Jonaxx Stories https://www.jonaxx.com Jonaxx Stories Official Website Sat, 16 Sep 2017 09:49:39 +0000 en-US hourly 1 http://wordpress.org/?v=4.2.16 What Lies Beneath The Sand – Kabanata 2 https://www.jonaxx.com/what-lies-beneath-the-sand-kabanata-2/ https://www.jonaxx.com/what-lies-beneath-the-sand-kabanata-2/#comments Mon, 24 Jul 2017 06:36:01 +0000 http://www.jonaxx.com/?p=1521 Kabanata 2

Alak

Nang naghapon ay naging abala umano ang magkapatid sa negosyo. Apparently, their plant is near here at dinig ko’y malaki iyon. Probably that is where their riches come from, huh. Sa negosyo nilang semento na alam kong nangunguna sa buong bansa ngayon.

There is nothing more awkward than dinner. Sa hapag, si Senyora Domitilla, Kajik, Zamiel, at ako lang ang naroon. Tahimik ang magkapatid samantalang hindi rin ako nagsikap na bumuo ng usapan.

“Hija, anong ginawa mo buong araw? I hope you’ll enjoy your every day here. Although, pagkatapos ng kasal ninyo ni Zamiel maaaring tumulak muna siya sa ibang bansa para sa pag-aaral, kaya maiiwan kang talaga rito. So it’s better if you become familiar here.”

Napalunok ako sa sinabi ng matanda. She looks and sounds so sure that it would happen.

“I’ll bring her wherever I go, Lola,” Zamiel cut her off.

Napalingon ang matanda sa apo. Maging ako’y nilingon na rin ito. Nagkatinginan kami. He’s glaring at me. Tumikhim ako.

Madramang tumawa si Senyora Domitilla. “Well, paano ang pag-aaral niya, apo? Daniella will pursue her remaining years in college.”

“She’ll continue it in La Salle. When I leave for a week for school, I’ll bring her with me.”

Napainom sa kopita ang matanda habang tinitingnan si Zamiel. Bakas ang kanyang tuwa sa mukha, itinatago lamang ng seryosong reaction. Meanwhile, Zamiel is looking at me intently. I don’t need to look at him to see. His burning glare is evident.

“So there will be disruption of her classes, Zamiel? Anong masasabi mo, hija?”

“Uh, kung isang linggo l-lang naman po siya mawawala, ayos lang sa akin na maiwan na lang ako para na rin hindi ma istorbo ang pag-aaral.”

“Your professor will understand. I can find ways to talk to the people around,” mariing sinabi ni Zamiel kaya ako napatingin sa kanya.

Ang lalaking ito talaga. Look at him. Why do you think he wants me to be with him? What’s his problem? Bakit isang linggo lang ay ‘di pa siya makapayag na maghiwalay kami?

Alam kong hindi naman ako iyong makakaranas noon pero kung ilalagay na ako nga, kukwestyunin ko talaga kung bakit niya ipagbabawal iyon.

“It’s just a week. Surely, we both can afford to be away of each other for seven days.”

Isang halakhak ang narinig ko galing kay Kajik. He looked at his brother with an amused grin. He probably thinks that his brother is ridiculous for thinking that way. Syempre, kahit sino. Kahit pa maraming pera at kayang bayaran ng walang kahiraphirap ang pamasahe abroad at pabalik, you wouldn’t give so much effort in doing that when you can see each other after seven days. Kung isang taon, matatanggap ko. Pero isang linggo?

Come on!

Hindi na sumagot si Zamiel. Bumaba ang tingin niya sa kanyang pagkain, along with that intense look. Nagkatinginan kami ni Senyora.

“Oh, my dear grandson. You think college boys would interest your wife?”

“Tsss…”

What?

“I understand. Well, Daniella is a very good looking girl. And she’s much younger than you! She’s yet to explore her limits as a woman.” Kumunot ang noo ni Senyora at bumaling muli sa akin. “Nagkaboyfriend ka na ba, hija?”

Why is this topic suddenly going here? Don’t tell me it’s true? Takot siyang maagaw ako ng college boys? Aba, syempre, mas gugustuhin ko siguro iyong college boy na walang pera pero loyal naman kesa itong maraming resources, gwapo, pero babaero.

I figured, through books and movies, that in choosing a potential life partner, the most important thing you should consider is loyalty and faithfulness. Bakit? Kung walang pera, kaya ninyong magsikap dalawa. Kung pangit, maganda naman ako. Pero kung babaero, hinding-hindi ka mapapanatag buong buhay mo. And I guess it is safe to say that everyone’s goal in this life is not success, not financial stability or freedom, and definitely not material things… it is… in a very simple form: peace of mind.

Wala kang magiging hiling araw-araw kundi ang panatag na loob at payapang pag-iisip. And having all the material things in the world without the peace of mind is the saddest story that life will ever tell. So no thanks.

“Hindi pa po?”

“Not ever?”

Umiling ako para kumpirmahin ang naunang sagot.

Zamiel’s eyes are burning my skin. His thick brows are almost in one line. Hindi ko rin siya matingnan ng maayos dahil nagiging uneasy na ako sa titig niyang ganito.

“Manliligaw, hija? I won’t believe you never had one, too! Goodness! You look better than the models on TV! Makinis ka pa. Kung sabagay, manang mana sa kay Matilda.”

“Ah, meron naman pong manliligaw.”

Napasulyap ako kay Zamiel. His look remained stationary. Para akong iniinterogate sa harap niya at kapag nagkamali ako sa pagsagot ay malalagot ako.

“Ilan?”

Umawang ang labi ko at mabilis na nag-isip kung ilan ba iyon.

“Marami!” Senyora concluded. “And I bet from good families, too.”

Pinaglaruan ko ang aking baso. Naalala ko ang mga nangyari noon, but then this is not the right time to reminisce.

“Is that what you’re afraid of, hijo?” balik ni Senyora kay Zamiel.

Humalakhak muli si Kajik. “Galit talaga tayo sa kapwa nating…” hindi nito tinuloy.

Nangiti ako dahil alam agad ni Kajik kung anong meron.

He’s a playboy and a cheater kaya galit din siya sa mga playboy at sa mga cheater. The main reason why he’s planning to always bring me with him when he goes abroad is not because he wants to be with me all the time, but because he’s scared I might cheat.

“I’m not the type who will cheat once I’m married.”

Napainom sa kopita si Senyora Domitilla habang tinititigan ako. Umigting naman ang panga ni Zamiel. Ano pang problema niya? Does he want to really dominate the whole relationship? Kawawa naman si Daniella kung ganoon.

That was always the case everyday. Nagdaan ang mga araw at ganoon parin ang eksena. Minsan, sila ni Kajik ang may dalang babae, but I don’t seem to see Kajik touching the girl he’s with. Kaya pinagpapalagay kong kaibigan niya lang ang kasama niya.

Sa umaga, naghahanap ako ng payapang pwesto. Usually, the beach is fine with me. Nagkaroon na rin ako ng beach towel para maupuan sa ilalim noong kweba tuwing nagbabasa ako o nagdodrawing.

Madalas wala ang magkapatid sa umaga at tanghalian. Nasa planta atang mga ganoong oras. Kapag hapon naman, madalas akong mag siesta. Yes. Itinuon ko diyan ang pagtulog dahil umuuwi ang magkapatid, and often times they are with girls.

Then, the night is easy. We sit in the dining area, eat together while Senyora will ask them about work.

“Ali told me you have other plans, Zamiel…” si Senyora pagkatapos ng mahabang katahimikan sa hapag. “Sigurado ka ba riyan? You know that’s a big risk.”

Nakatingin lang ako sa kanila, hindi maintindihan basta ang usapan ay patungong negosyo.

“Eto po ‘yong gusto ko. And it is worth the risk.”

“That’s so great. I just hope Ivo will think about it, too. I know you are capable of running the business but your grandfather’s mind is already made up.”

“Hindi rin po ako interesado. I won’t prove anything just by being a successor of Lolo’s business.”

Ngumiti ang matandang senyora. “Parehong pareho kayo ni Ali. Sana ganoon din mag-isip si Ivo.”

Kapag gabi, binibisita ako ni Petrina. She would bring me milk. Pinapatagal ko ang pagpanhik niya sa pamamagitan ng pakikipag-usap. Besides, I don’t talk or interact much here.

Hindi ko namalayan ang mga araw. Hindi pa nagrereply muli si Daniella sa akin kaya wala parin akong alam kung paano dapat makitungo kay Zamiel. I’ll just stick to what I know then?

Bumaba ako ng hagdanan, dala dala ang aking sketchpad at lapis. Hindi ko namalayang Sabado na pala.

Isang lalaki ang nakasalubong ko nang pababa ako ng hagdanan. Messy hair, angelic features, and a calm aura… whoa! That’s new in this mansion. Lahat ata ng binata na nakasalubong ko rito (dalawa lang naman) ay parehong may kakaibang aura. Kakaiba dahil parehong vicious at dangerous. This man in front of me is a bit different. His aura is screaming of gentleness and kindness. Ngumiti ito sa akin nang nagsalubong kami.

“You must be Daniella?” sabi ng binata.

“Yes.” Napalinga ako. Hindi nabanggit ni Petrina sa kin na may darating na isa pang Mercadejas.

“I’m Ivo,” naglahad siya ng kamay. “Kadarating ko lang galing Maynila. I’m sorry, wala ako sa engagement mo.”

“That’s okay. I was told you were busy,” nangingiti kong sinabi.

Luminga-linga si Ivo. Pareho naming nakita ang iilang pagkain na dala ng mga kasambahay. Hindi ko nga lang alam saan patungo ang mga ito.

“May konting salu-salo akong hinanda sa beach. I hope you can join us. I’m with my friends. Ipapakilala kita sa kanila.”

Tumango ako. “Sige. Thank you!”

Well, I am not very much interested with parties. Siguro ay sa pagkakabagot ko’y medyo uhaw na rin ako sa panibagong pangyayari sa araw na ito. And a party with some people is a bit new so might as well grab that opportunity, huh?

Bumaba ako sa stone path kasama si Ivo. Nang nakita ko ang mga tao sa kubo ay parang gusto ko nang bumalik sa kwarto. There were other three boys and probably more girls. Tumingala sila nang namataan kami at nakita ko ang pagkakapawi ng ngiti ng ibang babae.

“Nakababa ka rin, Daniella,” Kajik laughed at me. “Stop staying inside your room. You’ll get bored.”

“Ipakilala mo ang fiancee mo, Kajik,” pagkakamali ni Ivo.

Mas lalong natawa si Kajik at agad akong hinila para sa kanyang mga kaibigan.

“This is Daniella. Daniella, si…” binanggit niya ang mga pangalan ng mga naroon ngunit hindi rin natapos.

“She’s my fiancee, Ivo. Hindi kay Kajik,” malamig na sinabi ni Zamiel.

“Oh! I’m sorry. Hindi ko alam!” deklara ni Ivo sabay tingin sa akin.

Ngumiti ako. He looks so worried because of his mistake. “Ayos lang.”

“Kilala na siya ng mga kaibigan natin. They were all there in our engagement day.”

“Oh!” si Ivo muli na mukhang nakakaramdam na ng tensyon.

“Shall we enjoy everything instead?” isang babaeng nasa tabi ni Zamiel ang nagsalita.

The rest agreed kaya nawala rin iyon. Tinapik ako ni Ivo at muling nagsorry. I assured him na walang problema roon.

May mga pagkain doon. Ang mga kaibigan nila’y naka bikini at mukhang handang maligo sa dagat.

I suddenly regret coming here. Hindi ako makasabay sa kwento nila at sa tawanan. Mas pinili ko pang abalahin ang sarili sa pagkain para hindi na ako tanungin ng kung ano.

Some of their boy friends would look at me for a while, lalo na pag may joke. Maybe to see if I would laugh at their jokes. I would smile everytime, though. Pero hindi na rin sila nagtatangka pang higitan pa ang interaction sa eye contact. And of course, the girls… the girls are not very friendly. Hindi rin naman siguro pakikipagkaibigan ang pinunta nila rito kaya naintindihan ko iyon.

Sa isang malaking limestone sa likod lamang ng kubo ay naupo ako at pinagmasdan sila. Nakakain na ako at ngayo’y ang iilan ay tanaw na sa malayo na nagsasaya. Ivo is even with his friends swimming.

Ang magkapatid naman ay nakaupo lang sa hinandang monoblock chairs na nagkalat. Parehong may mga kasamang babae ang dalawa. Ang kaibahan lang siguro’y mariing nakatingin si Kajik sa dagat.

People who look lost at some things is a good subject. I still need improvements when it comes to portraits but I’m not bad at it.

Pinili kong subject si Kajik, for Zamiel will probably take time. Hindi ko rin alam kung bakit ko naisipang gumihit ng tao gayong kahinaan ko naman iyon.

I made a quick sketch for Kajik. Nilingon ako nito at ngumiti.

“Swimming ka! Marunong ka bang lumangoy?” tanong nito.

“Wala akong pang swimming, e. ‘Tsaka hindi rin ako marunong lumangoy.”

“Oh?” Tumuwid siya sa pagkakaupo.

Now I can’t finish my portrait dahil sa paggalaw niya. Binaba ko ang sketchpad at bahagyang umismid. Nakita niya ang reaksyon ko kaya tumayo siya at lumapit.

“Paturo ka! Pwede kitang turuan. ‘Tsaka, pwedeng ibilin mo kay Petrina na kailangan mo ng bikini,” anito sabay lapit sa akin.

“Sige, next time. Susubukan ko.”

“Kajik! Daniella! Join us!” si Ivo.

Tumagaktak ang tubig galing sa buhok ni Ivo. Kumuha siya ng tuwalya tapos ang cellphone para magtipa ng kung ano bago muli bumaling at lumapit sa amin.

“Hindi siya marunong lumangoy, e,” si Kajik.

Tumawa ako dahil sa kahihiyan.

“Pwede ka naman sa mababaw!” Ivo insisted.

“Wala akong damit.”

“We should tell the maids to buy one for you, then,” si Ivo.

Hindi ko namalayang tinitingnan na pala ni Kajik ang sketchpad ko. Binawi ko ngunit hindi ko natuloy dahil inilayo niya iyon sa akin. Ngayon pati si Ivo ay kuryoso na sa naroon.

“Oh wow! You’re so good!” si Kajik, medyo mangha.

“This is Kajik, huh?” puna ni Ivo.

Uminit ang pisngi ko. Baka isipin ng dalawa na may gusto ako kay Kajik. Wala! I just want to practice portrait and that’s it!

Ngumisi si Ivo. Bakas sa kanyang mata ang dami ng iniisip. Si Kajik naman ay panay parin ang tingin sa sketch na nasa kanya parin.

“Akin na! Nakakahiya! Nagpapractice akong magportrait, e. Kahinaan ko kasi,” sabi ko.

“Zamiel? Where are you going?”

Pansamantalang nawala ang tingin nila sa aking gawa dahil sa biglaang pagtayo at pag-alis ni Zamiel sa grupo. He went directly straight to the stone stairs and then he disappeared. Hinabol siya ng kasamang babae (na hindi na si Bethany).

Hilaw akong ngumiti nang napatingin muli ang dalawa sa akin.

“Ako naman! Ako naman!” sabi ni Ivo sabay porma.

Tumawa si Kajik. “Tapusin mo muna ‘yong akin. Daya mo, Ivo!”

Nagtawanan kami roon. Akala ko’y may mapapansing kakaiba ang dalawa sa pag-alis ni Zamiel pero nang nakitang kong normal lang ang tungo nila ay wala naman siguro. Kahit pa noong bumalik na ang busangot na babae sa kubo ay wala ring nasabi ang dalawa.

“Si Zamiel?” tanong ng isa pang babae na kanina ay naliligo ng dagat.

Nagkibit ng balikat si Kajik at pinasadahan ng tingin ang mga bagong pagkaing hinanda.

I made a new sketch for Ivo. Hindi na rin masama. Nakapagpractice pa ako sa pagguhit.

Lumipas ang isa at kalahating oras ay hindi parin bumalik si Zamiel. Nakaligo na ang lahat at ginawa na akong tagabantay sa maaaring dumapo o kumain sa mga pagkain sa mesa, hindi parin siya bumalik.

Bumalik si Kajik sa mesa nang nakitang may bagong pagkaing hinanda ang isa sa mga kasambahay.

“Si Kuya, Wen? Nasaan?”

“Ay nasa kuwadra, po. Nagpapaligo ng kabayo.”

“Huh?” Tumawa si Kajik. “E, may party kami rito tapos nandoon siya?”

Nagkibit ng balikat ang kasambahay at tumulak na.

Ngumuso ako at nagpatuloy sa pag-upo roon hanggang sa unti-unti na silang umahon. Hindi naman gaanong mainit pero bakas parin sa mga mukha nila ang pamumula. Huminga ako ng malalim nang nakitang may inumin nang hinanda.

“Ikaw, Daniella?” sabay bigay sa akin ni Ivo.

Umiling ako. “Hindi ako umiinom, e.”

“Oh? You haven’t tried even a bit?”

Umiling muli ako. Pero hindi ko maipagkakaila, medyo kuryoso rin ako roon. Hindi ko nasusubukan dahil wala akong panahon para mag aksaya ng pera para diyan. Hindi rin naman ako pinapainom ni Tita Matilda kung sa bahay kahit maraming wine.

“I’m surprised!? Even wine?”

“Wala pa…” sabay ngiti ko.

Nagsalin si Kajik ng inumin sa kanyang baso. He mixed it with an orange juice. Nagulat ako nang lumapit siya.

“Try this for beginners. Don’t worry. Isa lang para hindi ka masobrahan. Eighteen ka na, hindi ka pa nakakatikim nito? What about your debut? Did you have any? Kahit wine? Baka nakalimutan mo lang?” pagtataka nito.

Tinanggap ko ang inumin. Pilit kong inalala ang debut ni Daniella. Nag-inuman nga sila noon! Shit! Pero ako… bilang si Ace, hindi pa.

“Uh, no.”

Mahirap magsinungaling sa hindi ko pa nararanasan kaya mas mabuting sundin ko ang alam ko… o ang hindi ko alam.

“Masarap ba ‘to?” pagdududa ko.

Tumango si Kajik. “Oo! Subukan mo!”

It’s true, alright. Pero sa huli, pagkalunok ko ng lahat, may mainit na sensasyon sa aking lalamunan hanggang sa aking tiyan. It is slowly taking over my senses… my arms… my hand… and my head. But overall, I am still okay.

Tumawa si Kajik. Kumunot naman ang noo ni Ivo.

“You immediately blushed!” si Kajik.

“It’s her first time. That’s enough,” si Ivo.

“I know. I’m just letting her drink one.”

Tawanan at kwentuhan ang ginawa nila. Sa huli ay sumuko ako at nagpasyang magpahinga. Medyo malakas ata ang alak o talagang ganoon katindi kapag unang beses makainom. I feel a bit warm inside… and my head is fuzzy.

“Mauna na ako sa inyo,” sabi ko nang sa wakas ay nagkaroon ng tyempo.

Pumayag naman sila. Kajik is teasing me. Lasing na raw ako na agad kong pinabulaanan. Sinabi ko lang na ibabalik ko ang sketchpad at siguro’y mag si-siesta saglit.

Hiningal ako pagkaakyat sa stone stairs. Pakiramdam ko ay may kinalaman ang alak sa pawis at medyo uneasy kong feeling. Umikot ako at dumiretso sa bulwagan.

Naroon nga si Zamiel sa kuwadra at nagpapakain ng kabayo kasama ang isang tagapangalaga. Nagtama ang tingin namin bago ako lumiko. He looks angry. Oh well, kailan ba siya hindi nagmukhang galit at nakakatakot? Milagro kapag dumating ang araw noon.

Lumiko ako at dumiretso sa kusina para makainom ng tubig bago umakyat. I can always call for Petrina but I’m not used to a life with a maiden so I can do it myself.

Walang tao sa malawak na kusina. Kumuha ako ng baso at naghanap ng dispenser para makainom. Kasali pa ang pag-iisip ng milagrong araw kung kailan magmumukhang maamo si Zamiel Mercadejas. Naku! Puputi ang uwak kung sakali.

“Nakainom ka?”

Kamuntik ko nang nabitiwan ang baso ko sa gulat. Si Zamiel ay nasa malayong likod ko nang nagsalita. Napahawak ako sa dibdib sa kaba.

“Nakakagulat ka naman-“

“Nagtatanong ako kung uminom ka ba?” he demanded an immediate answer that I’m suddenly pissed.

Nakakainis talaga ang lalaking ito! Sino ba siya sa akala niya para makapagsalita ng ganito? Para makapagtanong at demand ng ganito?

I am not a rude person but when someone is rude, I can’t help but mirror the attitude.

“Anong problema mo?” medyo nataasan ko ang boses ko. Hindi ko alam kung dahil sa alak o talagang napupuno na ako sa isang ito.

Lumipad ang mata niya sa sketchpad na nailagay ko sa nook malapit sa kanya. I saw him lick his lips. Mas nadepina ang pamumula nito dahil sa ginawa. He tilted his head giving me a good look at his corded neck and angled jaw.

His hair is falling a bit on his forehead, tanda na medyo nag overwork siya kanina sa mga kabayo.

“Nagtatanong ako kung uminom ka ba?” malamig at marahan niyang tanong.

“Ano naman ngayon kung Oo? Sino ka ba para kwestyunin iyan?”

Kitang-kita ko ang galit sa kanya. Agad akong nagsisi sa sinabi lalo na nang lumapit siya sa akin. Malalaking hakbang ang iginawad niya sa marmol na sahig para lang mabilis siyang makalapit. Sa takot ko, akala ko’y sasaktan niya ako. My heart thumped so fast that I thought my ribcage would break apart.

“Ako ang mapapangasawa mo, kung hindi mo alam! Ngayon nagtatanong ako sa’yo dahil responsibilidad kita simula noong idineklara tayong dalawa!”

Oh this hypocrite?

“Hindi pa tayo kasal! And oh, shut up! You’re not actually doing this because I’m your responsibility! You’re doing this for yourself! For your ego! Ano? Ano?” hamon ko with matching facial expression ng naghahamon. “Naaapakan ba? Naapakan, Zamiel?”

I saw him inhale so deep I though he’d explode.

“You are my future wife! I will not tolerate this kind of attitude from you!”

Wow!

Really. Wow!

You have exceeded my expectations, Zamiel Mercadejas!

You are not just a hypocrite. You are also demanding and manipulative. I pity Daniella so much. Buti na lang pinili niya ang boyfriend niya ngayon.

“And you are my future husband! If I say I cannot tolerate this kind of attitude from you, what are you going to do? Huh?”

Nalaglag ang kanyang panga. Napatingin ako sa kanyang labi. Unti-unti niyang inigting ang bagang habang ganoon ang itsura. And I’ve never seen him more vicious than right now. Nanliit ako kaya hindi ko alam kung anong pwersa ang nagpapatayo pa sa akin sa harap niya. Maybe it’s the alcohol. Totoo siguro pala ang sinabi nilang nakakalakas daw ng loob ang alak.

“Anong ibig mong sabihin? Mas gugustuhin mong makasal sa iba, kung ganoon?” marahan niyang sinabi.

“Oo! Mas gugustuhin ko! Ivo and Kajik are better men. Kajik is better than you! I like him better! I’d rather have him as my husband than you!”

A punch right through the granite nook made me tremble. Kumalabog ang buong kusina at napapikit ako sa takot.

Nang dumilat ako’y nakalayo na siya. Mabilis ang lakad niya palayo sa kusina kaya nilubos-lubos ko na ang lahat.

“Hindi ako nagrereklamo sa mga babae mo kaya wala kang karapatang mag reklamo sa mga ginagawa ko. Kung sinabi kong tumigil ka sa pambababae, gagawin mo? Huwag kang magmalinis, ipokrito ka rin, e! Kapag ako hindi pwede, ikaw pwede? Wala akong pake sa’yo kaya wala ka rin dapat na pake sa akin!” I screamed at the top of my lungs kahit pa nakaalis na siya ng kusina to God knows where.

Hiningal ako pagkatapos na magsalita. Pumikit ng mariin at sinapo agad ang aking noo. Goodness! What was that!? But damn, it feels so good to finally say it.

“A-Anong nangyari, Ma’am Daniella?” bungad ng nanginginig na si Petrina.

Lumabas din ang iilang kasambahay kasama ang mayordomang si Mercedita. The lady looked at all the housemaids. Ngumiwi ako at yumuko.

“Pasensya na po,” sabi ko.

Tumango ang mayordoma sa akin. “Maayos sana ito, bago makarating sa Senyora.”

“Pasensya na po talaga…” ulit ko.

Tiningnan niya ang sadya kong tubig na hindi ko halos nainom bago niya inutusan si Petrina na ihatid ako sa kwarto kasama ang isang pitsel ng tubig.

At bago pa ako nakaakyat ay narinig ko na ang marahas na pagsakay ni Zamiel sa kabayo paalis ng mansyon. Tumingin si Petrina sa akin.

“N-Nakakatakot p-pala magalit si Sir.”

]]>
https://www.jonaxx.com/what-lies-beneath-the-sand-kabanata-2/feed/ 2
What Lies Beneath The Sand – Kabanata 1 https://www.jonaxx.com/what-lies-beneath-the-sand-kabanata-1/ https://www.jonaxx.com/what-lies-beneath-the-sand-kabanata-1/#comments Mon, 24 Jul 2017 06:35:18 +0000 http://www.jonaxx.com/?p=1519 Kabanata 1

Galit

Tumikhim ako. Inayos ko ng paulit-ulit ang aking damit at ang aking buhok habang pilit na ngumingiti sa mga nakasalubong kong bisita. Some lingering stares from the group of old people, lalagpasan ko sana ngunit sa huli ay hindi na nila napigilan.

“Daniella,” an old bird-like lady called.

Ngiting-ngiti siya at sa tabi’y dalawa pang babae at may isang ginoo. Napangiti rin ang mga kasama niya nang nakitang sumali ako sa grupo.

“How’s your Mom? Antagal na naming hindi nagkita ni Matilda…”

While she’s reminiscing her experience, sa malayo ay nakita ko si Zamiel na kakapasok lang sa bulwagan. Tumikhim muli ako at tumayo ng maayos. His eyes immediately flew to me, kahit pa hinarangan ng iilang mga kaibigang babae at lalaki.

“She’s been traveling a lot since your father died. How long has it been, hija?”

Mapait akong ngumiti. Father, Engineer Teodorico Zaldua, died when I was twelve. And that was four years ago. Taon man ang lumipas, ang sakit ay parang kailan lang. At ang paghihirap ko’y parang isang dekada naman sa sobrang tagal ng pakiramdam ko.

“Six years, po,” sagot ko.

“Matagal-tagal na pala,” sabi noong matandang ginoo. “But Matilda has not been present in social gatherings. Is she that busy?”

“Opo.”

Natigil ako nang naramdaman ang paglapit ni Zamiel sa amin. Binigyan siya ng espasyo ng matandang lalaki sa tabi nito ngunit namili pa ito kung saan makakatabi ako.

“Oh, Zamiel, hijo. Andyan ka pala,” sabi ng matandang ginang. “We we’re talking about Daniella’s mother.”

Zamiel looked at me with a menacing face. Kinabahan agad ako. What is he up to, now?

“Sa engagement ng anak niya ay dapat narito siya pero nagbakasyon. Anong masasabi mo roon?”

“Well, just as long as she comes to our wedding, I have no problem, Tita.”

Naghagikhikan ang mga matatanda. Forgive me but I’m trying my best to identify which part of it was funny. Wala naman ata?

A big warm hand slowly caressed my waist. Naestatwa ako sa kinatatayuan ko. Nilingon ko si Zamiel at nakatingin lamang siya sa mga nagtatawanang matanda. What the hell is he doing?

“Speaking of engagement, hijo, I noticed Daniella doesn’t have a ring yet?”

“Ah! Yes, Tita, gusto ko po kasing sa pribado ko siya bigyan noon,” paliwanag niya sa mga ito.

Nagmamadali kong hinawi ang kamay niya sa aking baywang dahilan kung bakit nagkatinginan kami. He leaned closer to me to whisper.

“Let’s go.”

Hindi pa nga ako nakakaalma ay humingi na siya ng paumanhin at tumulak na palayo sa grupo, dala ako.

“What the hell are you doing?” mariin kong bulong.

He rolled his eyes lazily. Imbes na sagutin ako ay nilingon niya ang iilang bumati.

“Congratulations, Future Mr. and Mrs. Mercadejas!” tukso ng iilan pang matatanda.

“Thank you!” ani Zamiel.

Instead of frowning because of what is happening, napilitan akong ngumiti na rin gaya ng ginagawa niya. May isa pang humawak sa kamay ko para mapansin ko. Isa itong matandang babae na puro ngiti rin.

“Bagay na bagay kayong dalawa, hija! Surely, you’ll make such beautiful and handsome offsprings!” anito.

Zamiel chuckled in a low tone. “Dahan-dahan lang po, Ma’am. Hindi po kami nagmamadali. Ayos lang po ang isa pagkatapos naming makasal.”

Wow! This bastard!

Well, when I think about it, I really should stop overthinking. This is nothing personal. Lahat ng ito, gaya lahat ng bagay, maglalaho rin. Lalo na sa kalagayan ko ngayon. I just don’t know how it’s going to be in the end.

“Salamat po,” sabi ko sa matanda.

Iilan pang guest ang sinalubong at binati kami. Some of them were even young, siguro’y ka edad lang ni Zamiel. It took us an hour to finally walk towards the grand staircase and to see his parents, and grandmother on their table. Ngiting-ngiti si Senyora samantalang tipid naman ang ngiti ng Mommy ni Zamiel.

Noong una, akala ko lalapit kami sa lamesa nila. Kalaunan napagtanto kong patungo si Zamiel sa grand staircase. What is this? He wants me to go upstairs and probably stay in my room?

Gusto ko naman iyon. I’m tired from all of what happened today, pero alam ko ring hindi niya ako pinapapunta sa kwarto ko para lang magpahinga. Hell, I doubt if he even cares that I’m tired at all.

“Oh, saan na kayo?” agap ni Senyora.

We stopped midstep. He turned to their table.

“Ihahatid ko na po siya sa kanyang kwarto, pagod na po siya, Lola.”

I knew it. This bastard knows his game. And you know what? The hell I care if he’s doing this for whatever reason. Mas gusto ko ngang sa kwarto na lang ako.

“Ganoon ba?” malungkot na sinabi ni Senyora.

Ngumiti si Tita Lucianna sa akin. “Bukas ay aalis din kami ng Tito mo, Daniella. I’m happy that you and Zamiel are getting along well, so far. We will visit you again soon.”

“Sige po, Tita.”

Kumawala ako kay Zamiel. His grip tightened. Nagkatinginan kami bago niya ako pinakawalan ng tuluyan. I went to his parent’s table para magpaalam ng mabuti.

“Good night, Tita, Tito…” sabi ko.

Tita Lucianna kissed me. Ganoon din si Senyora. Another smile before I finally went to Zamiel. Tumango ito sa mga magulang bago kami tumulak na palayo roon.

Nang tanaw pa ng lahat ay hinayaan ko siyang hawakan ako. Ngunit nang dumilim at nasa pangalawang palapag na kami ay lumayo ako sa kanya.

“Thanks for making it easy for me. Kahit na alam kong hindi dahil iniisip mong pagod na ako…”

He smirked.

Kahit sa dilim, sa konting liwanag na dala lamang ng wall lamps, nadepina parin ang kanyang itsura. Nagpatuloy ako sa paglalakad, never glancing him again because I can’t help but praise him. Boy, the Creator has favored him so much to look like that even in the dark!

Isang marahas na higit pa ulit sa braso ko ang ginawa niya. Malapit na malapit na ako sa pintuan ng kwarto nang ginawa niya iyon. Para akong spring na napabalik at napaharap sa kanya dahil sa ginawa. Uniformed maids are doing their thing somewhere along the dark corridors while we’re here busy with an argument.

“Bakit? Ano sa tingin mo ang iniisip ko?” he drawled.

Sixteen years old with the height of most who are of legal age, I can definitely lie about my age. Kung hindi man ako magsisinungaling, people assume my age from their perspective. At madalas, mas higit iyon sa sixteen. This is why this thing is easy for me. It is so easy to deceive people like this.

Lahat ng nag-aakalang mas matanda ako sa tamang edad ko’y kung hindi’y nanliligaw, nag-aalok ng kung anu-ano. Boys my age are easy to turn down. Men sometimes won’t understand. Kaya naman I can say that I have a bit of knowledge about men.

“Huwag na tayong maglokohan, Zamiel. And don’t you ever hold me again with your filthy hands,” puna ko.

He pursed his lips. He looks really amused and it is pissing me off.

Hindi ko kailanman naisip na magtanong tungkol sa iaasal ko rito. I just assumed I’d be my usual self. Hindi ko alam kung ano talaga ang plano niya. Heck, I don’t even know if I should encourage the marriage or not. Dapat ay magtanong ako mamaya.

“Are you bothered with it?”

Alam ko agad ang ibig niyang sabihin. Apektado ba ako sa nakita ko? Wala nga akong nakita, e. I did not see them kissing or doing things. Nakita ko lang na magkalapit ang katawan nila, dahil sa alitaptap na dumaan. Bukod doon, wala na. Pero alam ko kung ano mismo ang ginagawa nila roon. I’ve seen nature inspire that phenomenon. I’ve seen it in scientific documentaries, in books, in animals, and in love themed movies.

“I have told you from the beginning na ayos lang sa akin kahit anong gawin mo tungkol diyan. I don’t care at all, Zamiel.”

“Fine. Mabuti na alam ko ang iniisip ng mapapangasawa ko tungkol sa bagay na iyan.”

An image of myself in a matronly dress, a hat, and some neighbors gossiping about my cheating husband flashed in my head. Pinilig ko ng bahagya ang ulo ko, surely, hindi na ako aabot sa ganyan!

“Give me your hand,” utos niya.

Hindi ko ginawa. He sighed. Kinuha niya ang kamay ko at itinutok ang isang singsing doon. Bago pa ako makapagprotesta ay pinadausdos niya na ang gold solitaire diamond sa aking ring finger.

“Stay in your room the whole night. Don’t sneak out. I will know,” he said darkly.

“My pleasure,” iritado kong sinabi sabay bawi sa aking kamay at pasok sa kwarto.

Ilang sandali akong naupo sa kama. Alam ko ang gagawin ko roon ngunit sa mga nangyari ay parang natigil saglit ang mundo ko.

Dahan-dahan kong inalis ang lace sa likod ng aking damit ng nakabawi. Maingay parin sa tawanan at tugtog ang buong party. At paniguradong nakihalo na si Zamiel sa mga tao, ipinagpatuloy ang naudlot na gagawin kanina.

Gusto kong masuka. He’s is the usual city boy bastard. I never thought he’d be that type. In fact, mas naimagine kong tahimik at seryoso ito pero ngayong nagkasama kami, hindi pa nag-iisang araw, alam ko na kung gaano siya kagaspang at kabulgar.

I jumped a bit when someone knocked on my door. Agad na ito ang naisip ko ngunit nang nagsalita ay nabunutan ako ng tinik.

“Ma’am Daniella, si Petrina po ito. Nagpadala po ng gatas si Sir Zamiel dito dahil matutulog ka na raw po?”

I sighed. I doubt he really did that. Baka naman si Senyora ang nagpadala? Mabuti na ring nandito si Petrina nang matulungan ako sa aking damit.

Pinapasok ko si Petrina. Nilapag niya sa lamesa ang isang tray ng gatas. Nang nakitang naghihirap ako sa pagtanggal ng damit ay tumulong siya. Standing in front of a mirror delicately decorated with sculpted vines and flowers, I saw her reflection slowly untying my lacy dress from behind.

Tumikhim ako bago nagsalita.

“Saan nag-aaral si Zamiel?” tanong ko.

“Tapos na po siya, Ma’am.”

“Anong kurso?” tanong ko.

“Sa negosyo po ‘yon, e. Dalawa po ang paaralan niyan. Dito po ‘yan nag kolehiyo sa Costa Leona. Pero ang alam ko may klase din siya sa Maynila.”

Tumango ako. So that means he could be twenty three or so?

“Nagkagirlfriend na ba siya?”

Napatingin si Petrina sa salamin dahilan ng pagtatama ng aming mga mata. Bumaba ang strap ng aking damit hudyat na tapos niya nang nakalas ang nasa likod. She looked hesitant to answer my question. Maybe because she doesn’t want me to think that her master is a crude womanizer.

“Huwag kang mag-alala. Alam kong babaero siya. I’ve seen him tonight with a girl. I just want to know if he ever had a serious relationship with a woman.”

Nagngising-aso si Petrina. Kumikibot din ang kanyang labi tila ba tinutulak siyang magsalita at konting hibla na lang ang nagpipigil sa kanyang gawin iyon.

“Wala po! Kung sineryoso’y wala po ata siyang naging ganoon. Puro mga-” pinigilan niya ang bibig at ngumisi muli sa akin.

I smiled back at her. No need to cover up for you master. Maliwanag pa sa sikat ng araw ang hanap ng lalaking iyon. Kahit na hindi na magsalita, titigan mo lang. His body is screaming of vigor, strength, and energy. Where does he spend all of that supposed energy, kung ganoon? Hindi siya kargador para mawalan ng enerhiya sa pagtatrabaho. My wild guess says he’s spending his great energy towards something… as pleasurable as… the three letter word.

“Pero h’wag kayong mag-alala, Ma’am! Loyal ‘yan si Sir Zamiel sa’yo!” pampalubag loob ni Petrina para siguro hindi siya masisante kung sakaling lumayas ako dahil sa mga paninira niya.

I laughed mockingly. I don’t think someone in this age is still using that word – loyal. Loyal? The millenial and metrosexual love knows that that word is extinct. Malapit nang maalis sa diksyunaryo. Betrayal in friendship, love, and all things is too usual that the virtues have long died.

Umalis si Petrina pagkatapos. Hinubad ko ang singsing na bigay ni Zamiel at tumulak na sa bathroom para makaligo. I opened my outdated phone to text her about my questions but instead, iba ang sumalubong sa akin. Isang tawag ang sinagot ko.

“Hello.”

“Napag-isipan mo na ba, Ace?”

Auntie Tammy’s voice echoed like a lullaby in a peaceful room. I can imagine her drawing smoke from her cigarette while she offers me the world in exchange of other things.

“Auntie, hindi po talaga pwede,” sabi ko.

“I know your limitations, hija. And besides, you’re still a minor. It’s a long way to go!” alu nito.

“Hindi po talaga,” sagot kong pinal.

