Island of Fire – Kabanata 40

April 5, 2017 By In Island of Fire Comments Off on Island of Fire – Kabanata 40

Kabanata 40
Ransom

“Roy!” narinig kong marahas na sigaw ng isang lalaki.

I am between being awake and sleeping. Hindi ko masigurado kung nananaginip ako o totoong nangyayari na ito.

Ang tanging alam ko’y ang lalaking nasa likod ko’y may itim na maskara. Hindi ko kita kung sino at hindi rin ako makaayos ng pag-iisip.

I tried to move my hand. Dala ako nag isa pang lalaking tinatawag ng nasa likod kong “Roy”. Gusto kong gumalaw pero nanghihina at nahihilo ako.

Hawak ang kakarampot na hibla ng aking malay, gusto kong maigalaw man lang ang aking sarili. Kahit ang aking daliri lamang. What are they doing? Where am I?

Hindi ko ma-focus ang mga mata ko. Did they drug me? Even when I’m helpless, fear spread in me like wildfire. Hindi ko mapigilan ang pangamba ko. Hinaluan ng pagkahilo galing sa alak, mas lalong napaigting ang aking panghihina.

Oh my God!

Naalala ko iyong nangyari sa Borcacay. I don’t want to experience it again! Tanging ang nagpagaan lamang ng pangyayari ay ang kaalamang napapaligiran kami ng bodyguards. Right now, I don’t have any!

May narinig akong nagsalita. Bumilis ang pintig ng puso ko at hindi na ako makahinga ng maayos. Hanggang sa tuluyan muling nasakop ng dilim ang aking paningin.

Unti-unti akong dumilat sa isang maliwanag na silid. Tanging ang tunog ng marahang agos ng tubig galing kung saan at ang preskong ihip ng hangin na, kung hindi ako nagkakamali, nahahalinhinan ng alat.

It took me a while before I finally opened my eyes. Kinusot ko ang kaliwang mata ko. A white comforter covered my body.

Nasaan ako?

Mabilis kong ginala ang mga mata ko sa buong silid. Malaki iyon. Almost twice the size of my room back in our mansion. And the water I’m hearing is surely from the shower or faucet of a half-opened door a few meters away from this large white bed.

Nasaan ako?

Nilingon ko ang magkabilang mesa, thinking that my clutch is somewhere here. Bumangon ako at nagsimulang umahon ang takot sa aking dibdib. Inalis ko ang nakapalupot na comforter sa akin upang mahalughog ang mga lamesa para sa aking mga gamit.

Hindi ko alam kung alin ang uunahin ko. Ang hanapin ang mga gamit. Kapain ang sarili. Tingnan ang labas. O magsisigaw.

Nag-uunahan ang aking isipan sa posibleng mga nangyari. Akala ko’y panaginip lang iyong naalala ko kagabi. Someone took me! A group of men took me! And what could be their motive? Why am I in a place like this?

But then it is not really threatening. With the walls painted in cream, classic furniture, and a bed, I don’t think this is where a kidnapper should put his or her captive.

Wala sa mga lamesa ang aking gamit. Kinapa ko ang sarili ko. Nakita sa salamin na ang suot ko’y isang puting bestida. With laces and ruffles all over. Walang bakas ng suot kong damit kahapon!

Hinawi ko ang kurtina sa bintana. A never ending scenery of green is all I see. Wild flowers, tall and big trees were everywhere. Beyond that are vast lands of green. Mga ulap at ibon sa himpapawid at ang mabining hangin na nasasalinan ng alat ng maaaring malapit na dagat.

Where the hell am I? Is this still Manila? Or… oh my God!

Pilit kong inalala lahat ng pinagkakautangan ni Daddy. I paid them all! Ang iyong sindikato ay nakulong. Ayon sa latest update ko galing sa mga pulisya. I paid him including the interests! Dad’s business associates were paid too. Kung mayroon man akong ‘di nababayaran pa, hindi na ganoon ka laki na kailangan akong kidnap-in! And they are all very considerate.

Kung sino man ang kumidnap sa akin, posibleng may mas matinding rason iyon. But then they must’ve lost their minds for keeping me in a room this large and extravagant!

Dahan-dahan akong lumapit sa nakabukas na pintuan. Mas lalo kong naririnig ang tunog ng tubig na tumatama sa isa pang katawan ng tubig. I pushed the door open but I didn’t go inside. Afraid that the kidnapper might be there.

Dahan-dahan akong sumungaw roon. Almost fourth of the size of the room is the bathroom. May sofa at mga bato pa! A big mirror covered the walls. The floor is tiled with, if I’m not mistaken, marble. Plants were on its corners as crystals and white stones are on their roots.

Hindi man ako tuluyang nakapasok ay alam kong walang tao. The jacuzzi or the bathtub is inside a separate smoked glass room. Kita ko galing sa kinatatayuan ko ang kawalang tao roon. The smoked glass didn’t reveal anyone inside it. Just the rush of water. The toilet is separated, as well.

Isang tunog ang narinig ko galing sa silid. Mabilis akong bumaling sa loob at nakitang tumunog ang alarm ng orasan dahil alas onse impunto na ng umaga.

Bumilis lalo ang pintig ng aking puso. Bumilis din at bumigat ang bawat hininga sa takot.

Muli kong inalala ang nangyari kagabi. I tried to dance but I was too dizzy to even move. I couldn’t find Engineer Alfeche and Caleb!

Iyong babae bang tumulak sa akin? O iyong lalaki? Sino ang kumarga sa akin? Sino si Roy? Sino iyong nasa likod ko?

My head is throbbing so bad.

Did someone drug me? Did my kidnappers drug me? Oh my God! Kaya hindi nila ineexpect ang pagkakagising ko ng ganitong oras?

Marahan akong lumapit sa pintuan, scared that whoever kidnapped me might hear my footsteps. Ginala ko ang mga mata ko sa ceiling para maghanap ng CCTV cameras pero wala naman. Maybe it’s in the mirrors? Damn!

Hindi parin noon napigilan ang kagustuhan kong makalabas. This is not the first time I’ve been kidnapped. Not the first time I planned my escape. Though, I don’t have a clear plan right now. Gagamitin ko ang pag-asa nilang nanghihina pa ako sa drugs na ginamit para makaalis.

