make sure you’re home safely…” seryoso niyang sinabi.
    Tumango ako at bumaling sa aking sasakyan. Gusto kong magtanong kung sa parehong condo parin ba siya nakatira pero hindi ko ginawa.

    Pumasok ako sa loob ng aking sasakyan at pinaandar na ito. Umalis siya roon sa kanyang kinatatayuan, I bet he’ll drive all the way to my building just to see me home. Ganoon nga ang kanyang ginawa.

    Hindi kalayuan ang condominuim ko doon at sinundan niya nga ang sasakyan ko. Ayaw ko mang ngumiti ay hindi ko na napigilan. His stalking skills are still his strength, huh?

    Linggo nang inimbitahan ulit kami ni Beau at Clyde kina mommy. Pinaunlakan ko iyon dahil gusto ko rin namang ipasyal si Beau kahit paano. Mabuti sa kanya ang outdoors. Mahilig din siya sa pool kaya gusto ko ang ideya na papuntahin siya kina mommy.

    We were swimming. Sinamahan ko si Beau, syempre kailangan niya ng kasama habang naliligo. Sina mommy at Clyde lang ang naroon sa lamesa sa pool side.

    Niyakap ko si Beau bago nilagay sa salbabida. Tumatawa siya at nag eenjoy sa tubig habang si Clyde ay nanonood sa amin.

    “By the way, Tita, asan po ba si Tito Christopher?” narinig kong tanong ni Clyde.
    “Ah! Christopher is busy with the business, hijo. By the way, thanks for my favorite wine!”
    “Si Portia po ang bumili niyan,” sabi ni Clyde.
    Tumingin ako kay mommy at naabutan ko ang tipid niyang ngiti para kay Clyde. “Napaka workaholice pala talaga ni Tito. How about Katelyn po? Is she around?”
    “Oh, she is in her room, hijo. Masama ang pakiramdam kaya ayaw bumangon.” Nilingon ako ni mommy.
    Kumunot ang noo ko. “What happened to her, mom? May sakit ba? Nilalagnat o may nakaing masama?”

    Huminga ng malalim si mommy. Hindi niya agad ako nasagot. Nagawa ko pang mag laro saglit kay Beau habang hinihintay ang kanyang isasagot.

    “She’s just probably depressed,” hinga ni mommy.
    “Why is she depressed?” tanong ko.
    “Alam mo, hija… Hindi ba nasabi ko sa’yo noon na gusto ni Katelyn si Logan Torrealba.”

    Nagkatinginan kami ni Clyde. Kitang kita kong natigilan si Clyde nang sinabi iyon ni mommy.

    “She heard a rumor that Logan’s dating another girl. Hindi ko nga lang alam kung sino. I wonder who? Do you have any idea?” Hindi makatingin si mommy sa akin. Ibinigay niya ang kanyang atensyon sa pagsasalin ng wine sa kanyang kopita.
    “I don’t have any idea.” Hindi maalis ang tingin ko kay Mommy.
    “You know, they were seen in a bar, according to Katelyn’s friends. They were not exactly romantic, di umano, pero you know your sister. This is the first time she’s interested with someone. Kaya hindi pamilyar sa kanya ang emosyong ito.”

    Hindi ako nagsalita. Hindi kaya ako iyong nakita ng kaibigan ni Katelyn? Hindi kaya alam ni mommy iyon pero ayaw niya lang akong diretsuhin?

    “Tita, Katelyn deserve guys who-“
    “Katelyn likes Logan Torrealba,” ani mommy na pinutol si Clyde. “Darling, Portia, I know you and Logan are friends. Baka naman may alam ka kung sino iyang sinasabing rumored girlfriend ni Logan?”

    Bahagya akong natigilan. Hindi ako kaagad sumagot. Tinuon ko ang pansin kay Beau bago ako nagsalita.

    “Hindi ba mas malapit si Katelyn sa kanya, mom. Maybe she knows who the girl is. We were friends years ago. We’re not that close anymore right now…”
    “Hmmm. Talaga? Hindi ba ay nagtatrabaho ka sa ilalim ng kanyang kompanya?”
    “Well, that doesn’t mean I know a lot about his personal life.”

    Tumawa si mommy. Nilingon ko siya at nakita kong uminom siya sa kanyang kopita. Tumitig lamang si Clyde sa kanya, nagtataka sa mga tanong.

    “Kawawa naman si Katelyn. She’s devastated. Your sister is very depressed about this. She really liked and adored Logan Torrealba. She did everything for him. Alam mo ba na kahit pagpipinta niya ay madalas nagiging inspirasyon niya doon si Logan?”

    Hindi ako nakapagsalita. Kung hindi tumawa si Clyde malamang tumaas ang tensyong nararamdaman ko.

    “Naku, tita! You should tell Katelyn to stop liking that man.”
    “At bakit naman, Clyde? Do you have something against Logan? He’s a good man. I’m sure, Portia can attest to that! Right, Portia?”

    Tiningnan ko si mommy habang hawak hawak ang salbabida ni Beau. Pinanlakihan ako ng mata ni mommy, naghihintay sa sagot.

    “He’s a well known playboy and heart breaker. No wonder Katelyn’s broken hearted right now,” ani Clyde.
    “Well, I’m sure Portia can do something about it. You can convince Logan to ask Katelyn on a date, para naman maghilom ang nararamdamang sugat ni Katelyn.”

    Inahon ko si Beau sa swimming pool. Tinanggap siya ni Mary at agad na tinakpan ng tuwalya.

    “Beau, we’ll swim again later. Let’s eat first, okay?” sabi ko.
    “Eat… Wanna swim!” ani Beau.

    Umahon na rin ako. Kinuha ko ang robe at tinali iyon sa aking katawan. Sumunod ako kay Mary na patungo sa lamesa ni mommy. Walang nagsalita sa kanila ni Clyde. Siguro’y naghihintay lang din si Clyde sa sasabihin ko.

    “Portia, you can help right?” tanong ni mommy sabay simsim sa kanyang kopita.
    “What kind of help do you want me to do?” mariin kong tanong. Hindi ko na napigilan ang pait sa boses ko.

    All my life, all I want to do is become an obedient daughter to my parents. Lahat ay gagawin ko huwag ko lamang silang ma disappoint at masakitan. I’m trying to understand what my mom wants me to do right now. At alam kong wala siyang kasalanan doon. Hindi niya alam ang tunay na nangyayari kaya hindi ko siya masisisi.

    Because of my desire to become a good daughter, I forget about myself. My feelings. Lagi akong naiiwang luhaan at nasasaktan. Laging nagsasakripisyo. But that’s okay, in the end I’ll be happy. Kasi napasaya ko ang pamilya ko.

    But right now… something happened inside me…

    “Tell Logan to ask Katelyn out! You can do it… Besides, you two were close years ago…” ani mommy.
    “Portia can’t do it, Tita. Tapos na po ang trabaho niya sa ilalim ng-“
    “Clyde, she can do it… After all, I heard you two still communicate. Is that true?” Nagtaas ng kilay si mommy sa akin.

    Nalaglag ang panga ko. Hindi ko maintindihan ang nararamdaman ko.

    “We communicate for business. What about it?”
    “Aside from business, Portia…” Tumawa si mommy at umiling. “Come on… Why are you denying this one?”
    “Hindi kita maintindihan, mom. We’re communicating purely for business. We… I am designing his house in Forbes Park.” Hindi ko na mapanatili ang pagiging kaswal ng boses ko.
    Nanlaki ang mata ni mommy. “Well then, why don’t you drop that project and recommend Katelyn instead? Tutal ay marami ka namang proyekto, I’m sure.”

    Nilagok ko ang wine sa loob ng kopita. Binagsak ko ang kopita sa lamesa. I couldn’t hide my frustration over this.

    “I can’t. Pumirma ako ng kontrata,” kinalma ko ang sarili ko.
    “Pumirma ka ng kontrata?” Ang tono ni mommy ay halos pahisterya na. “You can breach that contract and we can pay for the damages, just give that project to Katelyn!”

    Nagtiim bagang ako. Those years of submission is over. Those years of silently crying is over. I need to stop whining. Para may pagbabago, dapat rin akong magbago mismo. I need to stop whining and move. Nothing can be achieved just by whining and pointing out flaws. I need to move.

    “I don’t want to depend on anyone for money. I need the project for Beau and breaching the contract means I’m unprofessional, mom. Surely, maraming ideya si Katelyn para lang makuha ang atensyon ni Logan.”
    “So you mean you’re not going to help your sister?” Tumaas ang boses ni mommy.

    Uminit ang pisngi ko. Naninikip ang dibdib ko sa tanong ni mommy at sa kanyang tono mismo.

    “Yes,” simple kong sinabi.

    Sinipat ako ni mommy. Hindi siya makapaniwala sa sinabi ko. Tumawa siya at umiling na parang walang narinig.

    “What did you say, Portia?”
    “I said… I’m not going to help Katelyn,” matapang kong sinabi.
    “Portia…” Tumayo si Clyde at umambang lalapit sa akin.
    “That’s a very simple thing, Portia, at hindi mo magawa para sa kapatid mo? What is wrong with you?” Disappointed na sinabi ni mommy.
    “Why do I have to do it? If Katelyn likes Logan Torrealba, edi siya na ang pumunta sa kay Logan. Besides, we can’t keep on shoving this thing to Logan’s mouth! If he doesn’t like Katelyn, quit it!”

    Mabilis ang hininga ko pagkatapos kong sabihin iyon.

    “How dare you say that, Portia!” sigaw ni mommy.

    Napatingin ang anak ko sa kanya. Nagulat sa malakas na boses. Nakalapit na si Clyde sa akin at agad niyang hinaklit ang braso ko para pigilan ako sa pakikipagtalo kay mommy.

    No.

    “He is Beau’s father, mom…” mahinahon kong sinabi.

    Nanatiling blanko ang mukha ni mommy. Nakatitig lamang siya sa akin. Hindi nagulat at hindi ko rin nakitaan ng disappointment. Her expression was blank.

  • Kabanata 49Open or Close

    Kabanata 49
    Project

    “You mean to say you have plans in marrying Logan Torrealba because he’s Beau’s father?”

    Hindi ko inakalang kayang tanungin iyon ni mommy sa akin. Hindi iyon ang ibig kong sabihin sa pagtutol sa pagtulong kay Katelyn. I don’t want to be involved in Katelyn’s pursuit of him. Respeto sa aking sarili at respeto na lang sa aking anak. Iyon ang gusto kong sabihin. But she got it the wrong way…

    “Mom, hindi ganoon-“
    “For God’s sake, Portia! If he’s Beau’s father, bakit hindi pa kayo nagpapakasal? That can only mean one thing… At itinago mo pa sa akin ito? You made me believe that Clyde’s the father of Beau?”
    “Tita, hindi po sinabi ni Portia iyon…” singit ni Clyde.
    “Walang alam si Logan tungkol kay Beau, mom. You know what happened between us years ago. Paano ko ibabalita sa kanya iyon when I thought our lives are in danger when he’s around?”

    Hindi nakasagot si mommy ngunit bakas parin sa kanyang mukha ang disappointment. Para bang kahit anong sabihin ko ay hindi niya papaniwalaan o hindi niya papanigan. She would always find a way to point out my flaws. She would always justify herself.

    “Ridiculous! That’s a stupid excuse! And besides, bakit hindi ka tutulong kay Katelyn? Do you believe that you two can still be together? Are you hoping for that?” pasigaw niyang sinabi.
    “Tita, tama na po…” pigil ni Clyde habang sinusuportahan ang aking siko.

    Marubdob ang pagtitimpi ko para lang hindi siya masigawan pabalik.

    “I am not hoping for us to be together, mom-“
    “Do you think he would choose you just because you have a child, Portia? You’ll use Beau para makuha mo siya ulit?”

    Nanlaki ang mata ko. Hinding hindi ko iyon magagawa.

    “It’s not like that, mommy! Hindi ko kayang gawing paing ang anak ko para lang bumalik si Logan sa akin! I would rather live alone with Beau than make him come back to me just because of a responsibility!” sigaw ko.
    “Then live peacefully with Beau! Don’t hope too much for that! I thought you learned from my experience, Portia? Noong nasa tiyan pa lang kita, hindi ka kayang panagutan ng iyong ama! Hindi niya ako kayang pakasalan dahil lang nabuo ka! Of all people, ikaw ang dapat nakakaintindi na hindi susi ang bata para maibalik ang ama!”

    Nagbabadya ang luha sa mga mata ni mommy. Parang pinipiga ang puso ko habang tinatanggap lahat ng mga sinabi niya. I know. Alam ko ang ibig niyang sabihin. And yes, of all people, I should know. I know.

    “Alam ko, mommy. Pero I want to respect my child. I want to respect Logan’s decision. I don’t want to be part of this. Hindi ko sila hahadlangan, mom, pero pakiusap, huwag mo na po akong gawing instrumento para sa kanila. He’s… my child’s father.” Nangilid ang luha sa aking mga mata.

    Matalim akong tinitigan ni mommy. Isang lagok ang ginawa niya sa wine sa kopita bago bumaling kay Clyde.

    “Drive them home after this. I’ll check on Katelyn…” ani mommy at hindi na ulit ako tiningnan.

    Hinintay kong makaalis siya bago huminga ng malalim. Nilingon ko si Beau na inosenteng kumakain sa tabi ni Mary. Kitang kita ko ang panginginig ni Mary. Siguro ay natakot din siya sa nangyari.

    “Porsh, we should go…” ani Clyde.
    “Yeah!”

    Tumango ako at dinampot ang aking mga damit para makapagpalit na sa bathroom.

    Hindi na ako nagpaalam kay mommy. I don’t know how to face her after that row. Hinatid kami ni Clyde patungo sa aking unit. Umupo kaagad siya sa sofa habang ipinasok ni Mary si Beau sa kwarto dahil tulog at pagod ito sa byahe.

    “Are you okay?” tanong ni Clyde.
    “Yup. I’m fine…”

    Pabalik balik akong naglakad sa sala. Kumuha ng juice si Mary at nilapag niya sa coffee table. Nagsalin kaagad ako para makalmante.

    “I understand what you did there, Porsh. It’s okay.”

    Umupo ako sa tabi ni Clyde at napahilot sa aking sentido. I am not going to apologize for anything. Nanindigan lamang ako. Hindi ko gagawin ang mga bagay na labag sa akin.

    “Kakausapin ko ulit si Tita.”
    “Huwag na, Clyde. Let us settle this. Labas ka dito. Ayaw kong pati ikaw ay awayin din ni mommy just because of my problem.”
    “I’m sure Katelyn would understand, right? Kung malaman niyang anak ni Logan si Beau ay maiintindihan niya…”
    Tumango ako. “I hope so…” Pumikit ulit ako ng mariin. Kahit na nangangarap akong ganoon nga ay alam ko sa kaibuturan ko na maaaring hindi niya iyon maintindihan.

    Hinilot ko ang aking sentido. Hinaplos naman ni Clyde ang aking buhok at tinulak niya ang aking ulo pabagsak sa kanyang dibdib.

    “Huwag mo masyadong problemahin ito, Portia. This will pass. She’s your mom. She got carried away. I’m sure tatawag iyon at mag aapologize sayo the next day…”

    I stiffened. Pero agad rin akong nagrelax. Mabuti na lang at nandito si Clyde.

    Pareho kaming napatingin sa pintuan nang biglang pumasok si Maja. May spare key siya sa aking unit dahil madalas siyang dito umuuwi noon. Napatalon siya nang naabutan kaming ganoon ni Clyde.

    Tumuwid ako sa pagkakaupo at sinalubong siya.

    “Uh, I’m just here to put my clothes inside the cabinet, Porsh. Aalis din ulit ako.” Hindi makatingin si Maja sa akin.
    “Oh! Sure, sure…” Sinamahan ko siya patungo sa kanyang kwarto. “Ang tagal mong hindi nakabalik. Miss ka na ni Beau.”
    Tipid siyang ngumiti at pumasok na sa kanyang kwarto. “I missed him too. Asan siya? Nasa kwarto?”
    “Yup. Tulog siya. Kakagaling lang namin kina Mommy. Nagswimming siya doon.”

    Ikinwento ko sa kapatid ko ang pag aaway namin ni mommy kaya bahagya siyang natagalan. Nahihiya nga ako dahil may lakad pa daw siya. In the end, sabay na sila ni Clyde na umalis.

    Dalawang araw na ang lumipas ay hindi parin tumatawag si mommy para mag apologize, tulad ng naisip ni Clyde. Natapos ko rin ang pinadesign ni Logan na master’s bedroom. Ang kamang napili niya ay masyadong malaki para sa dalawang tao. But who am I to comment on that? I work with the resources he gave me. Besides, malaki nga naman ang master’s bedroom niya.

    Inayos ko ang aking damit. I’ll meet him today. Doon ang meeting namin sa conference hall ng Del Fierro building. Nagtaka tuloy ako kung may building ba ang Trion Realty? And where is it? Nasa building din kaya ito ng Trion? Saan naman ang Trion? Hindi ko alam ang mga iyon.

    “Nasa loob na po si Mr. Torrealba, Ma’am,” anang babaeng nasa tanggapan.

    Naka floral body con dress ako ngayon. Inayos ko ulit iyon sa pang ilang beses na bago naglakad papasok sa loob ng conference hall. Are we going to be alone?

    Nang pinihit ko ang pintuan ay nakita ko kaagad siyang nakaupo sa gitnang swivel chair. Bahagya akong nahinto sa paghakbang. Dapat ay hindi ako magpasindak. Ano ngayon kung kaming dalawa lang? Kinalma ko ang sarili ko.

    Nilapag ko kaagad ang aking laptop sa lamesang pumapagitna sa aming dalawa. Pinapanood niya ako habang inaayos ag laptop. I didn’t even greet him. Whatever.

    Nag angat ako ng tingin sa kanya nang natapos ko ng ayusin ang laptop at projector. Nilapag ko sa kanyang harap ang mga kopya ng aking design sa kanyang bedroom at bathroom.

    “Ito ang nagawa ko base sa mga resources at furniture na binigay mo sa akin,” sabi ko.

    I clicked my laptop. Nasa harap na namin ang mas detalyado larawan ng disenyo.

    “I made some tweaks but of course it is still based on what you told me…” sabi ko.

    Tiningnan niyang mabuti ang aking gawa. As expected, he’s not going to just say yes to this. Bahay niya ito, hindi niya kayang ipaubaya ang lahat sa akin.

    “Is this the hot tub I requested?” tanong niya.
    “Yes, that is.” Napalunok ako.
    “Is it too small? Or just fine?” Nag angat siya ng tingin sa akin.
    “I… I think it’s okay. Depending on… of course… If you’ll use it. Okay na iyon.”
    “Pano kapag dalawa kaming maligo, okay lang?”

    What the hell?

    “Yup. It’s big…” Tumango tango ako at nag iwas ng tingin.
    “Alright, I am fine with this. Do you like it?” tanong niya.
    “Yes… I mean… It’s okay. I designed it after all…”

    Pinasadahan niyang muli ang aking mga binigay na larawan bago niya ako muling sinipat.

    “The next ones are for the remain rooms. Ilang araw mo kayang magagawa?”
    “Seven rooms, right? Kung hindi ka nagmamadali, and if you want it unique for each room, puwedeng sa dalawa o tatlong linggo,” sabi ko.
    “Okay… First two rooms? Pwedeng next week agad?”
    Kumunot ang noo ko. “Hindi ka ba nag aaksaya ng oras at effort? We can meet after three weeks para isang bagsakan na lang ang pitong silid.”
    “Ikaw? Nag aaksaya ka ba ng oras ngayon?”
    Nag alinlangan pa akong umiling. “This is work.”
    “Then I don’t mind. We’re meeting next week for the first one or two rooms?”
    “I can do two rooms.” Tumango ako at naglagay sa aking cellphone ng reminder. “When? So I can set it up?”
    “Same time and day. I need your number so I can just text you where our next meeting.”

    Natigilan ako sa sinabi niya.

    “We can do it here. I’m fine here,” sabi ko.
    “I want it somewhere in BGC. Malayo na dito,” Hindi siya makatingin sa akin. “Give me your calling card.”

    Kinagat ko ang labi ko at kumuha ng isang calling card sa aking wallet. Nilagay ko iyon sa aming harapan at kinuha niya iyon kaagad.

    “Are we done for today? Magliligpit na ako,” sabi ko at unti unti nang sinarado ang mga software sa aking laptop para mailigpit na.
    “May lakad ka? Bakit ka nagmamadali?”

    Humilig siya sa back rest ng kanyang swivel chair. He’s intimidating. Kaya imbes na titigan siya pabalik ay nagpatuloy ako sa pagliligpit.

    “I need to work on your projects of course-“
    “Do you still paint?”
    “Yes, I still…” sagot ko.
    “I want to buy all your paintings and hang it on the walls of my house…”

    Napatingin ako sa kanya. Walang bahid na pagbibiro ang kanyang mukha.

    “Mahal iyon at marami…” Really, Portia? Wala kang ibang rason? Mahal? Marami?
    “Give me the list of the prices…” aniya.
    “Ni hindi mo pa nakikita ang mga paintings ko,” giit ko.
    “Then let me see it,” hamon niya.
    “I’ll give you my portfolio.” Hindi iyong personal.

    Biglang bumukas ang pintuan. Nilingon ko kaagad kung sino ang naroon habang nagliligpit ako ng laptop at mga papel.

    “Sir, sorry po. Alam kong ayaw mong magpapasok ng iba pero kasi…” halos naiiyak na iyong babaeng nakausap ko kanina.
    “Hi!” kumaway ang kapatid ko sa hamba ng pintuan bago pumasok sa conference room.

    Tumigil ako sa paghinga. I don’t know how to react! Why is she here?

    “Hi Porsh! Hi Logan!”
    “Katelyn!” Tumayo si Logan at sumalubong sa kapatid ko.

    Naramdaman ko ang pagguhit ng sakit sa aking puso. No… No… I don’t want to feel this. Pilit kong binalewala iyon.

    “Katelyn, are you fine now?” tumayo ako at sinalubong na rin ang kapatid ko.
    Bumaling si Logan sa akin at bumalik ulit kay Katelyn. “Bakit, nagkasakit ka?”
    “Nothing. Just mild fever…” Tipid na ngumiti si Katelyn sa akin.

    Nanuyo ang lalamunan ko. Pakiramdam ko ay dapat na akong umalis. I’m ruining whatever meeting they have.

    Nagpatuloy ako sa pagliligpit at nang matapos ay bumaling sa kanila.

    “Sana ay nagpahinga ka na lang sa inyo. Why are you here, by the way?” tanong ni Logan kay Katelyn.
    “Excuse me…” Dammit! “I need to go.”
    “Oh! You’re done with…” Luminga si Katelyn. “Bakit ka nga pala nandito, Porsh? For business?”
    “Yup…” agap ko. “A project. So… I’ll leave you two…”

    Mabilis akong humakbang para makawala sa kanila. Hindi pa sinabi ni mommy ang tungkol sa pagdidisenyo ko para kay Logan. Ayaw niya sigurong magalit si Katelyn sa akin.

    Bago pa ako makalayo sa kanila ay hinapit na ako ni Logan sa baywang at hinarap.

    “We’re not done with our meeting yet. Please sit down,” hindi mababaling utos niya.
    Tinuro ko ang labasan. “We’ve discussed the project for next week. I believe we’re done.”

    Palipat lipat ang mga mata ni Katelyn sa aming dalawa. What is he planning to do?

    “What project is that? Tristan Towers?” Maligayang tanong ni Katelyn.
    “No…” ani Logan at nilahad kay Katelyn ang labasan. “Shall we go…”
    “I have important things to do, Logan. If this is not about business, I need to go…”
    “Our business is also important. Stay here and we’ll be back.”

    Hinawakan niya sa siko si Katelyn at iginiya sa labas. Napalunok ako habang tinitingnan siyang nakahawak sa siko ng kapatid ko. Ngumiti si Katelyn at kumaway pa sa akin nang palabas sila.

    Pabagsak akong umupo at nagmura. Kung may gagawin pala sila, bakit pa niya ako pinabalik ng upo? Dammit, I still need to buy some things.

    Hinabaan ko pa ang pasensya ko at nilibang ang sarili sa aking laptop. I opened it and searched for some designs para magkaroon ako ng ideya sa gagawin kong disenyo para kay Logan.

    Bumukas ulit ang pintuan. Akala ko ay si Logan na iyon pero iyong sekretarya ang pumasok.

    “Ma’am, uh, I’m here to ask if you want coffee, tea, or juice?”
    “Ano? Asan si Mr. Torrealba? Isang oras na ang lumipas ah?”
    Kinagat niya ang kanyang labi at nakita kong maiiyak na naman siya. “Kasi po… may kausap pa siya. Uh, sabi niya kung pwede daw maghintay kayo.”
    “Paki sabi rin sa kanya na may gagawin ako. This is a waste of time. I am hungry and I don’t need your coffee, tea, or juice. I need to go…”
    Tumango tango siya. “I’ll tell him but please stay po muna.” Nanginig ang kanyang boses.
    “Ilang oras pa ba? Please ask him that too. And what business are we going to talk about. We’re done with what we need to talk about, bakit pa ako pinapaghintay pa?”

    Nangilid na ang luha ng sekretarya. Pakiramdam ko ay sobrang napepressure ko siya.

    “Ma’am, okay po… Please calm down. Malinaw po kasing sinabi ni Mr. Torrealba na ano… Ano po bang gusto ninyong pagkain? Magpapadala po ako ng menu…”
    “This is going to take that long? Na kaya pang magluto ng pagkain at kakain pa talaga ako dito?”
    Suminghot na ang babae. Nanginginig na rin ang kanyang kamay habang naghahanap ng kung ano sa kanyang mga papel. “I… I have the menu for the drinks. Isusunod ko na lang po ang pagkain.”

    Damn it! Pakiramdam ko ay sisisantihin siya ni Logan kung umalis ako dito kaya ganito siya ka takot. Kinuha ko ang menu at kinalma ang sarili.

    “I’ll have some juice. Sabihin mo sa boss mo lahat ng hinaing ko,” humalukipkip ako at tiningnan ang sekretarya.
    Tumango siya at bahagyang yumuko. “Masusunod po, ma’am.”

  • Kabanata 50Open or Close

    Kabanata 50
    Eleven

    Mabilis na bumalik ang sekretarya dala ang aking juice. Nanginginig ang kanyang kamay nang nilapag niya iyon sa aking harapan.

    “Did you tell your boss?” tanong ko.
    “Yes, ma’am… Nagmamadali na po siya.”

    What? This is crazy. Ano pa ba ang kailangan ni Logan sa akin?

    Kung hindi dahil sa babaeng sisisantehin ni Logan pag umalis ako ay kanina pa ako nagmartsa dito. Dammit! It’s almost twelve noon and I am already hungry. I still need to run some errands, buy things… Bakit pa ako pinapaghintay dito?

    Kumalam ang sikmura ko. Dammit. Tatayo na sana ako para umalis nang bumukas ang pintuan at bumungad si Logan.

    Uminit ang pisngi ko. Pakiramdam ko ay sasabog ako sa galit. Tinaas niya kaagad ang kanyang mga kamay. Alam niyang galit na ako.

    “Sorry. I talked to Katelyn para-“
    “Why did you make me wait? Para saan pa? I don’t care if you talked to my sister. I’m fine with that! Ang gusto ko lang malaman ay kung ano pa bang kailangan mo? Tapos na tayong mag usap!”

    Kitang kita ko ang pagkakataranta niya. Tumayo ako at mabilis na nagligpit ulit.

    “I want to have lunch with you,” tanging nasabi niya.

    Tumigil ako sa pagliligpit para tingnan siya. Iritadong iritado ako sa paghihintay ng higit dalawang oras para lang marinig ang sagot niya sa tanong ko.

    “I don’t. So I’ll go now… Pinaghintay mo ako sa wala.”

    Kinuha ko ang aking mga gamit. Sinabit ko sa aking balikat ang bag ng laptop at sa kabilang kamay ko ay ang aking bag.

    Sinubukan niyang kunin ang aking laptop ngunit tumanggi ako. Hindi ko alam kung nasaan na ang kapatid ko at bakit pa nakabalik dito si Logan.

    “I’m going with you…” mahinahong boses ni Logan. “Come on, Porsh…”
    “If you want to have lunch, bakit di mo inimbita si Katelyn?”

    Kinagat niya ang kanyang labi. Para bang may ngiting sumisilay sa kanyang labi ngunit pinipigilan lamang. Uminit lalo ang pisngi ko. Pakiramdam ko ay may sinabi akong mali. Nagmartsa ulit ako para makawala pero hinawakan niya ang kamay ko at hinila ako pabalik sa kanya.

    Nakahilig na siya sa lamesa ngayon. Bahagyang nakatayo at nakaupo kaya lumebel ang paningin naming dalawa.

    “Ano ba?” Hinigit ko ang aking kamay ngunit hindi niya iyon binitiwan.
    “Please, hear me out. I want to have lunch with you. And what errands are you talking about? Ang sabi ng sekretarya ko, may gagawin ka pa. Sasama ako.”

    Tumindig ang balahibo ko sa kanyang sinabi. Pilit ko paring binabawi ang kamay ko ngunit nag ugat yata ang mga daliri niya sa aking palapulsuhan. Nasasaktan ako tuwing sinusubukang kong kumawala.

    “At bakit mo naisip na hahayaan kita?” tanong ko.
    “Please… I don’t want a fight with you, Porsh. Please, don’t be difficult. I know you know why I am asking you this.”

    Natigil ako. Galit ako, oo. Pero ayaw kong aminin sa kanya kung bakit ako nagagalit. Ayaw kong pinaghihintay ako.

    Hinila niya ang kamay ko. I’m spacing out. Nakuha niya ulit ang atensyon ko.

    “I didn’t know your sister’s coming. But she’s gone now-“
    “I don’t know what’s in between you two, Logan and I don’t want to ruin it. Kung anong mayroon kayo, ipag patuloy niyo na lang.”
    “Nothing’s going on between us two,” seryoso niyang wika.

    Bakit kay hirap paniwalaan? At kung mayroon man ay dapat labas na ako doon. Gusto kong balewalain ang usapan ngunit hindi ko napigilan ang sarili ko.