“Ano ang pagkakakitaan mo ngayon, kung ganoon? Sayang ang pag-aaral mo. You worked so hard for it and now it’s all gone,” panunuya niya. Hindi ako naniniwalang nag-aalala siya sa pag-aaral ko.

“Hindi na po talaga, Auntie.”

“You know where to find me once you’ve made up your mind, Astherielle.”

Wala nang pagpapaalam ay pinutol niya na ang linya sa gitna naming dalawa. I sighed and started staring at my phone.

Para maipagpatuloy ang pangarap ko, kailangan kong kumita ng pera. The last thing I’d ever turn to will be my Auntie Tamara. Natatanging kapatid ni Mommy na matagal na akong pinipilit na tumira sa kanya. I’d rather do what Daniella wants than go to my Aunt.

Ilang beses kong tinawagan si Daniella habang naliligo ako. I want to ask her what I should do. Gusto niya bang makasal kay Zamiel? Mas malaki ang tsansang hindi, dahil kung gusto niya, ba’t niya ako pinadala rito?

Hindi siya sumagot kaya tinext ko na lang.

Ako:

Daniella, hindi ko alam kung paano pakitunguhan ang fiancee mo. Papakasal ka ba sa kanya kalaunan o hindi? Should I treat him well or not?

It was a stupid question, actually. I immediately regret sending it. Dahil paano magpapakasal si Daniella kay Zamiel kung ang iniisip ni Zamiel ay ako si Daniella? Maybe she didn’t want the marriage. But will she have the money if she refused this?

Walang sagot sa mga katanungan ko. Hindi siya nagreply kahit noong nakatulog na ako. I almost forgot that she’s also on vacation and probably she didn’t want to be disturbed. Lalo na’t kasama niya ang kanyang boyfriend at ngayon lang sila magkakasama habang wala si Tita Matilda.

Nag-umaga na lang ay ganoon pa rin. I did not receive any text from Daniella so I decided to just carry on and do things my way.

Sa unang umaga ko sa mansion ng mga Mercadejas, mag-isa akong kumain. Maagang umalis ang mag-asawa gaya ng sabi nila kagabi. Tapos nang nag-almusal si Zamiel at hindi pa nakakababa ang kanyang kapatid. Senyora Domitilla is still sleeping so I was all alone on their huge dining table.

Isang serbidora at si Petrina sa aking gilid, nag-aantay ng mga utos ko. Ganoon ka rangya ang buhay ng mga Mercadejas dito. I can only imagine their lives in Manila or in any other provinces where they have properties.

Pagkatapos kong kumain ay nagpasya akong magbasa ng libro. Dinala ko talaga ang isang hindi ko pa nababasa para malibang ako rito.

A classic novel by Alexander Dumas is about revenge and a bit of love. Nakaupo ako sa isa sa mga grecian couches ng bulwagan. Tanaw ang iilang mga tao na nag-aayos ng mga lamesa at upuan, bakas ng party kagabi.

Binuksan ko ang libro sa pag-aakalang wala akong magiging distraction sa kahit ano. Ngunit nang inangat ko ang aking tingin at diretso sa labas ay may nakita, gumuho agad ang iniisip kong oras para mag libang.

Zamiel, topless, in faded blue jeans, and some brown boots flashed in my eyes. Diretso sa mga kuwadra sa labas, pinapaliguan niya ang isang kabayo. Even from afar, his skin is golden brown, a bit too masculine for my liking. Kumunot ang noo ko at bumaba ang tingin sa king aklat ngunit bumalik din kalaunan sa konting galaw ng imahe.

His shoulders were broad and powerful. His back muscles are well defined. The groove of his spine is well indented and below it, there were two twin dimples.

Humilig siya sa pintuan ng kuwadra at napalingon sa likod. I snapped out of it dahil nagkatinginan na kami. Tumayo ako at nagpasyang lumabas ng bahay at magtungo roon sa duyan.

His eyes bore to me intensely. Kung makatingin ay parang ako lamang ang nasa paligid kahit na dinig na dinig ko ang pambabaeng halakhak kung saan. A girl in her tube top and short shorts is with him. She giggled noong muntikan na siyang mabasa ng tubig dahil sa sariling gawain.

Iniwas ko ang aking tingin doon at dumiretso na sa daanan.

“Zamiel! Nababasa ako,” sabay halakhak noong babae.

Nawala rin ang ingay nang nakalayo na ako. Naupo ako sa duyan at nagsimulang magbukas muli ng libro.

For a while, I admired again the whole peacefulness of the place. Tanging ang ingay lang ng mga dahon sa puno ang naririnig, ang alon, at ang huni ng mga ibon. Konting galaw, ang ingay naman ng kinakalawang na tanso ng duyan naman ang maririnig mo.

I opened the book again and started reading a line or two when the giggles started ringing in my ears again. Huminga ako ng malalim. I prepared a lot of activities because I know I’d be bored. I have a book, I brought my sketchpad, pencils, pero kung ganito araw-araw ang paligid ay hindi ko alam kung may magagawa ba ako sa pagkakabagot.

“Ahhhy! Ano ba ‘yan, Zamiel!”

I rolled my eyes and tried to read another line.

“Oh my gosh!!!”

I stopped and realized na walang pumapasok sa aking isipan. Hindi ko na kailangang tingnan kung ano maaari ang ginagawa nilang dalawa roon. I can imagine them playing around with the water. And the tall and curvy girl would shriek everytime she gets wet. Tumayo ako at dumiretso sa kung saan ako nakatayo kagabi bago nahuli ni Zamiel.

That girl he’s with right now could be that same girl yesterday. Well, the hell I care. I just want some peace.

Nababalutan ng mga halaman ang batuhan, pwedeng bumaba rito ngunit dadaan muna sa matarik at mabatong parte. Nilingon ko ang kanang bahagi kung saan ka makakababa gamit ang gawang hagdanan. But then that would mean I will need to turn around the house before I could ever reach the stairs.

Huminga ako ng malalim at hinawakan ang halaman bilang suporta sa sarili. Muntik na akong dumausdos dahil sa maling pagkakapwesto ng paa ngunit mabuti na lang at nakahawak sa matibay na tangkay ng halaman.

Nabitiwan ko ang libro. Nauna itong bumaba sa batong hagdanan kaya mas nagmadali ako.

Thankfully, nakababa ako ng walang sugat o anuman. The view and the feel of the sea suddenly thrilled me. Sana pala, kung alam ko lang, nagdala rin ako ng damit panligo. Mukhang masaya maligo rito. And I should put that as one of my boredom killer here.

Pinulot ko ang libro nang nakababa na sa hagdanan. Pinung-pino ang buhangin. Tinanngal ko ang tsinelas ko para maramdaman ito.

Nakalatag ang rockformation at limestones sa haligi ng hagdanan. Tumingala ako kung saan makikita ang manson. Binalik ko ulit ang tingin sa haliging binuo ng hangin, tubig, at panahon. It looks majestic. Well, everything that time creates will always look majestic.

Isang maliit at walang haliging kubo ang naroon. Tila ginawa lang para sa isang araw na silong. Sa malayo ay kumurba ang limestone dahilan kung bakit pwedeng sumilong sa isang maliit na kweba.

Kung papipiliin ako sa dalawang silungan, pipiliin ko ang kweba. Dumiretso ako roon, thinking of finally having my small share of peace. Naupo ako sa buhangin at nagsimula ulit sa pagbubuklat ng libro.

I digested it page after page until I heard that same giggle, palapit at mas lalong lumalakas. Sinarado kong muli ang aklat para matingnan ang pinanggalingan noon.

“Ligo na tayo, Zamiel!” sabi noong babae.

She hooked her arm on Zamiel’s neck. Hindi natinag si Zamiel, imbes ay hinawakan pa nito ang baywang ng babae bilang suporta. They shared one long kiss before the girl giggled again.

I don’t think this was the girl last night. Takot iyong kagabi makita. Ngayon, ang babaeng ito, parang walang kahihiyan.

I remember Zamiel whispering sweet words to the girl last night. I bet he does that to everyone. Every girl he’s ever kissed, touched, or do things.

I hate people like that. Sila ang dahilan kung bakit magulo ang mundo. The lie he feeds the girl will make her hope. And false hopes will echo bitter hearts… bitter hearts, anger… anger, evil.

Sino ako para magsabi noon gayong nandito ako at nagsisinungaling din? Hinawakan ko ang puti at pinong buhangin. The giggles died down, nilingon ko sila ulit at nakita kong mas naging mainit ang kanilang mga halik. Pero natigil sila nang may nakita sa likod.

“Continue your thing. I just wanna take a dip,” Kajik Mercadejas, Zamiel’s brother is walking directly to the shore.

Binaba nito ang tuwalya. Nang nakita ako’y tumango at dumiretso na sa dagat.

“Maligo na rin tayo!” anyaya ng babae ni Zamiel.

For a while, they stayed in the hut. Samantalang si Kajik ay umaahon na.

Wala halos pinagkaiba ang magkapatid. Kung mayroon man, siguro sa pangangatawan lang. Zamiel’s body looked more mature than Kajik’s. Maybe, that’s because he’s older than him.

Nagulat ako nang lumapit si Kajik sa kung nasaan ako. With him is a large random shell. He smiled, and oh, without the grimace look of his brother.

“Gusto mo? Nakita ko sa dagat,” he said in a friendly tone.

Pinulot niya ang kanyang tuwalya at nilagay sa balikat. Pinunasan niya ang batok at buhok habang inaabot sa akin ang malaking shell. I smiled.

“Thank you! I’ve never seen a shell this big.”

“Have you ever been to a beach?” kunot-noong tanong ni Kajik.

“Uh, oo. Pero hindi rin sa kasing gandang dagat na ito.”

Binalingan niya ang mangasul-ngasul na dagat bago muli ako.

“Then, I guess you will enjoy it here. The sea is safe. Hindi rin mabato kaya hindi ka masusugatan.”

Tiningnan niya ang hinahawakan kong shell at iminuwestra niyang ilagay ko sa tainga.

“Kung ilalagay mo ‘yan sa tainga, maririnig mo ang dagat kahit na malayo ka pa rito.”

“Oh?” I said, a bit shocked.

Sinubukan ko iyon. Pinanood niya ako habang ginagawa. And yes, I heard the sea. Pero hindi ako nakasisiguro kung dahil ba iyon may dagat nga sa harap o talagang dahil totoo ang sinabi niya.

“Try it inside the mansion, you’ll see,” ani Kajik nang siguro’y nakita ang pagdududa ko.

I glanced at his brother and the girl. Nakita kong iritadong nakatingin si Zamiel sa banda namin. I can’t concentrate here, anyway, so I’d go back and try the shell inside the mansion.

Tumayo ako. Umambang maglalakad na si Kajik pabalik ng mansion ngunit hinintay niya ako. I immediately concluded that the younger Mercadejas is a better man or a better person than the older.

Sabay naming nilagpasan ang dalawa sa may kubo. Nakahalukipkip ang babae at ‘di ko na nilingon si Zamiel. Pero bago pa ako makaakyat sa unang baitan ay natigilan na kaming pareho ni Kajik sa baritonong tawag ni Zamiel.

“Kajik, will you escort Bethany back. I just want a conversation with my fiancee,” si Zamiel.

Nagkatinginan kami ni Kajik. But then he smirked and held out his hand for the other girl. Ngumiwi ang babae, mukhang hindi nagustuhan ang gustong mangyari ni Zamiel pero wala ring nagawa.

Nag-ugat ako ng ilang saglit sa kinatatayuan. Kahit pa bahagyang binangga noong Bethany ang balikat ko ay nanatili akong nakatayo roon. Tumuwid sa pagkakatayo si Zamiel. He’s not topless this time. In fact, he’s wearing a white t-shirt.

His arms corded when he tried to cross it. Iniwas ko ang tingin ko roon at naghahamon siyang tiningnan.

“What is it?”

“So… you fancy my brother, huh?”

Oh, the nerve of this guy. This is not jealousy. This is his ego talking. Iniisip niya sigurong makukuha niya ang lahat ng babae at walang maagaw sa kanya. Kaya naman ngayong nakitang nakipag-usap lang ako saglit kay Kajik, naapakan na agad iyon.

Well, it’s my pleasure to step on his ego. Lalo na dahil ayaw na ayaw ko sa kayabangan niya. Lalo na dahil hindi ko kailanman magugustuhan ang tulad niya.

“So what if I fancy him?” my brow shot up.

Umawang ang bibig niya. He licked his lower lip. One large step towards me and we’re just inches apart. Hinawakan niya ang braso ko, gaya ng ginawa niya kagabi at nilapit ako sa kanyang mukha para makabulong.

“You are engaged to me,” mariin niyang tinig.

I literally had goosebumps. Ang tanging naririnig ay ang hampas ng alon at ang lamig ng kanyang baritonong boses.

How dare he bring that argument up, by the way? Bakit? Kahapon at ngayon, hindi ako nagreklamo sa mga nakikita ko sa kanya. Kaya bakit siya nagrereklamo ngayon?

Gusto niya ata na loyal ako sa kanya pero kapag siya, pwedeng mambabae. Bakit? Boys will be boys? No! Men are unworthy if they cannot stay loyal. Ganoon din sa babae. This is an equal world. I don’t need another bullshit about that!

Sinubukan kong kumawala ngunit masyadong mahigpit ang pagkakahawak niya.

“How can you say that? You… are engaged to me but you’re allowed to have girls. Pagkatapos ako, interaction lang sa kapatid mo…” I said and immediately regretted it.

Bakit ko ba iyon dadalhin sa usapang ito. I don’t fancy his brother but compared to him, I definitely like his brother more!

Umigting ang panga niya. Umismid naman ako sa kanyang reaksyon.

“Then, do you want him more as your husband? Mas gugustuhin mong sa kanya matali, kung ganoon?” dinig na dinig na ang galit sa kanyang boses.

My fear heightened. I don’t like him when he’s serious or amused. He always looks dangerous and vicious. But when he’s angry, he’s threatening!

“And…” his voice suddenly turned into a sexy drawl. “Where is your damn ring? Why are you not wearing it? Huh?”

Nanuyo ang lalamunan ko. Nahahapo kong binawi ang aking braso sa kanyang pagkakahawak. He looked at me with the glaring intensity of his anger noong nakawala ako. Hindi na ako nagsalita sa takot at kabang pinaghalo. Basta’y tumakbo na ako palayo sa kanya at paakyat sa mabatong hagdanan.

Hindi ko na siya muling nilingon.

Hindi ko inakalang may mas hihigit pa sa galit at iritasyon ko sa kanya kagabi. Hindi ko inakalang hindi pa nag-iisang araw ay nadagdagan ang inis at galit ko sa kanya. At hindi ko rin inakala na makakaramdam ko ng ganito katinding galit sa isang lalaki o tao sa buong buhay ko.

]]>
https://www.jonaxx.com/what-lies-beneath-the-sand-kabanata-1/feed/ 1
What Lies Beneath The Sand – Simula https://www.jonaxx.com/what-lies-beneath-the-sand-simula/ https://www.jonaxx.com/what-lies-beneath-the-sand-simula/#comments Mon, 24 Jul 2017 06:34:32 +0000 http://www.jonaxx.com/?p=1517 Simula

He is the best artist. He knows how to color things like how it is supposed to be. Na ang langit at dagat ay asul. Ang mga dahon berde. Ang araw, dilaw. Ang mga ulap, puti.

Ang dugo, pula.

One color assigned perfectly on things…

And you don’t question it because in your heart you know those things were colored perfectly. Not just because He wants it that way, but because it feels that way.

Tumingala ako. Isang lawin ang nakita kong matulin na lumilipad sa langit. Maybe, hunting for food. Maybe, enjoying the view.

Binaybay ng aking kamay ang mga halamang nakapalibot sa bukana ng isang matayog at masikot na tarangkahan. Gawa sa tanso at bukod sa totoong nakapalibot na baging, may iilan din itong disenyong ganoon.

“Dito po, Ma’am Daniella,” the driver lead the way.

Sumubsob ang gulong ng sasakyan sa putikan dahilan ng paglalakad ko patungo rito. Mabuti na lang at hindi na gaanong malayo ang nilakad.

“Pasensya na po talaga, Ma’am, ha?” ulit noong driver.

“Ayos lang po, Manong.”

Nilingon ko ang tanaw pang sasakyan. Papaliko na ito rito nang nahulog sa putikan ang gulong kaya iilang hakbang na lang talaga at makakapasok na dapat kami. I admire people who say sorry for things as small as this. Because in my life, I seldom hear that word. For big things, what more for things as small as this.

“Malapit na po pala tayo. Hindi naman po sobrang layo ng linakad natin. Dapat nga po magpasalamat ako kasi sinundo ninyo ako,” I said.

Binati ko ang nagbabantay sa gate na pinasukan. He smiled at me and addressed me as “Ma’am Daniella”, too.

Iginala ko ang mga mata ko sa looban. Nakalatag ang berdeng bermuda sa buong bakuran ng pinasukan namin. On each end, it was dotted with colorful flowers and trees. Sa kaliwang bahagi ay tanaw ko ang gawa sa tansong duyan at ang mga halamang nasa harap nitong inayos ayon siguro sa panlasa ng maybahay.

I am not normally a hateful person. In fact, I have thrived for years without extremely hating anyone no matter how much pain they inflected on me. Pero inakala kong magiging impyerno sa pakiramdam ang pagpunta rito pero nagkamali ako. I thought I will hate it here but now I realized, I’m wrong.

Colors… I have always been fascinated with it. And how He knows how a color feels. Na may mga bagay din na hindi kaya ng iisang kulay dahil sa dami ng pakiramdam.

Na may mga bagay na dapat magkahalo ang kulay. Gaya ng papalubog na araw – kahel, sa una, pula… asul… itim. Itim ang sa huli. Itim kapag wala na ang araw. Itim kapag lumubog na.

Paano Niya nalaman na iyon dapat ang kulay ng pagpapaalam?

Naglakad ako patungo sa duyang gawa sa tanso. Huni ng ibon, ingay ng gangis, at yapak sa bermuda lamang ang naririnig ko. The driver was already on his way to the large and elegant mansion just beside where I was.

Tama ang hinala ko. Naamoy ko kanina ang alat. Narinig ko rin ang hampas ng alon. The mansion is beside a wonderful long stretch of beach. Ang buhangin nito’y kulay puti. I smiled when I saw it shine from the sun’s rays.

Some things are colored differently in different places. Ang buhangin ay puti. Sa ibang lugar, dilaw. Sa iba, abo.

At sa mga napuntahan ko, abo lamang ang kulay nito. I feel so happy when I saw the white sandy beach, very unlike what I ever saw my whole life.

“Ma’am Daniella?” narinig ko ang tawag ng driver galing malapit sa mansion.

“Opo!”

I snapped out of my dreamy reverie to go back and face what I should. Tinalikuran ko ang pinong buhangin at ang mangasul-ngasul na dagat para sa isang engrande at eleganteng mansyon.

The spanish inspired mansion is standing proudly with its majestic arched windows and properly colored walls. Nakatingala ako habang tinitingnan ang maingat at masalimuot na pagkakagawa ng window frames at bannisters ng mansyon. Ang magandang materyal na ginamit sa bubong nito ay agaw pansin.

Natigil lamang ako nang nakitang papaliko na ako. Pagkaliko’y tanaw ko sa malayo ang silungan ng kabayo. May nagpapaligo roon sa isa sa mga ito, nilingon ako habang ginagawa. Maybe one of their keepers.

“Dito po, Ma’am Daniella,” the driver’s voice resounded just meters away to my left.

Nilingon ko ang malaking pintuan. Bulawagan ito patungo sa tanggapan ng bahay. Old hardwood chairs, and floors decorated with swoosh and laces filled me. Para akong nakawala sa isang sinaunang mansion way back the medieval times or at least the 1800s.

Ilang baitang hagdanan at nakapasok na ako sa roon. Tumingala agad ako. I slowly and deeply admired the paintings up above, like the heavens opened up but not to welcome, but to condemn. Tutok ang mga espada at mga sibat nila. Wings so magical and pristine spread enough to emphasize that they were angels.

A large chandelier hung just on the center of the whole large dancefloor. Sa tapat ay isang magarbo at engrandeng hagdanan, with red carpets on, bannisters in lazy curls, and porcelain lions on each sides as guards.

Sa taas naroon ang mga painting ng mga taong maaring may-ari rito. Some are so old, some are new looking and more intricate.

Ang mga muwebles ay purong misteryoso. Kung hindi kulay ginto, abo at kahoy naman.

“You’re just on time, hija!” isang boses ang sumalubong sa akin.

An old lady came to kiss me. I awkwardly smiled back. Kahit siya’y nakangiti, hindi ako makapaniwalang natutuwa siya. She looks unpleased, probably because of her eyebrows and eyes. Her pointed nose and curvy lips told me that she was once a gorgeous lady when she was my age. Dahil ngayon, kulubot man ang mukha at abo man ang buhok, she’s still more elegant and beautiful than anyone her age.

“Are you tired? You have the whole day to rest,” anito.

A wine flute is on her hand. Hindi na katakataka na namumuhay sila ng marangya rito. From the gates down to the smallest furniture of this house, I can say that they are old rich… and are still so damn rich.

“Ayos lang po, Ma’am,” sabi ko na agad niyang pinutol.

“Don’t call me Ma’am!” bahagya kong nakita ang galit sa kanyang mukha ngunit agad itong bumawi. “You may call me Lola, hija. Or however you want to call your grandma! Hindi ka ba nasabihan ni Matilda?”

Umiling ako, sinubukan kong mangiti pero hindi ko nagawa.

“What about the other things, were you informed?”

I don’t know how to react.

I don’t know what to do, actually.

I only know of two things right now. Una, kailangan kong tumira rito sa loob ng dalawang buwan, o buong summer. Pangalawa, kailangan kong makisama sa pakakasalan. With the latter, unsure, because I never really didn’t care to ask about it.

She sighed and rolled her eyes. “Your Mum is cruel! Kung sana ay sinamahan ka niya rito. Saan ba siya nagbakasyon?”

“Sa Switzerland, po,” sagot ko.

Tumango siya at pinasadahan ako ng tingin. Kinabahan agad ako. Nananantya at nanunuri ang kanyang tingin. Napatingin tuloy ako sa sarili ko.

I am wearing a white floral dress, strappy sandals, with my naturally straight brown hair down. Napalunok ako. I tried to hide my fast beating heart by smiling.

“It’s been a long time since I last met you. You were just ten years old! Look at you now!” sabay lahad niya sa akin.

Lumapad lalo ang ngisi ko. Nawala saglit ang takot. Lalo na noong niyakap niya ako.

“You slightly resemble your mother now. Except that your eyes are a not…” her face distorted. “as… chinky as I remember. Well, nagbabago ang mga katangian over time.”

Muli niyang ginala ang mga mata mula sa aking ulo hanggang paa.

“I hope you’re not that tired yet. Hinihintay ko pang bumalik dito ang aking apo.”

Tumango ako.

“Senyora,” a uniformed housemaid went to us. Sumulyap ito sa akin bago nagsalita. “Papasok na si Sir Zamiel.”

“Mabuti,” matamang sagot ng matandang ginang.

Hindi pa nakakaalis ang kasambahay ay narinig ko na ang tunog ng yapak ng kabayo. A man gracefully maneuvered a shiny brown horse. Ang buhok ng kabayo ay sumayaw sa hangin dahil sa biglaang pagtigil. The man’s movement equaled the gracefulness of the horse he’s riding. Igting ang braso at kamay, wala siyang kahirap-hirap na bumaba roon.

One booted foot after another. He said something to the man in a buri hat before finally turning to the large mansion, where I am.

“Andito na siya. Ilagay ninyo ang meryenda sa terasa. Pagkatapos ihatid mo siya sa kwarto niya, Petrina. Pakisabi kay Mercedita na kailangan nang ihanda ang lahat para mamayang gabi.”

“Sige po, Senyora.”

Sumulyap ang babae, puno ng kuryusidad sa akin ang mga mata bago umalis para sundin ang lahat ng inutos sa kanya.

Pagkabaling ko sa lalaking kabababa lang ng kabayo ay nakita kong naglalakad na siya patungo sa amin. With brows furrowed, eyes immediately directed at me, agad akong kinabahan.

He’s wearing a white t-shirt. Tamang yakap ito sa kanyang katawan, defining the lines of his muscles from his arms down to his torso. His faded jeans hung lazily on his belt, and the black boots completed his whole look.

Sporting a deep frown, and eyes hard and ruthless, hindi ko siya kayang titigan. Isang tingin ko pa lang ay nagagaspangan na ako. Marami akong nakilala nang lalaki, ang iba’y mas matanda sa akin ng ilang taon, siguro’y kasing edad niya, pero wala pa ako ni isang nakilalang mukhang walang kahinaan. Ngayon pa lang.

He looked arrogant, forceful, and even violent. He’s screaming of vigor, na alam kong hindi ko mapapantayan. And of hostility, that is scaring the shit out of me.

He is not masculine because of his well defined body, he’s masculine because of the bone structure and the way he moved. Wala pa nga ay pinaparamdam niya na na siya ang awtoridad dito.

“Magandang umaga, hijo. Mabuti at nakauwi ka agad,” bati ng matandang ginang sa gilid ko.

Yumuko ako para pigilan ang mga iniisip. I know I shouldn’t judge people pero hindi ko maiwasan. Madalas kasi tama ako sa mga iniisip ko.

He kissed the old lady then turned to me. Sumulyap ako sa kanya. His lips pursed. He looks amused about something pero kapag tinitingnan naman ang mga mata niya’y may panganib naman.

“And… this is?” his voice is almost a growl.

Hindi nga ako binigo ng espekulasyon ko. All of him… I mean… all of him is screaming of force and power. Even his voice.

Ngayon ko pa lang na appreciate na hindi ako ang para rito. Ngayon lang ako talagang nagpasalamat na wala naman talaga akong kinalaman dapat dito.

“This is Daniella Zaldua…” the old lady proudly presented me. “Your fiancee! Daniella, this is my grandson, Zamiel.”

Parang nanunusok ang intensidad ng mga mata niya. Agad akong nagsisi kung bakit pa ako narito. At kung worth it ba ang lahat ng ginagawa ko. Huminga ako ng malalim at muling itinuon sa isip na walang mangyayari sa buhay ko, kung hindi ko ito gagawin. This is my last shot to a better life. And I have no right to question it.

Pinaupo kami sa terrace ng bahay. Puting bilugang lamesa sa aming harap na may meryenda at juice. Nakaupo ako ng matuwid habang ang tapat ko’y maluwag at tila walang pakealam.

He’s looking at me while slightly touching his lips with his knuckles. Hindi makapagtagal ang titig ko sa kanya.

I was raised by my soft spoken mother. Marahan ang kanyang bawat haplos. Natuto rin akong kumilos gaya niya, sa hinhin at sa pagiging pormal. Though, we may not be as rich as this family here, I know how to act and talk that way. Pero ngayon… heto ako sa harap ng isang lalaking mula pagkabata ay namuhay na marangya, pero hindi pormal kumilos.

“How old are you?” he asked.

My heart raced. Hindi para sa rason na gaya ng mga sinasabi sa libro. In fact, I don’t believe that your heart will ever race when you like a person. My heart raced because of fear… pero hindi iyon kita sa aking mukha.

“Eighteen,” sagot ko. Mali.

“Saan ka nag-aaral?” tanong sa akin.

Mas lalo akong kinabahan. But then maybe I should just go with what should be true, right?

“La Salle, Business…” sagot ko.

He shifted on his chair. He tilted his head a bit making him look more intense than he ever was.

“Do you have a boyfriend?”

Nagtiim-bagang ako. I am just not sure of this part. But, I answered…

“Wala.”

“Took you long to answer that, huh?” he smirked. “Better break up with him now or he’ll be sorry.”

Nanuyo ang lalamunan ko. Buti na lang at agad nakabawi.

“I don’t have one.”

Umangat ang gilid ng kanyang labi. He looks amused again. “Then, shall I put your things on my room?”

What?

“We are getting married soon. Wala nang dahilan para magpaliguy-ligoy pa tayong dalawa. Are you virgin?”

My heated face boiled from his first sentence down to the last question. I knew it. He’s not only looking ruthless and forceful, he’s also vulgar and rude!

“I’m not that kind of girl. Habang hindi pa tayo kasal, hindi ako tatabi sa’yo sa pagtulog,” diretso kong nasabi.

His hoarse laugh echoed inside the room. Nakita kong bumaling ang iilang abalang kasambahay sa amin bago nagkatinginan at nagpatuloy sa ginagawa.

Uminom ako ng juice habang siya’y natatawa pa sa sagot ko. He licked his lower lip, revealing its curve and redness.

“You’re of legal age. We’re getting married this year. Don’t worry, hindi kita bubuntisin agad.”

This spoiled, rude bastard thinks he can have it his way all the time! Pakiramdam ko’y sing pula ng kamatis ang mukha ko dahil sa init na nararamdaman. My strong disgust of the vicious male in front of me made me realize that I will never, ever probably get along with him.

“I’m sorry but I’m not that type of girl. Wala tayong relasyon ngayon bukod sa fiancee kita at magpapakasal tayo. In the mean time, I don’t care what you do to satisfy your own needs. And I hope it has nothing to do with me.”

His brow shot up. His lips pursed a bit. Umigting ang kanyang panga bago tumayo at iniwan ako roon.

Bumuga ako ng hininga pagkaalis niya. Ngayon pa lang, litung-lito na ako.

Dinala ako ng kasambahay sa kwarto ko. The four poster bed with white see through net looks like it is made for a princess. Malawak ang kwarto, tila hindi nagtipid sa espasyo. At ang maisip na isa lamang ito sa mga guestrooms nila ay parang nakakalula. That means, the master’s bed and all the other beds for Senyora’s grandsons were better than this?

Dinalhan ako ng lunch sa kwarto. Ag sabi’y gusto ni Senyora na magpahinga akong mabuti para mamayang gabi. And it was to my advantage… because seeing that Zamiel has an attitude like that, I’m pretty sure the other men were also like that.

Dumungaw ako sa bintana. Round tables covered with a white cloth dotted the front and back yard. Naghahanda sila para sa party na gaganapin ngayon bilang pag-aannounce sa engagement namin ni Zamiel.

Alas kwatro nang pasukin ako ng kasambahay. Si Petrina, ang kasambahay na nagdala sa akin dito kanina ay may dala ngayong damit na susuotin.

“Ako po ang mag-aayos sa’yo, Ma’am Daniella.”

Though I can certainly do that myself, I don’t mind a company.

Naligo ako at nagbihis ng damit na dala ni Petrina. A red backless dress revealing so much of my skin from my shoulders to my back looked stunning on me. It is paired with a simple black stilletos. Ngayon lang yata ako makakasuot ng ganitong damit. As sexy and elegant as this.

Naupo ako sa harap ng tukador at nagsimula na si Petrina sa pagsusuklay sa aking buhok. Tutok siya sa trabaho, her small eyes were all on my hair. Her lips protruded pero hindi niya na iyon napansin dahil masyadong siyang abala sa pagsusuklay at pag-aayos sa aking buhok.

“Nag-iisang anak ba si Zamiel?” sa wakas ay natanong ko pagkatapos kong pagmasdan ng mabuti si Petrina.

“Ah!” she smiled. “Dalawa po sila, Ma’am. Siya ang panganay.”

I nodded. Nanatili ang mga mata ko sa aking mukha sa salamin. Ang cheekbones ko’y na highlight ng mayos. Ang kulay ng labi ko’y pink pero ngayo’y pinahiran ng marahang pula dahilan ng mas lalong pagkakadepina at pagkapal nito. My narrow nose made me look so much like my mother. Nadepina ang aking mga mata ng nakalatag na eyelashes, ngayong lalagyan ito ng mascara ay parang hindi ko na makilala ang sarili ko.

“Dadalo ba ang mga magulang niya mamaya?” tanong ko.

“Opo, Ma’am. Kadarating lang nila kanina. Hindi mo pa po ba sila nakikilala, Ma’am?”

Umiling ako.

“Si Sir Amschel at Ma’am Lucianna Mercadejas. Hmmm. Hindi ako sigurado kung mabait, Ma’am, pero Mercadejas sila,” iyon lamang ang description ni Petrina sa ime-meet kong mga tao mamaya.

Well, that was informative. I’m not even sure what kind of person they are.

“Wala si Sir Ali at Sir Ivo ngayon, Ma’am. Kaya ang magkapatid lang at siguro’y ang kanilang mga magulang.”

Tama nga siya. Bago ako pinakilala sa lahat ay nagkita kami ng mga ito sa pangalawang palapag ng mansyon. Doon kami manggagaling bago ihayag sa lahat na ako ang fiancee ng nakakatanda sa magkapatid.

“Hindi sumama ang Mommy mo?” tanong ni Amschel Mercadejas.

He looked arrogant and mean, hindi ko na pinagtakhan kung saan nagmana ang kanyang anak. But then he was never mean to me the whole time. Sana lang ay mali ako ng impresyon.

“Hindi po, Tito,” sabi ko.

Suot ang isang itim na tuxedo, with a stubble mixed with colors gray and black, jaw very defined, and expanse still muscular, he stood there screaming mutely as the head of the house. Ang kanyang asawa ay taas noo na nakatingin sa akin, never smiling. Lucianna Mercadejas looks classic in her french twist hair, white elegant gown, and her husband as an accessory.

Naglahad siya ng kamay sa akin.

“I hope you enjoy the night. And I hope you get along well with my son, Zamiel,” her voice was sexy even for a woman her age.

Tinanggap ko ang kamay niya. Pagkatapos ay bumaling siya sa mas batang lalaki sa likod.

“Kajik, where’s your brother?” she asked coldly to his son.

“Nasa kwarto pa, po. Lalabas na rin iyon.”

Mabilis ang naging pangyayari. Pagkalabas ni Zamiel ay bumaba na agad kami sa kung nasaan ang bulwagan at nasaan din nag-aantay ang ilang piling bisita nila. Everyone is wearing designer clothes. Para nga itong isang party na dinadaluhan ng mga elitista sa sobrang tahimik at pormal.

“Ladies and gentlemen, welcome to the engagement party of my Son, Zarrick Amiel Mercadejas and Daniella Alena Zaldua!”

Nagpalakpakan ang lahat. Ngumiti ako. Umalis sa aking tabi si Lucianna Mercadejas at pumalit si Zamiel sa akin.

Even wearing heels, hanggang tainga niya lamang ako. Hindi ko siya matingnan kahit pa sumusulyap siya paminsan minsan sa akin. And the formality was suddenly disturbed nang may malakas na pumalakpak sa likod. Humagalpak ang tabi ko at itinaas ang kamay bilang pag acknowledge sa grupo ng mga lalaking siguro’y kaibigan niya.

Pinaupo kami sa isang parihabang lamesa. Ang kapatid ni Zamiel ay nakihalo sa mga lalaking binati niya kanina kaya ang nasa lamesa’y kaming apat lang ng Senyora, at mga magulang. Kami lang, oo. Dahil pagkatapos kumain ng main dish kanina, tumayo na ito at umalis sa tabi ko. Hindi ko alam kung nasaan at tila wala ring pakealam ang mga magulang at maging ang Lola.

“Magsaya ka, hija. Make friends. We invited almost all of Zamiel’s friends. I’m sure you’ll find some interesting girls, who can be friends with you. Ang narito sa loob ay iilan lamang sa bisita. The whole of them is outside. You should go and dance, too!” himok ni Senyora Domitilla sa akin.

Tumango ako at ngumiti. Tumayo ako at nakihalo na rin sa mga tao. The eyes of the people around are meeting me with every step. Sila man ay kuryoso rin sa pagkatao ko. Pero hindi ako umalis sa lamesang iyon para makihalubilo…

Tuyong dahon ang naaapakan ko sa bandang ito ng mansyon. Tila malayo na ang sayawan at tawanan, natatabunan na ng ihip ng hangin at hampas ng alon.

Umalis ako roon para magpunta sa lugar na ito. Ang langitngit ng gawa sa tansong duyan ay nagpabasag sa katahimikan. Naupo ako sa dyuan at pinagmasdan ang mumunting ilaw galing sa mga alitaptap.

Tumingala ako. The big round moon conquered the sky. There were no stars. Only thick clouds around the mystical full moon.

Gabi. Itim. Paano Niya nalaman na ang gabi ay itim? Na ang pakiramdam ng gabi ay gaya ng sa dilim?

Sa ibang pagkakataon may halong ibang kulay. Ngunit palagi – itim. Gaya ng gabing ito.

Mararahang paghinga at halinghing ang narinig ko. Mababang baritono, pagkatapos, at iilang tunog ng paglalapat ng balat. Tumayo ako at nagpunta sa halamanan. Kumunot ang aking noo habang sinisikap na marinig kung ano ba talaga iyon.

“Shhh… Shhh… Ang ganda mo talaga…” the voice is thick but cajoling.

Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Lalo na noong dumaan ang munting alitaptap sa batuhang dungaw ngunit dapat ay hindi tanaw sa sobrang dilim.

“Zamiel, it hurts… Ah!” ang pangalawang boses ay galing sa isang babae.

Napasinghap ako nang natanto kung anong ginagawa at bakit ganoon ang mga boses.

“Oh shit!” the girl hissed.

Narinig ko ang mga pagmamadali. Kumalabog ang puso ko. Imbes na umalis doon ay nag-ugat ako sa takot na kapag gumalaw ako’y malalamang may ibang tao.

But then, they knew. Kaya nga nataranta. Kaya rin inangat ni Zamiel ang sarili galing sa batuhan. With coat out, white long sleeves disheveled, lips so red, and eyes in heat and dangerous.

“What are you doing here, Daniella?”

Napakurap-kurap ako. Nalaglag ang panga habang hinahanap ang kasama niya pero pinutol niya ang paghahanap ko sa pagbara sa aking tingin.

He is biting his lower lip and looking so dangerously ready to strike. Ito ang unang pagkakataong nawalan ako ng kakayahang magsalita. Pinilit ko pa ang sarili kong gumalaw at talikuran siya.

Marahas niya ang hinawakan sa braso at hinarap muli. Inilapit niya ang aking mukha sa kanyang labi. Pumikit ako ng mariin.

“Hinahanap mo ako?” he said coldly.

“B-Bitiwan mo ako, Zamiel!” utos ko, natatakot.

“Inistorbo mo ako sa ginagawa ‘ko.”

“Kaya nga bitiwan mo na ako! Aalis na ako!”

“Hm.” He laughed mockingly. “Hindi naman yata iyon ang plano mo kanina. You wanna watch, huh?”

I squirmed and struggled.

“Or do you wanna be her instead?” he whispered so softly. Tumindig ang balahibo ko.