Little by little, I pulled the door handle. The door revealed a majestic sight of their classic corridors. Our home in Manila is spanish-style and very classic, ngunit kung ikukumpara sa corridor dito ay tila sandamakmak yata ang kasambahay nila para mamaintain ng ganito ang disenyo.

Pinilig ko ang ulo ko at hindi na inisip ang mga iyon. I need to concentrate!

Walang bantay! Una kong inisip ay ang dumaan sa isang liblib na parte. Ngunit dahil wala akong alam sa lugar na ito, pinili ko ang kanang daanan at tuloy-tuloy na naglakad. Nakapaa lamang ako, dahilan kung bakit halos walang tunog ang bawat yapak.

Abot-abot ang tahip ng puso ko habang ginagawa iyon. Until I reached a grand staircase leading to a living-room-looking-place.

“Oh my! Wrong way!” I whispered to myself.

Ang naglalakihang chandelier sa kisame ay agaw pansin. Ang barandilyang hula ko’y gawa sa metal at bronze ang nagpipigil sa aking makita ng tuluyan ang itsura ng malawak na tanggapan.

I heard the double doors open. Isang grupo ang bumati. Agad kong tinalikuran ang bandang iyon sa takot para makaalis ngunit nang narinig ko ang boses ay tumigil ako.

“Wanda, pasensya na sa abala…” Tita Relani’s voice echoed across the room.

Namilog ang mga mata ko at muling nilingon ang barandilya.

Did she kidnap me? For what? Horror spilled in my stomach. Is she that desperate to remove me, not only in Radleigh’s life but in the company, too?

Because I’m a threat? Because she thinks I don’t deserve his son? That she hates me. Damn!

Ginawa ko ang lahat para matanggihan si Radleigh. Masakit man sa akin ay ginawa ko parin dahil alam ko iyon ang mas nakakabuti para sa lahat. Hindi man sa akin pero para sa mas maraming tao! Ngayon ano pang kailangan niya sa akin at bakit niya ako hinahamak ng ganito?

Did she want me to leave?

Did she want me to really leave Vista Grande or, maybe, the country so I would never see Radleigh again?

Hindi na ako nagdalawang isip pa. When the men around her moved because of my presence… like they sensed a threat… hindi parin ako nagpapigil. Naunahan na ng takot at desperation.

Nagmamadali akong bumaba sa malaki at mahaba nilang staircase. Tita Relani looked so stunned. Maybe she thinks I’m still under drugs and she did not expect I’ll be awake this early. My presence shocked her.

Napabaling ang iilang unipormadong kasambahay sa akin. Ang isang may katandaang babae ay nagulat din sa biglaan kong pagsulpot. Dumiretso ako sa harap ni Tita. If she’d ask me to kneel in front of her, I would. I would do anything.

“Ma’am, please, I’m sorry…” I said, almost hysterical.

Her men moved when I tried to hold her hand. Gusto kong kalasin ang pagkakahawak ko sa takot na baka mas lalo siyang magalit sa akin. But I still hope that maybe she is still reminded of her bestfriend. Na baka sa kabila ng galit niya sa akin, may natitira parin siyang awa sa akin kahit bilang anak na lang ng pinakamatalik niyang kaibigan.

“Please, pakawalan n’yo po ako. I rejected Radleigh’s marriage offer. Nilayuan ko po siya. Please, ano pa po ba ang kailangan kong gawin?”

Bumuhos ang luha ko sa pagpapanic, sa takot, at sa sakit.

“I didn’t mean to get approved…” sabi ko nang naisip na baka iyon ang dahilan.

Her attitude towards me changed when she realized that I’m not friends with Radleigh anymore. Mas gumaan ang pakikitungo niya sa akin. Ngayong nakuha ang disenyo ko, baka iyon naman ang ikinagalit niya!

She was so stunned. Napaawang ang bibig niya, hindi makapagsalita habang ako’y naghahanap ng maaaring dahilan.

“I’ll… back out from the project if that’s what you want! Please, I promise, Ma’am. I am finally standing on my own, so, please, don’t do this to me… not right now. Please…” paulit-ulit kong pagmamakaawa habang umiiyak.

Nanghina ang tuhod ko. Gusto kong lumuhod sa kanya dahil wala akong makuhang sagot. Nanatili siyang nakatitig sa akin.

Pumikit ako ng mariin habang umiiyak. Nanghihina ang mga kamay na nakahawak kay Tita Relani.

“Ma’am, please…”

Unti-unti akong naupo. Ngunit bago pa tuluyang bumagsak sa sahig ay marahas akong hinigit ng isang kamay galing sa aking likod.

Bumagsak ako sa katawan ng isang lalaki. Tumingala ako at nakitang si Radleigh iyon.

Uminit ang aking puso sa gulat. Hindi ko alam kung galak ba ang nararamdaman ko o panghihina. All I know is that I felt the security I need. I felt safe even when I don’t understand what is happening.

Matalim ang tingin niya sa kanyang ina na nasa harap namin.

“You asked her to stay away from me?” mariin ang bawat salitang sinabi ni Radleigh.

My eyes widened. Ang konting pag-asang naramdaman ko kanina ay biglang nabasag. What the hell is happening?

Binaba ko ang mga mata ko kay Tita Relani. Sinubukan kong kumawala kay Radleigh ngunit hinawakan niya akong mabuti. Properly placing me on his chest, never losing his grip.

Nag-uunahan na ang lahat ng ideya sa aking isip. Tila ba ang kaninang spekulasyon ay bunga lang ng pagod at alak kahapon. Why the hell did I think that Tita Relani is the culprit? Why the hell did I do that? Cry in front of her and beg her to let me go?! What the hell, Zari?

“I-I-I didn’t, son. I just…” hindi madugtungan ni Tita Relani.
“Who kidnapped me?!” I demanded an answer.

Sa takot na baka nagkamali ako. Baka hindi si Tita Relani ang kumidnap sa akin! Baka si… Oh shit!

“Where am I? Please, I want to go home…” pagmamakaawa ko.