    “Tss. That’s enough bullshit for today.”

    Aalis na sana ako ngunit isang higit lang ay napapabalik ako sa kanya. Naiinis na ako dahil hindi ako makawala sa kanyang kamay.

    “She was with me while you’re out of the country, Porsh. At kahit gaano ako kagalit sa iyon dahil sa pag alis mo, hindi ko parin kaya na wala akong alam tungkol sa nangyayari sa’yo. She’s the only source I have when it comes to you. Your mother and your sister!” aniya. “Trion was impaired… And I’m…”

    Hindi niya iyon maituloy. Kitang kita ko sa kanyang mga mata ang pagbabalik ng pagkamuhi at panghihina. He’s… he’s inside the jail, of course.

    Nanghina ang kamay niya. Binibigyan niya ako ng pagkataong kumawala ngunit hindi ko binawi ang kamay ko. Naramdaman ko ang init ng kanyang mga daliring nakapalupot sa aking palapulsuhan.

    “She is your friend,” nanginig ang boses ko.
    Nag angat siya ng tingin sa akin. Kitang kita ko ang sakit at pagod doon. “I’m sorry, Porsh. I have no other choice but to ask her things about you…”

    Kinagat ko ang labi ko. Alam kong dapat ay di na ako magtatanong tungkol doon pero hindi ko maiwasan.

    “And what did she tell you?”
    Umigting ang kanyang panga. “Your mom told me that you married Clyde.” Bumaba ang kanyang mata sa aming mga kamay.

    Hinaplos niya ang aking mga daliri. Hindi ko na pinipwersang makawala. Malaya akong makakawala ngayon kung gugustuhin ko pero hindi ko ginawa. Nanatili akong nakatayo at nakatingin sa kanyang abelyanang mga mata.

    “Ilang buwan kang nakulong?” tanong ko.

    Hindi siya makatingin sa akin. Parang pinipiga ang puso ko. Ilang sandali kaming natahimik. Hindi ako nagsalita. Hinintay ko ang kanyang sagot.

    “Eleven months…” aniya.

    Damn! Ipinanganak ko na si Beau sa mga oras na nakalabas siya. Kinagat ko ang labi ko. Napatingin ulit siya sa akin.

    Tama ang mga alam ko. Tinulungan nga siguro siya nina Tito Christopher, dahilan kung bakit nagkakilala sila ng husto ni Katelyn.

    “And after three years, imposibleng hindi mo nagustuhan ang kapatid ko. You two were very close. You two share secrets…” you never told me.

    Naalala ko na may alam si Katelyn sa aming dalawa. Katelyn said Logan wanted revenge. Kung ganoon, alam ni Katelyn ang pagkamuhi ni Logan sa akin. Alam niya ang tungkol sa aming dalawa.

    “I don’t really fall easily, Porsh. Because if I did, I’m probably married by now…”

    Ang maisip na magpakasal si Logan sa ibang babae ay nakakapanikip ng dibdib. Bahagya kong binawi ang kamay ko ngunti maagap niya itong pinigilan. Hindi ko maitago ang galit sa aking mukha kaya iniwas ko na lang iyon.

    “I need to buy some groceries. Aalis na ako.”
    Bahagya niya akong hinila. “I’ll drive. Leave your car here. Ibabalik din kita dito so you can get your car and go home.”
    “I can drive-“
    “Yes, you can, I know that. Just let me do this…”
    “Fine,” mariin kong sinabi.

    Pinakawalan niya ako at nagmartsa na ako palabas. Sumunod siya sa akin ng walang imik.

    Pinagtitinginan na kami ng mga taong naroon. Ang mga empleyado sa kompanyang ito ay maaaring nakasubaybay sa mga nangyari tatlong taon na ang lumipas.

    Luminga linga ako nang nasa valet parking na kami. Paano kaya niya napaalis si Katelyn? I wonder.

    “Nagmamadali ka?” Pinatunog niya ang kanyang sasakyan.

    Ni hindi ko alam kung nagbibiro ba siya o ano sa tanong na iyon. Tatarayan ko sana ngunit nakita kong seryoso siya. Binuksan niya ang pintuan at nilahad sa akin ang front seat ng makinang niyang Mustang.

    “My secretary says you’re starving. We should eat first,” aniya.
    “Where?”

    Nagulat na lang ako at dinala niya ako sa isnag all Filipino cuisine. Hindi iyon sobrang mamahalin tulad ng mga madalas niyang pinupuntahan pero alam kong masarap ang lutong Pinoy doon.

    He ordered my favorite. Dinagdagan lang ng ilang mamahaling putahe. Habang nagbabasa siya sa menu ay panay ang hagod ko ng tingin sa mga ibang kumakain. May grupo ng mga babaeng naka uniporme ng black jackets and pencil cut skirts na panay ang tingin sa banda namin.

    Bumaling ulit ako kay Logan para tingnan kung natatanaw niya ba ang higit sa pitong babaeng kasing edad ko na mukhang pinagpapantasyahan siya ngunit nanatili ang tingin niya sa menu.

    “Is that all?” tanong niya sa akin.
    “Yes,” sagot ko.
    “Dessert?” tanong niya.
    “I’m fine with Halo-halo.”
    “Halo-halo?” Nagtaas siya ng kilay para kwestyunin kung ano iyon pero bumaling parin sa waiter para aprubahan ang order.

    Umirap ako. Kahit kailan ba ay hindi pa siya nakakain ng pagkaing Pilipino? I can only imagine his family events. Were they always catered by high end international chefs? Kumakain kami ng ganyan pag may pormal na event pero nakakakain din naman kami ng lutong Pilipino.

    “Saan ka mag gogrocery?” tanong niya.

    Sinagot ko ang mga tanong niya. May kaonting kaba sa aking dibdib.

    Mabuti na lang at hindi naman malalim iyong mga paunang mga tanong niya. Maybe he wanted me to be comfortable. It’s all just about today and about work. Hindi ko na rin siya tinanong pa tungkol sa kahit anong malalim.

    Hindi gaanong marami ang bibilhin ko. Linggo linggo din kasi akong nag go-grocery kaya iyong mga pagkain lang.

    “You already love pasta, huh?” tanong niya nang napansin ang dami ng mga rekados sa pagluluto ng pasta.

    Kinabahan ulit ako. This is not the right time to tell him about Beau. I am not even sure why are we both together right now!

    “Yeah…” sagot ko nang di siya tinitingnan.

    Dammit!

    Kinuha ko ang wallet ko para sa cash nang nasa cashier na kami. Pero dahil sa kagustuhan kong makakuha ng barya para bayaran ng tama ang lahat ng binili, naunahan ako ni Logan. He swiped everything in his gold freaking card. Halos mamura ko siya sa kanyang ginawa.

    “I can pay for that!” sigaw ko.
    “You are taking too long. Besides, hindi naman palagi,” giit niya.
    “Babayaran ko! You’re not going to pay me for the designs I gave you this day!”

    Kinuha niya ang supot ng aking mga pinamili at binalewala ang sinabi ko. Sumunod ako sa kanya para ulitin ang lahat ng sinabi.

    “I’ll deposit the amount to your bank account tomorrow! Babayaran ko iyong pinamili ko! Akin ‘yan! I’m independent. I can pay for myself and for my…” fuck… “house!”

    Bumaling siya sa akin. Nagulat sa paninigaw ko sa kanya.

    “Is this going to be a big deal to you? It’s just nothing. Huwag kang mag alala, hindi ito parati. The next time you buy things, I am not going to interfere. Calm down…” marahan niyang sinabi.

    Hinahabol ko ang hininga ko. Magsasalita pa sana ako, kung hindi lang ako muntikang nadulas.

    Tinupad niya ang sinabi niya kanina. Ibinalik niya ako sa del Fierro Building at hinatid niya rin ako sa aking sasakyan.

    “Who’s going to carry these bags to your unit-“
    “Kaya ko ito. Hindi ito mabigat,” maagap kong sinabi.
    “Mabigat ito-“
    Alam ko kung saan ito patungo and hell no… He’s not going to go to my unit. Kahit anong mangyari! “Kaya ko ‘to! I let you drive me to the store so let me do this. I can do it…”
    Ngumuso siya. “Fine.”

    Pumasok na ako sa loob at pinaandar ang sasakyan. Nasa labas parin siya at tinitingnan ako. Gusto kong magpasalamat ngunit imbes na ganoon ay tinapunan ko lang siya ng matalim na tingin bago ako tumulak paalis sa basement parking.

    Gabi na nang nakauwi ako. Nang nakabalik kasi ako sa del Fierro ay papalubog na ang araw. Hindi ko kayang punasan ang ngiti sa aking labi. Damn! Anong nangyayari sa akin?

    “Good evening, ma’am…” anang guard sa lift.
    “Good evening!” Ngumiti ako sa kanya.

    Dala dala ko ang groceries. I’m in a great mood, I can’t believe it! Ito ba ay dahil sa nangyari? Ano ba ang nakakatuwa doon?

    Kahit sa paglalakad ko patungong unit ay nakangiti parin ako. Nilapag ko ang isang supot para mabuksan ang pintuan ng room.

    Pinihit ko ang door handle. Napawi ang ngiti ko nang nakita ko si mommy at Katelyn na nakatayo sa aking living room.

    “Mom, Kate… why are you here?” napatanong ako habang sinasarado ang pintuan.

    Hindi nagbago ang ekspresyon ni mommy. Puno ng galit at disappointment ang tinatapon niyang tingin sa akin.

    Sinalubong ako ni Mary. Kinuha niya ang mga dala kong supot.

    “Asan si Beau?” tanong ko.
    “Sa kitchen, naglalaro sa kanyang mat, ma’am.”
    Tumango ako. Gustuhin ko mang puntahan si Beau at hagkan siya, hindi ko magawa. My mom and my sister are right in front og me.

    Tiningala ni Katelyn ang frame na nakalagay sa taas ng aming sofa. It was my Tranquil. Dahil ayaw ko iyong ibenta, inilagay ko na lang iyon sa aking unit.

    “You have a nice artwork, Porsh. This only got ruined by this…” Hinawakan niya ang parte kung nasaan ang hand print ni Beau.

    Tinikom ko ang bibig ko.

    “I think that’s the essense of it, though. I like that one because of Beau’s handprint…”

    Nilingon ako ni Katelyn pagkatapos ko iyong sabihin. Mapait na ngiti ang pinakita niya sa akin.

    “Portia, is it true… Ikaw ba ang rumored girlfriend ni Logan?” walang paliguy ligoy na tanong ni mommy.

  • Kabanata 51Open or Close

    Kabanata 51
    Feel Free

    “Portia, is it true… Ikaw ba ang rumored girlfriend ni Logan?”
    Maagap akong umiling. “I’m not his rumored girlfriend.”

    Napatingin si mommy kay Katelyn. Para bang concerned siya sa magiging reaksyon ni Katelyn sa sinabi ko.

    “See, mom… I’m sure hindi si Portia iyon.”

    Sumilay ang ngiti sa labi ni Katelyn. Bahagya akong kinabahan. I know that I shouldn’t be nervous. Hindi naman talaga ako ang rumored girlfriend ni Logan.

    “She’s just Logan’s employee. That’s all…”

    Bumaling si Katelyn kay mommy. Napatingin naman si Mommy sa akin. Pakiramdam ko, hindi niya pa nasasabi kay Katelyn na may anak kami ni Logan. I’m not sure if that’s good, though. Pag malaman ni Katelyn, maaaring sabihin niya iyon kay Logan.

    “Kailan kayo huling nagkita ni Logan?” tanong ni mommy.
    “Nagkita kami kanina para sa project-“
    “Hindi ba ay malinaw kong sinabi sa’yo to drop that project and give it to your sister?” mariing wika ni mommy.

    Sumulpot si Mary, karga karga si Beau. Sasagutin ko na sana si mommy ngunit hindi ko ginawa. Nilapitan ko si Beau at hinalikan sa noo.

    “Mary, isama mo muna si Beau sa kitchen.”
    “Ma’am, sabi niya he wants to see you,” ani Mary.
    “Mommy! Done work?” ani Beau sabay dipa. Gusto ko siyang abutin at hagkan muli pero ayaw kong narito siya dahil sa pinag uusapan namin nina mommy.
    “Yes, I’m done. Mommy will play with you but first, you have to take your night bath!” maligaya kong sinabi.

    Ngumiti ako. Ngumuso siya. He’s beginning to really look like his father. Palagay koy ni isang feature sa kanyang mukha ay wala siyang namana galing sa akin.

    “Mare, ikaw na muna ang magpaligo sa kanya.”
    “Sige po…” sagot ni Mary.
    “Mommy!” naiiyak na si Beau habang pinapasok si ni Mary sa kanyang kwarto.

    Hindi ko pwedeng iwan sina mommy dito, gaano ko man ka gusto. Humalukipkip si mommy samantalang si Katelyn ay nanatiling mukhang positibo.

    “What project is that again, Porsh?” tanong ni Katelyn sa isang magandang tono.
    “It’s… It’s his house at Forbes Park.”
    “Paano ka niya nakuha bilang designer? Sa exhibit ba? Sa… ano?” Kumunot ang kanyang noo.
    “I… made the designs for Tristan Towers. Doon niya ako kinuha para sa kanyang bahay.”

    Tumango si Katelyn at umupo sa sofa. Bumaling si mommy sa kanya. Parang hindi parin kuntento si mommy sa mga sagot ko.

    “Where’s that bar again, Kate?” tanong ni mommy.
    “Ang alin mom? Kung saan nakita si Logan kasama iyong rumored girlfriend niya? It’s not Portia! Alam ni Portia na gusto ko si Logan, hindi niya magagawa iyon.”

    Nanliit ang mga mata ko kay Katelyn. Alam niya ang tungkol sa amin ni Logan noon. I’m sure Logan gave her an idea. Sa loob ng ilang taong pagkakaibigan nila habang wala ako, paniguradong may alam na siya tungkol doon. Nasabi niya pang maghihiganti si Logan sa akin, paniguradong alam niya.

    “I’m not his rumored girlfriend…” sabi ko.
    Umiling si mommy. “Nakasama mo ba siya noong weekend sa isang bar, Portia?”

    Alam kong ganyan ang tono ni mommy dahil boto siya kay Logan para kay Katelyn. Ang hindi ko maintindihan ay kung bakit pinapalabas niyang kasalanan ko pa na magkasama nga kami ni Logan doon.

    “Yes, magkasama kami sa Prive… It’s Tessa’s birthday. He got invited, I don’t know…” Nagkibit ako ng balikat.

    Doon napawi ang ngiti ni Katelyn. Tumitig siya sa akin na parang may ginawa akong masama sa kanya. Her wide eyes bore into me like I’m the most ridiculous thing ever happened to Earth.

    “Hindi ba, matagal na kayong wala?” tanong ni Katelyn sa isang mas malumanay na boses.

    Iniwas ko ang mga mata ko sa kanya. Ibinalik muli nang nagpasya akong sasabihin ko ang lahat ng kailangan niyang marinig.

    “Oo, matagal na. Three years ago…”

    Tinikom niya ang kanyang bibig. Tumayo siya at lumapit sa akin. Gumapang ang kaba sa aking dibdib. Nawala na ang masayang disposisyon niya kanina.

    “Hindi ba ay dapat nilalayuan mo siya, Portia?” tanong ni mommy.
    “I have a project with him. I can’t just run because-“
    “Then breach the contract, I told you!” sigaw ni mommy.

    Napaatras ako. Hindi ko alam na mauulit ulit ang nangyari sa kanilang bahay.

    “So… you are that girl?” tanong ni Katelyn sa isang mas malumanay na boses.

    Pumungay ang mga mata ni Katelyn. Nakita ko ang awa at panghihinayang doon. Taliwas sa mga mata ni mommy na purong galit lamang.

    “Noong nasa ibang bansa ka pa, he clearly told me that he wanted revenge,” mariing sinabi ni Katelyn.

    Natahimik si mommy. Napatingin siya sa kanyang anak. Nagtiim bagang ako. I know about that, though. Hanggang ngayon ay hindi ako sigurado sa mga ginagawa ni Logan. We can never truly trust anything in this world. We can only have faith. We can only hope. Iyon lamang ang panlaban.

    “And now that you’re here, he’ll make sure you’re going to be miserable. Lalo na noong nalaman niyang hindi kayo kasal ni Clyde…”
    “I would never be miserable anymore. I have Beau with me. I’m fine with my son. I don’t need anyone else.”
    Tumawa si mommy. “Portia, don’t make me laugh. I know you still hope for Logan to take you back. Masasaktan ka lang dahil purong paghihiganti ang gusto niyang mangyari sa inyo. You should just detach! We don’t want you hurt.”

    Binalewala ko ang sinabi ni mommy at nagpatuloy ako.

    “I don’t know why you two are here. Kung pagsasabihan niyo ba ako tungkol sa paghihiganti ni Logan sa akin o sasabihin niyong lumayo ako dahil gusto siya ni Katelyn. I don’t really have any other agenda with Logan. I just want to earn for myself and for my son. We have to prepare for our future.”
    “Hindi ka ba natatakot? Masasaktan ka uli. I know what happened between you and Logan years ago. Alam ko rin kung bakit galit siya sayo ngayon. Maaari ka niyang saktan.”
    “You will eventually get hurt. You’re hoping for him, so you really will,” ani mommy.
    “Thanks for the concern but I can never hurt again the way I got hurt years ago. Tingin ko ay sagad na iyon. Nalampasan ko iyon kaya hindi na ako natatakot. I really appreciate your concern…”
    “So you’re not interested with him anymore?” Lumiwanag ang mukha ni Katelyn.

    Hindi ako nakasagot. Totoong ayos na ako na ganito kami ni Beau. But I admit it, a part of me wants to have a complete and happy family for Beau. At isa pa, hindi ko maitatangging mahal ko parin si Logan hanggang ngayon. Bakit nila ako tinatanong ng ganito? Is it necessary? Is it because they’re concerned or because they want help from me?

    Nanatili akong nakatikom. Nagtitimpi.

    “Hindi ba ay tutulungan mo ako sa kanya? Alam kong minahal ka niya noon kaya siya nagalit sayo pero wala na ngayon, ‘di ba? And you don’t love him too! And you know I like him now…”

    Hindi ako kumibo. Nanatili akong palipat lipat na nakatingin kay mommy at kay Katelyn. Sa aking ina at aking kapatid na nasa harap ko at nanghihingi ng tulong.

    “Answer, Portia! Tutulungan mo ba ang kapatid mo?”

    Napatalon ako sa sigaw ni mommy. Galit na galit siya sa pagsasawalang kibo ko. Nanatili ang tingin ko sa kanya. Dinaramdam ko ang init na namumuo sa gilid ng aking mga mata.

    For years, I yearned for my parents’ love and care. I longed for my mother’s love and concern. I want her attention. Ginagawa ko ang lahat sa school. I make sure she can be proud of me. I make sure I excel in anything. I make sure I please her. Sinusunod ko lahat ng gusto niya para lang makita niyang mabuti akong anak. Para lang maappreciate niya ako. Para lang mapatingin man lang siya sa akin.

    “That’s a very simple thing, Portia! Mahal mo pa ba si Logan kaya ka nagkakaganyan?” sigaw ni mommy.

    Napapikit ako sa sigaw niya. I can’t answer her. Pakiramdam ko ay sobra sobra ko siyang madidisappoint sa sasabihin ko sa kanya.

    Ayaw na ayaw kong nadidisappoint siya. I want her attention. I want her love. I want her to be proud of me. I want her to accept me.

    “You want to be with him again? Mas pipiliin mo siya kesa sa iyong kapatid? Sa iyong pamilya? We’ve been here for years and yet ipagpapalit mo ang kapatid mo… at ako?”

    Nalaglag ang panga ko. No… I don’t want to ruin my family. Mahal na mahal ko si mommy. Lumandas ang luha galing sa aking mga mata. Bakit ang hirap? Lahat sinusuko ko noon, pero ngayon hindi ko magawa. Ang hirap. Ang hirap ng gustong mangyari ni mommy.

    Is it really worth the sacrifice? Napatingin ako kay mommy na ngayon ay pulang pula ang mga mata. Naiiyak na rin siya sa galit at sa frustration. I feel like giving this up means giving my all… my everything.

    “This is the reason why I didn’t want to take you. Alam kong hindi ka magiging masunurin. Alam kong hindi ka magiging katulad ni Katelyn. Alam kong iba ka. Alam kong hindi mo papahalagahan ang pamilya!”

    Parang sinasaksak ang puso ko sa mga katagang binitiwan ni mommy. After all the sacrifices I made all these years, hindi parin niya pala ako napansin. Hindi parin ako mahalaga sa kanya. I want to do something… para lang maipakitang hindi totoo ang mga paratang niya sa akin pero sana, huwag lang ito!

    “Wala kang pagpapahalaga sa pamilya! Hindi mo pinagbibigyan ang kapatid mo! Gusto mo sigurong masaktan siya!”
    “Tama na po…” pagmamakaawa ko.
    “Tama na? Portia, if the man doesn’t love you… only wants you for revenge, do you really think magiging masaya ka? Ikaw ang may alam na iyan ang gusto niya sayo, dapat ikaw ang lumayo!” ani mommy.
    Humikbi ako. Hindi ko napigilan ang pag iyak ko. Natatakot ako dahil masyadong buo ang loob ko.
    “He’s my son’s father…” sabi ko.
    “That doesn’t mean you two should marry! Hindi dahil siya ang ama, mamahalin ka na niya. Huwag mong gawing dahilan ang anak mo! Use your brain! Stop feeling too much! Kaya ka mahina!” sigaw ni mommy sa akin. “Don’t cry! You’re just being weak again!”

    Pinigilan ko ang luha ko ngunit hindi ko magawa. Kasalanan ba ang umiyak? Ang pag iyak ba ang batayan kung malakas ka o mahina?

    “Hindi ko sinabing mamahalin niya ako dahil may anak kami, mom. I don’t know what’s your point. Bakit ninyo ito binabatong lahat sa akin ngayon! If you’re really concerned and you don’t want me hurt kaya kayo nandito, bakit sinasaktan ninyo ako sa mga salita ninyo?”

    Umirap si mommy. Para bang sobrang walang kwenta ng sinabi ko.

    “I want you to open your eyes. This is your reality, Portia. You’re hurt because it’s true. You still like that man, kaya hindi mo siya maipaubaya sa kapatid mo. And he doesn’t even like you. He only wants you for revenge!”
    “Matagal nang bukas ang mga mata ko. And if it’s true, if he really wants me for revenge, then I don’t care! He deserved his revenge! I probably deserve to get hurt. I accused him of a crime he didn’t do-“
    “Paano si Katelyn? You don’t care for your sister! Kahit katiting, hindi mo siya pinapahalagahan? All we did was take care of you, simula pa lamang noong bata ka pa at ito ang ibinibigay mo sa amin ngayon? How ungrateful!”

    Tila napigtas ang katiting kong pasensya. Hindi ko malunok ang mga sinabi ni mommy. I love my mom but I can’t believe she’s capable of saying it!

    “Mom! Simula pa lang noong bata pa ako, ibinigay ko lahat sa inyo! Ang lahat lahat. Malaki man o maliit na bagay! Ayaw kong bilangin ang lahat dahil ibinigay ko iyon na magaan sa aking kalooban! And even when it’s not easy for me, I still gave up some things! I gave up painting for Katelyn. I almost gave up art for her! I gave up dad’s house because I want to live with you! But in the end, ipinaubaya mo ako sa iba. I know!”

    Pinalis ko ang luhang lumandas sa aking pisngi.

    “I know I’m just a burden for you and for dad! Ilang beses mo kayang hiniling noon na sana hindi na lang ako nabuo? Ilang beses mo kayang binalikan ang lahat ng pangyayari? Ilang beses mo kayang naisipang ipakuha ako noong nasa loob pa lang ako ng tiyan mo!?”

    Lumagapak ang sampal ni mommy sa akin. I was stunned for a moment.

    “Portia! Stop it! You’re being stupid!” sigaw ni Katelyn sabay hawak sa braso ni mommy.
    “How dare you say that! Nag sakripisyo ako para sa’yo!”

    Hinawakan ko ang mahapdi kong pisngi. Mamasa masa ito dahil sa luhang bumuhos habang nagsasalita ako.

    “I know… Kahit na lagi kong niloloko ang sarili ko. Lagi kong iniisip na busy ka lang kaya di mo ako naaalagaan. I know… Deep inside, alam ko kung bakit hindi mo ako naaalagaan. I am the unwanted child. Hindi ninyo sinadya ni daddy na mabuo ako. At noong nabuo ako, pwedeng pwede lang akong itapon kahit saan. I’m disposable. Least priority. No… Not even in the list of your priorities! Alam ko iyon, mom. Alam ko ‘yon pero I still chose to believe that somewhere in your heart, you’ll be a mom to me. A real family. Because that’s what you should be. Because you’re my mother!”
    “Are you saying that I’m not a good mother to you!? Dahil lang dito? Dahil lang gusto kong tigilan mo si Logan, Porsh?” umiling si mommy. “Goodness! You’re bringing all these things up for that? Gusto ko lang ang protektahan ka! Ayaw ko lang na masaktan ka!”
    “Hindi!” sigaw ko kaya siya natigilan. “Gusto mo lang na maging maayos silang dalawa ni Katelyn! Gusto mo lang na mag sakripisyo ulit ako para kay Katelyn! That’s not because I might get hurt! Damn you don’t even care if I got hurt, right?”

    Isang sampal galing kay Katelyn ang lumagapak sa aking pisngi. Nilingon ko kaagad siya at matalim na tinitigan.

    “Hindi ito ang sukatan para sabihing mahal ko kayong dalawa! I love you two na kaya kong patawarin kayo sa kahit ano. Sa kahit anong pagkukulang. But this one? No…” Umiling ako. “I am not going to give Logan up!”
    “Portia, you’ve gone mad!” ani Katelyn. “For a man?”
    Umiling ulit ako. “Kung gusto niya mang maghiganti…” Dumipa ako. “Well then, feel free to hurt me. I am not giving this one up just to prove to you that I’m your family! Hindi ito ang magiging batayan-“
    “I can’t believe you! Huwag na huwag mo kaming tawagin kapag nasaktan ka niya, Portia!” Hinablot ni mommy ang kanyang purse sa aking coffee table at mabilis siyang nagmartsa sa aking pintuan.

    Pumikit ako ng mariin. Is that all? I can’t believe this is going to end like this. Ni hindi niya nakita ang lahat ng ibig kong sabihin.

    Pagkadilat ko ay si Katelyn na lang ang nasa aking gilid.

    “You don’t need to give him up. He’ll be with me eventually, sis. Pagkatapos ka niyang saktan at lasug lasugin.” Ngumiti siya bago sumunod kay mommy.

    Padabog nilang sinarado ang aking pintuan. Pagkalabas nila ay ‘tsaka lamang nanginig ang aking tuhod.

  • Kabanata 52Open or Close

    Kabanata 52
    Forgive
    Hindi ako pinapatahimik ng mga nasabi ni mommy sa akin. I feel so useless. But then I convinced myself that I shouldn’t worry about it. Sinabi ko lang naman ang tingin ko’y tama.

    Maaga akong dumating sa restaurant kung saan namin nagkasundong magkita ni Logan. May disenyo na ako para sa unang dalawang silid ng kanyang bahay. The first one is the blue room. Blue halos lahat ng gamit doon mula sa kurtina, bed, wallpaper, at carpet. Ang pangalawa ay ang red room. Pinaghalong pula at cream ang ginawa ko doon at sana magustuhan niya.

    Inayos ko ang laptop ko. Sinadya kong mauna para maayos pa ang mga detalye ng mga ginawa kong disenyo.

    Wala sa sarili akong napatingin sa glass door ng restaurant. Isang babaeng payat at matangkad ang pumasok. Ang malaking sun glasses niya at ang itim na long dress ay nagpapahiwatig ng karangyaan at class. My eyes are glued on her and I don’t know why. Humakbang siya palapit sa isang lamesa at pagkaupo niya ay doon ko napagtanto kung bakit ako nakatingin sa kanya.

    She’s familiar. Binalik niya sa waiter ang menu ng pagkain at tumayo siyang muli. Isang beses niyang pinasadahan ng tingin ang buong restaurant bago siya tumayo at lumabas.

    Nanlamig ang aking sikmura. Nakalabas na siya ngunit ngayon pa lamang ako nakaramdam ng matinding kaba.

    Marina Fuentes graced the restaurant I’m in! Walang nakapagsabi sa akin kung nasaan na siya ngayon. Mukhang hindi narin sila partners ni Logan kaya hindi na siya ulit nabanggit ni Logan. I wonder what happened to her? And her family?

    Wala akong nagawa pagkatapos ng isang oras. Natulala lamang ako. Hindi ko alam kung natatakot ako o sadyang namamanhid. Nang nagkita kami tatlong taon na ang lumipas ay muntik na akong namatay. And now… she’s here freely gracing the paths I’m in?

    Natanggal lamang ang kaba ko nang pumasok si Logan sa pintuan. Napasinghap ako at pinilig ko ang ulo ko para tapusin ang aking mga naiisip. Siguro ay kamukha lamang iyon ni Marina.

    “Kanina ka pa?” salubong ni Logan sa nag aalalang tono.
    Umiling ako ng wala sa sarili. “Kakarating ko lang.” Kahit isang oras na ako dito. “I finished something.”
    Tumango siya. “I’m sorry, may tinapos akong meeting sa opisina.”

    Kahit hindi niya kailangang humingi ng paumanhin. He’s 15 minutes early. Nagkataon lang talagang maaga akong nandoon para rito.

    “That’s okay. Inagahan ko naman. Hindi ka naman late…”

    Pinagmasdan niya ako. Mukhang basang basa niya na may bumabagabag sa akin kaya tumuwid ako sa pagkakaupo at pinanatiling normal ang mga reaksyon.

    “I want to order first. I’m hungry,” sabi ko.
    “Okay…” Tinawag niya ang waiter ngunit hindi natanggal ang mga mata niya sa akin.

    Tila ba tinitimbang niya ang lahat ng galaw ko. Kahit anong gawin kong pagkatahimik ay hindi siya nakukumbinsi.

    “i’d like some Solumeria…” sabi ko at iniwas ang tingin kay Logan.