Nalaglag ang panga ko. Parang naibalik ang buong lakas ko sa aktong panghihina rin ng kanyang pagkakahigit sa akin. I pushed him away from me hanggang sa nakawala ako. Hindi ko na binalik ang tingin ko sa kanya at tinuloy-tuloy ko na ang takbo ko.

“Ma’am Daniella?” narinig ko kung saan pero hindi ako tumigil.

Hindi ako tumigil, hindi lang dahil gusto ko paring makalayo, kundi rin dahil hindi naman talaga ako sanay na tawagin sa pangalang hindi akin.

I am not Zamiel Mercadejas’s fiancee. I am not eighteen. And I am not Daniella Alena Zaldua.

]]>
https://www.jonaxx.com/what-lies-beneath-the-sand-simula/feed/ 1
Blown By The Wind – Wakas https://www.jonaxx.com/blown-by-the-wind-wakas/ https://www.jonaxx.com/blown-by-the-wind-wakas/#comments Mon, 24 Jul 2017 06:32:26 +0000 http://www.jonaxx.com/?p=1515 Wakas

She hates me.

Iyon lang ang tangi kong opinyon sa kanya. The moment I was introduced to her, I saw the immediate hatred in her eyes.

Alam ko kung paano mabuhay sa mundong ito. Even without my parents, I struggled and worked hard just so I can someday call something my own. My love for spaces and design feels innate. Tila ba dinadala ako ng sarili ko sa mga bagay na mas nagpapasigla sa kagustuhan kong maging arkitekto.

In achieving my dreams, hindi ko kailanman inisip na mandaya o manakit. We can all, after all, work hard without pulling another down. Pinagpatuloy ko iyon. Maybe that’s the reason why Architect Ephraim Saniel, a renowned Architect in the Philippines wanted me to become an intern and a secretary on his firm.

I’ve earned his trust. Kahit ang tiwala rin ng asawa niyang si Judge Demetria Saniel, nakuha ko rin.

“I’ve always wanted a son. Kaya naman, hijo, noong nalaman kong ang pangatlo sa mga anak ko’y babae parin,” umiling si Architect. “I got so disappointed.”

Kumunot ang noo ko. If he wanted a son, sana ay hindi pala siya tumigil sa pangatlong anak. Lumaki ako ng walang mga magulang pero hindi ko kailanman inisip na hindi ko sila nakita dahil hindi nila ako mahal. I appreciated that I’m here… alive… even without them.

But thinking about Architect Saniel’s third daughter, that he just called a disappointment, made me realize how painful it is to know your parents… and also know that they were disappointed of you.

“Kaya, hijo, nakikita ko ang batang ako sa’yo.” He laughed heartily. “How I wish I have a son as talented as you.”
“Architect, Lyanna is good in your field.”
“She has good grades. But she needs to improve more pagdating sa application. Her spatial skills is not that reliable. Yet.”

Umupo si Architect sa kanyang swivel chair at inabala ang sarili sa pagbabasa ng mga papel. Siguro normal na na matayog ang kanyang standard. But then Lyanna’s her daughter and she’s new to this, for sure she’ll learn more.

“Sana pagdating ng panahon ay matutunan mong pakisamahan ang mga anak ko. Especially Lyanna,” sabi nito kahit na nakatingin sa mga papel sa harap. “Alam kong magkakasundo kayo.”

I served Architect Saniel faithfully. He is the greatest in Philippine Architecture and it is a privilege to be one of his trusted members. Kaya naman nag-iingat akong mabuti sa kanila. I promised myself to never hurt the feelings of his family, kay Judge Tria, sa tatlong anak nito… kahit pa ang pinakabata’y nagbabaga ang galit sa akin.

“Ako dapat ang magtanong niyan, hindi ba? What are you doing and why are you alone with that girl!” galit na galit niyang sinabi.

She chased us alone with a boat. Ni hindi ko alam kung paano niya iyon napaandar. Siguro ay sa panonood sa bangkero’y natutunan niya iyon.

“You stupid kid! Muntik ka nang malunod iyan parin ang inaalala mo, huh?”
“Totoo naman! Maybe you have a stupid p-plan… Kiss her while you’re in that boat? Maybe bed her in that boat? Oh right, you like to bed women in bed rather than-”
“What the fuck are you talking about?”

I’ve known her for quite a while now. Madali siyang basahin. She’s a liar but she couldn’t lie convincingly. Kaya niya mang tumingin sa mga mata ko habang nagsisinungaling, kumukura-kurap naman ito. So I know when she’s lying or not. She’s so easy to figure out. Pero eto talaga ang nagpahirap sa akin ng husto.

“Oh my God, Vince!” si Vanessa iyon, nag-aalala.

Tinitigan kong mabuti si Eury. She’s very pale but her nose and lips were very red. Tuliro rin ang kanyang mga mata. She’s scared, confused, and angry.

Galit siya sa akin dahil iniisip niyang inaagaw ko ang mga magulang niya. But wy is her anger right now so different? What was her fucking argument again? Why am I alone with Vanessa? Stupid plan? Kiss her or bed her in that boat? What the fuck is she talking about?

Anong alam niya sa mga ganoon? Ang bata niya pa! At kung iyon nga ang gagawin ko, anong pakealam niya?

“Leave me alone,” she said sharply.

Hinatid ko siya sa kanyang kwarto. She was scolded by her dad in front of us. Napahiya siya dahil sa nangyari. I want to imagine her pain right now… her suffering… pero hindi ko magawa. Something is bothering me and that’s because of her actions.

“You’re father has gone too far again,” sabi ko.

Lumapit ako sa kanya. Nangungusap ang kanyang mga mata. Gusto kong malaman kung galit ba siya sa akin dahil iniisip niyang aagawin ko ang pamilya niya… o galit siya sa akin dahil kay Vanessa.

“You’ll get colds from this,” marahan kong sinabi.
“I don’t care.”

Nag-iwas siya ng tingin sa akin. For a moment, we remained silent. Tinatantya ko siya. Pati ang pamumula ng kanyang mga mata, panginginig ng labi, at luhang lumandas sa kanyang pisngi.

I want to know. I want to understand. I want her to tell me why she’s really angry with me.

“So what if I bed Vanessa on that boat?” sabi ko para matantya talaga siya.

Sinungaling ako kung sasabihin kong hindi ako kailanman nagkainteres sa babae kahit pa inuuna ko ang trabaho at pagsisikap. Yes, I have been tempted by women before. I don’t play innocent… but this is just different.

Gaano man ka hinog ang kanyang pangangatawan, she’s still a kid to me. She’s still a young little girl, short of attention, and broken. I pity and admire her for hiding her pain and for still trying her best.

“See?” nanginig ang boses niya at agad akong nilingon. “You had that plan!”

Nangilid ang panibagong luha sa mga mata niya. Mas pumula ang kanyang ilong. Kinagat niya ang mapupulang labi at halos itulak niya ako sa galit.

“Fuck!” I closed my eyes.

Hindi ako kailanman nagkagusto sa mas bata pa sa akin. Even a year younger than me! Tapos ngayon… ilang taon ang tanda ko sa kanya? Hell, I doubt if it is even moral and legal!

“You manwhore! And all this time you have been screwing other girls? While your girlfriend is Vanessa?!” sigaw niya.

She hated Vanessa. Ngayon bigla siyang naging protective sa kanya? Bigla siyang concerned na niloloko ko si Vanessa kahit pa hindi naman talaga?

Eurydyce Amethyst Saniel, are you really angry for Vanessa? Or for your little self? Damn it!

“She’s not my girlfriend,” pagtatama ko.
“You liar! She is! You’re a manwhore! And all this time, Daddy prefers you over me?”

Bumuhos ang kanyang luha. Gusto ko siyang aluin but the only thing I could do is touch her. She’s so young. She’s very vulnerable. At hindi ko na alam kung saan lulugar dahil alam kong mali ito. Caring for her is a disaster especially when she’s acting this way. Dahil alam nating lahat na kung galit siya sa akin dahil sa pamilya niya, hindi ito ang pagtatalunan namin. Galit siya. At may ibang dahilan iyon.

She’s too angry to realize it.

“What is it that is really upsetting you, Eury? Please, tell me.”
“Sinungaling ka!”

Tinulak niya ako. Mas lalo siyang umiyak. Sa bawat hikbi niya, gusto ko na lang sumuko at magpaubaya.

“Vanessa is not my girlfriend,” pag-uulit ko.
“Sinungaling!”
“Bakit? ‘Di mo na siya girlfriend? Dahil may girlfriend ka nang iba? Sino? Iyong ka team mo? Iyong tutor ko? Sino?!” she spat without hesitation.

Paulit-ulit niya akong tinulak. Mararahan, tila nawawalan na siya ng lakas. Bumuhos din ang kanyang mga luha. Doon ko napagtanto kung gaano ako kahina, na kailangan ko nang umiwas.

“I won’t have a girlfriend,” I said, finally assuring her.

Huminga siya ng malalim, ngayon hindi na makatingin sa akin at patuloy paring umiiyak. Fine. I won’t have a girlfriend. But that will also mean, I need to lengthen our distance. This is not good.

Simula noon, kapag nariyan siya’y umiiwas ako. She’s so young and confused to feel what she’s feeling. I don’t want to confuse her more.

There’s a thin line between like and dislike. Sometimes we fail to identify our feelings when we choose a different one. Kaya ganoon din ang gagawin ko sa sarili ko. Pipili ako ng nararamdaman para hindi na maging kumplikado pa ito.

Lumabas ako ng opisina ni Architect Saniel pagkatapos niyang ibigay ang ilang trabaho sa akin. He told me I can use the library for my work. Nasanay na rin ako roon dahil tahimik at walang istorbo. Doon sana ang tungo ko bago narinig ang tanong ni Reanne sa kay Eury galing sa baba.

“Ba’t ka nagpapaganda? Saan ang tungo mo?” si Reanne.

Dumungaw ako sa barandilya at nakita ko si Eury sa harap ng malaking salamin sa sala. She’s putting lipstick on her lips. Marahan niyang kinakalat iyon sa pamamagitan ng pagdidikit ng labi. Then she combed her hair using her fingers before she finally answered.

“Sa library…” she said.
“Ba’t ka nagpapaganda pa kung sa library lang naman pala?” si Reanne ulit.

Hindi na sumagot si Eury. I uttered a curse before finally facing the library’s door. Hawak ang door handle ay pipihit na sana ako para pumasok pero napagtanto kong mas gugustuhin ko pang umuwi na lang. Kailangan kong umiwas sa kanya.

Mabibilis ang hakbang niya paakyat ng hagdanan. Nakangiti at excited. Umamba rin akong bababa kaya nang nakita niya’y napawi ang kanyang ngiti.

“W-Where are you going?” she asked innocently.

Sometimes, I am not sure if she’s trying to provoke me or she’s just very innocent. Gusto kong isipin ang nauna para hindi ako tuluyang maloko pero alam ko kung kailan siya nagsisinungaling at kailan hindi.

“Uuwi na ako. Doon ko gagawin ang pinapagawa ng daddy mo sakin.”

Bumaba na ako. Sumunod siya sa akin kahit pa sa pagpapaalam ko kay Reanne hanggang sa pag labas ko ng kanilang bahay.

“Pero lagi mong ginagawa ‘yan sa library, ah? I don’t have tutor anymore, hindi na maingay doon. ‘Tsaka, dito ka rin magdidinner dapat, ‘di ba?” her sweet voice is killing me.

Hindi ko na siya nilingon. The temptations should be ignored. Fiercely.

Hinarangan niya ako bago ako makalabas ng gate. Humalukipkip siya at nakasimangot na.

“May date ka ‘no?” she said.

What the hell is she doing? Damn it!

“Oh, kung meron?” lalagpasan ko na sana siya pero tinulak niya.
“Sabi mo ‘di ka mag gi-girlfriend! Sinungaling ka talaga!”

Nanuyo ang lalamunan ko. I literally called all the angels and saints just to save me from whatever demonic temptation this is.

“Maganda ba ‘yan? Ako kaya ang pinakamaganda sa school! Marami ring nanliligaw sa akin, ‘no! Kaya sige, ipakilala mo ‘yong dinidate mo at titingnan ko kung maganda ba!” she said bitterly.

Oh Lord, this girl. This girl.

“Bakit ba ganyan ang inaasal mo? Ano ngayon kung may girlfriend ako?” medyo iritado ko nang sumbat.
“Sinungaling ka talaga! Sabi mo hindi ka mag gi-girlfriend!” she pushed me again.

Umigting ang bagang ko sa kakatulak niya sa akin. I am losing my patience but I cannot fully get angry with her and I don’t know why! Kinagat niya ang kanyang mapupulang labi. At sa paraan ng pagkakakagat niya’y nakikita ko at nararamdaman kong malambot iyon. Her shoulders squared and it started shaking when she finally realized that my lies could be true.

Sa galit ko sa sarili ko dahil pinaiyak ko na naman siya. Pero mas lalo akong galit dahil nag-aalala pa ako kahit na alam kong hindi rin naman kami pwede. So to further discourage her and stop her from her own disaster…

“Bakit ka umiiyak? May gusto ka sakin?”

Suminghap siya. Akala ko’y gagawa ulit siya ng paraan para masabing hindi niya ako gusto. Ayaw niya lang talaga sa akin. Ngunit walang salitang lumabas sa kanyang bibig.

Mas lalo akong natakot.

I have never fallen in love with anyone. Gaano man kaganda, kabait, at ka propesyunal ang mga babaeng gusto ko, I’ve never, ever fallen fiercely with someone. And this little girl in front of me is already pushing me to the edge of a high cliff…

Humakbang ako palapit sa kanya. Chest heaving, she backed away from me until she’s leaning on their cold rough wall. Umawang ang bibig ko habang pinapasadahan ang kanyang mukha at katawan.

“Do you like me, kid?” I whispered.

Kinagat niyang muli ang kanyang labi, mapupungay ang mga mata habang tumitingin na lamang sa bermudang nakalatag sa aming inaapakan.

Damn it! Damn!

I punched the rough wall behind her making my knuckles bleed. Kailangan kong magising ngayon. Kailangan mas mauna ang tamang pag-iisip kesa sa nararamdaman.

“You said you hate me so much, but you’re acting like you really like me… hmmm…” I whispered praying she’ll finally say no and prove me wrong.

Pero hindi niya dineny. Hindi niya ako sinampal. Hinayaan niya akong makalapit, nakaawang ang labi, hilo ang mga mata, at kabang-kaba ang dibdib.

I licked my lower lip as I looked at her.

It’s very complicated. You can’t like me, baby. Not this way. Certainly not this way.

Bahagya niyang inilapit ang kanyang mukha sa akin. She tiptoed to reach me. Ang kanyang malamig at mabangong hininga ay tumatama na sa aking baba. Pansamantala akong naestatwa at nakatitig sa mga labing malambot.

Umamba akong hahalikan siya. Her body tensed, she closed her eyes, and she blushed.

“Hindi ako… pumapatol sa mga batang nagpapanggap na mature at dalaga na,” tiim-bagang kong pilit na sinabi.

Dumilat siya at hinanap ang mga mata ko. Akala ko’y sasampalin niya ako.

That’s right, baby. Hate me. Dahil sa oras na tuluyan kang magkagusto sa akin, magkakasala ako ng husto. I have dreams, alright. Dreams of being successful… but if I fucking hear you say those words, I’d probably forget what I should do.

Kaya habang ganito, magalit ka. Magalit ka sakin ng husto.

Hindi tayo pwedeng magkasundo. Dahil ikaw ang magiging kahinaan ko… ikaw lang.

At ayaw ko ng ganoon.

“You’re just a little sister to me. So stop whining about me bedding or dating girls… you sound like a jealous girlfriend when you are nothing but a little sister to me.”

Hindi na ulit kami nag-usap tungkol doon. Or to put it simply, hindi na kami ulit nag-usap pa.

“Hindi ka parin nadadala?” Vanessa’s words echoed in the whole room.

Napatitig ako sa kanya. That four letter question sent me back to a time where she asked me that same question. Ngunit hindi tulad noon, alerto ako ngayon. Noong tinanong niya ako niyan, I’m too preoccupied with my thoughts to even notice someone’s presence.

Noon, gulo ang isipan ko. Gulo sa maraming espekulasyon.

“Alam mo, Vince, hindi ko maintindihan kung bakit siya,” she continued as she walked towards my table.

I loosened up my neck tie to make me feel a bit relaxed and comfortable pero hindi iyon epektibo. Hindi gumaan ang loob ko.

Vanessa leaned on to my table. Yumuko siya para mag lebel ang aming tinginan bago nagsalita.

Pagkalipas ng ilang taon, natagpuan ko siya sa Costa Leona. Nakahiga, maputla, at maraming sugat sa loob ng isang bangka. Oh how cruel destiny is, right? No matter how much I tried to see her, I didn’t have my chance. Or maybe, I was a coward to take that chance. Takot ako na baka sa huli, totohanan na ang galit niya sa akin. Hindi niya na ako mapapatawad. Habang ang lahat ng sinabi ko noon ay puro kasinungalingan lang.

“That spoiled rotten girl will always have an attitude-”
“Don’t call her that!” agap ko.
Tumayo ng matuwid si Vanessa. “Look, do we have to do a recap on how stupid you were years ago?”

Humilig ako sa aking swivel chair at hindi na nagsalita. I hate arguments. Lalo na sa parteng ito kaya hahayaan ko siya sa anong gusto niyang isipin.

“You were her father’s apprentice. She hates you. She’s jealous of you. You never got along. She’s mean and rude at the same time. Naalala mo ‘yong gawa mong shinred niya? Naalala mo ‘yong tutor niyang fired dahil lang ayaw niya roon sa babae? She’s that crazy!”

Sa ibang panahon, pinaalis ko na siya rito. Ngayon, I am too tired to even order her to leave. Hinilig ko ang aking batok sa backrest ng swivel chair.

“Ngayon, anong nangyari? You probably were just used to cover up her heartache! Para hindi masira sa fans niya kaya ngayong nakuha niya ang simpatya ng mga ito, ikaw naman ang tatanggalin niya sa eksena!”

I clenched my jaw as Vanessa’s words dripped with venom. Alam kong hindi iyon totoo. Sa una pa lang, ako naman talaga ang may gusto sa relasyon namin ni Eury. I promised myself once I get a hold of her, I would never ever let go again. Iyon ang ginawa ko. Sinamantala ko ang sitwasyon at ang atraso niya sa akin para gawin ito sa kanya.

But then… maybe she really never liked me.

Namuo na naman ang galit na pilit kong winawala sa kalooblooban ko. Galit para sa aking sarili at galit para kay Eury.

Paanong hindi niya ako gusto? She was possessive of me, I let her. I felt her love all the time. I felt her so much that night so how can I be wrong to think that she’s in love with me?

“Look, Vincent. This has been going on and on for years. You are letting her destroy you!”

Hinilot ko ang sentido ko.

“Maghihintay ka pa ba na isa muling eskandalo ang gawin niya? And what if she tells everyone that you’re just forcing her in your relationship? Anong magagawa mo? We know you are credible but her fans adore her to the point of blindness. Kaya mas iisipin nilang ikaw ang masama kesa sa kanya so-”
“Stop it, Vanessa! You are making this worse!” hindi ko na napigilan.
Natigil si Vanessa sa mga sinabi. She shook her head in disappointment. “I’m just concerned, Vince. Ayaw kong mangyari ulit sa’yo ang nangyari noon.”

She lingered for a while habang nalunod na ako sa dami ng iniisip. Ni hindi ko rin namalayan na umalis na siya.

Hinilamos ko ang aking kamay sa aking mukha. Kinuha ko ang cellphone ko para makatawag sa isa sa mga bodyguard na nilagay ko sa kanya.

Nilingon ko ang orasan. It’s 8:30 in the evening. Please, please, be home now, baby.

“Architect, hindi pa po siya nakaalis ng building,” paunang sinabi ng bodyguard ko. Alam agad niya kung ano ang itatanong ko.
“Ganoon ba? Hintayin n’yo na lang. Uuwi na ako.”

Pagkatapos noong nangyaring sunog at mga pagtatangka, Eury has been so preoccupied with work. Halos hindi na siya umuuwi sa condo ko. Minsan pa, nagdadala na ng damit at tatlong araw na wala.

Naiintindihan ko naman. The station has offered her a great deal and she said it’s her dream. Wala nang mas sasaya pa sa akin basta makamit niya ang kanyang mga pangarap. My dream is for her to reach her dreams. I cannot let my needs stop her from doing what she wants.

Naalala ko noon… Noong nasa malayo pa lang siya at sinusubukan ko pang magtagpo ulit ang mundo naming dalawa.

Because for the past years, kahit na ginawan niya pa ako ng masama, hindi ko kailanman siya sinisi. I was that crazy. And I figured, I may never be this crazy for another girl in this lifetime again.

“Look,” itinapon ni Andres sa aking lamesa noon ang isang magazine na may tatlong babaeng cover.

I did not even bother to look at the other two, my eyes flew immediately to the only one. Kakadating ko lang galing abroad at ito ang ibubungad ni Andres sa akin.

Kahit nasa ibang bansa ako, I get curious about her all the time that I usually spend some time of the day to check on her. Fuck, that’s just disgusting and creepy at the same time!

Tinitigan ko ang magazine. Nakaupo siya roon at seryosong nakatingin sa kumukuha ng larawan. Her band’s name is Astra. She can sing and dance and she has the most fans between them.

“Your archnemesis is all grown up and beautiful,” tukso ni Andres.

Binuksan ko ang magazine samantalang naupo na sa dulo ng aking lamesa si Andres, nakangisi at mukhang may masamang iniisip. I ignored the other pages without her and waited until I saw their pictures.

Pink lips, hooded and mysterious eyes, narrow nose, wavy hair, and a mature body that doesn’t fit for a young girl. Wait, she isn’t young anymore. She’s probably in her twenties, right now. Kaya… hmmm…

I played with my lips while watching her poses. May isa roong medyo awang ang labi niya at mapupungay ang mga mata. Her curves were on the right places. Pero kahit noon pa mang bata pa siya, she already has that body.

Nilapag ko ang magazine at pilit na inalayo iyon sa akin. Hindi pwede ‘yan sa akin. Pagbabawalan ko lang ‘yan kung sakaling…

“Anong problema?” tanong ni Andres.
“Tss. That girl did not even grow up at all,” sabi ko. Nagulat ako sa sariling pagkakairita.
“Did not grow up? Can you hear yourself, Vince? Kung sabagay, baka hilig mo talaga siya dahil mas bata siya ng lubos sa’yo.”
He smirked more.
“Old carabao eats young grass, eh?”
“Shut up, Andres.” Muli kong binalingan ang magazine. Nakakunot-noo at nguso habang sinusuri ang loob noon.
Humalakhak si Andres at siya na mismo ang nagpatuloy sa paghawi ng pahina para makita ko ang susunod na picture at ang article.

This time, it’s a picture on bird’s eye view. Nakahiga sila with all the furry stuff on their body. Her cleavage is showing dahil sa damit. And she’s also craning her neck like she’s giving access to it. Damn!

Nilingon ko ang interview kung saan may quick facts sa kanila.

Eury
Name: Eurydyce Amethyst Saniel
Birthday: February 22
Status: Very single

Very single? Tss. Why should that be included, anyway? It’s not like they are telling everyone that they can court her.

Nilingon ko ulit ang picture niya.

“Baka may boyfriend ‘yan. Sa showbiz pa naman mas mabenta kung ‘di sinasabing may boyfriend,” si Andres.
“Wala ‘yang boyfriend,” pagtatama ko para pawiin ang iritasyon ko sa sinasabi ni Andres. Alam niya talaga kung paano ako gagalitin.
Andres smirked. “Oh? Bakit? Katext mo?”
“Her dreams are important to her. I doubt she’ll entertain boys.”

Hindi na dinugtungan ni Andres ang sinabi niya. Kaya tumayo na ako at nilagay sa harap niya ang appointments ko sa araw na iyon. Dinungaw niya iyon at nag-ayos na ako ng coat para makatulak na patungo roon.

“Shangrila?” he smirked.
“Yes,” kalmado kong sagot.
“And you’re going there, imbes na ako lang?”

Hindi ako sumagot. Ngumuso ako habang nagsisimula na siyang tumawa.

“This couldn’t be a co incedence, brother. Your first appointment was also where her show is. Ngayon, doon ka? Anong meron? Fashion Show sa Atrium? Kasali siya ‘no?”
“What are you talking about?” tanong ko sabay ayos naman ng relo ko ngayon.
“Oh…” Humagalpak ulit siya. “Kaya ka puro laro sa mga babae, huh? May natatangi kang gusto. Too bad, I think she hates you so much. Or worst, she doesn’t even care that you exist.”
“Shut up, Andres. Sa Shangri la ang hotel ni Mr. Chi, kaya roon kami magkikita.”
“Paano iyong si Mrs. De Los Santos, bakit sa Mall of Asia kayo nagkita? Doon din hotel niya? Do you know it’s bad to stalk someone?”
“You stalked my sister-”
“That was different, Vince. We were in a relationship-”
“That’s the same thing!” sabay ligpit ko sa iilang gamit nang ‘di siya tinitingnan.
“So inaamin mo? That’s not the same thing, hindi niya alam na nandyan ka! You’re like a maniac trying to know of her whereabouts!”

Hindi na ako nagsalita. Ayaw kong makipagtalo pa. Wala rin naman siyang magagawa kundi sumama sa akin sa meeting na iyon.

“We are an hour early and for sure that’s not because you are an early person!” he noted nang nakapasok na kami sa mall at nabasa niya na ng husto ang schedule na binigay ng sekretarya ko.

Tanaw na namin ang stage kung saan ginaganap ang fashion show. I leaned on to the glass bannister. Si Andres nasa gilid ko, walang nagawa at nanood na rin.

Kunot noo kong tinitigan mga lumalabas galing sa LCD covered backdrop. Nang napagtantong wala pa siya ay pinasadahan ko ng tingin ang audience. There were girls but most are men. Men within 20s to 40s. Can you believe it?

I heard them scream a bit. Napatingin ako sa lumabas at nakitang lumabas si Eury. Wearing a black and gold cocktail dress, she graced the runaway with so much confidence that I shifted my position. Ngumuso ako habang tinitingnan siyang seryoso at sa huli’y ngumiti. I heard someone scream for her name.

Umigting ang aking panga.

“Lalaki halos ang fans niya,” puna ko.
“Oo. Kaya ka nga nandito, ‘di ba?” Andres laughed.

Hindi ako nagsalita. Nanatili ang mga mata ko kay Eury… observing her every move… admiring her beauty from afar. Mayroon kayang nanliligaw sa kanya.

“Balita ko may mga businessman na nanliligaw diyan,” si Andres. “For sure, puno ang backstage ng bulaklak galing sa mga manliligaw… o kahit lalaking fans.”

I gave him a warning look. Ngumisi siya.

“Hindi rin kayo magtatagal niyan kung magiging kayo man. Masasakal ‘yan sa’yo. Artista ‘yan, Vince. Normal ang ganyan sa artista. Kaya kung magiging seloso at mahigpit ka, you will never work out.”
“I won’t be a jealous boyfriend… if that happens…” I drawled when I realized Andres could be right.

Damn!

Tumawa muli si Andres. Mukhang enjoy na enjoy niya ang nangyayari.

“Ano? Patulong tayo para makalapit ka? You can always use your resources, number one architect in the Philippines. Talk to her father, man. Or our past clients?”
“Hindi ako desperado,” sabi ko. “Bata pa siya.”
“Oh! Hindi ka pa desperado sa lagay na ‘to, ha? Talagang hindi!” Andres laughed.

Umiling na lamang ako tuwing naaalala ko iyon. Ngayon, nandito ako sa condo… naghihintay sa kanya.

Dalawang araw na siyang hindi umuuwi dahil sa trabaho at nag-aalala na ako.

“Vince,” her voice relieved me from all the physical and mental pain I’m feeling.
“Baby, are you coming home tonight?” pagmamakaawa na iyon.
“Hindi ako pwede, e. May gagawin pa kasi ako para sa movie. Matulog ka na.”
“Oh. Okay. Kumain ka na ba? Pinabigyan kita ng pagkain-”
“Kumain na ako. May hinanda naman dito, e.”

So she did not eat the food my bodyguard gave her.

“You should at least rest,” sabi ko.
“Hindi pwedeng magpahinga, e. Maraming gagawin. Pasensya ka na.”
“It’s okay. I’m just worried about you…” I whispered huskily.

Hindi siya nagsalita ng ilang sandali. Nagkasabay pa kami nang sa wakas ay nagsalita siya.

“Want me to-”
“Ibababa ko na-”

Oh.

Pumikit ako ng mariin at hinilot ang sentido. I have never been this fucking crazy over a girl. At ang alam ko sa sarili ko, may mas ibabaliw pa ako sa kanya kesa rito.

“Okay. I hope you rest. I love you, Eury,”
“Good night, Vince.” Pinutol niya agad ang linya.

Halos malukot ko ang cellphone pagkababa nito. It’s been almost two weeks and I haven’t heard her say it. At lagi siyang malamig at ganito.

Hindi ako naniniwalang wala. Hindi. She’s just busy. Pressured. Preoccupied with so many things.

Damn, Eury! What is it?

Hindi na ako nakuntento. Hindi ako makakatulog sa gabing ito kung hindi ko siya masisilayan kahit saglit lang.

Nagbihis ako at nagpasya na bibisitahin ko siya sa istasyon na ‘yan. How could I have her and not have her at the same time? I can be patient for a long time but I have to have her at least for a while to fuel me. To keep me sane. To set all my doubts free. And to assure myself that we are really fine.

Tama nga ako.

Kahinaan ko nga siya.

Passion will always be a weakness. It could lead you to hell, even when it feels like heaven. It could lead you to evil, when all you want is good.

Tinuro sa akin kung nasaan siya. At pagkapasok ko sa tamang palapag ay saktong nakita ko ang kanyang ex boyfriend na papasok sa isang kwartong tinukoy sa akin.

The room has a large glass window. Kita ang loob galing sa labas kaya mas pinili ko munang tingnan kung ano ang nangyayari sa loob.

On a recliner, Eury is sleeping. Sa loob ay may iilang staff na tahimik at mukhang nagpapahinga na rin. Lumapit ang ex niya sa kanya at nilagyan siya ng kumot. Nagkatinginan ang mga staff na naroon at nagsitayuan para umalis.

Her ex carressed her face slowly. She moved a bit, pursing her lips in her sleep.

Ang galit ay nanuot sa aking kalamnan. You know what they say about passion turned into evil? Eto ‘yon. The only thing I’m thinking about right now is to pound on his ex’s face. Pinigilan ko ang sarili ko dahil mas inisip ko na hindi ‘yan… mahal ako ni Eury. Ako ang pinili niya.

But my mind is clouded with so many questions like: Akala ko ba abala siya? Akala ko hindi siya makakapagpahinga? Akala ko marami siyang ginagawa? Bakit ngayon, natutulog lang pala siya? Not that I don’t want her to rest, but I want an explanation from her. Why can’t she rest beside me? Why does she have to rest here and with that fucking bastard?

Pumasok ako sa loob. Nilingon ako ni Zander at nang nakitang palapit ay tumayo siya at lumayo kay Eury. I am just a fiber away from punching him and literally go berserk when Eury slowly opened her eyes.

“Eury,” tawag ko.

Nang nakita ako at agad siyang bumangon. Hurt washed over me when I felt how guilty she is. Pakiramdam ko, may ginagawa siyang masama. Pakiramdam ko, may hindi ako alam.

“V-Vince, anong ginagawa mo rito?” tanong niya.

I turned to his ex who started to strut out of the scene. Bumaling ako kay Eury.

“I just want to visit you,” sabi ko. “I just thought you’re busy. Kung gusto mo, you can rest at home. I will wake you up when it’s your call time. Ihahatid kita pabalik-”
“Dito lang ako,” nag-iwas siya ng tingin.

Nagtiim-bagang ako.

Pinanood ko siya habang inaayos niya ang kanyang kumot. Nakatingin siya sa akin na tila ba nagtatanong kung ano pa ba ang ginagawa ko rito.

My mind works so well. Instead of taking her indifference in a different context, I understand that it is the nature of her work. Siguro ay pagod siya sa mga ginawa at hindi niya na kayang sumama pa sa akin o umuwi para makapagpahinga.

Hinaplos ko ang kanyang ulo. Nag-iwas siya ng tingin at pinikit niya ang kanyang mga mata.

“You’re done eating dinner?” I asked.
“Yeah,” she simply answered.

I nodded again. Gusto kong magtanong sa kanya kung anong oras ba ang call time niya bukas. But I trust that she’ll sleep here again tonight because their call time might be very early.

Kahit pa gaano ‘yan ka aga, gigisingin naman kita, umuwi ka lang sa’tin. Sa’kin.

“I-I’ll go now. I’ll let you rest.”
“Okay.” She did not even open her eyes.
“I love you,” bulong ko sabay halik sa kanyang labi.

She did not say anything anymore. Nanatili siyang walang imik, nakapikit, at hindi gumagalaw. Umalis ako roon pagkatapos kausapin ang iilan sa mga P.A. niya, including Genta who looks after her everyday.

Pagkalabas ay ang mga bodyguards naman ang kinausap ko. I swear to God if anything will ever happen to her while she’s at work and they’re on their job, I will make sure they never find another job again. Ngunit nang nakasakay na ako sa sasakyan, mag-isa, at tahimik, hindi ko na maiwasan ang paglalakbay ng isipan. The thoughts I chose not to think about surfaced.

Why is she cold? What is her problem? Is she really that tired?

Can she stop for a while? Pwede bang magbakasyon kami? Pwede bang magkasama kami? Pwede bang… huwag na lang muna siyang magtrabaho?

You selfish, idiot! Hinampas ko ang manibela ng aking sasakyan.

For years, I have admired her from afar despite the anger and hatred she gave me. Masokista na talaga ata ako. And now that I finally have her for myself, oras naman ang wala para sa kanya. Kailan magkakaroon ng para sa akin?

Hindi ka na talaga nakuntento! Isn’t it enough that you’re her boyfriend, right now, Vince?

No. I want to marry her. I know she will honor vows. Paano pa kung ginawa sa harap ng Panginoon. I honor it so much, too, that I want her vows and mine in front of that altar. Pero paano mangyayari iyon ngayon kung ganito? I doubt she’s allowed to marry yet. She’s rising to her peak as an actress. I doubt she’s even willing to do that, when all her life I saw how she chased for her dreams.

Gaano ka mapaglaro ang tadhana? I was also chasing my dreams all my life. Pero dalawa ang pangarap ko, ang una’y nakamit ko na, ang pangalawa kailangan pa ng pagpapasensya at paghihintay.

Kahit pa gulo na ang utak ko, binaliwala ko iyon.

Nagpatuloy ako sa pagtatrabaho. Inalu lamang ang sarili sa maaaring gawin ng pera sa aming dalawa, sa aming buhay, at sa mga magiging anak namin. I will strive more so if she fears of having no money to spend, I can provide for us. Napangiti ako habang iniisip ko iyon.

Nasa opisina ako noon. Ala una ng hapon at nasa kalagitnaan ng isang importanteng meeting sa isang bigating kliyente. While my team is proposing something, nakatanggap ako ng text galing kay Eury.

Eury:
Vince, uuwi ako ngayon saglit para kumuha ng damit. Hindi ako uuwi mamayang gabi dahil may shooting pa kami.

Uuwi siya! Habang wala ako!

To cut it short, I missed the meeting just so I could go home and see her. Naabutan ko siya. Papunta na kasi ako sa condo noong nagtext ang bodyguard na ganoon din siya.

She was inside my room when I came. I smirked when I realized that I did not text her about this. Pinihit ko ang door handle ng kwarto at pumasok ako sa loob. Pagkapasok ay napawi ang isasalubong kong ngiti. She’s packing her clothes in a small luggage.

Alam kong maaaring sobrang dami niyang kailangang damit para sa shooting. But hell, who am I kidding? Kumabog ang puso ko nang natantong unti-unti nang sinasabuhay ang mga takot ko.

“Where are you going?” I asked.

Kitang-kita ko ang gulat sa mga mata niya sa biglaan kong pagdating. Hindi niya inasahan iyon pero nahalata kong bukod sa gulat, may bakas ng takot din.

“S-Sa istasyon, Vince… Uh, ba’t ka pala narito?” she asked and continued packing her clothes.

Nakapamulsa ko siyang nilapitan. Nakita ko ang bahagyang pagsulyap niya at mabilisang paglayo nang nakalapit ako.

“I came here to see you.”
“Hindi ba may trabaho ka?” tanong niya, nakatalikod at kumukuha pa ng damit sa loob ng walk-i closet.
“It’s only a meeting,” hindi ko na maitago ang lamig sa boses ko.

Pisikal na sakit at iritasyon ang nararamdaman ko. I want to understand everything clearly. I am trying my best to be okay and understand her situation but I must admit, I am not very understanding. I am not very patient. And I am not dense.

“Ganoon ba? Nga pala, hindi muna ako uuwi ng ilang araw dahil busy ako sa trabaho,” hindi siya makatingin sa akin.
“You have work kahit gabi?” nagtaas ako ng noo.
“Baka…”
“If you’re not sure, then can’t you go home and rest here instead. Huwag na sa istasyon. You can rest here-”
“Vince, mas mabuting doon na lang,” ngayon nakatingin na siya sa akin. She sounds irritated.

Kumalma agad ako nang nakita ang iritasyon sa kanya. The last thing I want is to annoy her.

“I-I’m just saying, Eury, na pwede kitang ihatid sa istasyon. It’s not very far from here.”
“Hindi na. Mas mabuting doon na ako magpahinga.” Nag-iwas ulit siya ng tingin at nagligpit muli ng gamit.

Nilapitan ko siya at nahawakan sa palapulsuhan. Pumunta ako sa kanyang likod at niyakap siya galing doon. I felt her stiffen. Akala ko’y luluwang siya kalaunan pero nanatili siyang estatwa habang nakayakap ako.

Her guilty face is reflected on the large mirror beside our room television.

“But I miss you, baby,” I whispered on her hair. “I miss you bad.”
“Vince, kailangan sa t-trabaho, e.”

Kumurap-kurap siya. That’s how she is when she’s lying. Nagtiim-bagang ako. Gusto kong maniwala at habaan pa ang pasensya ko dahil kung hindi ko siya kayang pagpasensyahan, wala akong karapatan sa kanya.

“Even just for three hours. I won’t disturb you. Gusto lang kitang alagaan. Gusto kong magpahinga ka sa tabi ko, Eury.”
“Vince!” now she sounds real annoyed.

Ako naman ang naestatwa nang kinalas niya ang aking yakap at hinarap ako. Her defensive stance made me cold. Para akong nabuhusan ng malamig na tubig. Physical pain is present in my gut and in my fucking chest.