Tumunog ang pintuan at nakitang kong pumasok si Tito Ares. He looks confused with what’s happening. Bumuntong-hininga si Tita Relani at sinubukang magsalita ngunit parang hindi niya matuloy-tuloy.

Hinigit ako ni Radleigh bago ko pa maproseso ang lahat. Binaba niya ang hawak sa akin, galing sa aking braso, patungo sa aking palapulsuhan. Umakyat siya sa hagdanan at wala akong nagawa kundi ang sumunod.

Nilingon ko ulit ang mga taong nasa baba. Gino was there with another man. An older woman was there, too. I don’t know these people! Who are they? Damn it! And where the hell am I?

“I want to go home…” ulit ko nang kaming dalawa na lang ni Radleigh ang nasa pasilyo.

Dire-diretso ang lakad niya patungo sa silid na tinakasan ko kanina.

“What the hell is going on!?” I spat when I realized that maybe he’s the one who kidnapped me. That my speculations were wrong!

Hindi siya nagsalita. Pinihit niya ang door handle at pumasok na sa loob. Hinila niya ako papasok sa loob at sinarado ang pintuan. All its locks activated. Napaurong ako palayo sa kanya.

“Did you kidnap me?” I accused him.

Hindi siya nagsalita. Mas lalo lang napa-igting ang pagdududa ko.

“Why are you doing this to me!” sabi ko at nagulat nang diretso ang lakad niya sa akin.

Kinain ng malalaking hakbang nI Radleigh ang distansya namin. Napaatras lalo ako at napaupo sa kama.

Ang kanyang mga mata’y sobrang itim, ayaw magpabasa ng kahit ano. He looked so angry… so impatient… While his jaw is clenched tightly, he pulled me to my feet and started pulling me towards the bathroom!

“Radleigh!” banta ko dahil hindi ko na alam kung anong mararamdaman ko.

Pumasok siya sa bathroom. Ang jacuzzi ay hindi parin napupuno. Iyon ang narinig kong umaagos na tubig kanina.

“Did you fucking kidnap me?” ngayon ay mas agresibo ko nang sigaw ng mas naliwanagan.
“I have to wash you up…” he simply said.

Binitiwan niya ako at binalingan. Parang may humarang agad sa mga salita sa aking lalamunan nang nagkatinginan kaming dalawa, diretso sa mga mata. His eyes is filled with savage anger that I was almost rendered speechless.

Wearing a gray v-neck t-shirt and dark muddy pants, he looked obscenely handsome. The anger only defined his features. Tila ba mas gumugwapo siya tuwing nagagalit siya.

Kung hindi ko lang naalala na hindi na dapat ako na aattract sa kanya ng ganito, malamang kanina pa ako nangangatog sa kabang epekto niya. I have to live up to my words. Kung hindi ko iyon mapapanindigan, ano pa ang mapapanindigan ko sa buhay na ito? Maaaring wala na.

“I demand explanation of why I’m here! Naaalala kong may dumukot sa akin! Tauhan mo ba iyon?” I shouted at him.

The muscles on his jaw moved. I cannot back down now! He did kidnap me! I know it in me that it was him! Besides, ilang beses ko siyang narinig na nagbanta na ki-kidnap-in ulit ako?!

“I have to go home. If you won’t take me home, I’m suing you for real!” I said, all fear gone.

He tilted his head. Anger never subsiding at all. Instead, it intensified!

Sa malalaking hakbang na ginawa niya’y napaatras ako. Thinking he’d stop midstep at my sudden move but he didn’t. Instead, he filled the gap between us until there was nothing behind me but the cold tiled wall of their bathroom.

My being pushed behind the wall turned the shower on. Siguro’y may nahagip akong buton para mabuhay ito. Nabasa ang kanyang ulo pababa sa kanyang batok. Anger is very evident on his eyes, making me feel another kind of fear.

“Rad!” halos maiyak na ako sa frustration.

Nilagay niya ang kanyang braso sa baldosa. Kinukulong ako sa magkabilang panig. Kung pwede lang ay mapag-isa pa sa dingding ay kanina ko pa ginawa, para lang makaatras at makawala sa kanya.

“What do you want?” nanginginig ang boses ko.

The way his biceps formed with force. Na kahit anong tulak ko sa magkabilang braso niya’y walang katibagan iyon. Tila ibinuhos niya ang buong lakas doon.

The sprinkle of soft slow water from the shower on his hair looked dramatic as he tilted his head. Dumaan sa kanyang noo hanggang sa kanyang pisngi at nahulog sa kanyang katawan. Kanina’y ayaw ko siyang tingnan ngunit ngayon, habang nababasa siya, kahit galit ay nasa mga mata, mas nangibabaw ang nakikita kong sakit. Napatitig ako habang unti-unting nababasa ang kanyang ulo, mukha at katawan.

The muscles of his arm moved. Force is inflicted on each. I felt his frustration. I have never seen him this frustrated. He crouched lower so our eye level would meet.

Umawang ang kanyang bibig, bumaba ang mga mata sa aking labi at aking leeg. Hindi ko na kita ang dilim ng kanyang mga mata. Only his thick eye lashes pointing low. His jaw moved again while his lips parted.

Parang may salitang kakawala sa kanyang labi ngunit natigil iyon nang bahagya niyang kinagat ang pang-ibabang labi. Like he’s hesitant to say anything.

Pumikit siya at mas lalong nilapit ang mukha sa akin. His nose met mine. Ang kanyang noo’y marahan niyang nilagay sa aking noo.

“No…” aniya. “Let’s talk.”
“What is there to talk about? We ended us weeks ago.”
“I only gave you space,” he whispered.

Rage grew inside me making my face heat. Anger boiled. Hindi na ako makapag-isip ng tama. Basta ang gusto ko na lang mangyari ngayon ay sumbatan siya. Naaalala ang isang buwan ng hinagpis at pagtitiis ko mapanindigan lang ang desisyon.

“I call bullshit on that!”

Hinampas ko siya. Hindi natinag at napapikit lamang siya.

“I told you we can never be! I told you I don’t want us, Radleigh! At hindi ako tanga para isiping kahit na sinabi ko iyon sa’yo, hindi ka parin hahanap ng iba! Alam kong kayang-kaya mong maghanap ng iba kaya h’wag mo akong bilugin ngayon! You did not give me space! We broke up for real! You dated other woman! I moved on with my career! We did that separately kaya h’wag mong sabihin sa akin ngayon na space lang iyon!”