    Binanggit ulit ni Logan ang order ko. Binigay niya rin sa kanya at nag order siya ng isang mamahaling wine. Kumalma ako ng bahagya. Siguro nga ay guni guni ko lang iyon. It’s not Marina Fuentes.

    “You okay?” tanong niya.
    “Yup…” sabi ko.

    Naisip ko tuloy iyong mga sinabi ni mommy sa akin dahil kay Logan. Nag angat ako ng tingin sa kanya.

    “You don’t look fine, though…” aniya.
    “I’m fine,” ulit ko.

    Imbes na ipagpaliban ang meeting para sa pagkain ay inuna ko na lang ito. Kinuha ko ang laptop ko at binigay ko sa kanya ang designs.

    “These are the two rooms you want me to design. Hindi mo ako binigyan ng tamang mga detalye. Gusto mo lang na iba-iba ang designs ng bawat room kaya ito ang ginawa ko.”

    Natuon ang pansin niya sa mga ipinakita ko ngunit pasulyap sulyap parin siya sa akin.

    “Carpeted floors and unique styles. Hindi kasing laki ng mga bathroom nito ang bathroom ng master’s bed di ba kaya iyan ang disenyo ko. The bed’s are not as big too and the curtains are unique.”

    Tumango tango siya sa aking disenyo. Iniisip kong may sasabihin siyang hindi maganda pero nilapag niya lang ang aking mga designs.

    “I’m fine with that. So next week, ang next two rooms ulit?” tanong niya.
    “Yup. I can do that. Anong design ang gusto mo?”
    “Any. As long as it’s unique. Tutal ay wala namang matutulog diyan. Iyong master’s bedroom pa lang ang gagamitin.”

    Kumunot ang noo ko. Noon ko pa ‘to gustong sabihin pero ngayon ko lang babanggitin.

    “I can, you know, do designs for the living room and kitchen since hindi naman importante ang mga rooms. I can design them later. Para mas mapaaga ang paglipat mo doon.”

    Tumango siya habang tinititigan ako.

    “You’re right. Let’s do it first? Maybe you want to visit my house at Forbes Park para makita ng malapitan ang lahat?”
    Napataas ang isang kilay ko. “I’m sure I can do designs through the blue print…”
    “Mas maganda parin iyong nakikita mo sa personal, Portia. I’m working in this business for years and I know…”
    “Fine!” mariin kong sinabi.

    Umangat ang gilid ng kanyang labi. I can’t believe he’s trapped me to this.

    Dumating ang mga pagkain namin. Tinabi niya ang binigay kong mga kopya ng designs. Isa isang nilapag ng waiter ng mga pagkain. Nagsalin din siya ng wine sa aming mga kopita. Logan’s eyes intensely bored into mine.

    “So… when are we going to see my house?”
    “I’m fine next Saturday,” sagot ko.
    “Okay then. I’ll pick you up-“
    “No!” sabi ko kaagad.

    Ayaw kong pumupunta siya sa aking condo. Kahit sa mismong building lang.

    “I can drive my way to Forbes Park!”
    Tumawa siya. “Come on… What’s wrong with picking you up? It saves you from driving and gasoline, Portia.”

    Gumapang ang kaba sa aking puso. Pakiramdam ko ay pag magpupumilit pa ako rito, mas lalo lamang siyang magdududa.

    “Fine. Tawagan mo lang ako pag nasa basement parking ka na.”

    Binalingan ko ang pagkain. Kumain na lang ako para maiwas ang pag iisip sa iba pang bagay. He’s watching me while I’m eating. Mas lalo lang tuloy akong kinakabahan. Bawat pagsubo ko ay tipid. Napatingin ako sa kanya at naabutan kong umiinom siya ng wine habang tinitingnan ang aking labi.

    What the hell?

    Parang umulan ng alaala sa akin. Bakit ngayon ko iyon naaalala?

    “You’re blushing…” wika ni Logan.

    Uminit pa lalo ang pisngi at tainga ko. Pakiramdam ko ay basang basa niya lahat ng naiisip ko. God! This is not good!

    “Natatakot ka ba na makita kong magkasama kayo ni Clyde sa unit mo?”

    Halos masamid ako sa kinakain ko dahil sa tanong niya. Seryoso ang kanyang mga mata. Binalingan niya ang kanyang pagkain at nagsimulang kumain.

    “Clyde’s not living in my condo unit.”
    “Oh yeah? Then why is he visiting you, then? Still at it?”
    He’s visiting Beau! Not me! “How did you know na hindi kami ni Clyde, by the way?”
    Suminghap siya at uminom ng wine. “I just know…”

    Damn! Pinapaimbestigahan niya na naman ba ako?

    “Are you stalking me? Or paying someone to stalk me?” angil ko.
    “No! Dammit, Portia! I don’t do that anymore,” mas iritado niyang sinabi.

    Nagulat ako sa biglaan niyang pagkakainis. Pilit kong kinalma ang sarili ko. Uminom ako ng tubig at pinagmasdan siya habang kumakain.

    “Then how did you know?” I’m sure my mom didn’t tell him. Lalo na si Katelyn. Paano niya nalaman?
    “I just know. I don’t want to pay people to stalk you anymore…” mariin niyang sinabi. “I fired the last man I hired.”

    Kumunot ang noo ko. I wonder why? Hindi naman dahil gusto kong pinapaimbestigahan niya ako! I’m just wondering what happened. Bago ko pa siya matanong ay tumunog ang kanyang cellphone.

    Umigting ang bagang niya. Nanahimik ako at bumaling sa aking pagkain. Kinuha niya ang kanyang cellphone at inangat ang mga mata sa akin.

    “I have to get this call. Excuse me…”

    Ang akala ko ay tatayo siya para umalis pero nanatili siya sa aming lamesa. Dahan dahan kong sinubo ang pagkain habang nakikinig.

    “Yes…” suminghap siya. “Okay… Okay… I’ll… yup… I’ll get there. Here?”

    Luminga linga si Logan sa paligid. Kitang kita ko ang galit sa kanyang mga mata. Bumaling siyang muli sa akin. Nagtaas lamang ako ng kilay. Hindi maintindihan ang reaksyon niya.

    “Dammit! Then search everywhere! I’ll wait for his call!” Tumaas ang dibdib ni Logan sa katawag.

    Sino kaya itong tumawag? Nagkibit lamang ako ng balikat at binalingan muli ang pagkain ko.

    Binaba niya ang kanyang phone. Hindi pa siya nakakapagsalita ay may tumawag muli.

    “Dad…” salubong niya sa tumatawag. “Yes… I’m with Portia right now…”

    Natigilan na ako nang marinig ko ang pangalan ko. What is this all about?

    “Yes. I’ll be there… Yes, I’ll do that. I’ll send some…”

    Nagkatinginan kaming dalawa. Nasa cellphone parin siya ngunit hindi matanggal ang tingin niya sa akin.

    “I don’t know. I can’t risk it. I’d rather have her with me…” ani Logan.

    Ang ama niya ang nasa kabilang linya, hindi ba? I wonder if it’s about business?

    Binaba niya ang kanyang cellphone. Huminga siya ng malalim bago siya nagsalita.

    “Are you free tonight?” tanong niya.
    “I am here with you. Wala akong gagawin kundi ang makipag meeting sa’yo. Why? What’s the problem?” Natataranta na ako dahil sa mukha niya ay parang may malaking problema.
    “I mean the whole night. I want to bring you to our headquarters…”

    Nalaglag ang panga ko. Hindi ko alam kung para saan ang gusto niyang mangyari. Beau’s with Maja at siguro’y nasa bahay na rin si Clyde sa ngayon. Kung gagabihin pa ako ay pwede naman akong tumawag kay Mary.

    “Where is your headquarters?” tanong ko.
    “It’s in Laguna. Baka bukas na tayo makabalik ng Manila. Are you free?”

    Dammit! What is this for? Bakit ako sasama sa headquarters nila? Headquarters ng ano? Mas lalong tumindi ang kaba ko. Hindi kaya gaya ng nangyari ilang taon na ang nakalipas ay… no… I trust Logan. He won’t hurt me. He got jailed for almost a year and… pero baka naman totoong maghihiganti siya?

    Hinawakan niya ang aking kamay ng mahigpit.

    “I just want to confirm something. It’s about business. Sa Headquarters ng Trion Security, Portia.”

    Hindi ako kumibo. Hindi ko maitatanggi ang takot ko kaya hindi ako nakapagsalita.

    I feel stupid. Dahil kahit ano man ang nangyari na sa amin ay nagtitiwala parin talaga ako sa kanya. I still feel secured. I still feel safe with him. Na kahit na isama niya man ako sa kuta ng mga taong nagtangka sa buhay ng aking ama ay kaya ko paring magtapang tapangan. I can’t believe it.

    “Don’t worry. It’s the safest place for you, Porsh. Hindi na mauulit iyong nangyari noon. Inayos ko ang lahat ng mga tao sa Trion. I can’t risk it anymore. Ang mga nagtraydor ay matagal ko nang pinakulong. Whatever happened years ago was my responsibility that’s why I couldn’t blame your father for filing a case against me…”

    Malinaw na inamin ni daddy sa akin na kagagawan niya ang nangyaring ambush. They were at it for Sen. Fuentes pero dahil nagkamali sila kaya nadamay ang mommy ni Logan. Kinagat ko ang labi ko. Nag init ang gilid ng aking mga mata dahil sa nagbabadyang luha. I don’t know what’s going to happen next but I don’t want to carry this burden anymore.

    “Logan, wala ring karapatan si daddy na kasuhan ka. Siya ang may kasalanan. He’s at fault from the very beginning…”

    Mataman siyang nakatingin sa akin. Hindi nagbabago ang ekspresyon ng kanyang mga mata.

    “He’s one of the masterminds of the ambush kung saan namatay ang iyong ina. I… I don’t know if you know this and I don’t care if you’ll get mad at our family again-“
    “I know that from the very beginning, Porsh. Kahit noong di pa kita kilala, alam ko na iyon,” malamig niyang sinabi. “We didn’t file a case because we lack evidences. At isa pa… pinagsisisihan ng daddy mo ang nangyari.”
    Umiling ako. Hindi ako makapaniwalang iyon lamang ang dahilan niya. “Pinagsisisihan ni daddy kaya ayos lang sayo, Logan? Ayos lang sayo? Kinalimutan mo na namatay ang mommy mo dahil sa daddy ko? Hindi ako makapaniwalang iyon lamang ang dahilan mo.”

    Mariing pinikit ni Logan ang kanyang mga mata. Parang kinukurot ang puso ko habang nakikita siyang nasasaktan. Para bang may pilit akong pinapaalala sa kanya na gusto niya nang makalimutan.

    “You taught me to forgive Portia…” Dumilat siya. “Hindi ito maayos sa akin. The death of my mother still gives me pain, Portia but you… you taught me to forgive. I fell for you hard, Porsh. I don’t want a feud to come between us so I’ll choose to forgive…” aniya.

    Natahimik ako.

    “Please trust me. The company needs me and I need you by my side. Can I borrow you tonight?”

    Kung ang tanong ay nagtitiwala ba ako kay Logan, then yes. Malaki ang tiwala ko sa kanya. Ang matayog na dingding na nakapalibot sa aking puso ay unti unting nagigiba.

    “I need to make some calls, then…” sabi ko at bumaling sa aking cellphone.

    Sandali akong napatitig sa aking cellphone. Gumuhit ang isip ko kay Beau. Baby, I’ll be back tomorrow. Baka sa trip na ito ay tuluyan ko nang masabi kay Logan na may anak kami.

    “Okay. Thank you,” marahang sinabi ni Logan.
    Tumango ako at pinindot ang numero ni Mary para makatawag.
    “I’ll assemble my bodyguards outside. I’ll be back in two minutes…” aniya.
    Tumango ako at hinintay ang sagot ni Mary.

    Palayo si Logan nang sinagot ni Mary ang tawag. Maingay sa unit. Nagtatawanan si Maja at Clyde sa background. Napahinga ako ng malalim. Mabuti naman. At least Beau won’t be too lonely tonight.

    “Mare, baka bukas na ako uuwi. Can you give the phone to Maja?”
    “Sige po, ma’am. Teka lang po…”

    Narinig kong tinawag ni Mary si Maja. Narinig ko ring nagtanong si Clyde kung ako ba ang tumatawag.

    “Si Ma’am Portia po,” ani Mary.

    Natahimik si Clyde.

    “Hello, Porsh…” ani Maja sa kabilang linya.
    “Hey! Uh… Maja, I’m sorry sa abala. May lakad ka ba ngayong gabi?” tanong ko.
    “Wala. Bakit?”
    “I’m sorry to ask this but baka kasi hindi ako makauwi ngayong gabi. Can you-“
    “Of course, Mommy Porsh! I’m more than willing to! Syempre pag nandito ka, kulang na lang hindi mo ipahawak si Beau sa akin kaya pwede ring wala ka muna dito para ako naman ang mag alaga sa anak mo.”
    Napangiti ako. “Babalik din agad ako bukas ng umaga.”
    “Kahit sa susunod na araw ka nang bumalik.” Tumawa siya. “Kidding. What’s this all about? hmmm?” Puno ng kuryosidad ang kanyang boses.

    Nakita kong papasok na muli si Logan sa restaurant. I need to put my phone down.

    “Basta. I need to do some things. Sorry, Maja. Thank you talaga, ha? Nahihiya na ako sayo-“
    “Hindi naman palagi, Porsh. And you know I’m always willing for Beau…”
    “Thank you so much…” sabi ko.

    Nang nakalapit na si Logan ay binaba ko na ang tawag. May kaonting pangungulila sa aking puso ngunit isusugal ko ito. Sana ay magkaroon na ako ng tapang para sabihin sa kanya na may anak na kami.

  • Kabanata 53Open or Close

    Kabanata 53
    As You Wish

    Mahaba ang byahe patungong Laguna. May isang sasakyang nakasunod sa amin. Naroon ang mga bodyguards ni Logan.

    “May problema ba?” pang ilang tanong ko na ito sa kanya ngunit pareho parin ang kanyang sagot.
    “Wala…”

    Nakatitig siya sa daanan at seryoso habang nagpapatakbo ng sasakyan. Parang may tinatago siya sa akin pero hindi na ako nangulit. Malamang marami siyang iniisip sa ngayon. Nagkaproblema yata ang kanilang kompanya.

    Nakatulog ako sa byahe. Nagising lamang ako nang may nadaanan kaming lubak-lubak na kalsada. Kinusot ko ang mga mata ko at napansin ko ang kumot sa aking katawan. Nilingon ko si Logan na sumulyap din sa akin.

    “You’re awake? We’re almost there.”

    Kinusot ko ang mga mata ko para makita ng maliwanag ang paligid. Madilim at halos puro kagubatan ang nakikita ko. Mga matatayog na punong kahoy at matalahib na mga patag.

    “Nasa Laguna na tayo?” tanong ko.
    “Yup,” sagot niya.

    Biglang bumagal ang kanyang patakbo. Tingin ko ay malapit na kami sa headquarters na sinasabi niya. Isang malaking gate ang namataan ko. Iyon lamang ang tanging gate sa kahabaan ng mga punong kahoy at madilim na kalsadang nakita ko.

    “We’re here,” aniya.

    Automatic na bumukas ang gate. Nakita kong may tatlong security guards na nakatayo sa gilid ng gate. Tumigil ang sasakyan ni Logan at binaba niya ang mga salamin.

    “Sina Ben ang nasa likod ko. Nasa loob si daddy?” tanong ni Logan.
    “Opo. Nasa monitoring room.”

    Tumango si Logan at nilagpasan ang mga guards. Luminga linga ako nang pumasok na ang kanyang sasakyan doon. Mga ilaw lang galing sa matatayog na street lamp ang naroon. Ang paligid ay puno ng kahoy. Ano kaya ang itsura nito kapag umaga?

    Siguro’y isang kilometro ang layo ng byahe bago kami nakarating sa isang malaking mansyon. It looked like an ancestral house to me. It probably is. Parang panahon pa lang ng kastila ay narito na ito, konkreto at mataas nang nakatayo.

    “This is your headquarters?” napatanong ako habang pinapark niya ang sasakyan sa gilid ng marami pang ibang sasakyan.
    “Yup. This is the ancestral house of the Torrealbas. Ginawa ni daddy’ng headquarters ng Trion,” aniya.

    They are really hell damn rich! Lumabas kaagad siya. Nagmamadali kong kinalas ang seatbelts. Pagkakalas ko noon ay pinagbuksan niya ako ng pintuan.

    “Thanks…” naiilang kong sinabi at lumabas na rin doon.

    Pinasadahan niya ako ng tingin mula ulo hanggang paa. Ganoon din ang ginawa ko sa aking sarili. I’m wearing a dress and a Valentino stilletos. Ngayon ko lang napagtantong wala nga pala akong dalang damit na pantulog!

    “Let’s go inside…” aniya.

    Tumango ako at sumunod na sa kanya. Isang engrandeng hagdanan ang inakyat namin para lang makapasok sa double doors ng bahay. Ang bawat pundasyon ng bahay ay may nakaukit na mga anghel. Hindi ko mapigilan ang paglinga linga. They were carved intricately.

    “Dito ka ba lumaki?” tanong ko.
    “Kind of…”

    Pagkapasok namin sa double doors ay nakita ko kaagad ang dim na lights ng buong bahay. Nakahilera ang pintuan ng mga kwarto. Sa dulo ay nakita ko ang malawak na tanggapan ng bahay.

    “These are the rooms of our agents…” aniya sabay turo sa nakahilerang mga pintuan.

    May isang lalaking lumabas. Tumango siya kay Logan at napatingin sa akin. Kasing edad ko yata iyong lalaki at naka itim na sando lamang. Mukhang bagong gising ang lalaki. Ang body built niya ay halos tulad kay Logan. His muscles were tight and on the right places.

    “Where’s dad?” tanong niya.
    “Nasa Monitoring Room. Heard what happened…” Bumaling ulit ang lalaki sa akin.

    Bumaling si Logan sa akin at hinawakan niya ang aking palapulsuhan. Hinigit niya ako palapit pa lalo sa kanya.

    Bumukas ang isa pang pinto at dalawa pang lalaki ang lumabas. Parehong mukhang bagong gising din. Sumipol ang isa. Tiningnan ito ni Logan kaya natahimik.

    “Sorry…” humalakhak ang lalaki ng bahagya.

    Humigpit ang hawak ni Logan sa aking palapulsuhan.

    “Salubungin ninyo sina Ben sa labas…” mariing utos ni Logan.
    “Sige po…” anang mga lalaki.

    Hinila niya ako patungong isa pang hagdanan patungong second floor. Nilingon ko iyong mga lalaking nakita ko kanina.

    “They are your agents?” tanong ko.
    “Yes. Why?” Sumulyap siya sa akin. May bahid na galit akong nahimigan sa kanyang tono.
    “Wala lang. Nagulat ako. Ang babata pa pala nila…”
    “Sila iyong mga bago. May mga beterano na rin kami dito,” aniya. “While you’re here, you should stay in my room. And my room only…”

    Nagulat ako sa sinabi niya. Wala sa usapan namin na sa kwarto niya ako matutulog ah?

    “Wala bang ibang silid? Do I need to stay inside your room? I’m sure a house this big can have more rooms!”
    “It’s all occupied by agents and I can’t let you stay alone in one place, Portia…” mariin niyang sinabi.

    Lumiko kami sa isang corridor ng second floor. Tumigil kami sa dulong pintuan. Binuksan niya iyon. It’s probably his room. Nang binuhay niya ang mga ilaw ay nakita ko ang isang kamang kasya ang dalawang tao. Puti ang bed sheets, comforter, at mga unan. Gawa sa kahoy naman ang kama, tukador, mga kabinet, at maging ang kabinet ng TV at computer.

    “This is my room…”

    Nagtungo kaagad siya sa kanyang kabinet. Nilapag ko ang bag ko sa kanyang kama. I’m not sure if I can sleep here.

    “Hindi mo pa sinasabi sa akin kung bakit tayo nandito,” sabi ko.

    Huminga siya ng malalim. Nilapag niya sa kama ang isang puting longsleeve button down shirt at isang kulay gray na shorts. Am I going to wear that? Crap!

    Nag iwas siya ng tingin. Mukhang nahihirapang magdesisyon. Pakiramdam ko ay hindi niya sasabihin sa akin ang problema.

    “I thought you said you need me that’s why we’re here. Tell me what the problem is, then?” tanong ko, kinakabahan.

    Humakbang siya palapit sa akin. Halos mapaatras ako. He’s always so intense. Tuwing nakikita ko siya ay lagi na lang akong nasisindak. Ang malalalim niyang mga mata ay diretsong nakatingin sa akin.

    “We’ll talk to dad right now. Come…” para bang nahirapan siyang sabihin iyon.

    Nilahad niya ang kanyang kamay. Napatingin ako sa kanya. It’s like he’s testing me… Nilagay ko ang kamay ko sa ibabaw ng kanyang kamay. Huminga siya ng malalim at mahigpit na pinagsalikop ang aming mga daliri.

    Lumabas kami sa kwarto at naglakad uli patungo sa engrandeng hagdanan. Dumiretso kami sa thirdfloor ng bahay. Hindi ako magkanda ugaga sa kakatingin sa paligid. The house really looks so fine. It’s a classic.

    Bumukas ang pintuan ng isang malaking room. Nagulat ako nang taliwas sa pagiging classic ng bahay ay nakita ko ang ilang monitors ng mga CCTV sa loob ng buong mansyon. Marami iyon. Pakiramdam ko ay sa bawat sulok ng mansyon, may CCTV.

    Inatake ng amoy ng kape ang aking ilong. Sabay sabay kaming nilingon ng mga taong naroon. May tatlong lalaki at isang babae na nakaharap sa mga monitor. Silang apat ay may kape sa kanilang desk. Sa gitnang lamesa ay nakita ko ang daddy ni Logan na nagkakape rin.

    “Logan!” ani Ret. Gen. Torrealba.

    Napatingin siya sa akin. Tumango siya at ngumiti. Hindi ko alam kung ano ang dapat na maging reaksyon ko. Sa harap niya ay nakatayo ang anak ng pumaslang sa kanyang asawa. We’ve meet before. Ilang beses. Pero ngayon ko lang talaga napagtantong siguro’y mahirap sa kanyang harapin ako… o ang pamilya ko…

    “Good evening, Portia…” ani Ret. Gen. Torrealba sa akin.
    “Good evening, General,” sabi ko.
    “Skip the formalities. You can call me tito… You’re not from our agency or the AFP!” Humalakhak ang kanyang ama.

    Manang mana si Logan sa kisig ng kanyang ama. But his foreign features were from the del Fierros.

    “You brought her here? Dapat ay sa silid mo na lang pinagpahinga si Portia, Logan,” anang kanyang daddy.
    “She wants to be here. She wants to know. I don’t want her to doubt…”

    Napatingin ako kay Logan na ngayon ay hinahalughog ang mga monitors doon. His dad laughed heartily. Uminit tuloy ang pisngi ko. Ano na lang ang iisipin ng kanyang daddy. Nilingon ako ng babaeng agent at ngumiti siya sa akin. She’s probably in her early thirties and kind of boyish. Naka itim siyang racerback at sweatpants.

    Sa isang monitor ay nakakita ako ng gym. Sa loob ba ito ng bahay? Naroon ang ilang agent na nakita ko kanina sa baba. Doon siguro sila nagpapahubog ng katawan.

    “What is their plan this time?” tanong ni Logan sa kanyang ama.
    “I’m not sure if I can tell you not to worry, though, son…” anang kanyang ama.

    May kinuha itong mga papel sa kanyang desk. Hindi ko maintindihan. Nilahad ni Logan sa akin ang isang sofa doon pero ayaw kong umupo.

    “Nagdinner na ba kayo?” tanong ng kanyang daddy.
    “Yes. Sa Manila,” anang kanyang daddy.

    His eyes twinkled when he looked at me. Ngumiti na rin ako. Hindi ko alam kung ano ang pwede kong sabihin sa kanya.

    “What’s their plan, then?” tanong ni Logan.
    “Their target isn’t the Ignacios or the Prietos…” ani General.

    Nagising ako nang narinig ang aking apelyido. Kumalabog ang puso ko. What is this?

    “Our agents think it’s the man running for Senator.” Sandaling napatitig si General sa akin.
    “Bakit nila pagdidiskitahan iyon?”
    “Because from the very beginning of the cases, alam nating magkalaban ang mga Fuentes at Cayetano. Only that, Fuentes won the masses kaya siya ang nasa posisyon.”

    Napalunok ako. What is this?

    “He failed nang nagkaroon ng controversies. Three years ago, because of what happened in Bulacan. The reason why Christopher Cayetano helped you out is because he wants to ruin Fuentes’ name so bad. Kaya ngayon… Sila ang pinagdidiskitahan nila.”
    “Marina is in the Philippines?”
    Hindi ko na napigilan ang sarili ko. “Christopher Cayetano? Anong kinalaman ni Tito dito? And Marina? I saw here in Finestra!”

    Napatingin si Logan sa akin. His eyes were pitch black. Kumalabog ang dibdib ko.

    “You saw her? You didn’t tell me!” ani Logan.
    “I wasn’t sure!” sabi ko.
    “I’m sorry, Logan. Pancho Fuentes called. May cancer siya at siya ang informant namin. It’s her daughter who couldn’t accept the defeat of his father. Si Marina ang nag uutos sa mga tauhan nila. Pancho’s a good man. Kinain lamang ng kanyang kagustuhang maghiganti. And now his daughter Marina…”
    “Do you know of her whereabouts?” putol ni Logan sa isang kabadong tono.
    “Hindi pa tumatawag ang agent pero most probably she’s still in Manila. She wants revenge for the defeat of his father. Kay Christopher Cayetano.”
    “Kay Tito?” hindi ko na napigilan.

    Dumagungdong ang kaba sa aking dibdib. Naiisip kong babarilin si Tito Christopher. And what if Mom and Katelyn’s there? Naalala ko iyong nangyari sa Bulacan. That was terrifying as hell!

    “Logan! We need to contact Tito Christopher…” sabi ko sabay hawak sa kanyang braso.
    Tumango siya. “I’ll send some agents to protect him too. May security naman siya and I’m sure natunugan niya na ito.”
    “Logan, hindi niya pa ito natutunugan. This infos straight from Pancho. You should act now…”

    Tumango ulit si Logan. Halos magmakaawa ako sa kanya na tawagan niya si Tito ngayon o kahit ang mga police.

    “We should contact the police!” sabi ko.
    “It’s not going to be that easy. Pag nasabi ito sa police, there’s a bigger chance na malaman nina Marina na may alam na ang awtoridad kaya mas mabuting huwag muna. If we’ll act, we should act discreetly,” ani Logan.
    “That’s all for now,” ani General.

    Ang mga mata ko ay nakay Logan na para lamang magmakaawa sa kanya na umaksyon na ngayon.

    “We’ll send five agents to the Cayetanos in Quezon City. I’ll call Katelyn, magtatanong ako kung nasaan si Tito Christopher, Portia.”

    Tumango ako at bahagyang guminhawa ang pakiramdam. I feel like dad should know too but I don’t want to ruin their operation.

    Hinaplos ni Logan ang aking pisngi. Pumungay ang mga mata niya habang mataman akong tinitingnan. Tuliro ako. Hindi makalmante kahit na sinabi nang tatawagan.

    “Come, let’s rest. I’m sorry I dragged you to this,” aniya at hinawakan ang aking kamay.

    Nilingon ni Logan si General na tahimik at nakangiti lamang sa aming likuran.

    “I’ll call you when something comes up. Turn on your intercom. I don’t want to knock on your door.” Humalakhak siya ng bahagya.
    Umiling si Logan at hinila na ako palabas ng Monitoring Room.

    Hindi ako makalma. I want to call mom and Katelyn right now. I want to inform them but I really don’t want to ruin Logan’s plan for this. I trust them. I trust him.

    “Hey…” Hinila niya ako para makuha ang aking atensyon.

    Nilingon ko lamang siya. Bumukas ang isang pintuan sa second floor at nakita ko ang isang malaking gym. May lumabas na agent doon. Tahimik lamang siyang tumingin at lumagpas lamang sa amin. Pawisan siya at may hand wrap pa sa kanyang kamay. Hinigit ako ni Logan palayo doon at tumigil lang nang nasa pintuan na kami ng kanyang kwarto.

    “Hey… don’t worry, okay?” aniya sabay angat sa aking baba para makatingin ako sa kanya.
    “Natatakot ako para sa kanila. Bakit ba ito ginagawa ni Marina?” tanong ko.
    “I’ll call them right now. Nag usap na kami ni Marina noon and I’m sorry but her heart’s really full of anger. She’s a good person pero hindi siya natutong magpatawad.”

    Naisip ko ang lahat. Naisip ko ang mga nangyari kay Marina. Naisip ko kung gaano kasakit mawalan ng minamahal at malugmok. I can feel her pain. I can feel how much it probably hurts. And I understand where she’s coming from. You can’t easily forgive.

    Nag angat ako ng tingin sa mga mata ni Logan. His hazel eyes then pierced me… Mahirap magpatawad pero nakaya ni Logan. At nakaya niyang humarap sa akin. Nakaya niyang harapin ang anak ng pumatay sa kanyang ina. Nakaya niya iyon.

    He’s amazing.

    Inangat niya ang aking baba. Napaawang ang bibig ko. All my inhibitions left me. I just want to feel him. I missed him so much. I just want a taste. I just want one.

    Dinampi ko ang aking labi sa kanya. His soft lips brushed mine. Ngumisi siya habang hinahalikan ako. Kinagat ko ang labi ko at tumigil sa paghalik sa kanya.

    “You’re taking me back now?” bulong niya sa gilid ng aking tainga.

    Halos tumindig ang balahibo ko nang maramdaman ko ang hininga niya malapit sa aking leeg.

    “Call Katelyn…” sabi ko at kinagat ang aking labi.
    “As you wish, Porsh…” he whispered.

  • Kabanata 54Open or Close

    Kabanata 54
    Safe

    Habang naliligo ako at nagpapalit ng damit ay naririnig ko si Logan sa kwarto. Tinawagan niya si Katelyn at nakikipag cooperate din siya sa mga agents na nasa Monitoring Room.