“Hindi mo ba maiintindihan na kailangan sa trabaho ko?”
“I know, Eury. Naiintindihan ko. I’m just-”
“Naiintindihan mo? Ba’t ‘di ka pumapayag?” tumataas ang tono ng boses niya.

Napaawang ang labi ko. Pumapayag ako. I just really miss her, that’s all. I just really miss her. Is it wrong to miss her?

“Kung hindi mo pala maintindihan ang trabaho ko, e ‘di maghiwalay na lang tayo!”

What the hell?

“Baby, baby…” mabilis ko siyang nilapitan para pakalmahin ngunit hinawi niya ang kamay ko at umatras siya para makalayo sa akin.
“No, Vince! Stop doing that! Stop touching me just to prove a point!”

Hindi na ako nagsalita. She’s very angry. I might be angry as well pero ayaw kong gatungan pa ang apoy niya.

“Ganito talaga ang trabaho ko! Wala ako sa bahay! Isang linggo akong mawawala ngayon. At kung hindi mo ‘yon kaya, iwan mo na lang ako! Maghiwalay na lang tayo!”

What the fuck? Sinasabi niya ‘yan agad? Sa lahat ng nangyari, isang pagtatalo lang, iiwan agad?

“You respond that way on our first misunderstanding? Hiwalay agad? We should talk about this-”
“Wala tayong dapat pag-usapan pa! Vince, sinasakal mo na ako, e!”

Sinasakal? Kung sinasakal kita, sana lahat ng pangamba ko, sinabi ko na. Lahat ng ayaw ko, hindi ko na inintindi! God! And now she’s accusing me of that? I can’t believe her!

“Baby, that’s not it,” marahan kong sinabi para makalma siya at ang sarili ko.

I swear to God my eyes is now burning. Mabilis ang hininga niya at kita sa kanyang mukha ang hindi mamatay matay na galit sa akin. Wala akong maramdaman kundi takot. Takot lang.

“This is my dream, Vince! Importante ito sa akin kaya wala kang karapatan na pagbawalan ako sa kahit ano!”
“Hindi kita pinagbabawalan.”
“This is the most important thing to me! My career! And it is happening right now! Hindi ako makakapayag na ang relasyon natin ang makakasira nito, Vince! Kaya kung eto pala ang makakasira sa atin, mas gugustuhin ko pang maghiwalay na lang tayo!”
“Oh!”

Lumapit ako sa kanya. Nanginginig ang boses ko pero sinusubukan kong kumalma.

“I know… You love this, okay? I understand.”

Niyakap ko siya kahit panay ang tulak niya sa akin. Hot tears stream down her eyes. Kinagat ko ang labi ko at pinalis ang mga luhang iyon pero iniwas niya ang mukha niya sa akin.

“I’m sorry. I’ll just wait when you’re done being busy.”
“I won’t be done, Vince. Ganito na ang magiging buhay ko simula ngayon,” she said.

Natahimik ako. Pumikit ako ng mariin at mahigpit siyang niyakap. Mahigpit na mahigpit. Because I felt it… I can feel that she’s slipping away from me.

Pakiramdam ko, ako itong sobrang nakahawak at nakakapit sa kanya samantalang siya’y gusto nang makawala.

Siya lang ang kahinaan ko sa buhay na ito. Kasiyahan niya ang pangarap ko. If I give her happiness, I will give my last breath just to see her smile. If I give her despair, I will leave and never return just to promise her relief.

I love her selfishly at times. May mga oras na gusto ko siyang ikulong sa akin. May mga panahon na ayaw ko siyang magtrabaho, lalo na sa trabaho niya ngayon. May mga oras na gusto ko siyang pagbawalan sa kahit anong makakapagpangamba sa akin. But I’ve learned from her parents’ kind of love… and I cannot afford to give her that kind of love now.

I want to give her the love that she deserves. No matter how much it will cost me… no matter if it will cost my heart.

Ibibigay ko sa kanya ang pag-ibig na dapat ay noon pa lang niya naramdaman. Ang pag-ibig na hindi namimilit, hindi namimigil, at mapagparaya. Because that’s how she should be loved… That’s how I want her to be loved… That’s the only way to love her… And this is how I hope to love her, too.

Ibibigay ko sa kanya ang pagmamahal na kailangan niya. Masakit sa akin iyon pero sa paraang ito ko siya gustong mahalin.

“I will be patient, Eury. Don’t worry. I’ll be right here. I love you,” I whispered to her assuringly.

Inayos niya ang luggage at agad na binaba. Hindi niya na ako nilingon pa nang umalis siya. Wala na rin siyang sinabi pagkatapos pa ng sinabi ko.

The next days were hell. I couldn’t concentrate. Palagi akong nakatingin sa cellphone, nag-aabang ng kung ano. At hindi nga siya umuwi na ulit pagkatapos noon. I wonder what she’s doing but my bodyguards tell me, nagtatrabaho lang naman daw.

“Ano ‘yan? Back to the good old stalking days?” Andres laughed when he saw me searching for Eury’s name in the usual social media sites.

May mga espekulasyon ngayon na wala na kami at sila na ni Zander. Well, that’s life. It’s showbiz so it happens all the time.

Binaba ko ang cellphone ko at nilingon ang aking laptop. Sa araw na iyon, kasama pa ang matalik niyang kaibigan sa aming meeting. And Eury’s friend, Amer, couldn’t even look at me in the eye when he’s talking.

“Nagkikita ba kayo ni Eury?” tanong ko pagkatapos noong meeting.

Nagmamadali niyang hinagilap ang mga gamit niya sa lamesa. Sinarado ko ang laptop niya at nanatili ang kamay ko sa ibabaw para hindi siya makaalis. Napatingin siya sa akin nang nakita ang ginawa ko.

“Oo naman,” sagot niya.
“Kailan?” tanong ko.
“K-Kahapon. Noong nagkalugar siya. Alis na ako, Architect,” si Amer.

Anger slowly consumed me. Nagkita sila? Kahapon noong nagkalugar si Eury? She has time, huh? Damn it! I know I shouldn’t ask for her time. Ibibigay niya sa akin iyon kung sapat! Hindi na dapat ako nakekealam pa.

Inalu ko ulit ang sarili ko just to get through the day. Mas pinili kong isipin na hahayaan ko siya sa gusto niyang gawin kahit pa sa kalooblooban ko, alam kong may problema na.

Nasa bahay na ako nang nagdesisyon na kailangan ko talaga siyang makita. We need to talk about our problem. Gustuhin ko mang hayaan siya, it’s still not healthy for a relationship to have small problems like this. I can’t let this go on. We need to fix it. I want us to last. To even never end.

Bumisita ulit ako sa istasyon. To avoid looking forlorn and sad, I brought flowers. Napagtanto kong hindi ko siya kailanman nabigyan nito. Siguro ay dahil sa aming simula at sa lahat ng nangyari.

Sa labas pa lang, kita ko na ang pagkakailang ng mga staff. There were uncomfortable whispers. Some were even shaking their heads. Binalewala ko iyon. Maybe because they all think we’re really are done.

Sa parehong room ko nakita muli si Eury. Ang salaming bintana nito ay natatabunan ng blinds. Half closed lamang kaya didiretso sana ako sa loob ngunit sa munting siwang ay nakita ko siya.

She’s doing nothing. She’s just eating fruits while talking to Zander. Nagtatawanan sila. She’s wearing a spaghetti strap and a jogger pants. May kumot sa kanyang hita habang nakaupo siya sa parehong recliner. She’s going to sleep?

Tiningnan ko ang oras sa aking wristwatch at nakitang alas otso ng gabi. Pipihit na sana ako sa door handle nang may lumabas at sumalubong sa akin. Her manager, “Tita Daisy”, greeted and smiled at me.

“Pasok ka, Architect!” lumaki ang ngisi niya noong sarado na ang pintuan. Kumikislap ang mga mata habang ginigiya ako.
“Anong oras po ang call time ni Eury bukas?”
“Ah!? Bukas? Alas dose pa ng tanghali. Pero rito lang siya matutulog… ngayon…” she said, hesitating the last word. “Excuse me… uh…”

Hilaw na ang ngiti nito ngayon. Umaamba siyang aalis na hindi.

“Pasok ka na.” Pagkatapos ay umalis agad.

That was my cue. Her call time is still twelve noon. Alas otso ng gabi, wala na siyang trabaho pero hindi siya umuuwi.

“Ano, Vince?”

Iniwan niya ang lugar para makapag-usap kami. Ang bulaklak ay itinabi niya lamang sa recliner at hindi na muling tiningnan.

Pinagdasal ko na sana nakita niya sa mga mata ko ang sakit, hindi ang galit. I wish to broaden my understanding but I’m at my limits. I need her explanation. And I need it now.

“Let’s go home,” malamig kong sambit.
“Sabi ko hindi ako uuwi, ‘di ba?” aniya.
“You have no work tonight. Alas dose pa ang trabaho mo bukas, Eury. Sa condo ka na magpahinga-”
“Vince, I told you I’m not going home for the whole week! Mahirap bang intindihin iyon?”

Hinilot ko ang aking sentido. Hindi ako magsasalita habang galit ako. Ayaw kong masumbatan siya habang sinisikap kong mag pasensya. But then I realized, I came here so we could talk about this. I can’t let this problem between us go on!

“Yes…”
“Ano?”

Umigting ang panga ko. Tinitigan ko siya. Nangungulila ako sa kanyang malalambot na labi, sa kanyang maaamong mga mata, sa kanyang tawa, sa kanyang mabangong buhok, sa kanyang ngiti, sa kanyang iniisip. Nangungulila ako. Dahil tingin ko, hindi niya na ulit nasabi pa sa akin kung ano talaga ang tunay niyang iniisip. She had been lying to me.

“I don’t understand why you’re staying here when you can be home for tonight, Eury! You live under my roof! You are my responsibility! Dapat ay umuwi ka sa’kin!”
“Vince, nagtatrabaho ako! Hindi mo maiintindihan, e!”
“You’re done working. You’re preparing to sleep, right? Eury… Please? Kahit isang araw na lang sa isang linggo kang umuwi. Kahit isang gabi lang. Don’t worry, I will let you rest the whole night if that’s what you want, baby…” pabulong at nagmamakaawa kong sinabi. “Please, I miss you.”

Sinubukan kong hawakan siya pero umatras siya para makaiwas. Kitang-kita ko ang galit at pagiging mailap niya.

“Vince, kailangan ko ‘to. Gusto ko ‘tong ginagawa ko…”
“I know, baby. But… don’t you miss me?”

Fuck! I sound so desperate now. Namilog ang mga mata niya, tila ba may nasabi akong mali.

Tinulak niya ako. Wala akong lakas na nagpaubaya sa kanyang ginawa. Huminga ako ng malalim at yumuko.

“You don’t understand! This is my dream! At ayaw ko na, V-Vince!” iyak niya.

Hindi ako nakapagsalita. Tinitigan ko ang panginginig ng kanyang labi at ang pagbuhos ng kanyang luha.

“Sakal na sakal na ako.”

What? My jaw dropped open, unable to breath properly while watching her in sorrow because of our relationship.

“Gusto ko makamtan ang mga pangarap ko at hindi kita kailangan!”
“Bakit? Eury, let’s talk about this,” napapaos na ako.
“Hindi ko makakamit ang mga pangarap ko, Vince, kung patuloy kang ganito!”

Fuck!

“I-I’ll change my… baby, what do you want me to do?” hinagilap kong muli ang kanyang siko. Sinusubukan kong magpakatatag at makabuo ng tamang mga salita kahit na sobrang gulo ko na.
“Hindi mo naiintindihan! When you’re around, I won’t achieve anything! While we are in a relationship, I will never reach my dreams!”

Parang lumubog ang puso ko sa sinabi niya. Hindi ako makapagsalita. The only question that’s in my mind right now is this: Ano ang gusto mong gawin ko?

At natatakot ako na ang magiging sagot niya ay hindi ko gusto… pero hindi ko man iyon magugustuhan, labag man sa akin, mas natatakot ako na susundin ko parin iyon ano man ang mangyari.

Because maybe… there was really nothing for me from her. It was always hatred. I had always been hatred. Maybe the love I felt was only because I was desperate for her love. Or maybe she did love me a bit, but her life is dedicated to her dreams. Sino ako para pumagitna sa kanya at sa kanyang mga pangarap? Pagkatapos kong matupad ang unang pangarap ko, isa na lang ang pinangarap ko pa – siya.

“I want to reach my dreams, Vince! At para magawa ko ‘yon, kailangan nating maghiwalay!”
Umiling ako. Hindi ko maintindihan kung anong kinalaman ng pangarap niya sa relasyon naming dalawa.
“I will never be loved by my fans if I have you! I can never concentrate when I have you! I can never freely pursue my dreams if we are together!”
“Eury, hindi ko maintindihan. I support you in everything-”
“Fans are expecting me to want Zander, hindi ikaw! At gagawin ko ang lahat magustuhan lang nila ako! Kahit pa maghiwalay tayong dalawa, Vince!”

Hindi na ako nakapagsalita. Yumuko na lamang ako. My eyes burned, my breathing is hard-earned.

“Hindi mo kailanman maiintindihan iyon dahil hindi ka naman naging artista! Ganito rito, Vince! Ganyan talaga! May opportunity na ako, tapos ‘di ko pa maabot dahil dito? Maghiwalay na lang tayo, please, Vince.”

Nagmamakaawa siyang maghiwalay na kami.

Of course, baby. As you wish, baby.

Kinagat ko ang labi ko. Nanghihina na. Pagkatapos nito, aalis ako. Pagkatapos nito, hindi ko na kayang magpakita pa. Pagkatapos nito, hindi ko na kayang lingunin pa siya.

“Ito na ‘yong hinihintay ko noon pa man. Abot kamay ko na, Vince. Ikaw na lang ang pumipigil sa akin!” she cried.

I can’t look at her. Is my presence that painful?

“Parang awa mo na, maghiwalay na tayong dalawa. I will never be successful if I have you. I will never get my dreams, when you’re holding me. I will never be happy with you.”
Tumango ako.

Ayaw ko na siyang tanungin kung minahal niya ba talaga ako. Ayaw ko na siyang tanungin ng kahit ano. All her words were enough.

“I’m sorry for keeping you away from your dreams. You will have it from now on, Eury,” sabi ko.
“Thank you…” her voice broke.

My heart broke.

Hindi na ata ako makakapayag na maranasan pang ulit iyon. I shifted on my seat as I watch Vanessa walk towards my table. I cannot afford to lose Eury again.

Tahimik kami buong byahe patungo sa kanila. Hinawakan ko ang kamay niya para mas kumalma pa siya. Iniisip ko lang kung bukod sa nangyari kanina sa istasyon, may nagpapakaba pa bang iba sa kanya… gaya ng… makikipagkita kami ngayon sa kanyang ama’t ina.

“Are you ready?” I asked.

Dinala ko ang kamay niya sa aking labi para mahalikan. I heard her father was furious noong nalamang naghiwalay kami noon. Her father is celebrating right now dahil sa pagbabalikan namin. Pero ayaw kong tanggapin siya ng kanyang mga magulang dahil lang doon.

“Yeah…” lutang niyang sagot.

Lumabas kami sa Corvette. Pagkalabas ko ay nakita kong hindi na siya hinintay ng kanyang ama’t ina na makalapit. Both were crying and running towards her. Sinarado ko ang sasakyan at pinagmasdan sila. Kitang-kita ko ang pagkakagulat ni Eury. Nilingon niya ako sa pagtataka ngunit may luha rin sa kanyang mga mata.

“I’m sorry for the rough childhood, a-anak,” basag ang boses ni Judge Demetria habang niyayakap ng mahigpit si Eury.
“I-It’s okay, Mommy.”

Damn! Damn!

Damn, that’s my baby!

Ngumiti ako. I think I fell a little more for her. Fuck it!

“Eury! Patawarin mo sana kami sa lahat ng p-pagkukulang…” nanginig ang boses ni Architect Ephraim Saniel at agad nang niyakap na rin si Eury.

Umiiyak si Judge habang tinitingnan ang dalawa. Architect’s shoulder shivered while he’s embracing Eury. At tingin ko, hindi lang pisikal niya itong niyakap. He’s embracing Eury’s strengths, weaknesses, brokenness, flaws, and beauty.

I saw that first, Archiect. I saw her first. I saw the beauty and strength in spite of the devastating brokenness, flaws, and weaknesses. I saw her first.

Siguro ay nakita nila ang video ng press conference ni Eury. Siguro ay napagtanto nila ang lahat na matagal ko nang nakita.

Nilingon ko si Eury na ngayon ay pinapahiran ang luha sa kanyang pisngi. I want to wipe away her tears but I understand that this is her moment.

I’m happy for you, baby.

“Hindi ako naging mabuting ama sa iyo, anak! I never saw your pain. I never thought it could affect you this much! I-I’m so, so sorry…”
“Daddy, ayos lang po. Naiintindihan ko. Okay na po ako-”
“I’m sorry… I’m sorry, anak. I have not been fair to you. I’m so, so sorry.”
“I’ve long forgiven you, Daddy. We all make mistakesm. Vince has forgiven me sa mga kasalanan ko. Kaya… I know how to forgive the mistakes of others… Especially you… Mommy, D-Daddy…”

I bit my lower lip. Hinanap niya ako sa gulo ng kanyang ama’t ina. Nang nagtama ang tingin naming dalawa, she smiled through her tears. I smiled back.

From that day on, I promise to dedicate everything I do in my life to you, Eurydyce Amethyst Saniel-Hidalgo, and our future children, and to The Person, The Wind, who brought us together.

“Hindi ka parin nadadala?” tanong ni Vanessa na nagdala sa akin muli sa kasalukuyan.

She smirked. Kinuha ko ang isang papel sa ilalim ng iilang dokumento. I’ve never been harsh to my employees. Hard, maybe, when we’re at work. But harsh, never.

“Nagkabalikan kayo? Nakita ko ‘yong interview niya.”

Nilapag ko ang papel sa harap ng aking lamesa. Dinungaw iyon ni Vanessa. She’s been a dear friend to me since I was in college. Magaling siya sa kanyang trabaho, but I don’t find her exceptionally irreplaceable. Though, even if she is irreplaceable, I will still choose this.

“What?” gulat niyang sinabi.

She’s fired. I’m firing her. Effective today.

“Ano pang ginawa mo?” tanong ko at sigurado akong alam niya ang tinutukoy ko.

Her tears fell. Agad siyang lumapit para magmakaawa sa akin. Siya ang nagsabi kay Zander tungkol sa kaso ko kay Eury. Alam kong mauungkat iyon pero naging malaki ang epekto ng ginawa niya sa nangyari sa amin ni Eury noon. I can’t forgive that.

“Vince, please…”
“You engineered her ex boyfriend’s house…” hindi iyon tanong.
“Vince, I just don’t want you to be crazy for that woman! Ilang beses ka na niyang niloko! She’s manipulative… she’s playing victim-”
“Get out!”
“Vince, please…” she cried.

Alam ko. Masakit tingnan na ang itinuring kong kaibigan ay nasasaktan. Hindi ko gustong gawin ito pero mas hindi ko kayang palagpasin.

“I love you, Vince. I have loved you, ever since… And I don’t understand… w-why you like her so much! She’s spoiled! She’s-”
Malamig kong tinitigan si Vanessa. “I want to still be casual with you after this, Vanessa. So please, go now before I change my mind.”

Pinalis niya ang kanyang mga luha at nagkukumahog na umalis na ng aking opisina. Huminga ako ng malalim at nilingon ang tanawin sa labas. The skycrapers of the city and the almost setting sun is a such sight to behold. Like an ending to a beautiful and devastating day so the calm and cold night will begin.

My phone beeped. Tiningnan ko ang mensahe galing kay Eury. Her face etched on my phone’s background… hindi dahil ganoon ako ka baliw sa kanya. I smirked. Siya ang nag lagay ng picture niya bilang background nito. Pouting, she’s angry when she realized that she’s not my phone’s background. Ni hindi ko alam na kailangan ganoon iyon. Mabuti na lang din at pinalitan niya ng kanyang mukha. I like my phone this way.

Eury:
Anong oras ka uuwi? I miss you.

Humilig ako sa aking swivel chair. This is the only thing that will ever matter.

No matter how cold, dark, and mysterious the night will be… No matter how hard and violent the winds will blow… she will always be blown to me. And I will always… always… find my way to her. No matter what.

Ako:
I’m done with work. I love you.

]]>
https://www.jonaxx.com/blown-by-the-wind-wakas/feed/ 2
Blown By The Wind – Kabanata 40 https://www.jonaxx.com/blown-by-the-wind-kabanata-40/ https://www.jonaxx.com/blown-by-the-wind-kabanata-40/#comments Mon, 24 Jul 2017 06:31:17 +0000 http://www.jonaxx.com/?p=1513 Kabanata 40
Never Forget

In just a span of twelve hours, mas lalong dumami ang mga hakahaka. I cannot access my social media accounts. Tita Daisy is panicking, hindi niya rin alam bakit ganoon.

The news about our upcoming wedding is taking the internet by storm. It’s crazy. Hindi ko alam saan nanggaling ang mga balita. Basta-basta na lang itong sumusulpot.

At hindi ko rin alam kung tinulungan ba ako ng Editor-in-chief na ayusin ang pangalan ko, o talagang sinakyan nila ang issues. They released the magazine days before the actual release. But it is to my advantage because I won’t need to explain so much about it now.

“It will be full of reporters,” bigo kong sinabi kay Vince.

Nakaupo ako sa isang sun lounger. Siya’y nasa likod ko, nakayakap at nakapirmi ang mukha sa aking balikat. I stretched my legs out. Sa magkabilang gilid ng aking mga hita ay ang kanya.

He renewed the way he hugged me from the back. Sinikop niya ang mga daliri ko at sinama sa pagyakap.

“It doesn’t matter.”
“They need to stop asking questions. Sinabi ko na ang lahat sa interview na iyon.”

But I saw this coming. Alam kong kahit na naroon na sa article sa magazine na iyon ang lahat ng dapat kong sabihin, kailangan parin nila ng eksplenasyon. Anyway, the people who loves me deserve a live explanation for it. Hindi lang isang article. Kaya nga ako nagpaschedule ng Press Conference pagbalik ko roon.

Tanaw ko ang tahimik na dagat. Mararahang hampas ng alon ang nasa aming harap. The wind is blowing a bit making my tied hair dance. Nilagay ko sa likod ng aking tainga ang takas na buhok.

“What do you want to do after our next wedding?”

Nilingon ko siya. I never really thought that he’s serious when he said we’ll have our wedding again.

“Do you seriously want another one? I mean… ayos na ako rito.” Tiningnan ko ang aking mga daliri. “And I don’t think magrereklamo pa si Daddy. For sure ang gusto lang noon makasal tayong dalawa sa kahit anong paraan.”
“I don’t want you to think that there’s a way out here, Eury. Baka konting away, iisipin mo na pwede pa tayong maghiwalay. No…” he sniffed on my neck.

I chuckled.

“I won’t do that-”
“I want another wedding,” mataman niyang sinabi.
“Fine, Vince. We’ll plan it out.”
“Where do you wanna live after the wedding?” tanong niya.

Nagulat ako roon. Pero ngayong tinanong niya ito, napagtanto kong ang tanging naiimagine ko lang natitirhan sa mga sunod na buwan ay kung saan siya nakatira.

“We’ll build our own house in Manila. It will probably take six months or so, so for the mean time, we’ll live in my penthouse… or you want somewhere else?”
“Kahit saan, Vince. Pero mas gusto ko rito.” Nilingon ko siya, nanliliit ang mga mata. “Wala ka bang ibang kontrata? Trabaho? Hindi ka ba mag-aabroad?”
“I can always work through my laptop. I’ll send a team abroad kung hindi kakayanin.”

Ngumuso ako bilang panunuya sa desisyon niya. Kumunot ang noo niya.

“May mga kliyente ka palang sexy, huh?” sabi ko, inaalala ang babaeng nakasama niya kanina. “Kaya pala noong wala na tayo, labas ka agad ng bansa-”
Niyugyog niya ako para matigil ako sa pagsasalita. Humalakhak ako.
“I can’t stay here. Baka ‘di ko mapigilan ang sarili ko’t masundan kita. I can’t stalk anymore. People know me as your ex boyfriend!”
“You were a stalker!” sabi ko nang naalala ko ang sinabi ni Andres na narinig ko.
He chuckled. “Andres lied.”
“Sana sinabi mo sakin na gusto mo ‘kong makausap, e ‘di pinapasok kita sa backstage! Hindi mo ginagawa kasi enjoy na enjoy ka siguro sa mga babaeng lumalapit sa’yo. Kaya mo pinapatagal!” paratang ko sabay siko sa kanya.
“I don’t have other girls,” natatawa niya paring sinabi.
“Tumigil ka. Hindi ako naniniwala.” Umirap ako.

Hinaplos niya ang aking tiyan. Bumaba ang tingin ko sa kanyang kamay na unti-unting humahaplos pataas. Until it reached my underboob. He slowly carressed it.

“I saw your movie. Was the kiss real?” he whispered while still carressing me.
Pinagpahinga ko ang ulo ko sakanyang balikat habang tinitingnan ang kanyang haplos.
“No. Angle lang sa camera,” sabi ko. “Hindi ako pumayag na… totoo.”
He sighed. “I will probably never get used to that. Fuck.”

Patuloy ang kanyang paghaplos. My lips protruded, pinigilan ko ang pagngiti.

“Sa’yo lang ang mga halik ko, Vince,” sabay lingon.

Nakaawang ang kanyang labi at unti-unti akong hinalikan. Puno ng adorasyon ang marahan niyang halik. Sa sobrang rahan ay nag-iinit ang puso ko. I feel emotional just because of his soft kisses. Maybe because after everything, we’re here in this peacful place… together and happy.

“Ate Ganda, Tito Vince!” narinig kong papalapit na tawag ni Milo sa amin ni Vince.

Binaba ko agad ang kamay ni Vince para hindi makita ni Milo ang ginagawa namin. Tumuwid din ako sa pagkakaupo samantalang hindi man lang nag effort si Vince na umayos. Tumayo ako nang hindi na nakontento lalo na’t nakapalupot parin ang braso ni Vince sa akin.

Nilingon ko siya. He looked at me with fire in his eyes. Like nothing could really ever stop him from feeling for me.

“Ang pamangkin mo, Vince,” paalala ko.

His eyes went effortlessly to Milo then back to me.

“Kung gusto mo ritong tumira, magpapagawa na rin ako ng sarili nating bahay sa ‘di kalayuan. We can’t stay in our ancestral house.”
“Whatever you want, Architect,” I said before finally turning to Milo.

Naging maganda ang araw. Kung hindi lang ako nangako ng Press conference sa mismong araw na iyon ay mas gugustuhin kong manatili kina Vince. But then I have to go to the station for the last time.

Hindi lang naman din iyon para sa aking fans, it is also for the people behind me. My Manager, my friends in showbiz, the staff, the President and Vice President. Kailangan kong magpasalamat sa lahat ng naitulong nila.

Hindi man ako naging lubusang masaya sa tuktok, it was already one great and once in a lifetime achievement. At hindi ko magagawa iyon kung wala ang mga taong ito.

“I’ll be waiting…” sabi ni Vince.

Actually, sinabi ko sa kanya na ayos lang kung pasamahan niya na lang ako ng mga bodyguards niya. Hindi niya na kailangang sumama dahil hindi naman ako magtatagal. Iilang tanong na lang ang sasagutin ko dahil nasagot ko na sa magazine ang lahat.

“Okay. Saglit lang ako,” sabay tango ko.

Seryoso niya akong tinitigan. Ang usapan namin ay pagkatpos dito’y didiretso na kami sa bahay, kung saan nag-aantay ang aking mga magulang. He has to talk to them, too. But for now, I find this one more important.

Paakyat pa lang ng building ay nag-uunahan na ang mga reporters. The bouncers plus Vince’s bodyguards were very efficient. Hindi ako nahawakan man lang ng kahit sino at dire-diretso ang lakad ko.

Wearing an asymetrical top with ruffles on the hem and a tight jeans, I made my way to the hall where the registered reporters are properly seated.

Naroon na si Tita Daisy sa tabi ko. She lean on to me for a whisper.

“Kakausapin ka ni Colleen at Zander. They are waiting in the meeting room. Ako na ang bahala pagkatapos mo rito. Susunod lang ako, okay?”
I nodded.

Panay ang click ng camera. Halos lahat ay may dalang magazine kung saan ako nagsabi ng mga plano.

Si Tita Daisy muna ang nagsalita. She pointed out that all they need to know is just inside the magazine.

I did not even include Zander and Colleen’s threat of revealing Vince’s case. Tama na na sinabi kong kaya ako nagpatuloy at nakipaghiwalay kay Vince ay dahil natatakot akong maungkat iyon. Because that’s how the showbiz industry goes. And I can only imagine the rumors about it once it is shown to the public. People judge things they don’t know about. I don’t want them to judge Vince for something they just really didn’t know about.

“Miss Eury,” sabi ng unang nagtanong na reporter. “Are you leaving showbiz?”

It was so clear in the magazine that I am. Pero siguro iba parin kapag nasabi ko ng harap-harapan sa kanila.

“Yes, I am.”

Umingay agad ang hall. Dumating ang President at Vice President. Hubert is on their side. He is now serving them bilang sekretarya. Nakulong siya ng ilang linggo pagkatapos ng nangyari but we have talked about it kasama ang President at Vice. Flyn was found guilty with Reclusion Perpetua as sentence for multiple case of murder and many other minor cases.

“Tungkol po sa bahay na pinagawa ninyo ni Zander, ano pong ibig sabihin noon kung ganoon?”
“I knew of the lot long before these all happened. Tinanggihan ko siya kaya medyo nagkalabuan kami noon. Hindi ko alam na pinagawan niya ng bahay iyon. Anyway, I am ready to sign any power of attorney to give the house and lot back to him.”

May iilang pumalakpak. Tumango ako. Tingin ko’y nagustuhan nilang hindi ko kukunin iyon kay Zander lalo na’t sa akin nakapangalan. Of course, not! I am not after material things, anyway.

“Nag-usap na ba kayo ni Zander tungkol dito?”

Isang tanong iyon na pinaka ayaw ko. People just really assume that we’re in a relationship even when I clearly stated it on some interviews that we really are just friends.

“Hindi pa kami nag-uusap tungkol sa pag-alis ko at sa mga issue na ito. Maging iyong paggawa niya ng bahay sa loteng pinangalan niya sa akin pero mag-uusap pa kami.”
“But about the-”
“If you are asking about the assumed relationship. I am always clear during interviews na magkaibigan lang kami ni Zander.”
“Hindi po ba kayo? Sinabi niya po iyon, ah? Nasa article din po?”
Umiling ako. “Kami po noon. He’s my ex boyfriend. But we never worked out. I love someone else…” natigil ang reporter na makulit ngunit may isa namang sumabat.
“So kayo po ni Zander habang kayo rin po noon ni Architect Hidalgo noong nasa Astra ka pa?”
“After the Romblon incident, wala na po kami ni Zander because of personal issues. Architect Hidalgo was already my boyfriend pagkabalik ko ng Maynila.”
“But Architect Hidalgo left you?”

Kailangan talaga ng buong pasensya kapag ganito ka usisero ang reporters. Maybe they are trying to destroy me especially now that the fans are heartbroken because I’m leaving. They want to make sure na wala akong babalikan. Na sirain ng husto ang pangalan ko. Label me two-timer, liar, and many more.

“He left me because I asked him to. I lied to him. I told him that I want to pursue this. And I want it without him. I lied because I’m scared. Alam kong mauungkat ang tungkol sa incident report niya way back when I was a teenager. Ayaw kong masira ang pangalan niya sa mga tao. Especially now that he’s already on top of his field. Ayaw kong sirain ulit siya sa pangalawang pagkakataon.”
“Ang sinabi mo sa article ay nagsinungaling ka noon sa mga magulang mo. How can we prove to that? Na hindi nga totoo ang attempted rape case niya?”
“I guess if I was really violated, I don’t think I’d ever think of him as a lifetime partner. He never violated me. In fact, he was always giving and forgiving. Kaya niyang ideny ang sinabi ko sa mga magulang ko pero hindi niya ginawa kasi ayaw niyang ako ang mapagalitan. My parents can attest to that. My sisters can attest to that. It was my fault. I was manipulative. I was jealous of him. I was an angry teenager.”

Tumigil ako nang may nagbara sa lalamunan ko.

“So he sacrificed his name for you? Does that mean kung tinotoo mo iyon, magpapakulong siya?”
“Hindi ko po alam. I don’t want to think about it. Hindi ko nga po kayang balikan ang lahat ng alaalang ito noon sa takot at kahihiyan. Kahihiyan dahil nauungkat kung anong klaseng tao talaga ako. And yes… I never said that I’m kind or patient or true.”

Kahit na tumigil ako para suminghap at para pigilan ang luhang nagbabadya ay wala nang nagsalita. Everyone was attentive.

“I live in a household that failed to acknowledge my strengths. I guess everyone can relate to that. At one point, bilang teenager noon, siguro iisipin mo na hindi naman talaga naappreciate ng mga magulang mo ang lahat ng ginagawa mo. Instead of making that as an inspiration to be better, nagalit lang ako. And I directed that anger towards a person my parents loved dearly. It was Vince. I hated him kaya ko sinira ang pangalan niya noon.”

Tumikhim ako ng nakabawi.

“I lied. I was evil. I let the evil inside me win. And he was so understanding. Alam niya na ganoon ang nararamdaman ko kaya hinayaan niya ako. But one thing’s for sure, storms and anger like that pass. We all grow up and realize our mistakes. And I consider myself lucky because I realized that… at humingi ako ng tawad sa mga taong nasaktan ko.”

Tanging ang flash ng camera lang ang naririnig ko.

“Pity for those who are blinded by their greatness. Pity for those who couldn’t realize their mistakes even after so many years. Pity for those who are very convinced that their mistakes were right, just, and good. Kaya ganito man ang nangyari sa akin… sa amin… masaya parin ako. Dahil nakahingi ako ng tawad sa lahat ng nasaktan ko.”

Iginala ko ang tingin sa nakahilerang mga reporters sa harap. Nobody said a word. Nobody dared to talk again.

“I would like to thank The President and Vice President for giving me a chance to shine this bright for the past months.”
“You deserve it,” sabi ng matandang ginang.
Ngumiti ako sa kanya. Tipid naman na ngumiti si Hubert sa akin.
“Kay Tita Daisy, for being patient towards me. Sa mga P.A.s especially Genta, thanks for the help. I will never forget you. To the staff… to Zander… Colleen. Sa mga nagmamahal na fans… Maraming salamat sa oportunidad at experience. This is a once in a lifetime experience. Marami at malayo pa sana ang maaabot natin kung magpapatuloy ako pero narealize ko po na may iba pa akong gustong gawin sa buhay. May mas importante pa rito para sa akin. And while my fans are giving their all for me, I can’t stand here and give them less just because I want something else.”

Tumuwid ako sa pagkakaupo dahil alam ko patapos na ang sasabihin ko.

“I am already married to the man of my dreams. I want to start a family with him. You may not like my decision but I like my decision so much. And sometimes, we all have to live our lives for ourselves. Thank you for making me who I am today. I owe you all these lessons I will bring with me till the end. At sana may natutunan din kayo sa akin.”

I smiled.

“We’ll meet again some other time. It may or may not be on that stage or behind the camera, but I assure you I will smile. Thank you.”

Tumayo si Tita Daisy at nagtawag na agad ng bouncer.

“Mag uunahan ulit itong magtanong. Tama na ‘yon. Good job, Eury. You need to exit,” naririnig kong sinabi ni Tita sa likod ko habang niyayakap ang President at Vice President. Pati na rin ang staff na naroon.

Nag-iyakan sina Genta. Naluluha tuloy lalo ako.

Parang ‘di ko na maintindihan si Tita Daisy sa mga sinasabi niya. Masyadong maraming nagpapasalamat at nagpapahayag ng damdamin nila sa mga sinasabi ko. Basta ang alam ko, pagkatapos dito’y kakausapin ko na si Zander at ang kanyang manager.

Hindi agad ako nakalabas. Some special reporters had to shake my hands and ask little questions now about my wedding and all.

Kaya naman noong tuluyan na akong nakalabas ay medyo gumaan na ang pakiramdam ko at nasa disposisyon na akong kausapin si Zander.

Kasama ang iilang bouncer at bodyguard, pinapasok nila ako sa meeting room, kung saan kami madalas nag-uusap kung may kontrata man.

Nang nakapasok ako mag-isa ay nagulat ako nang mag-isa rin si Zander. He’s looking at me intently without any expression. Kita kami ng guards sa labas dahil sa bintana.

Tumayo siya galing sa pagkakaupo at unti-unting lumapit sa bintana. Lumayo ako sa bintana at lumapit naman sa lamesa para sana makaupo.

“Nasaan si Colleen? Hindi ba may meeting tayo ngayon?”

Pinagmasdan ko siyang nagla-lock ng pinto at nagbababa ng blinds. Kumunot ang noo ko.

His moves were slow. In an all black shirt and pants, he almost look evil. Lalo na nang bumaling siya sa akin. His bloodshot eyes were angry and devastating.

“You’re married? Is it true?”

I want to talk to them in technical terms… tungkol sa trabaho. Because there is really no point in explaining it to Zander dahil hindi naman talaga kami.

“Yes, Zander.”

Nagkatinginan kami. Ilang metro ang layo namin. Siya, malapit sa pintuan, ako ang nasa malayo.

Humalukipkip ako.

“I don’t know what’s gotten into you. Hindi tayo pero nagtayo ka ng bahay and you told the public.” Huminga ako ng malalim. “We can fix it. Kaya ‘yan ng Ate ko ilipat sayo ang titulo-”
“That was for you!” he shouted.
“Look, Zander… You know I’m with someone-”
“Hindi ba hiniwalayan mo siya!?” he screamed so loud I was so shocked.

Hindi ako nakagalaw o nakapagsalita. I don’t remember him this angry. Humakbang siya palapit sa akin. Bumilis na ang hininga ko sa takot.

“Hiniwalayan mo siya para sa atin! Para sa akin!” dagdag niya.
“Hindi ko ginawa ‘yon, Zander!” giit ko. “Hiniwalayan ko siya dahil natakot ako para sa kanya. Ayaw kong masira ang pangalan niya! Look, I did not include your threats on my interview because I don’t want you ruined… so please… Alam mo. Alam nating dalawa na wala talagang namamagitan sa atin-”

I stopped when his movements suddenly became faster. Lumapit siya sa akin sa mabibilis na mga hakbang. Napaatras ako.