He pushed me back against the wall again making me stop my rage. Mabilis ang hininga. Taas-baba ang aking dibdib habang ipinupukol niya sa akin ang isang matalim na tingin.

“Then, you’re not going home,” he said coldly.
“What?!” gulat kong sigaw.

His jaw clenched again. Water dripped on the edges of his face down to his chin. Nag-angat siya ng tingin sa akin. His eyes were bloodshot. His eyelashes are wet from the water sprinkles.

“Not until you give me a good reason why we shouldn’t be together, Zari,” banta niya.

Hindi ako nakapagsalita. Thinking of only one sentence. To tell him how I don’t love him. To lie to his face. Ngunit nanghihina ako habang tinitingnan siyang hirap na hirap ngayon.

Umiling siya. Pumungay ang mga mata.

“Why can’t you marry me? Make me understand,” he said breathily.

Kinagat ko ang labi ko at iniwas ang tingin sa kanya. Hinanap niya ang aking mga mata. Hinuli ang aking tingin. Iniwas ko ulit iyon sa kanan at agad niya iyong nahanap. His nose close to min and his breathing heavy and hot.

“Is it my money?” almost a whisper.

Shit.

“The company? My career?”

Parang pinipiga ang puso ko habang tinutukoy niya ang lahat sa akin ito.

“My family?”

Iniwas ko ang mukha ko sa kanya. He captured my chin and made me look his way.

“Baby, what is it that upsets you?” punong puno ng pagsusumamo ang kanyang mga mata.

Nanghihina at halos magmakaawa. He cupped my face and carressed it slowly.

“What is it that you want me to give up? Hmm?”

Bumuhos ang aking mga luha sa tanong na iyon. Umiling na lamang ako. Wala sa kahit alin man doon ang gusto kong isuko niya. Kung paano niya magagawa ang isuko ang kahit alin man sa tinukoy niya ay hindi ko na alam. Hindi ko na kaya pang alamin.

“Wala kang dapat na isuko para sa akin.”

My voice felt unfamiliar. It was like from a woman. Far from the stubborn lady I was.

Umiling siya. Parang hindi tinatanggap ang sinabi ko.

“I just know that we shouldn’t be together. I just know that it is better for us when we’re apart-”
“I don’t see the better part of this when I feel so fucked up everyday without you.”
“Rad…” nanghihina kong sinabi.
“Tell me, Zari, are you in love with me?”

Ang tanong na iyon ay isang patibong. Isang bagay na hindi ko kayang itanggi gaano man ka lubusan ang paninindigan ko na dapat hindi kami. Hindi ako sumagot. Iniwas ko na lamang ang mukha ko sa kanya.

“Shit…” he spats.

Inangat niya ang baba ko gamit ang kanyang hintuturo. Ang isang kamay na nakasandal kanina sa dingding ay bumaba sa aking likod hanggang sa aking damit. Bahagyang mas lumakas ang shower nang may natabig ako sa likod.

Rad’s hand on my back slowly carressed its way down to the hem of my dress. Dahan-dahang ipinasok sa aking likod at ngayo’y humahaplos na sa balat ng aking baywang. Umangat ang rapol ng laylayan sa aking hita. Almost uncovering my underwear.

“Let’s both just move on, Rad. That’s the best way-”
“There is no moving on,” malambing niyang sinabi.

Bumaling ako sa kanya. Hindi ko alam kung paano nagkasya ang klase klaseng emosyon sa kanyang mga mata.

“Kung hindi kita sinali sa gulong ito, iyon din naman ang gagawin natin, hindi ba? Kung hindi naman nagkaganito ang lahat, pareho naman tayong dalawa na masaya na sa piling ng iba. So we’re just resuming our life before I came back to you!”
“I don’t want anything of my life before you, Zari…” his voice broke.

My heart melts with his words. The way he bravely looked at me even when he looks so vulnerable broke my heart.

Hindi ko na alam kung alin ang una kong naramdaman. Ang sakit o ang galit. Galit sa sariling ngayo’y nanghihina muli dahil sa mga mata niya. Galit dahil kayang-kaya niyang baliktarin ang isipan ko kung gugustuhin niya.

“You don’t understand! We started the wrong way! We we’re bound to get married for the wrong reason! Now we’re making that same mistake again! After all those years, Radleigh! Papalubog na kami! Ikaw nasa taas na! Kaya ano sa tingin mo ang iisipin ng lahat? Your family? Your relatives? Our friends? That I am here to suck all the money you have and drag you down just because of my own problems?! No!” sigaw ko. “Hindi ko kaya iyon! At mas lalong hindi ko kayang gawin nga iyon sa’yo! Hindi ko kayang hilahin ka pababa! Hindi ko kayang maging pabigat sa’yo! Hindi ko kayang isipin ng lahat na nagpapakatanga ka sa akin! Hindi ko kayang isipin nila na ginagamit lang kita! Do you understand!?”

His breathing is heavy. Ramdam ko ang pagkakalma niya sa kanyang sarili. Hinihingal ako sa lahat ng sinabi ko.

“Is that what you think about yourself, then?” he said calmly.
Umiling ako at muli pang bumuhos ang panibagong luha.

I might have wanted him to save the company desperately. I might’ve wanted to use him but I know deep within me, that’s not all. Sa kabila ng pait na naramdaman ko sa kanya noon, sa kabila ng pagkamuhi, alam kong hindi lang iyon ang gusto ko sa kanya.

“You want my money? You want me to fix your company? You’ll drag me down? Is that what you’re going to do, then?” parang isang malaking bato ang kanyang boses. Malamig at matigas.
“No…” I croaked.

Damn it!

Pinalis ko ang mga luhang naglandas sa aking mga pisngi.

“Of course not…” nabasag ang tinig ko ay napahikbi. Umiling muli ako para maipakita kung gaano ka “hindi” ang sagot. “Is that what you think of me?”

Parang bumagsak ang aking mundo. Sa paraan ng pagtatanong kong iyon, para akong nagmamakaawa na sana hindi ganoon ang iniisip niya sa akin.