    “Kate, I’m not in my condo…” Narinig kong sinabi ni Logan sa kabilang linya.

    Nagsusuklay ako ng buhok. I can hear the frustration in his voice. I wonder if Katelyn visits his condo?

    “Is your dad home?” tanong niya.

    Binuksan ko ang pintuan para makalabas na. Suot ko iyong puting longsleeve button down shirt niya at ang gray short pants na hanggang itaas ng tuhod ko. Napatingin siya sa akin at napahilot sa kanyang sentido. Bumaling siya sa computer.

    “Where is he then?” tanong niya habang ginagalaw ang mouse ng computer.

    I took out my phone to text Clyde and Maja. I will check if they’re fine too. Sa totoo lang, kahit walang kinalaman ang pamilya nina daddy dito ay natatakot parin ako para kay Beau. I don’t want to freak out. It won’t help.

    Ako:
    Maja, how’s Beau? Lock the doors. Is your bodyguards with you?

    Ako para kay Clyde:
    Clyde, please sa bahay ka na lang muna matulog so may kasama si Maja at Beau.

    “Can I talk to Tita Carina?” tanong ni Logan.

    Nilapag ko ang cellphone ko sa lamesang nasa gilid ng kama. I shivered. Sobrang laming ng aircon kaya kinuha ko ang comforter at pinalupot ko sa aking katawan.

    “Kate, this is important…” ani Logan.

    My sister’s giving him a hard time. Huminga ako ng malalim habang tinitignan si Logan. Sinuklay niya ang kanyang buhok gamit ang kanyang mga daliri.

    “It’s about business. Yes, I’m fine. Kumain na ako. I’m not in my condo…”

    Ilang beses niya pang inulit ang mga iyon. Nakapagreply si Clyde sa akin kaya kinuha ko ulit ang cellphone ko.

    Clyde:
    Yes, I’m staying. I was about to call you when I received your text. Where are you at bakit di ka makauwi?

    Ako:
    I’m in Laguna. Are your body guards around?

    Bumaling si Logan sa akin. Nasa tainga niya parin ang cellphone. Nilapag ko ulit ang cellphone ko sa lamesa. Umuga ang kama nang umupo siya sa aking paanan.

    “I’ll call back when you’re dad’s home. Please send me his number, okay?”

    Ilang sandali pang nakinig si Logan sa mga sinasabi ni Katelyn.

    “Yes. Don’t worry. Thank you…” aniya ‘tsaka binaba ang cellphone.

    Nilapag niya sa aking paanan ang cellphone niya. Humikab ako. Kahit na natulog ako sa byahe ay tinamaan parin ako ng pagod.

    Ngumiti siya at hinaplos ang pisngi ko.

    “Anong sinabi ni Katelyn?” May luha sa gilid ng aking mga mata dala ng pagod at antok.

    Pinunasan niya iyon gamit ang kanyang mga daliri. Nahuhulog na ang aking mga mata. Base sa kapeng nasa lapag ng kanyang computer ay hindi siya matutulog ngayong gabi.

    “Hindi pa raw nakakauwi ang Tito Christopher mo. I’ll call her again after thirty minutes and she’ll send me your titos number.”
    “Ba’t di mo sinasabi kung nasaan ka ngayon?” tanong ko.
    Umiling siya. “Do I need to tell her? We just want your family to be safe…”

    Napatingin ako sa aking kamay na unti unti niyang inaabot. Pinaglaruan niya ang mga daliri ko. This feeling is nostalgic. Parang umiinit ang puso ko.

    “How about mom?” tanong ko nang naalalang nag away kami ni mommy.
    “She’s in your house. Do you want to call her?” tanong ni Logan.
    Umiling ako. I’m not sure if my mom wants to talk to me. At may hinanakit parin ako sa lahat ng sinabi niya sa akin. Even then, I still want them safe.
    “Okay. Matulog ka na lang muna. I’ll make sure they’re safe tonight,” sabi ni Logan.
    “Thank you…” Humikab uli ako.

    Hindi ko na matandaan kung paano ako nakatulog. Ang huli kong nakita ay ang mga mata niyang abelyana. Nagising na lang ako nang may narinig akong tumutunog na cellphone.

    Luminga linga ako para hanapin ang tumutunog. Nakita ko si Logan na kinukuha ang cellphone at nakatingin parin sa computer. Madilim na sa kwarto. Tingin ko ay pinatay niya ang ilaw nang natulog na ako. Nilingon ko ang bintana ngunit hindi ko lubusang makita ang labas dahil sa makapal nitong mga kurtina.

    “Yes. I’ll be there. Wait…” sabi ni Logan at agad na kinuha ang isang jacket sa gilid.

    Bumangon ako at pinagmasdan siya. Aalis na sana siya sa kwarto nang namataan ang pagkakagising ko. Bahagya siyang napamura at tumigil sa pagtakbo.

    “Y-You’re awake!” aniya.
    “Yup. What’s wrong?”

    Napatingin ako sa computer at nakita ko ang pagiging abala ng mga agents nila doon. May mga armas akong nakita kaya sumibol ang kaba sa aking dibdib. What the hell is happening?

    “Whatever happens, you have to only stay here. Papunta na ang tito Christopher mo dito kasama si Katelyn at ang mommy mo.”
    “Papunta sila dito?” tanong ko.
    “Nasa Laguna na sila…” Napapaos niyang sinabi.
    “Tapos?” Natataranta kong tanong.

    Pakiramdam ko ay hindi ako matatahimik kung nandito lang ako.

    “We need to check on them. Ang sabi ng mga pinadala kong agents ay may humarang daw sa dinaanan nila.”
    “Oh my God! What? Puntahan natin!” sabi ko.

    Pumikit siya ng mariin at tinuro ang kama.

    “You stay here…” utos niya.
    “I can’t! Paano sina mommy?”
    “Kami na ang bahala sa kanila. I need you to be safe here. Stay here!” utos niya muli.

    Umiling ako. Hindi ko kayang manatili dito at maghintay. I want to be there. I want to see if my mom, my sister, and tito Christopher’s going to be okay.

    “Please, Logan,” hinawakan ko ang braso niya.

    Kitang kita ko ang pamumula ng kanyang mata. He’s frustrated and confused. Hinilot niya ang kanyang sentido bago dumiretso sa kabinet. Kumuha siya doon ng isa pang jacket.

    “Fine… But please, Porsh. When I tell you to stay inside my car, you’re going to stay. Alright?”
    Tumango ako habang sinusuot ang jacket. Bumubunggo ang kaba sa aking dibdib. Hindi ko na makalma ang aking sarili. The images of what happened years ago attacked my memories. I don’t want it to happen again!
    “Promise me!” aniya.
    Tumango ulit ako.
    Hinigit niya ang braso ko. Tsaka pa lang ako nag angat ng tingin nang naramdaman kong mahigpit ang hawak niya sa aking braso. “Promise me…”
    “I promise…” sabi ko.

    Tumakbo kami pababa ng bahay. Malapit nang lumiwanag ang langit nang nakalabas na kami ngunit sobrang lamig parin dala ng gabi. Pinasok niya ako sa isang SUV. Nasa back seat ako kasama ang dalawa pang agents. Sa front seat ay si Logan at sa driver’s seat ay iyong body guard niya.

    “Confirmed, Logan. Hinarangan sila at nagkakaputukan na ngayon,” anang katabi kong lalaki.

    Ang malalaking baril ay dala dala nila. Nag aayos din ng baril si Logan sa harap. Nanuyo ang lalamunan ko.

    “Nahuli ba tayo?” tanong ni Logan.
    “Hindi pa. Marami daw, e. Tumawag si Ben, nakikipagputukan na sila ngayon.”

    Pinaharurot ng driver ang sasakyan. Nakabukas na ang gate ng kanilang mansyon kaya agad kaming dumiretso sa kalsada.

    “Nagkamali sila ng binunggo. At bakit dito pa talaga sa Laguna nila naisipang humarang na alam nilang nandito ang headquarters natin,” anang katabi ko sabay tingin sa akin. Nagtataka siguro kung bakit may babae sa loob ng sasakyan.
    “Baka marami sila. Alam ni Marina na kaonti na lang ang agents ng Trion. She probably think they can take us down…” ani Logan.

    Pilit kong pinasok sa loob ng aking baga ang hangin para lang mapakalma ako. I’ve never been this nervous before. Kahit noong putukan sa Bulacan ay hindi ako naging ganito ka kabado.

    “Portia, I need you to stay here whatever happens. This is an armored vehicle. Kahit anong paputok nila dito, hindi ka matatamaan. But I want you to stay down…” ani Logan habang hinahawakan ang kamay ko.

    Tumango lamang ako. Unable to speak. Lumiko ang sasakyan sa isang intersection.

    “Lapit na tayo…” sabi ni Ben.

    “We’re going to rescue your family,” dagdag ni Logan.
    “They’ll be okay, right?” tanong ko.
    “Yes…” he assured me.

    Bumaba ang tingin ko sa baril na hawak hawak niya. He’s going to exchange fires too.

    “Are you going to be fine?” nanginginig kong tanong.
    “Yes…”

    Nanlaki ang mga mata ko nang nakita ko ang mga sasakyan sa intersection. May dalawang sasakyan ang humarang sa sasakyan nina mommy. May isang itim na van sa likod na nakabukas na ang pintuan. May ilang SUV naman sa gilid kung nasaan kami malapit nagpark. Pinaulanan ng putok ang aming sasakyan. Yumuko ako.

    Maingay na ang mga agents. Nagmamadali silang lumabas. Ni hindi ko nakita kung nasaan sina mommy, Tito Christopher, at Katelyn. Hindi ako lubusang makatingin sa nangyayari dahil sa takot na matamaan. I stayed down for a while.

    “Ben, stay here…” utos ni Logan sa driver.

    Sabay sabay silang lumabas. Mabilis muli ang putukan. Lumingon ako kung saan nagtago sina Logan at namataan ko ang unang agent na nakita ko kagabi. Sugatan ang kanyang braso pero nagpapatuloy siya sa putukan.

    Inatras ni Ben ang sasakyan para makalayo sa putukan. Humupa ang mga tumatama sa amin ngunit kitang kita ko ang iilang apoy na nanggagaling sa mga baril ng mga agents. They are still exchanging fires.

    “Nasaan sina mommy?” tanong ko kahit na alam kong maaaring walang maisasagot sina Ben.

    Tumayo ako para makita ng malapitan ang sasakyan namin pero sinaway ako ni Ben.

    “Ma’am, please stay put…” ani Ben.

    Nakita kong may tumihaya sa di kalayuan. Lalaking nakaitim at may dalang malaking baril. Natamaan yata ito dahilan kung bakit tumayo sina Logan at lumapit sa kabilang sasakyan para mas makita ang iba pang aasintahin.

    Logan and his team were very visible now. Sa harap ko ay kitang kita ko sila. At nakita ko ring bumukas ang salamin ng aming sasakyan. Buhok ni Katelyn at mukha niyang umiiyak ang naaninag ko.

    “KATE!” sigaw ko kahit alam kong di ako maririnig.

    May sinasabi si Logan sa kay Katelyn dahilan kung bakit sinarado muli ni Katelyn ang bintana. Nagkaroon ulit ng sunod sunod na putok.

    Bahagya akong kumalma nang nakita si Katelyn. She’s still inside the car. Mom and Tito Christopher are probably there too!

    Kitang kita ko ang pagtakbo ng ibang mga agents nina Logan sa kung saan nanggaling ang mga nagpapaputok. May nakita ulit akong duguan sa kanila. Umusok malapit sa van dahil sa bilis ng putok ng baril.

    Nanlaki ang mga mata ko nang biglang lumabas si Katelyn sa kanilang sasakyan. Narinig ko ang sigaw ni mommy at paghila niya kay Katelyn pabalik sa loob. Tumayo si Logan at sumigaw dahil sa ginawa ni Katelyn pero huli na ang lahat. Tumakbo ang kapatid ko patungo kay Logan. Sinalubong siya ni Logan. Ngunit nang nahawakan na ni Logan ang baywang ni Katelyn ay may isang lalaking nagpaputok ng baril.

    Naestatwa ako. Sumubsob si Katelyn sa balikat ni Logan. Mabilis ang paputok ni Logan ng baril sa lalaki dahilan kung bakit ito humandusay.

    Yumuko si Logan kasama si Katelyn at nakita ko ang dugo sa mga kamay ni Logan.

    “Katelyn!” sigaw ko.

    Bumukas ag pintuan ng van nina mommy at nakita ko siyang tumakbo patungo kay Logan. Mas lumakas ang barilan. Dalawang agent ang lumapit kay Logan at tumulong sa pagpapatigil ng dugo sa may tiyan ni Katelyn. Umiiyak na si mommy sa gilid ni Katelyn.

    Nagkausap si Logan at si mommy at ilang agents ang bumuhat kay Katelyn pabalik sa kanilang sasakyan. Mangiyak-ngiyak na ako habang pinagmamasdan ang nangyayari.

    Isang agent ang pumasok sa driver’s seat ng sasakyan nina mommy. Pumasok din si Logan sa likod ng SUV. Sumulyap siya ng isang beses sa aming sasakyan bago tuluyang sinarado ang pintuan.

    Nagpatuloy ang barilan hanggang sa tumakbo na iyong SUV nina mommy. Unti unti ring humupa ang barilan. Ilang lalaking nakaitim ang hinuli ng mga agents nina Logan. Nang nakalayo ang SUV ay dumating din ang dalawang sasakyan ng mga pulis. Umingay ang buong crime scene. May mga ambulansyang pumunta roon. Gising na gising na ang langit at kitang kita ko na ang mga dugo sa daanan.

    Ilang sandali pa bago kami nakaalis doon. Kinausap pa ng mga awtoridad ang mga pulis. May nakita akong mga katawang tinabunan na lamang ng puting kumot. Hindi ako makapagsalita sa sobra sobrang pagpapanic. Katelyn’s shot! Oh my God!

    Pumasok iyong agent na may duguang braso sa likod ng sasakyan namin.

    “Sumama ka na sa ambulansya!” saway ni Ben.
    “I’m fine…” aniya sabay punas niya sa dugong lumalabas sa kanyang braso.
    “Anong nangyari? Kamusta? Nahuli ba?” tanong ko, natataranta. Hindi ko alam kung alin ang uunahin.
    “May mga nakatakas pero may mga nahuli. That’s enough, I think. They can interrogate those who survive. Baka kumanta rin pagkatapos.”
    “How about Katelyn?” tanong ko. “Nabaril siya!”

    Parang hindi niya nakuha ang tanong ko. Umupo siya sa tabi ko at sinarado ang pintuan. Ang lalaking katabi ko kanina sa kaliwa ay pumasok ngayon sa front seat dahil wala na si Logan.

    “Iyong nabaril na babae? I don’t know. Natamaan siya sa gilid ng tiyan. Your father is Christopher Cayetano?” tanong ng lalaki.
    Umiling ako. “He’s my tito…”
    “He got shot too. And their other bodyguards, puro sugatan. His driver’s dead,” mataman niyang sinabi.

    Pumikit ako ng mariin.

    “Saang ospital ba sila dinala? Gusto kong pumunta!” sigaw ko.
    “No! Logan said you should stay where you are safe!” sigaw niya pabalik sa akin.

    Kinagat ko ang labi ko. Dammit!

    “But I want to see my family!” sigaw ko.

    Hindi na nila ako dininig. Kahit siguro anong pagwawala ko dito ay mariin nilang ipapatupad ang utos ni Logan sa akin at sa kanila. Inatras ni Ben ang sasakyan. Ang ibang agents nila, iyong mga babae, at isang beterano ay nanatili sa intersection para kausapin ang mga pulis. Kami ay pabalik sa Headquarters.

    I can’t help but feel so useless. Pinanood ko lamang silang naroon at nakikipagbarilan. And Katelyn was shot! Oh my God!

    Pumasok kaagad ako sa loob ng mansyon. Sinalubong kami ng iilang natitirang agents sa Headquarters at si Ret. Gen. Torrealba.

    “Are you okay, Portia?” tanong ng matanda sa akin.

    Pinalis ko ang mga luhang kanina pa lumalandas sa aking pisngi. Paulit ulit kong naiisip ang lahat ng nangyari kanina at lubusan ang pag aalala ko sa aking pamilya.

    “My sister got shot…”
    Bumaling si General sa kay Ben. “I received the reports from Jun. I will talk to the AFP. We have a witness,” ani General.

    Natigilan ako. Napatingin ako sa kanya. Bumaling din siya sa akin.

    “Pancho Fuentes is our primary witness. Mag uusap din kami ng Tito Christopher mo. If he’s going to file a case, then he needs to talk to Pancho…”

    Tumango ako at huminga ng malalim. Bumaling si General sa kay Ben at isang tango niya lang ay sumunod ang dalawang agents sa kanya.

    “Sanya…” tawag niya sa babaeng kasing edad ko at may maiksing buhok. Naka itim na racerback top at itim na jogger pants siya.
    “Po!”
    “Paki gamot itong si Boris…” ani General sabay tingin sa lalaking duguan ang braso.
    “Sir, yes, sir!” sigaw ni Sanya at sinipat ang lalaking nasa tabi ko.
    “Come on…” Humalakhak siya.
    “Pumasok na muna kayo sa loob. I’m sure Logan will be here in an hour, Portia.”

    Umismid ako sa sinabi ni General. I know it’s going to be difficult in the hospital. At maiintindihan ko kung hindi siya makakauwi dito ng maaga.

    “I know you want to check on your family pero mas mabuting hintayin mo siya dito bago mo gawin iyan,” ani General.

  • Kabanata 55Open or Close

    Kabanata 55
    You’re Happy Now

    Ilang tawag na ang ginawa ko kay Clyde at kay Maja. Natatakot ako para sa kanila. Alam kong malayo sila dito sa Laguna at malabong masali pero malubha parin ang takot ko.

    “Where are you ba kasi?” tanong ni Maja sa isang iritado nang tinig.
    “I’m in Laguna. I’m in the Headquarters of Trion,” I confessed.
    “What? Why… Why the hell are you there? What’s wrong? What happened?”
    “Asan siya, Maja?” tanong ni Clyde sa background.

    Natigil si Clyde sa pagtatanong nang mukhang may sinagot itong cellphone. The news probably reached my father.

    “She’s in Laguna… Why are you there?” tanong ni Maja sa akin.
    “Something happened. Kina mommy, Katelyn, at Tito Christopher. May barilang naganap kanina sa isang liblib na intersection.”
    “What? Sinong magtatangka? Wait! Why are you in the HQ of Trion? Portia!” sigaw ni Maja.
    “According to Logan, iyong mga tauhan daw ni Sen. Pancho Fuentes. Inutusan yata ng anak niyang si Marina Fuentes, Maja.”
    “Marina? Why would Marina do that?” tumataas na ang boses ni Maja. “Oh God!” she cried. Mukhang may naiisip.
    “I don’t know. Something about Tito Christopher running for the senate,”
    “Bakit sila nasa Laguna? Sina Tito Christopher?”
    “Give me the phone, Maja,” Clyde butted in.

    Hindi pa nga nakakapagpaalam si Maja ay narinig ko na ang boses ni Clyde sa kabilang linya. Napapikit ako sa sigaw niya.

    “Why the hell are you in Laguna? Your father filled me in with the news and he said hindi ka pa daw tumatawag sa kanya! Portia, what is this?” iritadong sinabi ni Clyde.

    Sapo ko na ang aking noo. Hindi ko na alam kung alin ang unang ipapaliwanag kay Clyde. I just want them safe in Manila.

    “Your dad and Kier are going to Laguna to visit your mom-“
    “Clyde, please whatever happens, stay there. Stay with Maja and Beau. Paigtingin niyo pa lalo ang seguridad diyan. I know we’re not their target, I just want my son safe!” sabi ko.
    “You have to tell me why you’re there, Portia!” he demanded.
    “Clyde, stop it! Hindi ito ang oras para magpaliwanag si Portia-“
    “You got shot three years ago by the same people. Why would you fucking risk it?” sigaw ni Clyde.
    “Clyde, please… I’m safe. I’m in Logan’s headquarters-“
    “Headquarters? Goodness, Portia! At bakit mo kasama si Logan?”
    “Clyde! Give me the damn phone!” ani Maja.

    Kinagat ko ang labi ko. Hindi ko na alam kung paano sila pakalmahin. I just really hope this will all turn out just fine.

    “Portia, saang ospital sina Tita? And hell, are you really safe there?”
    “Yes, I am safe. Hindi ko pa alam saang ospital. Hinihintay ko pa si Logan.”
    “What? Logan’s not there?”
    “He’s with my mom, sa ospital. Tito Christopher and Katelyn got shot!”
    “What?”

    Ilang minuto ko pang pinaliwanag kay Maja ang nangyari. Ilang minuto ko rin siyang kinumbinsi na maayos ako dito.

    Pagkatapos ng tawag ay huminga ako ng malalim at umupo sa kama. May kumatok sa aking pintuan. Kumalabog ang puso ko. I’m paranoid. Siguro ay dahil na rin sa nangyari.

    “Sino ‘yan?” sigaw ko.
    “Si Boris ‘to… Ihahatid ko sana ang almusal mo.”

    Humupa ang kaba ko. Ngayon ko lang napagtanto na umaga na nga pala at hindi pa ako nakakakain. Not that the situation needs it.

    Tumayo ako at binuksan ang pintuan. Nakita ko iyong agent nina Logan na may bandage na sa braso. Isang kamay lang ang may dala ng tray na may lamang breakfast, tubig, at gatas. Hindi siya makatingin sa akin.

    “Salamat,” sabi ko sabay kuha sa tray gamit ang dalawang kamay.
    “Pabalik na si Logan. Kumain ka na para hindi kami mapagalitan,” aniya.

    Sa kabilang kamay niya ay may paperbag siyang dala. Inilahad niya iyon sa akin.

    “Alam ni Sanya na wala ka rawng dalang damit kaya ipapahiram ka niya nito.”

    Kung normal lang ito na araw ay tatanggihan ko iyon. But then I need the clothes. Tinanggap ko ang bag at nagpasalamat na. Umalis din siya pagkatapos kong magpasalamat.

    Tiningnan ko ang pagkaing nasa kama. Ni hindi ako nagugutom dahil sa lahat ng nangyari. Inuna ko na lang ang pag aayos ng sarili. I need it to clear my mind pero naging bigo ako. Sa loob ng bathroom, lahat ng naiisip ko ay ang nangyari kanina.

    Pagkatapos kong maligo ay sinuot ko ang mga damit ni Sanya. Hindi ito tulad ng mga normal kong damit pero hindi na ito ang oras para mamili. Naka itim na racerback ako at kulay gray na jogger pants.

    Lumabas ako ng bathroom para isunod ang almusal. I need to eat, kahit na hindi naman ako nagugutom.

    Bumukas ang pinto at naaninag ko si Logan. Halos mapatalon ako at mapatakbo patungo sa kanya. Kung hindi ko lang nakita ang dugo sa kanyang damit na panigurado’y dugo ng kapatid ko.

    “Kamusta?” tanong ko.

    Hinubad niya ang kanyang t shirt. Binunot niya ang dalawang baril sa kanyang tagiliran at nilapag niya iyon sa coffee table. Walang imik niyang tinungo ang bathroom.

    Sumibol muli ang kaba sa akin. He looked morbid. Hindi kaya may nangyaring masama kay Katelyn o kay Tito Christopher?

    Tumayo ako at tiningnan ko siya sa loob ng bathroom. Naghilamos siya at naghugas ng kamay. The muscles in his back were strained and firm.

    “Logan,” I said.

    Kumuha siya ng tuwalya at nagpunas bago humarap sa akin. Kinain ng malalaking hakbang ang distansyang pumagitna sa amin. Nanlaki ang mata ko nang nilahad niya ang kanyang braso at mahigpit akong niyakap.

    His embrace was warm and heartfelt. Naririnig ko ang bawat pintig ng puso niya.

    “What happened?” tanong ko ulit.
    “I’m just glad you’re fine…” aniya.

    Ilang sandali pa siyang nanatiling nakayakap. Pumikit ako at hinayaan siya sa kanyang ginagawa.

    Unti unti siyang kumalas at humarap sa akin. Kinagat niya ang kanyang labi at tiningnan ang suot ko mula ulo hanggang paa.

    “Your Tito Christopher is stable. Sa braso ang tama niya. Katelyn’s in the operating room. They’re still removing the bullet, Porsh,” aniya.
    Nanuyo ang lalamunan ko. “How about the criminals? Nahuli ba?”
    “Nakatakas ang iba pero may mga nahuli. Sen. Pancho Fuentes will testify. So there’s nothing to worry. Eventually, mahahanap din natin si Marina. My agents are at it.”

    Tumango ako. Hindi ko parin mapigilan ang pag aalala.

    “How about mommy? How is she dealing with this?” tanong ko.
    “You’re mom’s waiting for the operation. Do you want to visit the hospital? I heard your dad’s on his way.”
    “Yes. Please…”
    “I need to wash up. Can you wait?”
    “Yes…” sabay tango.

    Hinalikan niya ako sa noo bago siya tumulak patungo sa banyo. Bumagsak ako sa kama. Tinitingnan ang pagkain kong hindi ko parin nagagalaw.

    It took us an hour to get ready. Naka itim siyang jacket at pants. Hinawakan niya ang kamay ko habang pababa kami sa hagdanan. Tumayo kaagad ang mga agents na sasama sa amin sa ospital.

    Tahimik ang naging byahe patungo doon. I saw our car. Marami ring media at may ilang sasakyan ng mga pulis doon.

    Lumabas kami ni Logan sa sasakyan. Nakita ko kaagad si Kier sa bukana ng ospital. Binaba niya ang kanyang cellphone nang makita ako.

    “Where have you been?” tanong niya ngunit ang mga mata ay nanatili na sa likod ko kung nasaan si Logan.
    “I brought her to my headquarters, Kier. That’s the safest place for her,” paliwanag niya.
    Napatingin si Kier sa akin. Kitang kita ko ang makahulugan niyang titig. I’m sure he’s wondering if I’m with Beau. Umiling akong bahagya. Tama lang para maintindihan niya ang ibig kong sabihin.
    “We should… transfer your sister and your Tito, Porsh. Mas maiging sa Maynila sila…”
    “Tita Carina wants it here. And I agree. Mas maiging nandito para mas mabantayan ang seguridad nila. Hindi malayo ang headquarters namin dito.”

    Nagsimula kaming maglakad patungo kung nasaan sina mommy. Kabado ako habang naglalakad kasama si Kier at Logan.

    Malayo pa lang ay naaninag ko na si daddy na tinatahan si mommy sa labas ng room.

    “Kung ganoon, kailan sila makakabalik ng Manila?” tanong ni Kier.
    “We’ll wait for Tito Christopher…” ani Logan.

    “Dad!” sabi ko sabay yakap kay daddy. Ang isang kamay niya ay nasa likod ni mommy, hinahaplos ito para patahanin.

    Humagulhol si mommy sa kanyang balikat. Hinaplos ko rin ang kanyang likod. I know we’re not in good terms but now is not the time to bring that up.

    “Kamusta na po si Tito Christopher? Si Katelyn?” tanong ko.

    Nag angat ng tingin si Daddy sa akin. Tila naguguluhan kung paano ako napunta dito pero mas inunang sagutin ang mga tanong ko.

    “Your sister’s still in the operating room,” ani daddy.
    “Hindi pa ba natatanggal ang bala? How about tito?”
    “He’s recovering, Portia. Why are you here in Laguna?” tanong ni Daddy.

    Sumulyap siya sa kay Logan. Hindi niya na hinintay ang isasagot ko. Tinikom niya na lang ang kanyang bibig at bumaling kay mommy.

    “Tita, bakit kayo nagpunta ng Laguna? Sa madaling araw pa?” tanong ni Kier.
    “It’s the only way we think we’ll be safe…” Humikbi si mommy.

    Hinawakan ni Logan ang aking palapulsuhan. Patungo rin kaya sila sa Headquarters ng Trion?

    “We assured you we’ll do something about this, Tita Carina. We sent you agents… But then again, it’s too late to think about that now…” ani Logan.
    “Bakit ba kasi kayo bumyahe pa ng madaling araw ng ganoon ka layo?” iritadong tanong ni daddy.
    “We think we’re safe in the Trion Headquarters! We can’t wait for the next day, Leoncio! Christopher received some news about the attack! Hindi namin alam kung saan mangyayari-“
    “You should’ve called the police kung hindi kayo kuntento sa lakas ng guards ninyo!” ani daddy.
    “Dad, calm down. It’s too late to point fingers now…” ani Kier.

    Ilang oras pa kaming naghintay na matapos ang operasyon. Binigyan na rin kami ng permisong bisitahin si Tito sa loob ng kanyang silid. Iyon nga lang, pagkapasok namin ay tulog siya. Lumabas si Logan, Kier, at daddy doon. Nanatili kami ni mommy sa loob.

    Patuloy ang paghikbi ni mommy sa gilid ni Tito Christopher. Humugot ako ng malalim na hininga. I don’t know what to say to her. Naisip kong lumabas na lang para makibalita sa operasyon ni Katelyn. Ilang hakbang pa lang ang nagagawa ko ay natigilan na ako.

    “You’re probably happy now…” ani mommy.

    Wala siyang maaaring kausapin sa loob ng silid kundi ako. Tito’s asleep, after all. Bumaling ako kay mommy sa pagtataka.

    “You’re happy now… Now that your sister’s condition is critical!” ani mommy.

    Nanlaki ang mga mata ko. Hindi makatakas ang panunumbat at pang uusig sa tono niya. I feel like I’m to blame for all of these.

    “Bakit ako magiging masaya? I care for you both. And for Tito… Mom, please don’t make this an issue. Marami nang nangyari at iisipin mo paring masaya ako sa sitwasyon-“
    “She needs Logan right now! Magiging makasarili ka parin ba, Portia? Hahayaan mo paring masaktan ang kapatid mo para lang sa sarili mong gusto?”

    Nanginig ang labi ko. Hinarap ko siyang mabuti. Kitang kita ko ang gulat sa kanyang mga mata. Nanginginig na ako sa galit at pagtatampo. I can’t believe she thinks I am that kind of girl.