“Anong ginagawa mo, Zander…”

Kinuha niya ang magkabilang kamay ko at idiniin niya ako sa dingding. Mabilis ang hininga ko sa takot. Gustong-gusto ko nang sumigaw pero ayaw kong masira siya kung nagkamali ako.

“Eury, please, I love you. I’m crazy for you… Please…” he begged.

Hindi parin ako makalma kahit na hindi na masyadong bayolente ang mga sinasabi niya.

“Bitiwan mo ‘ko,” nanginginig kong boses.
Umiling siya. “I love you, Eury. Please… Anong gusto mo? Tatalikuran ba natin sabay ang showbiz? Please-”
“What the hell, Zander?” mariin kong sinabi.

Hawak-hawak niya ang magkabila kong palapulsuhan kaya sobrang dali nang ipinako niya rin iyon sa dingding. Buong lakas akong kumawala pero hindi ko magawa. His nose is already touching my neck. Iniiwas ko ang mukha ko sa kanya para hindi mahalikan.

“Zander!” sigaw ko. “Tul-”

Mabilis na nagtungo rin ang kamay niya sa aking bibig. Hawak-hawak pa ang palapulsuhan ko. Gusto kong umiyak. I’m horrified and disgusted at the same time.

“Please, Eury. Mahal na mahal kita. Please…” bulong niya habang hinahalikan ang aking leeg.

The door opened and I heard someone talk.

“Pinapasabi ni-”

Natigil si Hubert nang nakita kami. Naiiyak na ako habang pilit na kumakawala kay Zander at nagsisikap na manghingi ng tulong kay Hubert.

At one point I felt so miserable. Dahil si Hubert pa ang naroon. Hindi ko alam kung may maitutulong siya. Alam kong settled na ang lahat sa aming dalawa. Na ginamit lang siya at nagpagamit siya.

It’s his passion that made him evil. Passion for Flyn. He loved her dearly so he was blinded. Ganunpaman ay hindi na mawawala sa akin ang kawalan ng tiwala sa kanya. Kahit pa sa ganitong sitwasyon!

Mabilis na tumakbo si Hubert patungo sa amin. Agad niyang pinaghiwalay kami ni Zander. I screamed nang nakita kong nakahanap si Zander ng panlaban kay Hubert.

Inangat ni Zander ang isa sa mga gawa sa bakal na upuan at agad niya iyong hinampas kay Hubert. Blood immediately rushed on Hubert’s head. Nadapa ito dahil sa ginawa ni Zander.

The door opened. Mabilis na pumasok ang mga bouncer at bodyguard. Nag-angat ng kamay si Zander sa takot, surrendering to them. But Vince’s bodyguards did not accept it.

Hinigit si Zander at binalibag sa mga upuan. Maingay na natumba ang mga upuan kasama si Zander. He’s crying and saying sorry to the bodyguards. He even called for me but I was too stunned to say anything or just even move.

A warm hug enveloped me tightly. Napaangat ako ng tingin at nakita ko ang nagbabagang galit sa mga mata ni Vince habang yakap ako. Nakatingin ito kay Zander na ngayon ay nakahandusay. I can feel the slight tremble in his arms. Tila ba gigil na gigil at pinipigilan lang ang sarili niya.

Dinaluhan si Hubert ng mga bouncer. Samantalang pinatayo naman ng mga bodyguard ko si Zander at sinuntok!

“Anong nangyari?” boses ni Colleen ang narinig ko galing sa labas.

Namilog ang mga mata niya nang nakita ang ayos ng alaga. Pumasok siya at agad na dumalo roon. Pumagitna sa mga bodyguard at kay Zander.

“What the hell is this?” she turned to me, fuming mad. And then to Vince.
“Hulihin n’yo siya,” Vince said coldly.
Colleen immediately panicked.
“Pinagtangkaan niya si Eury, Colleen. Hulihin n’yo si Zander,” si Hubert habang pilit pang inaapplyan ng pressure ang noo.

Colleen turned to me. Pinalibutan ng mga bodyguards si Zander habang ito’y nasa sahig pa, nanginginig at umiiyak.

“You liar!” aniya.

But then her rage was not enough. Dinampot ng mga bodyguard ni Vince si Zander. Pinagsisigawan na ni Colleen ang pagtigil ngunit hindi nakinig ang lahat.

Mas lalong humaba ang araw na iyon. Another interview was scheduled. Police reports were passed. Galit na galit ang President at Vice President. Mas lalong lumabo ang lahat. Si Tita Daisy at si Colleen ay nag-aaway na.

“Are you okay?” Carrie asked after an hour of investigation.

Makapal ang make up at hindi pa siya nakakapagbihis. Mukhang hindi na nag-abala pa, mapuntahan lang ako rito. I hugged her tight. Napaisip tuloy ako kung tapos na ba ang imbestigasyon dahil nandito na siya.

“Pumunta talaga ako rito para matanong ka… I’m worried about you.”
Ngumiti ako. “I’m fine.”

I’m fine. Despite all the issues and the people calling me a liar. Dahil nagawa ko na raw noon kay Vince, at pwede kong gawin ito ngayon kay Zander. Pero hindi nila maipagkakaila na may nakakita at may witness. And can you believe who the witness is? Because I can’t…

“We believe in you, Eury.”

Ngumiti ako. It actually doesn’t matter who believes in me anymore. We choose our truths. The people who matter to me believes in me, anyway. And that’s what’s important.

“Thank you.”

Dumating ang bodyguard ni Vince. Sumulyap ito kay Carrie bago sa akin.

“Ma’am, nandito po si Architect…”

Nag-angat ako ng tingin at nakita si Vince na kinakausap ang iilang police at pati na rin ang aming Vice President. And even when he’s talking to them, his eyes are only focused to me. Tumayo ako ngunit hindi siya nilapitan dahil sa mga kausap.

Nang natapos ang usapan ay lumapit siya. His white longsleeves are a bit loose now. The sleeves are folded till his forearm and the first two buttons are open. Punong-puno ang mga mata ng pag-alala, pagod, at galit.

Pinalupot niya ang kanyang braso sa aking katawan. Tight but not too tight for me to feel uncomfortable. I felt his restrain, his control over his emotions, and his anger at the same time. Nagpakawala ako ng hininga at pumikit. His scent, his feel, his presence make me feels so safe and so peaceful.

“Sorry. Panganib na naman,” bulong ko.
“Simula ngayon, hindi ka na pwedeng mawala sa paningin ko.”

Nangilid ang luha sa aking mga mata. Parang sa lahat ng nangyari, sa takot ko, ngayon ko lang naramdaman na pwede akong umiyak. I hugged him back.

“Hindi ko kakayanin kung may mangyaring masama sa’yo. Hindi ko kakayanin, Eury. Hindi ko kakayanin…” he said softly.

Lumandas ang mumunting luha sa aking pisngi. Inangat ko ang tingin ko sa kanya at nakita ko ang pagod at galit na pinaghalo sa kanyang mga mata. And even when he’s worried and angry, he still looks good.

Nagawa kong ngumiti kahit na naiyak ako. Nanatili naman siyang seryoso. Hinigit niya akong muli at ngayon ay mas mahigpit na niyakap.

“Ikaw lang talaga ang pangamba ko sa buhay na ito,” he whispered.

Ngumiti ako lalo. Natigil ang aking mga luha.

“The only thing I’m scared about is losing you, Eury.”
“You won’t lose me,” agap ko.

Umiling siya. For a long time, we stayed like that. Parang pinipiga ang puso ko. Nararamdaman ko ang sakit at takot niya. The way he exhales slowly and the way he tightens his hug everytime. And to imagine right now that I could lose him, too? Para akong mamamatay. Hindi ko rin kakayanin, Vince.

“I’m in love with you,” he murmured on my neck.
Mas lalo akong ngumiti. Parang nakalimutan ko ang lahat ng nangyari.

I guess that’s right. That’s the power of this feeling. We all forget anger, fear, and doubt. We all forget everything else. Not this. Not love. We never forget it.

“I’m in love with you, too. Let’s go home?” anyaya ko.

He slowly nodded.

]]>
https://www.jonaxx.com/blown-by-the-wind-kabanata-40/feed/ 1
Blown By The Wind – Kabanata 39 https://www.jonaxx.com/blown-by-the-wind-kabanata-39/ https://www.jonaxx.com/blown-by-the-wind-kabanata-39/#comments Mon, 24 Jul 2017 06:30:07 +0000 http://www.jonaxx.com/?p=1511 Kabanata 39
Passion

Nagkatinginan kami ni Vince pagkatapos parehong pumirma. I can’t help but realize that even though this is so unplanned, it still feels solemn.

Sa ihip ng hangin galing sa himpapawid, sa katahimikan ng aming mga kasama, sa munting musika na nanggagaling sa ‘di kalayuan, at sa pintig ng puso kong hindi makapaniwala. I don’t remember feeling this content the whole time the spotlight was on me. Sa mga araw na ang lahat ng sigaw ng mga tao ay ang pangalan ko, hindi ko kailanman naramdaman ang ganitong uring kapayapaan at kasiyahan.

The happiest moments in life are not actually spent laughing or smiling the whole time with so many people around, sometimes it is spent in silence with the people who matters the most.

Hinawakan ni Vince ang kamay ko. In a thick gold wedding band with a crystal clear diamond in the middle at sa parehong gilid ay ang pangalan ng pinanggalingan ng singsing, unti-unti niyang pinadulas ito sa aking daliri.

Parang pinupunit ang puso ko. I didn’t know that getting married hurts so bad.

When it was on, marahan niyang hinila ang kamay ko upang halikan ang singsing. My breath hitched at his moves. Seryosong-seryoso at kung hindi ko lang siya kilala ay iisipin kong galit siya.

“Put this on me,” utos niya kahit hindi na naman kailangan.

Nilagay niya ang parehong singsing sa aking palad. Nanginginig naman akong itinutok iyon sa kanyang daliri. The flashes from the photographer went on and on but it didn’t distract me at all.

Ngayon ko lang napagtanto na ang kapal ng singsing ay sobrang agaw pansin sa kamay niyang walang kahit anong ibang accessory. Putting this on him will immediately make his attire scream that he’s already married. Hindi gaya ko na nagmimistulang accessory ang singsing o ‘di kaya’y parte ng wardrobe.

“Don’t worry, Vince,” panunuya ni Ate Reanne na siyang nagpabasag sa katahimikan.

Bumaling si Ate sa akin, looking like she’s got a cruel plan for me.

“Kung narealize mong mali ang desisyon mo sa pagpapakasal sa kapatid ko…”

Kuya Lucas started laughing. Umiling din ang sekretarya ng Judge samantalang ako’y napasinghap na sa takot.

“I’m just reminding you that this has grounds for annulment.”

Nalaglag ang panga ko. Sinulyapan ko si Vince na ngayon ay nakangisi at nakatingin kay Ate Reanne. Ano? Pwede kaming ma annul?

“I’ll marry her again with your parent’s knowledge and in front of everyone,” sabi ni Vince habang tinitingnan ako.

Ang takot sa aking puso ay agad na naglaho. Unti-unting bumaba ang aking balikat.

The judge reminded us of so many things. Pareho kaming nakinig na lamang sa mga sinasabi habang si Ate Reanne at Kuya Lucas ay nagyayakapan at ganoon din.

“Speaking of Mom and Dad, nasa ospital sila ngayon. Hindi parin nanganganak si Ate Lyanna.”

Kinabahan agad ako. I don’t know what my parents will say or do kapag nalaman nila ang nangyari ito. It’s been six months or more, too, since the last time I saw them. Noong pinalayas ako sa amin, hindi na ako muling bumalik. My Dad would definitely bring up that topic and I don’t want to regret more.

Tumawag naman si Mommy at Daddy noong nag blockbuster ang movie ko. They congratulated me but they never showed up for my parties. Hindi rin namin na pinag-usapan ang tungkol kay Vince. Pakiramdam ko, may sama parin sila ng loob sa akin sa parteng iyon.

Tumango ako at inisip kung dapat ba akong pumunta roon. Tinapik ni Ate Reanne ang aking braso.

“If I were you, hintayin mo na lang na manganak na si Ate bago mo sabihin ‘to kay Mommy at Daddy? And besides, I’m sure Daddy would call for a press conference immediately kapag nalaman niya na ganito.”

Napakurap-kurap ako sa sinabi ni Ate Reanne. Tama rin naman siya sa sinabi. I suddenly wonder kung may binanggit bang ganito si Vince kina Mommy at Daddy?

“What’s your plan, Vince?” Ate Reanne turned to him.
“I need to go back to Costa Leona for tonight,” ani Vince.

Nagulat ako roon. I know that he needs to go because of Milo pero hindi ko na inasahang matutuloy pa siya gayong paniguradong late na siya sa kanyang flight. It’s nine thirty in the evening and even if we’re just in Pasay, hindi na siguro kakayanin pa. Well, unles if we move the flight?

Nilingon ako ni Ate Reanne. Kitang-kita ko sa kanyang reaksyon ang pagtatanong.

“Uh, how? If you’re seen-”
“I don’t mind if we’re seen, Ate,” agap ko nang napagtanto kung ano ang inaalala niya.

I have a tell all article coming. Anytime this week lalabas iyon. There’s no stopping it.

“A chopper is waiting for us on the next building. Mahihirapan na kasi kaming kumuha pa ng eroplano.”

Everything was too fast. I can’t believe that my sister understood his words better while I am still clueless. Hindi maabsorb ng utak ko kung ano talaga ang gagawin namin.

“Oh! Well, that’s great? Is there a helipad near your house in Costa Leona?”
Tumango si Vince. “Mayroon sa The Coast.”
“Oh! Then, why don’t you both go now? Kahit pa sobrang higpit ng seguridad dito, I don’t think her paparazzis are sleeping yet.”

Pagkatapos magpasalamat sa mga dumalo ay nasa cellphone na ulit si Vince. Sinalubong kami ng dalawa pang naka itim na lalaki, siguro’y parte ng kanyang security team. Ate Reanne, Kuya Lucas, and the three others didn’t come with us para hindi masyadong halata.

Sa sasakyan ay nagdadrama na si Amer sa kabilang linya.

“I can’t believe you, Amore!” Nanginginig ang boses niya. I’m not sure if he’s overreacting or he’s just really mad. Sa bagay, siya itong lubusang nag effort sa mga pinaggagagawa namin noong nakaraan at ngayon siya pa mismo ang hindi nakadalo.
“Amer, hindi ko kasi alam-”
“I was with you the whole time you chase him! Sa Spain, Hong Kong, dito! Tapos sa huli, hindi ako kasama sa kasal? Ano ba naman ‘yan?” he cried.
“I’m sorry, Amer…” iyon lang ang nasabi ko dahil medyo abala na kami sa pagmamadali patungong elevator at akyat ulit sa isa pang building kung nasaan ang chopper na sinasabi ni Vince.

Although we are very secured by his guards, I don’t see the need for it anymore. Pero dahil mabilis ang pangyayari, hindi ko pa masabi sabi kay Vince kung bakit.

“Iyan lang ang masasabi mo? At nakakatampo si Vince! Hindi man lang siya humingi ng tulong sa akin! I know how to keep a secret so bakit niya kailangang ilihim sa akin na ganito ang plano niya?”

Umirap ako. I doubt it. He knows how to keep a secret? Really? Well, he does. Kaso minsan nadudulas ang bibig niya at sa maling timing pa.

“I hate you, Eury! I’ve been a good friend to you tapos ngayon ganito? Ito ang isusukli mo sa lahat ng ginawa ko? You did not invite me on your wedding when all this time I thought I’ll be a maid of honor!”

Nakinig ako sa kanyang mga hinanakit. But I can’t take him seriously, I don’t know why.

“And Vince? Napakawalang hiya niya! Ilang taon akong boto sa kanya tapos ganito pala ang mangyayari!? Friendship over na tayong dalawa! At sabihin mo kay Vince na hahanapan kita ng ibang lalaki. Ilalayo kita sa kanya!”
“If you want, I can give my phone to him para mag-usap kayong dalawa.”
“Sige!” He cleared his throat. “Ibigay mo! Sabihin mo rin sa kanya na tutol na ako sa inyo-”

Hindi ko na pinatapos ang kaibigan. I gave the phone to Vince. Nagtaas ito ng kilay ngunit sa huli ay tinanggap parin ang cellphone ko.

His first word was a whisper kaya lumapit ako ng konti para marinig pa iyon. He glanced at me when he realized who I’m talking to.

“Don’t worry, I’ll marry her again.”

Iyon lang ang sinabi niya. Konting pagkakatigil at binigay na agad sa aking ang cellphone.

Kumunot ang noo ko at tinanggap iyon. Nilagay kong muli iyon sa aking tainga at naabutan ko ang malambing na boses ni Amer at ang hagikhik niya.

“Ay! No problem pala…” humagikhik muli siya.

Ang baklang ‘to! Kapag si Vince ang kausap biglaang magiging mabait?

“Amer!” saway ko.

Natigil siya sa kalagitnaan ng hagikhik. He cleared his throat again. Akala niya hindi ko siya nahuli.

“Oh! Ayos na… Asan na kayo?” he said like nothing happened.

I sighed. Imbes na intrigahin ko siya sa naging reaksyon ay sinabi ko na lang sa kanya ang mga detalye.

Hindi ko na siya marinig nang nasa helipad na kami kaya pinatay ko na ang cellphone. Vince held out his hand for me nang pumasok ako at sumakay.

Nasa himpapawid na kami nang napagtanto kong wala akong ni isang damit. All I have is this white dress and nothing else. Not even an underwear.

When the chopper landed, nawala naman agad sa isipan ko iyon. Lalo na noong nakita ang isang cake na gawa ata sa hotel na iyon. It has Milo’s name on it. Iyon ata ang dadalhin ni Vince para sa kanyang pamangkin.

I remained silent the whole time we were together inside the van down to their ancestral house. Lalo na dahil abala parin siya sa katawagan. I suddenly don’t know how to actually react when we’re both alone again and in a private room.

Uminit ang pisngi ko nang narealize na dito nga pala ako sa kanila matutulog. Saan? Wala na ata sa kanila ang mga kasamahan ni Andres na Engineer kaya pwede na ako sa ibang kwarto. But we’re married so… and besides may nangyari na sa amin… well, I’m not saying that something should happen right now! Of course not!

Una siyang bumaba sa van. Cassandra, Andres, Milo, and Wanda were all waiting in front of their yard. Para bang insahan talaga nila ang dating namin… o niya.

“Bakit ka ba natagalan? Matutulog na sana si Milo, e!” panimula ni Cassandra.

Wala silang alam sa nangyari.

“Akin na, Vince, ‘yang dala mo,” si Wanda at kinuha na ang dalang box kung saan nakalagay ang cake.

Vince turned to me when he realized that I did not come out of the van, yet. Ngunit nang napalapit si Wanda sa kanya ay nakita agad ako nito.

Her face rested from her usual serious or almost grumpy. Pero mas lalo lang akong kinabahan. She never liked mo for Vince and to know now that I’m here, for sure, maiinis iyon. Paano na lang kung malaman niyang kasal na kami.

“Come here.”

Nilahad ni Vince ang kamay niya sa akin. Nanuyo ang lalamunan ko kaya tumango na lang ako at tinanggap ang kamay niya. Bumaba ako ng van at nakita ko kung paano parehong nakatingin lang ang lahat except for Milo.

When Milo saw me, he immediately ran towards me. Sinalubong niya ako ng yakap. Yumuko ako para yakapin din siya pabalik.

“Happy birthday, Michaelangelo!” bati ko.

He smiled for a moment pero ilang saglit ay tumingala na siya kay Vince na parang may napagtanto.

“We’re married.”

Isang buntong-hininga ang narinig ko galing kay Wanda. Natatawang lumapit si Andres habang tinatampal ni Cassandra ang braso nito.

“Stop it!” saway sa kasama.
“You’re married to Tito Vince, Ate Ganda?” Milo turned to me. Mukhang hindi naniniwala sa tiyuhin niya.
I smiled and nodded simply.

Pinasadahan ng tingin ni Milo ang damit ko. The look of shock on his face is evident. Pagkatapos ay si Vince naman ang nilingon niya.

Gulat si Cassandra nang lumapit. Sumulyap ito sa akin bago kay Vince. Punong-puno ng katanungan ang mga mata pero hindi na itinuloy.

“Pumasok muna tayo sa bahay. Lumalalim na ang gabi.”

Bago ako sumunod ay pare-pareho kaming natigilan nang nakitang tahimik na umiiyak si Milo. I smiled and got hurt at the same time. Mabilis kong pinalis ang mga luha sa kanyang mga mata. Inangat siya ni Vince kahit pa panay ang suntok nito sa kanyang balikat. Vince smirked at him dahilan kung bakit mas lalong nagalit si Milo.

“Don’t worry,” bulong niya rito. May iba pa siyang binulong na napatango na lamang si Milo pero hindi ko na narinig.

Cassandra smirked and then turned to me.

Pare-pareho na kaming tumulak patungo sa loob ng bahay nila. Nakabukas ang TV sa sala. Pagkababa ni Vince kay Milo ay agad itong bumaling sa akin.

I am awkwardly standing beside him, confused kung ano nga ba ang gagawin ko rito. Lalo lang akong kinakabahan sa katahimikan ng lahat. Walang umiimik kundi si Andres na panay ang congrats kay Vince.

Mas lalong awkward dahil nakagown parin ako hanggang ngayon. Vince looked at me from head-to-toe. For a moment, naalala ko iyong unang tapak ko rito. Ganitong ganito iyong naramdaman ko noon. I feel so out of place and awkward. Ang pinagkaiba lang ngayon, kasal na kami ni Vince.

“Can I… use the bathroom or change into something c-comfortable? And… uh, where do I sleep?” nag-aalilangan kong sinabi.
Nagtaas siya ng kilay. Like my questions were all ridiculous. “Sa kwarto ko. May mga damit ka pa roon.”
“Oh!” Dahan-dahan akong tumango nang ‘di siya tinitingnan. “Th-Then I’ll go now.”
“Bukas na lang natin kainin itong cake? Para makapagpahinga kayo. I believe you had a long day?” si Cassandra sabay ngiti at lingon sa kay Milo na ngayon ay inaantok na nakahiga na sa sofa.

Tumango ako at tumulak na patungong kwarto ni Vince. Nothing has changed in his room. Lahat ay nasa parehong ayos, syempre ay hindi na siya marahil bumalik pa rito simula noong umalis kami.

Inangat ko ang aking kamay galing sa ilalim ng bathtub. It revealed the two rings Vince had given me.

Hanggang ngayon, hindi parin ako makapaniwala na kasal na nga kaming dalawa. I know I never got really comfortable with him pero pakiramdam ko mas lumala lang ngayon kumpara sa dati. Well, it is understandable since the last time we saw each other was when we broke up. At ilang buwan akong miserable kaya hindi pa magsink in sa akin na kasal na nga kami.

My phone beeped. It’s Amer again kaya tinanggap ko ito, in loudspeaker so I could relax better.

“What?”

Sinikop ko ang mga bubbles sa bathtub at unti-unting ipinahid sa aking braso.

“Ang ex mong magaling iniissue ka.”

Natigilan ako pero sa huli ay nagrelax din. Whatever Zander is going to do right now, I don’t care anymore. Alam ni Tita Daisy iyon. Kaya siguro hindi na rin niya ako binalitaan sa kung ano mang ginagawa ni Zander ngayon.

“Nasaan ka? Do you have a television? It’s actually live, Amore. At this hour, nabuking siya na may bahay na raw kayo at planong magpakasal?”

What the hell?

“Kasasabi niya lang na alam mo raw ang tungkol dito? Do you know this address?” He mentioned a familiar address that jarred me. “Kahit tanungin pa raw si Eury, alam niya na raw ito. O sige. Ako magtatanong sa’yo, do you know that address?”
“Yes, but…”
“Oh my God! You got married to Vince and you let your ex build a house for you?”

Umayos ako sa pagkakaupo, unable to relax now.

“Amer, ‘yan ‘yong tinutukoy ko sa’yong lote noon!”
“Guess what, the mansion is already done. Kumalat na ang pictures ng bahay n’yo ni Zander at ayon sa kanya, you two are just waiting for the right time to get married!” Amer laughed hysterically. “Sorry, Zander, naunahan ka!”

Pumikit ako ng mariin. I cannot believe that Zander is doing this! Alam niyang hindi totoo ang pinagsasasabi niya pero ganito parin! What the hell?

“What channel? And my God!”

Nilingon ko ang pintuan ng bathroom. Iniisip kong bukas ang TV kanina bago ako umalis. For sure nasagap ni Vince ang balitang iyon. And I never mentioned it to him.

“The house is nice, actually. Buti ‘di si Architect ang pinagdisenyo niya. Well, hindi naman siguro tatanggapin ni Vince iyon kahit pa hindi siya galit kay Zander dahil masyadong maliit na project iyan para sa kanya. Kahit pa sabihing bahay ng artista, ‘di ba? But anyway, the netizens are very amazed! They find it sweet. They said you two needs to get married immediately. Oh the pressure on you, Amore…”

Fuck Zander! Ba’t niya ginagawa ‘to?

“Amer, ibababa ko lang ‘to. I want to see what’s happening.”
“Okay. Paparinig na lang ako na hindi ‘yon totoo.”
“Thank you!”

Binaba ni Amer ang tawag. I Googled the issue and saw all its details, maging ang itsura noong mansion na ipinatayo ni Zander para sa akin. My heart is beating so fast at ang takot ay nanunuot sa akin.

Lalo na noong sinubukan kong mag-online sa aking mga social media accounts like Instagram and Twitter but I couldn’t log in!

Mabilis akong nagtipa ng mensahe kay Tita Daisy at sa manager ng aking social media accounts na kinuha simula noong sumikat ako ng husto!

Ako:
Tita Daisy, good evening po! Just want to know why I can’t log in to my social media accounts?

Accounts Manager:
Good evening, Sir. Is there a problem with my accounts? Hindi po ako makalog-in.

Nagmamadali ako sa pagbibihis. Ni hindi ko na inisip ang sinuot ko o ang ayos ko, basta lang ay makapagbihis ako.

Lumabas ako ng bathroom. Lito pa ako kung alin ang uunahin ko, ang tawagan si Zander o ang bumaba. But clearly, Cassandra said that we should sleep now. Kaya lang si Vince, nasa baba parin!

Palabas na ako ng kwarto nang narinig ko ang usapan sa baba.

“You think wala siyang alam?” It was Cassandra’s low voice.
“Iyan na nga ba ang sinasabi ko, Vincent. Mahirap makipagrelasyon sa artista. Lalo na kung papakasalan mo. Ngayon, tingnan mo ito.”
“You never liked her, Wanda,” si Cassandra.

I stopped. Nasa isang baitan na ako sa hagdanan ngunit tumigil ako para makinig.

“Maganda ‘yon, Vince. Bukod pa sa hindi ko nagustuhan ang ginawa niya sa’yo noon. Hindi rin ako naniniwalang mapapanatag ka riyan ngayon lalo na’t artista pa,” paliwanag ni Wanda.
Humalakhak si Cassandra. “Let us stop questioning him. I don’t think he’d marry her immediately if he isn’t sure, Wanda.”
“Kahit noon naman, e. I remember how we went to Cavite for their mall show kahit pa alam mong hindi ka rin makakalapit,” si Andres.
“What?” gulat na sinabi ni Cassandra.
“And that school show? Visit and project, my ass. You were stalking her, Vince!”
“I seriously had a meeting with a client, Andres,” medyo mababang boses ni Vince.
“Ah! You can’t fool me, Architect!”
“Kailan ‘yan?” halos umalingawngaw na boses ni Cassandra sa buong bahay.
“Noon! Bago pa iyon napadpad dito! Your brother was a lovesick stupid maniac stalker-”
“Shut up, Andres! Totoong may mga meeting ako sa lugar na iyon-”
“Well I wonder who sets the meeting up? Who’s deciding where to meet? You know what? Buti na lang napadpad iyon dito, kung hindi usad pagong ka rin. Papatulong ka pa sa Daddy noon, e, may boyfriend naman pala? Ano ‘yon, may plano kang sulutin?”

Kinagat ko ang labi ko habang naririnig ang mura ni Vince kay Andres.

“Vince, is this true?” Cassandra sounded so concerned.
“Cass-”
“Hindi ko pa narinig itong mga sinasabi ni Andres, ah? Totoo ba ‘to?” naririnig ko ang pagsunod ni Cassandra kay Vince.

Umatras ako at nagpasyang hindi na tumuloy sa pagbaba. Ngumiwi ako, may kung anong nararamdaman sa aking tiyan.

“My God, you’re worse than my son!”
Humagalpak sa tawa si Andres. “A star surrounded by fans and bouncers can’t mingle with a busy Architect like him, Cassie. So how do you expect him to meet her again, then?”

Wanda groaned and cleared her throat.

“Paano naman itong bagong paratang sa kanya ngayon? Totoo kaya ito? Hindi ba pwedeng sabihin sa kanya an tumigil siya sa pag-aartista? Kahit pareho pa kayong hindi magtrabaho buong buhay n’yo ngayon, manganak ng marami, at mamuhay ng marangya, paniguradong hindi mauubos ang pera mo kaya bakit pa kailangan niyang magtrabaho ng ganyan?”
“I can’t do that to her. I promised I’d give her what she wants. Kung masaya siya sa ginagawa niya, hindi ko hihingin sa kanya ang itigil ito.”

Humilig ako sa dingding at tumingala. Suminghap ako, nagbabara ang sakit sa aking lalamunan.

“Pero Vince, mahirap ang ganitong buhay-”
“Pinagkaitan siya nito ng kanyang mga magulang, Cassandra. I don’t want her to feel suffocated and in jail when she’s with me.”

Natahimik silang lahat. Nabasag lamang nang tumunog ang mga paa ng isang silya.

Humalakhak sa boses ni Wanda. The other three remained silent.

“Kahit na labag naman sa’yo?” Wanda asked.

Nobody answered. Nakakabinging katahimikan muli ang bumalot sa usapan nila. Ngumuso ako at naghintay pa ng sasagot ngunit singhap na lang ang narinig ko galing sa matanda.

“Mahal mo nga. Siya-”

She stopped mid sentence when my phone rang. Sa sobrang tahimik at sa lalim ng gabi, dinig ata ng buong barangay ang pagri-ring ng cellphone ko.

Sa pagkakataranta ay agad akong tumakbo patungo sa aking kwarto. I don’t want to answer it because I’m panicking but I realized that I should because it was Zander and it is important to talk to him right now!

“Zander,” salubong ko, hinahabol pa ang hininga.

Madrama lamang siyang bumuntong-hininga sa kabilang linya. Naupo ako sa kama at agad na tinabunan ang mga paa. My face heated when I realized that I’ve been too crazy to eavesdrop on their conversation! Tapos ngayon, eto?

“Did you hear the news?”

Pumikit ako ng mariin at kinalma pa ang sarili ko bago ko tuluyang sinagot.

“Bakit mo ‘to ginawa? I didn’t know-”
“You know about the lot. Don’t tell me you’ll deny that.”
“Zander,” I groaned. “Why did you do that? We’re not together! You’re creating an issue about us! You’re almost lying to the fans about us! I didn’t even know that you build a house!”

Bumukas ang pintuan dahilan ng mas lalong pag-aluburoto ng puso ko. My heart pounded on my ribcage so fast and hard that it hurt. Sumulyap si Vince sa akin, umawang ang bibig ngunit agad na tinikom nang nakitang may kausap ako.

“You can’t deny that you know that the lot is yours. Sa bahay, alam ng lahat na surpresa iyon kaya natural na hindi mo iyon alam.”

Oh my God! This is ridiculous. I just have no words for it.

Halos hindi ko makuha kung anong mga sinabi ni Zander. ‘Tsaka lang ako nakahinga ng maayos nang pumasok si Vince sa banyo at sinarado ang pintuan. Kinagat ko ang sariling labi bago nagsalita.

“Please stop the issue now. We’ll talk when I get back. I’ll schedule a press conference.” Dahil panigurado sa issue na ito, hindi na kaya noong article. “I’m already married.”

Hindi siya agad nagsalita. Wala na akong pasensya pa para hintayin ang reaksyon niya.

“You’re kidding, right?” natatawa niyang sinabi. “You’re just creating an excuse to say no.”

Sukat sa sinabi niya alam kong wala na akong ibang rason na paniniwalaan niya. I cannot talk to him when his mind is clouded with this kind of thinking. I cannot deal with it right now especially that there are so many other things I need to deal with. Kailangan pa naming mag-usap ni Vince. For sure he knows about the news.

Pinatay ko ang cellphone ko para hindi niya na ako macontact. I covered myself with the all white comforter and tried to close my eyes while waiting for Vince. Well, pwede naming pag-usapan iyon bukas na lang. Iyong medyo humupa na ang balita. Kung makakatulog ako ngayon, e di, ipagpapabukas natin. Pero dahil dilat na dilat ako at tila nagkape sa sobrang bilis ng puso, walang pag-asang makatulog ako ngayon.

When the bathroom door finally opened, dilat na dilat din ang mga mata ko. Agad ko siyang nakita. At kahit pa madilim ay may ilaw galing sa labas dahilan ng pagiging klaro ng tingin niya rin sa akin.

Wearing black shorts, topless with a small white towel on his shoulders, and hair long and damp from the shower, he walked gracefully and proudly like a lion on his territory.

Huminga ako ng malalim at sinubukang magsalita ngunit wala akong masabi. My heart is too violent. My body won’t cooperate.

“Who called?” he asked without looking at me.

Naisip ko tuloy kung talaga bang nagustuhan niya ang agarang pagpapakasal sa akin? Hindi kaya nagsisisi siya ngayon?

Ang isiping totoo ang lahat ng sinabi ni Andres ay tanging nang alu sa akin. That maybe he wanted this from the very beginning. That maybe, while I was so confused with the extremeness of my feelings towards him, he was already sure what he’s feeling towards me.

“S-Si… Zander, uh…”

Bumaling si Vince sa akin habang pinupunasan ang buhok ng tuwalya. The small light illuminated all the right places of his body. Para akong nabilaukan nang narealize na panay na ang tingin ko sa kanyang katawan. From his chiseled chest down to the deep v of his belt.

“He gave you a house?” bakas ang lamig sa kanyang boses gaano man niya pinilit na maging kaswal.

Umahon ako sa pagkakahiga. Bumaba agad ang comforter sa aking baywang. I saw his eyes went on my chest then he looked away with clenched jaw.

“That was before these all happened. I mean, bago pa nangyari ang Romblon.”

Vince nodded. Mas nakakatakot talaga siya pag tahimik.

“May bahay na kayo ngayon, kung ganoon,” sabi niya habang nilalagay sa rack ang tuwalya.
“Uh, no. Hindi ko tinanggap ‘yon. He built a house from it without my knowledge and…”

Nagkatinginan kami. I know that look so well. Huli kong nakita ang tingin niyang ito ay noong naabutan niya akong mag-isa sa liblib na lugar na iyon. Mas lalo akong kinabahan.

“Vince, totoo! I…” umiling ako. “Didn’t know that he built a house for me. Isa pa, sinabi ko na sa kanya noon pa na wala na kami. Hindi kami nagkaroon ng relasyon sa mga buwan na wala ka. I never had feelings for him. I clearly told him that we’re done. Na wala na siyang aasahan sa akin.”

Vince nodded again. Hindi ko malaman kung iniisip niya bang nagsisinungaling ako o naniniwala.

Naghahanap ang mga mata ko ng maaari pang idagdag sa sinasabi ko pero wala na. He looks so unpleased and unhappy. I’m scared that he realized it was a wrong choice to immediately get married after a long time with no communication. Naupo siya sa paanan ng kama nang ‘di ako tinitingnan.

“Hindi ko alam kung bakit niya ito ginagawa ngayon. Maybe… Maybe he felt threatened…”

Ngumuso ako. Gusto ko nang maiyak. Ayokong magsisi siya. Ayokong isipin niya na pagkakamali ito.

“Sinabi ko sa’yo noon na bibigyan kita ng bahay, tumanggi ka,” he said.

I slowly crawled to finally get closer to him. Nilingon niya ako. Heated eyes bore into me. Ngumuso ako at nagpaawa.

“Now the news says you have a titled lot from another man. Alam mo ba ang tungkol sa lupa? He said the house should be a surprise, were you surprised?” naririnig ko ang tabang sa boses niya.
Umiling ako, bigo. “Well, I know about the lot from the very beginning but hindi ko iyon tinanggap-”
“Come here,” putol niya sa akin sa isang mariing boses.

Like a scared kitten, I crawled towards him. Bago pa ako tuluyang nakalapit ay hinigit niya na ako. Without effort, hinawakan niya ang baywang ko at tinulungang maangat nang sa ganoon ay naisalampak sa kanyang kandungan.

Ang malaking kamay niya sa aking likod, bilang suporta, ay tila bakal. Napasinghap ako sa kanyang ginawa. Sinubukan kong ilapat ang mga paa ko sa sahig ngunit kahit ang daliri’y hindi naabot ang sahig.

His nose rested on the soft part of my jaw. Suminghap siya. Ang isang kamay niya’y pinagtabi ang aking mga hita para hindi ako maging malikot.

“I can build a better looking house than that,” bulong niya.
Ngumiwi ako. “Hindi ko bahay ‘yon, Vince.”
“Well, it has your name in it.”
“Hindi ko ‘yon kukunin. Wala akong pakealam doon,” sabi ko.
“Are you on the pill?” he suddenly asked.

What? Uminit ang pisngi ko. Pati ata ang braso ko at leeg ay uminit na rin sa tanong niya.

“W-Well, uh, noon… N-Ngayon hindi na.”
He breathed. He smells so good. Like aftershave, musk, and mint. His huge hand rested on my thighs, almost covering half of it.

“I promised Michaelangelo a girl who looks just like you, what do we do about it?” he said innocently.
“Huh?” Namilog ang mga mata ko sabay tingin sa kanya. Napakurap-kurap agad ako nang unti-unti kong naintindihan iyon. “Well, p-pwede. I mean… hindi ako pumirma ng kontrata na sa istasyon at sa kahit anong trabaho dahil…”

Dahil… gusto kong kasama siya… at pwedeng bumuo ng pamilya.

“You did?” pabulong niyang tanong.

Ang bawat paghinga niya sa aking tainga ay nakaliliyo. Para akong kinikiliti but I didn’t bother on stopping him from doing that. In fact, I’m addicted. Damn.

“Tell me about it?” he whispered again.

Ngumuso ako at kumunot ang noo. Can we talk about it later? Alam ko namang marami kaming dapat pag-usapan pero pakiramdam ko mababaliw na ako rito.

Hinawakan ko ang kanyang kaliwang braso. Nakita ko ang pagdapo ng kanyang mga mata sa kamay ko. I traced the canals made by the properly chiseled biceps. Nahihilo ako sa nararamdaman ko ngayon.