Hindi siya nagsalita. His hooded eyes remained blank as he stared at me. Nanliliit akon habang tinitingnan niyang ganito.

Hindi ko kayang ganoon ang tingin niya sa akin. So I’m not marrying him to avoid that. To stop him from realizing all the other people’s ideas about us.

“Yes, I kidnapped you to save the company. I… I wanted to use you because I know you can help! And… you’ll be engaged.” Lumiit ang boses ko sa huling sinabi

Nanatili ang titig niya sa akin. Nag-iwas ako ng tingin.

“I hated you for years. And I hated you more when I heard you’ll be engaged with another girl! Habang ako’y may lumulubog na kompanya, at nakakaawa. I kidnapped you not only because I want you to help me, but because I want to stop the engagement! I want you to…”

Hindi ko masabi-sabi. Pakiramdam ko’y hubo’t-hubad ako ngayon sa harap niya. Pakiramdam ko’y pati kaluluwa ko ay nilahad ko na sa kanya.

“…look at me. I want your attention. Again. I want your pity. I want you to leave everything and direct your attention to me. Tulad ng ginagawa mo noon sa akin. But you didn’t, You didn’t even write the response personally. Tinuloy mo parin ang engagement mo kaya ginawa ko iyon.”

He wiped the tears that trickled on my cheeks. Iniwas ko ang mukha ko sa kanya.

“Now, I learned. Hindi ko kailangan ng tulong mo sa kompanya. Kaya ko iyong mag-isa. Hindi ko kayang gamitin ang kompanya para kaawaan mo ako. Hindi ko kayang gawin ulit iyong nagawa ko months ago. I am ashamed of it all.”

Humikbi ako.

“Even the part where you want my attention?” he said leisurely.

Damn him! Iyon lang yata ang narinig niya!

“Baby, are you gonna use me?” nahimigan ko ang tuwa sa kanyang tanong.
“Damn you! I said no! Damn it!”

He chuckled a bit. Inangat ang aking baba. He captured my lips and gave me a soft kiss.

“The most important opinion is your opinion. Why you’re spending so much time thinking about the opinion of others is really beyond me, Zari.”

He carressed my face. Suminghap ako.

“But… You’ll be happier with another woman! You’ll be at peace with other women! At baka pati ako, ganoon din? Baka pati ako magiging mas panatag sa ibang lalaki, Rad!”

Dumilim ang kanyang mukha. I stopped myself from saying more. Ang alab sa kanyang mga mata dahil sa galit sa mga huling sinabi ko ay nanunupok. Bumalatay sa mukha ang poot. His eyes were like cold silver cutting at me.

“Really, huh?”

Hindi ako nakapagsalita. His eyes were bloodshot as the water from the shower dripped on his face.

“You didn’t even think how I’m ready to marry at the age of twenty four! Ngunit hanggang ngayon, hindi parin makahanap ng papakasalan. Dahil, Zari, even without all these… even from the very beginning… I was so willing to work hard for you. To provide for you. And our future children!” There is steel underneath his voice.

Sa gulat ko ay hindi na ako nakapagsalita. His bitterness mixed with his frustration is very evident. Nag-iwas siya ng tingin sa akin at nanatili ang titig ko sa kanya. Malalaim ang bawat hininga niya.

“Kung sasaya pala ako, bakit hindi ko na lang pinakasalan ang iba?” his husky voice crushed my heart.

He sighed heavily.

“Why? Do you think you’ll be happier with someone else, huh? Caleb? Engineer Alfeche, who you call Marco now? You think you’ll be better with him?” punong puno ng akusasyon ang kanyang boses.

May pinihit siya sa likod ko, making the shower fall harder. Nabasa na akong bahagya dahil sa agos ng tubig. Bumuhos iyon sa batok niya at sa kanyang katawan. Kung kanina’y bahagyang nabasa lamang ang kanyang damit, ngayon basang basa na siya.

“Tell me, Zari… are you in love with me?” ulit niya sa tanong. “Answer my question properly.”

Kinagat ko ang labi ko. Ang namumungay na mga mata ay nakatigin na lamang sa kanyang dibdib. My palm rested on his chest. Hindi na siya maitulak dahil wala na akong lakas.

“Kahit na sabihin kong mahal kita ngayon, wala rin namang silbi iyon.”

He groaned and closed his eyes painfully. Nang dumilat ay kitang kita ako ang panibagong pagbabanta sa mga mata. I sense danger and power. Though he has always that kind of impression, ngayon mas nadepina lamang iyon.

“People around us will only think I’ll use you…” sabay iwas ko ng tingin.
“So you do love me…” tinagilid niya ang ulo niya.

Wala ba siyang ibang marinig kundi iyon?!

“I am not the Zariyah Leviste, the heiress of Vista Grande, anymore, Rad! I am not the rich heiress of that successful company! I am a struggling bankrupt daughter of a former tycoon! People will think I will marry you only for your money! I will marry you so you can buy me the things I couldn’t afford anymore! I will marry you to save our company’s ass! Naiintindihan mo ba ‘yon?”

Galit na galit ako dahil hindi ko siya maintindihan.

“Ano!?” sigaw ko. “Naiintindihan mo?! Hindi tayo pwede dahil lahat ng iyan, mapapatunayan kapag naging tayong dalawa!”

Hindi ko na mahabol ang mga salita sa aking utak. Ang dami ko nang sinabi ngunit nanatili siyang kalmado at mukhang naghahanap.

“No matter how! Much! I! Try! To make people understand that I’m in love with you, Radleigh, they will only think about me as a gold digging bitch!”

He muttered sa soft curse.

Hinampas ko siya sa iritasyon! Damn! Tinulak tulak ko siya sa inis ngunit hindi parin siya matinag.

Ang isang kamay niya’y muling humawak sa dingding, locking me in. While his other hand is still on my waist, carressing it gently.

Dinungaw niya ako, mapupungay ang mga mata. His finger formed circles on my back making my legs tremble. Bumaba ang kanyang kamay sa aking hita. Halos bumaba din ako kasabay noon. PInagtagpo ko ang aking binti. Natutop ko ang aking bibig.

“You are in love with me, huh?”