    “Hindi ako nakikipag kumpitensya. If she needs Logan for her security, hindi ko po pinagbabawalan si Logan. I only care about your security, Mom and you can’t see that? I am so tired of this… Hindi po ba kayo napapagod? Nagkatrahedya na at lahat lahat, ito parin ang inaalala ninyo?”

    Natigil ako nang may biglang kumatok sa pintuan. Hindi pa nabubuksan ay binuksan na ito ni Kier. Bumagsak ang mga mata ko sa sahig.

    “The operation’s successful. Katelyn’s fine. Natutulog nga lang but she’s fine,” ani Kier.
    “Oh God! Thank you!” sigaw ni mommy sabay tayo at takbo palabas.

    Nanatili akong nakatayo doon sa loob. Nangilid ang luha ko. Kahit noong nabaril ako, hindi ko siya halos nakita noong mga sandaling nasa ospital ako. She disliked me so much. She probably hated my existence… Kung ganoon, bakit niya pa ako binuhay noon? If she’s going to hate my existence, bakit niya pa ako nagawang buhayin?

    Pinalis ko ang luha sa aking mga mata. Huminga ako ng malalim at ilang sandali pang nanatili.

    Bumukas muli ang pintuan ng silid. Napatingin ako sa sumungaw doon. It was Logan.

    “Are you okay?” tanong niya. “Nasa silid ni Katelyn ang mommy mo.”
    Tumango ako. “I’m fine…” Tumuwid ako sa pagkakatayo. “I need to go back to Manila.”
    “We’ll go back there together-“
    “No… Sasama ako kina Kier. Don’t worry about me. I’ll ask dad for bodyguards-“
    “I can give you three agents. Sumama ka na lang sa akin,” ani Logan.
    “No… They need you here. Mom needs you here. You should stay here. I’ll be fine. Besides, hindi naman ako ang target. It’s Tito Christopher. And you told me you’re agents and the authorities are pursuing Marina. Hindi na iyon magpapakita muli…”
    “I’ll send you three agents, then,” malamig niyang sinabi.

    Nag iwas ako ng tingin. If that’s what it takes para lang mapanatag ang loob niya at hayaan niya akong umalis…

    “Okay…”

    Lumapit ako sa kanya para makalabas niya. Pinagmasdan niya akong mabuti dahilan kung bakit hindi ko magawang tumingin sa kanya.

    Nang nakalabas na kami ay niyakap niya ako. Nilagay niya ang ulo ko sa kanyang balikat.

    “In two days, I’ll be in Manila. Wait for me, okay?”
    “Okay…” nanghihina kong sinabi.
    “Please be safe.”
    Ngumiti ako at tumango muli.

  • Kabanata 56Open or Close

    Kabanata 56
    Stranger

    Sumama ako kay Kier at Daddy pagkauwi. Hindi ako kumibo sa tabi ni daddy at ng isa pang bodyguard habang papauwi kami.

    “I want to transfer some patients…” pinipilit ni daddy ang gusto niyang mapadali ang transfer nina mommy sa Manila.

    Not that he doesn’t trust Logan’s agency, gusto niya lang ding mas malapit sila sa amin. Humalukipkip ako at tumingin sa daanan. May convoy din kaming mga bodyguards, pinaghalong kina Kier at kay Logan.

    Nasa front seat si Kier at kanina pa ako sinusulyapan sa likod. I know he’s going to start once dad’s done with his calls.

    Tumawag naman ngayon si daddy kay Tita Irene. Alam kong hindi maganda ang relasyon ni Tita at ni Mommy pero unti unti na rin silang nagiging civil sa isa’t-isa.

    “Tiningnan lang namin kung maayos sila. Pauwi na kami ng Manila-” natigilan si daddy. “Christopher got shot and their daughter Katelyn too!” paliwanag ni daddy.

    Ilang sandali pang tumagal ang mukhang pagtatalo ni Tita Irene at daddy sa cellphone bago niya ito binaba. Ngayon naman ay kinausap niya ang bodyguard na nasa tabi ko. Ito yata ang head ng bodyguards nina daddy. Inutusan niya itong paigtingin pa ang seguridad.

    Hindi na nakayanan ni Kier. Bumaling na siya sa akin. Nagkatinginan kaming dalawa. His lips were pressed in a hard line. Patuloy ko siyang seryosong tinitigan. I know what he’s thinking and I am prepared for his questions.

    “Why are you with Logan Torrealba?” tanong ni Kier.
    “Isinama niya ako sa kanilang Headquarters. Nagkaroon kami ng meeting kahapon at biglaan siyang nagkaproblema.”
    Tumango siya pero alam kong hindi siya kuntento. “So after the meeting you went straight to Laguna? Paano ka niya napasama? Are you two cool? Are you two starting this one again?”
    Humugot ako ng malalim na hininga para matulungan ako sa pagsagot. “I’m not sure if we’re cool. But… we’re civil.”
    Tumango ulit siya at ibinaling sa iba ang tingin. “And he knows about Beau?”
    “Hindi. Sumama ako sa kanya sa Laguna para sana humanap ng magandang tyempo then this happened.”

    Tumahimik si Kier. Nanatili ang mga mata niya sa kalsada. Nakatingin parin ako sa kanya, naghihintay ng itatanong. Ilang sandali pa bago siya nakabawi.

    “At pag nalaman niya ang tungkol sa kay Beau, you’d change his surname? What?” Hindi siya makatingin sa akin.
    Nagkibit ako ng balikat. “I am not even sure if Logan’s ready to hear it, Kier. This will all depend on him.”

    Napatingin siyang muli sa akin. Mas seryoso na ang ekspresyon niya ngayon.

    “Hindi ba ay gusto siya ng kapatid mo?” tanong ni Kier.
    Ngumuso ako at tumango.
    “Are you going to…” Hindi niya tinapos pero alam ko kung saan iyon patungo.
    “The things I left for Katelyn and my mom Kier we’re things… They couldn’t decide on their own. Kaya madaling iwan. Kaya madaling pumili. Logan’s not a thing. And this is not easy. He’s the father of my child. This is entirely different.”
    Tumango si Kier. “I just thought you’d leave again. Aalis ako next week, patungong L.A. for a vacation. If you’ll leave, I can book another ticket for you and Beau.”
    “Leave? What’s this all about, Kier?” tanong ni daddy kasabay ng pagbaba sa kanyang cellphone.
    “I’m not leaving,” agap ko.
    “Sino ang gusto ng kapatid mo, Portia?” tanong ni daddy.

    Dammit! Bumaling si Kier sa kay daddy. Ayaw ko nang banggitin pa ito.

    “Her sister. I mean, her other sister,” ani Kier.

    Nagkatinginan kami ni daddy. Kitang kita ang pagtataka sa kanyang mukha. Hindi niya na kailangang makisawsaw pa sa isyung ito.

    Tumawa siya. “Katelyn? And? You’re gonna give him away for your sister?”
    Kumunot ang noo ko at tiningnan ko si daddy. “Ano ang gusto mong isagot ko sa tanong mo, dad.”
    Nagkibit siya ng balikat. “I know you were raised unlike your brother and sisters, Portia. You’re independent. At oo, dahil iyon sa pagkukulang ko. But I can see that you turned all our flaws into your strengths. By now you probably know the answer to that question.”

    Kinagat ko ang labi ko at tumingin na lang sa labas. Nag usap si Kier at daddy tungkol sa mga nangyari. Nanatili akong tahimik.

    Pagkarating ko sa condo unit ko ay hindi ko na napigilan ang pagyakap kay Beau. Sumama si daddy at Kier doon. Naabutan namin si Maja at Clyde na nakatutok sa TV. It’s all over the news but some details were concealed.

    Panay ang halik ko sa ulo ni Beau habang naglalaro siya ng mga sasakyan. Pinatay ni daddy ang TV kaya nagkatinginan kaming lahat.

    “We should hire more bodyguards…” ani Clyde.
    “No need…” ani Kier hawak hawak ang kanyang cellphone. “I think the guards here are enough. At nahuli na raw si Marina pati ang ibang nakatakas na tauhan.”

    Nanlaki ang mga mata ko sa gulat. That damn fast?

    “Thank God!” ani Maja. “Nakakatakot! Dad, I can’t believe you risked it. Pumunta pa talaga kayo ni Kier sa Laguna.”
    “Nahuli na?” nagulat kong tanong.

    Tumunog ang cellphone ko. Nataranta ako at nagulat na nasa bulsa ko lang pala ito. Mabilis ko itong kinuha. Naestatwa ako nang nakita kong numero ni Logan ang nasa aking screen. Pumikit ako ng mariin. And here I am sitting in this sofa with his son. Damn!

    “Hello…” malamig kong salubong. “Kamusta?”

    Napatingin silang lahat sa akin. Niliitan ko pa lalo ang boses ko. Kung sana’y madali lang, kanina ko pa binuhat si Beau patungong kusina at nang mapag isa kaming dalawa.

    “Nahuli na sina Marina kasama ang ilang nakatakas. But we still want to find out kung may iba pa bang sangkot. We can’t let our guard down. Are you home?”
    “Yeah… I mean, yeah… I heard. Kay Kier. We’re home. I’m in my condo…”

    Nagkatinginan kami ni Clyde. Matalim ang tingin niya sa akin. Tila ba alam niya na kung sino ang katawagan ko.

    “Good. I asked my men to roam near your unit. Are you comfortable?”
    Kinagat ko ang labi ko. Nakakabinging katahimikan na ang bumalot sa amin. “Yup. That’s okay…”

    Umamba si Maja’ng ikakarga si Beau. Para siguro’y makawala ako sa kinauupuan ko.

    “No!” Mariin at pagalit na sigaw ni Beau.

    Dammit!

    “Hello?” ani Logan.

    Halos takpan ko ang bibig ni Beau. Mabilis na tumakbo si Maja, tumatawa. Dammit!

    “Yes. Yes… Uhm, we’re fine here. I’ll call you back. Nag uusap pa kami nina daddy.”
    “Okay, then…”

    Mabilis kong pinatay ang cellphone ko. Kasabay din noon ang mabilis na pintig ng aking puso. That was frigging close! Hindi naman sa ayaw ko paring malaman ni Logan ang tungkol kay Beau pero tingin ko ay hindi ito ang tamang panahon. Not in this situation.

    “Wow! I can’t believe I am part of this. Are you really keeping this a secret?” tanong ni Kier.
    “Kier, stop it. Let Portia deal with her own problems. In the mean time, we need to go back to work. Maghahanda ka pa para sa bakasyon mo next week. You can’t leave when you’re not done. Clyde, I’ll leave you here. Ikaw na ang bahala sa mga anak ko.”
    “No problem, Tito,” ani Clyde.
    “I’ll leave some of my guards here.”
    “Logan’s guards are enough,” ani Kier. “His men are well trained.”

    Nagkatinginan si Daddy at Kier. Nagkibit ng balikat si daddy at pinagbigyan ang sinabi ng kapatid ko.

    Niyakap at hinagkan muna ni daddy si Beau bago umalis. Ganoon din si Kier. Nagpaalam sila sa amin. Pagkaalis ay doon pa lang muli nagpakita si Maja. Natakot daw siya sa nangyari kanina kaya napatakbo siya. Tawang tawa siya habang ako naman ay umiiling. Natakot ba talaga? Kung ganoon ay bakit siya natatawa?

    That day, I don’t know what to do. Masaya ako dahil nakauwi na ako. At least I won’t be worried about Beau anymore. Mabuti rin naman ang samahan ni Maja at Clyde sa bahay. Nanonood sila ng TV at madalas ay nilalaro si Beau.

    I’m not sure if I should do the designs Logan asked me para lang magkaroon ako ng pagkakaabalahan o magpipinta. Masyado akong stressed sa mga nangyari kaya hindi ako makapag isip ng maayos.

    Tumawag muli si Logan nang gumabi. I made sure I’m alone when he called.

    “Hindi parin kami panatag,” aniya, tinutukoy ang mga kasamahan ni Marina na maaaring nakatakas parin.
    “Thank you so much for the help. Alam kong hindi kayo sangkot sa gulong ito pero-“
    “The Fuentes’ are our business partners and Marina is an old friend. Isa pa, pinagtangkaan niya rin ang buhay ng iyong ama and the result was you got shot, Porsh. How am I not involved here?”
    Bumuntong hininga ako. “I’m sorry… Thank you, really. How’s my mom? And Katelyn? Pati si Tito?”

    Hindi siya agad nakapagsalita. Tila ba dinadama niya ang tono ng aking boses. It’s frustrating.

    “You’re mom is calm. Katelyn’s recovering. Ganoon din ang Tito Christopher mo. Mag sasampa ng kaso ang Tito Christopher mo kay Marina.”
    “Kamusta ang sugat ni Katelyn?” tanong ko.
    “Her spleen’s affected,” ani Logan.
    “Oh God!” Napahawak ako sa aking labi. “And? Kailangan ba siyang operahan muli?”
    “No… It doesn’t require surgical repair pero kailangang i-monitor.”
    “Pumayag ba si mommy sa transfer dito sa Manila?”
    “No… And I don’t think the doctor will approve too. Papalipasin pa siguro ang limang araw, Portia.”

    Hindi ako nakapagsalita. As much as I want to visit my mom in Laguna, I can’t just leave Beau again. Sana ay mapadali na ang paglipat nila dito sa Manila nang sa ganoon ay mabisita at maalagaan ko na sila.

    “Are you okay?” biglaang tanong niya pagkatapos ng katahimikan.
    “Yeah…” tumango pa ako.
    “You sure? What are you doing tomorrow?”
    “I don’t know. Dito lang siguro sa bahay. I’m still kind of scared because of what happened.”
    “Good. But don’t be scared, marami akong pinadalang bodyguards.”
    “Dinagdagan mo pa?” halos pahisterya kong tanong.

    Humalakhak siya. I suddenly wonder where he is right now. In the hospital? O sa kanilang HQ. At kailan nga pala kami nagsimulang magtawagan ng ganito? Ni hindi ko namalayan na maayos na kaming dalawa!

    “Dalawa lang naman ang dinagdag ko.”
    “Are they going to follow me kapag lumabas ako ng unit?” tanong ko.
    “Yup. May dalawang maiiwan to make sure your unit’s fine.”
    Huminga ako ng malalim. “Fine.” Hindi ko matanggihan ang tulong niya. This is for Beau. “Wait… Hindi ba hindi ka natulog kagabi? Mabuti pa magpahinga ka na ngayon…”
    “I still can’t. I’m supervising the investigation. ‘Tsaka na siguro pag nakumpirma ko nang safe na ang lahat.”
    Ngumuso ako. “Then you won’t sleep tonight? Are you in the hospital?”
    “No… I’m in our HQ. Tinawagan ako ni Tita Carina kanina, gusto niya akong pumunta ng ospital but I have some things to do. Pupunta rin ako mamaya.”

    Tumango ako at wala ng nasabi. Hindi ko alam kung bakit bahagyang kinurot ang puso ko.

    “Please take care of my sister…” sabi ko.

    Hindi siya nagsalita. Nakakabinging katahimikan ang bumalot sa linya.

    “Logan…” tawag ko.
    “I will take care of anyone close to you…”

    Parang pinipiga ang puso ko. My decisions final. Dahil tulad ng sinabi ko, bibigyan ko ng pagkakataon si Logan na magdesisyon. I am not going to be unfair to him for the nth time. I’m giving him this decision. Hindi pa nga siya nakakapag desisyon ay para na akong nawalan. Nangilid ang luha sa aking mga mata. Kinain ako ng takot ko.

    Noong kaming dalawa pa lang ni Beau, alam kong kaya ko. Habang nandito si Beau sa tabi ko, kaya ko ang lahat. Pero simula kagabi, pakiramdam ko kay hirap pala.

    “Porsh…”
    “Yeah!” nanginig ang boses ko.
    “Are you okay?” I can hear the frustration in his voice.
    “Yup… I’m okay…”
    “Okay. You need to rest now. Will you rest for me?”
    Tumango ako. Ang mga luha ko ay lumandas pang muli. I don’t want to talk. Pakiramdam ko ay maririnig niya na ang hikbi ko.
    “Portia…”
    “Yes… I’ll rest now.” Damn!
    “Okay… Good night!”

    Binaba ko ang tawag. Binigyan ko ang sarili ko ng ilang sandali para makabawi sa emosyon. Nang medyo naging maayos na ako ay lumabas na ako sa aking kwarto.

    Naabutan ko si Maja na naka jacket at si Clyde na nakabusangot ang mukha. Mukhang may lakad si Maja.

    “Porsh, aalis muna ako. Baka bukas pa ng gabi ang balik ko dito. May party ako kasama ang mga kaibigan ko. Uuwi muna ako ng bahay para magbihis.”

    Nagbeso ako sa kanya para magpaalam kahit na natatakot parin ako.

    “Are you gonna be okay?”
    Umirap siya. “Come on. Huwag kang gumaya kay Clyde…” sabay tapon niya ng tingin sa kay Clyde na nakaupo lamang sa sofa.
    “Bye!” Mabilis siyang lumabas sa pintuan.

    Hindi ko pa nga nadudugtungan ang sasabihin ko ay nakaalis na siya. Nagkatinginan kami ni Clyde. Ibinaling niya sa TV ang kanyang mga mata. Inilipat niya ng chanel ang aking TV.

    “You know… Clyde you can go if you’re bored here. We’ll be fine. Nandito naman si Mary para tumulong sa akin-“
    “I’m here to guard you-“
    “We have so many guards outside. I appreciate your help pero may utang ako sayo. Inutusan kita kahapon dito sa bahay. And now that I’m here, I’m fine if you’re out.”

    Hindi siya nagpadala sa mga sinabi ko. Kaya nanatili kaming nakatingin sa Cartoon Network habang nanonood si Beau noon. Humikab ako. Sa sobrang pagod sa araw na iyon, maaga pa nga ay inaantok na ako.

    Mukha paring galit si Clyde habang niyayakap ang throw pillow. Nakapangalumbaba siya at matalim na tinititigan ang palabas sa TV.

    “Clyde, come on! You can go!” sabi ko.
    “Dada!” ani Beau nakahawak siya sa kanyang mga paa ngayon at nakangiti kay Clyde.
    “Beau…” sabi ko.
    “Porsh… I’m sorry,” aniya.

    Nagising ako sa sinabi niya. Nanlaki ang mga mata ko habang pinagmamasdan siyang mukhang bigo.

    “I’ll come back tomorrow. I just really need to do something tonight.”
    “At last!” Tumawa ako. “Bye, dada!” kinaway ko ang kamay ni Beau sa kanya.

    Hinalikan niya si Beau sa noo. Ganoon din ang ginawa niya sa akin. Pinagmasdan ko siyang nagmamadali palabas ng aking unit. Napangiti ako. I wish everything returns to normal now…

    “Mommy, dada out?” ani Beau.
    Tumango ako. “Yes, baby. We should sleep now.”
    “No!” mariing sigaw niya.
    Umirap ako. Ang kulit. I missed him.

    Kaya sinamahan ko siya sa kanyang kwarto magdamag. Nanood kami ng Cartoon Network. I mean, nanood siya. Hindi ko na natagalan. Inantok ako masyado kaya nakatulog ako ng maaga.

    Dahil maaga akong nakatulog ay nagising din ako ng maaga. Beau’s sleeping tight. Tiningnan ko ang oras at nakita kong 5:30AM pa lang iyon.

    Lumabas ako ng kwarto at naririnig na ang kaluskos sa kusina. Dumiretso ako doon at nakita ko si Mary na nalilito sa kung anong ihahanda para sa almusal. Nasanay siyang alas sais trienta ay nag aalmusal na kami.

    “Ako na ang bahala. Bibili ako sa labas. I’ll jog now…” sabi ko.
    “Sige po, ma’am. Maglilinis na lang po muna ako sa sala,” ani Mary at binitiwan ang mga pasta.
    Tumango ako. “Kapag tumawag si Maja o Clyde, tanungin mo kung dito ba sila mag aalmusal ha? Dala ko ang phone ko kaya itext mo na lang ako kung anong isasagot nila.”
    “Sige po!” wika ni Mary.

    Dumiretso na ako sa aking kwarto. Nagbihis ako ng midriff racerback at joggerpants. I wonder if Logan’s bodyguards are awake right now? Well, ang sabi ni Kier ay well trained ang mga iyon. And besides, it’s BGC.

    Inayos ko ang sintas ng aking mga sapatos at nagpaalam na kay Mary. Alam niya na kung anong oras nagigising si Beau at kung ano ang mga ginagawa nito tuwing nagigising. Gusto ko sanang nariyan pagkagising ni Beau pero mukhang malabo dahil bibili pa ako ng breakfast namin.

    Madilim pa ay nag sstretching na ako sa kahabaan ng high street. May ilang tao rin akong nakitang nag sstretching doon. Ilan sa kanila ay kilala ko pa kaya hindi ako nabo-bore pag ginagawa ito.

    Pagkatapos ng labing limang minutong stretching ay tumakbo na ako. Ang lamig ng umagang hangin ay nanuot sa aking balat. Nalilibang ang mga mata ko sa mga restaurant na nadadaanan. Kahit na ganito pang oras ay may mga tao parin doon. Either the early risers or the late sleepers.

    Halos isang oras ang takbo ko. Pawis na pawis na ako kaya binagalan ko ang takbo ko. Now where shall I buy our food? Tirik na ang araw at nagsisimula nang maging busy ang mga daanan. Dumami na rin ang mga tao.

    Tumakbo pa ako ng isa pang oras bago nag desisyong tumigil at bumili na ng pagkain.

    “I’m sorry Beau, it’s not pasta. Di bale, mamayang gabi magluluto ako.”

    Iba iba ang kinuha ko para sa aming tatlo ni Mary. Tiningnan ko ang cellphone ko pero walang text na galing kay Mary. Ganunpaman, apat ang binili ko. Mas mabuting sobra kesa sa magkulang.

    Pagkatapos kong mag order ng pagkain ay doon ko naisipang tumawag kay Mary. I just want to make sure. I know Maja’s out and she’ll be back later tonight pero baka kasi si Clyde, babalik.

    “Mary…” sabi ko nang sinagot na niya ang aking tawag.
    “Yes, ma’am!” maligayang bati niya.

    It’s almost eight thirty. I’m sure Beau’s up. Kanina pa, actually.

    “Hindi ba tumawag si Clyde sa condo?” tanong ko.
    “Hindi ma’am, e. Hindi yata ‘yon pupunta si Sir Clyde ngayon pero may nandito ma’am. Gwapo…”

    Natigil ako sa paglalakad ko. Fuck. Who is it? Kung kapamilya ko ay agad namang babanggitin ni Mary ang pangalan! Kumalabog ang aking dibdib. Malayo ang pinagbilhan ko ng pagkain sa tower ng condo ko.

    “Mare… did you let a stranger in?” halos pasigaw kong sinabi.
    “P-Po? Hindi daw po siya stranger e. Magkaibigan yata kayo ma’am. Kasama niya iyong mga bodyguards ni Sir Leoncio noong pumasok siya dito kanina. Ma’am… gwapo!” Humagikhik pa si Mary.

    Nangatog ang aking tuhod. Namawis na rin ang aking mga palad. Pakiramdam ko ay mabibitawan ko ang dalang paperbag.

    “Magkahawig sila ni Beau, ma’am. Ang gwapo po talaga!”

    Holy crap!

  • Kabanata 57Open or Close

    Kabanata 57
    I’m Sorry

    Nagmamadali akong umuwi. Hindi ko na pinatapos ni Mary sa mga sinasabi niya. Ang tanging naisip ko na lang ngayon ay ang umuwi.

    Maraming spekulasyon sa aking utak at lahat ng iyon ay puro nakakatakot. Pero sa huli tinanggap ko rin ang gusto kong iwasan. It is probably Logan. Hindi ito maaaring ibang tao. Sa isang tao lamang nagmana si Beau.

    Tinakbo ko ang distansya ng pinagbilhan ko ng pagkain patungong condo. Hindi ko alam kung bakit kumakalabog ang puso ko. Dahil ba iyon sa nangyayari o dahil sa pagtakbo ko.

    “Good morning, ma’am!” anang guard na sumalubong sa akin malapit sa lift.

    Mabilis ang pindot ko sa mga buton doon. Habang tumataas naman ang lift ay para akong naiiihi sa kakahintay. Nang sa wakas ay tumunog ito sa tamang palapag ay mabilis ulit akong lumabas.

    Malamig ang pawis ko at pakiramdam ko ay nauubusan ako ng dugo. Butterflies are floating freely on my stomach. Ang sabi nila ay magandang pakiramdam daw iyon pero bakit hindi ako natutuwa?

    Mabilis kong pinihit ang doorhandle ng aming unit. Para akong nabuhusan ng malamig na tubig sa nakita ko.

    Hawak hawak ni Logan ang laruang sasakyan ni Beau. Lumipad sa akin ang kanyang mga mata. Sinikil ako ng kanyang titig dahilan kung bakit mas lalo lang akong nanlamig.

    “Want more!” ani Beau habang nilipad ang laruang sasakyan sa ere.

    Nanuyo ang lalamunan ko. Lalo na noong bumaling na si Beau sa akin. Tumagilid ang kanyang ulo. Sinalubong niya ako ng ngiti.

    “Mommy home!” aniya sabay pagsisikap na makababa sa sofa kung saan sila magkatabi ni Logan.

    Nanginginig kong nilapag ang aking paperbag sa pinakamalapit na lamesa. Tinulungan ni Logan si Beau na makababa. Hinawakan niya ang mga hita nito at bahagyang inangat bago nilagay muli sa sahig para makapaglakad patungo sa akin.

    Tumakbo si Beau patungo sa akin. Sinalubong ko siya at kinarga. Nang nakatayo na akong muli ay naharap ko na rin si Logan, ngayon ay nakatayo na rin.

    His eyes were pitch black. Ramdam na ramdam ko ang galit at panganib sa kanyang mga mata. I feel like I should step back but I couldn’t. Malaking hakbang ang unti unting nagpawala distansya namin.

    My chest wants to burst. My heart wants to run.

    “Play cars! I want!” ani Beau sabay turo kay Logan.

    “Ma’am, nandyan na po pala kayo…” ani Mary ngunit unti unti ring nawala. Hindi ko alam kung bakit siya tumigil.

    Tumingin si Logan kay Beau. Ngumiti si Beau sa kanya. Bumilis ang pintig ng puso ko habang nagkakatinginan ang dalawa.

    Beau smiled wider. His smile resembles Logan’s smile. Naiiyak ako habang tinitingnan si Logan. Napaawang ang bibig niya, hindi parin matanggal ang mga mata kay Beau.

    “Mommy! Mommy!” ani Beau sabay pilit sa aking mapatingin sa kanya.

    Sinunod ko ang gusto niyang mangyari.

    “What i-is it baby?” nanginig ang boses ko.
    “Portia…” mahinahon ngunit may diin sa boses ni Logan.

    Kinagat ko ang labi ko at napatinging muli sa kanya. Malalim ang buntong hininga na pinakawalan ni Logan bago siya umambang magsasalita ngunit walang lumabas sa kanyang bibig.

    Mas lalong humigpit ang hawak ko kay Beau.

    “L-Let me hold him…”

    Parang hinaplos ng mainit na kamay ang aking puso nang marinig ko ang pagkakabasag ng boses ni Logan.

    Nanginginig din ang kamay ko habang inaabot sa kanya si Beau. Kitang kita ko ang kalituhan sa mukha ng aking anak. Gusto niyang manatili sa aking bisig pero binibigay ko siya sa ibang tao. Sa isang taong hindi niya kilala. Sa isang taong ngayon niya pa lang nakita.

    Hindi na makangiti si Beau. Inangat siya ni Logan sa ere. Tiningala ko siya. Ang kanyang laruang sasakyan ay mahigpit niyang hawak. Napatingin siya sa akin.

    Binaba siya ni Logan at niyakap ng mahigpit.

    “Mommy?” tawag ni Beau.

    Ang maiinit na luha ay nagbabantang bumuhos sa gilid ng aking mga mata. Hinawakan ko ang likod ni Beau.

    “Ma’am, ito na po ba i-iyong pagkain? Ihahanda ko lang po…” ani Mary ngunit hindi ko siya pinansin.

    Nanatili ang mga mata ni Beau sa akin. Panay ang titig naman ni Logan sa kanya. Tila ba nakapagtataka ito.

    Bumaling si Logan sa akin pagkatapos ng mahigit isang minutong pagtitig kay Beau.

    “Let’s talk,” aniya.

    Tumaas ang dibdib ko sa kaba. Hindi niya ibinalik si Beau sa akin ngunit binaba niya ito sa sofa. Tahimik ako, tinitingnan siyang inaayos si Beau doon.

    “I’m sorry…” ang tanging kumawala sa aking bibig.

    Hindi umimik si Logan. Pinagmasdan niya lamang si Beau habang naglalaro muli ito ng mga sasakyan.

    “Like cars!” ani Beau.
    “Mary…” tawag ko sa kasambahay.
    “Po…” nagmamadali niyang sambit.

    Sumungaw siya kaagad sa pagitan ng kitchen at sala. Kitang kita ko ang pagtataka sa kanyang mga mata.

    “Pakainin mo na muna si Beau…” utos ko.
    “Sige po, ma’am…” Sumulyap siya kay Logan nang nilapitan ang anak ko.

    Kinarga kaagad ni Mary si Beau. Hindi na umalma ang aking anak dahil sa kanyang mga laruang sasakyan. Tumayo si Logan, sinasalo si Beau na para bang pwede itong mabitiwan ni Mary ngayon.

    Isang beses na lumingon si Logan sa akin pagkatapos ay bumalik kay Mary. Nang nawala si Mary sa aming paningin ay ibinalik niya muli ang kanyang mga mata sa akin.

    “I-I’m sorry, I didn’t tell you-“

    Hindi ko na natapos dahil mabilis niya akong ipinako sa dingding sa aking likod. Napapikit ako nang hinampas niya ang dingding. Ikinulong niya ako sa kanyang mga kamay.

    “You didn’t tell me what?” marahan ngunit pasinghal niyang sinabi.
    “Th-That you…”
    “That what, Portia!?” hindi niya na napigilan ang bahagyang pagtaas ng tono.
    “That you have a son…” halos maiyak ako nang sabihin ko ito.
    “Damn it!” marahan niyang sinabi.