“You’re leaving your passion?” he whispered, still determined to be answered. “Alam ba ng lalaking iyon.”

His biceps clenched firmly. Kinagat ko ang labi ko nang naramdaman ang reaksyon niya. His hard on feels so evident. Nilingon ko siya at ngumisi ako.

Umigting ang kanyang panga at hinagilap ang aking kamay na siyang nanunuya sa kanyang braso.

“Sagutin mo ‘ko…” banta niya.
“Well,” I laughed erotically. “I… I… I’m just looking forward to… a tell all magazine article…”

Kumawala muli ang kamay ko at muling binalikan ang kanyang braso. Using my nail, I slowly carressed his arm.

I suddenly wonder it was painful to ride on his hard on right now. Hindi niya ba ako ibababa o ano?

“And maybe, papatawag ako ng press con about my exit in showww…. biz,” I smirked.
“Nagtaas siya ng kilay sa akin.
“I’ve proved it already. I-I don’t want anything more from it… Vince… There are more important… things.”
“Like?” he probed.

Hindi ba siya napapagod kaka tanong? Obvious na kung anong nararamdaman niya tapos gusto niya paring magtanong?

Hindi ako nagsalita. I’m dizzy. I started grinding on him, teasing his arousal. Mariin niyang hinawakan ang hita ko para matigil ngunit sa likot ko’y hindi niya na ako napigilan.

“What’s more important than it, Eurydyce?” he asked.

Nang hinawakan niya ang likod ng tuhod ko, parang may libu-libong boltahe ng kuryente ang gumapang sa aking katawan. He parted my legs. Nilagay niya sa kabila ang isa, so he’d position in between my thighs. Mas lalo akong nanuya sa pamamagitan ng ginagawa.

He licked his lower lip and closed his eyes tight. Nang dumilat siya’y nanghina na ako. It’s past time, Vince, damn it! I want you with blind need and you’re here to talk like you’re not affected?

His heated eyes bore into me like spear forcing its way to a territory that once was mine, now his.

Ang tinig ng napupunit na damit ang tanging narinig ko nang inatake ni Vince ang aking labi ng halik. His violent hand teared down the soft material of the night gown I’m wearing. I gasp at the thought that maybe I don’t have any other clothes left in his closet! Paano bukas?

Ang kanyang mga halik ay naghahanap at malalalim. He tilted his head making me moan in so much desire and wanting. He made me answer his kisses with equal intensity and action.

Naramdaman ko na lang na wala na ang aking damit noong ang init ng kanyang palad sa aking dibdib ay naghari. I stopped kissing to try and look at his hand on my chest. Pareho kaming tumigil at tumingin doon dahil sa ginawa ko.

His thumb carressing softly my peaks while cupping my whole breast gently. Kinagat ko ang labi ko at nag-angat ng tingin sa kanya. He looked lost in desire and passion. Tumindig ang balahibo ko nang nakita ang ekspresyon niyang masyadong naakit at nawawalan ng kontrol.

He attacked my lips again, then my jaw, then down my neck. I craned it to give him proper access to it. Tumigil siya sa aking dibdib. Pinagtabi niya ang aking mga hita at sa isang galawan ay binaba ng walang pahirap-hirap ang natatanging saplot sa akin. He took it down to my knees.

Tinulungan niya rin akong iangat ang isang paa para makawala iyon habang patuloy siyang humahalik sa aking leeg. When he successfully did it, inangat niya na ako sa sa kanyang baywang.

I moaned when I felt him. Only the material of his shorts is in between us. Gamit ang malapad na kamay ay pinirmi niya ako sa posisyon para lang maangkin ang aking dibdib.

Covered with his hot and soft lips, he sucked on me like it was the best thing on the planet. Pilit akong dumilat at tumingin sa kanya. I saw him licking and slowly dipping his mouth on it. His tongue played and teased the other before finally sucking it again.

“Vince! Oh!” I cannot contain it anymore.

Gusto kong pigilan ang sarili ko sa takot na marinig ng lahat ang ginagawa namin but when I felt his finger softly feeling the most sensitive part of my body, I lost it.

He cradled my head and supported it to stop it from falling back. He thrust his mouth deeper on mine habang ganoon din ang ginawa niya sa baba.

In an erotic voice, I called him. Hindi ko alam kung bakit ko siya tinatawag dahil wala na ako sa sarili ko.

In an almost violent move, he put me down on the edge of the bed turning our positions. Siya na ang nasa itaas ngayon, ako’y nasa baba. He spread my legs so far apart that my face is already boiling.

“V-Vince!” I said, panicking.

Naramdaman ko ang ginawa niya. He parted the folds of my flesh. He rubbed the sensitive bud while he’s trying to position himself in front of it.

“Vince!”

Pilit ko siyang inabot. Hindi ko alam kung anong gagawin ko. But then he reached for my hand. Pinagsalikop niya ang mga daliri namin habang hinalikan niya na ako roon.

I pushed my head back and started to feel so many forbidden sensations. I can’t believe that this awkward position is exciting me beyond what I had ever known.

My skin heated. Malamig man, naramdaman ko ang pamumuo ng pawis sa aking dibdib. I bit my lower lip as i finally enjoyed the way he delve his tongue on me and suck on it. Umaalon na ang aking tiyan nang naramdaman iyon.

I can almost hear and feel the wetness of my folds. sa kahihiyan ay gusto ko muli siyang itulak!

“Vince… Vince…” I pleaded when I felt it slowly and surely bringing me on top and exploding in a spiral manner.

Tumigil siya at bahagyang humalakhak habang patuloy ang pulso sa aking loob. He lets go of my legs so I shut them immediately. Pero bago ko tuluyang nagawa iyon ng buong lakas ay pinarte niya na iyon gamit ang mga tuhod.

“Not yet, baby,” he whispered and started kissing my chest again.

Pagod ko siyang tiningnan. His lips popped on my taut peak. He sucked on it giving me a sharp sensation. Tumigil siya at ginawa iyon sa kabila.

He grinded his erection on the soft folds in between my legs. His brutal and sensual movements annihilated my thoughts and embarrassment. Sinabayan ko ang ginawa niya.

He stopped kissing my chest. Dumilat ako at nakita siyang kagat ang pang-ibabang labi na tila nagpipigil. I mirrored his face, pwera sa pagpipigil dahil hindi ko na talaga kaya.

“Fuck!” he cursed so loud.

With it was his harsh movements, like a whirlwind forcing its way into an uncharted territory.

He lifted my left leg, hooked his arm under my thigh, holding it wider apart. I felt completely open and unable to control anything. He thrust so hard cursing in an erotic way. For seconds, my senses narrowed only to the beating of my heart. Nabingi at nabulag ako sa sakit na naramdaman.

“It’s okay, baby,” he whispered and then he kissed me on my neck. Shallow and teasing.

Tumango ako at tinanggap siya ng buo. I started relaxing because of his kisses. Kahit pa ganoon ang posisyon namin, nararamdaman ko na kinokontrol niya lang ang sarili niya. His muscles were all firm like he’s trying to man everything, even his desire.

Kaya naman nang sinubukan kong gumalaw ay pinigilan niya ako. Dinagan niya ang sarili niya para matigil ako but then the I started moaning because of the pleasure I’m feeling, his control shattered into pieces.

He cursed. Inangat niya ang katawan, ganoon din ang aking hita. He hurled on me, lightning speed. He growled when I moaned longer. The pleasure gathered in between my thighs. Wala na akong depensa sa bilis ng mga sensasyon.

With every inward thrust, the sensation ruthlessly augmented. Alam na alam niya ang ginagawa kahit pa maging siya’y wala na ring kontrol sa sarili.

Hinawakan ko ang kanyang braso bilang supporta. My voice reverberated in the whole room when I felt myself explode while he was thrusting hard and deep in me. The spasms dragged me to immobility.

Mas lalong bumilis ang ginagawa niya. He pounded in me fast and deep until I felt him spill inside me. He growled, his head up as I felt his spasms inside me. Pawis na pawis siya. His chest is covered with sweat and light dusting of hair.

Sa huling mabigat na hininga ay bumaba siya para bahagya akong daganan. Uminit ang pisngi ko.

“I love you,” bulong ko.
He smirked. Umawang ang bibig niya parang may sasabihin. Nagtaas ako ng kilay dahil alam ko na pareho kami ng iniisip.

That… After everything… After all the hate… After all the things I’ve done to him… After accusing him of so many ugly things… after saying that I hate him so, so much… here I am on his bed, panting and satisfied, with his fluid spilled in me. Damn it, Eury! You fool!? Ngumisi ako.

He shut his mouth up and looked at me cockily instead.

“Noon, it’s you and architecture. Right now, it’s you… alone,” he whispered, talking about his passions.
I smiled and started tracing the canals of his chiseled chest.
“I love you,” he whispered.
Mas lalong lumapad ang ngisi ko at mas lalong humina ang paglalandas ko ng hintuturo sa kanyang balat.
He groaned. I felt his arousal on my stomach again.

Nagkatinginan kami. Umiling siya at pumikit ng mariin.

“Baby, I want you again,” he said huskily.

Humalakhak ako at inabot ang kanyang labi para mahalikan.

]]>
https://www.jonaxx.com/blown-by-the-wind-kabanata-39/feed/ 2
Blown By The Wind – Kabanata 38 https://www.jonaxx.com/blown-by-the-wind-kabanata-38/ https://www.jonaxx.com/blown-by-the-wind-kabanata-38/#comments Mon, 24 Jul 2017 06:29:22 +0000 http://www.jonaxx.com/?p=1509 Kabanata 38
Wind

The door opened. Sa kalagitnaan pa ng hikbi ko. When I realized who was at the other end, natigil ako sa gitna ng hikbi at nanatilang nakasinghap. Pinadaan ko ang likod ng aking kamay sa aking baba, hindi sa aking pisngi para hindi halata ang pagpupunas ng luha.

I looked straight. Sa likod niya ay ang tanawin ng basement kaya roon ako tumingin imbis sa kanya.

Gusto kong sipain ang sarili ko. Kani-kanina lang ay hinahabol ko ang van para makausap siya, now that Vince is in front of me, I couldn’t even look at him straight… what more if I’ll talk to him? I’ll probably die here!

His expanse covered my vision making me look at his chest. Oo, hindi ko magawang tingnan ang kanyang mukha. I don’t want to die yet.

Miraculously, my tears stopped falling. I squared my shoulders and started walking towards the small space on his right.

Humakbang siya sa kanyang kanan dahilan kung bakit ako natigil. I almost hit his chest. Suminghap ako at agad na humakbang sa kabila para makaalis.

Why is he here? Akala ko kasama siya sa SUV na umalis? Or… maybe I just assumed that they were inside that vehicle? Siguro, bumaba talaga sila noong babae niya.

Nasaan ang babae? Nasa sasakyan niya? Saan siya pupunta, kung ganoon?

I tried to walk out of the elevator but he stepped on the other side blocking my way, again. I don’t want to assume that he’s planning to do this. Siguro ay siya rin, naguguluhan kung saan ako dadaan kaya tumigil muna ako, hoping he’d take the other side instead.

Tumunog ang elevator, hudyat na sasarado na dapat ito pero tinaas ni Vince ang kanyang kamay at hinarangan ang pintuan ng elevator para matigil ito sa pagsasara.

Instinct na ang nagtulak sa akin para mag-angat ng tingin sa kanya. He’s looking down at me, serious and angry. Napaawang ang labi ko.

You know I’ve come to realize that maybe, I don’t really deserve him. Galing sa hirap, nagsikap siya. He’s talented and smart and persistent that is why he’s on top right now. He’s good looking and hot. Kaya maiintindihan ko kung bakit hindi kami para sa isa’t-isa. Seeing him now, I think God took all his time to create him. Parang mas lalo lang siyang gumwapo.

I saw his eyes slid down my arm… my hand.

Napakurap-kurap ako nang napagtantong ang singsing siguro ang tinitingnan niya. Nilagay ko ang kamay ko sa likod bago humakbang muli sa salungat na espasyo.

“Excuse me,” I said in a low voice.

When he slowly stepped in front of me, nagsimula nang kumalabog at mabuhay ang puso ko. What is he doing? Sinasadya niya ba ito?

“Where are you going?” he asked in a deep baritone.
“Uh… Aalis…”
“Ba’t ka aalis?”

Hindi ako nagsalita. Wala akong makalap na salita. The only thing that’s in my mind right now is my fast beating foolish heart.

“Saan ka pupunta?”

Nang sinabi niya iyon napagtanto kong siya ang may pupuntahan sa aming dalawa kaya ba’t ako ang tinatanong niya? Siya iyong aalis? Bakit nandito pa siya?

“Hindi ba ikaw ang may pupuntahan? You have a flight now, right?”

Kinagat ko ang labi ko nang napagtantong masyado akong naging madaldal! You stalker? How the hell will I explain that? Nag-iwas agad ako ng tingin but he pushed my chin up using his fingers just so I’d maintain eye contact. Umigting naman ang kanyang panga.

“Bakit ka umiyak?” his brow shot up.

Pakiramdam ko ay pinaglalaruan niya lang ako. Iniwas ko ang mukha ko sa kanyang kamay para makawala sa kanyang titig.

“I need to go…” I said.

Mabilis akong humakbang sa gilid niya ngunit mabilis din niya akong hinarangan making me collide a bit on his rock hard chest.

“What the hell?” mariin kong bulong.
“You can’t cry. You pushed me away so you’ll be happy, ba’t ka umiiyak ngayon?” kitang-kita ang iritasyon sa kanyang mukha.

Ang dilim at galit ay unti-unting lumukob sa akin. I love him, alright. I’m in love with him so much. I want us to talk. I want to accept whatever his decision is but I just can’t hide my selfishness! I want him for myself! At kung hindi siya mapapasakin, hindi ko kayang makipagkaibigan o makipagplastikan sa kanya!

“I want to go!” I pushed him but he did not move even a bit.
“Sagutin mo muna ako, Eury. Why the tears when you’re supposed to be happy, hmm?” mariin niyang tanong.

I inhaled to try and suppress the coming tears but it’s useless. Mahusay akong artista pero kung tunay akong nasasaktan, hindi ko na mapigilan ang tulo ng luha.

“I never should’ve left, then?”

Parang gripo ang luha ko. Hindi na ako nag-abalang punasan pa iyon dahil hindi na sila maitatago. Vince is now looking at my falling tears with his own blood shot angry eyes.

“You never should’ve left? Hindi ba sa ating dalawa, ikaw ang masaya? You’re on top now! You’re the greatest architect in Asia! You’re happy and care free! Don’t you ever say something you don’t mean, Vince! Kasi alam ko na kahit paano, masaya ka sa naging desisyon ko! See? Leaving me means you’re finally going to be happy with another woman!” gumaralgal ang boses ko.

I saw the anger flickered on his eyes. Pakiramdam ko ay masasaktan niya ako sa sinabi ko sa kanya.

“You pushed me away! I was a burden to you! There was nothing I could do but leave!” sigaw niya sabay hakbang.

Napaatras ako sa ginawa niya.

“Ginawa ko na ang gusto mo, Eury! Fuck! I left my girlfriend so her career would bloom! I left you here to concentrate because you told me you couldn’t do it when I’m around!”

He stopped for a moment like something is distracting him. Nag-angat ako ng tingin sa kanya at naabutan ko siyang pumikit ng mariin. Nang dumilat siya ay nakita kong kuminang ang kanyang mga mata sa luhang nagbabadya.

“Alam mo ba kung gaano ka sakit iyon? Habang ikaw ang inspirasyon ko, ako ang pabigat sa’yo! When you were young all I want is for you to reach for your dreams! Dahil alam kong hirap na hirap ka pero nagpapatuloy ka!”

He stepped in again dahilan ng pag-atras ko. I remained stunned looking at his intense fired eyes.

“Kaya ngayon, sino ako para pigilan ka sa pangarap mo?! Sino ako para hingin sa’yo na tumigil ka na?! Na hindi ko kayang makita kang nagpapanggap na may mahal na iba?! Those were your dreams, right? And I don’t want to stop you from dreaming.” Umiling siya at nag-iwas ng tingin.

He licked his lower lip and bit it for a while before proceeding.

Parang nilulukot ang puso ko habang tinitingnan siya. Hindi ako sanay na ganito. I never saw him this hurt. Well, I did not try to look at him when I left.

“I respect your dreams and decisions. So much. I don’t care if it’ll destroy me.”

Panibagong luha ang tumulo sa aking mga mata nang napagtanto ang dahilan ng ginawa niya noon. Kaya ba hindi niya binawi iyong bintang ko sa kanya dahil alam niyang mapapagalitan ako ni Mommy at Daddy kapag nalaman nilang nagsisinungaling ako? He knows they’ll find out why I’m in that state. Kapag nalaman nila, baka natakwil ako! Kaya ba hindi siya nagsalita? Kaya ba tinanggap niya ang paratang ko?

And the things he did for me. The way he protected me from Flyn or from whoever is trying to destroy my life. Fuck? Why didn’t I see that?

“Baby,” he reached for my elbows and I saw his tears fall. “This is the only way I know how to love. Is it not enough? Tell me, what else do you want?” halos bulong iyon.

Pinalis ko ang mga bagong luha sa aking mga mata. Hinagilap niya ang aking mga kamay para matigil ako at makita niya ang aking mukha.

“Ano pang kulang ko, Eury? Aayusin ko.”
“I’m sorry, Vince.” Umiling ako. “Walang kulang. I’m sorry. I didn’t really choose my career over you. I will never do that!”

Natigilan siya. Umigting ang kanyang panga habang tinitingnan ako.

“I… I was scared. Masisira ka kapag hindi ako pumayag sa kanila. They have a copy of your case and it will ruin you as an Architect!”

Kitang-kita ko ang poot sa kanyang mga mata. I just don’t know who it is directed to.

“Ilalabas nila iyon. Or maybe, kung hindi sila, may uungkat noon! I know you’re trying to rebuild your name so-”
“That’s bullshit! Kailan pa ako nagkaroon ng pakealam sa kasong iyon!?” he said, full of frustration. “I don’t care what they say about me?! Is that fucking it, Eury?”

Naghahanap ako ng rason na matatanggap niya ngunit iyon lang talaga ang rason ko. I just don’t want to ruin his name when he’s trying hard to rebuild it. Sa lahat ng ginawa niya sa akin, ayaw kong ako ang maging pabigat sa kanya.

“Fuck! That’s it? You left me for that?”
“For that? That’s a big thing, Vince? I’m trying to protect you…” paliwanag ko.
“Kailan ba naging mas importante sa akin ang pangalan ko? If it’s you or my dignity, Eury, I don’t care what they say about me as long as you’re with me! If it’s between you or any other thing, baby, I will always choose you!”
He sounds so frustrated that it made me regret all my decisions. Even the career I have now. Lalo na dahil hindi ko naman nahanap ang saya roon.
“Naiintindihan mo ba, Eury? Kailanman, walang mas humigit sa’yo para sakin! Not my name, not my career, not anyone!”

Yumuko ako at nakita ang luhang bumuhos galing sa aking mga mata.

“Fuck!”
He groaned in frustration bago bumaling ulit sa akin.
“I was miserable for fucking nothing…” he whispered.

For a moment, he stayed silent. Tila ba kinakalma niya ang sarili niya. Ganoon din ang ginawa ko. Natigil ako sa pag-iyak at tanging mumunting hikbi na lang ang nagagawa. Ang bigat na dumagan sa aking puso kanina ay unti-unting nawala.

“Is that it? Do you have anything else to say?” he sounds so dismissive.

Pakiramdam ko tuloy ito na ang katapusan. That we only needed this closure and we’re all done.

Ang pagod ay napalitan ng galit. And I know it is normal to be angry at him. Or to myself. Dahil ako naman ang may kasalanan ng lahat ng ito.

“What else, Eury?” tanong niya.
Umiling ako dahil wala na akong masabi. Whatever I said was enough. I think I could go on but not immediately, though.
“Wala nang iba pa? You pushed me away for just that?”

Matalim ko siyang tinitigan. “Just that?” It’s a big thing for me. Kung maliit na bagay iyon sa kanya, sa akin, hindi.

“Do you have anything else to say?” ulit niya.
Umiling muli ako.
“Then let’s get married now…” dinig na dinig ko ang hamon sa boses niya.

What? Is this true? Parang may nagdiwang sa kalooblooban ko. But then I remembered something. Hinagilap niya ang kamay ko pero iniwas ko agad ito sa kanya.

I don’t want him to lie to my face. Imposibleng aayain niya ako ngayong magpakasal. Imposibleng nagsinungaling si Ate Lyanna at Cassandra sa akin. As much as I want us back, I don’t want to ruin someone else’s relationship.

Huminga ako ng malalim at yumuko.

“I don’t want you to break up with your other woman just because of this.”

Sinubukan kong humakbang at kumawala. He groaned and locked my wrist this time.

“I don’t have another woman,” napapaos ang kanyang boses.
Nag-angat ako ng tingin sa kanya. I hate that he has to lie to me just to get around.
“Are you kidding me? Are you saying that Cassandra and Ate Lyanna lied to me? My eyes lied to me? You know what? Ba’t ‘di mo na lang aminin? Wala na rin naman tayo, ah? It’s okay!” Fuck. I lost it.
“Wala akong ibang babae,” he said, again, in a cold tone.
“Hindi ibang babae ang sinasabi ko, Vince. Pakealam ko kung may kabit ka? Huwag kang magbulag-bulagan! Everyone knows you have a girlfriend!”

Damn! I sound pathetic even to my own ears. Uminit ang pisngi ko dahil sa pinagsasabi niya. Baka nga may ibang babae siya? So ano… si Vanessa ang ibang babae niya tapos iyong maganda ang girlfriend? Wow!

“That’s because we never broke up,” mataman niyang sinabi.

Para akong nabuhusan ng malamig na tubig. The small light of hope shined brighter. Nairita lamang ako. Ayaw kong umasa. Ayaw ko na. At kung ganito siya magsalita, pakiramdam ko mabubuhay ako sa pag-asang hindi totoo. Imbes na umasa ay pinalitan ko iyon ng galit. Galit sa pagpapaasa niya sa akin.

“Shut up! You…” Nadidistract na ako sa titig at mga sinasabi niya. “You have the guts to say that now when all this time, you were running away from me? If I was still your girlfriend, hindi mo gagawin sa akin iyon!”
Kumunot ang noo niya, tila hindi naiintindihan ang sinabi ko.
“I went to Spain to see you! Paniguradong umalis ka roon dahil alam mong pupunta ako roon!”
“What the fuck?” kitang-kita ko ang gulat sa kanyang mga mata.
“Pumunta akong Hong Kong kasi roon ka raw nagpunta! Wala ka!” ngumiwi ako sa iritasyon.

Pumikit siya ng mariin, tumingala, at kinagat ang labi. Nang dumilat siya’y pula man ang mga mata at konti sa ilong ay sumilay pa rin ang ngisi. My face heated up so bad that I want to physically hurt him.

“Ngayon dito? Oh! You might be late with your flight? Umalis ka na at baka nag-aantay na ang girlfriend mo?”
“Sabihin mo nga sa akin. Bakit ka nagpuntang Espanya?” his serious tone made me bite my tongue to shut up. “Tell me. Hmm?”

He advanced. Napaatras ako. The door closed and Vince pushed the last floor. Nalilito ako pero hindi ko na iyon maisip dahil sa mariing titig niya sa akin ngayon.

His hawklike eyes were like a predator waiting for its prey. I refuse to look like a chick trapped by a lion so I squared my shoulders again to prove a point.

“N-Nagpunta lang…” napakurapkurap ako.

He immediately poked my nose.

“I know when you’re lying, Eurydyce. Don’t try me,” punong puno ng pagbabanta ang boses niya.

Nakaawang na ang bibig ko para sa sasabihin. Eto na, Eury. Sasabihin ko na ang totoo. Nagpunta ako roon para makausap ka. Para subukan kung pwede pa. Pero paano ko sasabihin sa kanya iyon ngayon? Paano kung totoong may girlfriend na nga siya?

Aba! Parang kailan lang matapang kong sinabi sa sarili ko na sasabihin ko parin sa kanya kahit na masasaktan ako, ah? Bakit ‘di ko na masabi iyon ngayon?

“I heard you’re quitting showbiz.”

What the hell? Paano niya nalaman.

“Kaya umuwi ako rito ngayon dahil susubukan ulit kita. The plane stopped for a while in Hong Kong.”

What the fuck? Really? I mean… gusto kong mangiti pero hindi ata magandang panahon dahil seryoso siya at kagagaling niya lang sa matinding iritasyon sa akin.

“Susubukan ulit ako? You did not even look at me the whole time we were in that event! You were just busy talking to that girl!”
“You never looked at me, anyway. Paano mo masasabing hindi kita tiningnan?”
“Well at least I don’t have anyone beside me-”
He groaned. Bahagyang tinapik ang dingding ng elevator.
“That’s why she’s gone now. She’s a client for my project in Hong Kong. Fine! You don’t like her, we’ll reject the project,” simple niyang sinabi.

Weh? Weeeh?

“O sige! Kung ‘di ka umiiwas, why do you have a flight out of Manila tonight? To Hong Kong ba, Vince?”

You’re fucking bluffing! Hinilot niya ang kanyang sentido, tila nawawalan ng pasensya sa asal ko.

“Why are we talking about this when it was my turn to ask you a question? Why did you quit showbiz and go to Spain?”
“Sagutin mo muna ako…” hamon ko.
“The flight is to Kalibo! Today is Milo’s birthday and I promised him I’ll be there. Uuwi rin ako rito bukas. Whoever your source is, tell him he should train on my bodyguard’s agency.”

Nalaglag ang panga ko at naalala ang mahal kong kaibigan na si Amer. What the hell? Vince has that cocky look on his face when he realized I was a bit stunned.

“Why are you quitting showbiz and why did you go to Spain?”
“Uhm…” napakurapkurap ulit ako, wala nang kawala ngayon.
“Stop lying to me. It doesn’t work anymore.”
“Well… Hmm…”

Nanatili ang matalim niyang mga mata sa akin. It’s like he’s ready to strike once I say something funny again.

Huminga ako ng malalim. I don’t know why the courage didn’t come fast. Pumikit ako ng mariin para tuluyan nang masabi ang lahat.

“I’m quitting showbiz because it doesn’t make me happy! I went to Spain because I want you back!”

Hindi siya nagsalita. Unti-unti akong dumilat para makita ang reaksyon niya. A slow smile curved on his lips and immediately disappeared. Guni-guni ko lang ba iyon? His eyes remained cold. Para bang sinusubukan niya paring magseryoso.

“Why do you want me back?”

What? Pakiramdam ko ay dudugo na ang labi ko sa kakakagat. He closed the distance between us giving me only the wall to lean on to. Nilagay niya ang kanyang braso sa kaliwang taas ng ulo ko para hindi ako makawala, locking me with his body and the cold elevator walls.

“Come on, tell me, baby…” he whispered.

I can feel his hot minty breath on my cheeks. Nakaliliyo ang lapit niya sa akin. It’s only been six months but I feel like it’s been ages. At ngayong nasa harap ko na siya, parang hindi kapanipaniwala. Parang… akin parin siya… kahit hindi na siya iyong dati. Damn it, you fool! Don’t assume quickly baka mabaliw ka kung masaktan ka pa!

He licked his lips. His eyes got fixed on my half opened lips. Tinikom ko ang labi ko. He licked his lips again before finally settling on my eyes. He titled his head. Muntik na akong pumikit sa pag-aakalang may gagawin siya.

“Tell me. Why do you want me back?”

Bumagsak ang balikat ko sa disappointment. I pouted and looked at the opposite side of the whole.

“I regret what I did,” I whispered.
“You should,” mataman niyang sinabi.

Sumulyap ako sa kanya gamit ang matalim na tingin ngunit sa talim ng tingin niya sa akin, hindi ko kayang magtagal. Para akong kuting na napilayan sa harap ng leon.

“What else is your reason? Why do you want me back so bad that you have to go to Spain? Hmm?” he said every word in an erotic tone.

Tumindig ang balahibo ko. Alam ko ang gusto niyang marinig pero hirap lang akong magsabi ng nararamdaman dahil sa takot. Gone is the Eury who doesn’t care if she gets hurt. Now that my hopes are up, naduduwag na akong mas lalo pang umasa.

“I’m… in love with… you,” marahan kong sinabi, kinakalma ang sarili.

Ang nakaawang niyang labi ay natikom. Hinagilap ko ang mga mata niya at nakita kong bahagya siyang umatras at nagtaas ng kilay. Ngumuso siya, pinipigilan ang ngiti.

My heart hammered on my ribcage so fast and violent that it hurt.

“Then are you ready to marry me?” hamon niya.
Mahinahon akong tumango.
“You sure?” he said in a deep voice.
“Yes…” kumunot ang noo ko dahil sa paulit-ulit niyang tanong.

His brow shot up again. The door opened revealing the hotel’s rooftop. May malaking swimming pool doon, may mga lamesa at upuan kung nasaan ang mga tao. Sa kabilang banda ay ang hardin nito.

Salungat ang hardin ang ang poolside bar. Sa poolside, maraming tao. Sa hardin, halos wala. Natatabunan pa ng mga halaman kaya kahit na tumayo ka roon sa gitna ng tila maze na hilera ng mga hugis parihabang mga berdeng halaman ay hindi ka makikita.

Hinawakan niya ang palapulsuhan ko at hinigit patungo roon. Habang naglalakad ay kinuha niya ang kanyang cellphone at nagsimulang magdial ng numero.

Some waitresses saw us. I immediately ducked so they won’t see us. Tumango si Vince sa kanila at hinayaang magpatuloy doon sa hardin.

Nawala lang ang kaba ko nang nasa gitna na kami ng mga halaman. Looking back at the poolside, parang wala lang ang mga tao. Nakikinig sa kanta ng live band at ang mga naliligo ay nag-eenjoy lang sa ginagawa. They seem oblivious that we’re here. Hindi naman sa ayokong may makaalam. I just don’t want anyone to disturb this private moment Vince had planned. Or did he plan this?

“Sige. Salamat. Maghihintay ako rito.”

I turned to Vince when I realized that he was talking to someone on his phone. Binitiwan niya ako para magtipa ng text, hindi ko alam kung para kanino.

Ngumuso ako at sinusubukang tingnan ang cellphone niya. He seems so serious while looking at it. Is he texting the girl he’s with? Or Vanessa? Sino kaya?

He turned to me, his cold stare still on. Kahit na sinabi ko na sa kanya ang nararamdaman ko, I’m still not comfortable with him. I can’t look at him straight. I don’t even know why we’re here. Gusto kong magtanong pero nahihiya ako.

Umihip ang hangin. Hinipan nito ang palda ng puting damit ko. He’s wearing his tux while trying to call someone again. Ano bang pag-uusapan namin dito?

Bumaling siya sa akin at agad akong nag-iwas ng tingin. Nagkunwari akong interesado sa lahat ng nags-swimming.

Lumipad ang isipan ko sa nangyayari. Is this real? I can’t seem to absorb everything yet. Nananaginip ba ako? Parang kanina lang umiiyak pa ako dahil may ibang babae siya?

Totoo kaya ang sinabi niya? Iyon ang mga inisip ko habang siya’y abala sa mga tinatawagan. Kailan ba kami mag-uusap dito?

Ano pa nga ba ang dapat naming pag-usapan?

Date and time ng kasal? Saan ang kasal? Pwede bang i-avail ko ‘yong sabi niya na kung kailan ko raw gusto? I-aavail ko ‘yon ngayon?

Huh? Baliw ka, Eury! Paano ka ikakasal ngayon, e, gabi na?

“Thank you!” malinaw na sinabi ni Vince.
“No problem, Architect!” isang boses sa likod ang narinig ko.

I turned to them and I realized it was the guard I saw in front of the hotel. Ngumisi at tumango ito sa akin bago muling tumalikod.

Sinundan ko ng tingin ang guard at nakitang tumayo siya roon sa poolside, tila ba nagbabantay.

Is that Vince’s bodyguard? Nilingon ko si Vince at nakitang nakapamulsang tumatawag ulit. Kailan ba kami mag-uusap?

His eyes flew to me. Nagkibit ako ng balikat at nagresume sa mga iniisip ko. And just when I’m starting to lose myself in my happy thoughts, someone came.

Limang tao ang lumabas sa elevator. Binaba ni Vince ang kanyang cellphone, ganoon din ang ginawa ni Ate Reanne na ngayon ay kasama si Kuya Lucas. Behind them is a middle aged woman, looking corporate with her grey suit and eye glasses. May dala itong atache case. Sa tabi ng ginang ay isang babaeng mas bata at naka corporate attire din.

Sa likod nilang lahat ay isang lalaking may dalang malaking camera. Nagtaas ako ng kilay at nilingon si Vince.

He gracefully shake their hand firmly.

“Ate? Anong ginagawa n’yo rito?” tanong ko.

Ngumuso si Ate Reanne at imbes na sagutin ako’y nilahad ang katabing ginang.

“This is Judge del Rosario.”

Nakita kong binuksan noong isang babae ang atache case ng tinukoy na judge at may kinuha siyang mga papeles doon.

My heart pounded hard when I realize what is it. Nilingon ko si Vince at nakitang hinihintay niya ang reaksyon ko. What the hell? Is this even true?

“She’s going to officiate tonight’s rites,” dagdag ni Ate.
“H-Huh?”
Binalewala ni Ate Reanne ang reaksyon ko. But then if she ever make it a big deal, I would probably faint right now.
“Pano ang singsing?” she turned to Vince.
“I have it,” Vince said.
“Oh! Prepared, huh?” tukso ni Ate Reanne.
“Dapat lang! Inistorbo tayo sa gabi natin, e…” Kuya Lucas hugged Ate Reanne from the back.

Vince licked his lips then turned to me. Ngumuso ako para pigilan ang ngiti.

The cold wind blew my hair and the hem of my dress slowly. Hinagilap ko ang buhok ko at tinama iyon sa aking balikat.

Marahang nilagay ni Vince ang takas na buhok sa likod ng aking tainga. Then he leaned a bit, just enough for a whisper.

“Akin ka ngayon,” he declared like he just won a war.

]]>
https://www.jonaxx.com/blown-by-the-wind-kabanata-38/feed/ 2
Blown By The Wind – Kabanata 37 https://www.jonaxx.com/blown-by-the-wind-kabanata-37/ https://www.jonaxx.com/blown-by-the-wind-kabanata-37/#comments Mon, 24 Jul 2017 06:21:40 +0000 http://www.jonaxx.com/?p=1507 Kabanata 37
Duwag

Panay ang pindot ko sa aking cellphone habang nakaupo sa kulay beige na couch ng hotel lobby na pinasukan ko.

I thought I would enjoy this trip. I thought I’d appreciate everything from the large airport, the great buildings and infrastracture, to the beautifully carved entrance of the Mandarin Oriental, pero nagkamali ako. Dumating pala ako rito para kabahan lang.

I cannot appreciate the granduer of the golden building. Tila ba ginawa ito para sa mga members ng royal family. Its men and maids looking like butlers just to make everyone feel royalty.

The breathtaking view above, the marbled floor, and the different people going in and out of the hotel. Dapat maappreciate ko man lang iyon pero hindi. Para akong mahihimatay sa kaba.

Nakalimutan ko atang malaking syudad ang Barcelona at milagro na siguro kung makita ko si Vince sa mismong hotel na ito.

“Shit…”

Kanina ko pa sinusubukang tawagan si Amer gamit itong cellphone ko. Kaka connect ko lang sa wifi at nagri-ring naman. Busy lang siguro ang bakla. Sabi niya naman, aabangan niya ang pagdating ko.

“Your room is ready, Madame,” sambit ng isang lalaking nagtatrabaho sa hotel na iyon.

“Oh my God, Amore!” pambungad ni Amer sa akin.

Tinanguan ko ang kausap sa harap.

“This way, please…”

Sumunod ako kahit na hindi na ako mapakali sa nagpapanic na boses ni Amer sa kabilang linya.

“What’s wrong?”
“I’m sorry, Amore. I just heard from a friend that Architect Hidalgo is now in Hong Kong!”

What the hell? Really? Natigil pa ako sa paglalakad sa sobrang pagkabigla. Nilingon ako ng lalaking nasa unahan at hinintay. I held up my hand just to stress that I need a minute.

“How is he there? E, sabi ni Ate Lyanna nasa Spain siya, ah? And also Cassandra!”
“Umalis siya diyan exactly the same time ng pag-alis mo rin dito.”

How is that even possible. Okay. I need to calm down.

Kinakabahan ako kanina at ngayon parang lumuwang ang paghinga ko. I want to tell him whatever that’s on my mind but I’m terrified, as well. Ang malamang madedelay ang gagawin ko ay nagpasaya ng bahagya sa akin.

“So are you going to leave immediately and chase him or stay for a while there. By the way, iyong hotel ilang araw ‘yan. Kung aalis ka ngayon, sayang naman pero ayos lang ‘yon.”

I am very relieved. Can you believe it? Gusto ko na siyang makita. Gusto ko nang makausap siya pero nabunutan din ako ng tinik ngayong nalaman kong wala pala siya rito.

“Check it. It may be just rumors.”
“I’ll call Lyanna, rin. Mag enjoy ka muna riyan. Tatawag ako kapag na kumpirma ko na.”
“Book me a ticket to Hong Kong, kung makumpirma mo.”
“Yes, Amore. By the way, you made it to the headlines of the popular showbiz sites. Mukhang may nakaalam nang ‘di ka pumirma ng new contract sa station.”
“Tsss…”

Hell, I’ll shut my social media out for that.

“And Zander also called me. Apparently, Tita Daisy revealed that you’re in Europe. Nagtanong daw kasi si Colleen kasi may Toothpaste commercial dapat kayong pipirmahan. Zander is a bit alarmed because you did not tell him. Hindi ka raw ma contact kaya sa akin tumawag.”

Hindi ko na maintindihan ang mga sinasabi ni Amer. Nagpatuloy ako sa paglalakad kaya ang lalaking gumiya sa akin ay ganoon din ang ginawa.

“Okay. I’ll call him. Just please make sure where Vince is. And book a ticket immediately.”
“Okay! Enjoy ka na lang muna diyan.”

Iyon nga ang naging plano ko. Amer booked me a very extravagant suite. Sa sala pa lang nito, naupo na ako at natulala. Nilatag ko ang mapa ng syudad sa lamesa bago ako nagsimulang tumawag sa mga taong kailangang tawagan.