Ang kanyang daliri ay nasa gitna ng aking hita. Not touching my most private part but teasing it with gentle carress.

“Don’t worry, I’ll make sure everyone will know that you’re marrying me because you’re this crazy over me,” he whispered sexily.

Shit. Napahawak ako sa kanyang braso. Hindi na maayos ang focus at namumungay na ang mga mata.

“Damn you! You say that after you locked yourself up with Mariz Ong in your office?” paratang ko.

He groaned. Inangat niya ako. Napatili ako sa ginawa niya at agad na yumakap sa kanyang batok bilang suporta sa sarili. His large and powerful frame made it seem so easy to carry me with only one arm as support and the tiled wall as another.

“Damn!” sigaw ko.

Sobrang basa na ng damit ko. Bakat ang aking balat nang dinungaw ko ito. Namilog ang mga mata ko nang nakitang nakababa na ang brassiere ko at bakat na rin ang aking dibdib. He’s unclasped my bra and the buttons of this dress from behind!

He captured my lips and started kissing me hungrily. Hindi na ako makapag-isip ng maayos. Hindi ko na maalala kung ano iyong iniyakan ko kanina o kung ano iyong pinagtatalunan namin ngayong nahalikan niya na ako.

All the more he’s dangerous for me. Something that would drive me insane isn’t healthy He’s like a drug. The more I kiss him, the more I get lost and addicted.

My fingers dug at his hair. He plunged his tongue inside my mouth, tasting and carressing all its corners. He sucked on my lower lip making me moan. Nang narinig ako’y mas lalo niya akong idiniin sa dingding. Tila hindi nakukuntento sa sobrang lapit namin.

My breasts were squished by his massive chest.

When he plunged his tongue again, I caught it between my teeth and sucked it the way he sucked my lip. He groaned deeply. Tumigil siya sa paghalik, namamangha sa ginawa ko.

My thoughts about us got annihilated by the desire. Ngayon ay tila siguradong sigurado ako na hindi ko na siya kayang pakawalan. Ngayon ay parang ikakamatay ko na mawala siya sa akin. Sana ay hindi mapawi ito mamaya. Sana ay hindi ako mabuhusan ng realidad mamaya. I am so selfish of him now. I hugged his nape tightly and shut my eyes.

Kung pwede lang.

Kung pwede lang talaga na kami na lang. Kung pwede lang na ngayon agad. Kung pwede lang na magsisimula kami agad sa buhay na matagal nang naudlot. Gustong-gusto ko iyon. Hindi ko man maamin noon. Gustong-gusto kong sumama sa kanya na kaming dalawa na lang. Hanggang sa magkaanak kami.

I want scenes of him holding my hand as I give birth to our child. I want to see him hold our baby for the very first time. I want all of that. Without the complications.

Alam ng batang ako kung gaano ko pinangarap iyon ng palihim. At hanggang ngayon, siniksik ko man ang katotohanang iyon sa sulok ng aking puso, iyon parin ang gusto ko.

I want us.

I want us together.

I want our life together.

If only it can be done without all these problems.

If only the world would stop thinking ill of me. Isang bagay na matagal na atang hobby ng mga taong nakapaligid sa akin. Ang pag-isipan ako ng masama.

“I’m in love with you, Rad…” I said bravely. “Even before… when I was still seventeen. I was already so in love with you.”

Isang singhap ang naramdaman ko bago niya ako ihinilig muli sa dingding. Sumandal ako roon, withdrawing from the tight hug I just gave him.

Awang ang bibig ay manghang mangha siya sa sinabi ko. Hindi na siya nagsalita. Instead, he kissed me savagely. Ipinalupot ko ng mas mahigpit ang aking binti sa kanyang katawan. The rough material of his jeans made my sensitive skin tingle.

Pareho na kaming basang-basa ngayon sa shower at pareho ring walang pakealam doon. My wet dress is unbuttoned. It revealed my whole upper extremities. My bra is probably on the floor.

He licked my jaw down my neck. He kissed and suckled it slowly making me push my head back. His arms went tighter around me.

In between my thighs is his jean clad arousal. Bumaba ang kanyang halik sa aking dibdib. On the valley of my mounds, he kissed and lick them forcefully.

Halos mabaon ang mga kuko ko sa kanyang batok habang ginagawa niya iyon. I felt the liquid heat gushing in between my thighs, making me feel so frustrated. Anticipating all his touch, while he’s busy breathing and kissing on the valley.

Ang isang kamay niya’y nakahawak sa aking puwitan bilang suporta. Thrusting slightly on me. His jeans grinding on the softness of my clothed folds.

Crouching on me, he fondled on my breasts. His large hand covered my left breast. His lips sucked on the other. I saw him torturously licking a peak, teasing me evilly. I bit back a scream.

Galing sa aking dibdib ay binaba niya ang kanyang kamay para mahagilap ang aking underwear. In between my thighs, he pulled the strings of one side making it fall on my other thigh. Ngayon mas lalong nadepina ang rahas ng kanyang pantalon.

I moaned so loud when his jeans teased my folds while he’s enjoying my breast. I want him to enter me right away. I want him so bad that I have to do something!

His movements became faster. Each slam made me tremble. Each slap is searing, like living embers on skin, burning my every thought. Paimpit na iyak ang nagawa ko. The pleasure is too much that I don’t understand how he’s remained sucking on my nipple.

“Please, please, please… Baby… Oh!”

Hindi ko na alam kung saan isasandal ang ulo ko. Kung ilalagay ko ba iyon sa batok niya o sa dingding para makasandal ako.

I’m so restless that i think he’s punishing me so bad right now!

“Damn it, Rad!” sigaw ko nang hindi parin siya tumigil sa paghalik sa aking dibdib.

I opened the button of his jeans and unzipped it in between his thrust. Kahit na nanginginig ang aking mga daliri. At kahit na hindi na ako makapag focus ng maayos.

I cupped him and freed him from his boxers. Tumigil siya para tingnan ang ginawa ko. When he realized I could only touch him, he helped me out. Binaba niya ng bahagya ang kanyang pantalon until he finally unleashed his exceptionally large shaft.