    Sinuntok niya ang dingding. Napapikit ako sa lakas ng suntok niya doon.

    “Why?” tanong niya.

    Hindi ako makasagot. Marami akong rason noon pero dahil sa tono ng boses niya ngayon pakiramdam ko ay malaking pagkakamali ang lahat.

    “Bakit? Ano… Anong pagkukulang ko? Why? Dammit, Portia!”

    Bumagsak ang kanyang noo sa aking balikat. I can feel the heat in his breath.

    “Anong nagawa ko para tanggapin ito mula sa’yo?” punong puno ng galit at pagsisisi ang kanyang boses.
    Bumuhos ang luha ko. Hindi ko mahabol ang aking hininga.
    “Ha? Portia? Ano!?” inangat niya ang kanyang mukha at naglebel ang aming mga titig. “Anong ginawa ko at bakit hindi mo ito agad sinabi sa akin? Ano?”
    “Logan… we started as fuck buddies. You asked me to use birth control pills. I know you didn’t want a child-“
    “Dammit! You’re not ready for a child years ago! You were so young, Portia!”
    Nanuyo ang lalamunan ko pero nagawa ko paring magsalita. “At magulo noon, alam mo ‘yan! We thought you’re the mastermind of what happened in Bulacan. I thought this was all just your plan and you would be devastated pag nalaman mong nagbunga ang lahat-“

    Nagmura siya ng isang beses bago marahas na sinalubong ng halik ang aking labi. Humulagpos muli ang luhang pinigilan ko kanina. And he didn’t care that I was crying. He kissed me thoroughly. He kissed me like with authority. I was like he’s owning every corner of my mouth. He kissed me violently. Hindi na ako makahinga dahil sa mga halik niya ngunit pinagpatuloy niya parin. Kinagat niya ang pang ibabang labi ko bago tumigil sa paghalik.

    “What did you do, Portia?” tanong niya.
    Umiling ako. “I’m sorry. I was about to tell you noong nagpunta tayo ng Laguna-“
    “You should have told me noong nalaman mong buntis ka! Damn it! Fuck!” sigaw niya. “Bulag ako sa lahat ng ito! Ni hindi mo ako binigyan ng pagkakataong mag desisyon kung tatanggapin ko ba ang anak ko o hindi! Hindi mo ako binigyan ng pagkakataong magdesisyon when this isn’t all about you! This is about us! The two of us! And our son!”
    “I’m scared! Yes, I am young! And scared, Logan! Wala akong alam noon sa lahat ng mga issues ninyo! It was a shock to me-“
    “And you didn’t even ask me? You didn’t even tell me!? Or try to tell me!? Portia! Three years ago, I was already badly smitten with you and-“
    “I didn’t know! You never told me! May Marina ka at playboy ka-“
    “I did everything to make you feel it! Because I know you know I’m used to relationships like that! Na iisipin mong nagsisinungaling ako kung sasabihin ko sayo kaya pinaramdam ko na lang! Damn it! I have a… damn it! Portia, we have a child!” deklara niya. “At noong bumalik ka, I even thought you and… Fuck!”

    Hinilot niya ang kanyang sentido at lumayo sa akin.

    Ngumiwi ako habang tinitingnan siya. Sobra sobra ang galit niya sa nangyari. Mapapatawad niya pa kaya ako?

    “You had all the chance to tell me! Kung natatakot ka kasi baka hindi kita mahal, then, Porsh, I begged for you in that god damn dancefloor. What happened?”
    Umiling ako. “I got scared. I chickened out…”

    Pumikit siya at tumingala. Huminga siya ng malalim. Pinalis ko ang mga luha sa aking mga mata.

    “I’m sorry, Logan… I’m really sorry…” paulit ulit kong sinabi.

    Dumilat siya at tumingin sa akin. Pumungay ang kanyang mga mata. Pinagmasdan niya ako habang pinupunasan ko ang aking mga luha.

    “How old our son?” Mas mahinahon na ang tono niya ngayon.
    “He’s almost two…” sagot ko, nanginginig pa ang boses.
    “What’s his real name?”
    “Beaumont Adams Ignacio…”

    Hindi siya nagsalita. Hindi ko na siya tiningnan. Nanatili ang mga mata ko sa aking mga kamay.

    “Saan mo siya pinanganak?” tanong niya nang makabawi.
    “Los Angeles, California.”
    “Kailan?”
    “October 23, 2013.”

    Huminga siya ng malalim at naglakad patungo sa kitchen. Naestatwa ako sa kinatatayuan ko. Nanlamig ang aking tiyan. Pinilit kong humakbang para sundan si Logan sa kitchen.

    Nakita kong nilapitan niya si Beau. Nasa high chair ang anak ko… anak namin… May pagkain sa kanyang bibig at ngumiti siya kay Logan. Logan smiled back. Nakapamaywang siya habang tinitingnan ang anak namin. Tila ba puzzle ito na gusto niyang subukang tayahin.

    “Hi, big boy! Are you hungry?” tanong ni Logan.

    Parang kinukurot ang aking puso.

    “Yes!” Pagalit na sigaw ni Beau. “Mommy! Pasta!?”

    Bumaling si Logan sa akin. Matalim niya akong tinitigan. Humakbang kaagad ako patungo kay Beau. Pinunasan ko ang pagkaing nasa kanyang bibig.

    “Mommy forgot to buy you pasta. This one’s delicious t-too…” Sinubuan ko siya ng isa pa.

    Kumain naman siya. Nilingon ko si Mary na namamangha habang tinitingnan kaming naroon. Great!

    “He likes pasta?” tanong ni Logan.
    “Y-Yes…” sagot ko.

    Nilingon ko siya at nakita kong kinalas niya ang unang dalawang butones ng kanyang damit. Gusto kong magtanong kung kamusta na ang sitwasyon at kung bakit siya narito ngunit hindi ko magawa.

    Umupo siya sa upuang nasa gilid ni Beau. Hinagilap niya ang kanyang cellphone at nilagay ito sa kanyang tainga.

    “Beau play after?” tanong ni Beau sa akin.
    Tumango ako. “Yes, you will. You need to eat first and take a bath, okay?”
    “Hello…” ani Logan. “Hindi ako makakapunta ngayon. Cancel all my meetings. Ibigay mo ang lahat ng reports kay dad. Cancel everything. And I won’t go back to Laguna…”

    I tried to act calm when I heard everything.

    “Hindi ko alam. Basta hindi muna ako pupunta… Hindi rin ako pwede bukas. Hindi ako pwede…” ulit niya.

    Nagkatinginan kami ni Mary. Nginuso niya si Logan at ngumisi siya. I don’t know if I should blame her for this or what. Hindi ko rin alam kung masaya ba ang pangyayaring ito.

    Nakinig si Logan sa phone. Parang may mahabang sinabi sa kanya ang katawagan.

    “I will call her later. If she calls again tell her I won’t be back in Laguna… Hindi bukas o sa makalawa. I can’t promise anything. I won’t be back yet, just tell her.”

    Hindi ulit siya nagsalita ng ilang sandali para makinig.

    “Ako na ang tatawag kay dad ngayon. Tatawagan ko rin siya mamaya.”

    Binaba niya ang kanyang cellphone at may pinindot na isa. Nilagay niya ulit iyon sa kanyang tainga.

    “Order five pasta meals in Finestra. Papuntahin mo dito si Ben, ibibigay ko sa kanya ang susi ng condo ko. Get some of my clothes there at ibigay ninyo sa akin dito sa condo ni Portia.”

    Binaba niya ang kanyang cellphone. Nagkatinginan kaming dalawa.

    “Clothes? For w-what?” napatanong ako kahit may nahihinuha na ako.
    Matalim niya akong tinitigan. “I am staying here for the mean time-“
    “Paano ang trabaho-“
    “Do you think there’s something more important than this, Portia!? This our son!”

    Napasinghap si Mary sa sinabi ni Logan. Sabay kaming napatingin kay Mary. Hindi ko talaga alam kung papangaralan ko ba siya tungkol sa pagpapapasok ng di kilala o ano…

    “I’m sorry…” ulit ko.
    Hindi siya umimik. Ibinalik niya ang kanyang mga mata kay Beau. Wala na akong pakealam kung nandito si Mary at nakikinig.
    “I’m really sorry. Hindi ko lang talaga alam kung paano. I was confused and I don’t know the truth. At ‘tsaka ko pa lang nalaman na wala kang kasalanan pagbalik ko. And I’m sorry for what happened to you. I’m sorry that my father filed a case.”
    “Your sorry isn’t enough…” malamig niyang sinabi sabay angat ng tingin sa akin. “I need more…”
    “I’m so sorry…” ulit ko.

    Nag iwas siya ng tingin sa akin.

  • Kabanata 58Open or Close

    Kabanata 58
    Daddy

    Buong araw kong pinagmasdan si Logan at Beau na naglalaro. Panay ang tingin ni Beau sa akin, nagbabakasakaling sumali ako sa kanilang dalawa pero hindi ko ginawa. Malamig ang trato ni Logan sa akin at pakiramdam ko ay may malaking utang ako sa kanya. Hinayaan ko siyang makipaglaro sa anak namin.

    “Mommy! Look!” sigaw ni Beau habang tinuturo sa akin ang mga nakahilerang mga sasakyan niya sa mat.
    Ngumiti lamang ako at pinagpatuloy ang panunuod sa kanila.

    Nang gumabi na ay pareho silang pagod. Humikab si Logan ngunit sinikap niya paring makipaglaro kay Beau. Humikab din si Beau at ngumingiwi na.

    “Mommy!” sigaw niya sabay bitiw sa mga laruan.

    Alas otso pa lang ng gabi. Madalas ay masigla pa siya ng ganitong mga oras pero iba yata ang araw na ito.

    Nilingon ako ni Logan, hindi alam ang gagawin. Nilapitan ko si Beau at kinarga. Nakanguso siya habang tinitingnan ako. Kinukusot niya ang kanyang mga matang may kaonting luha.

    “Are you sleepy?” tanong ko.

    Hindi siya sumagot. Niyakap niya lamang ako. Hinilig niya ang kanyang baba sa aking balikat. Hindi ko napigilan ang pagngiti. Nakatingin si Logan sa aming dalawa. Tumayo siya nang nagsimula na akong magtungo sa kwarto ni Beau.

    Binuksan ko ang pintuan. Ang lamp lamang ang may ilaw at hinayaan kong ganoon. Nilapag ko si Beau sa kanyang kama. Nakapikit na ang mga mata ng anak ko. Looks like he won’t need a story book tonight.

    “Can I sleep here?” tanong ni Logan, sa wakas ay kinausap ako.

    Umupo siya sa paanan ng kama. Beau’s bed is enough for two pero kung magsisiksikan kami dito ay ayos lang din naman. Maliit pa naman si Beau. Not that Logan wants me to stay in Beau’s room though.

    “Yup…” sabi ko.

    Hindi na ulit siya umimik. Tumayo ako para makalapit siya sa anak namin. Hinaplos niya ang pisngi ni Beau, pagkatapos ay ang kanyang buhok na nakatayo kahit tulog.

    Pareho silang naka puting sando ni Logan. Hindi ko alam kung sadya ba iyon o ano pero hindi ko mapigilan ang pagngiti. Parang uniporme lang.

    “Can I sleep here too, then?” tanong ko nang nakabawi sa emosyong nadama.

    Nilingon ako ni Logan. His expression’s still guarded. Hindi ko alam kung ano talaga ang tunay niyang naiisip tungkol sa akin. Nag-iwas ako ng tingin. I don’t want to think about that in the mean time. If he hates me so much because of what happened, I understand. I would never get tired of apologizing.

    “Saan ka ba natutulog?” tanong niya.
    “Simula noong bumalik kami ng Pilipinas, I trained him to sleep alone in his room,” sabi ko.
    “Sleep beside him…” utos niya.

    Hindi ako umimik at umikot na sa kama para pumwesto sa kabilang side ni Beau. Humiga si Logan doon. Nakatitig siya sa kay Beau. Mukhang malalim na ang tulog ni Beau, siguro dahil sa sobrang pagod.

    Hinalikan niya ang noo ni Beau ng isang beses. Naiiyak ako habang tinitingnan silang dalawa. Kahit sa panaginip ko ay hindi ko inasahang ganito kasaya kapag magkasama silang dalawa.

    Sumiksik ako sa kama. Pumikit si Logan, ang isang kamay niya ay nakahawak sa mga munting daliri ni Beau.

    Sa gabing iyon, mahimbing ang tulog ng dalawa habang ako ay palitaw-litaw ang luha sa gilid ng mga mata.

    Parehong pareho ang tangos ng ilong nila. Pareho rin ang kulay at hugis ng labi, ang kutis, ang mga mata, ang hugis ng mukha… Beau’s features resembled Logan’s. Manang mana sa kanya. I could only imagine Logan’s reaction the first time he saw Beau in my condo unit.

    Marami akong binitiwang bagay sa mundong ito. My passion, my self worth, my love, for the people who mattered to me. Iniwan ko ang passion ko para lang hindi maging banta sa kapatid ko. I gave up my self worth just to forgive the man I thought I loved before. At ibinigay ko ang lahat ng aking pagmamahal sa mga taong mahalaga sa akin. I would never ask for it again. I would gladly give up all those things but I’ve decided on this one. Hinding hindi ko i-gigive up si Logan. Hinding hindi ko siya papakawalan. And I don’t care what’s going to happen after.

    Kahit na iparamdam pa ni Logan sa akin kung gaano siya kagalit sa lahat ng mga nagawa ko sa kanya, hinding hindi ko siya bibitiwan. Malugod kong pagbabayaran ang mga kasalanan ko. I’ll do this for Beau. I’ll do this for myself.

    Maaga akong nagising kinabukasan. Alas singko trienta nang bumangon ako.

    Tahimik pa. Tanging ang aircon lamang ang naririnig ko. Tiningnan ko ang dalawang nakapalupot sa puting kumot habang natutulog. Even the way Beau closed his eyes, kamukhang kamukha siya ni Logan.

    Kinuha ko ang cellphone ko at kinuhanan silang dalawa ng picture. Uminit ang aking puso habang tinitingnan ang tatlong kuha ng dalawa habang natutulog. My little family…

    Ilang sandali ko silang tinitigan bago nagdesisyong bumangon na para magluto. I’m not going to jog today. Ibang araw ito sa mga normal kong araw kasama si Beau.

    Dahan dahan akong lumabas sa kanyang kwarto para hindi sila maistorbo. Naririnig ko ang instrumental music galing sa stereo sa sala. Gising na siguro si Mary.

    Pumunta ako ng kitchen at nakita ko siyang nanonood sa flatscreen doon at sumasayaw kasabay ng isang zumba dance na palabas.

    “Mary…”
    “Ma’am!” gulantang niyang lingon.
    “Nakapagluto ka na?” tanong ko. Hindi ko na rin siya uusigin sa nangyari kahapon.
    “Hindi pa ma’am pero nilabas ko iyong pasta. Magluluto na ako…” aniya.
    “Hindi na. Ako na ang magluluto ngayon. Magpatuloy ka lang sa exercise mo diyan, pagkatapos ay maglinis ka sa sala at sa kwarto…” utos ko sabay kuha ng pasta na nasa counter.
    “Okay po…” aniya.

    Kitang kita ko sa mukha niya na marami pa siyang gustong itanong pero hindi niya na tinuloy. Oo nga pala. Sasabihin ko pa pala sa kanya ang buong nangyari. Kahit na hindi ko siya susumbatan sa ginawa niya kahapon, kailangan niya paring matutong huwag magpapasok ng kahit sinong hindi kilala dito.

    Napasinghap ako nang naalalang hindi lang si Mary ang sasabihan ko ng buong kwento. Let’s see… we have Dad, Kier, Maja, Clyde, Tita Irene… I wonder if my mom’s okay? Paano si Katelyn at Tito Christopher.

    “Nga pala, ma’am. Nandito po si Maja at Clyde. Umuwi sila kagabi ng mga alas dose…” ani Mary.

    Halos ma estatwa ako sa sinabi ng kasambahay. Tiningnan ko siya habang nagpapatuloy sa pag eexercise. Alam kong hindi niya pa nasasabi sa dalawa ang nangyaring ito. Ano naman ang sasabihin niya? Wala naman siyang alam.

    Dinagdagan ko ang mga lulutuin para sa kay Maja at Clyde. Ilang sandali ang nakalipas ay tumigil na si Mary sa pagsasayaw at kinuha niya na ang mga panglinis.

    Nagpatuloy ako sa pagluluto. I know Maja and Clyde won’t put up with the pasta so I cooked the traditional breakfast for them too. Bacon, eggs, fried rice, at iba pa.

    Nilapag ko ang mga luto na sa lamesa.

    Narinig kong bumukas ang pintuan ng isang kwarto. Hindi ko na tiningnan kung kanino pero nalaman ko din nang namataan ko si Clyde sa kusina.

    “Good morning,” ani Clyde.

    I knew it. Hindi nasabi ni Mary sa kanya.

    “Good morning!” sabay lapag ko ng mga bacon sa lamesa.

    Isang beses akong sumulyap kay Clyde bago ko binalingang muli ang fried rice.

    “Ang aga mong nagising ah? Ba’t di si Mary ang pinagluto mo?” tanong ni Clyde.
    “Naglilinis si Mary…” sabi ko.

    May pintuang bumukas muli. Hindi ko alam kung kanino pero sumungaw si Maja sa kusina. Mabilis siyang umupo sa isang upuan kaharap ang mga pagkain. Nakapikit pa ang mga mata niya at mukhang puyat na puyat.

    “I’m hungry…” aniya.

    Kinuha ko ang lahat ng lutong pagkain at nilapag muli sa hapagkainan. Ang fried rice na lang ang nahuli. Nilagay ko ang fried rice sa malaking bowl bago ko ito nilapag sa lamesa.

    Tumunog ang isang pintuan. Alam ko na kung sino ang lalabas.

    Dumiretso sa kitchen si Logan. Napatinging pareho si Clyde at Maja sa unexpected person. Humugot ako ng malalim na hininga para magsalita pero naunahan ako ni Clyde.

    “Anong ginagawa niya dito?” Tumaas ang tono ng boses niya.
    “Oh my God, Portia!” ani Maja.

    Tamad na tumingin si Logan sa akin. Galing sa pamumungay ay tumalim ang kanyang mga mata.

    “Anong ginagawa ni Clyde dito sa unit mo?” mariing tanong ni Logan.
    “Ako ang dapat magtanong sa’yo niyan, Logan!” humakbang si Clyde patungo kay Logan kaya pumagitna na ako.
    “Pwede ba? Stop it… Clyde, calm down. Nandito na siya mula pa kahapon.”

    Umatras si Clyde pero kitang kita ko ang frustration. Para bang hindi siya makapaniwala sa ginawa ko.

    “I don’t understand why you have to let him in your condo, Porsh!” iritadong sinabi ni Logan.

    Maja only stared at us. May ngising aso na naka plaster sa kanyang mukha. With no intention of helping me at all.

    “Stop it, Logan! He’s Beau’s god father!”
    “Oh my God!” ani Maja sabay ngiti ulit.
    “Madalas sila dito ni Maja at maging si Kier to visit Beau or to help me out!” sabi ko.

    Nilipat ni Logan sa akin ang kanyang tingin.

    “Well, Porsh, you don’t need their help. I am here now…”
    “Portia! Sinabi mo na sa gagong ito ang lahat?” ani Clyde.
    “Pwede ba, stop it you two! Logan? Hindi ba pwedeng magpasalamat na lang tayo dahil tinulungan nila ako dito noon? And Clyde, please stop it… Ayoko ng madagdagan pa ang gulo…”

    Katahimikan ang bumalot sa amin. Huminga ng malalim si Logan at binitiwan din ang pagtatalo.

    “I’m gonna go back to check on our son, Porsh…” ani Logan, nakatingin parin kay Clyde.
    Umirap ako at umambang pupunta na rin sa kwarto ng anak namin. “Ako na!”
    “Then let’s check him together. After all, he’s our son…”

    Umiling ako at mabilis nang humakbang pabalik sa kwarto ni Beau. I can’t believe Logan’s pissing Clyde off. Wala na ba talagang katahimikan?

    “Is that why he’s always spotted in your unit? Tinutulungan ka niyang palakihin ang anak natin, Portia?” Rinig na rinig ko ang sakit sa kanyang tanong.

    Bago ako makapasok sa kwarto ay hinarap ko muna siya.

    “Can’t we be just happy because he’s with us noong kami lang ni Beau? He’s helping me out…”
    “Is that all then? That’s all between you two? He’s just… helping you out then?”
    “Yes…” sabay hagilap ko sa door handle at bukas ng pintuan.

    Tumigil si Logan sa pakikipagtalo sa akin. Kukunin ko na sana si Beau nang nakitang kinukusot na nito ang kanyang mga mata ngunit naunahan ako ni Logan.

    “Good morning, big boy! Are you ready for today?” tanong niya.

    Ngumiwi si Beau. Kinagat ko ang labi ko. Kitang kita ko ang paghahanap niya sa akin. Agad akong tumabi kay Logan para makitang nandito lang ako.

    “Mommy!” aniya sabay taas ng dalawang kamay para tanggapin ko.

    Napatingin ako kay Logan na ngayon ay seryosong nakatingin kay Beau. Pakiramdam ko ay nasaktan siya sa nangyari. Tinanggap ko si Beau at inangat. Mas lalo lang lumamig ang pakiramdam ko nang naalala ang tawag ni Beau kay Clyde.

    “By the way…” sabi ko.

    Nakatayo na rin si Logan sa harap ko. He wants to carry Beau but our son won’t trust him yet.

    “Beau’s kind of calling Clyde “dada”. Hindi ko alam saan niya iyon nakuha.”

    Umigting ang panga ni Logan. I can clearly see the hurt in his eyes. Nagsikap siyang pakalmahin ang sarili. Bahagya siyang pumikit at dumilat muli.

    “Pati rin naman si Kier, minsan pero mas madalas kasi si Clyde dito-“
    “Bakit ba siya madalas dito? Is he asking you back? Why are you letting him-“
    “He’s helping me out. I told you…” ulit ko.
    “At bakit mo hinyaang tawagin si ni Beau ng ganoon?” mariin niyang tanong habang sinusundan ako palabas ng kwarto.
    “Hindi ko naman kasi pwedeng sabihin kay Beau na huwag siyang tawagin ng ganoon!” sabi ko.

    Narinig ko ang marahan niyang mura. Nilingon ko siya at matalim na tinitigan bago dumiretso sa lamesa kung nasaan si Maja at Clyde.

    Mabilis na tumuwid ang dalawa sa pagkakaupo nang makita kami. Mukhang may pinag usapan sila kanina habang kinukuha namin si Beau. I made sure that Logan’s far from Clyde. Kailangan ring mas malapit siya kay Beau…

    “Good morning, baby!” ani Maja. “Are you hungry now?”

    Hindi kumibo si Beau. Kakagising pa lang kaya mahirap pa siyang paamuin.

    Kinuha ni Logan ang pinggan ni Beau at nilagyan niya iyon ng pasta. Marami siyang nilagay kaya sinaway ko. Hindi mauubos ni Beau iyon!

    “Tama na… Kaonti lang… Hindi niya iyan mauubos,” sabi ko.
    “Okay…”

    Nang napangisi na ni Maja si Beau ay nagsimula na siyang magsalita ng kung anu-ano.

    “How was your sleep, Beau?” tanong ni Clyde.
    “Dada!” ani Beau nang bumaling siya kay Clyde.

    Napatingin si Maja at Clyde kay Logan. Ayaw ko nang tingnan ang katabi ko dahil alam kong naiinis na siya ngayon.

    “Dada Clyde right?” tumawa si Maja.

    Lumapad ang ngisi ni Clyde at tumayo pa para halikan si Beau. Kinagat ko ang labi ko. Hindi na gumagalaw si Logan sa gilid ko kaya nilingon ko siya. Tinitingnan niya si Beau na ngayon ay nagpapakarga kay Clyde. I feel like my heart is bleeding in pain. Lalo na noong nakita kong ngumiti si Beau dahil kinarga siya ni Clyde.

    “Clyde, let’s eat…” saway ko.
    “Okay…” Tumawa si Clyde at binalik si Beau sa high chair.

    Nilingon ko ulit si Logan na ngayon ay nakatingin na sa pagkain ni Beau. May nagbara sa aking lalamunan. Nahirapan akong lumunok kaya uminom ako ng tubig bago tumayo at lumapit kay Beau…

    “Hey… baby… Listen to mommy, okay?” Nanginig ang boses ko. “Daddy will help you eat this time.”

    Tumingin si Beau sa akin. Naiiyak ako habang sinasabi iyon sa kanya. Ngumuso siya. Ang kanyang labing pulang pula ay kay sarap tingnan. Sa gilid ng aking mga mata, alam kong nakatingin silang tatlo sa akin.

    “Dad…” ani Beau.
    “Daddy, baby… Daddy will help you eat pasta, o-okay?” nanginig ang boses ko.

    Nilingon ko si Logan. Hindi matanggal ang titig niya sa akin.

    “Help me eat!” pasigaw na sinabi ni Beau.
    “Daddy will help,” sabi ko ulit sabay tingin kay Logan.

    Nilingon ni Beau si Logan. Kinuha niya ang tinidor at inikot ang kaonting pasta doon. He smiled at Beau. Napangiti rin ako.

    Nilapit ni Logan ang tinidor kay Beau. Hinawakan ni Beau ang kamay ni Logan bago tinanggap ang pagkain. He smiled at him sweetly. Mas lalong lumapad ang aking ngiti.

    Ilang sandali kong pinagmasdan ang dalawa. Ni hindi ko napansin na hindi lang pala kami ang naroon. Clyde and Maja is here with us. ‘Tsaka ko lang napagtanto nang tumunog ang aking cellphone sa tawag ni mommy.

  • Kabanata 59Open or Close

    Kabanata 59
    A Thousand Times
    Lumayo ako doon para sagutin ang tawag ni mommy. Kahit nakalayo ay nakatingin parin ako sa kanila. Maja looked stunned. Nakakunot naman ang noo ni Clyde habang pinagmamasdan si Logan at Beau.

    “Mom,” salubong ko sa kabilang linya.
    “Portia, we transfered in St. Lukes. Masyadong malayo ang Laguna sa business ng Tito mo kaya nagpalipat na kami. How’s the case? Do you have any updates?” tanong ni mommy, bilang panimula.
    “I… Uhm, I just know that Marina was caught. At ang ilan pang nakatakas na mga tauhan.
    “What about the other people involved? Syndicates? Other allies in politics of Sen. Fuentes?” tanong ni mommy.

    Napatingin ako kay Logan. Wala akong alam sa lahat ng gustong malaman ni mommy. I’m sure Logan can help them though. Ayaw ko nga lang na istorbohin ito sa kay Beau.

    “I’ll ask Logan later, mom. Ipapatawag ko siya sa inyo para sa updates.”
    “Mabuti naman kung ganoon. Tell him I want to talk to him. Katelyn’s looking for him. We need security and updates, okay?”
    “Okay po… Ayos na po ba si Katelyn at Tito?” tanong ko, pahabol.
    “Katelyn’s still in pain. Your tito is better now. Hindi malalim ang pagkakabaril. Si Katelyn ang napuruhan. We also need to undergo stress debriefing. Your sister is still emotional because of what happened.”
    “Ganoon po ba? Sige po, titingnan ko kung anong magagawa ko-“
    “Just ask Logan to be here so we can hear the updates of the case,”
    “Sige po,” sabi ko sabay tingin ulit kay Logan. Abala ito sa pagpapakain sa aming anak.
    “Well then, I need to go to check on your sister.”

    Pinutol agad ni mommy ang linya sa pagitan namin. Binaba ko ang aking cellphone at nakita kong nakatingin na si Clyde sa akin.

    “Your mom?” tanong ni Clyde.
    “Yes. Lumipat daw sila ng St. Lukes,” sabi ko.
    Nilingon kami ni Logan. “Ang akala ko ba ay hindi pa sila pinapayagan ng doktor? Is Tito Christopher okay? How about Katelyn?” tanong ni Logan.

    Bago pa ako makapagsalita ay inunahan na ako ni Maja.

    “Hmm. Concerned si daddy, ha!” Humalakhak siya.

    Napatingin si Logan sa kapatid ko. Matalim ang tingin niya rito.

    “Maja…” saway ko.
    Nagkibit ng balikat si Maja. “Well, malay natin. He also fell for your sister, Portia. Okay sana kung saakin dahil malugod ko siyang tatanggihan-“
    “I am not falling for anyone else,” malamig na sinabi ni Logan.
    “Please, huwag na tayong magtalo. Nasa harap tayo ng pagkain-“
    “You are not now kasi nalaman mong single pala si Portia at may anak pala kayo. Of course who would choose the poor copy when you can have the original. But I wonder what happened between-“
    “Maja…” saway ko ulit.
    “You were rumored to be in some kind of relationship. The media would never cover that unless may kakaiba. And what about the painting?” matapang na tanong ni Maja.
    “Maja, stop it…” saway naman ni Clyde.

    Umigting ang panga ni Logan. Tinigilan niya ang pagpapakain kay Beau. Ang walang kamuwang muwang naming anak ay panay ang ngiti at tingin sa mga pagkain sa hapag.

    “I brought that painting because it’s a poor copy of Portia’s work and I didn’t like it. And yes, nakipagkaibigan ako kay Katelyn noong mga oras na sobra sobra ang galit ko sa mga nangyari. But you see, I don’t fall in love fast and hard with anyone. I’m sure you’ve heard of that?”

    Ngumuso si Maja at bahagyang tumango. Kitang kita ko ang pamumula ng kanyang pisngi. Humugot ako ng malalim na hininga.

    “I thought you just want to piss me off in that exhibit…” pabulong kong sinabi.
    Nilingon ako ni Logan. “And that too.” Umangat ang gilid ng kanyang labi.
    Pinigilan ko ang pagngiti sa pamamagitan ng pagkagat sa pang ibabang labi.

    Tumikhim si Clyde. Umupo akong muli sa tabi ni Logan at tiningnan ang aming anak na nanghihingi ulit ng pagkain. Sinubuan uli siya ni Logan. Nakatingin naman si Maja at Clyde sa akin. Ngumuso si Maja kay Logan at pagkatapos ay makahulugang ngumiti.