“Tita, I landed safely.”
“That’s good. Ingat ka diyan. Ayusin mo ang gagawin mo.”
I laughed a bit. “Pinasabi nga pala ni Carrie sa akin na magkwento ka raw pagbalik mo rito sa Pilipinas.”
“Sige po. Tatawagan ko siya pagbalik ko.”
She groaned. “Ang dami nga palang nagtatanong kung kailan ka pipirma ng kontrata sa istasyon. I can’t believe all of this people knows when your contract is going to expire. God! The sources of these reporters!”
“Hayaan n’yo po muna. I want to deal with a single problem at a time. For now, ito muna ang gagawin ko. ‘Tsaka na ang problema sa trabaho.”

Nakaloudspeaker ang phone ko nang nagpasya akong magbihis para makapagpahinga ng saglit. I dialed Zander’s number. We never got along well the whole time we’re together as love team.

Sinubukan niyang maging maayos kami. Pero ang tanging maibibigay ko sa kanya ay ang pagkakaibigan. He wants more than that kaya minsan ay naiirita siya sa akin.

I don’t even try to act on cam. Kung anong trato ko sa kanya on cam at off cam, pareho lang. I treat him like how I treat a friend. I’m not rude. I’m not even pretending to be very nice and caring. Nakaupo lang ako sa tabi niya, sinasagot na walang katotohanan ang mga intriga. While he’s always caring and loving on and off cam, there is just nothing I can do but treat him nicely. Wala nang hihigit pa roon. Tila ba nakalaan ang hihigit pa roon sa isang tao lang.

“Zander-”
“Where are you? I heard you’re in Europe? Bakit biglaan?” sa pagsagot niya’y bumaha agad ang mga tanong.
“I’m in Spain…”

Hindi man namin napag-uusapan si Vince, alam kong alam niya kung nasaan ito ngayon. Sa pagkakatahimik niya, alam ko na nakuha niya kung ano ang pinunta ko rito. No need to sugarcoat it. I’ve been always transparent with my interviews.

“Do you think that love is sweeter the second time around?” tanong noon ng isang nang-iintrigang reporter.
While Zander is slowly caressing my shoulders, tumango ako bilang sagot. “I guess so. For people who are truly in love with each other, then it is.”
“So… does this mean you think a second shot of your relationship would be sweeter?”
Tumawa si Zander, nagpapahiwatig na iyon nga ang gusto niya.
“For now, I just want to focus on my career. It’s what I’ve been doing for the past months. Wala po sa utak ko ang relationships ngayon.”

And he’ll always go cold after interviews like that. Wala akong magagawa. Hindi ko siya maalu dahil iyon ang totoo. Hindi ko kayang humingi ng tawad dahil alam ko sa sarili ko na iyon talaga ang nararamdaman ko.

“Anong ginagawa mo d’yan?” his voice is stone cold nang siguro’y nakabawi.
“I’m visiting Vince but he’s not here…”

Pagkatapos ng sinabi kong iyon, parang nilulukot ang puso ko. Why do I sound like I want him to be a friend, for once, right now.

“What the hell are you doing, Eury! Nababaliw ka na ba? Kapag malaman ito ng fans natin, anong sasabihin nila! Bumalik ka rito sa Maynila, ngayon din!”

Bigo ako sa gustong mangyari. I smiled softly, thinking that maybe, hindi ngayon, pero eventually, he will be a friend to me. Pareho kaming may kasalanan sa isa’t-isa. Ayaw ko nang isipin pa ang lahat ng naging kasalanan niya sa akin. I’m tired of thinking about my pain from other people. It will never end kung patuloy ko rin silang sasaktan dahil nasaktan ako.

I will let the ripples of his pain die down my own shore. Ayaw ko nang ibalik pa ang sakit sa kanila dahil kung ganoon ang gagawin ko, walang katapusan ang sakit sa mundong ito.

“You did not sign your new contract? Anong plano mo, Eury? Please tell me you will sign it once you’re back!” he sounds so miserable.
“Mag-uusap tayo pagbalik ko, Zander-”
“Bakit hindi tayo nag-usap bago ka umalis?”

Because I know you won’t agree with it. I don’t need anyone’s approval to do what I really want to do at ito iyon.

“I know you won’t agree with it, Zander-”
“What the hell, Eury?” iritado niyang sigaw.
“Please, Zander. Alam kong ‘di tayo magkakaliwanagan if we just talk over the phone. We’ll talk when I get back.”
“We have work to do! Is this why you did not sign that contract? You know what will happen if you do this! People will dig. Lalabas at lalabas ang ginawa ng lalaking iyan sa’yo!”

Pagod akong umirap at nilapitan na ang cellphone. I am ready to turn it off.

“Zander, we’ll talk when I get back,” sabi ko at pinatay na ang cellphone.

Naging mapayapa ang aking pagpapahinga sa hotel. The grand king size bed of the hotel is very comfortable. Hindi ko maalala kung kailan ako nakapagpahinga ng ganito.

Pagkagising ko, pakiramdam ko wala akong problema. Naligo at nagbihis ako pagkatapos ay binasa ulit ang mapa ng syudad.

The highrise building Vincent is building is just a walking distance from the hotel. Ito rin ang dahilan kung bakit ito ang pinili ni Amer. Bukod pa sa malapit din ito sa mga kilalang spots sa lugar.

Pinili kong maglakad lakad lang para mapuntahan ang mga lugar na gusto ko. It’s been a while since the last time I’m able to walk freely like this. Walang humaharang, walang nang-iistorbo. It felt weird and liberating at the same time. I can do all the things I want without the other people’s attention.

Pagkatapos ng dalawang pinuntahan kong spots, sa wakas ay tanaw ko na ang ginagawang building na si Vince ang nag disenyo.

It’s not yet done. I don’t think it’s even half way done, yet. Sa bagay, ilang buwan pa naman. Mabilis na nga ang naging trabaho kung iisipin kong noong naghiwalay kami ito nagsimula.

Holding on to the chain strap of my bag, tiningala ko ang kabuuan ng building. Ang plano nito ay naka balandra sa dingding.

The pride I felt while reading his full name as the Architect behind the masterpiece is unbelievable. Parang ako ang nagpaaral sa kanya kung makangiti ako at kung makapagmayabang ako sa aking isipan.

“Architect Vincentius Theron Hidalgo. See that building? Boyfriend ko gumawa niyan,” bulong ko sa sarili ko.

Then my heart breaks at the thought that maybe, another woman is thinking the same. I hope she’ll be proud of him, too.

Naupo ako sa malayong bench. Inubos ko yata ang oras ko kakatingin sa ginagawang building habang nakaupo lang.

Pakiramdam ko mababaliw na ako. Nang palubog na ang araw ay tinigilan ko na iyon. Bumalik na lang ako sa hotel para sa dinner.

Alone in a large round table, with five courses meal, tiningnan ko ang mga tao sa paligid. Kung hindi mga corporate people na nagdidate mga matatanda namang siguro’y madalas dito ang naroon.

I opened my phone after my meal. Kakabukas pa lang ay tawag na agad ni Amer ang narinig ko.

“What the hell? Why did you turn your phone off!? I’ve been calling you for the past two hours, Amore!”
“Sorry. Zander might call me again and again so…”
“Nakumpirma ko na nasa Hong Kong siya! May project ata siya doon!”

Yes! Yes, I remember! Bakit ba ‘di ko ito naisip kanina? Sinabi nga pala ni Andres na may project si Vince sa Hong Kong! Bakit ‘di ko iyon naisip?

“You have a flight at exactly one AM, oras diyan, pa Hong Kong! Kaya kanina pa ako tumatawag kasi baka maiwan ka!”
“Okay! Got it! Hindi ko pa naman na unpack ang gamit ko kaya mabilis na ako.”
“Good! Sige. Call me again when you need anything. I’ll send you the email of your flight details later.”

Nagmamadali ako patungong airport para sa flight ko. Hindi na ako natulog kahit saglit at pinlano ko na lang na sa airplane na magpahinga.

I can’t believe hindi ako nag-isang araw man lang sa Barcelona. The hotel was booked for days but it doesn’t matter to me. I need to see him.

Ang kabang nawala na kanina ay muling bumalik. Hindi ako makatulog sa airplane dahil sa kaba. I can hear my stupid heart beating so fast and hard.

Haggard na haggard ako pagdating sa airport ng Hong Kong. Gusto kong matulog pero nininerbyos ako kaya hindi ko magawa.

I forgot to remind Amer to book me a hotel room pero siguro naisip niya na iyon kanina. Hindi muna ako umalis ng airport. I opened my phone to check if Amer has called and then he did.

“Amore!!! Putangina!” he cursed so loud.

Pakiramdam ko’y narinig ng lahat ng taong nasa paligid ko. Hininaan ko ang volume ng cellphone ko. What is it now? Na issue ba ako?

“Bakit?”
“Layover lang pala iyon! He’s not in Hong Kong anymore!

Oh. Shit.

Ang lahat ng adrenaline na naramdaman ko simula noong umalis ako sa Pilipinas ay nawala ng parang bula. Parang napanis ang kaba ko.

Napaupo ako sa habang kausap ko si Amer.

“He’s here in the Philippines!”

Dahan-dahan akong napapikit. Umuwi siya? Pagkatapos ng ilang buwan, ngayon niya pa napiling umuwi na pinuntahan ko siya?

I remember how he found me that day. Hinipan ako ng hangin patungo sa kanya. Ngayon, hangin din ang nagpipigil sa aming dalawang magkita.

Is this a sign? Destiny’s red flag for me. Dapat yatang tigilan ko ito?

Magsimula na lang ulit ako. Maybe, to finally make use of my degree in interior designing. And probably independent talent as a host or model at the same time. Inisip kong iyon ang gagawin ko kapag nalaos ako. Hindi pa ako nalalaos pero ito na lang ang gusto kong gawin iyon.

“Huy, Amore? Andyan ka pa ba? Do you wanna rest there or we’re going to book you a flight from HK to Manila?”

I am physically tired. I want to stay for the night. I want to sleep. I want to rest.

“Amer, dito na lang muna ako,” mahinahon kong sinabi.
“Huh? Eh… baka umalis ulit siya pagkatapos niyang mag Maynila? Umuwi ka na!”

If fate wants us to be together, siguro kahit na sumakay ako ng bangka sa gitna ng Pacific Ocean, he’ll find me… we’ll see each other.

Kung ayaw ng tadhana, kahit pa puntahan ko siya kung nasaan siya, hindi mangyayari.

“I just want to rest for a bit and enjoy, too.”
“Paano ‘yong gagawin mo?” nagtatakang tanong ni Amer.
“Bahala na. I’m just physical tired as of the moment, Amer.”
“O, sige… I bo-book kita ng hotel.”

I stayed in Hong Kong for a night. Panis na ang adrenaline at ang kagustuhan kong makausap si Vince. All the sudden plans are not going very well. Lalo na noong dumating na ako ng NAIA.

“What?” pagod kong tanong kay Amer nang kanyang tawag muli ang unang pumasok sa aking cellphone.
“I’m very stressed, Amore. Wala na akong pahinga, my gosh! Fuck Vince! I can feel it! Alam niya ang ginagawa mo! Tangina niya! Alam mo bang ayon sa source ko, nag book siya ng flight paalis ng Maynila ulit! Mamaya! Agad! Tang ina niya!”

Suminghap ako. It’s three in the afternoon. Alas kuatro o alas singko na siguro pagkauwi ko ng condo.

“Anong oras daw ba ang flight niya?” tanong ko.
“The flight is ten o’clock this evening! Tumigil ka na nga! Naiirita ako, e. Impossibleng coincidence ‘yan! Ganyan ka daming flights kayo nagkasalise? My God! You don’t have cholera or any airborne disease, why is he acting that way like you’re some allergy! God! Nasstress ako, Amore! Pigilan mo ‘ko! Pigilan mo ‘ko, huh!”

I laughed a bit but I can’t help but agree.

Imposibleng alam niya ang ginagawa ko. Kung alam niya man, does that mean he really doesn’t want to see me. Kung hindi niya alam, isn’t it a bit amazing to realize that it is really fate’s work? To not let us see each other again. Lalo na ngayon?

“Okay.”
“Anong okay?”

I honestly don’t know what to do. Hindi ko alam kung saan siya hahanapin. Mag-aabang ba ako sa condo niya? Paano kong maling desisyon iyon?

Before I could think about another plan, or just give up and start anew, nagreklamo na ang phone ko dahil may isa pang tawag sa kabilang linya.

“Ugh… I can’t think of a new plan, Amer. Can I call you back? May tumatawag kasi?”
“Okay, fine! I hope your new plan does not involve more airports! Bye! Nasa labas si Gelo. Ihahatid ka sa condo mo. Bilisan mo na…”

I put the phone down and started walking towards the exit. Nakita ko agad ang limousine ni Amer at ang kanyang butler na nag-aantay sa akin. Pumasok ako sa loob bago pa ako napansin ng mga tao at nagsimula na nilang dumugin ang limo.

I waved even when the limo is highly tinted and I’m answering my sister’s call. Nagulat lang ako noong lalaki ang sumagot.

“Eury, Eury…” Kuya Dennis’ voice is shaking.
“Kuya Dennis?”

Kay Ate Lyanna itong numero, ah?

“Are you in Manila right now? Shit! Yes, don’t worry, babe… Malapit na tayo.”

I heard a demonic scream on his background. Nilayo ko ang cellphone dahil sa ingay pero sa huli ay kinabahan ako.

“Kuya Dennis, opo. Kalalapag lang ng plane. Anong problema?”
“Your Ate Lyanna is in labor!”
“H-Huh? Hindi ba next month pa?”
“Oo. She’s just suddenly-”
“God! Dennis! Tell her to do the business! It’s important!” My sister is screaming in her own demonic sound.
“Huh?”
“Shit! Uh… May conference kasi mamaya. Kasama dapat ako!”

My sister screamed again. She sounds in pain. Muntik ko nang mapaliko ang limo patungo sa kung saan sila na ospital patungo pero natatakot akong mamura ng kapatid ko. Mukhang importante ang sasabihin ni Kuya Dennis.

“Importante iyon pero ‘di ako makapunta dahil sa emergency na ito. Can you please represent the firm, instead?”

Another demonic scream from my Ate and I’m done. Ayaw ko palang manood sa labor niya, baka maheart attack lang ako sa kaba.

“Okay. Okay. Saan ba? Send me the details.”
“My secretary will send you the details. Sorry, Eury. Sa’yo lang nagtitiwala si Lyanna kaya pasensya na talaga.”
“No problem, Kuya. I’ll do it. Don’t worry.”

So much for a new plan. I sighed when I realized that I’ll be occupied the whole night. Kung aalis siya ng alas diez, there is no chance to see him anymore.

I can’t say no to Ate Lyanna. Not now that she’s in labor. Lalo na’t importante ito para sa kanya.

From my closet, kumuha ako ng isang long gown para sa event. A velvety white dress with a deep sweetheart neckline and long slit. Ang pares nito’y isang itim na single strap stilletos.

I did my own hair and make up. I am expecting media to cover and I’ll just explain that my sister is in labor kaya ako ang mag rerepresent sa company sa ngayon.

Bumuntong hininga ako pagkatapos kong maglagay ng lipstick sa aking labi. Tiningnan ko ang aking mga daliri. I was about to remove the ring when I realized it has left a mark in my ring finger.

Binalik ko ito at hinayaan doon. I specifically wore it when I left Manila for Spain para ipakita kay Vince iyon. Pero ngayong wala rin namang patutunguhan, tatanggalin ko na sana.

It’s almost six. Alas sais daw magsisimula ang conference na dadaluhan ko. I’m late, for sure. All I think about is my lost chance to talk to Vince.

I am literally a walking zombie when I arrived at the venue. The grand hotel has red carpet at maraming reporters ang naroon sa gilid ng aisle.

Sa unahan ay nakita kong naroon na ang mga matatandang CEO ng mga kompanyang related sa construction and infrastracture. This conference is just a social gathering for them. Wala naman daw akong gagawin kundi dumalo lang at irepresenta ang firm namin.

When the media saw my arrival, iniwan halos lahat ng kausap na businessman para lang makalapit sa akin. I walked past them pero sa sobrang dami at ingay nila, hindi na ako pwedeng makatanggi.

“Eury! Eury!” tawag ng lahat. “Just a minute, please.”
“Were you invited here? Or are you representing the Saniel Firm?”
Tumango ako. “Yes, I’m representing the Saniel Firm. My sister is in the hospital. She’s in labor right now. Kasama niya ang brother in law ko so they ask me to come here and represent the firm.”

Teknikal ang bawat sagot ko. Kahit sa tanong tungkol sa suot.

“Who are you wearing, Eury?”
“Uhm… Actually, this is a dress from Chanel. I was not really prepared so I did not have time to have someone design what I’m going to wear.”
“Kahit na! Bagay parin sa’yo!”

Tukso ng mga reporters. Nagtawanan agad sila.

“We heard you haven’t signed your new contract? Is it because you were abroad when it came? Nakita ka raw kanina sa airport? Where were you from? As per your instagram, there is no new update for the past three days?”
“Uh, yes, I went abroad. For your other questions, I don’t think I can answer that. I need to go in. I think I’m late. Sorry…”

I smiled. Dalawang beses na nagpose para sa mga tumawag na photographer sa huli ay umalis na, kahit pa panay parin ang tawag nila.

I went inside the venue to see that all who came here are not familiar to me. May mga nakakakilala sa akin bilang anak ni Architect Saniel, pero hindi ko masyadong maalala kung sinu-sino ang mga iyon.

Isang usher ang gumiya sa akin sa aking lamesa. Tumitigil kami tuwing may isang guest na nagpapapicture sa akin. Sa huling guest na nagpapicture, gumala na ang mga mata ko.

My eyes got fixed at a table full of young people. Nakatayo sa likod lamang noong lamesa ay ang isang taong hindi ko inasahang makikita ko rito.

“C-Can I take a picture of us?”

Nagtawanan ang mga matatandang ginang. Tumango ako at hilaw na ngumisi. Ang mga mata ko’y sumulyap sa lalaking nakatayo sa ‘di kalayuan.

Slowly, it dawned on me that this… could be… the moment I have been waiting for.

He’s talking to two other men. Sa gilid niya’y si Vanessa sa kanyang silver dress. Her hair is in a french twist making her look like part of the socialites. Maybe she is. She’s part of his team, anyway.

Sa upuan, may isang babaeng maputi at beauty queen ang aura. Her doe eyes were fixed at the man in front of her. Nangingiti tuwing may tumatawa ito at sa huli ay tumayo upang tumabi, shoving Vanessa out.

Patuloy parin sa pagpi-picture ang mga ginang hanggang sa pati ang mga matatandang ginoo naman ang nagpakuha ng picture sa akin.

I look awkward in all of the photos. My eyes were glued to him and to the people around him. I can’t help but wonder who he’s with between the two woman around him. O iyon bang babaeng nakaupo sa unahan?

“Gents! Settle down, you! Ikakahiya kayo ni Ephraim kapag nakita niya kayong dinudumog ang anak niya sa seryosong event na ito!” parang si Santa Claus ang boses ng lalaking nagpigil sa lahat ng nagpapakuha ng picture ko.

Napalingon ang mga tabing lamesa sa amin dahil sa ingay ng matanda. And even Vince’s head turned towards us.

Parang lumundag ang puso ko at na-stuck sa lalamunan ko. Hindi ako makalunok o makahinga ng maayos. Agad na umiwas ang mga mata ko sa tingin niya.

God, Eury! You fool! Duwag ka! Akala ko ba matapang ka!? May papunta-punta ka pang Espanya, ngayong nandito na, aatras ka pala?

Huminga ako ng malalim at unti-unting binalik ang tingin sa kung saan siya nakatayo. I saw him resume his talk with his companions.

“Miss, pa selfie? Sorry, last na…” sabi ng isang mas batang babae.
Pumayag ako. And I look constipated in that picture. I look awkward and hurt.
“Ang ganda mo pala talaga sa personal!” anito.
I smiled. Hinawakan ng usher ang braso ko para igiya sa lamesang para sa akin. ‘Tsaka pa lang ako nakawala sa pagdudumog.

Nang nakaupo na ako sa upuan, muli kong sinulyapan si Vince at nakitang naupo na rin siya habang kausap parin ang kausap kanina.

Yumuko ako at tiningnan na lamang ang cellphone. I typed in my message for Amer.

Ako:
Nandito siya sa event.

Amer’s reply was quick.

Amer:
Go! Hanggang ten or earlier lang ‘yan. May flight ‘yan ng Alas diez!

That explains why he came right now. Malapit lang itong venue sa airport, e.

Sa dami ng tao, kailangan ko pang iadjust ang upuan at leeg ko para mahagilap ko siya. Trying to hide myself through the shadows of other people, I saw a bit of him, seriously looking at the speaker in front.

When his head tilted a bit, umatras ako at tumingin sa harap. Ilang sandali ang lumipas, muli ko siyang sinilip.

The beauty-queen-looking woman is telling him something funny. He smiled. They smiled and laughed a bit. It hurt.

Umatras muli ako at muling nakinig kahit na wala namang pumapasok sa utak ko.

Iyon kaya ang bago niya? Or is it Vanessa? Should I choose who I want, already? Sa kanilang dalawa, sino ba ang mas gusto ko para sa kanya?

Kumain at nagsocialize ang ibang tao. As for me, wala akong ganang kumain. Nakita kong pagkatapos kumain ay tumayo na si Vince at may kinausap muling matatandang corporate. Nakita kong iilan doon ay iyong mga kumuha ng picture sa akin kanina. Maybe I can strike a conversation? Maybe I’ll be fine as long as their around?

I gathered all my courage to go to their crowd. Nakita kong namataan ako ni Vanessa. Natigil siya sa pag-iinom ng wine at tumayo. That’s my least concern now. Lalo na ngayong palapit at palapit na ako!

Napatingin si Vince sa akin. Nasa harap ko siya at katatapos lang kausapin ang katabing lalaki. Natigil sila nang nakitang may interes akong sumali sa usapan.

“H-Hi! Uhm…”

Shit! I don’t know what to say exactly!

Ngayong nasa harap ko na si Vince, buhol-buhol na ang utak ko. Walang salitang tama. Tanging ang napansin ko lang ay ang kakaibang pagbabago.

He was already massive months ago. He was already tall and dashing, too. But why do I feel something different right now. Naninibago ako sa kanyang tikas. Naninibago ako sa kanyang dating. Naninibago ako sa kanyang ekspresyon. He was already confident months ago but his confidence right now feels so strange and unfamiliar.

May nagbago. Marami. Hindi ko alam kung ano pero alam kong mayroon. He looks light and carefree now. Unlike the last time I saw him, when I told him that I want my career to bloom. At para mangyari iyon, kailangan wala siya.

He looked so miserable then. So dark and angry. Right now, wala ni anong bakas noon. Walang galit o poot o pagkamuhi. He just looked at me with nothing but a fading smile from their previous conversation. Nakita ko pa nga kung paano medyo hindi siya naging komportable sa pagkakawalan ko ng salitang masasabi sa harap ng mga propesyunal na ito.

“Hija, ikaw ba iyong artistang anak ni Ephraim?” tanong ng babaeng pinakamatanda sa grupo.
“Uh…” tumango ako.

Damn it! I can’t say anything but grunt? What the hell, Eurydyce? You’re not afraid in front of the camera, or on the stage, but in front of him, you’re stupid?

“Naku! Nasaan pala ‘yong kapatid mong Architect? You might not understand what we’re talking about here?”

Oh. Shit.

Kinagat ko ang labi ko at sinubukang ngumiti.

“Naku! Alam mo ‘yong anak ko? Idol na idol niyan si Eury! Baliw na baliw kaya nakapagpicture kami kanina!” sabat noong isa sabay hawak sa aking palapulsuhan.

Pakiramdam ko’y naramdaman niya ang pagkakapahiya ko bigla sa harap ng mga tao. It felt like shit. I don’t know but I just feel like shit!

Hindi ko alam kung maganda bang pinagtanggol ako o kahihiya hiya na kailangan pa akong ipagtanggol.

“Uh… my sister is in labor right now. My brother in law is with her, po, kaya ako ang nag represent sa Saniel Firm.”
“Ah! That’s why…” the old woman nodded and then ignored me. She jumped to another topic involving the crowd.

Sumulyap ako kay Vince na ngayon ay nakikinig na sa babaeng nagsasalita. Slowly, I withdrew from the crowd. Siguro’y wrong move. Maybe I could get him alone? Not with other people?

I spaced out for a little while and the next thing I knew, wala na sila sa kanilang kinatatayuan kanina. Wala rin sa upuan.

Luminga-linga ako at nakita ko sa pintuan ng venue ang pag-alis ni Vince. The beauty-queen-looking girl was with him. I saw him hold the woman’s arm gently, guiding her outside.

Tumayo ako at agad nang naglakad palabas na rin. Maraming humarang para magpapicture pero tinanggihan ko muna dahil sa pagmamadali.

I went out of the venue hanggang sa nasa hagdanan na ako sa harap. Luminga-linga ako para matanaw kung saan sila sumakay pero ang tanging nakita ko ay ang pag-alis ng isang itim na SUV.

Sinundan ko ito nang nakitang bahagya pang nadelay dahil sa traffic. I even ran a bit para lang maabutan. My feet hurts but I need to do it.

Pero bago ko pa maabutan, lumiko na ito at humalo sa traffic. Dahan-dahan akong natigil sa pagtakbo. Naglakad na lang ako at tumigil na sa gilid ng gutter. Naupo ako roon para pansamantalang ibsan ang sakit ng aking paa… at ng nararamdaman.

Parang sirang plaka’y paulit-ulit kong naalala ang pag giya niya sa babae palabas. Ang malambot na hawak niya sa braso nito. At ang paniguradong pag-alis nilang dalawa sa venue.

Paulit-ulit iyon sa aking utak. Inulit-ulit ko at baka sakaling maging masyadong masakit at mamanhid na. My tears fell even when I don’t feel anything anymore. Even when all I feel is the hollowness of my chest.

“Eury! Eury! Anong ginagawa mo rito? Can we interview you for a sec?” a woman reporter asked making it all worst.

Pinunasan ko ang luha ko at tumayo na. But then the reporters flocked towards me to get a scoop.

“Eury? Are you crying? Why are you crying?”
“Eury, is this about Zander?”
“May kinalaman po ba ito sa hindi mo pagpirma?”
“Miss Eury, saglit lang po!”

The reporters were already very aggressive. Hinawakan nila ang braso ko para lang matigil ako sa paglalakad at makuhanan ako ng picture. Yumuko ako dahil sa matinding lights galing sa mga photographers.

“Excuse me, po! Bawal po ‘yan!” sabi noong guard na siyang pansamantalang pumigil sa kanila. “Takbo ka po, Ma’am! Pasok ka sa loob!”

Anito kaya sinunod ko iyon. Could this day… get any worse?

Hindi ko alam saan pa ako pupunta. Ayaw ko nang bumalik sa venue at gusto ko na lang umuwi. This is… a mission failed.

“Eury, sa baba ka po! Para ‘di kayo masundan! Ipasundo ka na lang sa basement!” sabi ng isa pang guard na siyang pumindot ng lift button para sa akin.

Tumango ako at hinintay ang elevator na bumukas habang nagkakagulo na sa bukana ng hotel.

“Umiiyak si Miss Eury, eh! Kailangan naming mainterview!” I heard them say it.

Bumukas ang elevator at pumasok na ako. Pinindot ko ang basement. Pagkasarado nito, doon lang kumawala ang aking hikbi.

]]>
https://www.jonaxx.com/blown-by-the-wind-kabanata-37/feed/ 1
Blown By The Wind – Kabanata 36 https://www.jonaxx.com/blown-by-the-wind-kabanata-36/ https://www.jonaxx.com/blown-by-the-wind-kabanata-36/#comments Mon, 24 Jul 2017 06:20:49 +0000 http://www.jonaxx.com/?p=1505 Kabanata 36
Regrets

He’s wearing a tuxedo with a cute little black ribbon. Hindi ko alam kung sinong kasama niya. Paniguradong si Andres at si Cassandra.

Luminga-linga ako para mahanap ang kasama niya ngunit tanging ang mga staff lang ang nandoon. Hinawakan ko ang magkabilang balikat niya. His eyes are fixed behind me and I know why.

“Sinong kasama mo rito? Paano ka nakapasok?” tanong ko.
“Si Mommy at Daddy. Mommy promised she’d let me see you again.”
Ngumiti ako bago tumango.

“May interviews pa tayo, Eury,” si Zander ang nasa likod ko. Siya ang kanina pa tinitingnan ni Milo.
“Susunod na ako. Mauna ka na.”

Zander nodded. Nilagpasan niya kami ngunit kunot-noong nakatingin siya saglit kay Milo. Hindi niya ito kilala kaya hindi na siya nagtanong ng kung ano pa.

“Nasaan ang Mommy at Daddy mo?”

Mabuti at pinapasok siya. May kakilala siguro sila sa staff.

Tinanggap ko ang mga bulaklak na hawak ni Milo. Tipid siyang ngumiti nang inamoy ko ito.

“Nasa labas sila.”
“You look so good. Did you dress up for this?”
He nodded again in a serious manner.

Sa ilang saglit kong titig ay dumaan sa aking isipan ang maaaring mangyari kung natuloy kami ni Vince. My son would look like him. Though, Milo would love a girl playmate. Napawi ang ngiti ko at nagpakawala na lamang ng buntong-hininga.

“Halika, puntahan natin ang Mommy at Daddy mo.”

Nagpatulong ako sa staff. Nasa tanggapan lamang sila ng backstage. They were allowed to go inside but I guess they are not that interested to see me. Naiintindihan ko naman iyon. In fact, I am surprised they allowed Milo to come here and see me.

Sumunod kami sa staff. Ang sabi’y may kilala daw sila sa ilang staff kaya napapasok si Milo.

Kabado ako nang binuksan ang pintuan. Tumayo si Cassandra sa inuupuang couch samantalang si Andres ay kanina pa nakatayo.

“Eury…” tumango si Andres at bumaling kay Milo.

Tipid namang ngumiti si Cassandra sa akin bago tinawag si Milo palapit sa kanya. Milo looked at me. Tumango ako para sabihing bumalik na siya sa Mommy niya but he didn’t move an inch.

“May project si Andres dito sa Maynila kaya napadaan kami. Uuwi na rin kami ng Costa Leona bukas. Pinagbigyan lang namin si Milo. I hope we’re not disturbing you.”

Maagap akong umiling kay Cassandra. It breaks my heart that they think they are disturbing me. A memory flashed on my mind again but I know I should stop. Walang mangyayari kung paulit-ulit ko iyong balikan at iyakan.

“Not at all, Cassandra. I’m actually happy to see Milo… and all of you here…”

I awkwardly glanced at the both of them. Ang nakakabinging katahimikan sa loob ng silid ay nagpakaba sa akin. Hindi na kami nagkita pagkatapos naming maghiwalay ni Vince. And after that, I never thought I’d see them again. Gustuhin ko man ay pakiramdam ko masyado nang makapal ang mukha ko para humarap pa sa kanila.

Kahit pa siguro tinanong ni Cassandra ang kapatid niya sa tungkol sa amin, hindi parin magkukwento si Vince. He’d avoid that topic.

Iniisip ko pa lang ang mga iniisip ng pamilya ni Vince sa akin, pakiramdam ko wala na akong karapatang humarap ngayon. Hindi dapat humahanga si Milo sa akin ng ganito. Hindi na dapat pa nila akong hinaharap ng ganito.

Nanlabo ang mga mata ko kaya binaba ko ang paningin ko kay Milo na ngayon ay nakatingin lamang sa kanyang mga magulang.

“Milo, come here. Your Ate might be busy,” si Andres.
“I won’t disturb her,” he said in a sure tone.

Parang dinudurog ang puso ko sa sinabi ni Milo. Bumuhos sa akin ang mga alaala at habang tumatagal, imbes na manghina at manlabo ang mga ito, mas lalo lamang nagiging maliwanag.

Kumawala ang hikbi sa akin. Pinalis ko ang mga luha sa aking mga mata. Nilingon ako ni Milo. He gave me that worried look so I assured him.

Nagsquat ulit ako para lumebel ang tingin namin sa isa’t-isa.

“Baka maiwan ka rito, Milo…” I laughed. I’m trying to sound happy but I’m failing.
“Bukas pa naman ang alis namin, Ate Ganda,” paliwanag niya.

Lumapit si Cassandra sa amin. Suminghap ako at pilit na kinalma ang sarili.

“Sorry for coming without telling you, Eury.”
“Okay lang… Okay lang…” agap ko dahil iyon ang totoo. I would stop a show kung nalaman kong kailangan nila ako o nariyan sila. Hindi ko na dinagdagan pa.
“Milo,” tawag ni Cassandra sabay bulong sa anak.

Gusto kong alukin si Cassandra na kahit iwan niya si Milo rito pero ayaw ko ring mapilitan siya kung ayaw niya naman talaga. I know that if it’s not because of Milo, they won’t try to see me again.

“Kumusta, Eury?” Andres’ light tone made me a bit comfortable.

Tumayo ako at hinarap siya.

“Maayos naman. Kayo?”
“Hmm… Ayos lang din.” Makahulugan siyang ngumiti ngunit agad ding nagseryoso. “Sikat na sikat ka na.”

Ngumiti lamang ako. Knowing what I have been doing for the past weeks. And what I will certainly not do today.

“Ang bilis ng panahon…” dagdag pa ni Andres. “Vince got another deal in Hong Kong. Nag-aalala kami na baka magustuhan niya na sa ibang bansa.”

Hindi ko inasahan na babanggitin niya ito. May sasabihin sana ako tungkol sa huling sinabi niya pero walang lumabas na salita sa aking bibig. Nilingon ko si Cassandra at nakita kong nakatitig siya sa akin.

Tinikom ko ang bibig ko at tumango.

For the past months, ang tanging ginawa ko ay ang bumili ng lahat ng magazine na related sa kanyang ginagawa. I would see him from there. He doesn’t update his social media accounts that much. Kahit ang ginawang Instagram, ang huling update lang ay isang picture ng skyscraper sa ibang bansa. Wala nang kasunod paglipas ng ilang buwan.

“I-It-It’s not a bad thing, right? He’s doing well in his field,” alu ko sa kanila at sa aking sarili.
“Yeah. I guess so. Ikaw rin…” si Cassandra naman ngayon.

The coldness in her eyes made me tremble. Alam ko na simula sa araw na iyon, ganito na ang mangyayari pero iba parin pala talaga kapag nasa harap mo na at nararanasan na.

“I’m sorry.”

Pinigilan ko ang panginginig ng boses ko. Nagulat ako nang nagawa ko siyang tingnan ng diretso. Her face never changed. Nanatiling sarkastiko at malamig. Naiintindihan ko iyon.

“It’s okay. Alam ko na noon pa na kung hihingin mo iyon sa kanya, ibibigay niya ng buo sa’yo. He was never really like that to me, to his colleagues, and to himself. Sa’yo lang. He’s linient when it comes to you. Iyon ang ikinakatakot ko para sa kanya. Pero… kalimutan na natin iyon, Eury.”

Parang tinutusok ng punyal ang puso ko. Gusto kong sabihin kay Cassandra na hindi ko iyon makalimutan kaya lahat ng gagawin ko simula ngayon ay para kay Vince na. But I guess it’s not a good time to say that. She’s moved on from it and I would let her have her peace of mind. If I tell her now, iyon na naman ang iisipin niya sa akin.

“Vince has moved on. Sa dami ng tinatanggap niyang trabaho ngayon, I think he’s happy with what’s happening to his career. He’s become the biggest architect in Asia and he’s young. We all make mistakes. Iyong ginawa niya sa’yo noon, parte lang iyon ng mga aral niya sa buhay,” she said coldly.
Wala akong magawa kundi tumango.
“I hope the woman he’s with will finally make him at peace, too.”

Namilog ang mga mata kong tumingin kay Cassandra pero agad ko ring kinalma ang sarili ko. I need to stand and stay strong. That’s part of the consequences!

Kung mayroon man siyang girlfriend ngayon, ayos lang. I broke up and I set him free. He’s free to see someone else. He’s free to like someone else. He’s free to love someone else whenever he wants to…

Parang dinudurog ng paulit-ulit ang puso ko nang napagtantong baka hindi niya naman talaga gustong magmahal. Kusa niyang minahal ang bagong babae sa buhay niya. He fell in love. Like it’s the light after his darkest hours. The tallest and brightest skyscraper in his cold night.

The toxic love I gave him made his nights dark and the new love he’s found will illuminate all the dark corners of his life. Para akong mamamatay sa sakit tuwing iniisip iyon.

Gusto kong umatras pero kung aatras ako ngayon, masasabi ko bang nagawa ko ang lahat?

“I-I’m glad that he’s… Is he still in Spain?”

Nagulat ako sa boses kong matapang parin. Ilang buwan pa lang, sanay na sanay na ako sa pagpapanggap at pag-aartista.

“Yes, he’s still in Spain.”

Tumango ako at huminga ng malalim.

The next three minutes were spent in convincing Milo that they need to leave. Para na rin magawa ko na ang mga dapat gawin lalo na’t tinawag na ako ng isang staff para sa isang interview.

“Milo,” tawag ko sa huli.

Nilingon ako ng bata. He innocently smiled at me thinking that I’m not going to convince him like what his Mom and Dad is doing.

“Sige na. Bibisitahin kita kapag may oras ako kaya sumama ka na sa Mommy at Daddy mo. May gagawin pa ako.”

Napawi ang ngiti niya pero sa huli ay tumango rin.

Wala ako sa sarili buong araw. Ang mga interview ay parang routine na lang sa akin. Ang mga intriga ay madaling sagutin. I almost can’t feel anything for my work. And a week or so from now, lalabas na ang natatanging interview na binuhusan ko ng atensyon at pagsisikap.

Paulit-ulit ang sinhap ni Tita Daisy habang tinatanaw akong nakatingin lang sa kawalan. Sakay ng van, nakahalukipkip at tinitingnan ang bawat sasakyang nadadaanan namin.

I remember how she discouraged me to do that interview. That was the only interview she did not want me to do.

“Magbabago pa ang isip mo, Eury. Matagal lumabas ang interview na iyan. Baka sa huli, magbago ang isip mo pero lumabas na,” iyon ang sinabi niya sa akin.

Pero hindi. Hanggang ngayon, iyon parin ang nasa isipan ko. Hindi nagbago. Pakiramdam ko, walang makakapagpabago nito.

“Sinabi mo ba sa interview na ito lahat, Amore?” sa tabi ko ay si Amer. Sa tabi niya naman ay si Genta habang si Tita Daisy ay nasa front seat at nanatiling nakatingin sa akin.
“Yup,” sagot ko.

Binabasa ni Amer ngayon ang sample ng lalabas na magazine para sa susunod na buwan. Naroon lahat-lahat ng gusto kong sasabihin. Sa ngayon, wala nang makakapigil pa sa paglabas nito.