I fondled it for a moment. Nagkatinginan kaming dalawa. His chest is now red. He clicked his neck and closed his eyes as I stroked it with both hands. His thrusts stopped. His other hand is cupping my breast while he is enjoying this very moment.

Dumilat siya at tila nabuhayan sa ginawa ko. Ang kanyang kamay ay bumaba sa aking mga hita, finally touching my most private part. Kung namumula man ako kanina, mas namula yata ako ngayon nang nakita ang seryosong tingin ni Radleigh sa akin.

His fingers are sliding inside my hot velvety folds. Hot liquid slithered between my legs. I cannot believe it! Am I this fucking horny for him?

“Fuck!” he muttered when I moaned erotically at his touch.

He slammed his lips on mine as he entered me rapidly. His arousal entered me mercilessly.

Napadaing ako lalo. The way he claimed me fast, like that, made me almost on the brink. Siguro ay ang maisip na alam niyang kanyang-kanya ako ang dahilan. The pain is overpowered with pleasure and anticipation.

Maybe because I miss him. Maybe because I want him. Maybe because finally, I have told him my heart’s contents. There’s no holding back. There is no inhibition. Nothing.

I accepted him without restraint. He slammed me harder, rocking my body and my breasts in the process. Sa sobrang lakas ng mga daing ko’y ibinaon ko na lamang ang aking labi sa kanyang balikat para malunod niyon ang aking tinig.

I lifted my hips so he could enter me fully. Ang kanyang dalawang kamay ay nasa aking puwitan, guiding his movements and pushing me hard on him. His huge manhood slammed me so much that my breasts rocked at our movements.

Pulang pula siya. Kagat-labing binibilisan pa lalo ang kanyang ginagawa. I sensed his frustration with every hard thrusts.

I moaned so loud when the spasm racked me with pure ecstacy. Ang akala ko’y pagtatapos ay mali. He’s doing it faster and deeper that I was there again on the brink!

Sumabog ang nakakabulag na liwanag sa paligid nang muli akong dinala sa tuktok upang madarag at mahulog at manginig lamang pababa.

He’s brought me another climax but this time, I felt him throb inside of me. His movements came faster until I felt him fill me with his own release.

Niyakap ko siya hanggang sa hindi ko na magawang mabuti kahit iyon. Nanghihina ang aking braso at hinihila na pababa ang talukap ng aking mga mata.

For a brief moment, we remained that way until he removed my legs on his waist. Sinikop niya ito at pinagdikit. Nanatili parin akong nakayakap sa kanya. Never wanting to let him go. Afraid that maybe for some reason, we’d let go again.

Nakapikit ako noon. Dumilat lamang nang naramdaman ang init ng tubig ng jacuzzi. Nilapag niya ako roon ng nanghihina.

Nag-angat ako ng tingin sa kanya at nakitang tinanggal niya ang kanyang t-shirt. He kissed me on my forehead. Inaantok akong nag-angat ng tingin.

He smirked.

“I’ll be back,” he assured me.

Tumango ako at niyakap na ang mga tuhod.

If I say I’m marrying him because I’m in love with him, people won’t believe me. Like how people don’t believe that we’re marrying because we love each other years ago. Alam ng lahat na magpapakasal kami para sa merging ng kompanya. And people will think like that no matter what. No matter how hard I deny it. No matter how I’m going to prove it.

Tama siya. The only important opinion is my opinion. My opinion of myself. I don’t reflect other’s opinions. That is more than enough.

Hindi na nagminuto nang bumalik siya. Sa salamin ay nakita ko ang dahan-dahan niyang pagtatanggal ng pantalon at underwear. I flushed and looked away when I realized that he’s still so turned on. Damn it!

Nakita ko ang mga paa niyang umangat at bumaba sa looban ng jacuzzi. Umangat ang lebel ng tubig at nag overflow ito nang sinakop ng kanyang katawan ang espasyo.

I felt so tiny now that he’s in front of me, claiming his territory. Or maybe… I am part of his territory.

Nahanap niya ang aking paa sa ilalim ng tubig. Hinila niya iyon at nagpatianod naman ako. He spread my legs between him, making me straddle him again.

Baka ganitong eksena ang hingin ko sa kanya araw-araw… kapag nag-asawa na kami. Damn!

Damn it, Zari! Pwede bang h’wag mong isipin iyan!?

“Where am I?” huli na nang itinanong ko iyon.
“Costa Leona…” sabi niya.

Hindi naman yata ito hotel ng pinsan niya. Is this their ancestral house? Kaya ba narito ang kanyang ama’t ina? And looking back, I suddenly felt guilty that I accused Tita Relani of kidnapping me!

Pumikit ako at siniksik ang sarili sa kanyang dibdib sa kahihiyan.

“Ba’t mo ‘ko dinala rito?”
“I kidnapped you because I can’t get you to say yes to me…” He chuckled.

That sounds familiar.

“I want to talk to you in a place where you can’t run away,” aniya habang binabasa ng tamang init ng tubig ang aking likod.

Dumilat ako. His massive chest looks so strong. Dinaanan ng aking palad ang mumunting balahibong namalagi roon.

“When am I going home?” tanong ko.

Binabasa niya ng tubig ang balikat ko hanggang sa bumaba ang kanyang kamay sa aking dibdib. He cupped it softly and started playing with its tip with his thumb. What the hell?

“Rad…” nag-angat ako ng tingin sa kanya.

Ngayon, kitang-kita ko na naman ang pagkakalasing ng kanyang mga mata. Sa akin.

“You are kidnapped, Zari. You’re not leaving until I have the ransom.”
“Ransom!”
Tumango siya. Seryoso.
“Magkano, kung ganoon?” nalilito kong tanong.
“Sobrang mahal. Hindi mo kayang bayaran,” he said teasingly.
“What?”

Nagtama ang aming mga mata. Lito ako habang siya’y seryoso na ngayon.

“I want our marriage. That’s the ransom.”

Hinila niya ako palapit pa lalo sa kanya. Hinanap ang aking kamay sa ilalim at inangat ang aking daliri. Napalunok ako habang tinitingnan kung paano siya tumitig sa daliring iyon. Sa daliring matagal niya nang inasam na makulong sa isang singsing.