    She probably thinks we’re in some kind of relationship right now pero ang totoo ay hindi ko pa talaga alam kung ano ang estado namin. I just want to enjoy the feel of seeing him with our son.

    “Pupunta siguro ako ngayon sa St. Lukes. I’ll check on mom and her family,” sabi ko.
    “Why don’t you call Kier. Marami kang ibabalita sa kanya…” Sumulyap siya kay Logan. “At kay daddy. I’m sure alam na rin ni daddy na nandito sina Tita Carina sa Manila.”
    “Pupunta ka ngayon sa St. Lukes? You’re leaving our son?” tanong ni Logan.

    Dammit! Not that I want to leave Beau here. Naiintindihan ko naman na ayaw niyang pakawalan ang anak namin. Isang araw pa lang silang magkasama.

    “Kami na muna ang bahala kay Beau. Samahan mo na si Portia… and besides, Mary’s here too,” ani Maja.
    “Portia, I’ll call Tito Leoncio. Magtatanong ako kung kamusta na ang kaso at ang imbestigasyon,” ani Clyde.
    “Nahuli na si Marina at ang nakikita namin sa Trion, wala siyang ibang ka alyansang politiko. This is purely here revenge for her dad.”
    “But we need to be sure. Might want to check on your team now for some updates regarding that…” sarkastikong sinabi ni Clyde.
    “Clyde, please…” saway ko.

    Hindi ko alam kung paano namin natapos ang kainang iyon. Niligpit ni Mary ang aming mga pinggan pagkatapos. Parehong nasa sala si Maja at Clyde. Katabi ni Maja si Beau sa panonood ng Cartoon Network habang ako ay naghahanda para sa lakad. Sunod nang sunod si Logan sa akin maging sa loob ng aking kwarto.

    “Clyde’s here. We’re leaving our son to him, really?” pangungulit niya.

    Naghahanap ako ng damit sa closet. Hinayaan ko siyang sumunod sa akin.

    “If you don’t trust him, then stay here and be with our son.”
    “Not that I don’t want to be with our son but I can’t leave you alone too…”

    Uminit ang pisngi ko sa sinabi niya. Mas lalong di ko siya hinarap. Nagpatuloy ako sa paghahanap ng masusuot.

    “Maja’s here. Paigtingin mo na lang ang seguridad ng unit ko kung natatakot ka. And also, mom’s asking you to please visit them. Para sa kaso at para sa-“
    “Sinasabi ng mga tauhan ko kung ano na ang progress ng kaso. I’m sure your Tito knows the latest updates of the case,” paliwanag ni Logan.

    Kinuha ko ang aking damit at dumiretso na ako sa banyo. Sumunod siya sa akin ngunit tumigil din sa hamba ng pintuan.

    “Katelyn’s asking for you. She needs your presence,” sabi ko.
    Kumunot ang noo ni Logan. I can shut him out now by closing the door but I didn’t. Hinintay ko ang sasabihin niya. “We’ll go there together but I can’t stay long. Uuwi tayo dito sa condo mo,” aniya pagkatapos ay tinalikuran ako.

    Pinagmasdan ko siyang hinahalungkat ang kanyang gamit para sa damit. Sinarado ko ang pintuan sa bathroom at huminga ng malalim. I understand his thirst for Beau and it is my fault.

    Binilin namin si Beau kina Maja at Clyde. Hindi na rin ako tumanggi nang sinakay niya ako sa kanyang Mustang. Si Ben ang nagmaneho nito at may isang binatilyong pinasakay sa front seat. Ang buong team na kanyang binigay para sa akin ay nanatili sa towers.

    Tahimik ako sa loob ng sasakyan dahil panay ang tawag niya sa iba’t ibang tao. Be it about his realty or the Trion.

    “Okay, got it, dad…” ani Logan sa huling tawag. “I also have something to tell you but I want to say this to you in person.”

    Nilingon ko si Logan. Seryoso ang kanyang mukha habang dinidinig ang sinasabi ng kanyang ama.

    “Yes… She has too. Anyway, I’ll set up a dinner anytime this week.” Tumigil ulit siya para makinig. “Yes. Pero may iba pa. I’ll call you again.”

    Pinutol niya na ang tawag. Gusto kong magtanong sa sinabi ni Logan sa kanyang ama pero sa estado namin pakiramdam ko ay kailangan muna akong manahimik. Kailangan ko siyang hayaan sa kanyang ginagawa.

    Nang nasa ospital na kami ay dumiretso kami sa suite nina mommy. Naroon ang iilang mga tauhan ni Logan. Naroon din si Daddy at si Kier na kausap ang kanyang mga tauhan. Kitang kita ko ang pag igting ng panga ni Kier nang makita si Logan. Kung tinawagan na sila ni Clyde, malamang alam na nila ngayon ang tungkol sa nalalaman ni Logan.

    “Logan, papasok ako sa loob,” sabi ko sabay turo sa kwarto ni Katelyn.

    Hindi na muna ako papasok kay Tito dahil kausap niya umano ang kanyang mga business partners.

    Pagkapihit ko ng door handle ay kinabahan na agad ako. I know mom will still ask for Logan but I will stand by my decision.

    Sabay na napatingin si mommy at Katelyn sa akin. Natigil ang mga mata ko sa aking kapatid. Maputla siya at mukhang mahina. Ibinalik ni mommy ang tingin niya kay Katelyn.

    “You’re with Logan?” tanong ni mommy.

    Sa tanong palang na iyon ay hindi ko na nagustuhan ang tono ng aking ina. I feel like it’s a sin to be with him, para kay mommy.

    “Yes. He’s outside.”
    “Ba’t di mo pinapasok?” tanong ni mommy.
    “Nakikipag usap pa po siya sa mga tauhan at kay daddy. Are you okay, Kate?” Winala ko ang usapan para pigilan ang namumuong galit sa akin.
    “I’m fine,” sagot ni Katelyn. “My stomach’s just hurting.”
    “So… nalaman na ni Logan na may anak kayo?” tanong ni mommy.

    Nilingon ko si mommy. Hindi ko na napigilan ang aking ismid. I want to supress my anger because our situation don’t need it but I can’t.

    “Nalaman niya kahapon-“
    “So great of you to tell him your secret at times like this? Tingnan mo tuloy, hindi niya pinapansin ang kaso…”

    Uminit ang pisngi ko sa galit at pagkapahiya.

    “Hindi ko sinabi kay Logan na may anak kami. Nalaman niya noong pumunta siya sa aking unit. Mom, let us not talk about this. I want to concentrate on Katelyn’s recovery…”
    “You invited him on your condo kaya nalaman niya na may anak kayo…” It was a statement. I hated it.
    “I didn’t. Nagulat ako nang naroon na siya sa aking condo. That’s all!” sabi ko.
    “Logan won’t leave you now kasi may anak kayo…” sabi ni Katelyn.
    “Look… Why don’t you ask him to stay? I am not in some sort of competition here, for God’s sake you are my family-“
    “Family pero mas inuna mo ang lalaki? What kind of family are you talking about?” sigaw ni Katelyn sabay ngiwi niya sa sakit ng kanyang tiyan.

    Natigil ako pero hindi tumigil ang pagkulo ng aking dugo.

    “Please…” huminahon ako. “I beg you to calm down and see reason. Logan is not a thing! He can decide for himself and unless he’ll tell me that he’s leaving us for you, Katelyn, ‘tsaka ko siya papakawalan, okay?”
    “How dare you say that, Portia!” sigaw ni mommy sabay tayo. “Kita mong nahihirapan ang kapatid mo, may gana ka pang magsalita ng ganyan!” lumagapak ang kanyang kamay sa aking pisngi.

    Napaiyak ako sa hapdi at sakit na naramdaman. Pumikit ako para damahin ang galit at pakalmahin ang sarili pero hindi ko magawa. Bumuhos ang aking luha at hinarap ko si mommy.

    “Ako rin nahihirapan, mommy!” sigaw ko. “Hindi lang sa pisikal ang paghihirap! Naghihirap ako emotionally! Simula pa noon! Simula pa noong ipinanganak ako, naghihirap na ako! Kung sakit pa ito, malubha na ako ngayon pero tumigil ba kayo sa pananakit sa akin? Hindi, ‘di ba?”

    Nagpupuyos sa galit si mommy. Mabilis ang paghinga niya. Si Katelyn ay nanatiling nakahiga sa kama at tinatanaw ako.

    “We are your family, Portia! Alin ba ang uunahin mo, ha?” sigaw ni mommy.
    “Kayo ang laging una para sa akin! Kayo! Kayo parati, ma…” sabi ko. “Pero ngayon, may anak po ako. My son needs a daddy. My son needs a complete family…”
    “You were okay without a complete family!”

    Hindi ako makapaniwala sa sinabi ni mommy. Alam kong baluktot na ang pananaw niya nito. Alam ko rin na baluktot iyon sa kagustuhan niyang maibigay kay Katelyn ang lahat. To give Katelyn everything, she’ll sacrifice me. She’ll hurt me to see his other daughter happy. Who’ll make sure I’m happy then? No one. Ganoon naman talaga simula pa noon, e. Simula noong namatay si Grandmama, wala nang may pakealam kung masaya ba ako o hindi. Pero hindi ko sila sinumbatan. Instead, I made sure I keep them happy. Dahil ako mismo, alam ko ang pakiramdam ng malungkot. Dahil ako, parating ganoon!

    “Kung ganoon mom, ayaw mong maranasan ng anak ko ang kumpletong pamilya?” Nanginig ang boses ko. “Do you love your grandson?”

    Hindi siya nakasagot. Tanging galit lang sa mga mata ang ibinigay niya sa akin.

    “Do you really love me? Because if you love me, you would also care for my happiness…”

    Kitang kita ko ang pamumula ng kanyang mga mata. Hindi rin nagsalita si Katelyn.

    “But you don’t right? You’d sacrifice me para lang maging masaya si Katelyn.”
    “Mom, she’s comparing! Hindi siya tumatanaw ng utang na loob!” ani Katelyn na binalewala ko.
    “You would rather rip me into pieces just to make your other daughter whole! Kaya kung ganoon, mom. Kung ayaw mo pala akong pasayahin, bakit? Bakit mo pa sinusumbat sa akin ang pagiging pamilya natin? Why does it only apply to me, at bakit hindi sa inyo? Pamilya ko kayo! Pero bakit kung maka asta kayo parang hindi!?”

    Ngumiwi si mommy at umamba ng isa pang sampal pero sinangga ko na ang kanyang kamay. Lumayo ako at pinunasan ko ang aking mga luha.

    “Ginawa ko ang lahat para sayo! Niluwal kita dito sa mundong ito at hindi ka man lang naging masaya sa ginawa ko-“
    “Thank you for that! Thank you for bringing me into this world! I am in love with this world, kahit na gaano pa kasakit lahat ng pinagdaanan ko. I am still so in love with this life. And it’s because of my son… and his father! Kaya… if you’re asking me to give Logan up for Katelyn, a thousand times no for you!” matapang kong sinabi.

    Hindi ko alam saan pa ako humugot ng lakas. Panay na ang iyak ko ngunit ang boses ko ay buong buo parin.

    “I am in love with Logan Torrealba, my son’s father! And unless he wants to let go of us, ‘tsaka ko pag iisipan itong muli. Pero habang hindi niya kayo pipiliin, hinding hindi ko rin siya isusuko!”
    “Ang damot damot mo, Portia! You’ve always been like that ever since. Kaya ka hindi binibigyan ni mommy ng pansin kasi ang damot mo! You always love the spot light! You always want to be talked about! You always want the attention! No! You’re craving for it!” tumigil si Katelyn dahil sa sakit sa kanyang tiyan.
    “Yes, you are right. I craved for attention! I would always do because I never got it from the people I needed! Kaya ngayon, habang nasakin ang atensyon, hinding hindi ko ito isusuko!” sigaw ko.
    “Portia!” sigaw ni mommy dahil sa tono ko.
    “I hope this is the last time you’ll ask this, mom. Because the next time, I might stop forgiving,” sabi ko.

    Nalaglag ang panga ni mommy. Pinunasan ko ang aking luha. Kasabay ng pagbuhos ng panibagong luha ay bumukas ang pintuan. Nilingon ko kaagad iyon para makita kung sino. Galit na galit na mga mata ni Logan ang nasalubong ko. His eyes were piercing me. Agad kong pinalis ang luha ko.

    “Logan, hijo… andito ka pala!” ani mommy sabay panis na tawa.
    “Logan!” tawag ni Katelyn sa maligayang tono.

    Tumikhim ako at nag iwas ng tingin.

    “Maiwan ko muna kayo,” sabi ko sabay hakbang patungo sa pintuan.
    Lalagpasan ko na sana si Logan ngunit madiin niyang hinawakan ang aking braso. “Bakit ka umiiyak?”
    Hindi ako nagsalita. Hindi rin nakapagsalita si mommy at Katelyn. Sinubukan kong kumawala para makalabas doon.
    “Bakit ka… umiiyak?” mariin niyang tanong.
    Tumawa si mommy. “Logan, Portia’s just emotional over what happened.”
    Binalewala ni Logan ang sinabi ni mommy. Ramdam ko ang mas lalong pagdiin ng kanyang mga daliri sa aking braso. It’s hurting me. “Nasasaktan na ako, Logan. Bitiwan mo ako.”
    “No…” aniya.

  • Kabanata 60Open or Close

    Kabanata 60
    Your everything

    I give him this time. I give Katelyn this time to talk to Logan dahil pagkatapos nito, maaaring ipagdamot ko na siya ng husto. I don’t want this to happen but I also want to fight for us.

    “I said, no…” ulit ni Logan sa akin, pinipigilan ako sa paglabas.

    Nanghina ako kaya tumigil ako sa pagpiglas.

    “Care to explain to me why she’s crying?” mariing tanong ni Logan.
    “Logan, like what my mom told you, she’s just emotional.”

    Hindi nagsalita si Logan. Unti unting nanghina ang kanyang pagkakahawak sa akin. Makakawala na ako.

    “Please excuse us. I need to talk to Portia…”

    Napatingin ako kay Logan. Hinila niya ako palabas doon. Nakita kong nag uusap parin si Kier at ang ilang mga agents. Wala na si daddy doon. Hindi ko alam kung nasaan.

    “Let’s go…” ani Logan.

    Ang akala ko ay doon lamang kami mag uusap sa labas pero nagulat ako nang hinigit niya ako palayo roon.

    “We can talk here…” sabi ko nang hindi siya tumigil sa paglalakad.

    Bumaba kami sa palapag na iyon at hindi parin siya nagsasalita. Hinarap ko na siya. Hinawakan niya ang aking palapulsuhan.

    “We can talk here. Saan pa ba tayo mag uusap?” tanong ko.

    Hindi siya sumagot. His eyes were pitch black and he looks so torn and devastated.

    Nanlaki ang mata ko nang lumabas na kami ng ospital. Sinalubong kami ng kanyang mga bodyguards at agad niya akong ipinasok sa back seat ng sasakyan.

    “Logan, where are we going? You said we’ll talk!” sabi ko ngunit hindi siya umimik. Nanatiling galit ang kanyang mukha.

    Umandar ang sasakyan. Tahimik rin ang mga bodyguards. Tumahimik na lang ako at tumingin sa labas ng sasakyan.

    “Logan, where are we going?” ulit ko.

    Hindi parin siya nagsalita. Ako na lang ang nakahinuha kung saan kami patungo. Patungo kaming Bonifacio Global City. Hindi kalayuan. Akala ko patungo kami sa condo ko nang biglang lumiko ang sasakyan. Ang pamilyar na daan patungo sa kanyang condo ang tinahak nito.

    “Bakit tayo pupunta sa condo mo?” tanong ko ulit.
    “To talk about your god damn plan, of course…” mariin niyang sinabi.
    “Plan? What plan?” tanong ko.

    Tumigil ang sasakyan sa basement. Mabilis na lumabas si Logan, hawak hawak ang kamay ko. Hinigit niya ako patungo sa lift. Hindi ko parin maintindihan kung bakit namin kailangang magtungo sa condo niya para mag usap? Is he going to shout at me? Is that it?

    “Why are we here? What about the hospital!?” tanong ko ngunit umigting lamang ang kanyang panga. Ayaw akong sagutin.

    Tumigil ang lift sa tamang palapag. Hinigit niyang muli ako patungo sa kanyang unit. Gusto ko siyang murahin. Kung mag uusap lang pala kami, bakit pa namin kailangang mag punta sa kanyang condo.

    He swiped a card on his unit, pagkatapos ay nakapasok na kami.

    “Why are we here?” sigaw ko nang nakapasok na.

    Padabog niyang sinarado ang pintuan. Bahagya akong napatingin sa painting ko na naroon parin sa itaas ng kanyang sofa, tulad noon.

    “How dare you plan on leaving me, Portia Cecilia!” sigaw niya dahilan kung bakit ako natigilan at napatalon.

    Nagngingitngit siya sa galit. Pakiramdam ko ay hinding hindi niya ako mapapatawad. Malalaking hakbang ang kumain sa distansya namin at ang talim ng ipinukol niyang titig ay hindi ko kayang harapin.

    Kaonting atras lamang ang nagawa ko pero tinulak niya ako para macorner. Tiningala ko siya. He towered over me. Nangatog ang aking tuhod.

    “What do y-you mean?”

    Namumula ang kanyang mga mata. Kumislap ito sa nagbabadyang luha kahit na galit na galit siya.

    “Don’t you dare damn leave me again! Don’t you dare make decisions by yourself again! Stop it! Stop trying to leave me!” sigaw niya.
    “What?” sikmat ko. Hindi ko maintindihan kung saan nanggaling ang galit niya.

    Siniil niya ng halik ang aking labi. His mouth attacked me with so much hunger and frustration. I couldn’t contain it.

    “Stop it, Portia! I don’t want you to leave me again!” aniya sa isang masuyo at nagmamakaawang boses.

    His mouth attacked me again. I felt dizzy. Mahigpit niya akong niyakap. Ang isang kamay niya ay tinalunton ang aking braso pababa hanggang sa dinama niya ang aking pang upo.

    I gripped his shirt. I need to get a hold of myself. But my sense of control is rapidly vanishing. Lalo na nang inangat niya na ako. Pinalupot ko ang aking mga binti sa kanyang baywang. Pinalupot ko ang aking mga braso sa kanyang batok. Nagpatuloy siya sa pag atake sa aking labi. Slowly biting my lower lip.

    “You’re not going anywhere now…” aniya.

    Marahas niya akong binaba sa kanyang kama. Gumapang siya patungo sa akin at marahas ulit akong hinalikan.

    “I am not going to leave…” sabi ko nang tumigil siya para halikan ang aking leeg. Ang isang kamay niya ay unti unti nang hinuhubad ang aking damit.
    “Then why do you have a ticket to Los Angeles!?” sigaw niya at marahas na hinubad ang aking damit.

    Magsasalita na sana ako ngunit napaungol ako nang hinaplos niya ang aking mga yaman. I have longed for him for years and now it’s really happening. It’s happening again. I can’t believe that I want it so much!

    “Damn, I missed you! I missed you! I missed you so fucking much!” sabi niya.

    His mouth covered my breast. The other one caressed my pebbled tip. Mariin kong hinawakan ang kanyang buhok. Forcing him to do it. Wanting him to touch me more. Napaliyad ako sa klase klaseng sensasyong sa kanya ko lamang naramdaman.

    Tumigil siya at dinungaw ako. His eyes were full of burning passion, desire, and lust. Namungay ang aking mga mata. I want him so bad that I would probably faint.

    “In all those years you were with Clyde, was he able to touch you…” tinalunton niya ang umbok ng aking mga yaman pababa sa aking tiyan.

    Umiling ako. Hindi makapagsalita sa nanunuyong lalamunan.

    “What’s the ticket all about?” tanong niya.

    I can’t talk anymore but I forced myself.

    “Hindi ako kasama non. Si Kier lang ang aalis…” iyon lang ang nasabi ko.

    Kinagat niya ang kanyang labi. His hand slid inside my skirt. Uminit ang pisngi ko nang naramdaman kong nahawakan niya ako. My panties are soaking wet! Dammit!

    Pumungay ang mga mata niya. “Am I the only one who’s ever touched you then, Portia?” His tone was demanding.
    “Yes…” Sinabayan ko pa iyon ng tango.

    His fingers circled on my folds. The cloth felt rough for me. Gusto ko iyong tanggalin. Napapikit ako habang ginagawa niya iyon. Nang dumilat muli ako ay kitang kita ko ang seryosong paninitig niya sa akin. Dammit! What’s he doing to me?

    “Do you love me then?” tanong niya.
    “Yes…” sagot ko.

    He slid his fingers inside my panties. Napaungol ako ng malakas. I am far too gone. I am too lost. It’s always been like this with him.

    Sumulyap ako sa kanya at nakita kong nakatitig parin siya sa akin. His eyes were full of undeniable desire and it’s making me weak.

    “Say it properly…” aniya habang pumapasok sa loob ko.

    Sinasalubong ko ang bawat labas pasok ng kanyang daliri sa akin. I couldn’t even look at him straight. Pabalik balik ang pikit ko. And he was right there watching me, still fully clothed! Dammit!

    “I am in love with you Logan. I would never leave you again… Never… Never…” sabi ko ng may pagsusumamo at pagmamakaawa.

    His fingers moved faster. I moved faster too. Hindi na ako makadilat at hinahabol ko na ang aking hininga. He pushed it hard and fast until I was moaning in pleasure. Tumigil ang mundo ko nang unti unting tumibok at sumabog ang aking kaibuturan.

    Panting and sweating, I tried to open my eyes. Nakita ko siyang nakatitig parin sa akin pagkatapos ng nangyari. Binaba niya ang skirt ko at nagsimulang inatake ulit ang aking labi.

    I cried out in his mouth. Unti unting nabubuo muli ang aking sarili pagkatapos ng ginawa niya sa akin kanina. His hands covered my breast as he slowly kissed my jaw. I gave him access to my neck. He kissed me there. Showering me with tickling and hot kisses. Kinagat ko ang labi ko.

    “I so wanted to take you like this. I waited for this. I broke myself waiting for this, Portia. I can’t lose you again. I can’t afford it…” aniya.

    Dinungaw ko siya habang pababa na ang kanyang halik. His hot and wet kisses covered my breast until we were both panting. Tumigil siya para maghubad ng button down shirt. Tiningala ko siya habang ginagawa niya iyon. Hindi na ako nakapaghintay. Bahagya akong bumangon at tinulungan siya sa kanyang sinturon. Marahas niyang hinubad ito sa aking harap.

    His maleness made me throb with unbearable need. Tinulak niya ako para mahiga ulit ngunit pinigilan ko siya. I gripped his manhood tightly. Tiningnan ko siya habang unti unting ginagalaw ang aking mga kamay. Tumingala siya at pumikit. I kissed his peak. He groaned and pushed me back on the bed.

    Hindi pa ako nakakahinga ng maayos ay napasigaw at iyak na ako. He entered me roughly like he wanted so bad to do it so many times. He kissed me hungrily and I accepted it without restraint. He was thrusting between my legs, hard and real fast. Hindi na ako makahalik ng maayos dahil naghihisterya na ako sa kanyang ginagawa. His arousal rolled back and forth harder and rougher between my legs. It’s rubbing my swollen and throbbing flesh.

    “Dammit!” aniya sabay patuloy.

    Kinagat ko ang labi ko nang naramdaman ang pagyanig ng aking mundo. My whole body shook intensely. I came over and over again and I felt him too. I felt the heat that gushed in between me. His body convulsed and he whispered my name.

    Niyakap niya ako ng mahigpit habang ako’y nanghihina ng sobra.

    “I want you and our son in my life. Please, marry me…” aniya at hinalikan ang aking balikat. Hinihingal pa siya sa nangyari.
    Ang antok kong mga mata ay pilit kong dinilat para makapag usap kami. “You don’t have to do this. If you’re just doing this because we have Beau, then-“
    He kissed me again roughly this time. Tila ba pinaparamdam niya sa akin ang kanyang galit. “I am in love with you, Portia. It’s only you for so many years. And it would stay that way I am sure. I am marrying you because I am in love with you. So much…”
    Tumango ako, naiiyak. I was just giving him his right to decide. Iyong wala siyang responsibilidad. Iyong hindi niya ako pipiliin dahil lang sa responsibilidad.
    “Hey… look at me…” aniya sabay tingin sa akin.

    I can feel his arousal once again. Kinagat ko ang labi ko.

    “I’m not going to marry you because of the responsibility, Portia. I’m marrying you because I love only you. And I love our son. I love him so much. Thank you for bringing him to this world. You two are my happiness.”

    Tumango akong muli. Hindi makapagsalita dahil barado na ang lalamunan ko.

    “Now, tell me… Ano ang dahilan ng pag iyak mo kanina?”

    Nagulat ako sa tanong niya. Hindi ako kumibo.

    “Anong sinabi ng mommy at kapatid mo sayo?” He asked in a tone full of frustration. “I am sorry for trying to get some information about you through your mother and sister. Porsh, I haven’t forgotten anything. The way they told me you’re probably married to Clyde. The way they treat you, hindi ko nakakalimutan. Tandaan mo ito, ang lahat ng ito ay para sa’yo. I respect Tita Carina because she brought you to this world. But if they’ll try to tear us apart, Porsh, then we’re not going to see them again. Kahit na mahal mo pa sila.”

    Nagulat ako sa kanyang sinabi.

    “They can’t tear us apart…” sabi ko sa nangingig na boses.

    His arousal was full blast now. Kinagat niya ang pang ibabang labi niya at binasak ang kanyang mukha sa aking balikat. His hot breath filled my collarbones.

    He kissed my collarbones. “Stop trembling. Don’t be scared. I’ll be your family from now on. I’ll be the father of our children. I will be your husband and lover. I will be your everything, Porsh. You won’t need anything else because you have me. I promise you that, okay?”

    Tiningnan niya ako at muli ay hinalikan.

  • WakasOpen or Close

    Wakas

    When I saw her bleed, gusto kong tumakbo patungo sa kanya.

    “Logan!” sigaw ni Ben nang umamba akong tatayo.

    Dumapa akong muli at naramdaman ang sakit sa aking braso.

    “Dammit!” sigaw ko sabay paputok sa nagpaputok sa akin.

    Natumba siya. I shot his head and probably it killed him. Hindi makita ang kanilang mga mukha dahil may face mask halos lahat sa kanila. Nanlamig ang aking sikmura. These are men my dad trained. Kilala ko ang mga namaril at paniguradong kilala ko kung sino iyong natumba ko kanina.

    That didn’t stop me though. Mas lalo akong namaril. Portia is down because of this. Kung may mangyaring masama sa kanya, hindi ko mapapatawad ang sarili ko.

    “Logan, may tama ka!” sigaw ni Ben.

    Alam ko. Sa braso ako natamaan kanina but that didn’t stop me. Sumunod ako sa mga naunang tauhan at namaril. Kitang kita ko ang pagtakas ng iilang natitira. Marami sila but they got out numbered. Maraming mga bodyguards ang daddy ni Portia, isa pa, marami din akong dala.

    “Patay si Hans!” Pumikit ng mariin ang isa sa mga dala kong body guards.

    Mas lalo akong nanlamig. These are the men my dad trained. I grew up with them. And I killed them too.

    Dumating ang mga pulis. I need explanation. I need to know why they did it. Ano ang dahilan kung bakit sila nagtraydor sa aking ama at sa akin. Tahimik na umiiyak ang iilang mg agents. Sumakay ako sa van na sinakyan ng mga tauhan ko. Tiningnan ko ang braso ko. I’m bleeding but I don’t care. Mas namroblema ako sa kalagayan ni Portia. Dammit!

    “Saang ospital ba dinala ang anak ni Mr. Ignacio?” tanong ko.

    Ngumiwi ako sa sakit sa aking braso. I dismantled the gun I used. Umiling si Ben sa akin habang tinitingnan ang ginagawa ko.

    “Hindi pa alam. Kailangan ka rin naming dalhin sa pinakamalapit na ospital. Isa pa, may mga sugatan sa mga agent, Logan. Natamaan si Xandro sa dibdib. Nauna na siya sa van!”
    “Ano? Walang nanatili para proteksyon sa mga Ignacio?” pasigaw kong nasabi.
    “Naroon na ang mga police. Si Cain at Daniel ang naiwan para kausapin ang mga police.”

    Gusto kong magmura. Marami akong nakitang tauhan namin kanina na namamaril sa mga naroon.

    “The theory’s right. They are planning an ambush!” ani Ben habang nagmamaneho.

    Pinunit ko ang aking puting long sleeve para makita kung gaano kasama ang tama ng bala. Noong una, akala ko daplis lamang iyon pero sa sakit na nararamdaman ko, tingin ko ay may nakabaon.

    “The guns used were from Trion, Logan! Sinu-sino ang nakita ninyo kanina? Nakita ko si Hans!”

    Ang totoo, nagkaroon na kami ng espekulasyon na one of these days, aatake sina Marina. I know she’s still not over her mother’s death. Kahit ako mismo ay hindi parin nakakalimutan ang nangyari noon but I never want to dwell on revenge.

    “I saw Harris,” sabi ko at nagtiim bagang.

    Harris is one of our best agents. Beterano, kung baga. Mas matanda siya ng ilang taon sa akin at tinuring ko siyang tunay na kapamilya. Siya ang nagturo sa akin kung paano umasinta noon at hindi ako makapaniwalang isa siya ngayon sa nagtraydor!

    Alam namin na may planong ambush sina Marina. The last time we talked, I told her to back off and stop attacking the Ignacios. It’s been years for God’s sake!

    “Ano, Logan? You are damn falling for that Ignacio, right? That’s why you don’t want this to happen anymore!” angil niya sa akin.
    “There’s no use, Marina! Kahit na makaganti ka, hindi maibabalik niyan ang buhay ng ating mga ina! It’s a waste of time and energy! It’s a waste of life!”
    Nanlaki ang mga mata niya sa akin. “No, really. You are falling for the girl!” she spat.

    Hindi na kami magkasundo. Kaya pinabantayan ko siya. Hindi nga lang ako nagkaroon ng mga tamang impormasyon dahil ang nagbabantay mismo ay nagtraydor! And I killed Hans on that battlefield!