It’s on the printers. Weeks from now, ilalabas na iyon at bibilhin na ng publiko.

“Sinabi mo ba kay Zander kanina?” tanong ni Tita Daisy.
“Hindi po,” sagot ko sabay tingin kay Tita Daisy.
She groaned knowing that she probably got a lot of explaining to do.
“Ako na po ang magsasabi sa lahat. Huwag po kayong mag-alala.”
“Kailan ka ulit aalis?”
“Bukas ng gabi,” sagot ko.
“Eh, kailan ka babalik, Eury? Pano kung lumabas na iyan bago ka pa nakabalik, sakin sila magtatanong.”
“I will be back, immediately, Tita. Pagdating ko doon, hindi na ako magpapaliguy-ligoy pa. Uuwi rin ako pagkatapos.”
“But what if he asks you to stay there. God! Are you going to phone Colleen and Zander? For sure, hindi iyon makakapayag na sa cellphone ka lang mag eexplain.”

Kinagat ko ang pang-ibabang labi ko. Tita Daisy is seriously thinking that Vince and I will fix this all up. Munting ligaya ang namuo sa aking puso. Kahit na hindi naman totoo pero ang isiping may naniniwalang magiging maayos kami ay positibo para sa akin.

“Last day ng kontrata mo ngayon sa istasyon. I have here your new and bigger contract. I know you won’t sign it anymore but your fans, everyone, will be shocked! This is the peak of your career. Mas dadami pa ang pera mo, Eury. Mas lalaki ang pangalan mo sa industriya. Bata ka pa at malayo pa ang mararating mo! They will be shocked with that news. Lalo na dahil wala kang sinabihan at hindi mo man lang inunti-unti!
“Hindi ho ba nagduda si Ma’am Colleen na walang pinirmahang endorsement si Miss Eury, Ma’am?” si Genta.
“Siguro hindi. Hindi noon maiisip na may iisiping ganitong kababalaghan itong si Eurydyce. Walang matinong artista na titigil bigla sa gitna ng kasikatan. Unless of course kung buntis. Which will probably be the first thing that will come out once they realize that you’re out!”
“Ayos lang ‘yan, Tita. Mabubuntis na rin si Amore, kung magiging totoo ‘yan!” Humagalpak sa tawa si Amer.

Tinapunan ko siya ng tingin. Ngiting-aso lamang ang ginawa niya pagkatapos ay nagpatuloy sa pagbabasa.

“Ewan ko sa inyo. Naku! Sumasakit ang ulo ko! Pakiramdam ko malapit na akong atakehin sa puso!”

Ihahatid si Tita Daisy sa mall show ni Carrie ngayon. Kami naman ni Amer ang makikipagkita kay Ate Lyanna para makapagpaalam ako sa kanya bago ako umalis.

Sa kanya kasi ako tumuloy nang pinalayas ako nina Mommy at Daddy. I stayed with them for about two weeks before I finally found a condo of my own.

I can clearly remember what happened that day. I was so broken and disappointed with myself. Pero iyon lang ang naisip kong paraan para maisalba ang lahat ng ito.

Hindi na ako umuuwi sa condo. Nagtatagal ako sa istasyon para sa mga proyekto. At kung may oras man para umuwi, pilit akong natutulog sa istasyon dahil hindi ko alam paano haharapin si Vince.

He’ll give up everything for me kahit na wala rin akong maibibigay sa kanya kundi ang kasiraan. So might as well end us.

Umuwi ako sa bahay isang gabi, pagkatapos ng lahat-lahat. I did not mind to get my clothes or my things in his condo. Hindi ko kayang magkita ulit kami roon.

“Anong ginagawa mo rito?” iyon ang paunang sigaw ni Daddy sa akin palapit pa lang ako sa pintuan.

Both in their silk robes, nakaabang ang mga magulang ko. I can only see their silhouettes because the light from inside our house is too bright.

“Dad… Mom…”
“Akala mo tatanggapin ka namin dito?”

Naglakad si Daddy palapit sa akin kaya mas lalong naging klaro ang kanyang mukha. He looks so angry. I know they know that Vince and I broke up. Kaya ako babalik ng bahay para roon na pansamantalang tumira.

“Umalis ka rito! Bumalik ka roon kay Vince! Humingi ka ng tawad! And quit your worthless job!” he screamed.

Parang hindi ako napagod umiyak. Umiyak ako buong araw at ngayong gabi na’y patuloy na tumulo ang luha ko.

“Mommy,” I cried for my Mom. Baka tanggapin niya ako pero ang tanging nagawa niya ay umiling.
“Sige na, Eury. Mag-eeskandalo lang ang Daddy mo rito. Bumalik ka na kay Vincent at humingi ka ng tawad.”
“Mom, Dad, hindi n’yo naiintindihan-”
“Wala kang uuwian dito, Eurydyce! Bumalik ka roon sa kanya! Humingi ka ng tawad. ‘Tsaka tayo mag-uusap!” si Daddy, nanggagalaiti.

I know how much they want Vince for me. Or even Vince as part of their family. Kung noon ay kinamumuhian ko ang kanilang rason, ngayon parang wala lang sa akin ang lahat. I’m not even jealous or hurt that Vince is more important for them. Vince is more important for me than anyone else, anyway.

“Dad, please, pakinggan mo muna ako-”

Hindi pa ako natatapos ay nagsisigaw na si Mommy para pigilan si Daddy. Daddy dragged me out of the gates. Kinuha niya ang bag na dala ko at tinapon sa kalsada. Tinuro niya ang aming driver.

“Ihatid mo ‘yan kay Architect Hidalgo!”

Wala nang dagdag pa’y bumalik siya sa loob ng bahay. He locked the gates while I’m crying, unable to even stand.

“Anong nangyayari diyan!?” sigaw ni Ate Lyanna sa likod.

Ang liwanag ng ilaw galing sa kanilang sasakyan ay nakabubulag. Pero dahil puno ng luha ang aking mga mata, balewala sa akin iyon.

“Eury, what happened to you?” she asked nang lumuhod sa aking harapan para matulungan ako.

Sa aming tatlo, si Ate Lyanna ang hindi ko masyadong makasundo. But at that time, I was too broken to choose who I’m going to lean on to.

“Wala na kami ni Vince, A-Ate,” nanginginig kong sinabi.
“Huh? B-Bakit?” the panic in her voice almost feels like Mom’s.

I know she hated me from there. I know she did not understand my decision. I never told her anything sa takot kong kumalat at malaman ng lahat. Pero tinanggap niya ako sa bahay nila ni Kuya Dennis. Even when she despised me so, hated me so, she had sheltered me when my parents failed to. When fame did not materialize to comfort me. Sa panahong ang tanging nagagawa lang ng kasikatan ay ang bigyan ako ng pera kasabay ng pagbibigay din ng kasiraan sa akin at sa taong nakapaligid sa akin.

“Bakit kayo naghiwalay?” tanong niya ng pang ilang beses dahil wala akong binibigay na rason.

Sa hapag, sa kwarto, sa sala, kahit saan, kapag natatanaw niya ako ay tinatanong niya iyon kalaunan. Ngayong nandito na ako sa bahay niya, I know she needs to understand what happened. But I still don’t have the courage to tell her.

“I’m sure it’s because of you. It will never be because of him,” aniya.

Wala akong imik habang tinitingnan ang aking pagkain. Naghahanap na ako ng matutuluyang condominium.

“Umalis na siya. Nagtrabaho na abroad, sagutin mo ako ngayon, ano ang nangyari?” tanong ni Ate Lyanna. “I just heard from the office that he almost did not sign the biggest contract in Spain because he wants to stay in the Philippines. Kaya imposibleng siya ang may problema. Ikaw ang may problema,” mariin niyang sinabi.

Nag-angat ako ng tingin kay Ate Lyanna. The coldness of her eyes told me that she’ll never understand my reason. Lalo na ngayong wala pa ako sa sarili. Hindi ko madedepensahan ang sariling desisyon.

“That good girl you paint on that stage, for your fans, is so fake, Eury. You’re always good at fooling people with your false facade! Sabihin mo sa akin, anong katangahan ang ginawa mo!?”

Hinampas ni Ate Lyanna ang lamesa dahilan kung bakit tumalon ang mga pinggan. Nahuli si Kuya Dennis ngayon dahil sa isang pribadong trabaho. Hindi nila ako madalas kasama sa dinner dahil sa schedule ko kaya ngayong nasa hapag ako, sinasamantala na ni Ate Lyanna ang mga tanong.

Her stare is as cold as the blue dress she’s wearing. And the dress is as blue as her name, Sapphire. She’s retained her classic look, even now that she’s pregnant with her first child. Her body is still like a model’s. Mahirap ang pagdadalang-tao niya kaya si Kuya Dennis ang nagtatrabaho pansamantala. I cannot imagine her marrying Vince. At siguro sa pag-iisip na iyon ang dahilan kung bakit sa kanilang dalawa ni Ate Reanne, siya ang hindi ko masyadong gusto.

“You’re lucky…”

Bumuhos ang kanyang luha. Bahagya akong kinabahan dahil nagdadalang-tao siya. Agad na pumasok ang nurse kasama ang isa sa kasambahay para alalayan siya pero tinaas niya ang kamay upang pigilan ang mga ito.

“You’re lucky Dad’s allowed you to marry someone you love!”
Parang hindi ako makahinga sa sinabi ni Ate Lyanna.
“Samantalang ako? Tapos ngayon, ganito lang ang mangyayari, huh, Eurydyce?!”

“Ma’am, makakasama po ‘yan sa Baby ninyo,” the nurse interrupted.

“Hindi ko na mabilang kung ilang beses akong nilakad ni Daddy kay Vince, Eury! While I know that he doesn’t like me, I also have someone I want! Pero wala akong magawa dahil hindi iyon ang gusto ni Daddy! He wants a talented architect!”

My jaw dropped at her confession.

“You think I want this, too!? I don’t want it! I don’t want to become an architect! Pero sinunod ko ang lahat ng iyon! I thought you were brave for always defying our parents’ rules! I thought you were bound to get everything you love in this life, not like me… or Reanne, pero bakit ganoon? Huh? Binigyan ka ng pagkakataon, bakit mo sinayang?!”
“Ate Lyanna…”
“Noon pa man, alam ko na na naiinggit ka kay Vince! Naiinggit ka dahil binibigay ni Mommy at Daddy ang atensyon na para dapat sa’yo sa kanya! Pero ngayon, Eury, hindi mo ba nakikita? You thought our parents favored us? Kaming dalawa ni Reanne? Really?”

I know she’s been emotional for the past weeks. Kaya hindi na ako dumugtong.

“We grew up prim and proper because they trained us to be! We grew up liking what they want us to be because we need to follow whatever they want for us! Pareho din naming pingasawa ang taong gusto nila para sa amin, Eury! Anong nangyari sa’yo?” her voice reached probably all corners of their house.
“You have your dream career! You can marry the person you love! And it’s Vince, right? You can marry him without displeasing our parents, pero bakit mo siya pinakawalan? Kompleto ka na, Eury! Ikaw na ang pinagbigyan ng mga magulang natin sa huli, pero bakit pilit mong sinisira?”

Pinalis niya ang luha sa kanyang mga mata. Hinampas niyang muli ang lamesa bago tumayo para talikuran ako.

Inisip ko noon, pinoprotektahan ko lang si Vince.

Umabot din ako sa pag-iisip na ayos lang dahil kung hindi naman ako hinipan ng hangin patungo sa Costa Leona, hindi rin naman magiging kami. So let’s just all pretend that Hubert and Flyn did not happen. Let’s pretend that we’re back to the beginning. When I was a rising star trying to fit into showbiz.

Lahat ng rason, naisip ko na pero sa huli… sa gabi… sa paghiga ko sa kama para magpahinga… mga luha ang naging katabi ko.

I alos thought I can’t be completely happy. Nobody is successful and happy at the same time. This is okay. I can deal with this.

But… months after, I realized I can’t deal with it. I can’t stay and shine brighter than anyone else. That is not what I want in this life. That is not my paradise.

Nilapag ni Amer ang draft ng magazine sa harap ni Ate Lyanna.

She’s now around eight months pregnant. Time flies so fast, huh.

“Nandito ang sagot sa mga tanong mo, Ate,” sabi ko sabay turo sa magazine na kanina’y binabasa ni Amer.

A week ago, pinagkatiwalaan ko ang isang writer para isulat ang nangyari simula sa simula hanggang sa huli. Hubert also got involved. He is very willing to confess, not to justify his side, but to make people understand that passion can also lead to evil.

Binuksan ni Ate Reanne ang magazine. She stopped flicking the pages when she saw my final photoshoot and its headline.

“Eury Saniel: The Bad Girl Behind.”

Nagtaas ng kilay si Ate Lyanna at hindi na binasa pa ang laman ng buong interview. Pakiramdam ko’y alam niya na kung anoi iyon sa pamagat pa lang.

“This is career suicide, for sure.”
I smiled. “I’m not signing any contract anymore. If I get booed, I won’t be on that stage… or anywhere anymore.”
“Hmm!” she laughed a bit. “Bold move. Paano kung wala ka palang babalikan?”

Shit.

“Ah…” Napayuko ako.
“Nawala mo na ang career mo, wala ka ring love life, ‘di ba?”
“I can work independently-”
“Start from scratch again? Still showbiz.”
“Anything. Kaya ko pa namang mamuhay ng ilang taon ng walang trabaho.”
“Don’t worry, Amore… susustentuhan kita kung sakaling wala kang makuhang trabaho!” Amer laughed.
Umiling si Ate Lyanna. “I heard he’s dating someone.”

Natigilan ako. Ate Lyanna’s brow shot up. Una kong narinig iyon kay Cassandra. And now to hear it from Ate Lyanna… sucks big time. They are on the same field, she should know. Or at least Kuya Dennis would know!

“Willing kang manggulo? Eury Saniel: The Real Bad Girl…” she smirked.

Abot-abot ang tahip ng puso ko. Kahit si Amer ay walang pang adlib sa sinabi ni Ate. Palinga-linga lang ito at naghihintay sa sasabihin ko.

“Hindi naman ako…” I stopped mid sentence to breath because my heart is hurting so much. “Manggugulo, Ate. Sasabihin ko lang naman sa kanya. Uuwi rin ako.” Umiling ako. “Hindi ako aasa.”
Tumango si Ate Lyanna. “Good. Then you’re good to go.”

I cursed softly while wiping away the sudden tears.

“Ah… Shit…” Suminghap ako.
“Amer, update me about it. For sure, ikaw lang ang sasabihan niyan.”
Nagkibit ng balikat si Amer. “Yes. I arranged everything for her ultimo ang hotel niya roon, ako pa ang gumawa. No problem.”

I am leaving for Spain. And I don’t care what happens after this. May I live a life with no regrets.

]]>
https://www.jonaxx.com/blown-by-the-wind-kabanata-36/feed/ 1
Blown By The Wind – Kabanata 35 https://www.jonaxx.com/blown-by-the-wind-kabanata-35/ https://www.jonaxx.com/blown-by-the-wind-kabanata-35/#comments Mon, 24 Jul 2017 06:19:15 +0000 http://www.jonaxx.com/?p=1503 Kabanata 35
Fame

I want to make so many excuses for myself. That maybe, I don’t deserve it. Sa lahat ng ginawa ko noon, hindi ko na mapapantayan pa ang nagawa niya. At tama lang na ganito ang magyari dahil hindi ko na kayang masira siya ng paulit-ulit dahil sa akin.

I want to convince myself that it is because of that. In fact, I was very convinced at that time kaya ko nagawa.

The crowd roared when I stepped out of the curtains. I smiled at all the people around me.

Tunay na malaking loveteam sina Blair at Zander noon, but this is just out of this world. I can feel the whole building trembling as the people jumped up and down because of happiness.

I waved. Naghiyawan ulit sila. Parang lumilindol sa buong mall. Some are even wiping their tears. How can this moment be an emotional moment for them when I, in turn, feel nothing.

At bakit sa lahat ng panahon, ngayon ko pa napagtanto ang lahat?

He was always giving to me. I thought what I did was heroic. I thought I saved him from his fall. I thought I’d be happy seeing him succeed alone, without me. But I was wrong.

Maaaring nagsakripisyo ako. Inisip ko siya. At kailangan kong panindigan ito dahil nagawa ko na. Pero bakit hindi ko kaya. Hindi pa nagtataon, namamanhid na ako. I feel like I’m living but I’m not really alive.

Ang sabi ni Tita Daisy, love is not the only thing that can make us happy. Making other people happy can also make us happy. Bilang pang-alu sa naging desisyon ko. Pero bakit ganito? Making all of these people in front of me happy does not make me happy… at all!

“Pupunta ka, Amore?” tanong ni Amer sa akin.

Hindi ko na ito gusto pang balikan. This is the one part of my childhood that I want to forget. But right now, in front of this crowd, ngayon ko lang napagtanto kung ano talaga ang sinakripisyo niya sa araw na iyon.

“Oo.”
“Pinayagan ka ba?”

Pouting, I glanced at Amer. Ngumiwi siya sa ipinakita kong mukha.

Hindi naman ako pinapayagan ng parents ko sa kahit anong tungkol dito, e. Kaya hindi na ako nag-abala pang magpaalam. I know I can do this alone.

“Hindi na kailangan,” iyon lamang ang naging sagot ko kay Amer sa araw na iyon.

Nilapitan ko ang driver na siyang kumukuha sa akin pagkatapos ng school. Sa loob ng bag ko ay ang pamalit na damit para sa pagpunta ko sa Go-See.

I’m a very interested to try it. Lalo na dahil ang mga sikat ay galing sa agency na iyon.

Hindi ko man siguradong alam kung saan talaga ang building na tinutukoy, paniguradong alam naman iyon ng taxi kaya magiging madali lang ang lahat ng ito. I’m sure a couple of hours is alright.

“Manong, sasabay na po ako kay Amer pag uwi.”
“Sigurado ka, Eury? Baka mapagalitan ka ng Daddy mo?”
“Pakisabi na lang po na may gagawin pa kami pagkatapos ng school-”
“Pwede naman kitang antayin para hindi ka na mapagalitan.”

If I bring our car to wherever I need to go, malalaman ni Daddy at Mommy na sinusuway ko na naman sila. That I’m pursuing this career again, the one they hate so much, and the only one I’m probably good at.

“Huwag na po talaga. ‘Tsaka nagkasundo na kami ni Amer, e.”
“O… sige… Mag text ka sa Daddy mo, ha? Itetext ko rin siya.”

I nodded confidently. Para hindi niya makitang may kababalaghan akong gagawin mamaya.

Ilang sandali pa akong tiningnan ni Manong bago tumalikod at sumakay na sa aming sasakyan. Hinintay kong mawala ang aming sasakyan. Nanatili ako sa gilid ng kalsada habang ginagawa iyon.

Pressure hit me when our car disappeared. Kailangan kong matapos ng maaga. Kailangan kong umuwi sa tamang oras. Kailangan ko ring ayusin ito.

Bukod sa masisisante si Manong kung matagalan ako, mapapagalitan pa si Amer ni Daddy. I made him an excuse and he did not even know about it. Alam niya lang na tatakas ako pero hindi niya alam na sinabi kong magkasama kami. I don’t want my parents to hate him just because of my petty excuses so I must do this fast and well.

Kumuha ako ng taxi. Luckily, the building is a bit known in Mandaluyong as a residential building so there is no need for me to know where it is.

When I stepped out of the taxi, halong kaba at excitement na ang naramdaman ko. Sa reception ay pinakita ko na lamang ang calling card ng lalaking nagbigay sa akin nito sa eskwelahan. Luckily, they confirmed that it is existing in this building.

Pumasok ako sa loob. Sa elevator pa lang, I practiced everything in my mind. Kung sakaling ipapagcatwalk ako, kaya kong gawin iyon. Nakapagpractice ako sa amin. Kung sakaling picture, mas lalong kaya ko iyong gawin.

Like other go-see’s, they usually try everything. Minsan may instant photoshoot pa, iyon ay kung tingin nila’y may potential ka.

At gaya ng mga naririnig ko noon, tama sila. This industry has its dark sides behind the curtains. Most especially when you are still a rookie. When you are a beginner to everything.

“Eurydyce Amethyst Saniel, tama ba?” a tall man opened the door. Binasa niya rin ang pangalan ko sa kanilang file.
Tumango ako. “Ako po ‘yon.”

Pinasadahan niya ako ng tingin mula ulo hanggang paa bago nilakhan ang bukas ng pintuan. Pumasok ako sa loob.

Ang sala ng unit ay ginawang studio. Kumpleto sa gamit gaya ng camera, lights, backdrop, at kung anu-ano pa. Mayroon ding isang silid sa gilid lamang ng maliit na kitchen nito.

Sa loob ay may dalawang babae. Ang dalawa’y mas matanda lang siguro ng isa o dalawang taon sa akin. Parehong mapuputi, chinita, at maitim ang buhok.

They don’t look like they know each other. Ang isa’y nakaupo lamang sa upuan habang nininerbyos na tinitingnan ang babaeng tinututukan ngayon ng camera.

The girl in front is wearing a small size bikini. Balingkinitan siya kaya bagay iyon sa kanya. The photographer directs the poses. Ginaya naman noong babae ngunit napangiwi ako. The poses were a bit too daring.

Nilingon ko ang babaeng nakaupo rin. She’s wearing a robe. For sure, bikini o underwear lang din ang nasa loob.

“She looks very fine, Don. Sino ang nagscout sa kanya?” sabi ng nakatinging lalaki sa akin.
“Ah. Eto po ang calling card na binigay sa akin.”

Ibinigay ko ang calling card sa lalaki. Habang binabasa iyon, he sucked in his cigarette. Tumango siya sa akin at nilapag ang calling card sa isang maliit na mesa.

Hinawakan niya ang braso ako at pilit na pinatalikod. Pagkatapos ay pinaharap muli.

“Magbihis ka na,” anito.

Ngumiti ako at tumango. Tiningnan ang silid na itinuro niya bago nag tanong.

“Anong susuotin ko?” tanong ko.
“Just strip. Leave only your underwear.”

Nanuyo ang lalamunan ko. Ilang sandali akong natulala bago tuluyang nakumbinsi ang sarili ko.

This is how it is usually in this industry. Hindi na dapat ako nagrereklamo! Swerte na nga at nandito ako!

Pumasok ako sa silid para maghubad ng damit. Kinuha ko ang roba at sinuot.

Wearing only my pink and lacey underwear inside the robe, I went out of the room. Pagkalabas ko, tapos na ang naunang babae. Ang nasa gitna ng studio ngayon ay ang kaninang nakaupo.

She’s also wearing only her undies. Nakatungtong sa isang malaking box, may dalawang lalaking nagbibihis sa kanya ng damit na gutay-gutay.

Kinakabahan ako. Para saan kaya ang pictures na ito?

Nilingon ko ang dalawa pang lalaki malapit sa kitchen para magtanong pero naunahan ako. Hinawakan ako ng isang lalaki at pinatalikod. Ang isa naman ay hinubaran ako ng roba. A slow whistle echoed in the room.

“You’re still minor and you have that kind of body? Wow!”

Pinupuri ako pero bakit parang hindi ako kumportable?

“Suotin mo ito…”

Nang nakita ko ang isang puting t-shirt, I felt relieved. At least I am not going to be photographed with only my underwear.

Sinuot ko kaagad iyon. Kasabay ang pagsulyap sa babaeng kinukuhanan ngayon. Dalawang lalaki ang nasa kanyang tabi. Patuloy ang click ng camera kahit nandoon iyong dalawa. I craned my neck to see whatever those two men are doing beside the girl pero ‘di ko makita.

Pumikit ang babae habang kinukuhanan ng picture. She leaned back a bit, tila ba pagod na pagod siya. Pilit kong tiningnan kung ano ba talaga ang ginagawa pero bigla naman akong kinausap ng lalaki sa tabi.

“Kung magiging masipag ka at masunurin, malayo ang mararating mo, hija.”
“Masipag po ako at masunurin!” in an effort to please them, at least.
The other man laughed. “Tingnan natin. Kung ito talaga ang gusto mo, kailangan mong magsipag. Kailangan wala kang reklamo. Dahil kung dito pa lang, nagrereklamo ka na, naku!”
“Huwag po kayong mag-alala sa akin! Gustong-gusto ko po ito kaya hindi ako magrereklamo!”

Nagkatinginan ang dalawang lalaki sa aking harap. Para bang may lihim silang pag-uusap na hindi ko mabasa ng nakatingin lang sa kanila.

Ilang sandali pa nila ako kinakausap habang ang babae at dalawang lalaking katabi niya ay patuloy sa pagsho-shoot. All this time I thought those other two males are part of their team. Hindi ko inakalang model din pala sila?

Nakasuot na ako ngayon ng isang oversized white t-shirt. Wala mang shorts, mas naging kumportable parin ako kumpara doon ni t-shirt ay wala.

Nakarinig ako ng daing galing sa pinagsho-shooting-an pero binalewala ko na dahil sabi’y patapos na raw ang shoot nila.

“Tapos na! Sunod naman!” sabi noong photographer.
“Ikaw na!” the man cheered for me.

Tumango ako at dumiretso na roon sa studio. Naabutan kong kumukuha ng gamit ang babae kanina. Ngumiti ako sa kanya pero nag-iwas lamang siya ng tingin. She’s not very friendly, huh?

Dumiretso siya sa kwarto kaya hindi na ako nagkaroon ng oras para kausapin siya.

“Upo ka diyan,” utos ng photographer na nakashades kahit na wala namang araw dito sa loob ng silid.

Tumango ako at naupo na isang highchair. Tinanggal na nila iyong puting box na inupuan ng dalawa kanina.

Dalawang shots, pumorma ako. But the photographer did not looked pleased. Tumikhim ako at tumingin sa aking pwesto.

Kinausap niya ang dalawang male models na kasama ng babae kanina. Tumango ang dalawa sa bulong ng photographer at nakita kong kumuha ng gunting ang isa.

Napalunok ako sa kaba. Lalo na nang palapit na ang lalaking may hawak na gunting sa akin.

“Sayang ang katawan mo kung tabunan. Kailangang makita. Gugupitin nila ang t-shirt mo, ha, hija?” the photographer said sweetly.

Bakit hindi ko na lang tanggalin, kung ganoon? But they said I need to be obedient so I nodded.

Hawak ang aking damit ay ginupitan noong lalaki kung saan saan. Malaki ang mga sugat ng damit, kita ang pusod ko pati ang aking bra.

Kabadong-kabado ako the whole time na hindi na ako makapagrelax. Kahit pa noong sinabing kinukuhanan niya raw kami habang ginugupit-gupit ang damit ko.

The other male model started ruffling my hair. Hanggang sa pumwesto siya sa likod ko at nagsimulang singhutin ang aking buhok. The other male model is still cutting my t-shirt into strips and slightly caressing my legs.

A buzz-like sound echoed inside the room. Suminghap ang photographer at bumaling sa mga lalaking siyang nag bukas ng pintuan. Kabado ako pero pinipilit kong makisama para makapasok ako sa agency na ito.

“Sino ‘yan?” narinig kong tanong ng nagbukas ng pintuan.

The male model stopped cutting my t-shirt. Imbes ay pinunit niya na iyon dahilan ng bahagya kong pagkakaalarma.

Mabilis ang naging pangyayari. Vincent’s punch landed on the man’s face. Dahilan kung bakit ang photographer at ang male models na katabi ko ay nagpanic na rin.

“Ano ‘yan!?” sigaw ng photographer.

Namilog ang mga mata ko nang nakitang buong lakas niyang tinulak ang isa pang lalaki dahilan kung bakit maingay na kumalampag ang mesa at mga silya ng kanilang dining area. Pati ang iilang mga plato!

Tumakbo agad ang photographer sa silid kung saan siguro nagbihis ang babae at ang dalawang male models na nasa tabi ko ay hindi malaman kung anong gagawin.

“Eury! Halika na!” Vince’s neck corded with anger and probably panic.
“Huh?” confused, hindi ako gumalaw.

Ang tanging nasa isip ko lang ngayon ay ang takot at pagkakalito. Bakit niya pinagsusuntok ang mga scout? Ano ang ginagawa niya rito? And, oh my gosh, alam ba ng aking mga magulang na nandito ako?

Hawak ang aking braso ay kinaladkad ako palabas ni Vince sa silid. Nilingon ko ang bumabangong scouts. Sinarado nila ang pintuan ng padabog.

Marahas akong pinasok ni Vince sa elevator. And just like that, the opportunity I thought was mine disappeared into thin air.

“What the hell are you-”
“What the hell are you doing?!” inunahan niya ako sa isang galit na tono.

Sobrang sakit ng pagkakahawak niya sa aking braso. Binawi ko iyon ngunit mahigpit ang hawak niya.

“Bitiwan mo ako!” pilit ko.
“Nababaliw ka na ba?” sigaw niya.
“Ikaw ang nababaliw!” sigaw ko pabalik.

I’m a bit confused but one thing is for sure… and that one thing is enough to send me to hysterics.

“Oh my gosh!” tumulo ang luha ko na dala ng kaba at iritasyon.

Tinuro ko si Vince. He looks so angry pero mas galit ako ngayon.

“Sinong nagsabi sa’yo na nandito ako? Huh? Sinundan mo ba ako?”

He laughed mockingly like I just told him a joke.

“Gusto mo yatang ipahamak ako, e! Ano? You’re trying to find fault on me para magpasipsip sa mga magulang ko? Hindi pa ba sapat sa’yo na mas tinuturing ka nilang anak kesa sa akin?!” parang gripo ang luha ko.

Napawi ang demonyong ngiti niya at unti-unting napalitan ng pagseseryoso.

“Alam mo ba kung ano iyong pinasok mo roon?”
“Oo! That was my best shot to pursue my passion and yet, you’re here, selfishly trying to bring me down! Anong sunod na gagawin mo? Isusumbong mo ako kay Mommy at Daddy? Iyon ay kung hindi mo pa ako sinusumbong-”
“Eury! Hindi mo naiintindihan! I just saved you from those assholes! You think it was a legit agency?”
“Are you kidding me? Anong alam mo sa mga agency?”
“One look, alam kong may mali na roon! Look at you! Puro mga manyak ang naroon at hindi natin alam kung saan nila gagamitin ang mga picture mo! O baka may plano pa silang pagsamantalahan ka!” iminuwestra niya ang damit kong gutay-gutay.

Hinubad niya ang kanyang t-shirt at niyakap niya ang aking baywang gamit iyon. I pushed him away from me but he didn’t move. Buong lakas ko siyang tinulak at sinampal muli ‘tsaka pa lang siya natinag.

“Ikaw ang manyak dito-”
“Pumunta tayo sa pulis!” sabi niya sabay hila muli sa akin.

Ang takot ko ay mas lalo lang nadepina. Kapag pupunta kami sa mga police ay malalaman ni Mommy at Daddy na pumuslit ako. Hindi lang ang driver ang masisiira, pati na rin si Amer. And who knows what will happen to me?

Sinalampak niya ako sa loob ng taxi. Pinagtitinginan na kami ng tao pero dahil mabilis niyang inutusan ang driver kung saan kami patungo ay agad din kaming nawala roon.

He instructed the driver to go to the nearest police station. That’s when I started to hyperventilate and cry.

“Ano ‘tong ginagawa mo? Pinapahamak mo ako!” sigaw ko.

Hindi makapagsalita si Vince. Maybe he’s guilty.

Pinalis ko ang mga luha sa aking mga mata. Kunot-noo niya akong tiningnan.

“Kapag malaman ni Mommy at Daddy ito, paniguradong patay ako! Oo! Iyon naman ang gusto mo, ‘di ba? Iyong mapahiya ako sa kanila! Mas lalo lang nila akong ikakahiya! Mas lalo akong papagalitan! Magsama nga kayo! Sana nga ikaw na lang ang naging anak nila! Sana umalis na lang ako roon para maging masaya kayo! Tutal tingin ko… kung mawala man ako, wala silang pakealam!”
“Eury! Hindi ‘yan totoo-”
“Sana ikaw na lang ang naging anak nila! Sana… mag-isa na lang ako. Magiging maayos ako kahit mag-isa! Alam ko! Alam ko… Alam ko…”

Pakiramdam ko katapusan ko na iyon.

Wala akong kawala. Kapag pumunta kami sa pulis ngayon, mapapahiya ako. Kapag umuwi kami sa bahay ngayon, tatanungin at tatanungin ni Mommy at Daddy si Vince kung ano ang nangyari.

Kung paano man naisipan ni Vince na umuwi na lang kami, imbes na pumunta sa pulis, ay ‘di ko na alam. Naibsan sandali ang kaba ko ngunit muling bumangon ito at lumala nang palapit na kami sa bahay at may dalawang redplate SUVs ang naroon. Kung hindi ako nagkakamali, sa police ang mga iyon.

“Shit! Shit!” kinagat ko ang labi ko.

Vince is busy paying for the taxi. Nilingon ko siya at walang pag-aalinlangan na binuksan ang pintuan para makalabas na.

“Eury!” Vince called but then it’s too late.

Ang luha na bumuhos ay dahil sa takot ko. Takot na mapagalitan ako. Takot na tuluyan kong masira ang sarili ko sa pamilyang ito.

Gulat akong nilingon ni Mommy habang kausap ang tatlong de unipormeng police sa bahay.

“Mommy, si Eury!” sigaw ni Ate Reanne nang nakita rin ako galing sa sala.

Ate Reanne rushed to me while I rushed to hug my Mommy.

“Saan ka galing, Eurydyce?” Dad’s voice feels like thunder.

Itinuro ko ang pintuan ng aming bahay, kung saan nakasisiguro akong naroon at papasok na si Vince. Without looking at him, I uttered the most hurtful accusations I thought he’d contradict.

“Vince tried to… tried to…” hindi ko masabi sabi dahil inunahan na ako ng mga hikbi.
“What?” ang ingay sa galit ng boses ni Daddy ang narinig ko.
“Ano, Eury?” Mommy’s voice is in panic.

Dumilat ako at nakitang naghahanda ang mga police sa pagsugod kay Vince.

“He tried to rape me!”

That one sentence. Pumikit ako ng mariin, handa para sa kanyang magiging panangga para sa sarili.

“Vincent! Is that true!?” sigaw ni Daddy.

Walang salita galing kay Vince. Mas lalong humigpit ang yakap ko kay Mommy. Hinakawakan ni Mommy ang gutay-gutay kong damit. Ramdam ko ang panginginig ng kanyang kamay lalo na noong niyakap ako.

“Eury, are you okay?” she whispered.

Hindi na niya ako hinintay na sumagot. She started screaming as well.

“Arrest him!”
“Tria, tinatanong ko siya! Vince! Is it true?”
“Vince, say no! Of course not! Hindi mo ‘yon magagawa!” si Ate Lyanna.

Naririnig ko na ang pagtanggi ni Vince sa aking utak pero sa totoo, wala ni kahit isang salita galing sa kanya.

“Sumagot ka o ipapahuli kita!”

Dumilat ako at bahagya siyang nilingon. His bloodshot eyes bore into me. Nararamdaman ko ang unti-unti niyang pagsuko. Hindi ko alam kung bakit. I did not want him to contradict what I said but I expected him to. I expected him to try and convince my parents that it’s not true but he did not say anything. Kahit sa mga kapatid ko.

Lumapit si Ate Lyanna sa kanya. Hinampas ni Ate ang braso ni Vince ngunit yumuko lamang siya, bilang pagsuko.

“Hulihin ninyo siya!” sigaw ni Mommy sa mga kausap na pulis saka ko napagtanto kung gaano ka mali ang nagawa ko.

It is always… always… during those crucial moments we realize the things we did wrong.

Gaya ngayon.

In the history of Philippine showbiz, wala nang mas sinamba pa kesa sa akin o sa amin. Bata, matatanda, lahat ng edad, parehong sumasamba at humahanga sa akin.

In a span of six months, umakyat ako sa pinakatuktok, naungusan ang kahit sinong batikang actress. Hitting the number one spots in the highest paid movies of all time. Our movie hit blockbusters, too, in the neighboring asian countries.

Habang nasa tuktok ako ngayon, dito ko nakuha ang lahat. Dito. Sa entablado. Ko nalaman na hindi ito. Ang buhay na gusto ko.

We all change. Ang bata kong puso ay umasam ng ganito ka tinding pangarap, ngunit my heart has grown… and it grew differently.

There is far more important things in life than money, fame, and luxury. And only those who are brave can pursue something as intangible as it. Kasi nakakatakot pangarapin ang isang bagay na hindi mo maitatago o mapoprotektahan.

I bowed to the audience like it was my last. And maybe, it is. The audience screamed for more but the spot light is too shiny, hindi ko na kaya.

“Eury! Sige na! Another song for them!” natutuwang sinabi ni Zander sa akin.

Kahit siya, hindi pa nakakamtan ang ganitong klaseng kasikatan sa ilang taon nilang pamamayagpag ni Blair noon. At ngayong kami, we are both making history.

I smiled at him. Then to the audience. Kumaway akong muli. I gave them all a flying kiss before finally taking the exit.

Sa araw na ito ang expiration ng kontrata ko sa Astra. I never signed a new contract for the station. Inubos ko lang ang buong kontrata sa Astra while making the most out of my talent. And that’s it.

Marami ang nangyari sa loob ng ilang buwan. Pakiramdam ko, taon ang lumipas. Sa sobrang daming nangyari at sa sobrang bilis ng lahat, pakiramdam ko mas tumanda ako sa edad ko.

“Eury! Ano ba? It’s just another song, come on!” nakasunod si Zander sa akin pero diretso parin ang lakad ko.

Sa pintuan papasok sa aming dressing room, nakatayo ang isang batang may hawak ng mga bulaklak. To see him again after almost a year feels very nostalgic.

He smiled. Unti-unti akong tumigil sa paglalakad. Ganoon din si Zander sa likod ko.

“Eury!” tawag ulit ni Zander.

Mahirap lumunok lalo na ngayong may nagbabarang parang bato sa aking lalamunan. I squatted in front of the boy. Inilahad niya ang kanyang bulaklak sa akin.

“Ate Ganda, wala na kayo ni Tito, ‘di ba? ‘Di na ‘yon babalik dito. Tayo na lang?” he’s smiling but there were tears beside his eyes.

Tinanggap ko ang mga bulaklak na dala niya. Sinubukan kong magpakatatag at huwag umiyak pero parang nilulukot ang puso ko habang tinitingnan si Milo, a year older than the first time we met, and very very good looking like his uncle. Damn!

“I missed you, Milo!” niyakap ko siya ng buong puso. Like how I would hug his Tito when he’s here with me.

]]>
https://www.jonaxx.com/blown-by-the-wind-kabanata-35/feed/ 1