His determination radiated in his eyes. Parang kinukurot ang puso ko habang tinitingnan siyang medyo kabado.

Out of nowhere, a ring is on the tip of my finger. His hand slightly trembled when it he directed it on the ring finger. Nanatili akong nakatingin doon, never wanting to stop him from doing it.

If loving him and marrying him will cost me a ruined name and a bad reputation, then I think it is worth it. Kung iisipin ng iba na ginagamit ko siya dahil pinakasalan ko siya, ayos lang. Kung masisira ako sa paningin ng iba at ang kapalit ay makasama siya at mapaligaya siya habang buhay, hindi ko na iisipin pa ang sakit na dulot noon.

The only important opinion for me is mine and his. As long as he believes in me, it will be okay. And he did nothing, for the past years, but believe in me. Even when I don’t believe in myself.

It took him three rings and three proposal before I finally realized that this is my share of sacrifice for him. He’s sacrificed a lot for me. He risked his life, injured his reputation, wasted money, angered his parents, pained others… and so much more. All to marry me.

“For the third time, Zariyah Isla Leviste… Will you… finally… marry me?” kahit na ramdam ko ang takot niya’y mas nangibabaw ang determinasyon.

Ngumiti ko at tiningnan ang malaking diamante sa gitna ng singsing. Mas malaki pa sa dalawang nauna.

“Please, say yes to me, baby…” he whispered.

Hindi ako nakapagsalita. I want this moment to be imprinted on my mind forever. The way he’s waited for me to say yes before he slids the ring on my finger.

Dahan-dahan kong sinuot ang singsing sa aking daliri. Nag-angat ako ng tingin sa kanya. Nanatili siyang seryoso. Tila hindi napapanatag habang ‘di pa ako umo-oo.

“Fine,” nabasag ang boses ko. “But… this is not because of your money, okay? This is because I’m in love with you!” naiiyak kong sinabi.
“I know…” he chuckled but I sensed the pain in his voice.

He sighed heavily and hugged me tight. He cursed softly and showered kisses on my forehead. Ilang sandali bago siya bumitiw and then he positioned another ring on my finger. Namilog ang mga mata ko nang nakita iyong singsing na tinanggihan ko recently.

He slid it on that same finger. Pagkatapos ay kinuha ang mas maliit at mas classic na singsing. Ngayon ko pa lang iyon nakita.

The diamond of that ring is so small and cute. Tila ba pag-aari ng isang mas batang ikakasal.

“I bought this ring abroad. Right before our engagement years ago,” aniya.

Natutop ko ang aking bibig nang napagtantong ito ang kauna-unahang engagement na tinanggihan ko sa kanya.

He licked his lips as he slid it in my finger. Tatlong diamante sa iisang daliri.

“I was so mad at you when I saw you kiss another man. Pero hindi ako kailanman nag-isip na umatras. I am too in love with you to… not forgive.”

Ngumuso ako at pinagsalikop ang aming mga daliri. Hinilig niya ang kanyang noo sa aking noo at mariin siyang pumikit.

“I’m sorry. I was just so… young and naive. Natatakot ako…”
“Natatakot ka?” kumunot ang noo niya at hinarap ako. Nagtataka kung anong kinakatakot ko. “Natatakot kang pakasal sa akin?”

What? No! What the hell! Kung alam niya lang kung anu-ano na ang mga iniisip ko noon.

“I’m scared I’ll fail the people around us. I was too young. I’m too focused on material things. I might bankrupt you. You were hardworking and I’m spoiled-”
“Who’s words are that?” may diin sa kanyang tono.
Kumunot ang noo ko, medyo nalilito.
Umiling siya. “I know what my Mom told you. Sinabi niya sa akin ilang araw pagkatapos mo akong tinanggihan sa aking opisina.”

Oh my God!

“Which I don’t understand because she likes you so much. Before I went abroad, that is. She even discouraged me to pursue Architecture… dahil baka kukuha ka nga ng Architecture pagkolehiyo mo. That we can work together, instead.”

Hindi ako nakapagsalita. Nanatiling kunot ang kanyang noo.

“What else did she tell you?”

Why the hell will I tell him that?

“Wala!” diretso kong sinabi.
Naningkit ang mga mata niya at ilang sandali akong tiningnan. Hindi ko napigilan ang pagtakas ng aking mga mata sa aming titigan.

“There’s something else, I’m sure. What is it, Zari?” hamon niya.
“Wala nga!”

Honestly, now that I’m finally true to my feelings. Whatever Tita Relani said didn’t matter to me.

“Hindi ko na halos maalala ang mga sinabi ni Ma’am, Radleigh. Kung meron man, pinagsabihan lang ako.”

Ang galit sa kanyang mga mata ay hindi ko sigurado kung para sa akin o para sa kung sino.

“You call my mother… what?”

Shit.

“She’s a stockholder. It is only right to address her in a formal way!”

He looked at me with pure rage in his eyes. I looked at him innocently. Hinawakan ko ang kanyang pisngi at inangat ang sarili para masiil ito ng isang halik.

“I promised your mother I won’t marry you no matter what. Now she’d think I’m not true to my words…”

Umigting ang kanyang panga at nanatiling galit. Pakiramdam ko ay hindi ko na mapapawi ang galit niya.

“I’d probably do the same if I meet a girl who’ll kidnap our son for his money, Rad,” paliwanag ko para gumaan ang loob niya ngunit nanatili lang na busangot ang kanyang mukha.

I sighed. Ayaw ko na tuloy lumabas dito at harapin ang kanyang mga magulang.

“I don’t let my parents meddle with my personal life, Zari,” banayad ngunit may diin sa sinabi niya. Alam kong galit na galit parin talaga siya kahit na anong gawin ko.
I pouted and put my arms on his shoulders. I carressed his nape. “I’ll probably have a stubborn son, then. I might need to stalk him at times.”

I chuckled to stop his thoughts. Imagine the unlimited possibilities of his anger right now. I can imagine him being rude to his parents.

I traced his muscled chest with my finger leisurely.

“I just hope he doesn’t kidnap a girl desperately.”

He crouched and kissed my lips softly. Now, I got his attention.

Like

Like
Love
Haha
Wow
Sad
Angry

1

Comments are closed.