    Nakarating na ang van namin sa ospital. Nauna na sila para magpagamot. Dapat lang dahil maaaring may kritikal sa kanila dahil sa mga tama kanina. Nagpagamot din ako ng sugat. Inoperahan ako para makuha ang bala sa aking braso. And the whole time the doctor’s operating me I can’t help but think about Portia. May tama siya, for God’s sake and I don’t know where she is!

    Nang naging matagumpay ang operasyon ay sa isang room ako pinatulog. Though, I didn’t want to sleep, it was necessary.

    Nagising ako ng madaling araw. Naabutan kong naroon si Daddy at Ben sa aking kwarto, tahimik na nag uusap.

    “Dad!” bumangon kaagad ako.

    Masakit pa ang braso ko pero kaya ko nang bumangon. I don’t need to stay here. I need to do something.

    “Logan, huwag ka masyadong gumalaw…” Dumiretso si daddy sa aking gilid.

    Inalalayan niya ako kaya hinawi ko ang kamay niya. I don’t need his help. I can do it. Napadaing ako sa sakit na naramdaman ko sa aking dibdib.

    “Duguan ka rin sa dibdib kaya may bandage diyan,” ani Ben at dinungaw ako.
    “How’s the Ignacios? Aling ospital sila napunta, Ben can you look for them!?” sabi ko.

    Nagkatinginan si daddy at Ben. Halos sumigaw ako ng isang mura. Hindi ba ako narinig ng isang ito?

    “The Ignacios issued a Temporary Restraining Order. Hindi makakalapit ang kahit sinong agent ng Trion sa mga Ignacio.”
    “Then huwag kang magpakilala bilang tauhan! Just go there and see if she’s okay!”
    Huminga ng malalim si daddy. “I need Ben with me. Let’s ask Boris since bago lamang siya at hindi pa gaanong kilala. Ben, puntahan mo sa labas si Boris…” ani daddy.

    Huminga ako ng malalim at sinubukang tumayo. Mahapdi ang lahat ng sugat ko. May mga tubo pang nakakabit sa akin. Agad kong hinawi ang mga iyon. I don’t need it!

    “What the hell happened?” tanong ko.
    “I am sorry, Logan but your speculations were true. Wala tayong naging alam kung kailan at saan sila aatake dahil si Harris mismo ay miyembro ng mga-“
    “Bakit sila nagtraydor? Dad? Dammit, what happened to them?”
    Pumikit ng mariin si daddy. I know that he’s also going through so much pain right now. He treated them as his own son at ngayon ay sila pa mismo ang namaril sa amin?
    “You know Harris liked Marina, right?”
    “Fuck that!” sigaw ko.
    “Son, and the rest were blinded by their loyalty to Harris. And of course, the extra money. Hindi nila alam na magkakaganito. According to Ray-“
    “What?” Nanlaki ang mga mata ko. “Pati si Ray, naroon?”
    “Yes. Isa siya sa mga nakatakas at nahuli rin agad. Marami pa sila, Logan. Almost half of our men were involved. And were on Marina’s side.”
    “What the hell? What happened?” Hindi ko na maintindihan ang nangyayari.

    I can’t believe this men were capable of that!

    “Their loyalty to Harris is to blame. Son, I am sorry at hindi ko sila napanatiling tapat sa akin. The attention they want was given to them by Harris kaya nagkaganito-“
    “This is not the time for blaming! I need their names! Dad!” pawis na ako sa pagiging frustrated.

    Bumukas muli ang pintuan ng room at pumasok si Ben. Kitang kita ko sa kanyang ekspresyon ang takot.

    “May NBI sa labas,” ani Ben.
    “Make them wait! Let’s talk first!” utos ni daddy. “I need to assemble the remaining agents. They need more training-“
    “Kaonti na lang tayo, General,” ani Ben.
    “I don’t care!” sigaw ni daddy. “Hindi bale na ang kaonti, ang importante ay wala nang mag tatraydor!”

    All our other agents were invited in my room. Panay ang tingin ko sa pintuan para makita kung nakarating na ba si Boris at baka may balita pero hindi pa.

    “Ligtas naman daw ang mga Ignacio. Namatayan sila ng bodyguards,” ani Ben.
    “Ligtas si Portia?”
    Tumango si Ben. Nagtataka ang kanyang ekspresyon.

    “General, the men outside wants to investigate. Ang mga armas na nakuha sa mga namaril ay galing sa Trion. The Ignacios will file a case too.”
    Tumango si daddy. “I am gonna face them. Kung kaso, edi kaso! Ang importante, hindi tayo ang may gawa-“
    “Hindi po ikaw ang nagdadala ng pangalan ng Trion. It’s Logan, General…”

    Umigting ang aking bagang. Tama si daddy, kung kaso edi haharapin ko iyon. I know Portia’s dad think that we are to blame. Hindi ko siya masisisi dahil mga tauhan namin ang naroon but I need to voice out too. We were betrayed and that’s the truth!

    Inimbestigahan ako sa sumunod na araw. I told them nothing but the truth but the case was still on. Kailangan kong sumama sa presinto para doon magpaliwanag. Dad seeked for help and I felt helpless! Wala akong magawa.

    “It’s multiple counts of frustrated murder. Pati ang pagkamatay ng mga tauhan nila ay sa’yo kinaso. Logan, you are still recovering. I suggest we should tell the media and the court that I’m the head of Trion for that operation…”
    “Are you kidding me, dad? Hindi ka head ng Trion dahil walang operasyong naganap! Kapag sinabi mo iyan, para na ring inamin mo na tayo nga ang may gawa noon! No! No! I am not going to say that! I will never do that, dammit!”

    Sa sobrang frustration at galit ko ay binato ko sa dingding ang baso ng tubig sa aking gilid. Parang kulog ang tunog ng pagkakabasag ng basong tinapon ko.

    Bumukas agad ang pintuan at nagpakita doon ang iilang police na nagbabantay sa labas ng aking room. Fuck it!

    I will never hurt Portia! I will never do that!

    “Anong nangyayari dito?” tanong ng police.
    “Wala…” sagot ni daddy. “Nag uusap lang kami.”
    “Kung magpapatuloy ang ganito, mapipilitan kaming isama siya sa presinto. Itatawag namin ito sa kataas taasan-“
    “Then I’m willing to go with you!” Dammit if they want me jailed, then I’ll do it. Pero hinding hindi nila maipapanalo ang kaso!
    “We’re bailing out. Habang di pa napapatunayan at habang hindi pa gumagaling ang anak ko. We’ll wait for out lawyer!” ani daddy.

    I feel so damn desperate and helpless. Umalis ang mga police at mas lalo lamang akong nagalit. Dumating si Ben kasama si Boris. Madilim ang ekspresyon ni Boris habang tinitingnan niya ako.

    “Papunta na dito si Attorney Pascual,” ani Ben. “Nandito si Boris para sa balita tungkol sa mga Ignacio…” sabay tingin niya sa akin.
    “Anong nangyari?” tanong ko.
    “They issued some statements from the victims. Kasali doon ang anak nilang babae, iyong nabaril.”
    “Anong statement?” tanong ko.
    “Na ang Trion ang may kagagawan sa lahat ng ito. Na may kilala siyang taga Trion at kilala niya ang Head nito. I am not sure but the statements were forwarded to their lawyer and to Attorney Pascual. Nasa kanya ang buong detalye tungkol doon,” ani Boris.

    Halu halong emosyon ang naramdaman ko. Gusto kong mambasag o mangwasak ng gamit. How could Portia think so ill of me? I can’t blame her, though. Totoong may kinalaman ang Trion doon. Dammit, papatayin ko ang mga nagtraydor!

    “And she’s leaving too. For her safety, she’ll leave with her… I don’t know… boyfriend? Iyong si Clyde-“
    “That’s not her boyfriend.” Pumikit ako ng mariin.

    Pagkatapos ng lahat ng ito, hahanapin ko siya kung saan man siya nagtatago. Huwag kang matakot sa akin, Porsh. I am not going to hurt you. I can never hurt you. I would never let anybody hurt you. Never.

    The situation frustrated me more. Lalo na noong nabasa ko iyong statement na pinirmahan ni Portia. Logan Torrealba could be the mastermind of the ambush. He’s the head of Trion and the men involved were his men.

    “Why is this case non bailable?” sigaw ni daddy sa galit.
    “Armando, it’s the judge’s orders,”
    “Walang ebidensya sa lahat ng mga sinasabi nila! Hindi pa napapatunayan na si Logan ang may gawa-“
    “At wala ring ebidensyang hindi siya. Armando, the bullets were clearly from Trion. The men too were from Trion. Sila mismo ang nagsabi niyan at kayo mismo ay umamin na taga Trion nga sila-“
    “We were damn betrayed by Senator Fuentes!” sigaw ni daddy.

    Hindi na ako makapagsalita. All I think about is Portia’s statements. One day, I am going to prove to you that I can never do that.

    “Iyon dapat ang lumabas!” ani daddy.
    “Iyon dapat pero walang ebidensya! Kahit ang mga nahuling mga tauhan ay tinuturo kayo! All we can do now is abide the law. Sumunod sa due process para hindi mas lalong mag init ang kanilang mga ulo while we’re waiting for the evidences!”
    “Who’s the judge?” tanong ko.
    “Judge Cayetano… Wala tayong magagawa, Logan, magaling ang ebidensya nila but yes we are going to claim that you are betrayed.”

    Pumikit ako ng mariin. Paano kami papaniwalaan kung mismong ang nahuling tauhan ay ituturo ako?

    And yes, like what the Ignacios want. Pinakulong ako. I spent the whole two months in the regular prison. I can’t believe it. At habang nasa loob ako ng mga rehas ay wala akong maisip kundi ang nangyari sa amin ni Portia. I know she’s out of the country but I’m hoping she’ll visit. I’ve not been a total asshole in our entire relationship, dammit! Pinadama ko sa kanya lahat ng gusto kong maramdaman niya sa akin.

    Pumikit ako habang inaalala ang unang gabi naming dalawa. It sent shiver down my spine. Madalim sa loob ng bar. Nasa taas ako noon at siya naman ay sumasayaw sa baba. Litaw na litaw ang kanyang ganda habang nakapikit siya at pinapasadahan ng mga daliri ang kanyang buhok.

    “Watching someone?” tanong ni Anjo, ang kaibigan kong may ari ng bar.

    Uminom ako ng scotch. This night, I am really going to go up to her. Damn her long legs, damn her silky hair, damn her perfectly narrowed nose, and damn her plump lips. Ano kaya ang pakiramdam pag hinahalikan siya? Will it be as soft as it looks?

    “Who’s that girl? Iyong sumasayaw sa gitna at nakapikit?” tanong ko kay Anjo.
    “Ah… Si Porsh?” ani Anjo. “Naku, pare, may boyfriend iyan…”

    Damn the hell I care about her boyfriend. I just want a taste of her lips.

    “Pero kawawa ‘yan kasi niloloko ng boyfriend niya. Baka nandito na naman ‘yan ngayon kasi ang alam ko, nahuli na naman na may iba…”

    Hindi ako kumibo. Men. Though I am guilty of not being able to sty committed, I can’t believe a girl like her is putting up with men like that.

    “Hindi pa ba nag bibreak?” tanong ko.
    “Hindi e, pre. Martyr ‘yan. Panigurado di ka papansinin niyan. Loyal ‘yan sa boyfriend.” Humalakhak si Anjo.
    “What’s her real name?” tanong ko.
    “Portia Cecilia Ignacio…”

    Napatingin ako kay Anjo. It’s been three years since that ambush. Totoong gusto kong maghiganti para sa aking ina pero ang paghihiganti ko ay irereserba ko sa mga taong may sala.

    “Ignacio? She’s the daughter of Leoncio Ignacio?” tanong ko.
    “Yup. Anak sa labas to be exact. Kaya mukhang napapabayaan, e. You like her?” tanong ni Anjo.

    Hindi na ako umimik. Bumaba na ako habang umiinom ng scotch. Nang may waiter na may dalang tray akong nakita ay nilapag ko doon ang aking inumin bago ko siya nilapitan.

    Hinawakan ko ang kanyang baywang. Her skin was soft and dammit I am already turned on that fast.

    Alam kong nararamdaman niya na ako sa kanyang likod kaya mas lalo lang umindayog. Umikot siya at hinarap ako. Dilat na siya ngayon. Umawang ang kanyang labi kaya umigting ang aking bagang. Dammit, she’s going to slap me hard if I try to kiss her right now. But her damn lips looked so delicious!

    Hinaplos ko siya sa kanyang baywang. Ramdam ko ang bahagya niyang pagkakagulat. Mas lalong dumilat ang kanyang mga mata. Para bang hindi siya sanay sa ganito.

    May boyfriend na siya, hindi ba? She’s probably not a virgin anymore but hell I can deal with that. I wonder if she’s wild in bed. Tiningnan ko ang balakang niya at tumaas ulit ang tingin ko sa kanyang labi. Kinagat niya iyon. I can’t do this. I need to be alone with her. I need to taste her so bad.

    Hindi pa ako kailanman naging ganito kabilis sa babae. Normally it takes time for me to get turned on but this girl is too hot. I couldn’t wait to feel her skin. I can’t wait to kiss every inch of her. I can’t wait to hear her moaning and whimpering. I want her panting and sweating under me. Images of her sweat in between her collarbones made me dizzy. Tangina, Logan, get a hold of yourself. You can’t explode this early just yet!

    And when I laid my hands on her, hindi na iyon ang iniisip ko. I want her to moan in pleasure. I want her to whimper and moan in pleasure under me.

    “Logan, we need help. Kakausapin natin si Judge Cayetano. Isa pa, ang kanyang pamangkin ay tinulungan mo raw sa isang exhibit. Do you know Katelyn Cayetano. And it’s a coincidence that she’s Portia’s half sister!” ani Attorney.

    Nanlaki ang mga mata ko. Nailipat na ako sa mas komportableng lugar pero may rehas parin. Trion is impaired. Habang may kaso, hindi ito pinayagang mag operate. I sent an amateur to the U.S. in search for Portia. Iyong hindi na deklara na miyembro ng Trion dahil lahat ng miyembro ng Trion, hindi makakalabas ng bansa.

    “Yes, I know the girl…” sabi ko nang naalala. “Fine.”

    I didn’t want their help but I need it. Malapit din sila kay Portia kaya mas maganda kung sa kanila mismo manggaling ang mga impormasyon.

    Isang bagsakang kumulog sa aking silid dahil sa pag tapon ko sa mga kubyertos na naroon. Napatayo ang batang agent na nagbalita sa akin tungkol kay Portia.

    “Sir, nakita ko silang m-magkasama ni Clyde Prieto habang namamasyal. Magkahawak kamay sila noon. Hindi ko alam kung ano talaga dahil kahit sa ibang bansa, mahigpit parin ang seguridad sa kanya-“
    “Alamin mo!” nanggagalaiti kong sigaw.

    Nadatnan na kami nina Rage, Brandon, at daddy. Ikinagulat nila ang pagsabog ng mga kubyertos.

    “Have you lost your mind, Logan? Hindi makakalapit iyan dahil maigting ang seguridad kay Portia! Tumigil ka na! All we need now is to concentrate on your case! Ang mabuti pa, magtanong ka sa kanyang ina!”

    Hindi ako makapagsalita sa galit. Pumikit ako at tumalikod. I don’t need them right now.

    “Logan, sa oras na malamang pinapasundan mo si Portia, mas lalo ka lang madidiin. Maybe we should concentrate on the case so-“
    Pinutol ko si Brandon. “Wait till I get out of this prison! At ano? Pagkalabas ko baka iniwan niya na ako!” Fuck, I can hear the deafening frustration in my voice. I have completely lost my mind.
    “Hindi ka basta bastang makakalapit sa kanya. She’s probably angry at you now. May statement siya, hindi ba? And her family made sure that none of us can reach her too. Our companies are brothers so-“
    “I need her to know what’s going on! This could stop her from concluding that I’m a bad person!”
    “She already concluded, kung hindi mo alam!” sigaw ni Brandon. “May statement siya-“
    “Minanipula lang siguro siya ng kanyang ama! Dammit, Brandon! Huwag mong pangunahan si Portia!” umamba ako ng suntok sa kanya.

    Umatras siya at umiling. Pumagitna si Rage sa aming dalawa.

    “We’ll do what we can do-“
    “Do whatever you can do, Rage!” sigaw ko. “Magkahawak kamay na ulit sila ng boyfriend niyang manloloko. My men told me, by the way. And what’s next? They’ll get married? Well, that’s fucking fine. May divorce sa ibang bansa. Pagbalik niya dito, sisiguraduhin kong gugustuhin niyang tumakbo pabalik sa akin.”
    “Dammit, Logan! Concentrate on your case para pag natapos ang lahat ng tanginang ito, ikaw mismo ang pupunta sa ibang bansa para kunin siya!” sigaw ni Brandon.

    But then her mother told me she’s married to Clyde. Pakiramdam ko ay nawalan ako ng lakas. I comforted myself through her probable divorce pero ang tanong, babalik pa kaya iyon dito?

    Every night, I dream of her lips on someone elses lips. Pakiramdam ko ay pinapatay ako sa sakit. Ang mga hita niyang nakapalupot sa iba. Ang paghingal niyang gawa ng iba. I lost my mind thinking about it.

    “Logan, huwag mo nang isipin si Portia. She’s happy now. You should be happy too. What happened to the playboy I know?” Katelyn smiled at me. Her lips resembled Portia’s.

    It’s a total asshole move to get along with her sister. Hindi niya iyon magugustuhan but fuck it, does she even bother? Ni hindi na nga niya suguro ako iniisip ngayon? She’s married! She’s vowed with someone else and I still can’t believe it.

    Ang labing isang taon sa kulungan ay nagpabago sa akin. I can’t believe that in a span of 1 year, maraming nagbago sa akin.

    Portia taught me to see the good things in all people. Na lahat ay may kakayahang manakit at may kakayahan ding maging mabait. That is why she still appreciate her parents despite of how they treat her. Dahil alam niyang kahit na ganoon sila, they still care for her in some ways.

    Portia taught me about how shallow revenge is. Hindi maibabalik ng paghihiganti ang mga nawasak na.

    Portia taught me about sacrifice. You hurt for the people you love.

    And damn it, Portia taught me how to love. Tinuruan niya akong magmahal ng hindi nanghihingi ng kapalit. Pero bakit itong pagmamahal ko sa kanya, nangangailangan ng kapalit? Thinking about her not loving me in return can hurt me beyond fucking repair. Pakiramdam ko kapag hindi ko siya maramdaman ulit, I would bleed to death.

    Her love soothed me from the monsters and demons that haunted me. She tamed me through her lips and her eyes.

    She’s married to Clyde Prieto. And the only thing that stopped me from completely going crazy is the news that she’ll be in Manila soon.

    “Umalis si Portia,” anang isang agent ko nang kinatok ko ang kanyang unit.
    “Ha? Nasaan?” tanong ko.
    “Nag jogging yata. Kasama niya naman ang dalawa.”

    Napaisip ako. Pupuntahan ko ba si Portia o maghihintay dito? Kung pupuntahan ko siya, baka hindi ko rin mahanap. Ang laki ng Bonifacio High Street. But I can text the agents and ask them.

    Nagulat ako nang bumukas ang pintuan ng silid.

    “Sino ‘yan?”

    Isang hindi ko kilalang babae ang bumukas noon. Kung hindi lang malaki ang tiwala ko sa aking mga tauhan ay sasabihin ko nang namali kami ng unit. But I can’t be mistaken, this is Portia’s home. Bakit may isang babae dito?

    “Nakalimutan kong sabihin. May kasambahay siya. Siya ang naiwan dito…” sabi ng tauhan.
    Huminga ako ng malalim. “I’m Logan Torrealba. Kaibigan…” dammit, kailan ba iyan magbabago? “ako ni Portia.”
    Kinagat niya ang kanyang labi. Her heavy lidded eyes told me she’s comfortable. “Hindi po nag expect si Ma’am ng bisita ngayon, e.”
    “Hindi ko naman sinabi na pupunta ako. Sosorpresahin ko siya…” aniya.

    Tumingin siya sa loob bago binuksan ng malaki ang pintuan. Indeed it’s Portia’s unit. Pareho parin ang istilo ng room, nag iba nga lang ng mga furniture.

    “Naglilinis pa po ako, sir. Pasensya na po… Upo po muna kayo dito sa sofa. Anong gusto ninyo, tubig, kape, juice, tsaa, tsokolate, o gatas?”

    May dala siyang mop at hinihigit niya iyon patungo sa kabilang corner ng unit. Umupo ako sa sofa. I made myself comfortable there. Imagine how will Portia react if she saw me right here?

    “I’m fine with water,” sabi ko.
    “Sige, saglit lang po.”

    Umalis ang kasambahay patungong kusina. I turned the TV on. Cartoon Network ang unang palabas na aking nakita.

    Bumalik ang kasambahay at nilapag ang tubig sa coffee table.

    “Saglit po ulit, sir…” aniya at may kinuhang mat.

    Nilagay niya iyon sa gilid ng TV. What is this, she’s going to sleep or exercise? Tumingin ang kasambahay sa relo.

    “Ganito ba lagi si Portia araw-araw? I mean does she jog at this hour? At anong oras naman siyang bumabalik?”
    “Usually sir mga alas nuwebe nakabalik na si Ma’am. Oo, madalas talaga iyong nag jo-jogging.”

    Bakit di na lang siya bumili ng treadmill? Oh well, she probably wants to see some things.

    “Baka mas maaga iyon ngayon kasi bumili ng pagkain para kay Beau…”

    Nanatili ang mga mata ko sa kasambahay. Who’s Beau?

    “Saglit lang po ulit, sir…” Ngumisi siya at dumaan sa harapan ko.

    Bahagya siyang tumakbo at dumiretso sa isang silid na wala namang tao noon. Siguro ay diyan siya natutulog? But Portia’s unit has a maid quarter.

    Pagkatapos ng ilang sandali ay lumabas na siya na may kargang bata. He’s a boy and his hair is kind of messy. Nagkakamot sa ulo ang batang mukhang dalawang taong gulang na.

    “Where’s mommy…” aniya habang nilalapag siya ng kasambahay sa mat. “I don’t!” sigaw ng bata sabay amba ng iyak.
    “O? Saan mo gusto? Where do you want?” napatingin ang kasambahay sa bata.

    Tinuro ako ng bata. Ngumisi ang kasambahay.

    “Oh? You want couch! Okay couch!” sabay diretso niya sa aking tabi.

    Unti unti akong nanlamig. Mommy? Kaninong anak ito? Kaninong… kaninong anak ito?

    “Anong pangalan mo?” napatanong ako sa kasambahay.
    “Mary po… Hehe.”

    Nilapag niya ang bata sa tabi ko. Tiningnan ako ng mabuti ng bata. Tila ba nagulat dahil sa presensya ko. I stared back at him. Parang kinukurot ang aking puso. I feel like I’m staring at someone very familiar to me.

    “Mary, kaninong anak ito?” tanong ko.

    Ngumuso ang bata. His lips resembled someone’s… dammit!

    “Kay Ma’am po. Bakit?”

    Fuck! Kay Portia! How… What the hell I didn’t know! May anak siya and… dammit!

    “Hi big boy, what’s your name?” tanong ko nangingiti habang tinititigan ang mga mata ng bata.

    Nakatitig parin siya sa akin. His eyes were the color of mine. I suddenly remembered Portia’s painting.

    “Beau mon Ams Inatio…” sagot niya.

    Nanginig ang labi ko. Hindi ko sigurado ang pangalan niya pero hindi iba ang kanyang apelyido. Ignacio!

    “How old are you?” nanginig ang boses ko.

    Hindi siya sumagot. Ipinakita niya lang ang kanyang dalawang daliri.

    “Beau! Hindi pa! Next month pa uy!” ani Mary.

    Dammit! He’s almost two. Portia left me almost three years ago.

    “My toys?” ani Beau sa akin.

    Toys? What do you want, big boy? I can buy you anything!

    “Cars!” aniya sabay turo sa isang basket ng mga sasakyan.
    “Wait lang po, senyorito…” Tumawa si Mary at nilapag sa baba ang mga basket. “Sabi ni mommy mo huwag sa couch. Sa mat lang…” Tumunog ang isang cellphone dahilan kung bakit napatakbo si Mary sa kusina.

    Umismid ang bata sa akin. Napapikit ako sa nakitang ekspresyon niya. He resembled me. He looked like me. Lalo na noong bata pa ako. Dammit. Kinagat ko ang labi ko at dumilat muli. Nakanguso siya habang tinitingnan ako. Nangilid ang maiinit kong luha. Suminghot ako at lumuhod sa sofa para maharap siya ng maayos.

    “Hey, big boy… I love your mommy so much…” sabi ko.

    Kumunot ang noo niya sa akin. Ang isang kamay niya ay sinubukang abutin ang aking mukha. Hinawakan ko iyon at iginiya sa aking mukha. He smelled powder and milk. Hinalikan ko ang kanyang maliliit na daliri.

    This is my son. This boy is my son. Bakit nilihim ni Portia sa akin ito? What happened? Bakit hanggang ngayon ay hindi niya pa sinasabi? Pinipiga ang puso ko habang iniisip na hindi ko alam. Hindi ko alam na nabuntis siya. Dapat ay naroon ako, inaalagaan siya habang nagbubuntis! Hindi ko alam kung paano niya ito pinanganak! His first months? Pinatulog ba siya ng aming anak noong baby pa lang ito? His first birthday? His first everything.

    Dalawang kamay niya na ang inabot sa akin. I let him touch me. We look so alike.

    “I love mommy…” aniya.
    “Mas mahal ko ang mommy mo, I’m sure of that…” Tumawa ako may kaonting luha sa gilid ng aking mga mata.
    “No! I love mommy!” sigaw niya.

    Ngumisi ako. You do, I’m sure of that. Every part of me loves your mom. You’re a part of me so I’m sure you love her so much!

    Nanginig ang labi ko habang nginingitian ang bata.

    “Play!” aniya sabay turo sa sasakyan.

    Suminghap ako at tumango. Dammit, Portia. You are not going to leave me now, I’ll make sure of that! I’ll make fucking sure of that. You are tied to me. Like how I am part of our son’s life!

    “Logan…” she cried my name again.

    My movement became faster, harder, deeper, and more intense. Hinawakan ko ng mabuti ang kanyang binti at inayos sa pagkakapalupot nito sa aking baywang. She clutched the bed sheets tightly. Kinagat niya ang kanyang labi at nang pinakawalan niya iyon ay ramdam na ramdam ko ang kanyang panghihina. Her body convulsed over me. I can feel her intensity. That’s it, Porsh. I am the only one who can do that to you. I am the only man who can ever make you feel that way.

    Nilapat ko ang aking labi sa kanya. She couldn’t kiss me back. She’s drained because of what happened and I can’t help but smile.

    “Logan,” she called me again and kissed me back.

    I filled him harder and faster again. I filled her to the brim, forcefully and frantically. Her hot and wet insides made me mad. Naramdaman ko ang pag angat ng lahat ng sensasyong naramdaman ko.

    My body convulsed. I poured out all my frustrations, my longing, my love inside of her. Dahil hindi ko na iyon kayang kimkimin. I love every bit of her and I need her in all my frigging lifetimes.

    Niyakap ko siya nang naging normal na ang aking heartbeat. Nagpatuloy ang paghingal ko. Humiga ako sa kanyang tabi at patuloy siyang niyayakap. Beads of her sweat caressed my skin. Napangiti ako. That’s for you, Portia.

    “I love you Portia Cecilia. I’m gonna change your name and our son’s name…” sabi ko.

    Tumango siya. Nilingon niya ako. Ngumuso ako. Something’s on my mind before we got here.

    “Are you on the pill?” tanong ko.
    Nakatitig lamang siya sa akin, sinagot ako ng tanong rin. “Bakit? Ayaw mo ng isa pang anak?”
    Mas lalo ko siyang niyakap. “I want five sons and five daughters, Porsh. But right now, I need a year or so. I want my whole attention for our first born. Ni hindi ko pa siya nakakasama ng isang linggo.”

    Hinalikan ko siya sa pisngi. Nagtagal ang aking labi doon. Ngumisi siya kaya tinanggal ko ang aking halik.

    “Okay…”
    “Isang team ang kukunin ko para sa bahay natin sa Forbes. Ikaw na ang bahala magsabi kung anong gusto mong gawin sa disenyo ng bahay natin. I want you to move out of that unit as soon as possible. My son should run free in a bigger house, Portia.”
    Hinampas ko ang kanyang braso. “That house is too big, Logan.”
    “You have no choice. You’re marrying me so you have to deal with it. Beaumont Adams Torrealba…” Hinalikan ko siyang muli at mas lalong hinigpitan ang yakap. “Thank you bringing our son to this world, Porsh. Thank you so much.”
    Humalakhak siya. “Sorry that you’re outdated, though. I love you…” malambing niyang sinabi.

    I feel like it’s a sin to be this happy.

    “I am madly in love with you, Porsh. Words aren’t even enough to describe it.” Nagkatinginan kaming dalawa. Kitang kita ang pamumula ng kanyang mga mata. Parang pinipiga ang aking puso habang tinitignan siyang naiiyak.

    Niyakap ko siyang muli para maibsan ang umaagos na emosyon.

    “Dammit, I am so glad you came back to me. I am so glad, Porsh… Thank you.”

Like

Like
Love
Haha
Wow
Sad
Angry

781

31 Responses to Give In To You

  1. grabe… nakalimutan kong nabasa ko na pala tong story na to.. kaya pala pamilyar eh…but still, i just feel like reading it for the first time.. hahaha..

    Reply
  2. akala ko nung una ay boring ito na isturya.. peru nice pala! sana may dugtong pa ito.. kasi gusto kung malaman kung anu ang kanilang gagawin nila Logan at Portia in the future…

    Reply
  3. Sana may book 2 ang GINE IN TO YOU! Loveeeee the story. Naka ilang beses ko na nga basahin uli. Please………..jonaxx

    Reply
  4. the story was very nice. Sobrang nakaka touch, especially yung scene na nagkita na si Beau & Logan . Love it much !

    Reply

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

15 − 14 =

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>